Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 434

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego także w wypadku skazania z zastosowaniem

art. 343 lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego albo art. 156 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli środek odwoławczy wniesiono na korzyść oskarżonego, zaskarżając rozstrzygnięcie

co do winy lub co do kary lub środka karnego, objęte uprzednim porozumieniem.

”

,

b)

dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu

„

§ 4.

Określonego w § 1 zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego nie stosuje się, jeżeli osoba, względem

której zastosowano przepis art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego, lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, odwołała swoje wyjaśnienia lub zeznania.

§ 5.

Przepisów § 3 i 4 nie stosuje się w przypadku stwierdzenia przez sąd odwoławczy przyczyn

uzasadniających uchylenie orzeczenia, określonych w art. 439 § 1.

”

;

2)

art. 443 otrzymuje brzmienie

„

Art. 443.

W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać

orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na

niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art.

434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać

orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na

niekorzyść oskarżonego albo na korzyść oskarżonego w warunkach określonych w art.

434 § 3 lub 4. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.