Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania (DU_2010_553) | PL

Dz.U. 2010 nr 85 poz. 553 inForce

§ 1 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania Open official source

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia

oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia

tych wyrobów do użytkowania (Dz. U. Nr 143,

poz. 1002) wprowadza się następujące zmiany

1) § 2 otrzymuje brzmienie

„§ 2. Wykaz wyrobów, o których mowa w § 1 pkt 1,

oraz wymagania techniczno-użytkowe wyrobów, o których mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik do rozporządzenia.”;

2) uchyla się § 3;

3) § 5 otrzymuje brzmienie

1) Minister

4) w § 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„2. W przypadku określonym w ust. 1 posiadacz

dopuszczenia jest obowiązany do przedstawienia dostosowanego wyrobu do badań w uzgodnionym terminie, nieprzekraczającym 12 miesięcy.”;

5) § 18 otrzymuje brzmienie

„§ 18. W przypadku objęcia wyrobów, o których

mowa w załączniku do rozporządzenia, wyprodukowanych lub dopuszczonych do obrotu w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej albo w Republice Turcji, jak

również wyprodukowanych w innym państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) będącym

stroną umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, dopuszczenie wydaje się

po ustaleniu przez jednostkę dopuszczającą, że wyrób zapewnia bezpieczeństwo

publiczne lub ochronę zdrowia i życia oraz

mienia na poziomie nie niższym, niż zostało

to określone w załączniku do niniejszego

rozporządzenia.”;

rcl

„§ 5. 1. Jednostka dopuszczająca, wydając dopuszczenie, uznaje wyniki badań uzyskane w

1) laboratoriach akredytowanych zgodnie

z przepisami o systemie oceny zgodności;

2) laboratoriach zagranicznych, jeżeli wynika to z umów międzynarodowych;

3) laboratoriach notyfikowanych.

2. W przypadku braku możliwości wykonania

badań w laboratoriach wymienionych

w ust. 1 jednostka dopuszczająca uznaje na

wniosek producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, ubiegającego się o wydanie lub zmianę dopuszczenia, wyniki badań innych laboratoriów niż wymienione

w ust. 1, jeśli są one wykonane metodami

akceptowanymi przez tę jednostkę.”;

ww

w.

Spraw Wewnętrznych i Administracji kieruje

działem administracji rządowej — sprawy wewnętrzne, na

podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady

Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji (Dz. U. Nr 216, poz. 1604).

2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji

Europejskiej w dniu 18 sierpnia 2009 r. pod numerem

2009/0461/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych

(Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r.

ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie

norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204

z 21.07.1998, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337).

6) uchyla się załączniki nr 1 i 2;

7) dodaje się załącznik do rozporządzenia w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Dz.U. 2010 nr 85 poz. 553 inForce

§ 2 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania Open official source

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

J. Miller

.go

v.p

l

Dz.U. 2010 nr 85 poz. 553 inForce

Wstęp Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania Open official source

Elektronicznie

podpisany przez

Mariusz

Lachowski

Data: 2010.05.19

14:53:44 +02'00'

— 7302 —

Poz. 553

.go

v.p

l

553

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI1)

z dnia 27 kwietnia 2010 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa

publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia

tych wyrobów do użytkowania2)

Na podstawie art. 7 ust. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U.

z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353)

zarządza się, co następuje

Dz.U. 2010 nr 85 poz. 553 inForce

Załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania Open official source

Załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 27 kwietnia 2010 r. (poz. 553)

WYKAZ WYROBÓW SŁUŻĄCYCH ZAPEWNIENIU BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO LUB OCHRONIE

ZDROWIA I ŻYCIA ORAZ MIENIA, WPROWADZANYCH DO UŻYTKOWANIA W JEDNOSTKACH OCHRONY

PRZECIWPOŻAROWEJ ORAZ WYKORZYSTYWANYCH PRZEZ TE JEDNOSTKI DO ALARMOWANIA

O POŻARZE LUB INNYM ZAGROŻENIU ORAZ DO PROWADZENIA DZIAŁAŃ RATOWNICZYCH,

A TAKŻE WYROBÓW STANOWIĄCYCH PODRĘCZNY SPRZĘT GAŚNICZY, WYMAGAJĄCYCH DOPUSZCZENIA

DO UŻYTKOWANIA, ORAZ WYMAGANIA TECHNICZNO-UŻYTKOWE DLA TYCH WYROBÓW

ww

w.

rcl

WYKAZ WYROBÓW

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

.go

v.p

l

WYMAGANIA TECHNICZNO-UŻYTKOWE

1.1. APARATY POWIETRZNE BUTLOWE ZE SPRĘŻONYM POWIETRZEM I MASKI

1.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Maski powinny

PN-EN 136.

spełniać

wymagania

normy

Aparaty powinny spełniać wymagania normy

PN-EN 137.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

System mocowania urządzenia powinien gwarantować trwałe i niezawodne połączenie na co najmniej

dwa niezależne sposoby.

1.2.2.2. Znakowanie

Sygnalizator powinien posiadać tabliczkę znamionową zawierającą co najmniej następujące informacje

— nazwę lub znak producenta,

— typ urządzenia,

— numer fabryczny,

1.1.2.1. Wykonanie

Pasy naramienne aparatu powinny posiadać nakładki z miękkiego tworzywa o szerokości nie mniejszej niż 50 mm. Stelaż aparatu powinien być dostosowany do mocowania jednej lub dwóch butli. Łączna

pojemność butli aparatu powinna zapewnić zapas powietrza w ilości co najmniej 600 dm3.

Powierzchnia wizjera maski ograniczona wewnętrzną krawędzią zacisku mocującego wizjer do części twarzowej nie powinna być mniejsza niż 160 cm2.

łącznika

maski

— rok produkcji.

Dopuszczalne jest umieszczanie tabliczki znamionowej pod pokrywą kryjącą źródło zasilania urządzenia.

1.2.3. PARAMETRY

1.2.3.1. System mocowania

Siła niezbędna do odłączenia urządzenia od elementu, do którego jest mocowane nie może być

mniejsza niż 50 N.

1.2.3.2. Natężenie sygnału alarmu

rcl

1.1.2.2. Wytrzymałość połączenia

z częścią twarzową

Połączenie łącznika maski z częścią twarzową powinno wytrzymać działanie siły 300 N w czasie 60 s,

a pozostałe elementy składowe nie powinny odłączyć

się od maski po wygrzaniu w komorze w temperaturze 150 ± 5 °C w czasie 1 h.

1.2. SYGNALIZATORY BEZRUCHU

w.

1.2.1. OZNACZENIA

Urządzenie powinno posiadać funkcję awaryjnego, świadomego włączenia alarmu zasadniczego z pominięciem fazy alarmu wstępnego.

Oznaczenie: Sygnalizator bezruchu

Urządzenie powinno sygnalizować sygnałem

dźwiękowym o natężeniu minimum 70 dB włączenie

w stan czuwania i alarmu wstępnego, natomiast uruchomienie alarmu zasadniczego powinno być sygnalizowane sygnałem o natężeniu dźwięku minimum

90 dB. Stan pracy urządzenia przy niskim poziomie

napięcia zasilania powinien być sygnalizowany sygnałem dźwiękowym o natężeniu minimum 60 dB. Dopuszcza się dodatkową świetlną sygnalizację stanów

alarmów. Pomiar natężenia sygnałów alarmowych

powinien być wykonany z odległości 1 m od urządzenia w polu bezodbiciowym.

1.2.2. WYKONANIE

1.2.3.3. Algorytm działania

1.2.2.1. Konstrukcja

Urządzenie nie powinno mieć ostrych krawędzi,

aby nie powodować uszkodzeń ciała lub odzieży użytkownika.

ww

Urządzenie powinno stanowić jedną całość ze źródłem zasilania oraz powinno posiadać obudowę w wykonaniu przeciwwybuchowym, zgodnie z odrębnymi przepisami w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń

i systemów przeznaczonych do użytku w przestrzeniach

zagrożonych wybuchem. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Sposób włączania w stan czuwania oraz włączania

i wyłączania alarmu zasadniczego powinien eliminować zarówno przypadkowe włączenie, jak i wyłączenie.

Włączenie i wyłączenie urządzenia powinno być wykonalne ręką w rękawicy od ubrania chroniącego przed

promieniowaniem cieplnym i płomieniem typ 3 i powinno wymagać świadomego działania użytkownika.

Wymagany jest co najmniej następujący algorytm

działania urządzenia

— po włączeniu w stan czuwania i pozostawieniu urządzenia w bezruchu, po 20 ÷ 40 s powinno nastąpić

uruchomienie alarmu wstępnego. Czas trwania

alarmu wstępnego powinien zawierać się w przedziale 7 ÷ 10 s. Poruszenie urządzenia w stanie alarmu wstępnego powinno powodować automatyczne

wyłączenie tego alarmu i przejście urządzenia w stan

czuwania. System zasilania bez wymiany źródła

energii powinien zapewnić czas czuwania urządzenia minimum 50 h oraz minimum 2 h w stanie alarmu zasadniczego,

— po zakończeniu alarmu wstępnego powinno nastąpić uruchomienie alarmu zasadniczego,

— obniżenie napięcia źródła zasilania do poziomu,

przy którym urządzenie będzie pracować maksymalnie 1,5 h w stanie czuwania, powinno być syg-

1.2.3.4. Szczelność obudowy

Konstrukcja urządzenia powinna zapewnić odporność na zanurzenie w wodzie na głębokość 1 m przez

okres 2 h. Po wykonaniu badania urządzenie powinno

działać poprawnie.

1.2.3.5. Odporność na szok termiczny

Urządzenie powinno działać poprawnie po narażeniu na szok termiczny (1 h w temperaturze

– 30 ± 2 °C, następnie w czasie nie dłuższym niż 60 s

przemieścić sygnalizator do komory cieplnej o temperaturze 50 ± 2 °C na czas 1 h).

1.2.3.6. Odporność na działanie podwyższonej temperatury

Urządzenie powinno działać poprawnie po jednogodzinnym klimatyzowaniu w temperaturze 70 ± 2 °C.

1.2.3.7. Odporność na płomień

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

.go

v.p

l

nalizowane akustycznie w sposób odmienny od

sygnalizacji stanów alarmu. Wszystkie inne niż wymienione w niniejszych wymaganiach, a deklarowane przez producenta, funkcje urządzenia powinny funkcjonować zgodnie z indywidualną instrukcją

obsługi.

Poz. 553

1.3.3.1. Krój ubrania

Ubranie powinno być wykonane w formie kombinezonu i zapewnić całkowitą izolację ratownika od

otoczenia oraz umożliwiać pracę z kompletnym aparatem powietrznym wg pkt 1.1, umieszczonym wewnątrz

kombinezonu.

Kaptur powinien umożliwiać stosowanie hełmu

strażackiego wg pkt 1.10.

1.3.3.2. Wykonanie

Obuwie i rękawice powinny być połączone z kombinezonem za pomocą zacisków.

Zewnętrzna strona ubrania nie może mieć żadnych

kieszeni czy podobnych do kieszeni cech konstrukcyjnych.

Wewnętrzna komora na plecach, przeznaczona na

aparat oddechowy, powinna być wyłożona wykładziną z elastycznego tworzywa o grubości minimum

3 mm, do ochrony ubrania przed mechanicznymi

uszkodzeniami. Komora powinna umożliwić stosowanie aparatów jedno oraz dwubutlowych o pojemności

butli minimum 6,8 dm3.

rcl

Urządzenie w stanie alarmu zasadniczego powinno być poddane przez 5 s działaniu płomieni. Wysokość płomieni powinna wynosić 600 ÷ 700 mm nad

dyszami wylotowymi palników. Temperatura mierzona na wysokości 250 mm nad dyszami palników powinna wynosić 950 ± 50 °C. Podczas próby urządzenie

powinno być umieszczone w odległości 250 ± 10 mm

od dysz wylotowych palników. Ustawienie palników

zgodne z pkt 8.5.2.3 normy PN-EN 136.

1.3.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

w.

Podczas badania i po usunięciu ze strefy ognia

urządzenie nie może odłączyć się od systemu mocowania. Dopuszczalny czas palenia się obudowy po

usunięciu ze strefy ognia — maksymalnie 2 s. Niedopuszczalne jest tworzenie się kropel i odprysków tworzywa, z którego wykonano obudowę urządzenia. Po

wykonaniu badania urządzenie powinno działać poprawnie.

1.2.3.8. Odporność na uderzenie

ww

Konstrukcja urządzenia powinna zapewnić możliwość włączania i wyłączania oraz poprawne działanie

po niekontrolowanym trzykrotnym upadku na twarde

podłoże o nawierzchni betonowej lub ceramicznej

z wysokości 1,5 m.

1.3. UBRANIA SPECJALNE CHRONIĄCE PRZED CZYNNIKAMI CHEMICZNYMI

1.3.1. OZNACZENIA

Oznaczenie: Ubranie specjalne chroniące przed

czynnikami chemicznymi typ 1a-ET

1.3.3.3. Wizjer

Powierzchnia wizjera powinna wynosić co najmniej 675 cm2.

1.3.3.4. Masa

Masa kombinezonu, bez względu na rozmiar, nie

powinna przekroczyć 10 kg.

1.3.3.5. Ergonomia

Kombinezon powinien być wyposażony w system

utrzymania krocza kombinezonu na właściwej wysokości dla danego użytkownika.

Powietrze wydychane przez użytkownika powinno

powodować nadciśnienie wewnątrz kombinezonu.

Dopuszcza się stosowanie systemów dodatkowej

wentylacji, zasilanych z butli aparatu powietrznego

lub systemami wężowymi.

1.4. UBRANIA SPECJALNE CHRONIĄCE PRZED PROMIENIOWANIEM CIEPLNYM I PŁOMIENIEM

1.4.1. WYMAGANIA OGÓLNE

1.3.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ubranie powinno spełniać wymagania normy

PN-EN 1486.

Ubranie powinno spełniać wymagania normy

PN-EN 943 — 2.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.4.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

.go

v.p

l

1.6.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ubranie specjalne powinno spełniać wymagania

normy PN-EN 469.

1.4.2.1. Wykonanie

Ubranie powinno być wykonane w ukompletowaniu

Typ 1 — składa się z płaszcza z kapturem ochronnym

z wizjerem. Jest on noszony z odpowiednimi

ochronami rąk i stóp.

Typ 2 — całkowicie osłania ciało. Obejmuje on kaptur

ochronny z wizjerem, jak również buty chroniące przed ciepłem z odpornymi na ciepło

podeszwami. Jest on noszony z odpowiednimi ochronami rąk. Typ 2 ubrania może się

składać z pojedynczego wyrobu odzieżowego, ale możliwy jest podział na kilka części.

Ukompletowanie ubrania Typ 1 może być

uzupełnione o spodnie typu ogrodniczki wyposażone w elastyczne, zapinane z przodu

szelki o szerokości min. 40 mm, posiadające

możliwość regulacji długości.

Materiał konstrukcyjny, z którego wykonano spodnie, powinien być identyczny jak materiał płaszcza.

Nogawki spodni (dotyczy tylko ubrań Typ 2) powinny być na tyle szerokie, aby można było nałożyć je

na cholewki butów strażackich.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.6.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1.6.3.1. Opis ogólny

Ubranie powinno być wykonane z tkaniny zewnętrznej, z warstwą termoizolacyjną.

W przypadku wykonania warstw kurtki jako oddzielne wymagane jest trwałe naniesienie zalecenia

używania kompletnie wyposażonej kurtki, a używanie

kurtki rozkompletowanej powinno być widoczne na

zewnątrz ubrania.

Kurtka powinna posiadać szerokie rękawy umożliwiające swobodne nakładanie ubrania, od wewnątrz

zakończone ściągaczem elastycznym, a na zewnątrz

ściągaczem z zapięciem umożliwiającym dopasowanie rękawa w nadgarstka. Dolna krawędź kurtki powinna być zabezpieczona przed podsiąkaniem wody

do góry na warstwę termoizolacyjną.

Dopuszcza się oznakowanie kurtki napisami identyfikującymi formację, które powinny spełniać wymagania PN-EN 469 w zakresie rozprzestrzeniania płomienia.

rcl

Kaptur ubrania powinien prawidłowo współpracować z hełmem strażackim wg pkt 1.10.

1.4.2.2. Masa

Poz. 553

Masa ubrania Typ 1 nie może przekroczyć 8 kg.

Masa ubrania Typ 1 wyposażonego w spodnie nie

może przekroczyć 12 kg.

Masa ubrania Typ 2 nie może przekroczyć 17 kg.

w.

1.5. PASY STRAŻACKIE

1.5.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Parametry pasa powinny spełniać wymagania

normy PN-M-51502 z wyłączeniem pkt 3.6 oraz

3.7 ppkt b) tej normy.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

ww

1.5.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1.5.2.1. Konstrukcja i materiały

Elementy metalowe powinny spełniać wymagania

pkt 5.13 normy PN-EN 364.

Nogawki spodni powinny być szerokie i proste,

umożliwiające swobodne zakładanie na cholewkę buta strażackiego wg pkt 1.9, od dołu zabezpieczone do

wysokości 20 ± 2 cm przed podsiąkaniem wody do góry na warstwę termoizolacyjną. Dopuszcza się zastosowanie na wysokości kolan dodatkowego wkładu

i wzmocnienia chroniącego staw kolanowy.

1.6.3.2. Parametry techniczne materiałów i surowców

oraz wymagania techniczne

Konstrukcja ubrania powinna zapewnić ochronę

wewnętrznej strony warstwy termoizolacyjnej przed

przemoczeniem podczas działania jednogodzinnej próby sztucznego deszczu, o intensywności zraszania mierzonej na poziomie podłoża (450 ± 50) dm3/(m2h), uzyskanego z pojemnika o średnicy co najmniej 1000 mm,

zasilanego w wodę tak, aby poziom wody utrzymywał

się w przedziale 45 ± 5 mm i umieszczonego 5,0 ÷ 5,5 m

nad podłożem. W dnie pojemnika powinny znajdować

się około 682 dysze z otworami o średnicy 0,6 mm, rozmieszczone centrycznie co 34 mm, w celu wytworzenia

kropel wody ponad kolistym obszarem o średnicy

932 mm (gęstość kropel około 1000 kropel/m2).

1.6.1. OZNACZENIA

Badane ubranie powinno być nałożone na manekin w kształcie dorosłego człowieka o wysokości

1820 ± 40 mm i obwodzie klatki piersiowej

1000 ± 60 mm.

Oznaczenie ubrania powinno być wykonane zgodnie z obowiązującymi normami, a także umożliwiać

identyfikację każdego elementu składowego ubrania

przez zastosowanie wszywki na nazwisko i imię użytkownika.

Podczas próby manekin ubrany w badane ubranie

specjalne i buty strażackie wg pkt 1.9. powinien mieć

jedno ramię skierowane do tyłu, a drugie do przodu

— każde pod kątem 25 ± 5 ° od pionu. Manekin powinien być odchylony od pionu w tył o kąt (5 ± 2) °.

1.6. UBRANIA SPECJALNE

1.7.2.2. Parametry techniczne materiałów i surowców

oraz wymagania techniczne

.go

v.p

l

Głowa manekina powinna być zabezpieczona

przed przesiąkaniem wody wokół kołnierza do wnętrza kurtki. Zabezpieczenie nie może zakrywać szwów

przy dekolcie oraz miejsca wszycia kołnierza.

Poz. 553

Manekin należy umieścić w obszarze działania

sztucznego deszczu po napełnieniu zbiornika wodą do

wymaganej wysokości słupa wody. Po upływie czasu

badania usunąć manekin z obszaru sztucznego deszczu. Odczekać 2 min w celu ocieknięcia wody z badanego ubrania i ostrożnie zdjąć części ubrania, unikając

kontaktu kropli z wewnętrzną stroną ubrania. Dokonać

oględzin wewnętrznej strony ubrania.

Próbę odporności na przemakanie należy przeprowadzić dwukrotnie. Badania przeprowadzić dla jednego egzemplarza ubrania. W przypadku negatywnego

wyniku jednej z prób należy przeprowadzić trzecią

próbę. Wyniki przynajmniej dwóch prób powinny być

pozytywne.

Konstrukcja rękawic powinna zapewnić ochronę

wewnętrznej strony warstwy termoizolacyjnej przed

przemoczeniem podczas działania jednogodzinnej

próby sztucznego deszczu, o intensywności zraszania

mierzonej na poziomie podłoża (450 ± 50) dm3/(m2h),

uzyskanego z pojemnika o średnicy co najmniej

1000 mm, zasilanego w wodę tak, aby poziom wody

utrzymywał się w przedziale 45 ± 5 mm i umieszczonego 5,0 ÷ 5,5 m nad podłożem. W dnie pojemnika

powinny znajdować się około 682 dysze z otworami

o średnicy 0,6 mm, rozmieszczone centrycznie co

34 mm, w celu wytworzenia kropel wody ponad kolistym obszarem o średnicy 932 mm (gęstość kropel

około 1000 kropel/m2).

Masa kompletnego ubrania, bez względu na rozmiar, nie powinna przekroczyć 3,8 kg.

Podczas próby manekin (ubrany w ubranie specjalne i badane rękawice specjalne) powinien mieć

jedno ramię skierowane do tyłu, a drugie do przodu

— każde pod kątem 25 ± 5 ° od pionu. Manekin powinien być odchylony od pionu w tył o kąt (5 ± 2) °. Głowa manekina powinna być zabezpieczona przed przesiąkaniem wody wokół kołnierza do wnętrza kurtki.

Wewnętrzna strona rękawic nie może ulec przemoczeniu.

1.7. RĘKAWICE SPECJALNE

1.8. KOMINIARKI

Wewnętrzna strona ubrania nie może ulec przemoczeniu.

1.6.3.3. Masa

1.8.1. WYMAGANIA OGÓLNE

rcl

1.7.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Rękawice powinny spełniać wymagania normy

PN-EN 659.

Kominiarka powinna spełniać wymagania normy

PN-EN 13911.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.7.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1.8.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1.7.2.1. Opis ogólny

1.8.2.1. Opis ogólny

w.

Rękawice specjalne pięciopalczaste, powinny być

wykonane ze skóry, tkaniny lub z wymienionych materiałów łącznie.

ww

Rękawice specjalne mogą być oznakowane elementami z taśm odblaskowych koloru srebrnego i fluoroscencyjnego żółtego. Taśmy można stosować wyłącznie na wierzchniej części rękawic, pośrodku powierzchni zakrywającej śródręcze. Wszystkie warstwy

rękawic powinny być trwale połączone, tak aby zapobiec wyciąganiu warstwy termoizolacyjnej z zewnętrznej warstwy podczas zdejmowania rękawic.

W rękawicach powinny być możliwe do wykonania następujące czynności

— użycie suwaka w butach strażackich i w kurtce ubrania specjalnego,

— włączenie i wyłączenie sygnalizatora bezruchu,

— połączenie łączników dwóch węży tłocznych 25, 52

i 110,

— połączenie kluczem odcinków węży ssawnych,

— połączenie maski z automatem oddechowym.

Kominiarka powinna być wykonana z materiałów

jednobarwnych. Rozmiary kominiarek powinny

uwzględniać zakres obwodów głowy od 53 cm do

62 cm.

Obwód głowy mierzony jest wzdłuż linii 0,5 cm powyżej górnej nasady uszu.

Długość kominiarki, liczona od płaszczyzny podbródka do jej dolnej krawędzi, powinna mieścić się

w przedziale od 10 do 15 cm na całym obwodzie, poza

częścią przykrywającą ramiona.

1.8.2.2. Szczegółowy opis wyglądu kominiarki

Kominiarka powinna być wykonana bez szwów

lub ze szwem, którego grubość na powierzchni kontaktującej się z więźbą hełmu strażackiego, o którym

mowa w pkt 1.10. załącznika, nie może przekroczyć

trzykrotnej grubości materiału, z którego kominiarka

jest wykonana. Otwór na twarz w kominiarce nie może ograniczać pola widoczności gwarantowanego

przez wizjer maski aparatu oddechowego. Obrzeże otworu powinno być wykończone materiałem o strukturze ściągacza.

1.8.2.3. Masa

.go

v.p

l

1.10.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Masa kominiarki nie powinna przekroczyć 120 g.

1.9.1. WYMAGANIA OGÓLNE

spełniać

wymagania

normy

Hełm powinien być wyposażony w osłonę karku,

osłonę oczu i twarzy.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.9.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

1.9.2.1. Opis ogólny

Buty strażackie powinny być wykonane z gumy

lub skóry jako buty typu 2 lub 3 zgodnie z pkt 4.3 normy PN-EN 15090. Buty skórzane powinny być wykonane jako model C lub D, a buty gumowe wykonane

jako model D.

Buty mogą być oznakowane taśmą odblaskową

w kolorze srebrnym i fluorescencyjną żółtą w dowolny sposób (łączna powierzchnia taśm nie powinna

przekraczać 150 cm2).

1.9.2.2. Szczegółowy opis wyglądu butów

Osłona karku powinna być wykonana ze skóry,

tkaniny lub tkaniny metalizowanej (może również

chronić szyję i krtań). Osłona twarzy, mocowana do

hełmu na zewnątrz lub wewnątrz skorupy, po opuszczeniu powinna sięgać co najmniej do linii dolnej krawędzi ust użytkownika.

Dopuszcza się oznakowanie skorupy hełmu paskami, literami lub cyframi pod warunkiem, że użyte materiały spełnią wymagania normy PN-EN 443 w zakresie odporności na działanie płomienia.

1.10.2.2. Wymagania techniczne oraz parametry techniczne materiałów i surowców

Wizjer wygrzewany łącznie z hełmem powinien

wytrzymać w temperaturze 150 °C w czasie 60 min,

bez deformacji, powodującej utratę widoczności.

W przypadku mocowania wizjera na zewnątrz skorupy, wizjer po wygrzaniu w temperaturze 150 °C w czasie 60 min nie powinien ulec samoczynnemu odłączeniu od skorupy hełmu.

rcl

Buty mogą być wykonane jako

— wsuwane,

1.10.2.1. Opis ogólny hełmu

Hełm powinien spełniać wymagania ww. normy

dla typu B oraz klasyfikacji niskotemperaturowej dla

temperatur — 20 °C i niższych. Skorupa hełmu powinna być gładka, bez ostrych załamań.

1.9. BUTY STRAŻACKIE

Buty powinny

PN-EN 15090.

Poz. 553

— sznurowane z systemem wiązań i zamków błyskawicznych, zapewniającym dopasowanie obuwia do

nóg użytkownika.

Osłona karku powinna być wykonana z materiału

spełniającego wymagania dla ubrań specjalnych w zakresie rozprzestrzeniania płomienia.

1.11. SZELKI RATOWNICZE

Buty gumowe powinny posiadać wyjmowaną

wkładkę chłonącą pot, wyściełającą całą powierzchnię

wewnętrzną buta.

Szelki powinny

PN-EN 1497.

w.

Zamek błyskawiczny uzupełniający sznurowanie

obuwia nie może znajdować się po stronie wewnętrznej cholewki buta.

1.9.2.3. Parametry techniczne materiałów i surowców

oraz wymagania techniczne

1.11.1. WYMAGANIA OGÓLNE

spełniać

wymagania

normy

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

1.11.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Buty gumowe powinny spełniać wymagania określone w normie PN-EN 50321 dla obuwia klasy 0.

W przypadku szelek ratowniczych przeznaczonych

do noszenia na ubraniu specjalnym, szelki powinny

być wykonane z materiałów spełniających wymagania

dla ubrań specjalnych w zakresie rozprzestrzeniania

płomienia.

ww

Buty skórzane nie powinny przemakać w czasie

co najmniej 30 min podczas badania wg normy

PN-O-91123.

Buty strażackie powinny spełniać wymagania normy PN-EN 15090 pkt 6.3.1 w zakresie izolacji od ciepła

na poziomie HI3.

1.11.2.1. Konstrukcja i materiały

2.1. AUTOPOMPY

1.10. HEŁMY STRAŻACKIE

2.1.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

1.10.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Hełm powinien

PN-EN 443.

spełniać

2.1.1.1. Podział

wymagania

normy

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

W zależności od nominalnej wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia przy nominalnej geodezyjnej

wysokości ssania Hsgeo=1,5 m, rozróżnia się wielkości

autopomp wg tablicy nr 2.1.1.1.

.go

v.p

l

Tablica nr 2.1.1.1.

*) Wydajność nominalna Qn autopomp większych niż A80/8 powinna być zgodna z deklaracją producenta przy czym wydajność Q przy H”sgeo = 7,5 m powinna wynosić co najmniej ½ Qn.

**) Dopuszcza się autopompy o większej wydajności.

2.1.2.2. Odwodnienie

rcl

2.1.1.2. Oznaczenie

Przykład oznaczenia

1) Autopompa pożarnicza o wydajności nominalnej

1600 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia 8 bar

AUTOPOMPA POŻARNICZA A 16/8

2) Autopompa pożarnicza o wydajności nominalnej

250 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia 40 bar

w.

AUTOPOMPA POŻARNICZA A 2,5/40

3) Autopompa pożarnicza dwuzakresowa o wydajności nominalnej 2400 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia

8 bar z autopompą wysokociśnieniową o wydajności nominalnej 250 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia

40 bar (przy czym autopompa wysokociśnieniowa

może być zasilana wodą z układu tłocznego pompy

normalnociśnieniowej)

AUTOPOMPA POŻARNICZA A 24/8—2,5/40

Kadłub, urządzenie zasysające i przewody wodne

pompy powinny mieć możliwość skutecznego odwodnienia. Zawór/zawory odwadniające powinny być łatwo dostępne.

2.1.2.3. Wloty ssawne

Wloty ssawne autopomp pożarniczych, powinny

być wyposażone w nasady ssawne wielkości 110 wg

normy PN-M-51038 i pokrywy nasad wg normy

PN-M-51024, w ilości zapewniającej uzyskanie wymaganej wydajności i ciśnienia tłoczenia określonych

w tablicy nr 2.1.1.1. załącznika.

Autopompa A 2,5/40 może być zasilana bezpośrednio ze zbiornika pojazdu lub poprzez autopompę

normalnociśnieniową.

2.1.2.1. Konstrukcja

2.1.2.4. Wyloty tłoczne

Autopompa powinna składać się z pompy pożarniczej oraz kolektorów: ssawnego i tłocznego. Autopompa powinna być wyposażona w osłony zabezpieczające obsługującego przed bezpośrednim kontaktem

z elementami ruchomymi i gorącymi.

Wyloty tłoczne powinny być wyposażone w zawory

grzybkowe z możliwością zamknięcia przepływu wody,

z nasadami i pokrywami nasad wg tablicy nr 2.1.2.4.

Wymaganie to nie dotyczy autopompy A 2,5/40.

ww

2.1.2. WYKONANIE

Na wlocie ssawnym pompy powinno być zamontowane sito o wielkości oczek mniejszej niż wielkość

wylotu wirnika.

Ciśnienie wewnątrz pompy nie może przekroczyć

17 bar (w przypadku autopomp A 2,5/40—54,5 bar)

w każdych warunkach pracy.

Dla autopomp A 60/8 i większych dopuszcza się

stosowanie przepustnic zaporowych DN 100 zamiast

zaworów grzybkowych dla wylotów tłocznych wielkości 110.

.go

v.p

l

Tablica nr 2.1.2.4

*) Dla autopomp A24/8, A32/8, A40/8 i A50/8 dopuszcza się zastosowanie dodatkowych nasad wielkości 110.

2.1.2.5. Przyrządy kontrolne i pomiarowe

2.1.3.2. Ssanie na sucho

Każda autopompa pożarnicza powinna być wyposażona, co najmniej w następujące przyrządy kontrolno-pomiarowe

W czasie pracy pompy bez wody, przy zamkniętych nasadach ssawnych i zamkniętych zaworach

tłocznych, urządzenie zasysające autopompy powinno

umożliwić osiągnięcie podciśnienia 0,8 bar. Spadek

podciśnienia w ciągu 60 s, po wyłączeniu pompy nie

powinien przekroczyć 0,1 bar. Ponadto urządzenie zasysające powinno wytrzymać bez uszkodzeń 4 min

pracy ciągłej przy prędkości zasysania dla pompy pracującej bez wody.

— manometr klasy co najmniej 2,5 o zakresie wskazań

od 0 do 20 ÷ 25 bar po stronie tłocznej,

— dla pompy wysokociśnieniowej manometr klasy co

najmniej 2,5 o zakresie wskazań od 0 do 60 bar po

stronie tłocznej,

— manowakuometr (nie dotyczy A 2,5/40) klasy co

najmniej 2,5 o zakresie wskazań –1÷15 bar po stronie ssawnej,

rcl

— licznik godzin pracy.

Jeżeli urządzenie zasysające jest automatycznie

załączane i wyłączane w zależności od ciśnienia po

stronie tłocznej, to ciśnienie, przy którym następuje

wyłączenie urządzenia nie powinno przekraczać

2,5 bar. Dla autopomp A 2,5/40 nie jest wymagane

stosowanie urządzeń zasysających.

2.1.2.6. Urządzenia sterownicze

Wszystkie urządzenia do sterowania pracą pompy

pożarniczej powinny być widoczne i dostępne z miejsca obsługi.

w.

Wszystkie urządzenia sterownicze i kontrolne powinny być jednoznacznie zidentyfikowane.

2.1.2.7. Znakowanie

Na tabliczce znamionowej autopompy powinny być

umieszczone, co najmniej następujące informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.1.1.2.

bez części słownej,

— numer autopompy i rok budowy,

ww

— nominalna prędkość obrotowa.

2.1.3. PARAMETRY

2.1.3.1. Parametry pracy pompy

Parametry pracy pompy powinny spełniać wymagania podane w tablicy nr 2.1.1.1, przy zasilaniu

za pomocą odpowiedniej ilości linii ssawnych zakończonych smokami ssawnymi wg normy PN-M-5152.

Ciśnienie tłoczenia przy zamkniętych zaworach tłocznych powinno wynosić 10 ÷ 17 bar dla Hgs = 1,5 m.

Dla autopomp A 2,5/40 ciśnienie tłoczenia przy

zamkniętych zaworach tłocznych powinno wynosić

40 ÷ 54,5 bar.

2.1.3.3. Czas zassania

Autopompa powinna być wyposażona w urządzenie zasysające, które umożliwi zassanie wody w czasie określonym poniżej. Nie dotyczy A 2,5/40.

Suma czasów potrzebnych do zassania wody, napełnienia pompy oraz węża tłocznego wielkości 75

o długości 5 m, powinna wynosić odpowiednio

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 30 s,

— dla H”sgeo = 7,5 m — t ≤ 60 s.

Dla autopomp A 50/8 oraz A 60/8 czas zassania powinien wynosić odpowiednio

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 45 s,

— dla H”sgeo = 7,5 m — t ≤ 90 s.

Dla autopompy A 80/8 czas zassania powinien wynosić odpowiednio

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 60 s,

— dla H”sgeo = 7,5 m — t ≤ 120 s.

2.1.3.4. Niezawodność pracy autopompy

Autopompa pożarnicza powinna być zdolna do

sześciogodzinnej pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia

przy skorygowanej nominalnej geodezyjnej wysokości ssania. Po próbie autopompa nie powinna wykazywać oznak uszkodzenia. W przypadku autopompy

A 2,5/40 czas trwania próby powinien wynosić 2 h.

2.2.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

2.2.1.1. Podział

W zależności od nominalnej wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia przy nominalnej geodezyjnej

Wydajność nominalna Qn motopomp przewoźnych większych niż M80/8 powinna być zgodna z deklaracją producenta przy czym wydajność Q przy

H”sgeo = 7,5 m powinna wynosić co najmniej ½ Qn.

2.2.1.2. Oznaczenia

W zależności od wykonania rozróżnia się motopompy: przenośne i przewoźne (przystosowane do

przewożenia na przyczepach, w kontenerach itp.).

rcl

Tablica nr 2.2.1.1.

wysokości ssania Hsgeo=1,5m rozróżnia się wielkości

motopomp wg tablicy nr 2.2.1.1.

.go

v.p

l

2.2. MOTOPOMPY PRZENOŚNE I PRZEWOŹNE

Poz. 553

w.

Przykład oznaczenia

1) motopompy przenośnej o wydajności nominalnej

800 dm3/min przy nominalnym ciśnieniu tłoczenia

pn = 8 bar

MOTOPOMPA POŻARNICZA M — 8/8

ww

2) motopompy przewoźnej o wydajności 4000 dm3/min

przy nominalnym ciśnieniu tłoczenia pn = 8 bar

MOTOPOMPA POŻARNICZA M — 40/8

2.2.2. WYKONANIE

2.2.2.1. Konstrukcja

Motopompa powinna składać się z pompy pożarniczej, napędzającego ją silnika spalinowego z osprzętem oraz kolektorów: ssawnego i tłocznego.

Motopompa powinna być wyposażona w osłony

zabezpieczające obsługującego przed bezpośrednim

kontaktem z elementami ruchomymi i gorącymi.

Ciśnienie wewnątrz pompy nie może przekroczyć

17 bar (w przypadku motopomp M 5/6 — 11 bar)

w każdych warunkach pracy.

2.2.2.2. Wloty ssawne

Wloty ssawne motopomp pożarniczych, powinny

być wyposażone w nasady ssawne wielkości 110 wg

normy PN-M-51038 i pokrywy nasad wg normy

PN-M-51024, w ilości zapewniającej uzyskanie wymaganej wydajności i ciśnienia tłoczenia określonych

w tablicy nr 2.2.1.1. załącznika.

Na wlocie ssawnym pompy powinno być zamontowane sito o wielkości oczek mniejszej niż wielkość

wylotu wirnika.

Dla motopomp M5/6 dopuszcza się zastosowanie

nasady z pokrywą nasady wielkości 75.

W przypadku motopomp M 60/8, M 80/8 i większych dopuszcza się stosowanie nasad ssawnych

wielkości 125 lub 150, ilość nasad powinna zapewniać

uzyskanie parametrów określonych w tablicy

nr 2.2.1.1. załącznika.

2.2.2.3. Wyloty tłoczne

Wyloty tłoczne powinny być wyposażone w zawory tłoczne grzybkowe z możliwością zamknięcia przepływu wody, z nasadami i pokrywami nasad wg tablicy nr 2.2.2.3. W przypadku wylotów tłocznych wielkości DN 100, dopuszcza się stosowanie przepustnic zaporowych zamiast zaworów grzybkowych.

.go

v.p

l

Tablica nr 2.2.2.3.

*) Dla motopomp M5/6 dopuszcza się zastosowania dwóch nasad wraz z pokrywami nasady wielkości 52.

**) Dla motopomp M32/8, M40/8 i M50/8 dopuszcza się zastosowanie dodatkowych nasad wielkości 110.

**) Dla motopomp M60/8 i większych należy zastosować dodatkowo minimum 2 nasady wraz z pokrywami nasady wielkości 110.

2.2.2.4. Silnik motopompy

2.2.2.8. Urządzenia sterownicze

Silnik motopompy powinien być wyposażony w tłumik z wylotem zaopatrzonym w końcówkę umożliwiającą dołączenie węża do odprowadzenia spalin. Silnik

powinien być wyposażony w rozrusznik elektryczny.

W przypadku motopomp przenośnych silnik powinien

być wyposażony dodatkowo w rozrusznik ręczny.

Wszystkie urządzenia do sterowania pracą pompy

pożarniczej powinny być widoczne i dostępne z miejsca obsługi.

2.2.2.5. Zbiornik paliwa motopompy

2.2.2.9. Instalacja elektryczna

Wszystkie urządzenia sterownicze i kontrolne powinny być jednoznacznie zidentyfikowane.

Motopompa powinna być wyposażona w akumulator umożliwiający rozruch elektryczny silnika. Motopompa powinna być wyposażona w elektryczne

oświetlenie przyrządów pomiarowych.

2.2.2.6. Odwadnianie

Motopompa przenośna powinna być wyposażona

w składane uchwyty do przenoszenia. Rozłożone lub

wysunięte uchwyty powinny być dłuższe od motopompy, co najmniej o 250 mm z każdej strony.

rcl

Pojemność zbiornika paliwa motopompy powinna

zapewniać pracę pompy z wydajnością nominalną

w ciągu, co najmniej 60 min bez uzupełnienia zapasu

paliwa. Korek zbiornika paliwa powinien mieć otwór

do wyrównania ciśnienia oraz zabezpieczenie przed

wyciekami.

w.

Kadłub, urządzenie zasysające i przewody wodne

pompy powinny mieć możliwość skutecznego odwodnienia. Zawory odwadniające powinny być łatwo dostępne i otwierane bez użycia narzędzi.

2.2.2.10. Uchwyty do przenoszenia

2.2.2.11. Wykończenie

2.2.2.7. Przyrządy kontrolne i pomiarowe

Zewnętrzne powierzchnie zabudowy powinny być

pokryte lakierem o barwie czerwonej.

Każda motopompa pożarnicza powinna być wyposażona co najmniej w następujące urządzenia kontrolne i pomiarowe

2.2.2.12. Znakowanie

— manometr klasy co najmniej 2,5 o zakresie wskazań

od 0 do 20÷25 (dla M 5/6 od 0 do co najmniej 16 bar)

po stronie tłocznej,

ww

— manowakuometr klasy co najmniej 2,5 o zakresie

wskazań od –1 do co najmniej15 bar (dla M 5/6: od

–1 do co najmniej10 bar) po stronie ssawnej,

Na motopompie oraz na silniku powinny być

umieszczone tabliczki znamionowe.

Na tabliczce znamionowej motopompy powinny

być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— licznik godzin pracy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.2.1.2.

bez części słownej,

— kontrolkę sygnalizującą rezerwę paliwa,

— numer motopompy i rok budowy,

— kontrolkę ładowania akumulatora,

— nominalna prędkość obrotowa,

— kontrolkę temperatury cieczy chłodzącej (dla silników chłodzonych cieczą w obiegu zamkniętym),

— masa całkowita motopompy.

— kontrolkę ciśnienia oleju w silniku (dotyczy silników

czterosuwowych).

Na tabliczce znamionowej silnika powinny być

umieszczone co najmniej następujące dane

Przyrządy kontrolne i pomiarowe powinny być

czytelne z miejsca obsługi.

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie typu silnika,

— wysokość: maksimum 900 mm,

— moc i obroty nominalne silnika.

— szerokość: maksimum 750 mm.

2.2.3. PARAMETRY

.go

v.p

l

— numer silnika i rok budowy,

Poz. 553

2.2.3.2. Masa

2.2.3.1. Wymiary

Wymiary gabarytowe motopomp przenośnych nie

powinny przekraczać

— długość: maksimum 1100 mm,

Tablica nr 2.2.3.2.

2.2.3.3. Parametry pracy pompy

— dla H”sgeo = 7,5 m — t ≤ 60 s.

Dla motopomp M 50/8 i M 60/8 suma czasów potrzebnych do zassania wody, napełnienia pompy oraz

węża tłocznego wielkości 75 o długości 5 m — powinna wynosić odpowiednio

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 45 s,

— dla H”sgeo = 7,5 m — t ≤ 90 s.

Dla motopompy przewoźnej M 80/8 suma czasów

potrzebnych do zassania wody, napełnienia pompy

oraz węża tłocznego wielkości 75 o długości 5 m —

powinna wynosić odpowiednio

rcl

Parametry pracy pompy powinny spełniać wymagania podane w tablicy 2.2.1.1. załącznika, przy zasilaniu za pomocą odpowiedniej ilości linii ssawnych

zakończonych smokami ssawnymi wg normy

PN-M-51152 (w przypadku stosowania linii ssawnych

o wielkościach innych niż 110, wielkość smoka powinna być dostosowana do średnicy wewnętrznej

linii ssawnej). Ciśnienie tłoczenia przy zamkniętych

zaworach tłocznych powinno wynosić 10 ÷ 17 bar.

W przypadku motopomp M 5/6 ciśnienie tłoczenia

przy zamkniętych zaworach tłocznych powinno wynosić 6 ÷ 11 bar.

Masa motopompy przenośnej z pełnym zbiornikiem paliwa i pełnym stanem oleju, nie powinna przekraczać wartości podanych w tablicy nr 2.2.3.2. Dla

motopomp przewoźnych nie określa się maksymalnej

masy.

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 60 s,

W czasie pracy pompy bez wody, przy zamkniętych nasadach ssawnych i zamkniętych zaworach

tłocznych, urządzenie zasysające pompy powinno

umożliwić osiągnięcie podciśnienia 0,8 bar. Spadek

podciśnienia w ciągu 1 min nie powinien przekroczyć

0,1 bar. Ponadto urządzenie zasysające powinno wytrzymać bez uszkodzeń 4 min pracy ciągłej przy prędkości zasysania dla pompy pracującej bez wody.

— dla H’sgeo = 7,5 m — t ≤ 120 s.

w.

2.2.3.4. Ssanie na sucho

2.2.3.5. Czas zassania

2.2.3.6. Niezawodność pracy motopompy

Motopompa pożarnicza powinna być zdolna do

sześciogodzinnej pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia

przy skorygowanej nominalnej geodezyjnej wysokości ssania. Po próbie motopompa nie powinna wykazywać oznak uszkodzenia.

2.3. MOTOPOMPY PŁYWAJĄCE

Dla motopomp przenośnych suma czasów potrzebnych do zassania wody, napełnienia pompy oraz

węża tłocznego wielkości 75 o długości 5 m — powinna wynosić odpowiednio

2.3.1.1. Podział

ww

Motopompa powinna być wyposażona w urządzenie zasysające, które umożliwi zassanie wody przy

prędkości zasysania, w czasie określonym poniżej.

— dla H’sgeo = 1,5 m — t ≤ 30 s,

Tablica nr 2.3.1.1.

2.3.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

W zależności od nominalnej wydajności i nominalnej wysokości podnoszenia rozróżnia się wielkości

motopomp pływających wg tablicy nr 2.3.1.1.

2.3.1.2. Przykład oznaczenia

Poz. 553

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.3.1.2.

bez części słownej,

.go

v.p

l

Motopompa pływająca (MP) o wydajności nominalnej 800 dm3/min przy nominalnym ciśnieniu tłoczenia p = 2 bar

— numer motopompy i rok budowy,

— masa całkowita motopompy.

MOTOPOMPA PŁYWAJĄCA MP — 8/2

Na tabliczce znamionowej silnika powinny być

umieszczone co najmniej następujące informacje

2.3.2. WYKONANIE

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

2.3.2.1. Pływak

— oznaczenie typu silnika,

Konstrukcja pływaka powinna zapewnić dobrą

pływalność również w przypadku uszkodzenia mechanicznego (przebicia) powłoki zewnętrznej pływaka.

— numer silnika i rok budowy,

— moc i obroty nominalne silnika.

2.3.3. PARAMETRY

2.3.2.2. Wlot ssawny

Wlot ssawny pompy powinien być wyposażony

w sito o wielkości oczek mniejszej niż wielkość wylotu

wirnika.

2.3.2.3. Wylot tłoczny

2.3.3.1. Wymiary

Wymiary gabarytowe motopomp pływających nie

powinny przekraczać

— długość 900 mm,

— szerokość 750 mm,

— wysokość 500 mm.

2.3.3.2. Masa

Masa motopompy pływającej z pełnym zbiornikiem paliwa i pełnym stanem oleju nie powinna przekraczać

— 30 kg dla motopomp pływających MP 2/2, M 4/2

oraz MP 3/1,

rcl

Wylot tłoczny pompy powinien być wyposażony

w jedną nasadę wielkości 75 T wg normy PN-M-51038.

W przypadku motopomp wielkości MP 2/2 i MP 3/1,

dopuszcza się zastosowanie nasady wielkości 52 wg

normy PN-M-51038. Należy zapewnić dostęp do nasady w celu połączenia jej z wężem tłocznym za pomocą

klucza do łączników.

2.3.2.4. Zbiornik paliwa motopompy

— 60 kg dla pozostałych motopomp pływających.

2.3.2.5. Urządzenia sterownicze

2.3.3.4. Niezawodność pracy motopompy

w.

Pojemność zbiornika motopompy powinna zapewniać pracę pompy z wydajnością nominalną w ciągu

co najmniej 60 min bez uzupełnienia zapasu paliwa.

Korek zbiornika paliwa powinien mieć otwór do wyrównania ciśnienia oraz zabezpieczenie przed wyciekami.

Wszystkie urządzenia do sterowania pracą motopompy pływającej powinny być widoczne i dostępne

z miejsca obsługi.

Wszystkie urządzenia sterownicze i kontrolne powinny być jednoznacznie zidentyfikowane.

2.3.2.6. Uchwyty do przenoszenia

ww

Motopompa pływająca powinna być wyposażona

w uchwyty do przenoszenia.

2.3.2.7. Wykończenie

2.3.3.3. Parametry pracy pompy

Punkty nominalne pracy pompy powinny spełniać

wymagania podane w tablicy nr 2.3.1.1. załącznika.

Motopompa powinna być zdolna do sześciogodzinnej pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia.

Ponadto konstrukcja motopompy powinna zapewniać bezpieczną pracę pompy bez wody („na sucho”)

w czasie co najmniej 5 min. Po próbach motopompa

nie powinna wykazywać oznak uszkodzenia.

2.3.3.5. Minimalna głębokość ssania

Minimalna głębokość zbiornika (mierzona od lustra wody do płaskiego i poziomego dna zbiornika),

przy której motopompa osiąga nominalne parametry

pracy, nie powinna być większa niż 50 mm.

Pływak motopompy powinien mieć barwę czerwo-

ną.

2.4. POMPY Z NAPĘDEM TURBINOWYM

2.3.2.8. Znakowanie

2.4.1. OZNACZENIE

Na motopompie oraz na silniku, powinny być

umieszczone tabliczki znamionowe.

Na tabliczce znamionowej motopompy powinny

być umieszczone co najmniej następujące informacje

Pompa z napędem turbinowym (turbinowa) o wydajności nominalnej 800 dm3/min przy nominalnym

ciśnieniu tłoczenia p = 1 bar i ciśnieniu wody na wlocie turbiny 8 bar

POMPA TURBINOWA PT 8/1/8

2.4.2.1. Pompa

Wlot ssawny pompy powinien być wyposażony

w sito o wielkości oczek 8 W 10 mm.

Wylot tłoczny pompy powinien być wyposażony

w jedną nasadę wielkości 75 T wg normy — M-51038.

Należy zapewnić dostęp do nasady w celu połączenia

jej z wężem tłocznym za pomocą klucza do łączników.

Na króćcu wylotowym powinien być trwale oznaczony kierunek przepływu wody.

2.4.2.2. Turbina

Wydajność pompy powinna wynosić co najmniej

800 dm3/min przy ciśnieniu tłoczenia 1 bar dla poniższych parametrów wody zasilającej turbinę: natężenie

przepływu wody przez turbinę powinno wynosić nie

więcej niż 950 dm3/min przy ciśnieniu na wlocie —

8 bar.

.go

v.p

l

2.4.2. WYKONANIE

Poz. 553

Króćce: wlotowy i wylotowy wody zasilającej turbinę powinny być wyposażone w nasady wielkości

75 T wg normy PN-M-51038. Na króćcach powinny

być trwale oznaczone kierunki przepływu wody.

2.4.3.4. Niezawodność pracy pompy

Pompa turbinowa powinna być zdolna do sześciogodzinnej pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej

wydajności i nominalnego ciśnienia tłoczenia.

Ponadto konstrukcja pompy powinna zapewniać

bezpieczną pracę pompy bez wody („na sucho”)

w czasie co najmniej 5 min (przy ciśnieniu wody na

wlocie turbiny 8 bar). Po próbach, pompa nie powinna wykazywać oznak uszkodzenia.

2.4.3.5. Minimalna głębokość ssania

2.4.2.3. Uchwyty

Pompa turbinowa powinna być wyposażona

w dwa uchwyty typu „oczko” o średnicy wewnętrznej

umożliwiającej zapięcie karabińczyka linki do linii

ssawnej. Zaczepy powinny być umieszczone w górnej

części pompy turbinowej.

2.4.2.4. Wykończenie

2.4.2.5. Znakowanie

2.5. POMPY STRUMIENIOWE

2.5.1. OZNACZENIE

Pompa strumieniowa o wydajności nominalnej

(ilość wody wysysanej w czasie 1 min) 400 dm3/min

przy nominalnym ciśnieniu po stronie wylotowej

p = 0,4 bar i ciśnieniu wody na wlocie pompy 8 bar

rcl

Króciec wlotowy i wylotowy turbiny powinien być

pokryty lakierem o barwie niebieskiej. Króciec wylotowy pompy powinien być pokryty lakierem o barwie

czerwonej.

Minimalna głębokość zbiornika (mierzona od lustra wody do płaskiego i poziomego dna zbiornika),

przy której pompa turbinowa zasysa wodę powinna

być nie większa niż 25 mm.

Na tabliczce znamionowej pompy turbinowej, powinny być umieszczone, co najmniej następujące informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.4.1.

bez części słownej,

POMPA STRUMIENIOWA PS 4/0,4/8

2.5.2. WYKONANIE

2.5.2.1. Pompa

Wymiary gabarytowe pompy turbinowej nie powinny przekraczać

Najmniejsza powierzchnia niezbędna do ustawienia pompy nie powinna być większa niż 300 x 250 mm.

w.

2.4.3.1. Wymiary

Króciec wlotowy pompy powinien być wyposażony w nasadę wielkości 52 lub 75 T wg normy

PN-M-51038. Króciec wylotowy pompy powinien

być wyposażony w nasadę wielkości 75 T wg normy

PN-M-51038. Należy zapewnić dostęp do nasad w celu połączenia ich z wężami tłocznymi za pomocą klucza do łączników. Na króćcach powinny być trwale

oznaczone kierunki przepływu wody.

— rok produkcji,

— masa całkowita pompy turbinowej.

ww

2.4.3. PARAMETRY

— długość 400 mm,

— szerokość 400 mm,

— wysokość 400 mm.

2.4.3.2. Masa

Masa pompy turbinowej nie powinna przekraczać

15 kg.

2.4.3.3. Parametry pracy pompy

Punkty nominalne charakterystyki powinny spełniać wymagania podane poniżej.

2.5.2.2. Znakowanie

Na tabliczce znamionowej pompy strumieniowej,

powinny być umieszczone, co najmniej następujące

informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.5.1.

bez części słownej,

— rok produkcji,

— masa całkowita pompy.

2.5.3. PARAMETRY

Poz. 553

— długość — 400 mm,

2.5.3.4. Minimalna głębokość ssania

2.5.3.1. Wymiary

— szerokość — 300 mm,

— wysokość — 500 mm.

2.5.3.2. Masa

.go

v.p

l

Wymiary gabarytowe pompy strumieniowej nie

powinny przekraczać

Gdzie

Qwy — natężenie przepływu wody mierzone na wylocie pompy,

Qwe — natężenie przepływu wody mierzone na wlocie

pompy.

Masa pompy strumieniowej nie powinna przekraczać 10 kg.

2.5.3.3. Ilość wysysanej wody

Minimalna głębokość zbiornika (mierzona od lustra wody do płaskiego i poziomego dna zbiornika),

przy której pompa strumieniowa wysysa wodę nie powinna być większa niż 25 mm.

2.6. WYSOKOCIŚNIENIOWE AGREGATY GAŚNICZE

2.6.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

2.6.1.1. Podział

Ilość wody wysysanej przez pompę strumieniową, ustawioną na płaskim (poziomym) dnie zbiornika

wody powinna wynosić nie mniej niż 400 dm3/min

przy nominalnym ciśnieniu po stronie wylotowej

p = 0,4 bar i ciśnieniu wody na wlocie pompy 8 bar

Ilość wody zasysanej przez pompę wyznaczyć wg

wzoru

Q = Qwy– Qwe

— o wydajności Q ≥ 75 dm3/min,

— o wydajności 15 ≤ Q < 75 dm3/min.

Agregaty o wydajności Q ≥ 75 dm3/min dzieli się

wg tablicy nr 2.6.1.1.

rcl

Tablica nr 2.6.1.1.

W zależności od nominalnej wydajności (mierzonej na prądownicy) rozróżnia się dwie grupy agregatów wysokociśnieniowych

2.6.2. WYKONANIE

w.

Agregaty o wydajności poniżej 75 dm3/min dzielą

się na dwie grupy w zależności od wydajności (mierzonej na prądownicy) i ciśnienia tłoczenia na wylocie

pompy

2.6.2.1. Pompa wysokociśnieniowa

Przykład oznaczenia

W przypadku, gdy agregat wyposażony jest we

własny spalinowy silnik napędowy powinien on spełniać poniższe wymagania.

— agregaty

wysokociśnieniowe

o

wydajności

40 ≤ Q < 75 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia na wylocie

pompy p = 40 bar,

Pompa powinna być zabezpieczona przed uszkodzeniem przy pracy z zanieczyszczoną wodą.

Pompa powinna być wyposażona w urządzenie

zabezpieczające przed nadmiernym wzrostem ciśnienia po stronie tłocznej, powyżej wartości dopuszczalnej.

2.6.1.2. Oznaczenia

2.6.2.2. Napęd pompy wysokociśnieniowej

ww

— agregaty

wysokociśnieniowe

o

wydajności

15 ≤ Q < 40 dm3/min i ciśnieniu tłoczenia na wylocie

pompy 40 < p ≤ 250 bar.

1) Wysokociśnieniowy agregat wodny o wydajności

(mierzonej na prądownicy) 100 dm3/min przy ciśnieniu tłoczenia na wylocie pompy p = 40 bar

WYSOKOCIŚNIENIOWY

AGREGAT

WODNY

AW 100/40

2) Wysokociśnieniowy agregat wodno-pianowy o wydajności (mierzonej na prądownicy) 25 dm3/min przy

ciśnieniu tłoczenia na wylocie pompy p = 100 bar

WYSOKOCIŚNIENIOWY AGREGAT WODNO-PIANOWY AWP 25/100

Silnik agregatu powinien mieć

— tłumik z wylotem zaopatrzonym w końcówkę umożliwiającą dołączenie węża do odprowadzenia spalin,

— silnik powinien być wyposażony w rozrusznik ręczny (dla agregatów o wydajności Q ≥ 75 dm3/min

wymagany jest dodatkowo rozrusznika elektryczny).

Wąż powinien być zakończony wysokociśnieniową

prądownicą umożliwiającą podawanie wodnych strumieni zwartych i rozproszonych. Wydajność prądownicy wysokociśnieniowej powinna być zgodna z tablicą nr 2.6.1.1 (dotyczy agregatu o Q ≥ 75).

.go

v.p

l

Pojemność zbiornika paliwa powinna zapewniać

pracę agregatu z wydajnością nominalną w ciągu,

co najmniej 30 min, bez uzupełnienia zapasu paliwa.

Korek zbiornika paliwa powinien mieć otwór do wyrównania ciśnienia oraz zabezpieczenie przed wyciekami.

Poz. 553

2.6.2.9. Znakowanie

2.6.2.3. Odwadnianie

Pompa oraz układ wodno-pianowy agregatu powinny mieć możliwość skutecznego odwodnienia. Zawory odwadniające powinny być łatwo dostępne.

2.6.2.4. Przyrządy kontrolne i pomiarowe

Każdy agregat wodno-pianowy powinien być wyposażony, co najmniej w

— manometr klasy co najmniej 2,5 o zakresie wskazań

0 ÷ ~150 % ciśnienia nominalnego pompy.

Dla agregatów z własnym spalinowym silnikiem

napędowym (z wyłączeniem agregatów o wydajności

15 ≤ Q < 75 dm3/min) dodatkowo wymagane są

— kontrolka ładowania akumulatora,

— kontrolka ciśnienia oleju w silniku (dotyczy silników

czterosuwowych).

Na agregacie powinna być umieszczona tabliczka

znamionowa.

Na tabliczce znamionowej powinny być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.6.1.2.

bez części słownej,

— numer i rok budowy,

— masa całkowita agregatu.

Dla agregatów z własnym silnikiem napędowym

dodatkowo wymagana jest tabliczka znamionowa silnika zawierająca, co najmniej następujące informacje

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie typu silnika,

— numer silnika i rok budowy,

— moc i obroty nominalne silnika.

2.6.3. PARAMETRY

2.6.2.5. Urządzenia sterownicze

2.6.3.1. Wydajność i ciśnienie pracy

rcl

Przyrządy kontrolne i pomiarowe powinny być

czytelne z miejsca obsługi.

Wszystkie urządzenia do sterowania pracą agregatu muszą być dostępne z miejsca obsługi i jednoznacznie zidentyfikowane.

2.6.2.6. Instalacja elektryczna

Agregat powinien być wyposażony w oświetlenie

przyrządów pomiarowych.

w.

2.6.2.7. Urządzenie dozujące środek pianotwórczy

Jeśli agregat jest wyposażony w urządzenie dozujące to urządzenie to powinno umożliwiać pobieranie

środka pianotwórczego ze zbiornika samochodu i/lub

ze zbiornika zewnętrznego (zasysanie środka z głębokości 1m) i wytworzenie roztworu wodnego środka

pianotwórczego o stężeniach 3 ± 0,5 % i 6 ± 0,5 % lub

1 ± 0,5 % i 3 ± 0,5 %.

ww

Urządzenie dozujące powinno być tak dobrane,

aby umożliwiać uzyskiwanie wymaganych stężeń dla

rzeczywistej wydajności agregatu (mierzonej na prądownicy).

2.6.2.8. Linia szybkiego natarcia

Agregat powinien być wyposażony w zwijadło z linią szybkiego natarcia. Linia szybkiego natarcia powinna umożliwiać podawanie wody z prądownicy bez

względu na stopień rozwinięcia linii. Wąż powinien

nawijać się na bęben zwijadła bez załamań i zagnieceń. Powinna być zapewniona możliwość rozwijania

i zwijania węża ręcznie. Wąż linii szybkiego natarcia

powinien mieć długość co najmniej 60 m.

Wydajność agregatu (mierzona na prądownicy

w czasie podawania zwartego strumienia wody)

przy ciśnieniu nominalnym (mierzonym na wylocie

pompy) powinna wynosić nie mniej niż podano

w pkt 2.6.1.1. załącznika. Maksymalna wydajność

prądownicy nie powinna przekraczać 150 dm3/min.

Maksymalne ciśnienie na wylocie pompy (nawet przy

zamkniętej prądownicy) nie może przekroczyć 60 bar.

Dla agregatów o ciśnieniach nominalnych

40 < p ≤ 250 bar maksymalne ciśnienie (przy zamkniętej prądownicy) nie powinno przekroczyć wartości

określonych przez producenta.

2.6.3.2. Niezawodność pracy agregatu

Agregat powinien być zdolny do dwugodzinnej

pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej wydajności

i nominalnego ciśnienia tłoczenia. Po próbie agregat

nie powinien wykazywać oznak uszkodzenia.

2.6.3.3. Maksymalny zasięg rzutu strumienia gaśniczego

Maksymalny zasięg rzutu strumienia zwartego

wody powinien być nie mniejszy niż 18 m, przy kącie

pochylenia prądownicy 32 ° względem poziomu, prędkości wiatru nie większej niż 2 m/s i ustawieniu wylotu

prądownicy na wysokości 1 m nad poziomem gruntu.

Maksymalny zasięg rzutu strumienia piany (dotyczy agregatu wodno-pianowego) powinien być nie

mniejszy niż 8 m, przy kącie pochylenia prądownicy

32 ° względem poziomu, prędkości wiatru nie większej niż 2 m/s i ustawieniu wylotu prądownicy na wysokości 1 m nad poziomem gruntu.

Parametry piany wytwarzanej przez agregat powinny wynosić

— liczba spienienia Ls ≥ 6,

— trwałość piany (wartość połówkowa) t0,5 ≥ 7 min.

2.6.3.5. Straty ciśnienia

Straty ciśnienia w linii szybkiego natarcia dla nominalnej wydajności i ciśnienia wg pkt 2.6.1.1. załącznika (mierzone pomiędzy wylotem pompy i prądownicą) nie powinny przekraczać 50 % ciśnienia nominalnego dla linii zwiniętej i rozwiniętej.

Dla agregatów o ciśnieniach nominalnych

40 < p ≤ 250 bar strata ciśnienia nie może przekroczyć 80 %.

2.6.3.6. Skuteczność gaśnicza

wg normy PN-M-51038. Motopompy powinny być

wyposażone w kosz ssawny o wielkości oczek odpowiednich do zanieczyszczeń, jakie mogą być przepompowane wraz z wodą przez motopompę. Wielkość zanieczyszczeń przepompowywanych przez pompę powinna być uzgodniona pomiędzy zamawiającym

i producentem. Kosz powinien być wyposażony w nasadę wg normy PN-M-51038 tej samej wielkości, co

nasada ssawna motopompy, umożliwiającą zamontowanie kosza na końcu linii ssawnej.

.go

v.p

l

2.6.3.4. Parametry piany (dotyczy agregatu wodno-pianowego)

Poz. 553

Agregat powinien ugasić pożar testowy 13A,

a w przypadku agregatów z dozownikiem środka pianotwórczego również pożar testowy 55B (wg normy

PN-EN 3-7).

Powyższe wymaganie nie dotyczą agregatów

o wydajności Q ≥ 75 dm3/min.

Wyloty tłoczne, powinny być wyposażone w nasady 52, 75 lub 110 wg normy PN-M-51038 w zależności

od wydajności nominalnej.

2.7.2.3. Silnik motopompy

Silnik motopompy przewoźnej powinien być wyposażony w rozrusznik elektryczny. W przypadku motopomp przenośnych silnik powinien być wyposażony, co najmniej w rozrusznik ręczny.

2.7.2.4. Zbiornik paliwa motopompy

Pojemność zbiornika motopompy przenośnej powinna zapewniać pracę pompy z wydajnością nominalną w ciągu, co najmniej 60 min bez uzupełnienia

zapasu paliwa. Dla motopomp przewoźnych minimalny czas pracy bez uzupełniania zapasu paliwa powinien wynosić, co najmniej 120 min.

rcl

2.7. MOTOPOMPY DO WODY ZANIECZYSZCZONEJ

2.7.2.2. Wyloty tłoczne

2.7.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

2.7.2.5. Odwadnianie

2.7.1.1. Podział

W zależności od wykonania rozróżnia się rodzaje

motopomp

— przenośne,

w.

— przewoźne.

Parametry nominalne motopompy do wody zanieczyszczonej powinny wynosić Q ≥ 400 dm3/min przy

ciśnieniu tłoczenia co najmniej 1 bar.

2.7.1.2. Oznaczenie

Kadłub, urządzenie zasysające i przewody wodne

pompy powinny mieć możliwość skutecznego odwodnienia. Zawory odwadniające powinny być łatwo dostępne.

2.7.2.6. Urządzenia sterownicze i kontrolne

Wszystkie urządzenia do sterowania pracą pompy,

powinny być widoczne i dostępne z miejsca obsługi.

Motopompy przewoźne powinny być wyposażone

w manometr o zakresie pomiarowym 0 ÷ ~150 % maksymalnego ciśnienia zamknięcia oraz we wskaźnik poziomu paliwa w zbiorniku z sygnalizacją rezerwy.

Przykład oznaczenia

ww

1) Motopompa przenośna o wydajności nominalnej

500 dm3/min przy nominalnym ciśnieniu tłoczenia

pn = 1 bar

MOTOPOMPA DO WODY ZANIECZYSZCZONEJ

P — 5/1;

2) Motopompa przewoźna o wydajności 6000 dm3/min

przy nominalnym ciśnieniu tłoczenia pn = 2 bar

MOTOPOMPA DO WODY ZANIECZYSZCZONEJ

P — 60/2

2.7.2.7. Instalacja elektryczna

Motopompa z rozrusznikiem elektrycznym powinna być wyposażona w akumulator.

Motopompa przewoźna powinna być wyposażona

w oświetlenie przyrządów pomiarowych.

2.7.2.8. Uchwyty do przenoszenia

2.7.2. WYKONANIE

Motopompa przenośna powinna być wyposażona

w składane uchwyty do przenoszenia.

2.7.2.1. Wloty ssawne

2.7.2.9. Znakowanie

Wloty ssawne motopomp, powinny być wyposażone odpowiednio w nasady ssawne 52, 75 lub 110

Na motopompie oraz na silniku, powinny być

umieszczone tabliczki znamionowe.

skorygowanej geodezyjnej wysokości ssania. Po próbie motopompa nie powinna wykazywać oznak uszkodzenia.

.go

v.p

l

Na tabliczce znamionowej motopompy powinny

być umieszczone, co najmniej następujące informacje

Poz. 553

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 2.7.1.2.

bez części słownej,

3.1. POŻARNICZE WĘŻE TŁOCZNE DO HYDRANTÓW

— numer motopompy i rok budowy,

3.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

— masa całkowita motopompy.

Na tabliczce znamionowej silnika powinny być

umieszczone, co najmniej następujące informacje

Wąż powinien

PN-EN 14540.

spełniać

wymagania

normy

3.1.2. PODZIAŁ

— znak fabryczny lub nazwa producenta,

— oznaczenie typu silnika,

— numer silnika i rok budowy,

— moc i obroty nominalne silnika.

W zależności od średnicy wewnętrznej rozróżnia

się wielkości węży w mm: 25 i 52.

3.1.2.2. Odmiany

2.7.3. PARAMETRY

W zależności od wyposażenia w łączniki rozróżnia

się odmiany węży

2.7.3.1. Wymiary

Wymiary gabarytowe motopomp przenośnych nie

powinny przekraczać

— długość — 1100 mm,

— wysokość — 900 mm,

— szerokość — 750 mm.

— ŁA — z łącznikami ze stopów aluminium,

— ŁM — z łącznikami ze stopów miedzi,

— B — bez łączników.

3.1.3. WYKONANIE

Wąż powinien być wyposażony w łączniki tłoczne

zgodne z normą PN-M-51031 o wielkości odpowiedniej do średnicy węża.

rcl

Dla motopomp przewoźnych nie określa się maksymalnych wymiarów.

2.7.3.2. Masa

3.1.2.1. Wielkości

Masa motopompy przenośnej z pełnym zbiornikiem paliwa i pełnym stanem oleju nie powinna przekraczać 200 kg.

Połączenie węża z łącznikami powinno zapewnić

szczelność i wytrzymałość na ciśnienie próbne.

3.2. POŻARNICZE WĘŻE TŁOCZNE DO POMP POŻARNICZYCH

3.2.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

2.7.3.3. Parametry pracy pompy

3.2.1.1. Wielkości

w.

Dla motopomp przewoźnych nie określa się maksymalnej masy.

Parametry pracy pompy powinny spełniać wymagania podane w pkt 2.7.1.1. załącznika dla skorygowanej geodezyjnej wysokości ssania H’sgeo = 1,5 m. Dla

H”sgeo = 6,0 m wydajność pompy przy nominalnym

ciśnieniu tłoczenia powinna być nie mniejsza niż

50 % wydajności nominalnej.

2.7.3.4. Czas zassania

ww

Motopompa powinna umożliwiać zassanie wody

w czasie określonym poniżej.

Suma czasów potrzebnych do zassania wody

dla skorygowanej geodezyjnej wysokości ssania

H’gs = 1,5 m, napełnienia pompy oraz węża tłocznego

o długości 5 m nie powinna przekraczać 120 s.

Dla H”gs = 6,0 m czas zassania nie powinien przekraczać 300 s.

2.7.3.5. Niezawodność pracy motopompy

Motopompa powinna być zdolna do 24-godzinnej

pracy ciągłej, z zachowaniem nominalnej wydajności

i nominalnego ciśnienia tłoczenia przy nominalnej

W zależności od średnicy wewnętrznej rozróżnia

się wielkości węży w mm: 25, 42, 52, 75 i 110.

3.2.1.2. Odmiany

W zależności od wyposażenia w łączniki rozróżnia

się odmiany węży

— ŁA — z łącznikami ze stopów aluminium,

— ŁM — z łącznikami ze stopów miedzi,

— B —bez łączników.

3.2.1.3. Typy

W zależności od konstrukcji taśmy wężowej rozróżnia się pożarnicze węże tłoczne z powłoką zewnętrzną lub bez powłoki.

3.2.1.4. Przykład oznaczenia

Pożarniczy wąż tłoczny do motopomp i autopomp (W), o średnicy 52 mm (52), długości 20 m (20),

z łącznikami ze stopów miedzi (ŁM)

POŻARNICZY WĄŻ TŁOCZNY W-52-20-ŁM.

3.2.2.2. Znakowanie

.go

v.p

l

3.2.2. WYKONANIE

3.2.2.1. Konstrukcja

Wąż powinien być wyposażony w łączniki tłoczne

zgodne z normą PN-M-51031 o wielkości odpowiedniej do średnicy węża (dla węży wielkości 42 należy

zastosować koronę łącznika 52T oraz tuleję o średnicy

odpowiedniej do wielkości węża).

Połączenie węża z łącznikami powinno zapewnić

szczelność i wytrzymałość na ciśnienie próbne.

3.2.3. PARAMETRY

3.2.3.1. Podstawowe parametry

Podstawowe parametry zawiera tablica nr 3.2.3.1.

w.

rcl

Tablica nr 3.2.3.1.

Na zewnętrznej powierzchni węża, na obu jego końcach w miejscu niezasłoniętym, powinny być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.2.1.4.

bez części słownej,

— rok produkcji.

Przyrost długości i średnicy oraz kąt skręcenia

— przy ciśnieniu roboczym (ciśnienie początkowe

0,5 bar).

3.2.3.2. Główne wymiary i masy

Główne wymiary i masy podano w tablicy

nr 3.2.3.2.0

ww

Tablica nr 3.2.3.2.

*) Dopuszcza się inne długości węża w uzgodnieniu z zamawiającym przy czym masa węża z łącznikami nie powinna przekraczać 50kg.

Wąż tłoczny poddany obciążeniu ciśnieniem próbnym przez 2 min nie powinien rosić, mieć wytrysków

wody: stałych i przemijających. W czasie badania wąż

nie powinien wykazywać zmian w strukturze taśmy

i innych uszkodzeń na całej jego długości.

3.2.3.4. Wytrzymałość na rozwarstwianie

Wytrzymałość na rozwarstwianie wg normy

PN-EN ISO 8033 materiału włókienniczego z wykładziną, w przypadku wykładziny gumowej, powinna być

nie mniejsza niż 1,00 N/mm. Dla pozostałych materiałów wykładziny wytrzymałość powinna być nie mniejsza niż 1,60 N/mm.

3.2.3.5. Przyspieszone starzenie

3.3. POŻARNICZE WĘŻE SSAWNE

.go

v.p

l

3.2.3.3. Szczelność i wytrzymałość na ciśnienie próbne

Poz. 553

Po kondycjonowaniu próbek węża w komorze klimatycznej, w temperaturze (70 ± 1) °C, w atmosferze

powietrza w ciągu 14 dni, ciśnienie rozrywające powinno spełniać wymagania zawarte w tablicy

nr 3.2.3.1. załącznika. Ponadto po kondycjonowaniu

wytrzymałość na rozwarstwianie nie powinna być

mniejsza niż 0,9 N/mm. Przed włożeniem do komory

klimatycznej próbki przeznaczone do sprawdzenia ciśnienia rozrywającego o długości ok. 1 m powinny być

zagięte o 180 ° w punkcie znajdującym się w połowie

ich długości i tak zamocowane.

3.3.1.1. Wielkości

W zależności od średnicy wewnętrznej rozróżnia

się wielkości węży w mm: 52, 75, 110, 125 i 150.

3.3.1.2. Odmiany

W zależności od wyposażenia w łączniki rozróżnia

się odmiany węży

— Ł — z łącznikami,

— B —bez łączników.

3.3.1.3. Typy

W zależności od rodzaju materiału, z którego wykonano wąż rozróżnia się typy węży

— typ A — węże gumowe,

— typ B — węże z tworzywa sztucznego.

3.3.1.4. Przykład oznaczenia i podział

1) Pożarniczy wąż ssawny typ A (gumowy), o średnicy

110 mm, długości 2400 mm, bez łączników (B)

POŻARNICZY WĄŻ SSAWNY A-110-2400-B

2) Pożarniczy wąż ssawny typ B (z tworzywa sztucznego), o średnicy 125 mm, długości 2500 mm, z łącznikami (Ł)

POŻARNICZY WĄŻ SSAWNY B-125-2500-Ł

rcl

Próbka, przeznaczona do badania wytrzymałości

na rozwarstwienie, powinna zostać luźno zwinięta.

3.3.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

3.2.3.6. Odporność na niską temperaturę

Wąż zwinięty w podwójny krąg w stanie suchym,

klimatyzowany w atmosferze powietrza w temperaturze

–30 ± 2 °C przez 4 h, wyjęty bezpośrednio z komory klimatycznej powinien dobrze się rozwijać lub rozkładać

i ponownie zwijać bez załamań, pęknięć i rozwarstwień.

3.2.3.7. Odporność na ścieranie

ww

w.

Pożarniczy wąż tłoczny posiadający zewnętrzną

powłokę powinien wytrzymać 100 cykli próby odporności na ścieranie bez wycieków i roszeń. Po próbie

wąż powinien wytrzymać 2 min próbę szczelności

i wytrzymałości na ciśnienie robocze. Podczas próby

odporności na ścieranie wąż powinien być wypełniony wodą o ciśnieniu 5 bar i powinien obracać się wokół własnej osi z prędkością 27 obr/min. Ramię z taśmą ścierną o ziarnistości 60 powinno być dociskane

do powierzchni węża siłą 105 N i przemieszczać się ruchem posuwisto-zwrotnym wzdłuż osi węża z prędkością 18÷20 mm/s na drodze 80 mm, przy czym czas

przebywania ramienia w punkcie nawrotu nie powinien wynosić więcej niż 0,1 s.

3.2.3.8. Odporność na działanie wysokiej temperatury

Pożarnicze węże tłoczne posiadające zewnętrzną

powłokę powinny być poddane badaniu odporności

na działanie płomienia. Badany wąż wypełniony wodą

o ciśnieniu 0,05 bar powinien wytrzymać próbę odporności na działanie płomienia bez wycieku wody,

przez co najmniej 20 s. Źródłem ciepła powinien być

palnik Bunsena zasilany gazem propan-butan o ciśnieniu 0,1 bar. Po zgaszeniu palnika, płomień (o ile

próbka się pali), powinien zgasnąć w czasie nie dłuższym niż 3 s.

3.3.2. WYKONANIE

3.3.2.1. Konstrukcja

Wąż powinien być wyposażony w łączniki ssawne

spełniające wymagania normy PN-M-51031 o wielkości odpowiedniej do średnicy węża. Dla węży wielkości 125 i 150 łączniki ssawne typu „Storz” o wytrzymałości na podciśnienie i nadciśnienie próbne nie mniejszej niż łączniki 110.

Połączenie węża z łącznikami powinno zapewnić

szczelność na podciśnienie próbne oraz szczelność

i wytrzymałość na ciśnienie próbne.

3.3.2.2. Znakowanie

Na zewnętrznej powierzchni węża, w miejscu niezasłoniętym, powinny być umieszczone, co najmniej

następujące informacje

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.3.1.4.

bez części słownej,

— rok produkcji.

3.3.3. PARAMETRY

3.3.3.1. Podstawowe parametry

Podstawowe parametry zawiera tablica nr 3.3.3.1.

3.3.3.2. Główne wymiary i masy

.go

v.p

l

Tablica nr 3.3.3.1.

Główne wymiary i masy podano w tablicy nr 3.3.3.2.

rcl

Tablica nr 3.3.3.2.

*Dopuszcza się większe długości węża w uzgodnieniu z zamawiającym przy czym masa węża z łącznikami nie powinna prze-

kraczać 50 kg.

3.4. ŁĄCZNIKI

3.8. POKRYWY NASAD

3.8.1. Wymagania ogólne

Łączniki powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51031.

Pokrywy nasad powinny spełniać wymagania normy PN-M-51024.

3.5. ŁĄCZNIKI KĄTOWE 75

3.9. ZBIERACZE

3.5.1. Wymagania ogólne

3.9.1. Wymagania ogólne

Łączniki kątowe 75 powinny spełniać wymagania

normy PN-M-51074.

Zbieracze powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51153.

ww

w.

3.4.1. Wymagania ogólne

3.6. NASADY

3.6.1. Wymagania ogólne

Nasady powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51038.

3.7. PRZEŁĄCZNIKI

3.10. ROZDZIELACZE

3.10.1. Wymagania ogólne

Rozdzielacze powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51048 z wyłączeniem pkt 3.10 oraz 3.11 tej normy. Rozdzielacz powinien mieć kolor srebrny, srebrnoszary lub czerwony.

3.7.1. Wymagania ogólne

Przełączniki powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51042.

3.10.2. Wykończenie

Ostre krawędzie powinny być zatępione.

Na korpusie rozdzielacza powinny być umieszczone w sposób trwały i wyraźny, co najmniej następujące informacje

— nazwa lub znak producenta,

— wielkość,

— rok produkcji.

posiadać nóżki lub inny element umożliwiający ustawienie na podłożu i zapewniający stabilną pracę bez

dodatkowego mocowania. Urządzenie powinno zapewniać wytwarzanie jednorodnej zasłony wodnej

o kształcie zbliżonym do półelipsy. W przypadku urządzeń o regulowanej wydajności, pozycja regulatora

dla nominalnego natężenia przepływu powinna być

oznakowana.

.go

v.p

l

3.10.3. Znakowanie

Poz. 553

Dopuszcza się regulację kąta pochylenia wytwarzanej zasłony wodnej.

3.11. SMOKI SSAWNE

3.11.1. Wymagania ogólne

3.12.2.2. Znakowanie

Smoki ssawne powinny spełniać wymagania normy PN-M-51152.

3.12. URZĄDZENIA DO WYTWARZANIA ZASŁONY

WODNEJ

3.12.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Na urządzeniu powinny być umieszczone, co najmniej następujące dane

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.12.1.2.

bez części słownej,

— rok produkcji.

3.12.1.1. Wielkości

W zależności od wielkości nasady rozróżnia się

dwie wielkości urządzeń do wytwarzania zasłony wodnej: 52 i 75.

3.12.1.2. Przykład oznaczenia

Urządzenie do wytwarzania zasłony wodnej z nasadą wielkości 75

3.12.2. WYKONANIE

3.12.2.1. Konstrukcja

WYTWARZANIA

ZASŁONY

Urządzenie do wytwarzania zasłony wodnej powinno być wyposażone w nasadę tłoczną wielkości

52 lub 75 wg normy PN-M-51038. Urządzenie musi

Natężenie przepływu wody przy ciśnieniu na wlocie urządzenia wynoszącym 4 bar, nie powinno być

większe niż 800 dm3/min dla urządzenia wielkości 52

oraz 1300 dm3/min dla wielkości 75.

W przypadku urządzeń o regulowanej wydajności,

maksymalne natężenie przepływu nie powinno przekraczać wartości podanych powyżej.

3.12.3.2. Wymiary wytwarzanej zasłony wodnej

Minimalne wymiary zasłony wodnej przy ciśnieniu

na wlocie urządzenia wynoszącym 4 bar powinny być

zgodne z tablicą nr 3.12.3.2.

w.

Tablica nr 3.12.3.2.

3.12.3.1. Natężenie przepływu wody

rcl

URZĄDZENIE DO

WODNEJ ZW 75

3.12.3. PARAMETRY

ww

*) Szerokość zasłony wodnej mierzona na poziomie podłoża, na którym stoi urządzenie.

**) Wysokość zasłony wodnej mierzona w punkcie centralnym ekranu urządzenia.

3.13. DOZOWNIKI ŚRODKA PIANOTWÓRCZEGO

3.13.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

3.13.1.1. Wielkości

W zależności od maksymalnej ilości pobieranego środka pianotwórczego w dm3/min dla uzyskania 6 %

stężenia roztworu, przy nominalnym natężeniu przepływu wody w układzie tłocznym pompy, rozróżnia się

wielkości dozowników wg tablicy nr 3.13.1.1.

.go

v.p

l

Tablica nr 3.13.1.1.

* Dopuszcza się większe dozowniki środka pianotwórczego.

3.13.1.2. Typy

3.13.2. WYKONANIE

W zależności od sposobu regulacji ilości pobieranego środka pianotwórczego rozróżnia się typy dozownika

— ręczny, w którym dostosowanie ilości pobieranego

środka pianotwórczego do aktualnego natężenia

przepływu wody w układzie tłocznym pompy wymaga ręcznego przesterowania,

3.13.1.3. Przykład oznaczenia

Dozownik środka pianotwórczego wielkości 100

DOZOWNIK ŚRODKA PIANOTWÓRCZEGO DSP 100

w.

Tablica nr 3.13.2.2

W przypadku dozownika środka pianotwórczego

z ręczną regulacją, powinien on być wyposażony

w programator do nastawiania żądanej ilości pobieranego środka. Na podzielni programatora powinny być

naniesione, w sposób czytelny i trwały oznaczenia odpowiednich wartości natężenia przepływu wodnego

roztworu środka pianotwórczego oraz odpowiadające

im punkty, określające położenie dźwigni zaworu regulacyjnego, zapewniające uzyskanie co najmniej

dwóch stężeń 3 % oraz 6 %. W zależności od wielkości

dozownika, na podzielni programatora powinny być

naniesione wartości natężeń przepływu wodnego roztworu środka pianotwórczego wg tablicy nr 3.13.2.2.

zarówno dla stężenia 3 jak i 6 %.

rcl

— automatyczny, w którym dostosowanie ilości pobieranego środka pianotwórczego do chwilowego

natężenia przepływu wody w układzie tłocznym

pompy odbywa się bez ingerencji operatora.

3.13.2.1. Konstrukcja

ww

Dla dozowników DSP 50 ÷ DSP 240 dopuszcza się

stosowanie regulacji automatycznej ilości pobieranego

środka pianotwórczego. Dozowniki wielkości DSP 300

i większe powinny posiadać tylko regulację automatyczną ilości pobieranego środka pianotwórczego.

Dozowniki automatyczne powinny umożliwiać uzyskiwanie co najmniej dwóch stężeń 3 % i 6 %.

3.13.3. PARAMETRY

3.13.3.1. Szczelność i wytrzymałość na ciśnienie próbne

3.13.2.2. Znakowanie

Dozownik powinien wytrzymać, co najmniej 3 min

badanie szczelności wodą pod ciśnieniem 17 bar, zachowując szczelność i nie wykazując uszkodzeń.

Na dozowniku powinny być umieszczone, co najmniej następujące informacje

3.13.3.2. Stężenia wodnego roztworu środka pianotwórczego

— znak lub nazwa wytwórcy,

Rzeczywiste uzyskiwane stężenia wodnego roztworu środka pianotwórczego powinny wynosić 3 ± 0,5 %

oraz 6 ± 0,5 % dla odpowiednich nastaw programatora

dozownika, przy ciśnieniu wody na wlocie dozownika

równym 6 ± 0,1 bar.

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.13.1.3.

bez części słownej,

— rok produkcji.

3.14. ZASYSACZE LINIOWE

3.15.2. WYKONANIE

.go

v.p

l

3.14.1. Wymagania ogólne

Poz. 553

3.15.2.1. Konstrukcja

Zasysacze liniowe powinny spełniać wymagania

normy PN-M-51069.

Wszystkie elementy prądownicy powinny być wykonane z materiałów odpornych na korozyjne działanie wody i środków pianotwórczych.

3.15. PRĄDOWNICE WODNE DO POMP POŻARNICZYCH

Prądownica PW powinna być otwierana i zamykana za pomocą dźwigni zaworu.

3.15.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

3.15.1.1. Podział

W zależności od wielkości nasad wg normy

PN-M-51038 rozróżnia się trzy wielkości prądownic

— 25,

Prądownice powinny posiadać osłonę termoizolacyjną na rękojeści.

— 52,

— 75.

W zależności od wykonania rozróżnia się dwa rodzaje prądownic wodnych

— prądownica wodna prosta — PW,

— prądownica wodna pistoletowa — PWS.

3.15.1.2. Przykład oznaczenia

Prądownice PW wielkości 52 i 75 mogą być wyposażone w nasady obrotowe.

3.15.2.2. Znakowanie

Na prądownicy powinny być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.15.1.2.

bez części słownej,

— rok produkcji.

rcl

1) Prądownica wodna prosta do pomp pożarniczych

wielkości 75

PRĄDOWNICA WODNA PW 75;

2) Prądownica wodna pistoletowa do pomp pożarniczych wielkości 25

PRĄDOWNICA WODNA PISTOLETOWA PWS 25

3.15.3. PARAMETRY

3.15.3.1. Masa i wymiary

Masy i wymiary prądownic nie powinny przekraczać

wartości podanych w tablicy nr 3.15.3.1. i nr 3.15.3.2.

w.

Tablica nr 3.15.3.1.

Otwieranie, zamykanie i przełączanie prądownic

powinno odbywać się w sposób płynny, bez zacięć

i miejscowych oporów. Oznaczenia położenia dźwigni

zaworu lub obrotowych elementów regulacyjnych (otwarte, zamknięte, strumień zwarty i rozproszony), powinny być naniesione trwale na prądownicy. Dźwignia

zaworu powinna mieć ograniczenia ruchu w położeniach skrajnych. Prądownice powinny mieć możliwość

zmiany rodzaju strumienia zwartego na rozproszony.

*) Masa bez dyszy wypływowej piany.

ww

Tablica nr 3.15.3.2.

3.15.3.2. Działanie

Wielkość momentów obrotowych przy zmianie położenia dźwigni zaworu lub elementów obrotowych, przy

ciśnieniu 16 bar powinny być zgodne z tablicą nr 3.15.3.3. i nr 3.15.3.4.

Tablica nr 3.15.3.4

3.15.3.3. Odporność na zamarzanie

.go

v.p

l

Tablica nr 3.15.3.3

Wielkości momentów obrotowych dla prądownicy klimatyzowanej przez 2 h w temperaturze — 20 ± 2 °C nie

powinny przekraczać wartości określonych w tablicy nr 3.15.3.3 oraz 3.15.3.4 załącznika o więcej niż 50 %.

3.15.3.4. Szczelność

Prądownica powinna wytrzymać przez 2 min próbę szczelności wodą o ciśnieniu 24 bar bez żadnych wykropleń.

3.15.3.5. Natężenie przepływu wody

w.

Tablica nr 3.15.3.5.

rcl

Natężenie przepływu wody przy ciśnieniu 6 bar na wlocie prądownicy powinno być zgodne z tablicą

nr 3.15.3.5. i nr 3.15.3.6.

ww

Tablica nr 3.15.3.6.

3.15.3.6. Parametry strumienia wody

Parametry strumienia wody przy ciśnieniu 6 bar

na wlocie prądownicy i prędkości wiatru nie większej

niż 2 m/s powinny być nie mniejsze niż podane w tab-

licy nr 3.15.3.7. Prądownica powinna być ustawiona

pod kątem 32 ± 1 ° do poziomu dla strumienia zwartego i 15 ± 1 ° dla strumienia maksymalnie rozproszonego. Wylot prądownicy powinien znajdować się na wysokości 1m nad poziomem gruntu.

.go

v.p

l

Tablica nr 3.15.3.7.

3.16. PRĄDOWNICE WODNE TYPU TURBO DO POMP

POŻARNICZYCH

3.16.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

3.16.1.1. Podział

W zależności od wielkości nasad wg normy

PN-M-51038 rozróżnia się trzy wielkości prądownic

— 25,

— 52,

— 75.

3.16.1.2. Przykład oznaczenia

PRĄDOWNICA WODNA PWT 75/8;

2) Prądownica wodna typu TURBO wielkości 52, o regulowanym natężeniu przepływu (z oznaczonymi

pozycjami regulatora wydajności: 100, 200, 300, 400

i 500 dm3/min)

PRĄDOWNICA WODNA PWT 52/1-2-3-4-5

w.

3.16.2. WYKONANIE

Otwieranie, zamykanie i przełączanie prądownic

powinno odbywać się w sposób płynny, bez zacięć

i miejscowych oporów. Oznaczenia położenia dźwigni

zaworu lub obrotowych elementów regulacyjnych (otwarte, zamknięte, strumień zwarty i rozproszony, wartość natężenia przepływu), powinny być naniesione

trwale na prądownicy. Prądownice PWT powinny mieć

możliwość płynnej zmiany rodzaju strumienia od zwartego do rozproszonego o kącie rozwarcia min 900°.

Prądownice PWT wielkości 52 i 75 powinny być

wyposażone w nasady obrotowe.

Maksymalne ciśnienie robocze prądownic powinno wynosić 16 bar.

rcl

1) Prądownica wodna typu TURBO wielkości 75, o natężeniu przepływu 800 dm3/min

Regulatory wyposażone w mechanizm zatrzaskowy

powinny posiadać oznaczenie liczbowe poszczególnych pozycji natężenia przepływu.

3.16.2.2. Znakowanie

Na prądownicy powinny być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.16.1.2.

bez części słownej,

— rok produkcji.

3.16.2.1. Konstrukcja

Prądownica PWT powinna być otwierana i zamykana za pomocą dźwigni zaworu. Prądownicę PWT

o regulowanym natężeniu przepływu należy oznaczyć,

minimalną i maksymalną wartością natężenia przepływu (z uwzględnieniem wartości nominalnych).

3.16.3. PARAMETRY

3.16.3.1. Masa

Masy prądownic nie powinny przekraczać wartości podanych w tablicy nr 3.16.3.1.

ww

Tablica nr 3.16.3.1.

*) Masa bez dyszy wypływowej piany.

3.16.3.2. Działanie

Wielkość momentów obrotowych przy zmianie położenia dźwigni zaworu lub elementów obrotowych, przy

ciśnieniu 6 bar powinny być zgodne z tablicą nr 3.16.3.2.

3.16.3.3. Odporność na zamarzanie

.go

v.p

l

Tablica nr 3.16.3.2

Wielkości momentów obrotowych dla prądownicy klimatyzowanej przez 2 h w temperaturze — 20 ± 2 °C nie

powinny przekraczać wartości określonych w tablicy nr 3.16.3.2 załącznika o więcej niż 50 %.

3.16.3.4. Szczelność

Prądownica powinna wytrzymać przez 2 min próbę szczelności wodą o ciśnieniu 24 bar bez żadnych wykropleń.

3.16.3.5. Natężenie przepływu wody

Natężenie przepływu wody lub wodnego roztworu środka pianotwórczego przy ciśnieniu 6 bar na wlocie

prądownicy powinno być zgodne z tablicą nr 3.16.3.5.

rcl

Tablica nr 3.16.3.5.

3.16.3.6. Parametry strumienia wody

w.

Parametry strumienia wody przy ciśnieniu 6 bar

na wlocie prądownicy i prędkości wiatru nie większej

niż 2 m/s powinny być nie mniejsze niż podane w tab-

licy nr 3.16.3.6. Prądownica powinna być ustawiona

pod kątem 32 ± 1o do poziomu dla strumienia zwartego i 15 ± 1o dla strumienia rozproszonego, przy kącie

rozproszenia 400. Wylot prądownicy powinien znajdować się na wysokości 1m nad poziomem gruntu.

ww

Tablica nr 3.16.3.6.

3.16.3.7. Parametry piany dla prądownic wodno-pianowych PW/PT

Parametry piany powinny być zgodne z wymaganiami zawartymi w normie PN-M-51068.

3.17. PRĄDOWNICE PIANOWE

3.17.1. Wymagania ogólne

Prądownice pianowe powinny spełniać wymagania normy PN-M-51068 z wyłączeniem wymagań pkt 3.1

Tablica 1 tej normy w zakresie wymiarów.

.go

v.p

l

3.17.2. Wymiary

Wymiary prądownic pianowych nie powinny przekraczać wartości podanych w tablicy nr 3.17.2.

Tablica nr 3.17.2

3.18. WYTWORNICE PIANOWE

3.18.1. Wymagania ogólne

Wytwornice pianowe powinny spełniać wymagania normy PN-M-51078 z wyłączeniem wymagań

3.18.2. Wymiary

Wymiary i masy wytwornic pianowych nie powinny przekraczać wartości podanych w tablicy nr 3.18.2.

rcl

Tablica nr 3.18.2.

pkt 3.1 Tablica 1 tej normy w zakresie wymiarów

i masy.

3.19. DZIAŁKA WODNO-PIANOWE, WODNE I PIANOWE

3.19.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

3.19.1.1. Podział

W zależności od nominalnego natężenia przepływu wody lub wodnego roztworu środka pianotwórczego

rozróżnia się wielkości działek wodno-pianowych wg tablicy nr 3.19.1.1.

ww

w.

Tablica nr 3.19.1.1.

Dopuszcza się stosowanie działek o natężeniu

przepływu większym niż dla wielkości 60.

3.19.1.2. Przykład oznaczenia

1) Działko wodno-pianowe (DWP) o nominalnym natężeniu przepływu 4000 dm3/min

DZIAŁKO WODNO-PIANOWE DWP 40;

2) Działko wodno-pianowe (DWP) o regulowanym natężeniu przepływu 1600, 2400 dm3/min

DZIAŁKO WODNO-PIANOWE DWP 16/24;

3) Działko wodne (DW) o nominalnym natężeniu przepływu 3200 dm3/min

DZIAŁKO WODNE DW 32;

4) Działko pianowe (DP) o nominalnym natężeniu

przepływu wodnego roztworu środka pianotwórczego 1600 dm3/min

DZIAŁKO PIANOWE DP 16

3.19.2. WYKONANIE

3.19.2.1. Konstrukcja

Działko wodne i wodno-pianowe powinno być

wyposażone w prądownicę umożliwiającą podawa-

mieszczaniem pod wpływem siły reakcji strumienia.

Wielkości momentów obrotowych niezbędnych do

kątowej zmiany położenia działka w płaszczyźnie poziomej lub pionowej nie powinny przekraczać 50 Nm

przy ciśnieniu wody na wlocie działka 8 bar.

.go

v.p

l

nie zwartego i rozproszonego strumienia wody,

w przypadku działka pianowego i wodno-pianowego

w prądownicę umożliwiającą podawanie strumienia

piany. Dodatkowa prądownica pianowa dla działka

wodno-pianowego może być odchylana lub montowana do korpusu działka. W przypadku stosowania

prądownicy pianowej odchylanej, powinna istnieć

możliwość zablokowania prądownicy w pozycji odchylonej oraz w pozycji pracy (prądownica pianowa

w osi prądownicy wodnej). Dopuszcza się stosowanie

wymienne prądownicy wodnej i pianowej. W tym

przypadku prądownice powinny być montowane do

korpusu działka bez użycia narzędzi lub za pomocą

klucza do łączników wg PN-M-51014. Dopuszcza się

stosowanie deflektorów do kształtowania strumienia

piany. Regulacja wielkości szczeliny deflektora powinna być możliwa z miejsca obsługi działka wodno-pianowego.

Poz. 553

Na działku wodno-pianowym powinny być umieszczone co najmniej następujące informacje

— znak lub nazwa wytwórcy,

— oznaczenie wg przykładu określonego w pkt 3.19.1.2.

bez części słownej,

— rok produkcji.

3.19.3. PARAMETRY

3.19.3.1. Masa

Masa maksymalna działka wodno-pianowego

w wersji przenośnej — 50 kg.

3.19.3.2. Szczelność i wytrzymałość na ciśnienie próbne

Działko powinno wytrzymać co najmniej 3-minutową próbę szczelności wodą o ciśnieniu 18 bar, zachowując szczelność i nie wykazując uszkodzeń.

3.19.3.3. Natężenie przepływu wody lub wodnego

roztworu środka pianotwórczego

Natężenie przepływu wody lub wodnego roztworu

środka pianotwórczego przy ciśnieniu 8 bar na wlocie

działka, powinno być zgodne z tablicą nr 3.19.1.1.

rcl

Działko powinno mieć możliwość płynnej zmiany

położenia kątowego w płaszczyźnie poziomej w zakresie 360 ° (w przypadku działek sterowanych za pomocą siłowników zakres obrot uw płaszczyźnie poziomej

powinien być nie mniejszy niż 330 °) oraz w płaszczyźnie pionowej co najmniej od — 30 ° do + 80 ° (dla działek w wersji przenośnej zmiana położenia kątowego

w płaszczyźnie pionowej powinna zawierać się w zakresie, co najmniej od 30 ° do 80 °). W przypadku działek przenośnych kąt obrotu w płaszczyźnie poziomej

powinien wynosić co najmniej 180 °. Działko powinno

mieć możliwość skutecznego zablokowania w każdym

położeniu kątowym w podanych zakresach. Zmiana

kątowego położenia działka powinna odbywać się za

pomocą ergonomicznie ukształtowanej kierownicy

lub za pomocą siłowników. W korpusie działka powinien być zamontowany ciśnieniomierz o zakresie pomiarowym 0 ÷ 25 bar i klasie nie gorszej niż 2,5. Ciśnieniomierz powinien być widoczny i czytelny dla obsługującego.

3.19.2.2. Znakowanie

w.

Działko powinno być wyposażone w kołnierz z zachowaniem nominalnej średnicy wlotu, a w przypadku działka w wersji przenośnej w odpowiednią ilość

nasad wg normy PN-M-51038 wielkości 75 lub 110.

Działko w wersji przenośnej powinno być wyposażone w podstawę zapewniającą stabilną pracę działka

przy nominalnym natężeniu przepływu i minimalnym

kącie pochylenia prądownicy nie większym niż 30o

względem poziomu. Działko powinno posiadać ogranicznik pochylenia (poniżej wartości kąta określonej

przez producenta), zabezpieczający działko przed prze-

Działka o wydajności większej niż 6000 dm3/min

powinny posiadać parametry deklarowane przez producenta (w zakresie natężenia przepływu wody lub

wodnego roztworu środka pianotwórczego).

3.19.3.4. Parametry strumienia wody

Parametry strumienia wody przy ciśnieniu 8 bar

na wlocie działka i prędkości wiatru nie większej niż

2m/s, powinny być nie mniejsze niż wartości podane

w tablicy nr 3.19.3.4. Prądownica działka powinna być

ustawiona pod kątem 32 ± 1 ° do poziomu dla strumienia zwartego i 15 ± 1 ° dla strumienia rozproszonego przy kącie rozproszenia 30 °. Wylot prądownicy

działka powinien znajdować się na wysokości 1 m nad

poziomem gruntu.

ww

Tablica nr 3.19.3.4.

Działka o wydajności większej niż 6000 dm3/min powinny spełniać wymagania określone dla DWP 60

(DW 60).

Parametry strumienia piany przy ciśnieniu 8 bar

na wlocie działka, prędkości wiatru nie większej niż

2 m/s, temperaturze otoczenia 20 ± 10 °C, przy zastosowaniu syntetycznego środka pianotwórczego poTablica nr 3.19.3.5.

Działka o wydajności większej niż 6000 dm3/min

powinny spełniać wymagania określone dla DWP 60

(DP 60).

3.20. URZĄDZENIA DO WYTWARZANIA PIANY ZA

POMOCĄ GAZÓW

3.20.1. OZNACZENIA

URZĄDZENIE DO WYTWARZANIA PIANY (UWP

oznaczenie wg producenta)

3.20.2. WYKONANIE

3.20.2.1. Konstrukcja

ww

w.

Urządzenie powinno być wyposażone w system

dozowania środka pianotwórczego, umożliwiający zassanie środka ze zbiornika zewnętrznego. Urządzenie

powinno wytwarzać pianę z wodnego roztworu środka

pianotwórczego i sprężonego gazu. Urządzenie może

być wyposażone we własne źródło sprężonego gazu.

Powinna istnieć możliwość przepłukania instalacji

urządzenia po zakończeniu podawania piany. Urządzenie powinno być zabezpieczone przed wzrostem ciśnienia powyżej wartości określonej przez producenta

(maksymalnie 16 bar). Wyloty tłoczne powinny być

wyposażone w zawory tłoczne z możliwością zamknięcia przepływu piany, z nasadami wg PN-M-51038.

Tablica nr 3.20.3.1.

Urządzenie powinno mieć możliwość skutecznego odwodnienia. Zawory odwadniające powinny być łatwo

dostępne. Urządzenie powinno być wyposażone w manometr klasy nie gorszej niż 2,5 o zakresie wskazań

0÷150% ciśnienia maksymalnego. Wszystkie urządzenia do sterowania pracą urządzenia powinny być widoczne i dostępne z miejsca obsługi.

3.20.2.2. Znakowanie

Na urządzeniu powinny być umieszczone, co najmniej następujące informacje

rcl

Przykład oznaczenia

winny być nie mniejsze niż wartości podane w tablicy

nr 3.19.3.5. Prądownica działka powinna być ustawiona pod kątem 32 ± 1 ° do poziomu. Wylot prądownicy

działka powinien znajdować się na wysokości 1 m nad

poziomem gruntu.

.go

v.p

l

3.19.3.5. Parametry strumienia piany

Poz. 553

— znak lub nazwa wytwórcy,

— masa całkowita (dla urządzeń przenośnych),

— nominalne natężenie przepływu wodnego roztworu

środka pianotwórczego (dla piany suchej/mokrej),

— rok produkcji.

3.20.3. PARAMETRY

3.20.3.1. Parametry strumienia piany

Parametry strumienia piany przy nominalnym ciśnieniu, prędkości wiatru nie większej niż 2 m/s, temperaturze otoczenia 20 ± 10 °C powinny być nie mniejsze

niż wartości podane w tablicy nr 3.20.3.1. Wylot prądownicy powinien znajdować się na wysokości 1 m

nad poziomem gruntu.

Stężenia wodnego roztworu środka pianotwórczego niezbędne do uzyskania piany o parametrach podanych w tablicy nr 3.20.3.1. załącznika nie powinny

przekraczać 3 %.

3.20.3.3. Skuteczność gaśnicza

Dla urządzeń o natężeniu przepływu wodnego roztworu środka pianotwórczego poniżej 200 dm3/min,

zużycie wodnego roztworu środka pianotwórczego do

ugaszenia pożaru testowego nie powinno przekraczać

odpowiednio

— dla testu 21A (wg normy PN-EN 3-7) — 100 dm3,

— dla testu 233B (wg normy PN-EN 3-7) — 200 dm3.

3.21. HYDRANTY NADZIEMNE

3.21.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Hydrant powinien spełniać wymagania normy

PN-EN 14384. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

3.21.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

3.22.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

.go

v.p

l

3.20.3.2. Stężenie wodnego roztworu środka pianotwórczego

Poz. 553

Hydrant powinien być wyposażony w uchwyt kłowy umożliwiający podłączenie stojaka hydrantowego

zgodnego z normą PN-M-51154.

3.23. ZAWORY HYDRANTOWE 52

3.23.1. OZNACZENIA

Przykład oznaczenia

ZAWÓR HYDRANTOWY TYP ZH-52

3.23.2. WYKONANIE

3.23.2.1. Materiały

Korpusy zaworów powinny być wykonane ze stopów mosiądzu lub stopów aluminium.

3.23.2.2. Konstrukcja

Konstrukcja zaworu (gwinty zewnętrzne) powinna

zapewnić możliwość zainstalowania go w instalacji

wodociągowej przeciwpożarowej.

rcl

Hydrant powinien być wyposażony w dwie nasady

boczne wielkości 75. Hydranty o średnicy nominalnej

DN 100 i DN 150 powinny być dodatkowo wyposażone w nasadę czołową wielkości 110 (dopuszcza się

dodatkowo drugą nasadę wielkości 110 dla hydrantu

DN 150).

Hydrant powinien być wyposażony w głowicę do

otwierania zaworu kluczem wykonanym wg normy

PN-M-74085. Hydrant powinien być wyposażony

w urządzenie odwadniające, umieszczone na wysokości zaworu głównego hydrantu, które otwiera się automatycznie po zamknięciu zaworu.

w.

Nasady boczne i nasady czołowe powinny umożliwiać połączenie z łącznikami wykonanymi wg normy

PN-M-51031 z zapewnieniem szczelności przy ciśnieniu próbnym hydrantu, za pomocą klucza wg normy

PN-M-74088 lub wg normy PN-M-51014). Pokrywy nasad powinny być zamocowane do korpusu hydrantu

za pomocą linki lub łańcucha. Pokrywy nasad powinny być wykonane wg normy PN-M-51024 lub inne

(z gwintem zewnętrznym) wykonane ze stopów aluminium, mosiądzu lub żeliwa. Zamknięcie i otwarcie pokryw nasad powinno być możliwe za pomocą klucza

wg normy PN-M-74088 lub wg normy PN-M-51014.

ww

Hydrant powinien być wyposażony w głowicę do

otwierania zaworu kluczem wykonanym wg normy

PN-M-74088. Hydrant powinien być wyposażony

w urządzenie odwadniające, umieszczone na wysokości zaworu głównego hydrantu, które otwiera się automatycznie po zamknięciu zaworu.

W górnej części hydrantu powinien być zainstalowany jednokierunkowy, zawór napowietrzający, otwierający się automatycznie podczas odwadniania

hydrantu za pomocą urządzenia odwadniającego.

3.22. HYDRANTY PODZIEMNE

3.22.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Hydrant powinien spełniać wymagania normy

PN-EN 14339. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Wylot korpusu zaworu powinien być zakończony

nasadą tłoczną wielkości 52 wg normy PN-M 51038.

Zawór hydrantowy powinien być typu wzniosowego

z gwintowanym wrzecionem. Zamykanie armatury

powinno następować przez obracanie urządzenia zamykającego (kółko ręczne) w prawo. Dopuszczalne

siły na kółku ręcznym w początkowej fazie otwierania

i końcowej zamykania powinny wynosić dla średnicy

kółka 80 mm — 60 N, a dla średnicy 100 mm — 70 N.

Króćce wlotowy i wylotowy powinny tworzyć kąt

nie mniejszy niż 90 ° i nie większy niż 135 °.

3.23.2.3. Znakowanie

Na korpusie zaworu powinny być naniesione niżej

wymienione informacje

— nazwa lub znak wytwórcy,

— nominalne ciśnienie,

— średnica nominalna,

— materiał korpusu,

— kierunek otwarcia zaworu,

— kierunek przepływu,

— rok produkcji.

3.23.3. PARAMETRY

3.23.3.1. Odporność na ciśnienie wewnętrzne

Zawór hydrantowy poddany obciążeniu ciśnieniem wody do 24 bar, z przyrostem 2 bar/min, utrzymywanym przez okres 60 s, zgodnie z normą

PN-EN 671-2 nie powinien wykazywać oznak wycieku.

3.23.3.2. Szczelność zamknięcia

.go

v.p

l

3.24.3. PARAMETRY

Zawór hydrantowy poddany obciążeniu ciśnieniem wody do 12 bar z przyrostem 1 bar/min, utrzymywanym przez okres 60 s, po uprzednim odpowietrzeniu i opuszczeniu grzybka zaworu w położenie zamknięte, nie powinien wykazywać oznak wycieku wody w miejscach uszczelnianych.

3.23.3.3. Odporność na korozję kanałów wodnych

Działanie mechanicznych części nie powinno ulec

pogorszeniu oraz uszkodzeniom (korozyjne wgłębienia i pęknięcia materiału) na zewnątrz lub wewnątrz

dróg wodnych, po poddaniu wnętrza zaworu działaniu 1 % roztworu wodnego chlorku sodu, przez okres

3 miesięcy w temperaturze otoczenia 20 +5 °C, zgodnie z normą PN-EN 671-2.

3.24. GENERATORY PIANY LEKKIEJ

3.24.1.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Wielkości

3.24.1.2. Przykład oznaczenia

Rodzaj środka pianotwórczego i jego zalecane stężenie powinny być podane w dokumentacji technicznej dostarczanej użytkownikowi.

Liczba spienienia LS, mierzona metodą wagową

z dokładnością do 0,02 kg masy piany w dopuszczalnym zakresie ciśnień pracy, obliczona wg poniższego

wzoru

Vp·d

Ls = 1000 · –––––

Gp

w którym

Vp — pojemność zbiornika pomiarowego piany

w dm3,

Gp — masa piany w g,

d — gęstość roztworu środka pianotwórczego (można

przyjąć d = 1), w g/cm3

nie powinna być niższa niż 200.

Producent zobowiązany jest podać w dokumentacji natężenie przepływu wody przy ciśnieniu 5,5 bar na

wlocie generatora. Dopuszczalna odchyłka od zadeklarowanej wartości nie powinna przekraczać ±5 %.

3.25. STOJAKI HYDRANTOWE

rcl

GENERATOR PIANY LEKKIEJ GPL Typ (oznaczenie

producenta)

3.24.2.1. Konstrukcja

3.24.3.1. Środek pianotwórczy i parametry piany

3.24.3.2. Parametry dla wody

Natężenie przepływu wodnego roztworu środka

pianotwórczego powinno wynosić Q ≥ 100 dm3/min.

3.24.2. WYKONANIE

Poz. 553

3.25.1. Wymagania ogólne

Stojaki hydrantowe powinny spełniać wymagania

normy PN-M-51154.

4. POJAZDY POŻARNICZE

3.24.2.2. Wykończenie

4.1. WYMAGANIA OGÓLNE I KLASYFIKACJA POJAZDÓW POŻARNICZYCH

Powierzchnie zewnętrzne generatora powinny być

bez zadziorów i ostrych krawędzi.

Pojazd pożarniczy, zwany dalej „pojazdem”, powinien spełniać wymagania normy PN-EN 1846-2.

Powierzchnie zewnętrzne części metalowych poza

częściami złącznymi powinny być trwale pokryte czerwonym lakierem odpornym na działanie wodnych

roztworów pianotwórczych środków gaśniczych.

Urządzenia i podzespoły zamontowane w pojeździe powinny spełniać wymagania odrębnych przepisów krajowych i/lub międzynarodowych.

w.

Doprowadzenie wody powinno być realizowane

poprzez nasadę tłoczną zgodną z normą PN-M-51038.

3.24.2.3. Znakowanie

ww

Na generatorze powinna być umieszczona tabliczka znamionowa, zamontowana w sposób trwały, zawierająca, co najmniej następujące informacje

Podział na klasy, kategorie i grupy wg normy

PN-EN 1846-1.

Definicje wg normy PN-EN 1846-1 oraz normy

PN-EN 1846-2.

4.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE DLA POJAZDÓW

POŻARNICZYCH

— nazwa lub znak wytwórcy,

— model/typ generatora,

— numer seryjny lub partii wyrobu,

— rok produkcji,

— nominalna wydajność [dm3/min],

— nominalne ciśnienie na wejściu [bar],

— liczba spienienia LS,

— stężenie wodnego roztworu środka pianotwórczego [%].

4.2.1. SPEŁNIENIE WYMAGAŃ PRZEPISÓW PRAWNYCH DLA POJAZDÓW POŻARNICZYCH

Podwozie pojazdu powinno posiadać świadectwo

homologacji typu zgodnie z odrębnymi przepisami

krajowymi odnoszącymi się do prawa o ruchu drogowym. W przypadku, gdy przekroczone zostały warunki

zabudowy określone przez producenta podwozia, wymagane jest świadectwo homologacji typu pojazdu

kompletnego oraz zgoda producenta podwozia na wykonanie zabudowy.

Zabudowa pożarnicza oraz urządzenia dodatkowe

na stałe związane z pojazdem w istotny sposób decydujące o bezpieczeństwie, powinny być oznakowane

w sposób pozwalający na ich jednoznaczną identyfikację (podanie przynajmniej następujących danych

pełnej nazwy i/lub znaku producenta, typu, numeru

seryjnego, roku produkcji).

4.2.3. WYMAGANIA DOTYCZĄCE BEZPIECZEŃSTWA

I PARAMETRÓW

4.2.3.1. Podwozie

4.2.3.1.1. Wymagania ogólne

W przypadku ręcznego wyłączenia systemu przeciwblokującego kół podczas hamowania kierowca powinien być jednoznacznie informowany o jego wyłączeniu.

4.2.3.1.2. Ogumienie

4.2.3.3.2. Bezpieczeństwo załogi

.go

v.p

l

4.2.2. IDENTYFIKACJA POJAZDU I WYPOSAŻENIA

Poz. 553

Wszystkie siedzenia powinny być wyposażone

w pasy bezpieczeństwa.

4.2.3.3.3. Ogrzewanie kabiny

Przedział załogi powinien posiadać system ogrzewania niezależny od pracy silnika.

4.2.3.3.4. Urządzenia sterowania i kontroli w kabinie

kierowcy

Dopuszcza się lokalizację licznika czasu pracy (licznika motogodzin) dla samochodu wyposażonego

w przystawkę dodatkowego odbioru mocy na pulpicie

sterowniczym napędzanego urządzenia (np. autopompy).

4.2.3.4. Dostęp do sprzętu (z wyjątkiem sprzętu przewożonego na dachu)

Ogumienie pojazdu powinno być dostosowane do

maksymalnej prędkości pojazdu oraz jego przeznaczenia, a nośność ogumienia powinna być dostosowana

do nacisku koła. Ciśnienie w ogumieniu powinno być

zgodne z zaleceniami wytwórcy dla danej opony i obciążenia pojazdu.

Jeśli zamontowano stopnie umożliwiające dostęp

do sprzętu, to ich wysokość od poziomu podłoża nie

powinna przekraczać 650 mm — dla kategorii 3 klasy

M i S.

Samochody kategorii 3 powinny być wyposażone

w opony z bieżnikiem terenowym. Mocowanie koła

zapasowego ustala zamawiający z dostawcą. Masa

koła zapasowego wliczana jest do maksymalnej masy

rzeczywistej, gdy przewidziano w pojeździe stałe mocowanie.

Dodatkowe wyposażenie elektryczne znajdujące

się wewnątrz pojazdu, które może być narażone na

działanie wody, powinno mieć stopień ochrony min.

IP44.

rcl

4.2.3.5. Wyposażenie elektryczne

4.2.3.1.3. Sygnał cofania

w.

Pojazdy o MMR ≥ 3500 kg powinny posiadać sygnał dźwiękowy włączonego biegu wstecznego.

4.2.3.2. Masy, naciski, wysokość, szerokość

Masy, naciski osi, wysokość oraz szerokość pojazdu powinny spełniać wymagania przepisów krajowych w sprawie warunków technicznych pojazdów

dla wszystkich warunków obciążenia.

ww

Rezerwa masy, liczona w stosunku do masy całkowitej dopuszczalnej pojazdu dla samochodów ratowniczo-gaśniczych oraz samochodów ratowniczo-gaśniczych specjalnych powinna wynosić 3÷20% (dotyczy

samochodów klasy średniej i lekkiej o MMR>5000 kg).

Różnica obciążeń stron pojazdu liczona w stosunku do MMR nie powinna przekraczać 3 %.

4.2.3.3. Kabina

4.2.3.3.1. Konstrukcja

W przypadku kabiny składającej się z oddzielnych

modułów, powinna być zapewniona możliwość kontaktu, co najmniej głosowego pomiędzy przedziałem

załogi i kabiną kierowcy.

Pojazd powinien być wyposażony w zewnętrzne

złącze do ładowania akumulatora (-ów).

Urządzenia elektryczne powinny zachowywać

swoje właściwości pracy w temperaturze otoczenia od

–25 ° C do + 35 ° C.

4.2.3.6. Sprzęt ratowniczo-gaśniczy niezamontowany

na stałe

W samochodzie należy zapewnić miejsce na sprzęt

i wyposażenie oraz jego mocowania. Wykaz wyposażenia oraz jego rozmieszczenie ustala zamawiający

z dostawcą.

Sprzęt gaśniczy i ratowniczy znajdujący się na

pojeździe powinien spełniać wymagania odrębnych

przepisów krajowych i/lub międzynarodowych.

4.2.3.7. Oznakowanie pojazdu

Pojazd powinien spełniać wymagania odrębnych

przepisów krajowych w sprawie warunków technicznych pojazdów.

4.2.3.8. Środki łączności

Środki łączności stosowane w samochodzie pożarniczym ustala zamawiający z dostawcą.

— wskaźnik lub kontrolka temperatury cieczy chłodzącej silnik,

4.2.4.1. Maszt oświetleniowy

— regulator prędkości obrotowej silnika napędzającego pompę.

.go

v.p

l

4.2.4. WYPOSAŻENIE ZAMONTOWANE NA STAŁE

(jeśli występuje)

Działanie masztu powinno odbywać się bez nagłych skoków podczas ruchu do góry i do dołu. Złożenie masztu powinno nastąpić bez konieczności ręcznego wspomagania. Przewody elektryczne zasilające

reflektory nie powinny kolidować z ruchami teleskopów. Wysokość rozłożonego masztu, mierzona od

podłoża, na którym stoi pojazd, do oprawy czołowej

reflektorów ustawionych poziomo, powinna wynosić

minimum 4,5 m dla samochodów klasy M i S. Mostek

z reflektorami powinien obracać się wokół osi pionowej o kąt, co najmniej 135 ° w obie strony. Każdy reflektor powinien mieć możliwość obrotu wokół osi

poziomej o kąt, co najmniej 135 ° w obie strony (za

ustawienie zerowe należy przyjąć takie, przy którym

oprawa czołowa reflektora ustawiona jest poziomo

i skierowana w stronę podłoża). Sterowanie obrotem

reflektorów wokół osi pionowej oraz zmianą ich kąta

pochylenia powinno być możliwe ze stanowiska obsługi masztu. W czasie jazdy samochodem po nierównościach nie powinno następować samoczynne wysuwanie się masztu. W kabinie kierowcy powinna

znajdować się lampka ostrzegawcza, informująca

o wysunięciu masztu. Stopień ochrony masztu i reflektorów minimum IP 55.

4.2.4.2. Mechanizmy podnoszące

4.3. WYMAGANIA DLA POSZCZEGÓLNYCH TYPÓW

POJAZDÓW

4.3.1. SAMOCHODY RATOWNICZO-GAŚNICZE

4.3.1.1. Wymagania

Wszystkie urządzenia kontrolno-sterownicze powinny być widoczne i dostępne z miejsca obsługi

pompy (dotyczy to również sterowania dozownikiem

i urządzeniem odpowietrzającym, jeśli są one sterowane ręcznie).

Wszystkie urządzenia sterowania i kontroli powinny być oznaczone znormalizowanymi symbolami (piktogramami) lub inną tabliczką informacyjną, jeśli symbol nie istnieje.

Dźwignie i pokrętła wszystkich zaworów, w tym

również zaworów odwadniających, powinny być

łatwo dostępne, a ich obsługa powinna być możliwa

bez wchodzenia pod samochód.

Pulpit sterowniczy pompy powinien posiadać

oświetlenie załączane automatycznie po otwarciu

drzwi przedziału, w którym znajduje się pulpit.

4.3.1.2.3. Funkcje układu wodnego lub wodno-pianowego

Zasysanie środka pianotwórczego ze zbiornika zewnętrznego (dotyczy samochodów z układem wodno-pianowym) powinno być realizowane za pomocą nasady/nasad ssawnych wielkości 25 lub 52.

rcl

Mechanizmy podnoszące powinny spełniać wymagania normy PN-EN 1846-3.

Ponadto na stanowisku obsługi powinien znajdować się schemat układu wodnego lub wodno-pianowego z oznaczeniem zaworów.

w.

Samochody ratowniczo-gaśnicze powinny spełniać wymagania ogólne i szczegółowe określone

w pkt 4.1. oraz pkt 4.2. załącznika wraz z podpunktami

dla pojazdów.

4.3.1.2. Układ wodny i wodno-pianowy

Układ wodno-pianowy powinien być odporny na

działanie wody oraz dopuszczonych do stosowania

środków pianotwórczych i modyfikatorów oraz powinien zachować szczelność i wytrzymałość przy ciśnieniu, jakie może wystąpić w układzie.

Nasady tłoczne i ssawne powinny być zabezpieczone przed zamarzaniem. Konstrukcja układu musi

zapewniać łatwy dostęp do nasad i swobodną ich obsługę przy użyciu kluczy do łączników. Dopuszcza się

wykonanie wlotów ssawnych w poziomie bez pochylenia.

4.3.1.2.1. Przedział pompy

ww

Konstrukcja podłogi przedziału pompy oraz układu

wodnego lub wodno-pianowego powinna umożliwiać

odprowadzanie wody z jego wnętrza.

4.3.1.2.2. Urządzenia kontrolno-sterownicze

Na pulpicie sterowniczym pompy powinny znajdować się, co najmniej następujące urządzenia kontrolno-sterownicze

Wszystkie nasady i pokrywy nasad w układzie

wodnym lub wodno-pianowym powinny być wykonane zgodnie z normą PN-M-51038 Nasady i normą

PN-M-51024 Pokrywy nasad.

Układ wodny lub wodno-pianowy powinien zachowywać szczelność podczas próby ssania na sucho

(podciśnienie 0, 85 bar) — maksymalny spadek podciśnienia w czasie 1 min nie może przekraczać

0,1 bar.

— urządzenia kontrolno-pomiarowe pompy (dopuszcza się umieszczenie licznika godzin pracy w kabinie kierowcy),

4.3.1.2.4. Elementy układu wodnego lub wodno-pianowego

— wyłącznik silnika pojazdu,

a) linia szybkiego natarcia

— wskaźnik poziomu wody w zbiorniku samochodu,

Linia szybkiego natarcia powinna umożliwiać podawanie wody lub piany z prądownicy, bez względu

na stopień rozwinięcia linii. Musi istnieć możliwość

— wskaźnik poziomu środka pianotwórczego w zbiorniku samochodu (o ile występuje),

4.3.1.3. Zbiorniki na środki gaśnicze

.go

v.p

l

zwijania i rozwijania węża ręcznie przez jednego strażaka. Wąż linii szybkiego natarcia powinien mieć długość, co najmniej 30 m dla normalnego ciśnienia i minimum 60 m dla linii szybkiego natarcia wysokiego

ciśnienia. Wąż powinien być zakończony prądownicą,

umożliwiającą podawanie zwartego i rozproszonego

strumienia wody oraz piany. Wydajność prądownicy

wysokociśnieniowej powinna wynosić od 75 do 150

dm3/min, a niskociśnieniowej 100 lub 200 dm3/min.

Wąż powinien nawijać się na bęben zwijadła bez załamań i zagnieceń. Straty ciśnienia w linii szybkiego natarcia (dla linii zwiniętej i rozwiniętej) nie powinny

przekraczać 50 % przy nominalnym ciśnieniu autopompy i przy pełnym otwarciu prądownicy.

Poz. 553

b) zbiornik wody

— dla klasy lekkiej L o MMR powyżej 5000 kg —

min. 750 dm3,

— dla klasy średniej M — min. 2000 dm3,

— dla klasy ciężkiej S — min. 4000 dm3.

W przypadku samochodu ratowniczo-gaśniczego

z instalacją wodno-pianową pojemność zbiornika/

zbiorników na środek pianotwórczy powinna wynosić,

co najmniej 10 % pojemności zbiornika wodnego.

W przypadku samochodu ratowniczo-gaśniczego

specjalnego z proszkiem wielkość zbiornika na proszek

powinna umożliwiać przewożenie 750 kg x N proszku,

gdzie N jest liczbą naturalną większą od zera. Wymagana jest linia szybkiego natarcia (30 metrów), z prądownicą, na każde 750 kg proszku, o wydajności 5kg/s,

przy ciśnieniu 10 bar (prądownica zamykana, umożliwiająca impulsowe podawanie proszku). W przypadku

zastosowania działka proszkowego wymagana jest

wydajność od 20 do 50 kg/s.

4.3.1.4. Wyposażenie zamontowane

Pompa pożarnicza odpowiednio

— dla klasy lekkiej L o MMR powyżej 5000 kg — A8/8

lub M8/8 lub agregat wysokociśnieniowy wielkości,

co najmniej AW75,

rcl

Zbiornik powinien być wyposażony we właz rewizyjny, umożliwiający kontrolę stanu technicznego

i konserwację zbiornika. Wymiar włazu w świetle powinien wynosić min 450 mm i powinien być dostępny

bez demontażu głównych, stałych elementów. Wloty

do napełniania zbiornika z hydrantu powinny mieć zabezpieczenie przed swobodnym wypływem wody ze

zbiornika tymi wlotami (np. zawór zwrotny). W przypadku układu napełniania z automatycznym zaworem

odcinającym powinna być możliwość ręcznego przesterowania zaworu odcinającego w celu dopełnienia

zbiornika. Zbiornik powinien być wyposażony w urządzenie przelewowe zabezpieczające zbiornik przed

uszkodzeniem podczas napełniania. W najniżej położonym punkcie zbiornika powinien być zainstalowany

zawór do grawitacyjnego opróżniania zbiornika. Sterowanie tym zaworem powinno być możliwe bez

wchodzenia pod samochód.

Samochody ratowniczo-gaśnicze powinny być wyposażone w zbiornik wody. W zależności od klasy samochodu minimalne pojemności zbiornika powinny

wynosić

c) dozownik środka pianotwórczego (układ wodno-pianowy)

w.

Dozownik powinien być tak dobrany, aby umożliwiać uzyskiwanie wymaganych stężeń w pełnym zakresie wydajności układu wodno-pianowego pojazdu.

d) zbiornik środka pianotwórczego (układ wodno-pianowy)

ww

Zbiornik środka pianotwórczego powinien być wykonany z materiału odpornego na działanie środków

pianotwórczych i modyfikatorów, wyposażony w zamykany wlew do grawitacyjnego napełniania zbiornika z dachu pojazdu lub z innego miejsca, jeżeli dach

nie jest wykonany, jako platforma robocza. W najniżej

położonym punkcie zbiornika powinien być zainstalowany zawór do grawitacyjnego opróżniania zbiornika

(z możliwością podłączenia węża). Sterowanie tym zaworem powinno być możliwe bez wchodzenia pod samochód.

— dla klasy średniej M — A16/8 lub M16/8,

— dla klasy ciężkiej S — A24/8 lub M24/8 (lub większe).

Dodatkowe wyposażenie ustala zamawiający z dostawcą.

4.3.2. SAMOCHODY Z PODNOŚNIKIEM HYDRAULICZNYM

4.3.2.1. Wymagania ogólne

Samochody z podnośnikiem hydraulicznym powinny spełniać wymagania normy PN-EN 1777 (grupa 1) oraz odpowiednio wymagania pkt 4.1. oraz

pkt 4.2. załącznika wraz z podpunktami dla pojazdów.

4.3.2.2. Oznaczenie wielkości podnośnika

Wielkość podnośnika określana jest na podstawie

rzeczywistej maksymalnej wysokości ratowniczej zaokrąglonej do 1 m.

Przykład oznaczenia wielkości dla podnośnika

o maksymalnej wysokości ratowniczej 40,45 m —

SH 40

e) działko wodno-pianowe (opcjonalnie)

4.3.2.3. Wykonanie

Zakres obrotu działka w płaszczyźnie pionowej —

od kąta limitowanego obrysem pojazdu do min. 75 °.

Stanowisko obsługi działka oraz dojście do stanowiska musi posiadać oświetlenie nieoślepiające, bez wystających elementów, załączane ze stanowiska obsługi pompy.

Wzdłuż wysięgnika powinna być zamontowana linia wodna tzw. „suchy pion” z nasadami wg normy

PN-M-51038 do zasilania urządzeń zamontowanych

w koszu. W koszu lub u wierzchołka wysięgnika należy

zamontować wiatromierz z możliwością odczytu siły

wiatru na głównym stanowisku obsługi oraz w koszu.

Kosz powinien być wyposażony w urządzenie (-a)

zabezpieczające przed uderzeniem o przeszkody.

Tablica nr 4.3.2.4

4.3.2.5. Czas sprawiania

4.3.2.4. Wymiary

.go

v.p

l

Kosz powinien być przystosowany do mocowania noszy oraz działka wodno-pianowego.

Poz. 553

Dla samochodów z podnośnikiem hydraulicznym

wymiary maksymalne, zgodnie z tablicą nr 4.3.2.4.,

wynoszą

4.3.3.1.1. Wyposażenie zamontowane

Czas sprawiania podnośnika w zależności od maksymalnej wysokości ratowniczej H, nie powinien przekraczać wartości podanych poniżej

Rodzaj i ilość wyposażenia ustala zamawiający

z dostawcą.

H ≤ 10 m — 105 s,

4.3.3.1.2. Wykonanie

10 m < H ≤ 20 m — 120 s,

20 m < H ≤ 30 m — 150 s,

30 m < H ≤ 40 m — 210 s,

40 m < H ≤ 50 m — 285 s,

Wzdłuż drabiny może być zamontowana linia

wodna tzw. „suchy pion” z nasadami wg normy

PN-M-51038 do zasilania urządzeń zamontowanych

na drabinie lub w koszu.

rcl

50 m < H ≤ 60 m — 360 s,

W koszu lub u wierzchołka drabiny należy zamontować wiatromierz z możliwością odczytu siły wiatru

na głównym stanowisku obsługi oraz w koszu. Kosz

powinien być przystosowany do mocowania noszy.

60 m ≤ H — wartość określona przez producenta.

4.3.2.6. Próba użytkowa (12 cykli)

4.3.3.1.3. Statyczny kąt przechyłu bocznego

4.3.2.7. Szczelność układu wodnego („suchego pionu”)

4.3.3.2. Samochody z drabiną automatyczną lub półautomatyczną

w.

Podnośnik podczas próby 12 cykli pracy powinien

zachować szczelność połączeń, rozdzielaczy, przewodów olejowych oraz innych urządzeń zastosowanych

w układzie hydraulicznym. Każdy cykl pracy powinien

obejmować podniesienie wysięgnika (kosza) z poziomu gruntu, osiągnięcie maksymalnej wysokości, obrót

o 90 °, a następnie powrót do pozycji wyjściowej. Próba powinna być przeprowadzona dla nominalnego obciążenia kosza. Po próbie powinno być możliwe uzyskanie wszystkich położeń podnośnika ze stanowiska

obsługi głównego i z kosza. Podczas próby temperatura oleju w układzie hydraulicznym nie powinna przekroczyć wartości dopuszczonych przez producenta.

Układ wodny poddany ciśnieniu 150 % wartości

ciśnienia nominalnego powinien zachować szczelność

w czasie 2 min.

Statyczny kąt przechyłu bocznego drabiny nie powinien być mniejszy niż

— 25 ° — dla drabin o MMR ≤ 15 000 kg,

— 23 ° — dla drabin o MMR > 15 000 kg.

4.3.3.1.4. Szczelność układu wodnego („suchego pionu”)

Układ wodny, (jeśli występuje) poddany ciśnieniu

150 % wartości ciśnienia nominalnego powinien zachować szczelność w czasie 2 min.

Rodzaj i ilość wyposażenia ustala zamawiający

z dostawcą.

4.3.3.3. Samochody z drabiną o wysokości ratowniczej większej niż 30 m

4.3.3. SAMOCHODY Z DRABINĄ MECHANICZNĄ

4.3.3.3.1. Wymagania ogólne

4.3.3.1. Wymagania ogólne

Samochody z drabiną o wysokości ratowniczej

większej niż 30 m powinny spełniać wymagania normy PN-EN 14043 lub normy PN-EN 14044 w zakresie

funkcjonalności bezpieczeństwa i ergonomii użytkowania, stateczności statycznej i dynamicznej, wytrzy-

ww

4.3.2.8. Wyposażenie zamontowane

Samochody z drabiną automatyczną powinny

spełniać wymagania zawarte w normie PN-EN 14043.

Samochody z drabiną półautomatyczną powinny spełniać wymagania zawarte w normie PN-EN 14044.

Samochody z drabiną mechaniczną powinny spełniać odpowiednio wymagania pkt 4.1. oraz pkt 4.2. załącznika wraz z podpunktami dla pojazdów.

Pojazd musi być wyposażony w światła robocze

tak ustawione, aby teren pracy przy zmianie kontenerów był oświetlony.

.go

v.p

l

małości, próby użytkowej, wymiarów przęseł drabiny,

krycia szczebli, zabezpieczenia kosza przed uderzeniem o przeszkody, poziomowania kosza i niwelowania nierówności gruntu.

Poz. 553

4.3.3.3.2. Oznaczenie wielkości drabiny

Wielkość drabiny określana jest na podstawierzeczywistej maksymalnej wysokości ratowniczej zaokrąglonej do 1 m.

Za kabiną kierowcy, z lewej strony, musi być wyprowadzone elektryczne złącze wtykowe 15-biegunowe, przeznaczone do obsługi kontenera z sieci pokładowej 24 V.

Rodzaje styków

4.3.4. NOŚNIKI KONTENEROWE I KONTENERY WYMIENNE ORAZ PRZYCZEPY DO PRZEWOZU

KONTENERÓW

— styk nr 1 — kierunkowskaz lewy,

4.3.4.1. Podwozie

— styk nr 4 — masa,

Pojazd z zamontowanym urządzeniem załadowczym powinien mieć możliwość trwałego zamocowania kontenera wykonanego wg pkt 4.3.4.4. załącznika.

Jednoczesne najechanie przednim (-i) kołem (-ami)

i znajdującym (-i) się po przekątnej tylnym (-i) kołem

(-ami) na progi o wysokości, co najmniej 200 mm, nie

powinno powodować rozłączenia lub uszkodzenia

mechanizmów.

Pojazd z urządzeniem załadowczym musi posiadać

urządzenie zabezpieczające przed wjechaniem pod

pojazd z tyłu, przy czym, jeżeli to konieczne, urządzenie to musi się samoczynnie przestawiać podczas załadunku/rozładunku kontenera.

— styk nr 2 — kierunkowskaz prawy,

— styk nr 3 — tylne światła przeciwmgłowe,

— styk nr 5 — światła pozycyjne lewe (obrysowe),

— styk nr 6 — światła pozycyjne prawe (obrysowe),

— styk nr 7 — światła hamowania „stop”,

— styk nr 8 — światła cofania,

— styk nr 9 — zasilanie 24 V,

— styk nr 10 — ostrzegawczy sygnał świetlny błyskowy,

— styk nr 11 — rezerwa,

— styk nr 12 — rezerwa,

— styk nr 13 — masa,

Tylne zawieszenie pojazdu powinno być dostosowane do obciążenia występującego podczas załadunku lub powinno być zastosowane zabezpieczenie zawieszenia przed przeciążeniem oraz możliwość bezkolizyjnego załadunku kontenera na przyczepę do przewozu kontenerów.

— styk nr 14 — rezerwa,

Podczas zsuwania/nakładania kontenera na nośnik

za pomocą urządzenia załadowczego pojazd powinien

wykazywać pełną stateczność.

4.3.4.3. Urządzenie załadowcze

rcl

— styk nr 15 — rezerwa.

w.

Pojazd powinien posiadać hak holowniczy do

ciągnięcia przyczepy, typ 40 (paszczowy) wg normy

PN-S-48023.

Całkowita wysokość podwozia z urządzeniem załadowczym nie może przekroczyć

— 1400 mm dla podwozia z napędem szosowym

(miejskim),

Bezpieczniki muszą być przyporządkowane poszczególnym podłączonym odbiornikom.

Urządzenie załadowcze powinno umożliwiać załadunek/rozładunek i przewożenie kontenerów wykonanych wg pkt 4.3.4.4. załącznika. Urządzenie załadowcze powinno spełniać poniższe wymagania

a) być trwale i mocno związane z podwoziem wg wytycznych producenta podwozia,

b) uniemożliwiać ruch haka do zsuwania kontenera,

dopóki kontener jest zaryglowany,

c) umożliwiać zsunięcie i wciągnięcie kontenera na

pochyłości i wzniesieniu do 5 °,

Wysokość powinna być mierzona nad osią tylną,

od podłoża do górnej krawędzi prowadnic szynowych,

na których spoczywa kontener, bez nałożonego kontenera. Nośnik wraz z kontenerem nie powinien przekroczyć wysokości 4000 mm.

d) umożliwiać wciągnięcie i zsunięcie kontenera o szerokości do 2550 mm,

ww

— 1500 mm dla podwozia z napędem uterenowionym.

Podwozie musi posiadać pojemnik na elementy

wyposażenia o objętości, co najmniej 0,5 m3 w wykonaniu wodoszczelnym.

4.3.4.2. Kabina

Ściana tylna kabiny musi być wyposażona, w co

najmniej jedno okno, aby hak urządzenia załadowczego przy nakładaniu i zsuwaniu kontenera był widoczny z miejsca kierowcy.

e) nominalny udźwig urządzenia — minimum 20 ton.

Napęd urządzenia załadowczego powinien mieć

możliwość włączenia i wyłączenia za pośrednictwem

osobnej dźwigni/przycisku. Niedopuszczalne jest nieprzewidziane włączenie napędu podczas jazdy.

W przypadku awarii systemu elektrycznego powinna istnieć możliwość sterowania awaryjnego.

Uruchomienie urządzenia załadowczego powinno

być możliwe z miejsca kierowcy oraz z zewnątrz,

w bezpośredniej bliskości siedzenia kierowcy.

Z miejsca kierowcy należy zapewnić

Poz. 553

Zaryglowanie przy nieprawidłowej obsłudze powinno być niemożliwe do wykonania przy użyciu zewnętrznej siły.

b) możliwość awaryjnego wyłączenia napędu urządzenia załadowczego i zatrzymania ruchów kontenera.

Zakres chwytu haka musi być taki, aby było wykluczone uszkodzenie ucha w kontenerze.

Elementy sterujące (np. dźwignie) służące do wciągania, zsuwania i ruchów wahadłowych, muszą po

zwolnieniu samoczynnie powracać do położenia zerowego (neutralnego). Funkcje części nastawnych

i wskazania optyczne muszą być jednoznacznie rozpoznawalne przy pomocy symboli graficznych lub opisów.

Urządzenie załadowcze powinno być wyposażone

w hydrauliczny system blokady kontenera z czujnikiem zaryglowania.

W kabinie kierowcy musi być optyczna i/lub akustyczna sygnalizacja ostrzegawcza wskazująca, że rama nośna kontenera nie spoczywa na ramie podstawowej urządzenia załadowczego oraz, że wysięgnik

hakowy po naciągnięciu kontenera nie znajduje się

w przednim położeniu oporowym.

— typ urządzenia załadowczego,

.go

v.p

l

a) możliwość regulacji i kontroli prędkości obrotowej

silnika, w celu uniknięcia awarii,

Sygnalizacja ostrzegawcza w kabinie kierowcy

musi wskazywać, że kontener nie jest zaryglowany

i musi ona być tak podłączona, aby wskaźnik zadziałał,

gdy pojazd ruszy, również bez kontenera.

Operator powinien być jednoznacznie poinformowany, że napęd wysięgnika hakowego jest wyłączony.

— nazwę producenta,

— rok produkcji,

— numer fabryczny,

— nominalny udźwig w tonach,

— maksymalne ciśnienie robocze w barach.

4.3.4.4. Kontener

Wymiary podstawowe kontenera (gabarytowe

oraz połączeniowe z urządzeniem załadowczym) podano na rysunku nr 4.3.4.4.

Uwaga: Rysunek nr 4.3.4.4 zawiera wymiary

wspólne dla współpracujących części.

Konstrukcja nie musi odpowiadać przedstawionemu rysunkowi.

ww

w.

rcl

Kontener przy nieprawidłowej obsłudze urządzenia załadowczego nie powinien samoczynnie się poluzować.

Tabliczka urządzenia załadowczego powinna zawierać, co najmniej następujące dane

Rysunek nr 4.3.4.4

Kontenery powinny poprawnie współpracować

z nośnikami wykonanymi wg pkt 4.3.4.1 ÷ 4.3.4.3. załącznika. Kontener powinien spełniać wymagania normy PN-EN 1846-2 w zakresie dostępu do sprzętu, skry-

tek na sprzęt, wyposażenia elektrycznego, urządzeń

sterowania i kontroli, wyposażenia dodatkowego,

sprzętu ratowniczego przenośnego, odporności na korozję.

Wysokość całkowita wewnątrz kontenera przeznaczonego do przebywania w nim osób powinna wynosić co najmniej 2000 mm.

.go

v.p

l

Narożniki kontenera powinny być oznaczone pasami biało-czerwonymi.

Poz. 553

Kontener powinien być wyposażony w oświetlenie zewnętrzne (światła obrysowe, pozycyjne, odblaskowe, ostrzegawcze niebieskie z tyłu) zgodnie z przepisami krajowymi.

Tabliczka dla kontenera powinna zawierać, co najmniej następujące informacje

— nazwę producenta,

Zasilanie ww. oświetlenia zewnętrznego kontenera powinno być możliwe z sieci pokładowej pojazdu,

poprzez połączenie za pomocą jednego z dwóch

gniazd wtyczkowych 15-biegunowych, umieszczonych

na kontenerze z przodu i z tyłu (rodzaje styków wg

pkt 4.3.4.2. załącznika).

— typ kontenera,

Włączenie świateł powinno być możliwe również

po odłączeniu od instalacji elektrycznej pojazdu i posadowieniu kontenera na ziemi. W tym celu należy zapewnić własne źródło zasilania.

— pojemność nominalną w m3.

W przypadku, gdy akumulatory stanowią własne

źródło zasilania kontener powinien być wyposażony

w zewnętrzne złącze do ładowania akumulatora (-ów)

- lokalizacja złącza wg wymagań użytkownika.

— numer fabryczny,

— ciężar pustego kontenera w kg,

— nośność kontenera w kg,

4.3.4.5. Przyczepy do przewozu kontenerów

Przyczepa powinna posiadać świadectwo homologacji zgodnie z odrębnymi przepisami krajowymi odnoszącymi się do prawa o ruchu drogowym.

Mechanizmy przyczepy i zabezpieczenia transportowe powinny współpracować z kontenerami wykonanymi wg pkt 4.3.4.4. Przyczepa powinna być wyposażona w elementy umożliwiające bezpieczną obsługę

oraz transport, minimum bieżnie do wciągania kontenera, mechanizmy blokujące kontener, mechanizmy

blokujące rolkę kontenera.

Przyczepa powinna być wyposażona w układ hamulcowy z systemem przeciwblokującym koła podczas hamowania.

rcl

Z tyłu kontenera muszą być zamontowane dwie leżące na zewnątrz i niewymagające konserwacji rolki,

zapobiegające ocieraniu się o ziemię kontenera lub jego części przy naciąganiu lub zsuwaniu. Rolki muszą

być tak skonstruowane, aby ruch kontenera z jednej

strony wiszącego jeszcze na urządzeniu załadowczym,

z drugiej strony stojącego już na rolkach na ziemi,

możliwy był na długości minimum 100 m. Dopuszczalne obciążenie każdej rolki nie może być mniejsze niż

10 ton.

— rok produkcji,

w.

Ucho zaczepowe w kontenerze wraz z łącznikami

powinno wytrzymać obciążenie, co najmniej 150 kN.

Kontenery przeznaczone do czasowego przebywania

w nich osób oraz kontenery, jako pomieszczenia sprzętu pobieranego do akcji powinny posiadać oświetlenie własne wewnętrzne i zewnętrzne (oświetlenie pola

pracy) zasilane z własnego źródła (źródeł) zasilania

o napięciu 24 V. Kontenery ze stanowiskami obsługi

powinny posiadać oświetlenie elementów sterowania.

Wysokość całkowita kontenera włącznie z szynami

prowadzącymi, na których kontener spoczywa na

urządzeniu załadowczym, powinna wynosić najwyżej

2500 mm.

ww

Konstrukcja kontenera powinna zapewnić prawidłową jego obsługę przy ustawieniu kolejno na blokach

o wysokości

Dyszel do holowania powinien być przystosowany do haka holowniczego (paszczowego) typ 40 wg

PN-S-48023.

Ładowność przyczepy — minimum 12 000 kg.

Wysokość przyczepy nie powinna być większa niż

1100 mm (mierzona od podłoża do górnej krawędzi

prowadnic szynowych, na których spoczywa kontener).

4.3.4.6. Wyposażenie zamontowane

Rodzaj i ilość wyposażenia ustala zamawiający

z dostawcą.

4.3.5. PRZYCZEPY I NACZEPY Z ZAMONTOWANYM

SPRZĘTEM SPECJALISTYCZNYM

4.3.5.1. Wymagania ogólne

— 100 mm — pod prawą/lewą podłużnicą z przodu,

— 200 mm — pod prawą/lewą rolką z tyłu.

Elementy sterowania drzwi, szuflad wysuwanych

i klap muszą być łatwo dostępne, gdy kontener jest

w stanie zsuniętym.

Wyposażenie kontenera musi być zabezpieczone

przed przemieszczaniem się w czasie jazdy oraz podczas zdejmowania/nakładania na nośnik. Ciecze przewożone w zbiorniku należy zabezpieczyć przed wylewaniem.

Przyczepa powinna posiadać świadectwo homologacji typu zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym. Rezerwa masy, liczona w stosunku do masy całkowitej dopuszczalnej dla przyczepy z zamontowanym

sprzętem specjalistycznym i kompletnym wyposażeniem powinna wynosić 3÷30%.

4.3.5.2. Wyposażenie zamontowane

Rodzaj i ilość wyposażenia ustala zamawiający

z dostawcą.

5.2. SKOKOCHRONY

.go

v.p

l

4.3.6. INNE SAMOCHODY POŻARNICZE

Poz. 553

5.2.1. PODZIAŁ

4.3.6.1. Klasyfikacja

Inne samochody pożarnicze używane do działań

ratowniczo-gaśniczych obejmują poniższe grupy pojazdów wg normy PN-EN 1846-1

a) samochody ratowniczo-gaśnicze specjalne,

b) samochody ratownictwa technicznego,

c) samochody sprzętowe ratownictwa chemicznego,

d) samochody dowodzenia,

e) samochody zaopatrzeniowe,

f) inne specjalne pojazdy samochodowe.

4.3.6.2. Wymagania ogólne

Samochody wymienione w pkt 4.3.6.1. ppkt a), b),

c), d) oraz e) powinny spełniać wymagania pkt 4.1.

oraz pkt 4.2 załącznika wraz z podpunktami dla pojazdów.

Inne specjalne pojazdy samochodowe wymienione w pkt 4.3.6.1. ppkt f) powinny spełniać wymagania

pkt 4.1 oraz pkt 4.2 załącznika wraz z podpunktami dla

pojazdów i/lub wymagania odrębnych przepisów krajowych i/lub międzynarodowych.

— skokochrony napełniane przy pomocy wentylatorów,

— skokochrony (na stelażu pneumatycznym) napełniane z butli do aparatów powietrznych lub innych

butli ze sprężonym gazem obojętnym.

5.2.2. WYKONANIE

5.2.2.1. Konstrukcja

Pole skoku powinno umożliwić wpisanie koła

o średnicy 3 m, środek skokochronu powinien być wyraźnie oznaczony.

W przypadku napełniania skokochronu za pomocą

wentylatorów rękawy łączące poduszkę z wentylatorem powinny mieć długość min. 3 m.

Skokochrony napełniane z butli ze sprężonym powietrzem lub innym sprężonym gazem obojętnym powinny posiadać co najmniej jeden zawór bezpieczeństwa uruchamiany po przekroczeniu o 20 % ciśnienia

pracy. Skokochrony napełniane z butli powinny zachować parametry również po odłączeniu źródła napełniania. Dopuszczalny spadek ciśnienia w nieużywanym skokochronie napełnianym z butli w okresie

1 h nie powinien przekroczyć 10 %. W czasie prowadzenia akcji ratowniczej powinna być zapewniona

możliwość wymiany butli.

rcl

4.3.6.3. Wyposażenie zamontowane

Skokochrony w zależności od sposobu napełniania dzielą się na

Rodzaj i ilość wyposażenia ustala zamawiający

z dostawcą.

5.1. DRABINY PRZENOŚNE

5.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

w.

Drabina powinna spełniać wymagania normy

PN-EN 1147. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

5.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Butla do napełniania skokochronu powinna być

tak dobrana, aby po napełnieniu stelaża pozostała rezerwa w ilości co najmniej 5 % pojemności butli.

5.2.2.2. Znakowanie

Znakowanie, wykonane trwałą techniką na powłoce skokochronu, powinno zawierać co najmniej następujące informacje

— nazwę i adres producenta,

— typ,

Wszystkie elementy metalowe powinny być wykonane z materiałów odpornych na korozję lub posiadać

zabezpieczenie antykorozyjne.

— numer fabryczny,

ww

5.1.2.1. Materiały

5.1.2.2. Konstrukcja

Podstawa drabiny (stopy) powinna posiadać spiczaste zakończenia wykonane ze stopów aluminium

lub innego materiału o niegorszych właściwościach,

w celu zapobieżenia poślizgom. W przypadku drabiny

z belką podporową zamiast stóp, belka również powinna być wyposażona w spiczaste zakończenia z materiałów jw. Stopy drabiny drewnianej powinny posiadać okucia z blachy.

Kółka drabiny powinny być wykonane ze stopów

aluminium lub innego materiału o niegorszych właściwościach.

— rok i miesiąc produkcji,

— dopuszczalną wysokość ratowania,

— uproszczoną instrukcję obsługi (w języku polskim),

— informację o zakazie wykonywania skoków szkoleniowych (w języku polskim),

— inne ważne (wg producenta) dla bezpieczeństwa

użytkowania informacje (w języku polskim).

5.2.3. PARAMETRY

5.2.3.1. Czas przygotowania

Czas przygotowania skokochronu do napełniania

z pozycji transportowej nie powinien przekraczać 240 s

przy zachowaniu zasad określonych w instrukcji obsługi producenta.

Powtórne napełnienie po zrzucie i zdjęciu obciążenia testowego o masie 75 kg (dotyczy tylko skokochronów napełnianych za pomocą wentylatorów) powinno nastąpić w czasie nie dłuższym niż 20 s.

5.2.3.2. Czas pracy

W przypadku skokochronu napełnianego za pomocą wentylatorów z silnikiem spalinowym zapas paliwa w zbiorniku powinien umożliwić ciągłą pracę

przez minimum 1 h.

5.2.3.3. Wytrzymałość skokochronu

5.3.2. WYKONANIE

.go

v.p

l

Czas napełnienia nie powinien być dłuższy niż

120 s.

Poz. 553

Po upadku na środek skokochronu obciążenia testowego o wymiarach 800 x 500 mm i masie 150 kg,

z wysokości 16 m skokochron nie powinien

5.3.2.1. Konstrukcja

Konstrukcja rękawa powinna umożliwiać kontrolowanie (regulowanie) przez osobę ratowaną prędkości

zjazdu łącznie z możliwością zatrzymania się w dowolnym momencie. Powinna być również zapewniona

możliwość wyhamowania osoby ratowanej przez personel obsługujący rękaw.

Kontrolowanie szybkości zjazdu w worze ratowniczym przez osobę ratowaną nie jest wymagane. W tym

przypadku szybkość zjazdu powinna być regulowana

przez personel obsługujący wór ratowniczy.

5.3.2.2. Znakowanie

Znakowanie powinno zawierać co najmniej następujące informacje

— przesunąć się więcej niż 1,0 m w dowolnym kierunku,

— nazwę lub znak producenta,

— przewrócić się,

— maksymalną wysokość ratowania,

— rok i miesiąc produkcji,

— odłączyć się od systemu napełniającego,

— instrukcję obsługi (w języku polskim),

— spowodować wyłączenia wentylatorów z silnikiem

spalinowym,

— instrukcję konserwacji (w języku polskim).

— doznać żadnych uszkodzeń powłoki.

5.3.3. PARAMETRY

Powyższą próbę należy wykonać trzykrotnie.

Jedno lub wielowarstwowy materiał konstrukcyjny rękawa badany od strony powłoki chroniącej przed

promieniowaniem cieplnym i płomieniem powinien

być odporny na działanie płomienia. Temperatura

mierzona na wysokości 250 mm nad palnikiem powinna wynosić 800 ± 50 °C. Próbkę materiału o wymiarach 100×140 mm należy umieścić 250 ± 10 mm nad

końcówką palnika. Po upływie 5 s działania płomienia,

żadna z warstw badanej próbki nie powinna się zapalić, tworzyć kropli, ewentualne żarzenie powinno ustąpić maksymalnie po upływie 5 s od usunięcia płomienia palnika oraz nie powinna wystąpić utrata ciągłości

materiału w warstwie nośnej. Dopuszcza się wystąpienie otworu w pozostałych warstwach rękawa,

o średnicy nie większej niż 25 mm.

rcl

5.2.3.4. Odporność materiału powłoki zewnętrznej na

płomień

5.3.3.1. Odporność na płomień

w.

Materiał powłoki powinien być odporny na działanie płomienia. Temperatura mierzona na wysokości

250 mm nad palnikiem powinna wynosić 800±50 °C.

Próbkę materiału o wymiarach 100 x 140 mm należy

umieścić 250 mm nad końcówką palnika. Po upływie

5 s działania płomienia, próbka nie powinna się zapalić, tworzyć kropli, ewentualne żarzenie powinno ustąpić maksymalnie po upływie 5 s od usunięcia płomienia palnika oraz nie powinna wystąpić utrata ciągłości

materiału.

5.2.3.5. Stabilność skokochronu

ww

Po upadku obciążenia testowego o masie 75 kg

i wymiarach 800×500 mm, w odległości 50 cm od krawędzi skokochronu mierzonej w połowie długości,

szerokości i po przekątnych skokochronu, skokochron

nie może się przewrócić lub przesunąć w dowolnym

kierunku więcej niż 1,0 m.

5.2.3.6. Masa

Wymagane jest, aby ilość uchwytów do transportu skokochronu (w stanie transportowym i gotowym

do działania), gwarantowała, że nie zostanie przekroczone maksymalne obciążenie przypadające na jedną

osobę zgodnie z przepisami BHP.

5.3. WORY I RĘKAWY RATOWNICZE

5.3.1. OZNACZENIA

Oznaczenie: Rękaw ratowniczy

Wór ratowniczy

5.3.3.2. Wytrzymałość rękawa na zrywanie

Minimalna wytrzymałość na zrywanie rękawa/wora w dowolnie wybranym punkcie nie może być mniejsza niż 15 kN.

5.3.3.3. Masa

Wymagane jest, aby ilość uchwytów do transportu rękawa/wora w stanie transportowym, gwarantowała, że nie zostanie przekroczone maksymalne obciążenie przypadające na jedną osobę zgodnie z przepisami BHP.

5.4. LINKOWE URZĄDZENIA

I PODNOSZENIA

DO

OPUSZCZANIA

5.4.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Urządzenia do opuszczania powinny spełniać wymagania normy PN-EN 341. Urządzenia do podnoszenia powinny spełniać wymagania normy PN-EN 1496.

5.4.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

o średnicy 45 mm. Po otwarciu zamka zatrzaśnika małego przez powstały prześwit powinien dać się przełożyć walec o średnicy 20 mm.

.go

v.p

l

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

Poz. 553

Dopuszcza się wyłącznie urządzenia klasy A wg

normy PN-EN 341.

5.6.3.2. Siła otwarcia zamka

Dopuszcza się wyłącznie urządzenia klasy B wg

normy PN-EN 1496.

Całkowite otwarcie zamka zatrzaśnika dużego

i małego powinno nastąpić pod wpływem działania

siły 15÷20 N. Otwarty zamek powinien samoczynnie

zamykać się po ustaniu działania siły.

5.5. LINKI STRAŻACKIE RATOWNICZE

5.6.3.3. Wytrzymałość zatrzaśników

5.5.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Linki powinny spełniać wymagania normy

PN-M-51510. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem. Dopuszcza się

inną konstrukcję, masę liniową oraz materiały konstrukcyjne linki przy zachowaniu minimalnych parametrów wytrzymałościowych określonych w normie

PN-M-51510. Grubość linki powinna wynosić do

16 mm. Dopuszcza się inną konstrukcję, wymiary,

materiały konstrukcyjne karabińczyka przy zachowaniu minimalnych parametrów wytrzymałościowych

określonych w normie PN-M-51510.

5.5.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

5.5.2.1. Zabezpieczenie antykorozyjne

5.5.2.2 Znakowanie

6.1. HYDRAULICZNE NARZĘDZIA RATOWNICZE

6.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Narzędzia hydrauliczne powinny spełniać wymagania normy PN-EN 13204. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

6.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Rozpieracze i cylindry rozpierające powinny wytrzymać bez jakichkolwiek uszkodzeń i wycieków cieczy roboczej 150 cykli pracy z obciążeniem 80 % obciążenia nominalnego. Po przekroczeniu dopuszczalnej

przez producenta temperatury cieczy roboczej, w czasie trwania próby, w temperaturze otoczenia 5 ÷ 25 °C

można dokonać maksymalnie dwóch przerw na studzenie narzędzia i agregatu zasilającego. Powyższe

badanie trwałości (150 cykli pracy) nie dotyczy narzędzi zasilanych wyłącznie pompą zasilaną z akumulatora i pompą z napędem ręcznym lub nożnym.

rcl

Elementy metalowe powinny spełniać wymagania

pkt 5.13 normy PN-EN 364.

Wytrzymałość zatrzaśnika małego i dużego na obciążenia statyczne (bez zerwania lub pęknięcia) nie

może być mniejsza niż 15 kN.

Znakowanie linki powinno zawierać co najmniej

następujące informacje

— nazwę lub znak producenta,

— datę produkcji — rok i kwartał.

6.2. PODUSZKI PNEUMATYCZNE DO PODNOSZENIA

I KORKI PNEUMATYCZNE DO USZCZELNIANIA

5.6.1. PODZIAŁ

6.2.1. WYMAGANIA OGÓLNE

w.

5.6. ZATRZAŚNIKI STRAŻACKIE

— Zatrzaśnik strażacki duży,

— Zatrzaśnik strażacki mały.

Poduszki podnoszące powinny spełniać wymagania normy PN-EN 13731. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

5.6.2. WYMAGANIA

6.2.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

5.6.2.1. Wymagania ogólne

ww

Zatrzaśniki powinny spełniać wymagania normy

PN-EN 362. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

5.6.2.2. Znakowanie

Znakowanie zatrzaśnika powinno zawierać co najmniej następujące informacje

— nazwę lub znak producenta,

— rok i kwartał produkcji.

5.6.3. PARAMETRY

5.6.3.1. Wymiary

Po otwarciu zamka zatrzaśnika dużego przez powstały prześwit powinien dać się przełożyć walec

6.2.2.1. Konstrukcja

Korki uszczelniające powinny posiadać uchwyty

do transportu.

Korki i poduszki powinny prawidłowo działać

po klimatyzowaniu w temperaturze –20 ± 2 °C oraz

+ 80 ± 5 °C w czasie 6 h. Elementy urządzeń do sterowania korkami oprócz manometrów kontrolnych, powinny być odporne na działanie ciśnienia równego co najmniej 1,5 nominalnego ciśnienia pracy całego systemu.

Konstrukcja złączek korków uszczelniających powinna

zapewniać możliwość łączenia i rozłączania elementów

w rękawicach zgodnych z normą PN-EN 659, bez używania dodatkowych narzędzi. Złączki po stronie zasilania korka muszą mieć taką konstrukcję, aby do ich rozłączenia konieczne były przynajmniej dwie oddzielne

czynności manualne oraz po rozłączeniu następowało

6.2.2.2. Reduktory i urządzenia sterujące

Reduktory i urządzenia sterujące stosowane do

napełniania poduszek podnoszących i korków powinny być zgodne z normy PN-EN 13371.

6.2.2.4. Znakowanie

Każda poduszka i korek powinny posiadać trwale

połączoną tabliczkę znamionową zawierającą co najmniej następujące informacje

— typ poduszki lub korka,

— maksymalną siłę podnoszenia lub średnicę uszczelnianego otworu,

— ciśnienie pracy,

Zakresy pomiarowe stosowanych manometrów

powinny wynosić od 0 do 1 ÷ 2 wartości maksymalnego ciśnienia roboczego.

6.2.3.7. Ciśnienie rozrywające

Ciśnienie rozrywające korka uszczelniającego

umieszczonego w rurociągu o średnicy odpowiedniej

dla danego typu korka powinno być co najmniej

2-krotnie wyższe od ciśnienia pracy.

6.2.3.8. Szczelność

Konstrukcja korków uszczelniających i urządzeń

sterujących powinna zapewniać utrzymanie nominalnego ciśnienia w czasie 30 min. Dopuszczalny spadek

ciśnienia w ww. czasie nie może przekroczyć 5% ciśnienia roboczego.

6.3. TOPORY STRAŻACKIE

6.3.1. Wymagania ogólne

Topory strażackie powinny spełniać wymagania

normy PN-M-51501.

— datę produkcji,

— numer fabryczny.

6.4. ZBIORNIKI PRZENOŚNE NA WODĘ

rcl

6.2.3. PARAMETRY

6.2.3.6. Manometry kontrolne

.go

v.p

l

samoczynne uszczelnienie korka. W przypadku, gdy

dwa lub więcej urządzenia sterujące podłączone są do

tego samego źródła zasilania, węże montowane do

tych urządzeń po stronie zasilanych korków powinny

być oznaczone różnymi kolorami. System połączeń powinien zabezpieczać przed bezpośrednim połączeniem

elementów systemu przeznaczonego do pracy pod wysokim ciśnieniem, z elementami systemu przeznaczonego do pracy pod niskim ciśnieniem.

Poz. 553

6.2.3.1. Ciśnienie wypychające korek z rurociągu

Ciśnienie wypychające korek z rurociągu stalowego nie powinno być niższe niż

— 1,0 bar w przypadku korków o ciśnieniu roboczym

od 1,5 do 2,5 bar,

— 0,5 bar dla korków o ciśnieniu roboczym do 1,5 bar.

w.

6.2.3.2. Ciśnienie próbne

Ciśnienie próbne dla korków uszczelniających ustala producent, nie powinno być jednak mniejsze od

1,5-krotnej wartości ciśnienia nominalnego.

6.2.3.3. Zawory bezpieczeństwa i system połączeń

ww

Zawory bezpieczeństwa i system połączeń korków uszczelniających powinny być zgodne z normą

PN-EN 13371.

6.2.3.4. Długość przewodów zasilających

Długość przewodów nie powinna być mniejsza niż

5 m, natomiast przewód łączący źródło zasilania

z urządzeniem sterującym powinien mieć długość minimum 2 m.

6.2.3.5. Wytrzymałość na rozerwanie

Wytrzymałość na rozerwanie przewodów zasilających korki musi być minimum 2-krotnie wyższa od ciśnienia pracy.

6.4.1. OZNACZENIA

Oznaczenie: Zbiornik przenośny na wodę o pojemności …… dm3 (podać pojemność w dm3)

6.4.2. WYKONANIE

6.4.2.1. Materiały

Materiał poszycia zbiornika powinien być odporny na działanie niskich i wysokich temperatur. Po klimatyzowaniu poszycia w temperaturze zarówno

–20 ± 2 °C jak również + 80 ± 5 °C, montaż zbiornika

powinien przebiegać bez uszkodzenia poszczególnych elementów oraz z zachowaniem szczelności wg

pkt 6.4.3.2.

Elementy metalowe zbiornika i stelaża, o ile występują powinny być wykonane z materiałów odpornych na korozję lub powinny być zabezpieczone antykorozyjnie.

6.4.2.2. Konstrukcja

Dopuszcza się zbiorniki ze stelażem oraz zbiorniki

samonośne. Pojemność zbiornika otwartego powinna

wynosić minimum 2500 dm3. Zbiornik powinien posiadać pokrowiec. O ile zbiornik posiada stelaż, to

w pokrowcu elementy stelaża powinny być oddzielone od elementów poszycia zbiornika. W przypadku

wyposażenia zbiornika w nasady ssawne, nasady muszą być zgodne z normą PN-/M-51038. Zbiorniki zamknięte powinny być wyposażone w nasady tłoczne

i ssawne wg normy PN-M-51038 i zawór odpowietrzający.

6.4.2.3. Znakowanie

Poz. 553

.go

v.p

l

7.2.3. Oznaczenie

Znakowanie powinno zawierać co najmniej następujące informacje

— nazwę lub znak producenta,

— pojemność w dm3.

Na zbiorniku powinna być umieszczona skrócona

instrukcja konserwacji w języku polskim.

6.4.3. PARAMETRY

Gaśnice przeznaczone na wyposażenie samochodów pożarniczych powinny posiadać dodatkowe oznaczenie GAŚNICA DLA STRAŻY POŻARNEJ.

Oznaczenie powinno być widoczne podczas odczytywania informacji z etykiety gaśnicy, wysokość

liter powinna wynosić co najmniej 5 mm. Trwałość

i czytelność znakowania gaśnicy powinna być zachowana przez cały okres jej przydatności.

7.3. GAŚNICE PRZEWOŹNE

6.4.3.1. Masa

7.3.1. Wymagania ogólne

Masa kompletnego zbiornika nie powinna przekroczyć 0,015 kg na 1 dm3 pojemności zbiornika.

6.4.3.2. Ubytek wody

Gaśnice przewoźne powinny spełniać wymagania

normy PN-EN 1866-1 Część 1. Charakterystyka, wykonanie i metody badań.

7.4. KOCE GAŚNICZE

Średni ubytek wody ze zbiornika otwartego w ciągu 1 h nie powinien przekraczać 0,5 % objętości zbiornika. Zbiornik powinien posiadać możliwość kontrolowanego spuszczania wody.

7.4.1. Wymagania ogólne

Koce gaśnicze powinny spełniać wymagania normy PN-EN 1869.

Ubytek wody ze zbiornika zamkniętego nie może

być większy niż 0,5 % jego pojemności na dobę.

7.5. URZĄDZENIA GAŚNICZE

6.4.3.3. Stateczność zbiornika

7.5.1. PODZIAŁ I OZNACZENIE

7.5.1.1. Podział

rcl

Zbiornik o konstrukcji samonośnej jak i na stelażu, powinien zachować stateczność po obciążeniu jego górnej krawędzi w najbardziej niekorzystnym położeniu, nawodnioną linią ssawną (składającą się

z 1 odcinka węża ssawnego PVC, wielkości 110, długości 2,5 m).

7.1. GAŚNICE PRZENOŚNE

w.

7.1.1. Wymagania ogólne

Gaśnice przenośne powinny spełniać wymagania

normy PN-EN 3-7 Część 7. Charakterystyki, wymagania eksploatacyjne i metody badań.

7.2. GAŚNICE DLA STRAŻY POŻARNEJ

7.2.1. Wymagania ogólne

ww

Gaśnice dla straży pożarnej powinny spełniać wymagania normy PN-EN 3-7.

Gaśnice przenośne o masie ≥ 6 kg przeznaczone

na wyposażenie samochodów pożarniczych powinny

spełniać dodatkowo następujące wymagania szczegółowe

7.2.2. Parametry gaśnic w zakresie ergonomii

Konstrukcja gaśnicy powinna umożliwiać (w trzech

kolejnych próbach) usunięcie zabezpieczenia, uruchomienie i sprawdzenie skuteczności gaśniczej, przez

operatora w odpowiednich, dopuszczonych do stosowania środkach ochrony indywidualnej.

W zależności od wykonania rozróżnia się urządzenia przenośne i przewoźne.

7.5.1.2. Oznaczenie

Na urządzeniu powinna być umieszczona etykieta

w formacie co najmniej A 5 podzielona na części zawierająca następujące dane

w części 1

— nazwa urządzenia poprzedzona słowami: AGREGAT GAŚNICZY, grupy pożarów do gaszenia których jest przeznaczony, nominalna ilość środka

gaśniczego (dotyczy agregatów do impulsowego

podawania środka gaśniczego),

w części 2

— sposób uruchomienia agregatu oraz piktogramy

grup pożarów,

w części 3

— ostrzeżenia dotyczące stosowania,

w części 4

— informacje dodatkowe — ciśnienie nominalne wody i/lub gazu roboczego w urządzeniu, masa całkowita, dane dotyczące zastosowanego środka gaśniczego,

w części 5

— nazwa i adres producenta i dystrybutora.

Część 3 etykiety powinna stanowić co najmniej

30 % powierzchni całej etykiety.

7.5.2. PARAMETRY

Poz. 553

.go

v.p

l

8.2. PIANOTWÓRCZE ŚRODKI GAŚNICZE

7.5.2.1. Agregaty do pulsacyjnego i ciągłego podawania środka gaśniczego

Agregaty przenośne powinny posiadać zbiornik

środka gaśniczego o pojemności nie mniejszej niż

10 dm3. Agregaty przewoźne powinny posiadać zbiornik środka gaśniczego o pojemności nie mniejszej niż

20 dm3. Agregaty powinny posiadać zbiornik wody

lub pompę wodną lub zasilanie zewnętrzne oraz powinny być zasilane sprężonym gazem.

Elementy agregatu powinny spełniać wymagania

odrębnych przepisów krajowych.

7.5.2.2. Maksymalny zasięg strumienia gaśniczego

8.2.1. OZNACZENIE

Na każdym opakowaniu powinna być umieszczona etykieta formatu co najmniej A5 podzielona na części zawierająca następujące dane

w części 1

— nazwa handlowa wyrobu poprzedzona napisem

PIANOTWÓRCZY ŚRODEK GAŚNICZY poszerzona

nazwa typu wg normy PN-EN 1568-1÷4 załącznik A i rodzaj wg normy PN-EN 2, oraz informację

o przeznaczeniu do wytwarzania piany ciężkiej,

średniej, lekkiej lub wszystkich rodzajów pian,

w części 2

Agregaty do pulsacyjnego podawania środka gaśniczego

— zalecane stężenie/stężenia wodnych roztworów

środka pianotwórczego,

— maksymalny zasięg rzutu strumienia gaśniczego

nie powinien być mniejszy niż 10 m, przy kącie pochylenia prądownicy 32 ° względem poziomu przy

prędkości wiatru nie większej niż 1 m/s,

— zakres temperatur stosowania środka pianotwórczego,

Agregaty do ciągłego podawania środka gaśniczego

rcl

— maksymalny zasięg rzutu strumienia gaśniczego

nie powinien być mniejszy niż 6 m, przy kącie pochylenia prądownicy 32° względem poziomu i prędkości wiatru nie większej niż 1 m/s.

— inne istotne cechy środka, np. jeśli koncentrat jest

cieczą newtonowską i lepkość w najniższej temperaturze stosowania jest > 200 mm2/s lub jeśli koncentrat jest cieczą pseudoplastyczną i lepkość

w najniższej temperaturze stosowania ≥ 120 mPaxs

przy szybkości ścinania 375 1/s, to na etykiecie powinien znaleźć się napis: „koncentrat może wymagać specjalnych urządzeń dozujących”, a np.

w przypadku środków AFFF i FFFP napis: „tworzący

film wodny", „możliwość stosowania z wodą morską” itp.,

7.5.2.3. Skuteczność gaśnicza

Agregaty powinny ugasić pożary testowe nie

mniejsze niż 13A i 55B wg PN-EN 3-7.

w części 3

— zagrożenia dla użytkowników,

Agregaty do pulsacyjnego podawania środka gaśniczego

w.

— objętość zbiornika agregatu przenośnego powinna

wystarczyć do ugaszenia pożarów testowych bez

konieczności uzupełniania środka gaśniczego,

— dla agregatu przewoźnego zużycie środka gaśniczego do ugaszenia pożarów testowych nie powinno

przekraczać 15 dm3.

Agregaty do ciągłego podawania środka gaśniczego

— zużycie środka gaśniczego do ugaszenia pożaru

testowego nie powinno przekraczać 30 dm3.

ww

7.5.3. Inne agregaty i urządzenia gaśnicze przewoźne

i przenośne

Inne agregaty i urządzenia gaśnicze przewoźne

i przenośne powinny ugasić pożary testowe, nie

mniejsze niż 13A i 55B wg normy PN-EN 3-7, bez

względu na stopień rozwinięcia linii gaśniczej o minimalnej długości 30 m.

— podstawowe zalecenia ekologiczne,

w części 4

— zawartość środka pianotwórczego w opakowaniu

w dm3 lub w kg,

— dane dotyczące partii wyrobu — numer, miesiąc

i rok produkcji,

— okres gwarancji,

— sposób utylizacji środka pianotwórczego po przekroczeniu daty jego przydatności,

w części 5

— nazwa i adres producenta i dystrybutora.

Część 3 etykiety powinna stanowić co najmniej

30 % powierzchni całej etykiety.

Trwałość i czytelność znakowania opakowań powinna być zachowana przez cały okres przydatności

środka pianotwórczego.

8.1. PROSZKI GAŚNICZE

8.2.2. PARAMETRY

8.1.1. Wymagania ogólne

Pianotwórcze środki gaśnicze w zakresie lepkości,

liczby spienienia, szybkości wykraplania roztworu

z piany i skuteczności gaśniczej powinny spełniać wymagania wg normy PN-EN 1568-1÷4.

Proszki gaśnicze powinny spełniać wymagania

normy PN-EN 615.

9.1. SORBENTY

Poz. 553

— bezpieczeństwo podczas stosowania sorbentu,

— numer atestu Państwowego Zakładu Higieny,

.go

v.p

l

9.1.1. PODZIAŁ I OZNACZENIE

w części 4

9.1.1.1. Podział

— data produkcji sorbentu,

— sorbenty stosowane na powierzchniach stałych,

— sorbenty stosowane na powierzchniach wód.

— termin przydatności do stosowania sorbentu, w formacie: dd-mm-rrrr,

9.1.1.2. Oznaczenie

— zawartość opakowania podana w kilogramach lub

litrach,

Na każdym opakowaniu sorbentu powinna znaleźć

się etykieta lub nadruk. Etykieta bądź nadruk powinny

— warunki przechowywania sorbentu,

— posiadać napisy wykonane w kolorze kontrastującym z kolorem tła,

w części 5

— zachować trwałość i czytelność znakowania przez

cały okres przydatności sorbentu do stosowania,

— posiadać czytelną postać oraz rozmiar nie mniejszy

niż A5,

— być podzielone na 5 części.

Na etykiecie bądź nadruku powinny być umieszczone następujące informacje

w części 1

— nazwa handlowa sorbentu poprzedzona słowem

„sorbent”,

w.

w części 2

— nazwa i dane adres producenta i dystrybutora sorbentu.

W części 2 i 3 informacje mogą być podane za pomocą piktogramów, których wymiary nie powinny

być mniejsze niż 20 x 20 mm.

Część 3 etykiety powinna stanowić co najmniej

30 % powierzchni całej etykiety.

9.1.2. PARAMETRY

9.1.2.1. Zdolność pochłaniania oleju

Chłonność węglowodoru wzorcowego przez sorbenty stosowane na powierzchniach stałych lub na

powierzchniach wód — nie mniejsza niż 50 % wag.

w stosunku do masy sorbentu. Jako węglowodór

wzorcowy stosować olej napędowy spełniający wymagania normy PN-EN 590 dla gatunków oleju napędowego dla klimatu umiarkowanego. Oznaczenie dla

sorbentów sypkich wykonać metodą Westinghouse’a.

rcl

— zakres stosowania: np. „do zbierania zanieczyszczeń olejowych i ropopochodnych z powierzchni

stałych” (w przypadku sorbentów stosowanych na

powierzchniach stałych) lub „do zbierania zanieczyszczeń olejowych i ropopochodnych z powierzchni wód” (w przypadku sorbentów stosowanych na powierzchniach wód) lub „do zbierania

zanieczyszczeń olejowych i ropopochodnych z powierzchni stałych i powierzchni wód” (w przypadku

sorbentów stosowanych na powierzchniach stałych

i powierzchniach wód),

— sposób postępowania z sorbentem po przekroczeniu jego przydatności do stosowania,

— rodzaj sorbentu (np. sorbent sypki, granulowany,

naturalny, syntetyczny, mineralny, itp.),

— chłonność węglowodorów i wody podana w procentach wagowych (w przypadku sorbentów stosowanych na powierzchniach stałych),

ww

— chłonność węglowodorów podana w procentach

wagowych (w przypadku sorbentów stosowanych

na powierzchniach wód),

— gęstość nasypowa podana w gramach na litr

(w przypadku sorbentów sypkich),

— pływalność (% wagowo) sorbentu nasyconego węglowodorem wzorcowym,

— zawartość ziaren o średnicy większej niż 4 mm oraz

zawartość ziaren o średnicy mniejszej niż 0,125 mm

podana w procentach wagowych (w przypadku

sorbentów sypkich),

— sposób użycia sorbentu,

— sposób postępowania ze zużytym sorbentem,

w części 3

— ograniczenia w stosowaniu sorbentu,

9.1.2.2. Analiza sitowa

Zawartość frakcji o wielkości ziaren większej niż

4 mm oraz zawartość frakcji o wielkości ziaren mniejszej niż 0,125 mm nie może się różnić o więcej niż

± 10% wartości deklarowanej przez producenta. Wymaganie dotyczy tylko sorbentów sypkich.

9.1.2.3. Bierność chemiczna

Sorbent nie może wchodzić w reakcje chemiczne

z pochłanianymi substancjami.

9.1.2.4. Pływalność

95% sorbentu stosowanego na powierzchniach

wód, zarówno gotowego do użycia jak i użytego, całkowicie nasyconego węglowodorem wzorcowym,

określonym w pkt 9.1.2.1. załącznika, utrzymuje się na

powierzchni wody stojącej przez 24 godziny.

Wymaganie dotyczy tylko sorbentów do zbierania

zanieczyszczeń z powierzchni wód.

9.1.2.5. Gęstość nasypowa

Wartość gęstości nasypowej wyrażona w gramach

na litr nie może się różnić o więcej niż ± 10 % wartości

deklarowanej przez producenta. Wymaganie dotyczy

tylko sorbentów sypkich.

10.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Centrala sygnalizacji pożarowej (CSP) powinna

spełniać wymagania normy PN-EN 54-2. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

10.2.2.5. Dodatkowo panel może przekazywać informacje o rodzaju, lokalizacji i stanie pracy innych urządzeń lub inne informacje przydatne

do prowadzenia działań ratowniczych.

.go

v.p

l

10.1. CENTRALE SYGNALIZACJI POŻAROWEJ

Poz. 553

10.1.2.1. CSP powinna posiadać oznaczenia i opisy

w języku polskim, oraz podawać komunikaty

w języku polskim.

10.1.2.2. CSP powinna zapewniać możliwość wydruku

historii zdarzeń.

10.1.2.3. Do CSP powinna być dołączona, opracowana

przez producenta w języku polskim, instrukcja przeprowadzenia odpowiednich prób

i badań potwierdzających prawidłowość jej

działania w systemie po jej zainstalowaniu

w obiekcie.

10.2. PANELE OBSŁUGI DLA STRAŻY POŻARNEJ

10.2.2.7. Panel powinien mieć oznaczenia i opisy w języku polskim oraz podawać komunikaty w języku polskim.

10.2.2.8. Do panelu powinna być dołączona, opracowana przez producenta w języku polskim,

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po jego zainstalowaniu w obiekcie.

10.3. URZĄDZENIA ZDALNEJ SYGNALIZACJI I OBSŁUGI

10.3.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Urządzenia zdalnej sygnalizacji i obsługi niewchodzące w skład centrali sygnalizacji pożarowej powinny

spełniać wymagania jak dla centrali sygnalizacji pożarowej (CSP) określone w normie PN-EN 54-2. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym

dokumentem.

rcl

Panel obsługi dla straży pożarnej (panel) przeznaczony jest do współpracy z centralami sygnalizacji pożarowej (CSP). Panel powinien być instalowany w pobliżu wejścia do obiektu przewidzianego dla ekip ratowniczych.

10.2.2.6. Obudowa panelu powinna mieć barwę czerwoną. Na płycie czołowej panelu powinien

znajdować się napis „PANEL OBSŁUGI DLA

STRAŻY POŻARNEJ”. Wysokość liter powinna wynosić co najmniej 8 mm i być barwy

białej.

10.2.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Panel powinien spełniać wymagania środowiskowe zgodnie z pkt 15.3 normy PN-EN 54-2. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.2.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

w.

10.2.2.1. Panel powinien przekazywać informacje o rodzaju, lokalizacji i stanie pracy urządzeń przeciwpożarowych zainstalowanych w danym

obiekcie.

10.2.2.2. Informacje o aktualnym stanie pracy poszczególnych urządzeń przeciwpożarowych powinny być prezentowane oddzielnie dla każdego urządzenia przeciwpożarowego w sposób stale widoczny, czytelny i jednoznaczny.

ww

10.2.2.3. Panel powinien przekazywać co najmniej optycznie informacje o następujących stanach

pracy każdego urządzenia przeciwpożarowego z zastosowaniem następujących barw

sygnalizacji

stan alarmowania/wyzwolenia/ — kolor

czerwony,

stan uszkodzenia

— kolor żółty,

stan pracy/dozorowania

— kolor

zielony.

10.2.2.4. Panel może realizować funkcje sterowania

urządzeniami przeciwpożarowymi. W takim

przypadku panel powinien być zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych.

10.3.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

10.3.2.1. Urządzenia zdalnej sygnalizacji i obsługi niewchodzące w skład centrali powinny mieć

oznaczenia i opisy w języku polskim oraz podawać komunikaty w języku polskim.

10.3.2.2. Do urządzeń powinna być dołączona, opracowana przez producenta w języku polskim,

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po jego zainstalowaniu w obiekcie.

10.4. SYSTEMY TRANSMISJI SYGNAŁÓW ALARMÓW POŻAROWYCH I USZKODZENIOWYCH

10.4.1. ZAKRES

Przedmiotem wymagań są systemy transmisji

sygnałów alarmów pożarowych oraz sygnałów uszkodzeniowych służące do przesyłania alarmów pożarowych oraz sygnałów uszkodzeniowych z central sygnalizacji pożarowej do stacji odbiorczych alarmów

pożarowych oraz sygnałów uszkodzeniowych. Wymagania obejmują organizację systemów transmisji sygnałów alarmów pożarowych, stawiane im wymagania

dotyczące torów transmisyjnych i transmisji sygnałów, szybkości, niezawodności i bezpieczeństwa powiadamiania oraz wymagania stawiane urządzeniom

wykorzystywanym do budowy tych systemów.

rowych powinien być potwierdzany przez stację odbiorczą alarmów pożarowych. Sygnały uszkodzeniowe

przesyłane powinny być z jednego lub wielu urządzeń

transmisji alarmów pożarowych do stacji odbiorczej

sygnałów uszkodzeniowych zainstalowanej w centrum odbiorczym operatora systemu monitoringu pożarowego. Transmisja powinna odbywać się w sposób automatyczny.

.go

v.p

l

10.4.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Poz. 553

10.4.2.1. Konfiguracja systemu transmisji alarmów

pożarowych

Ogólny schemat systemu transmisji alarmów pożarowych przedstawiony został na rys. nr 10.4.2.1.

Sprawność całego systemu transmisji alarmów

powinna być nadzorowana przez centrum monitorowania operatora systemu monitoringu pożarowego.

Centrum monitorowania operatora systemu oraz

stacja odbiorcza sygnałów uszkodzeniowych mogą

wchodzić w skład centrum odbiorczego operatora systemu monitoringu pożarowego.

rcl

Alarmy pożarowe z jednego lub wielu urządzeń

transmisji alarmów pożarowych przesyłane są do stacji odbiorczej alarmów pożarowych, zainstalowanej

w centrum odbiorczym alarmów pożarowych zlokalizowanym w obiekcie komendy Państwowej Straży Pożarnej (PSP) lub w obiekcie, wskazanym przez właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) PSP. Transmisja powinna odbywać się w sposób automatyczny. Poprawny odbiór alarmów poża-

Rys. nr 10.4.2.1. Schemat systemu transmisji alarmów pożarowych

10.4.2.2. Urządzenia pośredniczące

ww

w.

Dopuszcza się stosowanie telekomunikacyjnych

urządzeń pośredniczących w transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych, takich jak stacje retransmisji, koncentracji i wzmacniania sygnałów

oraz urządzenia telekomunikacyjne stacji rezerwowej

lub centrum odbiorczego operatora systemu, jak to

przykładowo pokazano na rys. nr 10.4.2.2.

Wymagania techniczno-użytkowe obejmują cały

system transmisji alarmów pożarowych od wejścia do

urządzenia transmisji alarmów pożarowych do wyjścia urządzenia powiadamiającego w centrum odbiorczym alarmów pożarowych dla alarmów pożarowych

oraz od wejścia urządzenia transmisji alarmów pożarowych do wyjścia urządzenia powiadamiającego

w centrum odbiorczym operatora systemu dla sygnałów uszkodzeniowych.

Rys. nr 10.4.2.2. Tor transmisji alarmów pożarowych poprzez centrum odbiorcze operatora systemu

10.4.2.5. Centrum monitorowania operatora systemu

.go

v.p

l

10.4.2.3. Stacja odbiorcza alarmów pożarowych

Poz. 553

W skład stacji odbiorczej alarmów pożarowych powinny wchodzić urządzenia telekomunikacyjne oraz

urządzenie powiadamiające.

Centrum monitorowania operatora systemu nadzoruje sprawność wszystkich urządzeń i torów transmisji systemu transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych. Informacje zbierane przez to

centrum powinny umożliwiać wyznaczenie dostępności systemu zgodnie z normą PN-EN 50136-1-1 pkt 7.5.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Urządzenie powiadamiające powinno zapewnić

powiadomienie obsługi i/lub systemu prezentacji informacji centrum o następujących zdarzeniach

Centrum monitorowania powinno wchodzić w skład

centrum odbiorczego operatora systemu monitoringu.

Do budowy centrum mogą być wykorzystane urządzenia stacji odbiorczej sygnałów uszkodzeniowych.

Stacje odbiorcze alarmów pożarowych powinny

spełniać wymagania określone w specyfikacji technicznej CLC/TS 50136-4. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

— alarmie pożarowym,

— uszkodzeniu toru transmisji z urządzeniem telekomunikacyjnym.

Informacje o pozostałych zdarzeniach są przekazywane do centrum odbiorczego operatora systemu

monitoringu.

Do przesyłania alarmów pożarowych mogą być

wykorzystywane

a) tory dedykowane, budowane specjalnie dla potrzeb

transmisji alarmów pożarowych,

b) tory dedykowane zestawiane w sieciach publicznych operatorów telekomunikacyjnych,

c) łącza publicznych sieci telekomunikacyjnych PSTN

i ISDN.

10.4.2.7. Rodzaje wykorzystywanych łączy transmisyjnych

Łącza transmisyjne powinny umożliwiać transmisję dwukierunkową równoczesną lub naprzemienną.

W szczególności powinny umożliwiać potwierdzanie

odbioru każdej informacji alarmowej.

rcl

Akceptacja alarmu przez operatora powinna być

możliwa przy pomocy urządzenia powiadamiającego,

jak i poprzez dołączony do niego system prezentacji

informacji. Jeżeli alarm pożarowy nie zostanie zaakceptowany w zadanym przedziale czasu, informacja

o tym zdarzeniu powinna być przesłana przez urządzenie powiadamiające stacji odbiorczej alarmów pożarowych do centrum odbiorczego operatora systemu

monitoringu pożarowego.

10.4.2.6. Sieć transmisji alarmów pożarowych

Urządzenia telekomunikacyjne służą do komunikacji urządzenia powiadamiającego z urządzeniami

transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych oraz z centrum odbiorczym operatora systemu.

w.

Tor transmisji pomiędzy urządzeniem powiadamiającym a urządzeniem telekomunikacyjnym powinien być monitorowany przez urządzenie powiadamiające zgodnie z CLC/TS 50136-4 pkt 4.16. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Jeżeli do przesyłania sygnałów alarmowych wykorzystywany jest tor radiowy, operator systemu monitoringu pożarowego powinien posiadać odpowiednie

pozwolenie radiowe na korzystanie z tego toru na zasadach wyłączności. Nie dopuszcza się wykorzystywania częstotliwości, które nie wymagają posiadania pozwoleń radiowych. W przypadku gdy tor radiowy jest

wykorzystywany jako tor podstawowy, musi być on

wykorzystywany wyłącznie dla potrzeb systemu transmisji alarmów pożarowych.

10.4.2.8. Redundancja łączy transmisji alarmów pożarowych

Stacja odbiorcza sygnałów uszkodzeniowych jest

instalowana w centrum odbiorczym operatora systemu monitoringu pożarowego. Służy do odbioru sygnałów uszkodzeniowych z urządzeń transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych, a także do odbioru wiadomości o uszkodzeniach ze stacji

odbiorczej alarmów pożarowych. W skład stacji odbiorczej sygnałów uszkodzeniowych powinno wchodzić urządzenie powiadamiające oraz urządzenia telekomunikacyjne. Podstawowe wymagania na urządzenie powiadamiające są określone w CLC/TS 50136-4.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Do przesyłania alarmów pożarowych pomiędzy

urządzeniem transmisji alarmów pożarowych a stacją

odbiorczą alarmów pożarowych powinny być wykorzystywane co najmniej dwa łącza transmisji określone jako łącze podstawowe i łącze dodatkowe, zapewniające ogólną dostępność systemu określoną w tablicy 10.4.2.9. Jako łącze podstawowe należy stosować

łącze typu 1 wg tablicy 10.4.2.9. Jako łącze dodatkowe

może być stosowane łącze typu 1 lub typu 2 wg tablicy 10.4.2.9. Należy stosować dwa, fizycznie różne tory

transmisji. Transmisja alarmów pożarowych w łączach podstawowym i dodatkowym powinna być inicjowana równocześnie i odbywać się niezależnie.

Urządzenie powiadamiające może współpracować

z systemem informatycznym operatora systemu monitoringu. Stacja odbiorcza sygnałów uszkodzeniowych powinna umożliwiać przesyłanie drogą elektroniczną informacji o uszkodzeniach systemów sygnalizacji pożarowej do firm serwisujących te systemy.

10.4.2.9. Wymagania dotyczące transmisji

ww

10.4.2.4. Stacja odbiorcza sygnałów uszkodzeniowych

Wymagane parametry systemów transmisji alarmów pożarowych i sygnałów uszkodzeniowych określone zostały w tablicy nr 10.4.2.9 zgodnie z normą

PN-EN 50136-1-1.

10.4.2.10. Czas transmisji

.go

v.p

l

Tablica nr 10.4.2.9. Wymagania dla systemów transmisji alarmów pożarowych

rcl

Wymagania dotyczące czasu transmisji i klasyfikacji systemów są określone w normie PN-EN 50136-1-1

pkt 6.3.2. Wymagania te dotyczą pełnego czasu transmisji od przekazania sygnału alarmowego przez system

sygnalizacji pożarowej do jego udostępnienia przez

urządzenie powiadamiające i/lub przekazania tego sygnału do systemu prezentacji informacji centrum odbiorczego alarmów pożarowych. Spełnienie wymagań

powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

stosowane zgodnie z dokumentacją producenta.

W przypadku, gdy zgodnie z dokumentacją techniczną

do transmisji wykorzystywane są łącza publicznej sieci telekomunikacyjnej, do badań należy wykorzystać

odpowiednie łącza lub ich symulator. Weryfikacja parametrów działającej sieci transmisji alarmów pożarowych powinna być prowadzona zgodnie z normą

PN-EN-50136-1-1 pkt 7. Spełnienie wymagań powinno

być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.4.2.11. Monitorowanie systemu transmisji

w.

Operator systemu transmisji alarmów pożarowych

powinien zapewniać monitorowanie sprawności

wszystkich urządzeń systemu oraz całej drogi przesyłania alarmów pożarowych. Wymagania dotyczące

monitorowania systemu transmisji oraz klasyfikacji

systemów są określone w normie PN-EN 50136-1-1

pkt 6.3.4. Informacje o sprawności systemu oraz wykrytych uszkodzeniach powinny być zbierane i rejestrowane przez centrum monitorowania operatora

systemu zgodnie z pkt 7.5 normy PN-EN 50136-1-1.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.4.2.12. Dostępność

ww

Wymagania dotyczące dostępności systemu transmisji alarmów pożarowych oraz klasyfikacji systemów

są określone w normie PN-EN 50136-1-1 pkt 6.4.5. Dostępność systemu podlegającego dopuszczeniu powinna być określana na podstawie dostępności łączy

i torów transmisji, z których system będzie korzystał,

oraz deklarowanej przez producenta niezawodności

urządzeń objętych dokumentacją systemu. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.4.2.13. Badania i weryfikacja wydajności systemu

Badania parametrów systemu na zgodność z wymaganiami określonymi w tablicy nr 10.4.2.9 załącznika powinny obejmować wszystkie konfiguracje systemu transmisji alarmów pożarowych, jakie mogą być

10.4.3. WYMAGANIA DOTYCZĄCE URZĄDZEŃ TRANSMISJI SYGNAŁÓW ALARMOWYCH I USZKODZENIOWYCH

10.4.3.1. Urządzenia transmisji alarmów pożarowych

i uszkodzeniowych powinny spełniać wymagania określone w PN-EN 54-21. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.4.3.2. Urządzenia transmisji alarmów pożarowych

i uszkodzeniowych powinny posiadać oznaczenia, opisy i podawać komunikaty w języku

polskim.

10.4.3.3. Do urządzeń powinna być dołączona, opracowana przez producenta w języku polskim,

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po jego zainstalowaniu w obiekcie.

10.4.4. WYMAGANIA DLA URZĄDZEŃ POWIADAMIAJĄCYCH

10.4.4.1. Urządzenia powiadamiające wchodzące

w skład stacji odbiorczych alarmów pożarowych oraz w skład stacji odbiorczych sygnałów uszkodzeniowych powinny spełniać wymagania określone w specyfikacji technicznej

CLC/TS 50136-4. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.4.4.2. Urządzenia powinny posiadać oznaczenia, opisy i podawać komunikaty w języku polskim.

11.1.2.4. Dostęp do mikrofonu wchodzącego w skład

CDSO powinien być ograniczony wyłącznie

dla uprawnionych osób.

10.5. RĘCZNE OSTRZEGACZE POŻAROWE (ROP)

11.1.2.6. Do CDSO powinna być dołączona, opracowana przez producenta w języku polskim,

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jej działania w systemie po jej zainstalowaniu

w obiekcie.

10.5.1. WYMAGANIA OGÓLNE

.go

v.p

l

10.4.4.3. Do urządzeń powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po jego zainstalowaniu w obiekcie.

Ręczne ostrzegacze pożarowe powinny spełniać

wymagania normy PN-EN 54-11. Spełnienie wymagań

powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

10.5.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Symbol na płycie czołowej powinien być uzupełniony słowem „POŻAR” zgodnie z pkt 4.7.3.2.1 normy

PN-EN 54-11.

11.1. CENTRALE

DŹWIĘKOWYCH

OSTRZEGAWCZYCH

11.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

SYSTEMÓW

Centrala dźwiękowych systemów ostrzegawczych

(CDSO) powinna spełniać wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.2. KONSOLE Z MIKROFONEM DLA STRAŻY POŻARNEJ NIEWCHODZĄCE W SKŁAD CENTRALI

DŹWIĘKOWYCH SYSTEMÓW OSTRZEGAWCZYCH

11.2.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Konsole z mikrofonem dla straży pożarnej niewchodzące w skład centrali dźwiękowych systemów

ostrzegawczych (CDSO) powinny spełniać wymagania odpowiedniej aprobaty technicznej lub polskiej

normy wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być

potwierdzone stosownym dokumentem.

11.2.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

11.2.2.1. Konsole z mikrofonem dla straży pożarnej

niewchodzące w skład CDSO powinny posiadać oznaczenia i opisy w języku polskim.

rcl

11.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

11.1.2.5. CDSO powinna posiadać oznaczenia, opisy

i podawać komunikaty w języku polskim.

11.1.2.1. Centrala dźwiękowego systemu ostrzegawczego (CDSO) powinna spełniać następujące

funkcje obowiązkowe

a) w momencie przyjęcia alarmu CDSO powinna przerwać realizację jakichkolwiek

funkcji niezwiązanych z ostrzeganiem,

w.

b) być zdolna do rozgłaszania w ciągu 10 s po

włączeniu podstawowego lub awaryjnego

(rezerwowego) źródła zasilania,

c) być zdolna do rozgłaszania sygnału ostrzegawczego, nadawanego przez operatora

lub automatycznie, w ciągu 3 s od zaistnienia stanu zagrożenia wynikającego ze

zmiany położenia przekaźników strefowych

centrali sygnalizacji pożarowej,

ww

d) być zdolna do nadawania sygnałów ostrzegawczych i komunikatów słownych do

jednego lub kilku obszarów jednocześnie,

zgodnie z przyjętym sposobem alarmowania.

11.1.2.2. CDSO powinna mieć możliwość ręcznej interwencji w celu pominięcia zaprogramowanych funkcji automatycznych. Powinno to

dotyczyć zarówno charakteru komunikatu

przeznaczonego do nadania, jak i torów dystrybucji tego komunikatu.

11.1.2.3. W każdej sytuacji użycie mikrofonu pożarowego powinno mieć najwyższy poziom priorytetu dostępu do dźwiękowego systemu

ostrzegawczego, przed wszystkimi innymi

rozgłaszanymi informacjami.

11.2.2.2. Konsola powinna mieć możliwość ręcznej interwencji w celu pominięcia zaprogramowanych funkcji automatycznych. Powinno to

dotyczyć zarówno charakteru przeznaczonego do nadania komunikatu, jak i torów dystrybucji tego komunikatu.

11.2.2.3. W każdej sytuacji użycie mikrofonu pożarowego powinno mieć najwyższy poziom priorytetu dostępu do dźwiękowego systemu

ostrzegawczego, przed wszystkimi innymi

rozgłaszanymi informacjami.

11.2.2.4. Dostęp do konsoli z mikrofonem dla straży

pożarnej niewchodzącej w skład centrali powinien być ograniczony wyłącznie dla uprawnionych osób.

11.2.2.5. Do konsoli powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po zainstalowaniu

w obiekcie.

11.3. GŁOŚNIKI DO DŹWIĘKOWYCH SYSTEMÓW

OSTRZEGAWCZYCH

11.3.1. PODZIAŁ

11.3.1.1. Głośnik typu A — przetwornik elektroakustyczny zaprojektowany do zastosowania

wewnątrz budynku.

11.3.1.3. Głośnik typu C — przetwornik elektroakustyczny zaprojektowany do zastosowania

wewnątrz budynku w miejscach o podwyższonej wilgotności.

11.3.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Głośniki do dźwiękowych systemów ostrzegawczych powinny spełniać wymagania odpowiedniej

aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.3.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

11.3.3.6. Obudowa głośnika powinna posiadać odpowiednie przepusty, umożliwiające wprowadzenie i wyprowadzenie przewodu o odpowiedniej średnicy do jej wnętrza, przy zachowaniu odpowiedniej dymoszczelności. W ten

sposób odłączenie głośnika będzie w sposób

jednoznaczny wykryte przez układ kontroli

nadzoru ciągłości linii.

.go

v.p

l

11.3.1.2. Głośnik typu B — przetwornik elektroakustyczny zaprojektowany do zastosowania na

zewnątrz budynku.

Poz. 553

11.3.3.1. Obudowa głośnika powinna być tak skonstruowana, aby nie było możliwe wypływanie roztopionych elementów konstrukcji głośnika

w czasie oddziaływania wysokiej temperatury.

11.3.3.2. Stopień ochrony zapewniony przez obudowę

głośnika powinien być zgodny z następującymi wymaganiami

— dla głośników typu A i C — EP 32C wg normy PN-EN 60529,

11.3.3.8. Między listwą zaciskową a transformatorem

głośnikowym powinien być zainstalowany

bezpiecznik termiczny, separujący zwarty

transformator od linii głośnikowej.

11.3.3.9. Głośnik, kolumna, projektor mogą być przyłączone równolegle do linii głośnikowej za

pośrednictwem odpowiedniej listwy zaciskowej zawartej w odpowiedniej puszce instalacyjnej, tworząc „linię boczną”. Warunkiem

jest, aby: w głośniku znajdował się bezpiecznik termiczny oraz ceramiczna listwa zaciskowa, w puszce instalacyjnej znajdował się odpowiednio dobrany do mocy głośnika bezpiecznik nad prądowy bezzwłoczny oraz ceramiczna listwa zaciskowa. Taka możliwość

dotyczy systemów, które są w stanie wykrywać odłączenie pojedynczego głośnika spośród wszystkich głośników linii głośnikowej.

w.

rcl

— dla głośnika typu C należy wykonać dodatkowe badanie w zakresie odporności na

oddziaływanie środowiska przy wysokiej

wilgotności względnej (bez kondensacji),

która może wystąpić krótkotrwale w przewidywanym środowisku pracy. Sprawdzenie wymagania należy przeprowadzić

w warunkach wilgotnego gorąca stałego,

przy zachowaniu następującej ostrości

próby: Temperatura 40±2 °C, Wilgotność

względna 93±3 %, Liczba dób 21. Przed narażeniem urządzenie należy poddać sprawdzeniu funkcjonalnemu dla stanu dozoru

i alarmu pożarowego. W trakcie narażenia

urządzenie nie jest zasilane. Po powrocie

do stanu normalnego należy ponownie

sprawdzić funkcjonalność i poddać urządzenie oględzinom pod kątem obecności

uszkodzeń mechanicznych zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych,

11.3.3.7. Listwa zaciskowa służąca do włączania głośnika w linię głośnikową powinna posiadać minimum 4 zaciski, do których są przyłączane pojedyncze żyły linii (zasada — jeden zacisk, jedna żyła). Materiał listwy — ceramika — powinien uniemożliwiać powstanie zwarcia przewodów linii głośnikowej w warunkach pożaru.

Do jednego zacisku można przyłączyć dwie żyły, jeżeli zostały wcześniej zaciśnięte w rurce

o odpowiednio dobranej średnicy.

ww

— dla głośników typu B— IP 44C wg normy

PN-EN 60529. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.3.3.3. Głośniki do dźwiękowych systemów ostrzegawczych powinny posiadać oznaczenia

i opisy w języku polskim.

11.3.3.10. Urządzenie kontroli linii głośnikowej w przypadku zainstalowania go poza ostatnim

głośnikiem, w chronionym obiekcie, powinno być tak zabezpieczone, aby w warunkach

pożaru nie spowodowało zwarcia linii głośnikowej.

11.4. SYGNALIZATORY AKUSTYCZNE

11.4.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Sygnalizatory akustyczne powinny spełniać wymagania normy PN-EN 54-3. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.4.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

11.3.3.4. Obudowa głośnika powinna posiadać odpowiednie zaczepy, linki, łańcuszki, uchwyty,

umożliwiające jej zamocowanie do ściany

lub stropu. Całe cięgło powinno wytrzymywać upadek głośnika pożarowego z wysokości 1 m.

Sygnalizator akustyczny powinien posiadać oznaczenia i opisy w języku polskim.

11.3.3.5. Obudowa głośnika powinna posiadać odpowiednie środki, uniemożliwiające jej upadek

i przerwanie pod własnym ciężarem linii

głośnikowych w warunkach pożaru.

Sygnalizatory optyczne powinny spełniać wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

11.5. SYGNALIZATORY OPTYCZNE

11.5.1. WYMAGANIA OGÓLNE

11.5.2.1. Obudowa sygnalizatora i kolor światła powinien być czerwony. Na widzialnej powierzchni sygnalizatora powinien być umieszczony

napis „POŻAR” koloru białego.

11.5.2.2. Sygnalizator powinien posiadać oznaczenia

i opisy w języku polskim.

11.6. CENTRALE KONTROLI DOSTĘPU WSPÓŁPRACUJĄCE Z URZĄDZENIAMI PRZECIWPOŻAROWYMI

11.6.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Klasyfikacja zgodnie

PN-EN 50133-1.

z

punktem

5.1

normy

Oznaczenie zgodnie

PN-EN 50133-1.

z

punktem

7

normy

11.6.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Centrala powinna realizować procedury sterowania

i nadzoru elementów składowych systemu kontroli dostępu przy spełnieniu wymagań funkcjonalnych pkt 5.2

i pkt 5.3 normy PN-EN 50133-1. Spełnienie wymagań

powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.6.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

— centrala kontroli dostępu powinna sygnalizować co najmniej w sposób optyczny

wprowadzenie stanu bezpieczeństwa oraz

umożliwiać łatwą identyfikację wszystkich

zablokowanych (zamkniętych) przejść kontrolowanych,

— w przypadku central zintegrowanych z interfejsem przejścia kontrolowanego powinny być spełnione wymagania pkt 5.2.5

normy PN-EN 50133-1.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

.go

v.p

l

11.5.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Poz. 553

11.6.3.6. Do urządzenia powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po zainstalowaniu

w obiekcie.

11.6.3.7. Wymagania w zakresie odporności i wytrzymałości na oddziaływanie środowiska

W zakresie parametrów eksploatacyjnych

centrala kontroli dostępu powinna wykazywać właściwości odpornościowe i wytrzymałościowe określone w normie PN-EN 50133-1,

przy ostrości narażeń właściwej dla I (grupy)

klasy środowiskowej. Spełnienie wymagań

powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

rcl

11.6.3.1. Jako stan bezpieczeństwa rozumie się odblokowanie (otwarcie) wszystkich przejść kontrolowanych na drogach komunikacyjnych

w celu umożliwienia swobodnej ewakuacji

osób przebywających w obiekcie w przypadku pożaru lub innego miejscowego zagrożenia oraz zapewniającego dostęp do obiektu

ekipom ratowniczym.

11.6.3.5. Centrala powinna posiadać oznaczenia, opisy i podawać komunikaty w języku polskim.

w.

11.6.3.2. Centrala powinna posiadać rozwiązania konstrukcyjne umożliwiające wprowadzenie systemu w stan bezpieczeństwa po odebraniu

sygnału inicjującego z centrali sygnalizacji

pożarowej (CSP) i/lub ręcznie przez osoby

uprawnione.

11.6.3.3. System kontroli dostępu może być stosowany na drogach ewakuacyjnych jeżeli zapewni

w razie pożaru lub awarii systemu automatyczne i ręcznie, samoczynne otwarcie przejść

kontrolowanych, bez możliwości ich blokowania i pozostanie ich w stanie otwartym.

ww

11.6.3.4. Wymagania funkcjonalne

— stan bezpieczeństwa powinien posiadać

najwyższy priorytet przy przetwarzaniu

sygnałów,

— czas niezbędny do przetwarzania sygnałów

związanych z wprowadzaniem stanu bezpieczeństwa nie powinien przekraczać 10 s,

— centrala kontroli dostępu powinna posiadać wyjście umożliwiające przekazanie

zwrotnego sygnału potwierdzającego

wprowadzenie stanu bezpieczeństwa. Centrala powinna uruchomić wyjście w ciągu

3 s od zasygnalizowania stanu bezpieczeństwa. Wyjście powinno być w stanie aktywnym do chwili skasowania stanu bezpieczeństwa,

11.6.3.8. Wymagania w zakresie kompatybilności

elektromagnetycznej oraz zabezpieczenia

elektrycznego

Centrala powinna spełniać wymagania normy

PN-EN 55022 w zakresie emisji oraz normy

PN-EN 50130-4 w zakresie odporności na zakłócenia pochodzenia elektromagnetycznego.

W zakresie zabezpieczenia elektrycznego centrala powinna spełniać wymagania normy

PN-EN 60950-1.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

11.7. INTERFEJSY PRZEJŚCIA KONTROLOWANEGO

11.7.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Klasyfikacja zgodnie z pkt 5.1 normy PN-EN 50133-1.

Oznaczenie zgodnie z pkt 7 normy PN-EN 50133-1.

11.7.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Interfejs powinien spełniać wymagania dotyczące

sterowania przejściem kontrolowanym określone

w pkt 5.2.5 normy PN-EN 50133-1. Spełnienie wymagań

powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Dodatkowo, wyjście sterujące interfejsu przejścia

kontrolowanego powinno być aktywowane w chwili

wprowadzenia systemu w stan bezpieczeństwa lub

wysterowania wejścia najwyższego priorytetu, w wyniku czego następuje otwarcie przyporządkowanego

przejścia kontrolowanego.

Interfejs powinien posiadać dedykowane wejście

najwyższego priorytetu przeznaczone do awaryjnego

otwarcia przejścia kontrolowanego „na żądanie”. Linia wejściowa powinna być monitorowana.

11.7.2.2. Funkcja awaryjnego otwarcia przejścia kontrolowanego

Interfejs powinien umożliwiać realizację funkcji

awaryjnego otwarcia przyporządkowanego przejścia

kontrolowanego w celu umożliwienia swobodnej

ewakuacji użytkowników obiektu w następujących

przypadkach

— uaktywnienia wejścia najwyższego priorytetu,

— przerwy lub zwarcia w torze transmisji pomiędzy

interfejsem a centralą kontroli dostępu, o ile interfejs nie jest przeznaczony do użytkowania z rezerwowym źródłem zasilania,

— zaniku zasilania podstawowego,

12.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

.go

v.p

l

11.7.2.1. Wejście najwyższego priorytetu

Poz. 553

— błędu w realizacji programu (dotyczy interfejsów

sterowanych programowo).

12.1.2.1. Centrala sterująca powinna jednoznacznie

sygnalizować następujące stany pracy

— stan dozorowania,

— stan alarmowania pożarowego,

— stan uszkodzenia,

— stan zablokowania (o ile przewidziano),

— stan testowania (o ile przewidziano).

12.1.2.2. Centrale powinny posiadać oznaczenia, opisy i podawać komunikaty w języku polskim.

12.1.2.3. Do centrali powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po zainstalowaniu

w obiekcie.

12.2. ZASILACZE URZĄDZEŃ PRZECIWPOŻAROWYCH

12.2.1. WYMAGANIA OGÓLNE

11.7.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

Zasilacze urządzeń przeciwpożarowych stosowane w systemach sygnalizacji alarmu pożarowego powinny spełniać wymagania normy PN-EN 54-4. Zasilacze urządzeń przeciwpożarowych stosowane

w dźwiękowych systemach ostrzegawczych powinny

spełniać wymagania normy PN-EN 54-4 z wyłączeniem długości czasu pracy awaryjnej. Zasilacze urządzeń przeciwpożarowych stosowane w systemach

wentylacji pożarowej powinny spełniać wymagania

normy PN-EN 12101-10.

rcl

11.7.3.1. Interfejsy przejścia kontrolowanego powinny

posiadać oznaczenia i opisy w języku polskim.

w.

11.7.3.2. Wymagania w zakresie odporności i wytrzymałości na oddziaływanie środowiska

W zakresie parametrów eksploatacyjnych

interfejs przejścia kontrolowanego powinien

wykazywać właściwości odpornościowe

i wytrzymałościowe określone w normie

PN-EN 50133-1, przy ostrości narażeń właściwej dla III (grupy) klasy środowiskowej. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

ww

11.7.3.3. Wymagania w zakresie kompatybilności

elektromagnetycznej oraz zabezpieczenia

elektrycznego

Interfejs powinien spełniać wymagania normy PN-EN 55022 w zakresie emisji oraz normy

PN-EN 50130-4 w zakresie odporności na zakłócenia pochodzenia elektromagnetycznego.

W zakresie zabezpieczenia elektrycznego interfejs powinien spełniać wymagania normy

PN-EN 60950-1.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

12.1. CENTRALE STERUJĄCE URZĄDZENIAMI PRZECIWPOŻAROWYMI

12.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

Centrale sterujące urządzeniami przeciwpożarowymi powinny spełniać wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

12.2.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

12.2.2.1. Zasilacze urządzeń przeciwpożarowych powinny posiadać oznaczenia i opisy w języku

polskim.

12.2.2.2. Do zasilaczy powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania w systemie po zainstalowaniu

w obiekcie.

12.2.2.3. Zasilacze urządzeń przeciwpożarowych stosowane w systemach wentylacji pożarowej

powinny rozpoznawać i sygnalizować wysoką rezystancję wewnętrzną baterii i przyłączonych do niej elementów obwodu tak, jak

wymaga tego norma PN-EN 54-4 oraz powinny przechodzić badania funkcjonalne przewidziane normą PN-EN 12101-10 dla dolnej tolerancji napięcia publicznej sieci zasilającej

równej minus 15%. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

12.3.1. PODZIAŁ

12.4. ELEKTROMECHANICZNE URZĄDZENIA WYKONAWCZE W SYSTEMACH STEROWANIA URZĄDZENIAMI PRZECIWPOŻAROWYMI

.go

v.p

l

12.3. RĘCZNE PRZYCISKI STOSOWANE W SYSTEMACH ODDYMIANIA

Poz. 553

12.4.1. SIŁOWNIKI LINIOWE

Ze względu na sposób działania ręczne przyciski

oddymiania (RPO) dzieli się na dwa typy

12.4.1.1. PODZIAŁ

Typ I — przycisk oddymiania, który jest używany

jako przycisk i jako urządzenie sygnalizacji stanu dozoru, uszkodzenia oraz wyzwolenia.

W zależności od funkcji, jakie spełnia instalacja oddymiania pożarowego, rozróżnia się następujące typy

siłowników elektromechanicznych liniowych

Takie przyciski oddymiania powinny posiadać następujące elementy obsługowe i sygnalizacji

— element kruchy,

— element uruchamiający,

— urządzenie kasowania „kasowanie”,

— czerwony element świetlny „uruchomienie”,

— zielony element świetlny „dozór”,

— żółty element świetlny „uszkodzenie”.

Dopuszczalne są sygnalizacje dodatkowe. Nie

powinny one jednak wykorzystywać barwy zielonej

i czerwonej.

Typ II — przycisk oddymiania używany wyłącznie

do sterowania.

— element kruchy,

b) TYP B — siłowniki stosowane do systemów oddymiania i przewietrzania.

12.4.1.2. WYMAGANIA OGÓLNE

12.4.1.2.1. Wymagania dotyczące konstrukcji mechanicznej

Obudowa siłownika powinna spełniać wymagania

co najmniej klasy

— IP 21C dla siłowników typu A,

— IP 33C dla siłowników typu B.

Siłownik powinien być wyposażony w układ ryglujący w krańcowym położeniu lub przekładnie silnika

powinny być samohamowne w taki sposób, aby siłownik pod obciążeniem nominalnym utrzymał stan

wysuwu w czasie dłuższym niż 30 min.

rcl

Takie przyciski oddymiania powinny posiadać następujące elementy obsługowe i sygnalizacji

a) TYP A — siłowniki stosowane do systemów oddymiania,

— element uruchamiający,

— czerwony element świetlny „uruchomienie”,

Ponadto konstrukcja mechaniczna siłownika powinna zapewniać prawidłowe funkcjonowanie siłownika w warunkach rzeczywistego pożaru.

12.4.1.2.2. Wymagania dotyczące wykonania elektrycznego

Dopuszczalne są sygnalizacje dodatkowe. Nie powinny one jednak wykorzystywać barwy czerwonej.

Barwa zielona powinna być stosowana wyłącznie do

sygnalizacji stanu dozoru.

Siłownik powinien posiadać krańcowe wyłączniki

odłączające zasilanie silnika w przypadku osiągnięcia

krańcowego położenia.

w.

— urządzenie kasowania „kasowanie” — stosowane

fakultatywnie.

12.3.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ręczne przyciski stosowane w systemach oddymiania powinny spełniać wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

ww

12.3.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

12.4.1.2.3. Charakterystyka obciążeniowa

Siłownik powinien posiadać możliwość utrzymania stanu pełnego wysuwu pod obciążeniem dociskającym równym 1,3 obciążenia nominalnego podanego przez producenta.

Siłownik powinien posiadać możliwość utrzymania stanu braku wysuwu pod obciążeniem rozrywającym równym 1,3 obciążenia nominalnego podanego

przez producenta.

12.3.3.1. Barwa obudowy i płyty czołowej przycisku powinna być pomarańczowa zgodna z RAL 2011

lub zbliżona.

Siłowniki typu A stosowane do systemów oddymiania powinny wytrzymać co najmniej 1000 (tysiąc)

uruchomień.

12.3.3.2. Powyżej pola obsługi, umieszczony symetrycznie i centralnie na przedniej stronie, powinien znajdować się napis „ODDYMIANIE”.

Litery powinny być koloru białego lub czarnego.

Siłowniki typu B stosowane do systemów oddymiania i przewietrzania powinny wytrzymać co najmniej 10000 (dziesięć tysięcy) uruchomień.

12.3.3.3. Ręczne przyciski stosowane w systemach oddymiania powinny posiadać oznaczenia i opisy w języku polskim.

Siłownik powinien zapewnić czas wysuwu nie

większy niż 60 s w warunkach zasilania napięciem

Un+10 % –15% pod obciążeniem nominalnym.

12.4.1.2.4. Czas działania

wał odpowiednio wysunięty/wsunięty po odcięciu

źródła energii niezależnie od przyłożonego obciążenia,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

zmieniły się więcej niż 10 % i nie przekracza 60 s,

— skok nie zmienił się więcej niż 5 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż +10 % odpowiednio dla opuszczania i podnoszenia.

.go

v.p

l

12.4.1.2.5. Trwałość

Poz. 553

Trwałość urządzenia i pewność funkcjonowania jest

sprawdzana przez 1000-krotne (tysiąc) wykonanie cyklu

„podnoszenie-opuszczenie” przy nominalnych parametrach zasilania oraz nominalnym obciążeniu, zgodnie z dokumentacją techniczną. W urządzeniach stosowanych do oddymiania oraz przewietrzania (typ B)

sprawdzenie trwałości należy przeprowadzić przez

10000-krotne (dziesięć tysięcy) wykonanie cyklu „podnoszenie-opuszczenie” przy nominalnych parametrach

zasilania oraz nominalnym obciążeniu, zgodnie z dokumentacją techniczną.

Między poszczególnymi cyklami pracy siłownika

należy przewidzieć okresy umożliwiające stabilizację

temperatury na dopuszczalnym poziomie, ustalonym

z przedstawicielem producenta. W przypadku braku takich informacji należy przyjąć okresy — 4/6 T, gdzie T

jest czasem wykonywania wysuwu pod obciążeniem.

W pierwszym i ostatnim cyklu należy pomierzyć

rzeczywiste wartości

— czas „podnoszenia”,

— czas „opuszczania”,

— pobór prądu,

— skok (wysuw).

12.4.1.3.1. Odporność na oddziaływanie wysokiej temperatury

Siłownik powinien wykazywać zdolność do prawidłowego funkcjonowania w warunkach rzeczywistego pożaru.

Parametry testu

— obciążenie — nominalne wg danych producenta,

— temperatura uruchomienia –70 °C (poprzez uruchomienie ręczne).

W przypadku siłowników wyposażonych w wyzwalacze termiczne, moment uruchomienia wynika

z przekroczenia temperatury zadziałania wyzwalacza.

Siłownik wraz z dostarczonym kablem poddaje się

następującym narażeniom

— czas: 0 ÷ 8 min — liniowe podnoszenie temperatury

od temp. otoczenia do 450 °C,

— czas: 8 ÷ 30 min — stabilizowanie temperatury na

poziomie 450 °C ± 20 °C.

rcl

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

— dla urządzeń typu A zostanie wykonanych 1000 (tysiąc) cykli „podnoszenie-opuszczenie”,

— dla urządzeń typu B zostanie wykonanych 10000

(dziesięć tysięcy) cykli „podnoszenie-opuszczenie”,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— skok nie zmienił się więcej niż 5 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż +10 % odpowiednio dla opuszczania i podnoszenia.

12.4.1.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

w.

Dla siłowników do klap do grawitacyjnego usuwania dymu i ciepła badanie przeprowadzić wg pkt 7.1.1

PN EN12101-2 dla minimalnej klasy Re50 z obciążeniem deklarowanym przez producenta oraz 3-krotne

otwarcie do położenia roboczego z obciążeniem nominalnym deklarowanym przez producenta.

ww

Siłowniki typu B powinny być badane dodatkowo

zgodnie z pkt 7.1.3 PN EN12101-2 do deklarowanego

położenia wentylacyjnego pod obciążeniem deklarowanym przez producenta, następnie wg pkt 7.1.1

PN EN 12101 –2 dla minimalnej klasy Re50 oraz 3-krotne otwarcie do położenia roboczego pod obciążeniem

nominalnym deklarowanym przez producenta. Siłownik spełnia wymagania jeżeli

— siłownik wykonał odpowiednią ilości cykli, a na koniec każdego suwu wysuwania/wsuwania pozosta-

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli przy zadanej

temperaturze uruchomienia wykonał pełny wysuw oraz

utrzymał obciążenie podczas pozostałego czasu próby.

Dla siłowników do klap do grawitacyjnego usuwania dymu i ciepła badanie przeprowadzić wg Załącznika G normy PN EN12101-2 dla klasy B300 lub B600

oraz kierunku i wartości obciążenia deklarowanych

przez producenta.

12.4.1.3.2. Temperatura zadziałania wyzwalacza (dla

siłowników posiadających wyzwalacze termiczne)

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 70 °C

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą

PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min,

3 °C/min, 20 °C/min.

Czasy zadziałania wyzwalacza powinny się zawierać między dolną i górną granicą czasów zadziałania

podaną w poniższej tablicy

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być niższy niż 65 °C

i nie wyższy niż 74 °C.

.go

v.p

l

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 90 °C

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min, 3 °C/min,

20 °C/min, przy temperaturze początkowej 65 °C.

Czasy zadziałania wyzwalacza powinny się zawierać między dolną a górną granicą czasów zadziałania podaną w poniższej tablicy

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być wyższy niż 93 °C.

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 120 °C

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min, 3 °C/min,

20 °C/min, przy temperaturze początkowej 85 °C.

rcl

Czasy zadziałania wyzwalacza powinny się zawierać między dolną a górną granicą czasów zadziałania podaną w poniższej tablicy

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być niższy niż 114 °C.

powrocie do normalnych warunków otoczenia, wykonaniu sprawdzenia działania siłownika.

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w wysokich temperaturach otoczenia, które mogą krótkotrwale wystąpić w przewidywanych warunkach pracy, do momentu zadziałania

wyzwalacza.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy i podłączony do źródła zasilania.

Siłownik powinien być utrzymywany w stanie spoczynku w czasie okresu narażania, z wyjątkiem końcowego okresu, w czasie którego powinien wykonać pełen cykl „podnoszenie-opuszczenie”.

w.

12.4.1.3.3. Działanie siłownika w temperaturze zadziałania wyzwalacza

ww

Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu siłownika działaniu wysokiej temperatury przez okres

umożliwiający osiągnięcie stabilnej temperatury,

w celu przeprowadzenia obserwacji, a następnie, po

Siłowniki, które wymagają zasilania w stanie

spoczynku, powinny być nadzorowane w celu stwierdzenia niewłaściwego działania lub wystąpienia

sygnałów uszkodzenia w czasie narażania. W końcowym okresie narażania, w czasie gdy siłownik

jest uruchomiony (bez obciążenia), należy zmierzyć

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy, przy czym szybkość wzrostu temperatury nie powinna przekraczać 1 °C/min

parametry działania urządzenia: pobierany prąd,

czas wykonywania pełnych wysuwów. Po okresie

minimum jednogodzinnego stabilizowania w warunkach normalnych należy sprawdzić podstawowe

parametry działania w cyklu „podnoszenie—opuszczenie”.

Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu

urządzenia cyklicznym zmianom temperatury między

25 °C, a odpowiednio 40 °C lub 55 °C. Wilgotność

względną należy utrzymywać w granicach 93 % podczas występowania wysokiej temperatury oraz powyżej 95 % przy niższej temperaturze, a także podczas

zmian temperatury. Szybkość wzrostu temperatury

powinna być taka, aby na powierzchni urządzenia następowała kondensacja pary.

.go

v.p

l

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

Poz. 553

1. w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia, parametry

działania siłownika (bez obciążenia) nie zmieniły się

więcej niż 5 %;

2. zmierzone przed i po narażeniu pod obciążeniem

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia”

nie zmieniły się więcej niż 10 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

12.4.1.3.4. Odporność na wilgotne gorąco cykliczne

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w warunkach wysokiej wilgotności względnej, gdy występuje na nim kondensacja pary wodnej.

Urządzenie powinno być utrzymywane w stanie

spoczynku w czasie narażania, z wyjątkiem końcowego okresu, w czasie którego powinno wykonać pełen

cykl „podnoszenie—opuszczenie”.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

12.4.1.3.5. Wytrzymałość na wilgotne gorąco stałe

Siłownik powinien wykazywać zdolność do wytrzymania długotrwałego działania wilgoci w środowisku pracy (np. zmiany właściwości elektrycznych na

skutek absorpcji, reakcji chemicznych z udziałem wilgoci, korozji elektrochemicznej itp.).

rcl

Siłowniki, które wymagają zasilania w stanie spoczynku powinny być nadzorowane w celu stwierdzenia

niewłaściwego działania lub wystąpienia sygnałów

uszkodzenia w czasie narażania. W końcowym okresie

narażania, w czasie gdy siłownik jest uruchomiony, należy zmierzyć parametry działania siłownika.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy i podłączony do źródła zasilania.

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

1) w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia;

2) zmierzone przed i w czasie narażenia pod obciążeniem

w.

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia”

nie zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia”

nie przekroczyły 60 s,

ww

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu urządzenia działaniu stałej temperatury 40 °C oraz stałej

wilgotności względnej 93 % w taki sposób, aby na urządzeniu nie występowała kondensacja pary wodnej.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy. W czasie badania urządzenie

nie powinno być zasilane.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy.

Podczas narażania nie są wykonywane pomiary.

Po okresie minimum jednogodzinnego stabilizowania

w warunkach normalnych należy sprawdzić podstawowe parametry działania w cyklu „podnoszenieopuszczenie”.

12.4.1.3.6. Wytrzymałość na oddziaływanie atmosfery korozyjnej SO2 (wytrzymałość)

Siłownik spełnia wymagania, jeśli zmierzone przed

i po narażeniu pod obciążeniem

Sprawdzenie wymagania polega na narażeniu

urządzenia na działanie atmosfery zawierającej dwutlenek siarki w stałej temperaturze i w warunkach wysokiej wilgotności względnej. Warunki badania powinny utrzymywać temperaturę powierzchni urządzenia powyżej punktu rosy. Obecność higroskopijnych

materiałów na urządzeniu lub wytworzone produkty

korozji mogą spowodować kondensację pary wodnej.

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

Siłownik powinien wykazywać zdolność do wytrzymania efektów korodującego oddziaływania dwutlenku

siarki, stanowiącego czynnik skażający atmosferę.

datkowych połączeń. W czasie badania urządzenie

nie jest zasilane.

.go

v.p

l

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy. Do zacisków powinny być podłączone nieocynowane, miedziane przewody o odpowiedniej średnicy, tak aby można było wykonać badania funkcjonowania bez wykonywania do-

Poz. 553

Podczas narażania pomiary nie są wykonywane.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

12.4.1.3.7. Odporność na udary pojedyncze

Po narażeniu siłownik należy wyjąć z komory probierczej i suszyć co najmniej przez 16 h w temperaturze 40 °C, w wilgotności względnej poniżej 50 %, a następnie poddać reklimatyzacji w ciągu 2 h w normalnych warunkach laboratoryjnych. Po okresie stabilizowania w warunkach normalnych należy sprawdzić

podstawowe parametry działania w cyklu „podnoszenie—opuszczenie”.

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w warunkach udarów mechanicznych, które mogą wystąpić w czasie transportu oraz

w przewidywanych warunkach pracy.

Siłownik spełnia wymagania, jeśli zmierzone przed

i po narażeniu pod obciążeniem

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia” nie

przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy i podłączony do źródła zasilania.

Sprawdzenie wymagania polega na narażeniu siłownika na oddziaływanie pojedynczego udaru mechanicznego.

Siłownik powinien być utrzymywany w stanie spoczynku w czasie narażania.

rcl

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy.

Należy zachować podane niżej parametry

W warunkach normalnych należy sprawdzić podstawowe parametry działania w cyklu „podnoszenieopuszczenie”.

Warunki narażeń opisane w normie

PN-EN 60068-2-2;

w.

Siłownik powinien być nadzorowany w celu

stwierdzenia niewłaściwego działania lub występowania sygnałów uszkodzenia w czasie narażania oraz

w ciągu następnych 2 min.

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

a) w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia,

ww

b) zmierzone przed i po narażeniu w czasie sprawdzenia działania pod obciążeniem

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia”

nie zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „podnoszenia” oraz czasy „opuszczenia”

nie przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

12.4.1.3.8. Ponadto w zakresie parametrów eksploatacyjnych siłowniki liniowe powinny wykazywać

a) zdolność do poprawnego działania w wysokich temperaturach otoczenia, które

mogą krótkotrwale wystąpić w przewidywanych warunkach pracy.

— temperatura: 55 °C ± 2 °C,

— czas trwania: 16 h.

b) zdolność do poprawnego funkcjonowania przy niskich temperaturach otoczenia. Należy zachować podane niżej parametry

— temperatura: –10 °C ± 3 °C (dla typu A),

–25 °C ± 3 °C (dla typu B),

— czas trwania: 16 h.

Warunki narażeń opisane w normie

PN-EN60068-2-1;

c) odporność na uderzenia mechaniczne na

powierzchnię, jakich mogą doznawać

w normalnym środowisku roboczym.

Należy zachować podane niżej parametry

— energia uderzenia: (1,9 ± 0,1) J,

— liczba uderzeń na punkt: 1.

Warunki narażeń opisane w normie

PN-EN 60068-2-75;

Należy zachować podane niżej parametry

— zakres częstotliwości: 10 Hz do 150 Hz,

— amplituda przyśpieszenia: 4,905 ms–2 (0,5 g),

— liczba osi: 3,

— liczba cykli przemiatania na oś: 1 dla każdego stanu pracy.

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-6;

opisane

w

normie

h) odporność na serię szybkich, elektrycznych zakłóceń impulsowych o niskiej energii, które mogą być

wytwarzane przez przekaźniki, styczniki, przełączanie obciążeń indukcyjnych itp. i mogą być indukowane do układów sygnałowych i zasilania sieciowego przy poziomach

— 2 kV do zacisków zasilania sieciowego,

e) wytrzymałość na długotrwałe wpływy wibracji

o poziomach odpowiednich do środowiska roboczego.

opisane

w

— 1 kV do zacisków wejściowych, sygnałowych, danych i sterujących.

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4;

i) odporność na udary napięciowe o wysokiej energii,

które mogą być indukowane w kablach zasilających

i sygnałowych, o wartościach

Należy zachować podane niżej parametry

— zakres częstotliwości: 10 Hz do 150 Hz,

— amplituda przyśpieszenia: 9,81 ms–2 (1 g),

— liczba osi: 3,

— liczba cykli wibracji na oś: 20 na oś.

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-6;

diowych w zakresie od 150 kHz do 200 MHz, przy

napięciu probierczym 10 Vrms dla modulacji AM

i PM. Warunki narażeń opisane w normie

PN-EN 50130-4 i normie PN-EN 61000-4-6 +A1;

.go

v.p

l

d) odporność na wibracje o poziomach, które mogą

wystąpić w ich otoczeniu podczas pracy.

Poz. 553

normie

— dla linii stałoprądowych niskiego napięcia i linii

sygnałowych

linia do ziemi (zakłócenia niesymetryczne): 1 kV.

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4

i normie PN-EN 61000-4-5:+ A1;

j) odporność na krótkotrwałe obniżenia i zaniki napięcia sieciowego takie jak te, które są spowodowane

przez przełączanie obciążenia i działanie urządzeń

zabezpieczających w obwodach rozdziału mocy.

Wartości obniżeń podano w poniższej tablicy

rcl

f) odporność na wyładowania elektrostatyczne dla

granicznych wartości napięcia probierczego 8 kV

dla wyładowań w powietrzu i 6 kV dla wyładowań kontaktowych do powierzchni przewodzących. Warunki narażeń opisane w normie

PN-EN 50130-4 i normie PN-EN 61000-4-2 + A2;

— dla linii zasilających prądu przemiennego

linia do linii (zakłócenia symetryczne): 1 kV,

linia do ziemi (zakłócenia niesymetryczne): 2 kV,

g) odporność na zakłócenia sinusoidalne przewodzone indukowane przez pola o częstotliwościach ra-

w.

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4;

k) odporność na wpływ pól elektromagnetycznych

wytwarzanych przez urządzenia radiowe nadawczo-odbiorcze, radiotelefony, stacje radiowe i telewizyjne itp. w zakresie częstotliwości od 1 MHz do

2.000 MHz przy natężeniu pola 10 V/m i modulacji

AM i PM, przy czym w zakresach 415 ÷ 466 MHz

i 890 ÷ 960 MHz przy natężeniu pola 30 V/m.

ww

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4;

l) zdolność do poprawnego działania w przewidywanym zakresie zmian napięcia zasilającego +15–10 %.

e) oznaczenia zacisków do przyłączania przewodów,

f) znak(-i) lub kod(y) (np. numer seryjny lub kod partii)

za pomocą którego(-ych) producent może określić,

co najmniej datę lub partię i miejsce produkcji.

Znakowanie powinno być widoczne podczas instalowania siłownika i powinno być dostępne podczas

konserwacji.

12.4.2. SIŁOWNIKI OBROTOWE

12.4.2.1. PODZIAŁ

12.4.1.3.9. Znakowanie

Zależnie od warunków środowiskowych w miejscu zainstalowania, rozróżnia się dwie kategorie środowiskowe siłowników obrotowych

Na każdym siłowniku powinny być naniesione

w sposób trwały następujące dane

I kategoria środowiskowa

a) nazwa lub znak towarowy producenta lub dostawcy,

b) oznaczenie modelu (typ lub numer),

c) oznaczenie klasy klimatycznej,

d) kategoria środowiskowa (wewnętrzny / zewnętrzny,

specjalne warunki środowiskowe),

Urządzenia przeznaczone do użytku wewnętrznego.

Dla tej kategorii wymagana jest prawidłowa praca

urządzenia w zakresie temperatur: od –10 °C do

+55 °C.

Urządzenia przeznaczone do użytku zewnętrznego

lub wewnętrznego w miejscach gdzie mogą być narażone na działanie temperatur zewnętrznych.

Dla tej kategorii wymagana jest prawidłowa praca

urządzenia w zakresie temperatur: od –25 °C do

+55 °C.

Producent powinien podać kategorię środowiskową urządzenia w dokumentacji technicznej.

12.4.2.2. WYMAGANIA OGÓLNE

12.4.2.2.1. Znakowanie

Na każdym siłowniku powinny być naniesione

w sposób trwały następujące dane

a) nazwa lub znak towarowy producenta lub dostawcy,

b) oznaczenie modelu (typ lub numer),

c) oznaczenie klasy klimatycznej,

12.4.2.2.3. Wymagania dotyczące konstrukcji mechanicznej

.go

v.p

l

II kategoria środowiskowa

Poz. 553

d) kategoria środowiskowa (wewnętrzny / zewnętrzny,

specjalne warunki środowiskowe),

e) oznaczenia zacisków do przyłączania przewodów,

a) siłownik powinien posiadać krańcowe wyłączniki

umożliwiające identyfikację położenia klapy przez

urządzenia współpracujące;

b) siłownik powinien mieć dodatkową możliwość ręcznego naciągania sprężyny przy pomocy odpowiedniego narzędzia: pokrętła, korby;

c) siłownik powinien mieć możliwość uruchamiania

napędu sprężynowego (zamykanie klapy) przy pomocy wyzwalacza temperatury o temperaturze nominalnej 70 °C, 90 °C, 120 °C;

d) wyzwalacz termiczny siłownika może być zainstalowany wewnątrz klapy (wymaganie); może być też

częścią składową siłownika. Służy on wówczas do

kontroli temperatury na zewnątrz kanału wentylacyjnego (opcja);

e) siłownik powinien zapewnić czas obrotu nie dłuższy

niż 60 s, w zakresie nominalnego kąta w trybie pracy napędu sprężynowego. Dotyczy siłowników o takim zadeklarowanym czasie obrotu;

rcl

f) znak(-i) lub kod(y) (np. numer seryjny lub kod partii)

za pomocą którego(-ych) producent może określić,

co najmniej datę lub partię i miejsce produkcji.

Wymagania dla siłowników obrotowych współpracujących z klapami przeciwpożarowymi (w systemach

wentylacji i klimatyzacji)

Znakowanie powinno być widoczne podczas instalowania siłownika i powinno być dostępne podczas

konserwacji.

12.4.2.2.2. Wykonanie

ww

w.

Siłownik obrotowy stosowany w systemach wentylacji i klimatyzacji zawiera napęd mechaniczny sprężynowy, naciągany silnikiem elektrycznym lub ręcznie. Uruchomienie siłownika do pozycji bezpiecznej

klapy przeciwpożarowej (praca napędu mechanicznego zamykającego klapę) następuje w wyniku zaniku

napięcia zasilającego. Dzięki zgromadzonej energii

w sprężynie jest możliwe zamknięcie klapy w warunkach pożaru oraz przy braku zasilania elektrycznego.

Siłownik może być uruchamiany dedykowanym sterownikiem, modułem sterującym systemu automatyki

pożarowej (SAP) lub wyzwalaczem termicznym. Siłownik w żadnym przypadku nie może być stosowany

w trybie naciągania sprężyny do uruchamiania klap

oddymiających stosowanych w systemach pożarowej

wentylacji oddymiającej. Siłownik obrotowy stosowany w systemach pożarowej wentylacji oddymiającej

zawiera napęd w postaci silnika elektrycznego komutatorowego lub krokowego. Ruch klapy oddymiającej

w obie strony następuje w wyniku działania silnika

elektrycznego. Siłownik może być uruchamiany dedykowanym sterownikiem lub modułem sterującym systemu SAP (w konfiguracji gwarantującej pracę w warunkach pożaru). Siłownik w żadnym przypadku nie

może być stosowany do uruchamiania klap przeciwpożarowych. Siłownik powinien być zasilany ze źródła

gwarantującego prawidłową pracę w warunkach pożaru, za pośrednictwem przewodów o odporności minimum E30.

f) siłownik obciążony momentem nominalnym powinien mieć możliwość naciągu sprężyny, w warunkach zasilania napięciem Un+10%–15% (dotyczy siłowników wyposażonych w silnik elektryczny naciągający sprężynę);

g) siłownik powinien posiadać możliwość utrzymania stanu krańcowego położenia (klapa zamknięta)

pod obciążeniem otwierającym klapę równym

1,3 momentu nominalnego podanego przez producenta;

h) siłownik powinien być wyposażony w układ ryglujący w krańcowym położeniu lub przekładnie silnika powinny być samohamowne w taki sposób, aby

siłownik obciążony momentem nominalnym utrzymał stan zamknięcia klapy w czasie dłuższym niż

30 min;

i) siłownik powinien wytrzymać 1000 (tysiąc) uruchomień w zakresie pracy sprężynowej;

j) stopień ochrony minimum IP 21C.

Wymagania dla siłowników obrotowych współpracujących z klapami oddymiającymi (w systemach pożarowej wentylacji oddymiającej)

a) siłownik powinien posiadać krańcowe wyłączniki

umożliwiające identyfikację położenia wału siłownika/klapy przez urządzenia współpracujące (sterownik);

.go

v.p

l

b) sposób przyłączenia zasilania siłownika powinien być zgodny z rysunkiem nr 12.4.2.2.3

Rys. nr 12.4.2.2.3

c) siłownik powinien mieć dodatkową możliwość

ręcznego obrotu wału przy pomocy odpowiedniego narzędzia: pokrętła, korby;

nych parametrach zasilania oraz nominalnym obciążeniu przy pracy sprężynowej, zgodnie z dokumentacją

techniczną.

d) połączenie między siłownikiem a klapą powinno

gwarantować prawidłową pracę w warunkach wysokiej temperatury — powinno być wykonane ze

stali;

W przypadku siłowników pracujących w systemach pożarowej wentylacji oddymiającej, trwałość

urządzenia i pewność funkcjonowania jest sprawdzana przez 10000-krotne (dziesięć tysięcy) wykonanie cyklu „otwórz-zamknij”, przy nominalnych parametrach

zasilania, przy czym 50 % z obciążeniem przeciwnym

dla jednego kierunku obrotu wału, a następnie 50 %

dla drugiego kierunku, zgodnie z dokumentacją techniczną.

e) siłownik powinien posiadać dobrze widoczny

wskaźnik położenia wału;

f) wszystkie elementy istotne dla niezawodnego

działania siłownika (elementy przekładni) powinny

być wykonane z metalu;

Między poszczególnymi cyklami pracy siłownika

należy przewidzieć okresy umożliwiające stabilizację

temperatury na dopuszczalnym poziomie, ustalonym

z przedstawicielem producenta. W przypadku braku

takich informacji należy przyjąć okresy — 4/6 T, gdzie

T jest czasem wykonywania obrotu pod obciążeniem.

rcl

g) siłownik powinien zapewnić czas wykonania deklarowanego kąta obrotu nie dłuższy niż 60 s pod

obciążeniem nominalnym. Dotyczy urządzeń z takim zadeklarowanym czasem;

h) siłownik powinien mieć możliwość pracy z obciążeniem momentem nominalnym w obu kierunkach

w warunkach zasilania napięciem Un+10%–15%;

w.

i) siłownik powinien posiadać możliwość utrzymania

stanu obu krańcowych położeń pod obciążeniem

skierowanym przeciwnie, równym 1,3 momentu

nominalnego podanego przez producenta;

j) siłownik powinien być wyposażony w układ ryglujący w krańcowym położeniu lub przekładnie silnika powinny być samohamowne w taki sposób, aby

siłownik obciążony momentem nominalnym utrzymał stan zamknięcia klapy w czasie dłuższym niż

30 min;

ww

k) siłownik powinien wytrzymać 10000 (dziesięć tysięcy) uruchomień, z czego 50 % z obciążeniem

przeciwnym dla jednego kierunku obrotu i 50 %

dla drugiego kierunku;

l) stopień ochrony minimum IP 21C;

m) konstrukcja siłownika powinna zapewnić możliwość napędu klapy w warunkach pożaru w ciągu

minimum 30 min.

12.4.2.2.4. Trwałość

W przypadku siłowników pracujących w systemach

wentylacji i klimatyzacji, trwałość urządzenia i pewność

funkcjonowania jest sprawdzona przez 1000-krotne (tysiąc) wykonanie cyklu „otwórz-zamknij”, przy nominal-

W pierwszym i ostatnim cyklu należy zmierzyć rzeczywiste wartości

— czas pracy silnikowej,

— czas pracy sprężynowej (dla siłowników z napędem

sprężynowym),

— pobór prądu,

— kąt obrotu.

Wynik sprawdzenia jest pozytywny, jeżeli zostaną

spełnione następujące warunki

— zostanie wykonanych odpowiednio 1000 (tysiąc) lub

10000 (dziesięć tysięcy) cykli „otwórz—zamknij”,

— czasy pracy sprężynowej oraz silnikowej nie zmieniły się więcej niż 10 % (dotyczy siłowników z napędem sprężynowym),

— kąt obrotu nie zmienił się więcej niż 5 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż +10 %.

12.4.2.3. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

12.4.2.3.1. Odporność na oddziaływanie wysokiej

temperatury

Siłownik powinien posiadać konstrukcję umożliwiającą jego prawidłowe funkcjonowanie w warunkach pożaru.

czas: 0 ÷ 8 min. — liniowe podnoszenie temperatury

od temp. otoczenia do 450 °C,

czas: 8 ÷ 30 min. — stabilizowanie temperatury na poziomie 450 °C ± 20 °C.

.go

v.p

l

Parametry testu

Poz. 553

obciążenie — nominalne wg danych producenta,

moment uruchomienia wynika z przekroczenia temperatury zadziałania wyzwalacza,

siłownik wraz z dostarczonym kablem poddaje się następującym narażeniom

W przypadku przewidywanego izolowania siłownika przy pomocy osłony termicznej, parametry narażenia siłownika powinny być zgodne z wykresem widniejącym na rysunku nr 12.4.2.3.1

Rys. nr 12.4.2.3.1

Wynik sprawdzenia uznaje się za pozytywny, jeżeli

12.4.2.3.2 Temperatura zadziałania wyzwalacza (dotyczy siłowników posiadających wyzwalacze termiczne)

rcl

a) siłownik obrotowy przeznaczony do współpracy

z klapą oddymiającą w systemie pożarowej wentylacji oddymiającej w ostatnich 2 minutach wykonał

trzy obroty o kąt nominalny pod obciążeniem nominalnym oraz

— czasy pracy silnikowej nie zmieniły się więcej niż

10 %,

— kąt obrotu nie zmienił się więcej niż 5 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż +10 %;

i klimatyzacji, przy zadanej temperaturze uruchomienia wykonał obrót o kąt nominalny oraz utrzymał obciążenie podczas pozostałego czasu próby.

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą

PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min,

3 °C/min, 20 °C/min. Czasy zadziałania wyzwalacza

powinny się zawierać między dolną a górną granicą

czasów zadziałania podaną w poniższej tablicy

w.

b) siłownik obrotowy przeznaczony do współpracy

z klapą przeciwpożarową w systemie wentylacji

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 70 °C

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być niższy niż 65 °C

i nie wyższy niż 74 °C.

ww

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 90 °C

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min, 3 °C/min,

20 °C/min, przy temperaturze początkowej 65 °C.

Czasy zadziałania wyzwalacza powinny się zawierać między dolną a górną granicą czasów zadziałania podaną w poniższej tablicy

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być wyższy niż 93 °C.

.go

v.p

l

Wyzwalacz o temperaturze zadziałania 120 °C

Badanie jest wykonywane zgodnie z normą PN-EN 54-5 dla przyrostów temperatury: 0,5 °C/min, 3 °C/min,

20 °C/min, przy temperaturze początkowej 85 °C.

Czasy zadziałania wyzwalacza powinny się zawierać między dolną a górną granicą czasów zadziałania podaną w poniższej tablicy

Statyczny próg zadziałania mierzony przy przyroście temperatury 0,5 °C/min nie może być niższy niż

114 °C.

12.4.2.3.3. Działanie siłownika w temperaturze zadziałania wyzwalacza (dotyczy siłowników

posiadających wyzwalacze termiczne)

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w wysokich temperaturach otoczenia, które mogą krótkotrwale wystąpić w przewidywanych warunkach pracy do momentu zadziałania

wyzwalacza.

Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

1) w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia, parametry

działania siłownika (bez obciążenia) nie zmieniły się

więcej niż 5 %;

2) zmierzony przed i po narażeniu w czasie sprawdzenia działania pod obciążeniem

— czas zamykania pod obciążeniem (praca sprężynowa) oraz czas otwierania bez obciążenia (praca

silnikowa) nie zmieniły się więcej niż 10 %,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

rcl

Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu siłownika działaniu wysokiej temperatury przez okres

umożliwiający osiągnięcie stabilnej temperatury,

w celu przeprowadzenia obserwacji, a następnie, po

powrocie do normalnych warunków otoczenia, wykonaniu sprawdzenia działania siłownika.

uszkodzenia w czasie narażania. W końcowym okresie

narażania, w czasie gdy urządzenie jest uruchomione

należy zmierzyć parametry działania siłownika. Po okresie minimum jednogodzinnego stabilizowania w warunkach normalnych należy sprawdzić podstawowe

parametry działania w cyklu „otwórz — zamknij”.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy i podłączony do źródła zasilania.

Urządzenie powinno być utrzymywane w stanie spoczynku w czasie okresu narażania, z wyjątkiem końcowego okresu, w czasie którego powinno wykonać pełen cykl „otwórz—zamknij” (z obciążeniem momentem nominalnym).

w.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy, przy czym szybkość wzrostu temperatury nie powinna przekraczać 1 °C/min

Temperatura

+75 °C

Czas narażenia

4h

Uwaga: narażenie dotyczy urządzeń, których temperatura zadziałania wyzwalaczy nie przekracza 70 °C

Temperatura

110 °C

ww

Czas narażenia

4h

Uwaga: narażenie dotyczy urządzeń, których temperatura zadziałania wyzwalaczy nie przekracza 93 °C

Siłowniki, które wymagają zasilania w stanie spoczynku, powinny być nadzorowane w celu stwierdzenia

niewłaściwego działania lub wystąpienia sygnałów

12.4.2.3.4. Odporność na wilgotne gorąco cykliczne

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w warunkach wysokiej wilgotności względnej, gdy występuje na nim kondensacja pary wodnej.

Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu

urządzenia cyklicznym zmianom temperatury między

25 °C a odpowiednio 40 °C lub 55 °C. Wilgotność

względną należy utrzymywać w granicach 93 % podczas występowania wysokiej temperatury oraz powyżej 95 % przy niższej temperaturze, a także podczas

zmian temperatury. Szybkość wzrostu temperatury

powinna być taka, aby na powierzchni urządzenia następowała kondensacja pary.

Urządzenie powinno być zamontowane w normalnym położeniu pracy i podłączone do źródła zasilania.

Urządzenie powinno być utrzymywane w stanie spoczynku w czasie okresu narażania, z wyjątkiem końcowego okresu, w czasie którego powinno wykonać pełen cykl „otwórz—zamknij”.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

12.4.2.3.5. Wytrzymałość na wilgotne gorąco stałe

.go

v.p

l

Siłowniki, które wymagają zasilania w stanie spoczynku powinny być nadzorowane w celu stwierdzenia niewłaściwego działania lub wystąpienia sygnałów uszkodzenia w czasie narażania.

Poz. 553

W końcowym okresie narażania, w czasie gdy urządzenie jest uruchomione, należy zmierzyć parametry

działania siłownika. Siłownik spełnia wymagania, jeżeli

1) w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia,

2) zmierzone przed i w czasie narażenia pod obciążeniem

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

Podczas narażania nie są wykonywane pomiary.

Po okresie minimum jednogodzinnego stabilizowania

w warunkach normalnych należy sprawdzić podstawowe parametry działania siłownika w cyklu „otwórz

—zamknij”.

Siłownik powinien wykazywać zdolność do wytrzymania długotrwałego działania wilgoci w środowisku pracy (na przykład zmiany właściwości elektrycznych na skutek absorpcji, reakcji chemicznych

z udziałem wilgoci, korozji elektrochemicznej). Sprawdzenie wymagania polega na poddaniu urządzenia

działaniu stałej temperatury 40 °C oraz stałej wilgotności względnej 93 % w taki sposób, aby na urządzeniu nie występowała kondensacja pary wodnej.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym

położeniu pracy. W czasie narażenia urządzenie nie

powinno być zasilane.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

dwutlenku siarki, stanowiącego czynnik skażający atmosferę.

12.4.2.3.6. Wytrzymałość na oddziaływanie atmosfery korozyjnej

Sprawdzenie wymagania polega na narażeniu

urządzenia na działanie atmosfery zawierającej dwutlenek siarki w stałej temperaturze i w warunkach

wysokiej wilgotności względnej. Warunki badania

powinny utrzymywać temperaturę powierzchni urządzenia powyżej punktu rosy. Obecność higroskopijnych materiałów na urządzeniu lub wytworzone produkty korozji mogą spowodować kondensację pary

wodnej. Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy. Do zacisków powinny być

podłączone nieocynowane, miedziane przewody

o odpowiedniej średnicy, tak aby można było wykonać badania funkcjonowania bez wykonywania dodatkowych połączeń. W czasie badania urządzenie nie

jest zasilane.

Siłownik powinien wykazywać zdolność do

wytrzymania efektów korodującego oddziaływania

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

rcl

Siłownik spełnia wymagania, jeśli zmierzone przed

i po narażeniu pod obciążeniem

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

przekroczyły 60 s,

ww

w.

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

Warunki badania wytrzymałości na korozyjne oddziaływanie dwutlenku siarki

Podczas narażania pomiary nie są wykonywane.

Po badaniu siłownik należy wyjąć z komory korozyjnej

i stabilizować co najmniej przez 16 h w temperaturze

40 °C, w wilgotności względnej poniżej 50 %, a następnie poddać reklimatyzacji w ciągu 2 h w normalnych warunkach laboratoryjnych. Po okresie stabilizowania w warunkach normalnych należy sprawdzić

podstawowe parametry działania w cyklu „otwórz—

zamknij”.

Siłownik spełnia wymagania, jeśli zmierzone przed

i po narażeniu pod obciążeniem

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

12.4.2.3.7. Odporność na udary pojedyncze

Siłownik powinien wykazywać zdolność do poprawnego działania w warunkach udarów mechanicznych, które mogą wystąpić w czasie transportu oraz

w przewidywanych warunkach pracy.

Urządzenie powinno być utrzymywane w stanie

spoczynku w czasie okresu narażania.

Siłownik powinien być zamontowany w normalnym położeniu pracy i podłączony do źródła zasilania.

Należy stosować warunki badania podane w poniższej tablicy

Siłownik powinien być nadzorowany w celu

stwierdzenia niewłaściwego działania lub występowania sygnałów uszkodzenia w czasie narażania oraz

w ciągu następnych 2 min. Po narażeniu należy sprawdzić podstawowe parametry działania w cyklu „otwórz

—zamknij”.

c) dporność na uderzenia mechaniczne na powierzchnię, których mogą doznawać w normalnym środowisku roboczym.

Siłownik spełnia wymagania, jeśli

.go

v.p

l

Sprawdzenie wymagania polega na narażeniu

siłownika na oddziaływanie pojedynczego udaru mechanicznego.

Należy zachować podane niżej parametry

— energia uderzenia: (1,9 + 0,1) J,

— liczba uderzeń na punkt: 1.

1) w czasie narażenia nie zostały wykryte nieprawidłowości działania lub sygnały uszkodzenia;

2) zmierzone przed i po narażeniu w czasie sprawdzenia działania siłownika pod obciążeniem

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

przekroczyły 60 s,

— pobór prądu nie zmienił się więcej niż 10 %.

opisane

w

normie

d) odporność na wibracje o poziomach, które mogą

wystąpić w ich otoczeniu podczas pracy.

Należy zachować podane niżej parametry

rcl

— czasy „otwierania” oraz czasy „zamykania” nie

zmieniły się więcej niż 10 %,

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-75;

— zakres częstotliwości: 10 Hz do 150 Hz,

— amplituda przyśpieszenia: 4,905 ms–2 (0,5 g),

— liczba osi: 3,

— liczba cykli przemiatania na oś: 1 dla każdego stanu pracy.

a) zdolność do poprawnego działania w wysokich

temperaturach otoczenia, które mogą krótkotrwale

wystąpić w przewidywanych warunkach pracy.

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-6;

w.

Ponadto w zakresie parametrów eksploatacyjnych

siłowniki obrotowe powinny wykazywać

Należy zachować podane niżej parametry

— temperatura: 55 °C ± 2 °C,

— czas trwania: 16 h.

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-2;

opisane

w

normie

ww

b) zdolność do poprawnego funkcjonowania przy

niskich temperaturach otoczenia.

Należy zachować podane niżej parametry

— temperatura

–10 °C ± 3 °C

(dla I kategorii środowiskowej),

–25 °C ± 3 °C

(dla II kategorii środowiskowej),

opisane

w

normie

e) wytrzymałość na długotrwałe wpływy wibracji

o poziomach odpowiednich dla środowiska roboczego. Należy zachować podane niżej parametry

— zakres częstotliwości: 10 Hz do 150 Hz,

— amplituda przyśpieszenia: 9,81 ms–2 (1 g),

— liczba osi: 3,

— liczba cykli wibracji na oś: 20,

Warunki

narażeń

PN-EN 60068-2-6;

opisane

w

normie

f) odporność na wyładowania elektrostatyczne dla

granicznych wartości napięcia probierczego 8 kV

dla wyładowań w powietrzu i 6 kV dla wyładowań

kontaktowych do powierzchni przewodzących.

Warunki

narażeń

opisane

w

normie

PN-EN 50130-4 i normie PN-EN 61000-4-2 + A2;

— czas trwania: 16 h.

Warunki

narażeń

PN-EN60068-2-1;

opisane

w

normie

g) odporność na zakłócenia sinusoidalne przewodzone indukowane przez pola o częstotliwościach radiowych w zakresie od 150 kHz do 200 MHz,

i) odporność na udary napięciowe o wysokiej energii,

które mogą być indukowane w kablach zasilających

i sygnałowych o wartościach

Warunki

narażeń

opisane

w

normie

PN-EN 50130-4 i normie PN-EN 61000-4-6 +A1;

— dla linii zasilających prądu przemiennego

linia do linii (zakłócenia symetryczne): 1 kV,

linia do ziemi (zakłócenia niesymetryczne): 2 kV,

.go

v.p

l

przy napięciu probierczym 10 Vrms dla modulacji

AM i PM.

h) odporność na serię szybkich, elektrycznych zakłóceń impulsowych o niskiej energii, które mogą być

wytwarzane przez przekaźniki, styczniki, przełączanie obciążeń indukcyjnych itp. i mogą być indukowane do układów sygnałowych i zasilania sieciowego przy poziomach

— 2 kV do zacisków zasilania sieciowego,

— 1 kV do zacisków wejściowych, sygnałowych,

danych i sterujących.

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4;

Warunki

narażeń

opisane

w

normie

PN-EN 50130-4 i normie PN-EN 61000-4-5:+ A1;

j) odporność na krótkotrwałe obniżenia i zaniki napięcia sieciowego, takie jak te, które są spowodowane

przez przełączanie obciążenia i działanie urządzeń

zabezpieczających w obwodach rozdziału mocy.

Wartości obniżeń podano w poniższej tablicy

13.1.3. Znaki bezpieczeństwa — techniczne środki

przeciwpożarowe

Znaki służące do oznaczania technicznych środków przeciwpożarowych powinny spełniać wymagania zawarte w normie PN-N-01256-4, z wyłączeniem

znaku „dźwig przeciwpożarowy” tablica 1, pozycja 8

tej normy. Oznaczenie dźwigów dla ekip ratowniczych

powinno być zgodne z normą PN-EN 81-72 w zakresie

wzoru i kolorystyki znaku. Znak ten powinien spełniać

wymagania normy PN-N-01256-4 wg pkt 2.2 i 2.3 tej

normy.

rcl

k) odporność na wpływ pól elektromagnetycznych

wytwarzanych przez urządzenia radiowe nadawczo-odbiorcze, radiotelefony, stacje radiowe i telewizyjne itp. w zakresie częstotliwości od 1 MHz do

2.000 MHz przy natężeniu pola 10 V/m i modulacji

AM i PM, przy czym w zakresach 415 ÷ 466 MHz

i 890 ÷ 960 MHz przy natężeniu pola 30 V/m;

— dla linii stałoprądowych niskiego napięcia i linii

sygnałowych

linia do ziemi (zakłócenia niesymetryczne): 1 kV,

Warunki narażeń opisane w normie PN-EN 50130-4;

l) zdolność do poprawnego działania w przewidywanym zakresie zmian napięcia zasilającego

+15/–10 %.

w.

13.1. ZNAKI BEZPIECZEŃSTWA — OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA, EWAKUACJA I TECHNICZNE

ŚRODKI PRZECIWPOŻAROWE

13.1.1. Znaki bezpieczeństwa — ochrona przeciwpożarowa

ww

Znaki bezpieczeństwa do stosowania w ochronie

przeciwpożarowej powinny spełniać wymagania zawarte w normie PN-N-01256/01 lub normie PN-ISO 7010.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

13.2. OPRAWY OŚWIETLENIOWE DO OŚWIETLENIA

AWARYJNEGO

13.2.1. Wymagania ogólne

Oprawy oświetleniowe do oświetlenia awaryjnego

powinny spełniać wymagania normy PN-EN 60598-2-22

Część 2-22. Wymagania szczegółowe — Oprawy oświetleniowe do oświetlenia awaryjnego.

14.1. TELEKOMUNIKACYJNE KABLE STACYJNE DO

INSTALACJI PRZECIWPOŻAROWYCH

13.1.2. Znaki bezpieczeństwa — ewakuacja

Znaki ewakuacyjne stosowane do oznaczania drogi ewakuacyjnej oraz czynności związanych z ewakuacją powinny spełniać wymagania zawarte w normie

PN-N-01256/02 lub normie PN-ISO 7010.

Telekomunikacyjne kable stacyjne do instalacji

przeciwpożarowych powinny spełniać wymagania

aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu.

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Oznaczenie dźwigów powinno być zgodne z normą PN-EN 81-73 w zakresie wzoru i kolorystyki znaku.

Znak ten powinien spełniać wymagania normy

PN-N-01256-4 wg pkt 2.2 i 2.3 tej normy.

14.2. PRZEWODY I KABLE ELEKTRYCZNE ORAZ

ŚWIATŁOWODOWE STOSOWANE DO ZASILANIA I STEROWANIA URZĄDZENIAMI SŁUŻĄCYMI OCHRONIE PRZECIWPOŻAROWEJ

Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone

stosownym dokumentem.

Przewody i kable elektryczne oraz światłowodowe,

stosowane do zasilania i sterowania urządzeniami słu-

15.1. DŹWIGI DLA STRAŻY POŻARNEJ

.go

v.p

l

żącymi ochronie przeciwpożarowej, powinny spełniać

wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy

wyrobu. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

Poz. 553

14.3. ZAMOCOWANIE PRZEWODÓW I KABLI ELEKTRYCZNYCH ORAZ ŚWIATŁOWODOWYCH STOSOWANYCH DO ZASILANIA I STEROWANIA

URZĄDZENIAMI SŁUŻĄCYMI OCHRONIE PRZECIWPOŻAROWEJ

Dźwigi dla straży pożarnej powinny spełniać wymagania zasadnicze dla dźwigów i ich elementów

bezpieczeństwa oraz wymagania określone w normie

PN-EN 81-72. Spełnienie wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

15.1.2. WYMAGANIA SZCZEGÓŁOWE

15.1.2.1. Dźwigi dla straży pożarnej powinny posiadać

oznaczenia i opisy w języku polskim oraz podawać komunikaty w języku polskim.

15.1.2.3. Do urządzeń powinna być dołączona opracowana przez producenta w języku polskim

instrukcja przeprowadzenia odpowiednich

prób i badań potwierdzających prawidłowość

jego działania po zainstalowaniu w obiekcie.

ww

w.

rcl

Zamocowania przewodów i kabli elektrycznych

oraz światłowodowych, stosowanych do zasilania

i sterowania urządzeniami służącymi ochronie przeciwpożarowej, powinny spełniać wymagania aprobaty technicznej lub polskiej normy wyrobu. Spełnienie

wymagań powinno być potwierdzone stosownym dokumentem.

15.1.1. WYMAGANIA OGÓLNE

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

— 7372 —

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rządowe Centrum Legislacji — Departament Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego

al. J. Ch. Szucha 2/4, 00-582 Warszawa, tel. 22 622-66-56

Skład, druk i kolportaż: Centrum Obsługi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydział Wydawnictw i Poligraﬁi,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa, tel. 22 694-67-52; faks 22 694-60-48

Bezpłatna infolinia: 800 287 581 (czynna w godz. 730–1530)

www.wydawnictwa.cokprm.gov.pl

e-mail: wydawnictwa@cokprm.gov.pl

Tłoczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Centrum Obsługi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydział Wydawnictw i Poligraﬁi,

ul. Powsińska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 1204/W/C/2010

ISSN 0867-3411

Cena 8,50 zł (w tym 7 % VAT)

Statutory Text (4 Articles)

Need to analyze how this provision applies to your matter?