Ustawa z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy,

decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji

linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska

użytku publicznego.

”

;

2)

w art. 13 w ust. 4 uchyla się pkt 1;

3)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami uwzględnia się przy sporządzaniu i aktualizacji

koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów

zagospodarowania przestrzennego województw, planu zagospodarowania przestrzennego

morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, analiz

i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego powiatu, strategii rozwoju gmin,

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o

zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

”

;

4)

w art. 19 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach

zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu

lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie

lotniska użytku publicznego uwzględnia się w szczególności ochronę

1)

zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia;

2)

innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków.

”

;

5)

w art. 22

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru

kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy.

”

,

b)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

W gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte

1)

zabytki nieruchome wpisane do rejestru;

2)

inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;

3)

inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu

z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

6.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję zabytków znajdujących się na

polskich obszarach morskich w formie zbioru kart ewidencyjnych.

”

;

6)

w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W rozporządzeniu należy określić wzory krajowych, wojewódzkich i gminnych kart ewidencyjnych

oraz dane jakie powinny być ujęte w poszczególnych księgach rejestru, karcie ewidencyjnej

i adresowej zabytku oraz w karcie informacyjnej, a także sposób gromadzenia dokumentów

dotyczących zabytku.

”

;

7)

w art. 32 dodaje się ust. 10 w brzmieniu

„

10.

O odkryciu przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, na polskich obszarach morskich należy

niezwłocznie zawiadomić właściwego dyrektora urzędu morskiego. Przepisy ust. 1 pkt

1 i 2 i ust. 3-8 stosuje się odpowiednio.

”

;

8)

w art. 33 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

O znalezieniu przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, na polskich obszarach morskich należy

niezwłocznie zawiadomić właściwego dyrektora urzędu morskiego.

”

;

9)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

1.

Jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę wymagają zabytki zaliczane

do jednej z następujących kategorii

1)

zabytków archeologicznych, które mają więcej niż 100 lat i wchodzą w skład zbiorów

archeologicznych lub zostały pozyskane w wyniku badań archeologicznych bądź przypadkowych

odkryć;

2)

elementów stanowiących integralną część zabytków architektury, wystroju wnętrz, pomników,

posągów i dzieł rzemiosła artystycznego, które mają więcej niż 100 lat;

3)

wykonanych dowolną techniką i na dowolnym materiale dzieł malarstwa, nieobjętych kategoriami

wskazanymi w pkt 4 i 5, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż

40 000 zł;

4)

wykonanych na dowolnym materiale akwareli, gwaszy i pasteli, które mają więcej niż

50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

5)

mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz wykonanych dowolną techniką

i na dowolnym materiale rysunków, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest

wyższa niż 12 000 zł;

6)

oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które

mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

7)

oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,

nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość

jest wyższa niż 20 000 zł;

8)

pojedynczych fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat i

ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;

9)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach rękopisów, które mają więcej niż 50 lat

i ich wartość jest wyższa niż 4 000 zł;

10)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach książek, które mają więcej niż 100 lat

i ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;

11)

pojedynczych map drukowanych i partytur, które mają więcej niż 150 lat i ich wartość

jest wyższa niż 6 000 zł;

12)

kolekcji i przedmiotów z kolekcji zoologicznych, botanicznych, mineralnych lub anatomicznych,

których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

13)

kolekcji o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym,

których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

14)

środków transportu, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 32

000 zł;

15)

innych kategorii, niewymienionych w pkt 1 - 14, obejmujących zabytki, które mają więcej

niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł.

2.

Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli

pozwala na to ich stan zachowania, a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w

której posiadaniu znajduje się zabytek, daje rękojmię, że nie ulegnie on zniszczeniu

lub uszkodzeniu i zostanie przywieziony do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia.

3.

Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę po uzyskaniu

1)

jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę albo

2)

wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę, albo

3)

wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytku za granicę.

4.

Zabytki

1)

wpisane do rejestru,

2)

wchodzące w skład zbiorów publicznych, które stanowią własność Skarbu Państwa, jednostek

samorządu terytorialnego oraz innych jednostek organizacyjnych zaliczanych do sektora

finansów publicznych,

3)

znajdujące się w inwentarzach muzeów lub narodowym zasobie bibliotecznym

- nie mogą być wywożone za granicę na stałe.

”

;

10)

w art. 52

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednorazowe pozwolenie na stały wywóz zabytku za granicę wydaje minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może odmówić wydania

jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, w przypadku gdy zabytek

posiada szczególną wartość dla dziedzictwa kulturowego.

”

,

c)

uchyla się ust. 3;

11)

w art. 56 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewódzki konserwator zabytków może cofnąć pozwolenie, o którym mowa w art. 51 ust.

3, w drodze decyzji.

”

;

12)

w art. 57 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która otrzymała pozwolenie, o którym mowa

w art. 51 ust. 3, jest obowiązana po wykorzystaniu tego pozwolenia powiadomić wojewódzkiego

konserwatora zabytków o przywiezieniu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia upływu ważności pozwolenia.

”

;

13)

art. 58 otrzymuje brzmienie

„

Art. 58.

W odniesieniu do materiałów bibliotecznych pozwolenia, o których mowa w art. 51 ust.

1 i 3, wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej. Przepisy art. 51 ust. 1, 2 i 4, art.

52 ust. 1a oraz art. 53-57 stosuje się odpowiednio.

”

;

14)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

1.

Pozwolenia na wywóz za granicę nie wymagają

1)

zabytki nieobjęte kategoriami wskazanymi w art. 51 ust. 1;

2)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które są objęte procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego

w rozumieniu przepisów prawa celnego;

3)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych

przywozowych, jeżeli wywóz tych zabytków następuje przed upływem 5 lat od dnia dopuszczenia

do obrotu;

4)

zabytki przywiezione z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na okres

nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wywozu tych zabytków dokonuje się na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej;

5)

zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów

dyplomatycznych, w tym przywiezione w celu urządzenia wnętrz przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych;

6)

dzieła twórców żyjących;

7)

zabytki przemieszczane przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii

Europejskiej i objęte kategoriami A.1-A.15 wymienionymi w załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu dóbr

kultury

(Dz. Urz. WE L 39 z 10.02.2009), jeżeli ich wartość jest niższa od progów finansowych wymienionych w pkt B tego załącznika;

8)

zabytki, które posiadają potwierdzenie wwozu wystawione przez organ celny lub Straż

Graniczną zgodnie z art. 59 ust. 3 pkt 4.

2.

Jeżeli wywóz zabytku jest dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa w art. 51 ust.

1 i 3, a cechy zabytku wskazują, że jego wywóz wymaga pozwolenia, organ Straży Granicznej

lub organ celny może zażądać od osoby dokonującej wywozu zabytku okazania dokumentu

potwierdzającego fakt, że wywożony zabytek nie wymaga pozwolenia.

3.

Dokumentem, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

ocena wskazująca czas powstania zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną

w opiece nad zabytkami, rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub organ administracji publicznej;

2)

wycena zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną w opiece nad zabytkami,

rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

lub podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

faktura zawierająca dane pozwalające na identyfikację przedmiotu, wystawiona przez

podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

potwierdzenie wwozu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające fotografię

zabytku, wystawione w przejściach granicznych przez organ celny, a w przypadku jego

braku przez organ Straży Granicznej. Potwierdzenie jest wystawiane jedynie wtedy,

gdy z załączonych dokumentów umożliwiających jednoznaczną identyfikację zabytku oraz

jego wiek i wartość wynika, że należy on do kategorii zabytków, o których mowa w art.

51 ust. 1;

5)

ubezpieczenie przewozu zabytku z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

pozwolenie na wywóz zabytku z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

W przypadku gdy osoba dokonująca wywozu zabytku nie przedstawi dokumentu, o którym

mowa w ust. 2, lub istnieje uzasadniona obawa, że dokument ten nie jest wiarygodny,

organ Straży Granicznej lub organ celny może zatrzymać ten zabytek na czas niezbędny

do ustalenia, czy wywóz zabytku mógł być dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa

w art. 51 ust. 1 i 3.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, mając na względzie

konieczność ujednolicenia tych dokumentów.

”

;

15)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, tryb składania wniosków i wydawania jednorazowego pozwolenia na stały

wywóz zabytku za granicę, jednorazowego i wielokrotnych pozwoleń na czasowy wywóz

zabytku za granicę oraz wzory tych pozwoleń, kierując się potrzebą ujednolicenia tych

dokumentów oraz koniecznością zapewnienia ochrony tym zabytkom.

”

;

16)

art. 79 otrzymuje brzmienie

„

Art. 79.

1.

Przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie dotacji nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Dochodzenie przez organy, o których mowa w art. 74, należności wraz z odsetkami w

wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych z tytułu niewykorzystania lub

wykorzystania niezgodnego z przeznaczeniem udzielonej dotacji następuje w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

17)

w art. 93 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W sprawach o wydawanie pozwoleń, określonych w art. 51 ust. 1 i 3, na wywóz zabytków

będących materiałami bibliotecznymi za granicę, prowadzącym postępowanie w pierwszej

instancji jest Dyrektor Biblioteki Narodowej, a organem wyższego stopnia minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

;

18)

w art. 100 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Rzeczoznawca ma prawo do wydawania ocen i opinii dla podmiotów innych niż wskazane

w ust. 2 w zakresie określonym w art. 59 ust. 3 pkt 1 i 2.

”

;

19)

po art. 113 dodaje się art. 113a w brzmieniu

„

Art. 113a.

Kto w terminie 14 dni od dnia upływu ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 51

ust. 3, nie powiadomił o przywiezieniu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze grzywny.

”

;

20)

w art. 115 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) albo dyrektora urzędu morskiego o odkryciu w trakcie prowadzenia

robót budowlanych lub ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie,

iż jest on zabytkiem, a także nie wstrzymał wszelkich robót mogących uszkodzić lub

zniszczyć znaleziony przedmiot i nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych środków,

tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia, podlega karze grzywny.

”

;

21)

w art. 116 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) albo dyrektora urzędu morskiego o przypadkowym odkryciu przedmiotu,

co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem archeologicznym, a także

nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych środków, tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia,

podlega karze grzywny.

”

.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 100 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli zajęta ruchomość stanowi zabytek w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm., poborca skarbowy oddaje ją pod dozór państwowej lub samorządowej instytucji kultury.

Dozór nad zajętymi ruchomościami ze złota, platyny i srebra oraz innymi kosztownościami

niebędącymi zabytkami sprawuje organ egzekucyjny.

”

;

2)

w art. 105 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Zajęte przedmioty stanowiące zabytek w rozumieniu przepisów ustawy, o których mowa

w art. 100 § 3, organ egzekucyjny, w uzgodnieniu z właściwym ze względu na miejsce

zajęcia tych przedmiotów wojewódzkim konserwatorem zabytków, a w przypadku materiałów

bibliotecznych - dyrektorem Biblioteki Narodowej w Warszawie, zgłasza w celu nabycia

instytucji, o której mowa w art. 100 § 3, lub przedsiębiorcy zajmującemu się obrotem

tymi przedmiotami. Oszacowanie wartości takich przedmiotów następuje w trybie przewidzianym

w art. 99 § 3.

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm. w art. 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków,

a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu

budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

”

.

W ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm. w art. 53 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych

formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm. oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

”

.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy.

1.

W terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy Generalny Konserwator Zabytków i wojewódzcy

konserwatorzy zabytków założą odpowiednio krajową i wojewódzką ewidencję zabytków.

2.

W terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu

zabytków, o którym mowa w art. 7, wójt (burmistrz, prezydent miasta) założy gminną

ewidencję zabytków.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewódzki konserwator zabytków

przekaże wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście wykaz zabytków, o

których mowa w art. 1 pkt 5 lit. b niniejszej ustawy oraz wykaz zabytków nieruchomych

wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji

zabytków.

1.

Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim

konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym

mowa w art. 7 niniejszej ustawy.

2.

Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej, decyzje o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz decyzje

o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego wydaje

się po uzyskaniu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków

znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.

3.

Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do

zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.

Jednorazowe pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę, pozwolenia na czasowy wywóz

zabytku za granicę i zaświadczenia wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

zachowują moc do końca okresu, na który zostały wydane.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

art. 61 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do

dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 61 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż

przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę wymagają zabytki zaliczane

do jednej z następujących kategorii

1)

zabytków archeologicznych, które mają więcej niż 100 lat i wchodzą w skład zbiorów

archeologicznych lub zostały pozyskane w wyniku badań archeologicznych bądź przypadkowych

odkryć;

2)

elementów stanowiących integralną część zabytków architektury, wystroju wnętrz, pomników,

posągów i dzieł rzemiosła artystycznego, które mają więcej niż 100 lat;

3)

wykonanych dowolną techniką i na dowolnym materiale dzieł malarstwa, nieobjętych kategoriami

wskazanymi w pkt 4 i 5, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż

40 000 zł;

4)

wykonanych na dowolnym materiale akwareli, gwaszy i pasteli, które mają więcej niż

50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

5)

mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz wykonanych dowolną techniką

i na dowolnym materiale rysunków, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest

wyższa niż 12 000 zł;

6)

oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które

mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

7)

oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,

nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość

jest wyższa niż 20 000 zł;

8)

pojedynczych fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat i

ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;

9)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach rękopisów, które mają więcej niż 50 lat

i ich wartość jest wyższa niż 4 000 zł;

10)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach książek, które mają więcej niż 100 lat

i ich wartość jest wyższa niż 6 000 zł;

11)

pojedynczych map drukowanych i partytur, które mają więcej niż 150 lat i ich wartość

jest wyższa niż 6 000 zł;

12)

kolekcji i przedmiotów z kolekcji zoologicznych, botanicznych, mineralnych lub anatomicznych,

których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

13)

kolekcji o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym,

których wartość jest wyższa niż 16 000 zł;

14)

środków transportu, które mają więcej niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 32

000 zł;

15)

innych kategorii, niewymienionych w pkt 1 - 14, obejmujących zabytki, które mają więcej

niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 16 000 zł.

2.

Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli

pozwala na to ich stan zachowania, a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w

której posiadaniu znajduje się zabytek, daje rękojmię, że nie ulegnie on zniszczeniu

lub uszkodzeniu i zostanie przywieziony do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia.

3.

Zabytki, o których mowa w ust. 1 i 4, mogą być czasowo wywożone za granicę po uzyskaniu

1)

jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę albo

2)

wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę, albo

3)

wielokrotnego pozwolenia ogólnego na czasowy wywóz zabytku za granicę.

4.

Zabytki

1)

wpisane do rejestru,

2)

wchodzące w skład zbiorów publicznych, które stanowią własność Skarbu Państwa, jednostek

samorządu terytorialnego oraz innych jednostek organizacyjnych zaliczanych do sektora

finansów publicznych,

3)

znajdujące się w inwentarzach muzeów lub narodowym zasobie bibliotecznym

- nie mogą być wywożone za granicę na stałe.

W odniesieniu do materiałów bibliotecznych pozwolenia, o których mowa w art. 51 ust.

1 i 3, wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej. Przepisy art. 51 ust. 1, 2 i 4, art.

52 ust. 1a oraz art. 53-57 stosuje się odpowiednio.

1.

Pozwolenia na wywóz za granicę nie wymagają

1)

zabytki nieobjęte kategoriami wskazanymi w art. 51 ust. 1;

2)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które są objęte procedurą odprawy czasowej lub procedurą uszlachetniania czynnego

w rozumieniu przepisów prawa celnego;

3)

zabytki przywiezione z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

które były objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od należności celnych

przywozowych, jeżeli wywóz tych zabytków następuje przed upływem 5 lat od dnia dopuszczenia

do obrotu;

4)

zabytki przywiezione z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na okres

nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wywozu tych zabytków dokonuje się na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej;

5)

zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów

dyplomatycznych, w tym przywiezione w celu urządzenia wnętrz przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych;

6)

dzieła twórców żyjących;

7)

zabytki przemieszczane przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii

Europejskiej i objęte kategoriami A.1-A.15 wymienionymi w załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 116/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie wywozu dóbr

kultury

(Dz. Urz. WE L 39 z 10.02.2009), jeżeli ich wartość jest niższa od progów finansowych wymienionych w pkt B tego załącznika;

8)

zabytki, które posiadają potwierdzenie wwozu wystawione przez organ celny lub Straż

Graniczną zgodnie z art. 59 ust. 3 pkt 4.

2.

Jeżeli wywóz zabytku jest dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa w art. 51 ust.

1 i 3, a cechy zabytku wskazują, że jego wywóz wymaga pozwolenia, organ Straży Granicznej

lub organ celny może zażądać od osoby dokonującej wywozu zabytku okazania dokumentu

potwierdzającego fakt, że wywożony zabytek nie wymaga pozwolenia.

3.

Dokumentem, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

ocena wskazująca czas powstania zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną

w opiece nad zabytkami, rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub organ administracji publicznej;

2)

wycena zabytku wykonana przez instytucję kultury wyspecjalizowaną w opiece nad zabytkami,

rzeczoznawcę ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

lub podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

faktura zawierająca dane pozwalające na identyfikację przedmiotu, wystawiona przez

podmiot gospodarczy wyspecjalizowany w zakresie obrotu zabytkami na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

potwierdzenie wwozu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające fotografię

zabytku, wystawione w przejściach granicznych przez organ celny, a w przypadku jego

braku przez organ Straży Granicznej. Potwierdzenie jest wystawiane jedynie wtedy,

gdy z załączonych dokumentów umożliwiających jednoznaczną identyfikację zabytku oraz

jego wiek i wartość wynika, że należy on do kategorii zabytków, o których mowa w art.

51 ust. 1;

5)

ubezpieczenie przewozu zabytku z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

pozwolenie na wywóz zabytku z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

W przypadku gdy osoba dokonująca wywozu zabytku nie przedstawi dokumentu, o którym

mowa w ust. 2, lub istnieje uzasadniona obawa, że dokument ten nie jest wiarygodny,

organ Straży Granicznej lub organ celny może zatrzymać ten zabytek na czas niezbędny

do ustalenia, czy wywóz zabytku mógł być dokonywany bez pozwolenia, o którym mowa

w art. 51 ust. 1 i 3.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, mając na względzie

konieczność ujednolicenia tych dokumentów.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, tryb składania wniosków i wydawania jednorazowego pozwolenia na stały

wywóz zabytku za granicę, jednorazowego i wielokrotnych pozwoleń na czasowy wywóz

zabytku za granicę oraz wzory tych pozwoleń, kierując się potrzebą ujednolicenia tych

dokumentów oraz koniecznością zapewnienia ochrony tym zabytkom.

1.

Przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie dotacji nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Dochodzenie przez organy, o których mowa w art. 74, należności wraz z odsetkami w

wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych z tytułu niewykorzystania lub

wykorzystania niezgodnego z przeznaczeniem udzielonej dotacji następuje w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Kto w terminie 14 dni od dnia upływu ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 51

ust. 3, nie powiadomił o przywiezieniu zabytku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze grzywny.