Ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz ustawy - Kodeks postępowania karnego

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 189

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli pozbawienie wolności, o którym mowa w § 1 lub 2, łączyło się ze szczególnym

udręczeniem, sprawca podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat

3.

”

;

2)

w art. 240 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kto, mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu

czynu zabronionego określonego w art. 118, 127, 128, 130, 134, 140, 148, 163, 166,

189 lub 252, nie zawiadamia niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

”

;

3)

art. 252 otrzymuje brzmienie

„

Art. 252.

§ 1.

Kto bierze lub przetrzymuje zakładnika w celu zmuszenia organu państwowego lub samorządowego,

instytucji, organizacji, osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób do określonego

zachowania się, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 2.

Jeżeli czyn określony w § 1 łączył się ze szczególnym udręczeniem zakładnika, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat

pozbawienia wolności.

§ 3.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 4.

Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1, kto odstąpił od zamiaru wymuszenia

i zwolnił zakładnika.

§ 5.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary wobec sprawcy czynu określonego

w § 2, który odstąpił od zamiaru wymuszenia i zwolnił zakładnika, a stosuje nadzwyczajne

złagodzenie kary, jeżeli odstąpienie od zamiaru wymuszenia i zwolnienie zakładnika

nastąpiło dobrowolnie.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. w art. 25 w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140-142, art. 148 § 4, art.

149, art. 150 § 1, art. 151-154, art. 156 § 3, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art.

165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 210 § 2, art. 253

§ 2, art. 258 § 1-3, art. 265 § 1 i 2, art. 269, art. 278 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 284 § 1 i 2 w zw. z art. 294, art. 286 § 1 w zw. z art. 294, art. 287

§ 1 w zw. z art. 294, art. 296 § 3 oraz art. 299 Kodeksu karnego,

”

.

Jeżeli na podstawie niniejszej ustawy nastąpiła zmiana właściwości sądu, orzeka sąd

dotychczas właściwy, gdy akt oskarżenia wniesiono przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Kto bierze lub przetrzymuje zakładnika w celu zmuszenia organu państwowego lub samorządowego,

instytucji, organizacji, osoby fizycznej lub prawnej albo grupy osób do określonego

zachowania się, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 2.

Jeżeli czyn określony w § 1 łączył się ze szczególnym udręczeniem zakładnika, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat

pozbawienia wolności.

§ 3.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 4.

Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1, kto odstąpił od zamiaru wymuszenia

i zwolnił zakładnika.

§ 5.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary wobec sprawcy czynu określonego

w § 2, który odstąpił od zamiaru wymuszenia i zwolnił zakładnika, a stosuje nadzwyczajne

złagodzenie kary, jeżeli odstąpienie od zamiaru wymuszenia i zwolnienie zakładnika

nastąpiło dobrowolnie.