Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej

§ 1. Rozporządzenie określa wymagania i sposób

postępowania przy utrzymywaniu

1) cieląt z gatunku bydło domowe (Bos taurus);

2) świń (Sus scrofa);

5) klatka — zamkniętą przestrzeń, której podłoga

znajduje się ponad podłogą budynku gospodarczego, w którym utrzymuje się kury nioski;

3) kur niosek oraz kurcząt brojlerów z gatunku kura

(Gallus gallus).

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

6) knur — samca z gatunku świnia, który osiągnął

dojrzałość płciową i jest przeznaczony do celów

rozpłodowych;

7) knurek hodowlany — młodego samca z gatunku

świnia, przeznaczonego do celów rozpłodowych,

od ukończenia 10. tygodnia życia do pierwszego

krycia;

8) kura nioska — dorosłego ptaka płci żeńskiej z gatunku kura, który osiągnął dojrzałość nieśną i jest

utrzymywany w celu produkcji jaj nieprzeznaczonych do wylęgu;

2) gniazdo — wydzielone miejsce przeznaczone do

znoszenia jaj, w którym podłoga jest wykonana

w sposób uniemożliwiający kurze niosce kontakt

z drucianą siatką;

9) kurczęta brojlery — ptaki z gatunku kura utrzymywane z przeznaczeniem do produkcji mięsa;

w.

rcl

1) cielę — młode zwierzę z gatunku bydło domowe,

bez względu na płeć, do ukończenia 6. miesiąca

życia;

1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem admini-

ww

stracji rządowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1

rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania

Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 216,

poz. 1599).

2) Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają częściowo

postanowienia

1) dyrektywy Rady 2008/119/WE z dnia 18 grudnia 2008 r.

ustanawiającej minimalne normy ochrony cieląt

(Dz. Urz. UE L 10 z 15.01.2009, str. 7);

2) dyrektywy Rady 2008/120/WE z dnia 18 grudnia 2008 r.

ustanawiającej minimalne normy ochrony świń (Dz. Urz.

UE L 47 z 18.02.2009, str. 5);

3) dyrektywy Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącej ochrony zwierząt hodowlanych (Dz. Urz.

WE L 221 z 08.08.1998, str. 23; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 316);

4) dyrektywy Rady 99/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek

(Dz. Urz. WE L 203 z 03.08.1999, str. 53; Dz. Urz. UE

Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 225);

5) dyrektywy Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r.

w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem

na produkcję mięsa (Dz. Urz. UE L 182 z 12.07.2007,

str. 19).

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880

i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462,

z 2006 r. Nr 249, poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227,

z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 668 i Nr 92, poz. 753

oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278.

10) kurnik — budynek gospodarczy, w którym utrzymuje się stado kurcząt brojlerów lub kur niosek;

11) locha — samicę z gatunku świnia po pierwszym

wyproszeniu

a) między okresem okołoporodowym a odsadzeniem prosiąt albo

b) w okresie między odsadzeniem prosiąt a okresem okołoporodowym;

12) loszka — samicę z gatunku świnia, po osiągnięciu

dojrzałości płciowej do pierwszego wyproszenia;

13) loszka hodowlana — loszkę przeznaczoną do celów rozpłodowych;

14) powierzchnia użytkowa — powierzchnię

a) wyłożoną ściółką, stale dostępną dla kurcząt

brojlerów,

b) klatki o szerokości co najmniej 0,3 m i wysokości co najmniej 0,45 m, z podłogą o nachyleniu

nieprzekraczającym 14 %, niebędącą powierzchnią gniazda;

15) prosię — młode zwierzę z gatunku świnia, bez

względu na płeć, od urodzenia do odsadzenia;

16) stado — grupę kurcząt brojlerów albo kur niosek,

utrzymywanych jednocześnie w danym kurniku;

17) ściółka — suchy, miękki, dobrze nasiąkający materiał, w szczególności słomę lub trociny, kładziony

na podłogę w pomieszczeniach, w których utrzymuje się zwierzęta, lub w klatkach w celu zapewnienia zwierzętom uczucia suchości i ciepła oraz

stwarzający im warunki dla spełniania potrzeb etologicznych;

18) świnia — zwierzę z gatunku świnia, bez względu

na wiek, przeznaczone do celów hodowlanych lub

do tuczu;

19) tucznik — młode zwierzę z gatunku świnia przeznaczone do tuczu, bez względu na płeć, od ukończenia 10. tygodnia życia do dnia uboju;

20) warchlak — młode zwierzę z gatunku świnia, od

odsadzenia do ukończenia 10. tygodnia życia;

§ 3. 1. Cielęta i świnie utrzymuje się

1) w pomieszczeniu przeznaczonym do ich utrzymywania;

2) w systemie otwartym.

2. Kury nioski i kurczęta brojlery utrzymuje się

1) w kurniku;

2. W przypadku gdy oświetlenie sztuczne stosuje

się w pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta, pomieszczenia te oświetla się w czasie odpowiadającym normalnemu dostępowi światła naturalnego

— co najmniej jednak między godziną 900 a 1700.

3. W przypadku gdy w kurniku, w którym utrzymuje się kury nioski

1) jest zapewniony dostęp światła naturalnego — okna rozmieszcza się w sposób umożliwiający równomierne oświetlenie całego kurnika;

2) jest zastosowane oświetlenie sztuczne — kurnik

oświetla się w rytmie dobowym tak, aby około

1/3 doby stanowiło nieprzerwany okres ciemności

oraz występowały okresy przyciemniania odpowiadające zmierzchowi.

.go

21) zagęszczenie obsady — łączną masę żywych kurcząt brojlerów, utrzymywanych jednocześnie

w danym kurniku, w przeliczeniu na m2 powierzchni użytkowej.

Poz. 344

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

1) stosuje się oświetlenie sztuczne oświetlające co

najmniej 80 % powierzchni użytkowej, którego natężenie, mierzone na poziomie oka ptaka, wynosi

co najmniej 20 lux;

2) lekarz weterynarii może dopuścić czasowe ograniczenie poziomu natężenia oświetlenia.

5. W okresie 7 dni od dnia umieszczenia kurcząt

brojlerów w kurniku, a także w okresie 3 dni przed

przewidywanym dniem ich uboju oświetlenie dostosowuje się do 24-godzinnego rytmu, z okresami zaciemnienia trwającymi co najmniej 6 godzin ogółem

i co najmniej z jednym okresem nieprzerwanego zaciemnienia trwającym przynajmniej 4 godziny, z wyłączeniem okresów przyciemniania.

w.

rcl

2) w systemie otwartym, z wyłączeniem kur niosek

do ukończenia 6. tygodnia życia oraz kurcząt brojlerów.

4. W kurniku, w którym utrzymuje się kurczęta

brojlery

3. Zwierzętom, o których mowa w ust. 1 i 2, utrzymywanym w systemie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

i ust. 2 pkt 2, zapewnia się możliwość ochrony przed

niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi.

§ 4. 1. Zwierzętom wymienionym w § 1 zapewnia

się opiekę i warunki utrzymywania uwzględniające

minimalne normy powierzchni w zależności od systemów utrzymywania.

2. Zwierzęta wymienione w § 1 utrzymuje się

w warunkach

1) nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz niepowodujących urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień;

ww

2) zapewniających im swobodę ruchu, a w szczególności możliwość kładzenia się, wstawania oraz leżenia;

3) umożliwiających kontakt wzrokowy z innymi zwierzętami.

3. Loszki i lochy w tygodniu poprzedzającym przewidywany termin proszenia oraz w okresie proszenia

mogą być utrzymywane w warunkach, w których nie

mają kontaktu wzrokowego z innymi zwierzętami.

§ 5. 1. Pomieszczenia, w których utrzymuje się

zwierzęta wymienione w § 1, oświetla się przystosowanym dla danego gatunku zwierząt światłem sztucznym lub zapewnia dostęp światła naturalnego.

6. Świnie utrzymuje się w pomieszczeniach przeznaczonych do ich utrzymywania, oświetlonych co

najmniej przez 8 godzin dziennie światłem sztucznym

o natężeniu co najmniej 40 lux.

§ 6. 1. Cielęta, świnie lub kury nioski dogląda się

co najmniej raz dziennie.

2. Kurczęta brojlery dogląda się co najmniej dwa

razy dziennie, ze szczególnym zwróceniem uwagi na

objawy wskazujące na obniżony poziom ich dobrostanu lub zdrowia.

3. Kurczęta brojlery, które mają poważne urazy,

uszkodzenia ciała lub wykazują wyraźne objawy zaburzeń stanu zdrowia, takie jak trudności w chodzeniu,

poważne puchliny brzuszne lub wady rozwojowe mogące być przyczyną cierpień, poddaje się leczeniu lub

natychmiastowemu ubojowi, o czym informuje się

powiatowego lekarza weterynarii.

4. W celu umożliwienia kontroli pomieszczeń,

w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1,

i doglądania umieszczonych w nich zwierząt o każdej

porze pomieszczenia te wyposaża się w stałe lub przenośne oświetlenie sztuczne.

§ 11. Zwierzęta wymienione w § 1 karmi się paszą

dostosowaną do ich gatunku, wieku, masy ciała i stanu fizjologicznego.

1) wykonuje się z materiałów nieszkodliwych dla

zdrowia zwierząt oraz nadających się do czyszczenia i odkażania;

§ 12. 1. Cielęta karmi się co najmniej dwa razy

dziennie.

2) czyści się i odkaża.

2. Odchody zwierząt wymienionych w § 1 oraz niezjedzone resztki paszy usuwa się z pomieszczeń,

w których utrzymuje się te zwierzęta, tak często, aby

uniknąć wydzielania się nieprzyjemnych woni i zanieczyszczenia paszy lub wody. Pomieszczenia te zabezpiecza się przed muchami i gryzoniami.

2. W przypadku utrzymywania cieląt grupowo, gdy

nie żywi się ich do woli lub z elektronicznych stacji odpasowych, każdemu cielęciu zapewnia się dostęp do

paszy w tym samym czasie.

3. Pasza dla cieląt powinna zawierać taką ilość żelaza, która zapewnia w ich krwi poziom hemoglobiny

wynoszący co najmniej 4,5 milimol/litr.

4. Pasza dla cieląt powyżej 2. tygodnia życia powinna zawierać pasze włókniste, przy czym dawkę tej

paszy dla cieląt od 8. do 20. tygodnia życia zwiększa

się od 50 do 250 g dziennie.

.go

3. Wyposażenie i sprzęt przeznaczone do karmienia i pojenia zwierząt wymienionych w § 1 umieszcza

się w taki sposób, aby zminimalizować możliwość zanieczyszczenia paszy lub wody oraz ułatwić bezkonfliktowy dostęp tych zwierząt do paszy i wody.

v.p

l

§ 7. 1. Pomieszczenia, w których utrzymuje się

zwierzęta wymienione w § 1, ich wyposażenie oraz

sprzęt używany przy utrzymywaniu tych zwierząt

4. Wyposażenie i sprzęt, o którym mowa w ust. 1

1) powinny być tak skonstruowane, umieszczone,

obsługiwane i utrzymywane, aby nie powodowały

nadmiernego hałasu;

2) sprawdza się co najmniej raz dziennie, a wykryte

usterki niezwłocznie usuwa.

2. Kurczętom brojlerom zapewnia się stały dostęp

do paszy albo ich karmienie przeprowadza się w okresach oświetlenia, a w przypadku kurcząt przeznaczonych do uboju ostatnie karmienie przeprowadza się

nie później niż na 12 godzin przed ich ubojem.

3. Świnie karmi się co najmniej raz dziennie, a jeżeli utrzymuje się je grupowo — zapewnia się im dostęp do paszy w tym samym czasie.

w.

rcl

5. Podłoga w pomieszczeniach, w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1, powinna być

twarda, równa i stabilna, a jej powierzchnia gładka

i nieśliska.

§ 13. 1. Kury nioski karmi się co najmniej raz dziennie.

§ 8. 1. W pomieszczeniach, w których utrzymuje

się zwierzęta wymienione w § 1, obieg powietrza, stopień zapylenia, temperaturę, względną wilgotność powietrza i stężenie gazów utrzymuje się na poziomie

nieszkodliwym dla zwierząt.

2. W przypadku wyposażenia pomieszczeń, o których mowa w ust. 1, w mechaniczny lub automatyczny system wentylacji system ten łączy się z

1) systemem alarmowym sygnalizującym awarię

systemu wentylacyjnego;

4. Lochom w okresie między odsadzeniem prosiąt

a okresem okołoporodowym i loszkom zapewnia się

wystarczającą ilość pokarmu wysokoenergetycznego

oraz pokarmu objętościowego lub wysokowłóknistego.

§ 14. 1. Chore lub ranne zwierzęta wymienione

w § 1 niezwłocznie otacza się opieką, a w razie potrzeby izoluje.

2. Jeżeli wymaga tego stan zdrowia zwierzęcia,

o którym mowa w ust. 1, zwierzę to utrzymuje się na

ściółce.

2) systemem wentylacji awaryjnej.

ww

3. W kurnikach, w których utrzymuje się kurczęta

brojlery, mechaniczny lub automatyczny system wentylacji działa w sposób zapewniający utrzymanie odpowiedniej temperatury i wilgotności.

§ 9. Instalację elektryczną w pomieszczeniach,

w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1,

wykonuje się w sposób określony w przepisach Prawa

budowlanego.

§ 10. 1. Cielętom i świniom powyżej 2. tygodnia

życia, kurom nioskom i kurczętom brojlerom zapewnia się stały dostęp do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

2. Urządzenia do pojenia instaluje się w sposób zabezpieczający wodę przed wylewaniem się.

Rozdział 2

Minimalne warunki utrzymywania cieląt

§ 15. 1. Cielęta utrzymywane w systemie, o którym

mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, utrzymuje się w kojcu

1) pojedynczo;

2) grupowo.

2. W przypadku utrzymywania cieląt w kojcu pojedynczo

1) wymiary tego kojca powinny wynosić

a) szerokość — co najmniej wysokość cielęcia

w kłębie,

b) długość — co najmniej 1,1 długości ciała cielęcia mierzonej od czubka nosa do ogonowej krawędzi guza kulszowego;

2) ściany tego kojca, z wyłączeniem kojca, w którym

utrzymuje się chore cielęta, powinny być wykonane w sposób umożliwiający cielętom kontakt wzrokowy i fizyczny.

3. Powierzchnia kojca w przypadku, gdy cielęta

utrzymuje się w tym kojcu grupowo, w przeliczeniu na

jedną sztukę powinna wynosić co najmniej

1) 1,5 m2 — dla cieląt o masie ciała do 150 kg;

2) 1,7 m2 — dla cieląt o masie ciała powyżej 150 do

220 kg;

3) 1,8 m2 — dla cieląt o masie ciała powyżej 220 kg.

4. Utrzymywane grupowo świnie chore, zranione,

wykazujące agresję lub atakowane przez inne zwierzęta czasowo utrzymuje się pojedynczo.

5. Lochy i loszki od 4. tygodnia po pokryciu do tygodnia przed przewidywanym terminem proszenia

utrzymuje się grupowo.

6. W przypadku gdy w gospodarstwie utrzymuje

się mniej niż 10 sztuk loch lub loszek, o których mowa

w ust. 5, można je utrzymywać pojedynczo.

§ 20. 1. Kojec, w którym utrzymuje się lochy i loszki w tygodniu poprzedzającym przewidywany termin

ich proszenia, zaopatruje się w materiał umożliwiający budowę gniazda, chyba że nie jest to możliwe ze

względu na stosowany w gospodarstwie system odprowadzania gnojowicy.

.go

4. W systemie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2,

powierzchnia, na której utrzymuje się cielęta, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić co najmniej

5 m2.

Poz. 344

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

5. Cielęta, z wyłączeniem cieląt utrzymywanych

w systemie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2, dogląda się co najmniej dwa razy dziennie.

6. Cielęta utrzymywane w systemie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, do ukończenia 2. tygodnia życia

utrzymuje się na ściółce.

7. Miejsce do leżenia dla cieląt powinno być wygodne, czyste i odwodnione.

1) czyści się dokładnie;

2) poddaje się zabiegom przeciwko zewnętrznym

i wewnętrznym pasożytom, jeżeli to konieczne.

3. Powierzchnia kojca do proszenia powinna umożliwiać proszenie naturalne lub zapewniać osobie obsługującej dostęp do zwierzęcia.

4. Kojec buduje się w sposób zapewniający prosiętom swobodny dostęp do karmiącej lochy.

5. W przypadku utrzymywania loch z prosiętami

w.

rcl

§ 16. Cielęta otrzymują pokarm matki niezwłocznie

po urodzeniu, nie później jednak niż przed upływem

6 godzin od urodzenia.

2. Prośne lochy i loszki umieszczone w kojcach do

proszenia

§ 17. Cielętom nie zakłada się kagańców.

§ 18. W pomieszczeniach, w których utrzymuje się

cielęta

1) stężenie

a) dwutlenku węgla (CO2) nie powinno przekraczać

3 000 ppm,

b) siarkowodoru (H2S) nie powinno przekraczać

5 ppm;

2) koncentracja amoniaku (NH3) nie powinna przekraczać 20 ppm.

Rozdział 3

Minimalne warunki utrzymywania świń

ww

§ 19. 1. Świnie utrzymywane w gospodarstwie

w systemie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, utrzymuje się w kojcu na ściółce lub bez ściółki

1) pojedynczo;

2) grupowo.

2. Świń nie utrzymuje się na uwięzi.

3. W przypadku utrzymywania świń w systemie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2

1) w grupę łączy się zwierzęta o zbliżonym wieku;

2) podejmuje się działania minimalizujące agresję

i zapobiegające walkom zwierząt, w szczególności

te, o których mowa w ust. 4 i § 21.

1) kojec wyposaża się w przegrodę zapobiegającą

przygnieceniu prosiąt przez lochę;

2) w kojcu wydziela się część ze ściółką o powierzchni pozwalającej na jednoczesny odpoczynek prosiąt.

§ 21. Świniom zapewnia się stały dostęp do materiałów i przedmiotów absorbujących ich uwagę,

w szczególności słomy, siana, drewna i trocin, o jakości niewywierającej szkodliwego wpływu na ich zdrowie.

§ 22. 1. Prosięta odsadza się nie wcześniej niż w 28.

dniu od dnia ich urodzenia, chyba że wystąpi zagrożenie zdrowia lochy lub prosięcia.

2. Prosięta mogą być odsadzone także z innej przyczyny niż określona w ust. 1, nie wcześniej jednak niż

w 21. dniu od dnia urodzenia, jeżeli po odsadzeniu zostaną umieszczone w pomieszczeniu uprzednio

oczyszczonym, odkażonym i odizolowanym od pomieszczeń, w których utrzymuje się lochy.

§ 23. 1. Świnie poddaje się zabiegom

1) diagnostycznym i leczniczym;

2) związanym z

a) identyfikacją,

b) redukcją kłów u prosiąt i knurów,

c) obcinaniem części ogona,

d) kastracją samców,

e) kolczykowaniem nosa u świń utrzymywanych

w systemie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2.

2. Redukcję kłów u prosiąt i knurów wykonuje się

1) przez ich ścieranie lub obcinanie, z pozostawieniem nienaruszonej, gładkiej powierzchni;

2) nie później niż w 7. dniu życia prosięcia.

3. Kastrację samców świń wykonuje się z zastosowaniem technik niepowodujących rozrywania tkanek.

Poz. 344

4) loch — co najmniej 2,25 m2, przy czym w przypadku loch prośnych co najmniej 1,3 m2 powierzchni

kojca powinno stanowić stałe podłoże i nie więcej

niż 15 % tego podłoża — otwory odpływowe;

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

5) loszek po pokryciu — co najmniej 1,64 m2, przy

czym co najmniej 0,95 m2 powierzchni kojca powinno stanowić stałe podłoże i nie więcej niż 15 %

tego podłoża — otwory odpływowe.

4. Zabiegi, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b i c,

wykonuje się jedynie ze względu na bezpieczeństwo

świń, w tym w celu przeciwdziałania okaleczeniu innych świń.

4. Powierzchnia kojca, o której mowa w ust. 3 pkt 4

i 5, w przypadku utrzymywania w grupie loch lub loszek po pokryciu

5. Przed wykonaniem zabiegów, o których mowa

w ust. 4, podejmuje się środki zapobiegające okaleczeniu świń, w szczególności zmieniając warunki ich

utrzymywania.

2) powyżej 39 sztuk — może być mniejsza o 10 %.

1) do 5 sztuk — powinna być większa o 10 %;

.go

5. W przypadku utrzymywania w gospodarstwie

co najmniej 10 loch lub loszek, w okresie, o którym

mowa w § 19 ust. 5, długość każdego z boków kojca

powinna wynosić w przypadku grup

6. Zabiegi, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d,

mogą być wykonane u świń po ukończeniu 7. dnia życia, wyłącznie po zastosowaniu długotrwałego znieczulenia.

§ 24. 1. Powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19

ust. 1, powinna wynosić w przypadku utrzymywania

1) knurów pojedynczo — co najmniej 6 m2, a gdy krycie odbywa się w kojcu — co najmniej 10 m2;

2) powyżej 5 sztuk — co najmniej 2,81 m.

§ 25. W przypadku utrzymywania świń w systemie, o którym mowa w

1) § 19 ust. 1 pkt 2, na betonowej podłodze szczelinowej

a) szerokość otworów w podłodze nie może wynosić w przypadku

w.

rcl

2) loch w okresie porodu i odchowu prosiąt ssących

— co najmniej 3,5 m2;

1) do 5 sztuk — co najmniej 2,41 m;

3) knurów pojedynczo i loszek hodowlanych o masie

ciała od 30 do 110 kg — co najmniej 2,7 m2.

— prosiąt — więcej niż 11 mm,

— warchlaków, loszek i knurków hodowlanych

— więcej niż 14 mm,

— tuczników — więcej niż 18 mm,

2. W przypadku utrzymywania loch pojedynczo

wymiary kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, powinny

wynosić co najmniej

1) długość — długość zwierzęcia

o 0,3 m, nie mniej jednak niż 2 m;

powiększona

2) szerokość — 0,6 m.

3. Powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19

ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo

1) knurów — co najmniej 6 m2;

ww

2) warchlaków i tuczników o masie ciała

a) do 10 kg — co najmniej 0,15 m2,

b) powyżej 10 do 20 kg — co najmniej 0,2 m2,

c) powyżej 20 do 30 kg — co najmniej 0,3 m2,

d) powyżej 30 do 50 kg — co najmniej 0,4 m2,

e) powyżej 50 do 85 kg — co najmniej 0,55 m2,

f) powyżej 85 do 110 kg — co najmniej 0,65 m2,

g) powyżej 110 kg — co najmniej 1 m2;

3) knurków i loszek hodowlanych o masie ciała powyżej 30 do 110 kg — co najmniej 1,4 m2;

— loszek po pokryciu lub loch — więcej niż

20 mm,

b) szerokość beleczki w podłodze powinna wynosić w przypadku

— prosiąt i warchlaków — co najmniej 50 mm,

— tuczników, loszek i knurków hodowlanych,

loszek po pokryciu lub loch — co najmniej

80 mm;

2) § 3 ust. 1 pkt 2, powierzchnia utrzymywania w przeliczeniu na dorosłą sztukę powinna wynosić co

najmniej 15 m2.

§ 26. W pomieszczeniach, w których utrzymuje się

świnie

1) hałas

a) nie powinien być stały lub wywoływany nagle,

b) jego natężenie nie powinno przekraczać 85 dB;

2) stężenie

a) dwutlenku węgla (CO2) nie powinno przekraczać

3 000 ppm,

b) siarkowodoru (H2S) nie powinno przekraczać

5 ppm;

3) koncentracja amoniaku (NH3) nie powinna przekraczać 20 ppm.

Rozdział 4

Minimalne warunki utrzymywania kur niosek

§ 27. W przypadku utrzymywania w gospodarstwie

co najmniej 350 kur niosek kury te utrzymuje się w kurniku

1) w zmodyfikowanych klatkach jednopoziomowych

lub wielopoziomowych;

2) bez klatek jednopoziomowo lub wielopoziomowo.

§ 28. 1. W przypadku utrzymywania kur niosek

w systemie, o którym mowa w § 27 pkt 1, klatkę wyposaża się w

2) urządzenia do pojenia

a) pojemnik na wodę, którego minimalną długość

ustala się, mnożąc 0,12 m przez liczbę kur niosek w klatce, lub

b) co najmniej 2 poidła kropelkowe lub kubeczkowe, dostępne dla każdej kury nioski w klatce;

3) gniazdo;

3. Podłogę i wyposażenie w kurniku dla kur niosek

wykonuje się w sposób zapewniający podtrzymywanie wszystkich zwróconych ku przodowi pazurów nóg

kur niosek.

4. Kurnik dla kur niosek wyposaża się w

1) urządzenia do karmienia

a) liniowe pojemniki na paszę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,1 m

przez liczbę kur niosek w tym kurniku, lub

b) kołowe pojemniki na paszę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,04 m

przez liczbę kur niosek w tym kurniku;

2) urządzenia do pojenia

a) liniowe pojemniki na wodę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,025 m

przez liczbę kur niosek w tym kurniku, lub

.go

1) pojemnik na paszę, którego minimalną długość

ustala się, mnożąc 0,12 m przez liczbę kur niosek

w klatce;

Poz. 344

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

4) grzędy, których minimalną długość ustala się,

mnożąc 0,15 m przez liczbę kur niosek w klatce;

c) poidła kropelkowe lub kubeczkowe, przy czym

poidło powinno przypadać nie więcej niż na

10 kur niosek, lub

d) co najmniej 2 poidła kropelkowe lub kubeczkowe dostępne dla każdej kury nioski, w przypadku podłączenia poideł do sieci wodociągowej;

3) gniazda pojedyncze lub grupowe, przy czym

w przypadku stosowania

w.

rcl

5) ściółkę w ilości umożliwiającej kurom nioskom

dziobanie i grzebanie.

b) kołowe pojemniki na wodę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,01 m

przez liczbę kur niosek w tym kuniku, lub

2. Powierzchnia klatki w przeliczeniu na kurę nioskę powinna wynosić co najmniej 0,075 m2, przy czym

powierzchnia klatki bez gniazda powinna wynosić co

najmniej 0,06 m2, a powierzchnia całkowita klatki powinna wynosić co najmniej 0,2 m2.

3. Wymiary powierzchni klatki bez gniazda powinny wynosić

1) szerokość — co najmniej 0,3 m;

a) gniazd pojedynczych gniazdo powinno przypadać nie więcej niż na 7 kur niosek,

b) gniazd grupowych obsada na m2 powierzchni

gniazda powinna wynosić nie więcej niż 120 kur

niosek;

4) grzędy nieposiadające ostrych krawędzi, umieszczone nad powierzchnią niepokrytą ściółką, których minimalną długość ustala się, mnożąc 0,15 m

przez liczbę kur niosek w tym kurniku, przy czym

2) wysokość — co najmniej 0,45 m, przy czym nachylenie podłogi — nie więcej niż 8° lub 14 %.

a) odległość między grzędami, mierzona w płaszczyźnie poziomej, powinna wynosić co najmniej

0,3 m,

4. Wysokość klatki, z wyłączeniem powierzchni

użytkowej, powinna wynosić co najmniej 0,2 m.

b) odległość pomiędzy grzędą a ścianą, mierzona

w płaszczyźnie poziomej, powinna wynosić co

najmniej 0,2 m.

ww

5. Klatkę wyposaża się w urządzenie do skracania

pazurów.

6. Odległość między rzędami klatek powinna wynosić co najmniej 0,9 m, a odległość między podłogą

w kurniku a pierwszym poziomem klatek powinna wynosić co najmniej 0,35 m.

§ 29. 1. W systemie utrzymywania kur niosek,

o którym mowa w § 27 pkt 2, maksymalna obsada kur

niosek na m2 powierzchni użytkowej podłogi w kurniku powinna wynosić 9 sztuk.

2. Ściółka powinna zajmować co najmniej 1/3 powierzchni podłogi w kurniku, przy czym powierzchnia

ściółki w przeliczeniu na jedną kurę nioskę powinna

wynosić co najmniej 0,025 m2.

5. W przypadku utrzymywania kur niosek na kilku

poziomach, między którymi kury te mogą się swobodnie poruszać

1) dopuszcza się stosowanie nie więcej niż 4 poziomów;

2) wysokość między poziomami powinna wynosić co

najmniej 0,45 m;

3) poziomy ustawia się tak, aby zapobiec spadaniu

odchodów tych kur i niezjedzonych resztek paszy

na niższy poziom;

4) urządzenia do karmienia i pojenia umieszcza się

w sposób umożliwiający każdej z tych kur jednakowy dostęp do tych urządzeń.

6. W przypadku gdy kury nioski mają zapewniony

dostęp do otwartych wybiegów, kurnik dla kur niosek

wyposaża się w kilka otworów wyjściowych, które rozmieszcza się równomiernie na całej długości kurnika.

7. Wymiary otworu, o którym mowa w ust. 6, powinny wynosić

1) wysokość — co najmniej 0,35 m;

2) szerokość — co najmniej 0,4 m, przy czym całkowita szerokość otworów w przeliczeniu na 1 000 kur

niosek powinna wynosić co najmniej 2 m.

Poz. 344

§ 35. Kurnik dla kurcząt brojlerów wyposaża się

w

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

1) urządzenia do karmienia

a) liniowe pojemniki na paszę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,07 m

przez liczbę tych kurcząt w tym kurniku, lub

b) kołowe pojemniki na paszę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,03 m

przez liczbę tych kurcząt w tym kurniku;

2) urządzenia do pojenia

a) liniowe pojemniki na wodę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,02 m

przez liczbę tych kurcząt w tym kurniku, lub

9. Kurom nioskom na wybiegu zapewnia się

b) kołowe pojemniki na wodę, których minimalną

długość linii brzegu ustala się, mnożąc 0,01 m

przez liczbę tych kurcząt w tym kurniku, lub

1) dostęp do urządzeń do pojenia;

.go

8. Powierzchnię wybiegu, o którym mowa w ust. 6,

dostosowuje się do liczby utrzymywanych kur niosek

oraz rodzaju gruntu, tak aby zapobiec jego skażeniu.

2) możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi.

c) poidła kropelkowe lub kubeczkowe, przy czym

poidło powinno przypadać nie więcej niż na

10 kurcząt brojlerów;

§ 30. 1. W kurniku dla kur niosek minimalizuje się

poziom hałasu.

3) ściółkę.

2. Kurnik dla kur niosek, jego wyposażenie oraz

sprzęt

§ 36. 1. W kurniku dla kurcząt brojlerów minimalizuje się poziom hałasu.

1) czyści się i odkaża przed każdym umieszczeniem

w nim nowej partii kur niosek;

w.

rcl

2) utrzymuje się w czystości;

2. Kurnik dla kurcząt brojlerów, jego wyposażenie

oraz znajdujący się w nim sprzęt czyści się i odkaża,

a ściółkę wymienia przed każdym umieszczeniem

w nim nowego stada kurcząt brojlerów.

3) odchody usuwa się regularnie, a padłe kury nioski

— co najmniej raz na dobę.

§ 31. 1. Klatkę konstruuje się tak, aby

1) uniemożliwić ucieczkę kur niosek;

2) wyeliminować możliwość urazów, uszkodzeń ciała

lub cierpień u kur niosek;

3) zapewnić osobie obsługującej swobodne wyjmowanie i wkładanie kur niosek do klatki.

2. Podłogę klatki wykonuje się w sposób zapewniający podtrzymywanie wszystkich zwróconych ku

przodowi pazurów nóg kur niosek, a jej nachylenie nie

może być większe niż 8° lub 14 %.

ww

§ 32. W przypadku gdy w kurniku dla kur niosek są

zainstalowane co najmniej 2 poziomy klatek, to wyposaża się go w urządzenia i sprzęt umożliwiające sprawdzanie wszystkich klatek oraz ułatwiające usuwanie

z nich kur niosek.

§ 33. W celu przeciwdziałania wydziobywaniu piór

i kanibalizmowi u kur niosek lekarz weterynarii, technik weterynarii lub pod ich nadzorem osoba obsługująca te ptaki może przycinać im, przed ukończeniem

10. dnia życia, dzioby.

Rozdział 5

§ 37. Kurczęta brojlery mogą być utrzymywane

w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 39 kg/m2, jeżeli

1) kurnik ten spełnia wymagania, o których mowa

w § 35 i 36;

2) posiadacz kurnika lub opiekun prowadzi, przechowuje, aktualizuje i udostępnia dokumentację zawierającą szczegółowe opisy systemu produkcji,

a w szczególności

a) plan kurnika, w tym wymiary powierzchni użytkowej,

b) opis systemu wentylacji oraz, jeżeli to konieczne, schładzania i ogrzewania wraz z jego lokalizacją, plan wentylacji zawierający docelowe parametry jakości powietrza, takie jak prędkość

przepływu powietrza i temperatura,

c) informacje dotyczące

— systemów karmienia i pojenia oraz ich lokalizacji,

— systemów alarmowych i awaryjnych systemów zasilania w przypadku awarii wyposażenia elektrycznego lub mechanicznego niezbędnego dla zdrowia i dobrostanu zwierząt,

d) informacje o typie używanej podłogi i ściółki;

Minimalne warunki utrzymywania kurcząt brojlerów

§ 34. Kurczęta brojlery utrzymuje się w kurniku,

w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi

33 kg/m2, z zastrzeżeniem § 37 i 38.

3) posiadacz kurnika lub opiekun niezwłocznie przekazuje powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na lokalizację kurnika dla kurcząt brojlerów informacje o wszelkich zmianach

dotyczących tego kurnika, wyposażenia lub procedur mogących wywrzeć wpływ na dobrostan kurcząt brojlerów;

4) kurnik ten jest wyposażony w system wentylacji

oraz, jeżeli to konieczne, systemy ogrzewania

i schładzania, które zapewniają, że

a) stężenie mierzone na poziomie głów kurcząt

— amoniaku (NH3) nie przekracza 20 ppm,

— dwutlenku węgla

3 000 ppm,

(CO2)

nie

przekracza

b) temperatura wewnątrz tego kurnika nie przekracza temperatury na zewnątrz więcej niż o 3 °C,

jeżeli temperatura na zewnątrz kurnika mierzona w cieniu przekracza 30 °C,

1) od dnia 3 sierpnia 1999 r. były utrzymywane kury

nioski w systemie, o którym mowa w § 27 pkt 2,

2) utrzymywane kury nioski miały zapewniony dostęp do otwartych wybiegów

— do dnia 31 grudnia 2011 r. maksymalna obsada

kur niosek na m2 powierzchni kurnika może wynosić

12 sztuk.

§ 40. 1. W gospodarstwach, w których utrzymuje

się co najmniej 350 kur niosek, dopuszcza się do dnia

31 grudnia 2011 r. utrzymywanie tych kur w kurniku

w niezmodyfikowanych klatkach jednopoziomowych

lub wielopoziomowych bez ściółki, jeżeli kurnik został

oddany do użytku przed dniem 26 marca 2004 r. i nie

był modernizowany w okresie od dnia 26 marca

2004 r. do dnia 1 maja 2004 r.

.go

c) średnia wilgotność względna mierzona wewnątrz kurnika w okresie 48 godzin nie przekracza 70 %, jeżeli temperatura na zewnątrz kurnika

jest niższa niż 10 °C.

Poz. 344

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 56

§ 38. 1. Kurczęta brojlery mogą być utrzymywane

w kurniku, w którym maksymalne zagęszczenie obsady wynosi 42 kg/m2, jeżeli

1) kurnik ten spełnia wymagania, o których mowa

w § 37;

1) pojemnik na paszę o wymiarach ustalonych w sposób określony w § 29 ust. 4 pkt 1 lit. a;

2) urządzenia do pojenia

a) pojemnik na wodę, którego minimalną długość

ustala się, mnożąc 0,1 m przez liczbę kur niosek

w klatce, lub

b) co najmniej 2 poidła kropelkowe lub kubeczkowe, dostępne dla każdej z kur niosek w klatce;

w.

rcl

2) kontrole gospodarstwa, w którym utrzymuje się

kurczęta brojlery, przeprowadzone w okresie ostatnich 2 lat przez powiatowego lekarza weterynarii

właściwego ze względu na lokalizację kurnika dla

kurcząt brojlerów nie wykazały żadnych nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów

dotyczących ochrony zwierząt, z tym że w przypadku, gdy w okresie ostatnich 2 lat taka kontrola

nie została przeprowadzona, lekarz ten przeprowadza ją niezwłocznie;

2. W przypadku utrzymywania kur niosek w systemie, o którym mowa w ust. 1, klatkę wyposaża się w

3) skumulowany wskaźnik śmiertelności dziennej,

co najmniej w siedmiu kolejno sprawdzonych

stadach z tego kurnika, wynosi poniżej wartości

1 % + 0,06 % pomnożonej przez wiek stada w dniu

uboju podany w dniach, z zastrzeżeniem ust. 2.

ww

2. W przypadku gdy wartość skumulowanego

wskaźnika śmiertelności dziennej co najmniej w siedmiu kolejno sprawdzonych stadach z kurnika wynosi

powyżej wartości 1 % + 0,06 % pomnożonej przez wiek

stada w dniu uboju podany w dniach, obsada może

zostać zwiększona, jeżeli z wyjaśnień posiadacza kurnika lub opiekuna wynika, że wyższa wartość skumulowanego wskaźnika śmiertelności dziennej powstała

niezależnie od woli posiadacza kurnika lub opiekuna.

Rozdział 6

Przepisy przejściowe i końcowe

§ 39. W gospodarstwach, w których znajdują się

kurniki funkcjonujące w dniu 26 marca 2004 r., jeżeli

w kurnikach tych

3) urządzenie do skracania pazurów.

3. Powierzchnia klatki w przeliczeniu na kurę nioskę powinna wynosić co najmniej 0,055 m2.

4. Wysokość klatki powinna wynosić co najmniej

0,4 m na 65 % jej powierzchni, nie mniej jednak niż

0,35 m w dowolnym jej punkcie.

§ 41. Przepisy § 24 ust. 3 pkt 4 i 5 oraz ust. 4 i 5 dla

obiektów, które zostały oddane do użytku przed dniem

26 marca 2004 r. oraz nie były modernizowane w okresie od dnia 26 marca 2004 r. do dnia 1 maja 2004 r.,

stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

§ 42. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

30 czerwca 2010 r.4)

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: M. Sawicki

4) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września

2003 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania

poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz. U.

Nr 167, poz. 1629, z 2004 r. Nr 47, poz. 456, z 2005 r. Nr 27,

poz. 228 i Nr 181, poz. 1514 oraz z 2007 r. Nr 128, poz. 900),

które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia

2009 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 79,

poz. 668).

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.04.08

15:57:45 +02'00'

— 5020 —

Poz. 344

344

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1)

z dnia 15 lutego 2010 r.

w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich,

dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej2)

Na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106,

poz. 1002, z późn. zm.3)) zarządza się, co następuje

3) gniazdo grupowe — gniazdo bez wewnętrznych

przegród umożliwiające jednoczesne znoszenie jaj

grupie kur niosek;

Rozdział 1

4) gospodarstwo — miejsce produkcji, w którym

utrzymuje się zwierzęta;

Przepisy ogólne

.go