Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej

Ustawa określa zasady, warunki i tryb rekapitalizacji niektórych instytucji finansowych

polegającej na

1)

udzielaniu przez Skarb Państwa gwarancji zwiększania funduszy własnych instytucji

finansowych;

2)

przejmowaniu przez Skarb Państwa instytucji finansowych.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

instytucja finansowa - bank krajowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm., oraz krajowy zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66) w stosunku do których spełnione są odpowiednio przesłanki art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe albo art. 187 ust. 1-3 i 8 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

2)

postępowanie naprawcze - postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 142-146 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, albo postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 187-189 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

3)

program naprawczy - program postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, albo plan przywrócenia prawidłowych stosunków finansowych, program naprawczy oraz

krótkoterminowy plan wypłacalności, o których mowa w art. 187 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

4)

fundusze własne - fundusze własne w rozumieniu art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe albo kapitał własny zakładów ubezpieczeń, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223, Nr 157, poz. 1241 i Nr 165, poz. 1316).

1.

W przypadku gdy w ramach postępowania naprawczego konieczne jest zwiększenie funduszy

własnych, instytucja finansowa może uzyskać gwarancję Skarbu Państwa zwiększenia funduszy

własnych, na zasadach określonych w ustawie, zwanej dalej „gwarancją”.

2.

Zwiększenie funduszy własnych objętych gwarancją polega na emisji akcji, obligacji

lub bankowych papierów wartościowych skierowanych do jej dotychczasowych akcjonariuszy

bądź udziałowców lub podmiotów trzecich.

3.

Termin do zapisywania się na akcje nie może być dłuższy niż dwa tygodnie od dnia otwarcia

subskrypcji.

4.

W przypadku subskrypcji zamkniętej, termin do wykonania prawa poboru następuje w jednym

terminie, który wynosi dwa tygodnie od dnia ogłoszenia. Przepisów art. 435 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Warunkiem udzielenia gwarancji Skarbu Państwa jest akceptacja programu naprawczego

przez Komisję Nadzoru Finansowego.

2.

Emisja obligacji lub bankowych papierów wartościowych przez instytucję finansową może

być objęta gwarancją, o ile spełnia warunki zobowiązania podporządkowanego albo pożyczki

podporządkowanej określonych w art. 127 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz art. 148 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej.

3.

Wykonanie umowy gwarancji następuje, gdy wyemitowane przez instytucję finansową akcje,

obligacje lub bankowe papiery wartościowe w całości lub w części nie znajdą nabywców

między dotychczasowymi akcjonariuszami bądź udziałowcami lub podmiotami trzecimi.

4.

Wysokość gwarancji nie może być wyższa niż kwota zwiększenia funduszy własnych określona

w programie naprawczym.

1.

W przypadku gdy gwarancja dotyczy objęcia przez Skarb Państwa wyemitowanych obligacji

instytucji finansowej lub bankowych papierów wartościowych, wykonanie umowy gwarancji

następuje przez objęcie całości lub części wyemitowanych obligacji lub bankowych papierów

wartościowych, nieobjętych przez dotychczasowych akcjonariuszy bądź udziałowców lub

podmioty trzecie.

2.

W przypadku gdy gwarancja dotyczy objęcia przez Skarb Państwa wyemitowanych akcji

instytucji finansowej, wykonanie gwarancji następuje

1)

w przypadku gdy dotychczasowi akcjonariusze lub podmioty trzecie objęły nie więcej

niż 50% wielkości emisji akcji - przez objęcie całości lub części wyemitowanych akcji;

2)

w przypadku gdy dotychczasowi akcjonariusze lub podmioty trzecie objęły więcej niż

50% wielkości emisji akcji - przez objęcie obligacji instytucji finansowej lub bankowych

papierów wartościowych o łącznej wartości nominalnej stanowiącej różnicę między wysokością

gwarancji oraz łączną wartością akcji objętych przez dotychczasowych akcjonariuszy

lub podmioty trzecie.

3.

Szczegółowe warunki udzielenia gwarancji, w tym warunki emisji akcji, obligacji instytucji

finansowej lub bankowych papierów wartościowych przez instytucję finansową oraz ich

objęcia przez Skarb Państwa, określa umowa, o której mowa w art. 6 ust. 3.

1.

Gwarancji może udzielić na wniosek instytucji finansowej, w imieniu Skarbu Państwa,

minister właściwy do spraw instytucji finansowych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

nazwę podmiotu;

2)

przedmiot gwarancji;

3)

wysokość wnioskowanej kwoty gwarancji;

4)

informacje o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu, w tym ostatnie sprawozdanie

finansowe.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych udziela w drodze umowy gwarancji,

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego i Prezesa Narodowego Banku Polskiego,

a w przypadku banków - również Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, określając jej warunki

oraz wysokość.

4.

Warunkiem zawarcia umowy gwarancji pomiędzy ministrem właściwym do spraw instytucji

finansowych oraz instytucją finansową jest uzyskanie zgody walnego zgromadzenia tej

instytucji na związanie umową.

5.

Wystąpienie o opinię Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 3, stanowi

wypełnienie warunków, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe albo art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej.

6.

Umowa, o której mowa w ust. 3, w szczególności

1)

zapewnia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych odpowiedni wpływ na

politykę finansową instytucji finansowej, w tym udział wyznaczonych przez niego przedstawicieli

w organach instytucji finansowej;

2)

określa sposób obliczenia ceny obejmowanych akcji, warunki emisji obligacji instytucji

finansowej lub bankowych papierów wartościowych, w tym termin ich zapadalności, cenę

emisyjną i oprocentowanie;

3)

określa wysokość udzielonej gwarancji;

4)

wskazuje cele wykorzystania środków pochodzących z emisji akcji, obligacji instytucji

finansowej lub bankowych papierów wartościowych;

5)

określa ograniczenia w zakresie wypłaty dywidendy bądź nadwyżki bilansowej;

6)

określa ograniczenia w zakresie polityki płacowej wobec członków organów instytucji

finansowej oraz kadry kierowniczej, z zastrzeżeniem ust. 7;

7)

wskazuje obowiązek niezwłocznego dostosowania przepisów statutu i regulacji wewnętrznych

instytucji finansowej, w celu uwzględnienia emisji akcji, obligacji instytucji finansowej

lub bankowych papierów wartościowych oraz postanowień umowy gwarancji;

8)

określa sposób rozliczenia straty instytucji finansowej za okresy ubiegłe.

7.

Miesięczne wynagrodzenie członka organu instytucji finansowej, nie może przekraczać

dwunastokrotności przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, a wszelkie dodatkowe składniki wynagrodzenia nie mogą przekraczać

w skali roku trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia danego członka organu instytucji

finansowej.

8.

Minimalna wysokość oprocentowania obligacji, o których mowa w ust. 6 pkt 2, nie może

w stosunku rocznym być niższa niż dwukrotność wysokości stopy kredytu lombardowego

Narodowego Banku Polskiego.

9.

Odmowa udzielenia gwarancji nie stanowi podstawy roszczeń instytucji finansowej ani

osób trzecich wobec Skarbu Państwa.

1.

Zwiększenie funduszy własnych w wyniku wykonania gwarancji następuje z dniem objęcia

akcji, obligacji instytucji finansowej lub bankowych papierów wartościowych przez

Skarb Państwa. Przepisu art. 441 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

2.

Prawa z objętych przez Skarb Państwa akcji, obligacji instytucji finansowej oraz bankowych

papierów wartościowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, wykonuje minister właściwy

do spraw instytucji finansowych.

3.

W przypadku gdy instytucja finansowa wypłaca akcjonariuszom dywidendę, akcje objęte

przez Skarb Państwa w wyniku wykonania gwarancji są uprzywilejowane w zakresie dywidendy

i przyznają

1)

w pierwszym roku, za który Skarbowi Państwa przysługuje prawo do dywidendy - dwukrotność,

2)

w drugim roku, za który Skarbowi Państwa przysługuje prawo do dywidendy - trzykrotność,

3)

w trzecim i następnych latach, za które Skarbowi Państwa przysługuje prawo do dywidendy

- czterokrotność

- dywidendy przeznaczonej do wypłaty akcjonariuszom uprawnionym z akcji nieuprzywilejowanych.

4.

Akcje objęte przez Skarb Państwa w wyniku wykonania gwarancji są uprzywilejowane co

do głosu i przyznają dwa głosy na jedną akcję podczas głosowania uchwały o podziale

zysku.

W przypadku wykonania umowy gwarancji minister właściwy do spraw instytucji finansowych

może wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem o ustanowienie kuratora nadzorującego

wykonanie programu naprawczego.

1.

W przypadku gdy instytucja finansowa nie wywiązuje się z warunków umowy gwarancji,

minister właściwy do spraw instytucji finansowych ma prawo do

1)

złożenia wniosku do Komisji Nadzoru Finansowego o ustanowienie zarządu komisarycznego;

2)

przedłożenia posiadanych akcji do umorzenia;

3)

przedłożenia posiadanych obligacji instytucji finansowej lub bankowych papierów wartościowych

do przedterminowego wykupu.

2.

W przypadku rażącego naruszenia warunków umowy gwarancji przez instytucję finansową,

Skarbowi Państwa przysługuje prawo do przejęcia instytucji finansowej, o którym mowa

w art. 14 ust. 1.

3.

Umorzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, następuje za wynagrodzeniem ustalonym przez

zarząd instytucji finansowej zgodnie z art. 10 ust. 2.

4.

Umorzenia akcji, przedterminowego wykupu obligacji instytucji finansowej lub bankowych

papierów wartościowych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, dokonuje zarząd instytucji finansowej, w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych. Do umorzenia

akcji przepisów art. 359 § 1 zdanie trzecie oraz § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia

15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

1.

Do ustalenia ceny sprzedaży akcji instytucji finansowej objętych przez Skarb Państwa

w wyniku wykonania gwarancji stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm. w zakresie ustalenia ceny akcji w ramach prywatyzacji pośredniej, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Jeżeli wykup akcji instytucji finansowej objętych przez Skarb Państwa w wyniku wykonania

gwarancji następuje na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o przymusowym wykupie

akcji, cena akcji jest nie niższa niż najwyższa z wartości

1)

cena ustalona zgodnie z ust. 1;

2)

średnia cena rynkowa z okresu 3 miesięcy poprzedzających uchwałę walnego zgromadzenia,

w czasie których dokonywany był obrót tymi akcjami na rynku regulowanym;

3)

iloczyn ceny nabycia tych akcji i współczynnika korygującego.

3.

Za średnią cenę rynkową, o której mowa w ust. 2, uważa się cenę będącą średnią arytmetyczną

ze średnich, dziennych cen ważonych wolumenem obrotu.

4.

Przepisu art. 418 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych nie stosuje się.

1.

Skuteczność gwarancji jest uzależniona od wniesienia przez instytucję finansową opłaty

prowizyjnej od gwarancji.

2.

Opłata prowizyjna jest naliczana od objętej gwarancją kwoty zobowiązania.

3.

Opłata prowizyjna od gwarancji jest wpłacana na rachunek rezerw poręczeniowych i gwarancyjnych

Skarbu Państwa prowadzony przez Bank Gospodarstwa Krajowego.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób wyznaczenia współczynnika korygującego oraz naliczania i pobierania opłaty

prowizyjnej od gwarancji oraz wysokość tej opłaty, uwzględniając w szczególności

1)

uzależnienie wysokości opłaty prowizyjnej od okresu, na który udzielana jest gwarancja;

2)

ryzyko związane z działalnością instytucji finansowej, będącej beneficjentem gwarancji;

3)

ustalenie stawek opłaty prowizyjnej od gwarancji, której udzielenie nie stanowi pomocy

publicznej w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

Do gwarancji, o której mowa w ustawie, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2003 r. Nr 174, poz. 1689, z późn. zm., z wyjątkiem art. 31 tej ustawy.

1.

W przypadku wystąpienia okoliczności grożących utratą wypłacalności instytucji finansowej

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, kierując

się koniecznością zapewnienia stabilności krajowego systemu finansowego, może, w drodze

decyzji, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego i Przewodniczącego

Komisji Nadzoru Finansowego, a w przypadku banków - również Bankowego Funduszu Gwarancyjnego,

dokonać, w imieniu Skarbu Państwa, przejęcia takiej instytucji. Przejęcie instytucji

finansowej następuje przez przymusowy wykup akcji od dotychczasowych akcjonariuszy

przez Skarb Państwa.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, a w

przypadku banków - również Bankowy Fundusz Gwarancyjny przekazują opinię w terminie

dwóch dni od dnia doręczenia wniosku o wydanie opinii.

3.

Akcjonariusze, których akcje podlegają przymusowemu wykupowi, powinni, w terminie

dwóch tygodni od daty wydania decyzji, złożyć w spółce dokumenty akcji lub dowody

ich złożenia do rozporządzenia spółki. Jeżeli akcjonariusz nie złożył dokumentu akcji

w terminie, zarząd unieważnia ją w trybie art. 358 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, a nabywcy wydaje nowy dokument akcji pod tym samym numerem emisyjnym.

4.

Po uiszczeniu ceny wykupu, obejmującej również akcje, o których mowa w ust. 3, zarząd

powinien niezwłocznie przenieść wykupione akcje na Skarb Państwa. Do dnia uiszczenia

całej sumy wykupu akcjonariusze zachowują wszystkie uprawnienia z akcji.

5.

Do decyzji o przejęciu instytucji finansowej przepisów art. 10, art. 127 § 3 i art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. nie stosuje się.

6.

Decyzja o przejęciu instytucji finansowej jest natychmiast wykonalna.

7.

Wystąpienie o opinię Komisji Nadzoru Finansowego stanowi wypełnienie warunków, o których

mowa w art. 25 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, oraz stanowi dokonanie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439).

8.

Do ustalenia ceny przymusowego wykupu akcji stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji w zakresie ustalenia ceny akcji w ramach prywatyzacji pośredniej.

9.

Prawa z akcji instytucji finansowych, których akcje zostały nabyte w trybie ust. 1,

wykonuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych.

10.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych zbywa akcje instytucji finansowej

po ustaniu okoliczności, o których mowa w ust. 1, jednak nie później niż w terminie

trzech lat od dnia objęcia ostatniej akcji, w ramach trybu publicznego, o którym mowa

w art. 33 ust. 1 pkt 1 -4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i

prywatyzacji. W ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie

przez Radę Ministrów o kolejny rok; przedłużenie można jednokrotnie ponowić.

11.

W przypadku przejęcia instytucji finansowej na podstawie art. 9 ust. 2 zbycie akcji,

o którym mowa w ust. 10, następuje nie później niż w terminie trzech lat od dnia objęcia

ostatniej akcji. Przepis ust. 10 zdanie drugie stosuje się.

12.

Rada Ministrów może wyrazić zgodę na inny niż przewidziany w ust. 10 tryb zbywania

akcji.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić do Komisji Nadzoru

Finansowego z wnioskiem o ustanowienie w instytucji finansowej przejętej przez Skarb

Państwa zarządu komisarycznego.

2.

Z dniem ustanowienia zarządu komisarycznego rada nadzorcza zostaje zawieszona, członkowie

zarządu instytucji finansowej zostają odwołani z mocy prawa, a ustanowione wcześniej

prokury i pełnomocnictwa wygasają. Na czas trwania zarządu komisarycznego kompetencje

innych organów instytucji finansowej zostają zawieszone.

Członkom zarządu pełniącym funkcje przed przejęciem instytucji finansowej przysługuje

odprawa w wysokości nie wyższej niż jednomiesięczne wynagrodzenie obliczone jak ekwiwalent

za urlop wypoczynkowy.

Rozliczenia z akcjonariuszami przejętej instytucji finansowej prowadzi, w imieniu

Skarbu Państwa, Bank Gospodarstwa Krajowego. Szczegółowe warunki rozliczeń i zasad

finansowania określa umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw instytucji

finansowych a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

1.

Rozliczenia z tytułu wykonania gwarancji oraz rozliczenia, o których mowa w art. 17,

następują w formie pieniężnej lub skarbowych papierów wartościowych.

2.

Emisja skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ust. 1, następuje z dniem

zarejestrowania skarbowych papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych

oraz w kwocie równej wartości nominalnej wyemitowanych papierów wartościowych.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi przez wydanie listu emisyjnego

warunki emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 18, oraz sposób

realizacji świadczeń z nich wynikających.

2.

List emisyjny zawiera w szczególności

1)

datę emisji;

2)

powołanie podstawy prawnej emisji;

3)

jednostkową wartość nominalną;

4)

walutę, w której może następować emisja, lub sposób określenia waluty emisji;

5)

cenę lub sposób jej ustalenia;

6)

stopę procentową lub sposób jej obliczania;

7)

określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;

8)

datę, od której nalicza się oprocentowanie skarbowych papierów wartościowych tej emisji;

9)

termin wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego wykupu.

1.

Do emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ustawie, nie stosuje

się przepisów art. 97, art. 98 i art. 102 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 146).

2.

Emisji skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w ustawie, nie wlicza się

do limitów określonych w ustawie budżetowej.

3.

Wartość nominalną zobowiązań z tytułu wyemitowanych skarbowych papierów wartościowych,

o których mowa w ustawie, zalicza się do długu Skarbu Państwa, zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych przedstawia komisji sejmowej właściwej

do spraw finansów publicznych kwartalną informację o podejmowanych działaniach będących

realizacją postanowień niniejszej ustawy w terminie 30 dni od zakończenia kwartału.

1.

Środki uzyskane z realizacji praw z akcji, obligacji instytucji finansowej i bankowych

papierów wartościowych stanowią dochody budżetu państwa.

2.

Środki ze sprzedaży, umorzenia lub wykupu akcji, obligacji instytucji finansowej lub

bankowych papierów wartościowych stanowią przychody budżetu państwa.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, może,

po zasięgnięciu opinii komisji sejmowej właściwej do spraw budżetu, w drodze rozporządzenia,

dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami

budżetu państwa w celu realizacji zadań wynikających z przepisów ustawy.

Czynności cywilnoprawne dokonywane w celu wykonania postanowień ustawy nie podlegają

opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilno-prawnych, z wyłączeniem zmian umowy spółki

(aktu założycielskiego, statutu spółki).

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm. w art. 142 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie powstania straty bilansowej bądź groźby jej nastąpienia albo powstania niebezpieczeństwa

niewypłacalności lub utraty płynności, zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym

Komisję Nadzoru Finansowego oraz przedstawia jej program postępowania naprawczego,

zapewniając jego realizację.

”

.

Działania polegające na udzielaniu przez Skarb Państwa gwarancji zwiększania funduszy

własnych instytucji finansowych oraz przejmowaniu przez Skarb Państwa instytucji finansowych,

o których mowa w ustawie, mogą być podejmowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r.,

z wyjątkiem art. 9 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.