Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie środków przymusu bezpośredniego stosowanych przez inspektorów i pracowników kontroli skarbowej

§ 1. Rozporządzenie określa warunki i sposoby

użycia środków przymusu bezpośredniego, do stosowania których są uprawnieni inspektorzy i pracownicy

kontroli skarbowej, zwanych dalej „środkami przymusu”, a także szczegółowe rodzaje i tryb wyposażania

inspektorów i pracowników kontroli skarbowej, zwanych dalej „pracownikami”, w indywidualne techniczne i chemiczne środki lub urządzenia przeznaczone do

obezwładniania i konwojowania osób albo do zatrzymywania oraz unieruchamiania pojazdów mechanicznych i innych środków przewozowych, zwanych dalej

„pojazdami”, a także w pałki służbowe.

§ 2. Pracownicy są uprawnieni do stosowania siły

fizycznej w formie chwytów obezwładniających oraz

podobnych technik obrony lub ataku, a także stosowania

a) kajdanek,

b) prowadnic,

c) siatek obezwładniających,

d) miotaczy gazu lub innych substancji obezwładniających,

w.

e) środków powodujących dysfunkcję niektórych

zmysłów lub organów ciała

— łzawiących,

— ogłuszających,

f) paralizatorów elektrycznych,

g) pocisków niepenetracyjnych, miotanych z broni

palnej;

ww

2) technicznych środków przymusu i urządzeń, przeznaczonych do zatrzymywania oraz unieruchamiania pojazdów, w postaci kolczatek drogowych, pojazdów służbowych lub przedmiotów ustawianych

jako odpowiednio oznakowane przeszkody, oraz

urządzeń służących do unieruchamiania kół pojazdów;

1) Zmiany

§ 3. 1. Jeżeli okoliczności faktyczne to umożliwiają,

pracownik jest obowiązany, przed użyciem środka

przymusu, podjąć próbę osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom przez stanowczą perswazję słowną lub demonstrację możliwości użycia

środka przymusu.

2. Bezpośrednio przed użyciem środka przymusu

należy wezwać osobę niepodporządkowującą się wydanym poleceniom do zachowania zgodnego z prawem oraz uprzedzić o zamiarze użycia środka przymusu.

3. Jeżeli w ocenie pracownika zwłoka w użyciu

środka przymusu groziłaby niebezpieczeństwem dla

życia lub zdrowia ludzkiego albo szkodą w mieniu, należy odstąpić od podejmowania próby, o której mowa

w ust. 1, oraz od czynności określonych w ust. 2.

rcl

1) indywidualnych technicznych i chemicznych środków przymusu i urządzeń, przeznaczonych do

obezwładniania i konwojowania osób, w postaci

3) pałek służbowych zwykłych, wielofunkcyjnych i teleskopowych.

tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 594, Nr 91, poz. 868,

Nr 171, poz. 1800 i Nr 173, poz. 1808, z 2005 r. Nr 124,

poz. 1042, Nr 132, poz. 1110 i Nr 183, poz. 1537, z 2006 r.

Nr 66, poz. 470, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 157, poz. 1119,

Nr 191, poz. 1413 i Nr 217, poz. 1590, z 2007 r. Nr 171,

poz. 1207, z 2008 r. Nr 110, poz. 707, Nr 209, poz. 1318

i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 85, poz. 716,

Nr 166, poz. 1317 i Nr 201, poz. 1540 oraz z 2010 r. Nr 76,

poz. 492, Nr 127, poz. 858, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197,

poz. 1309.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, pracownicy wzywają do zachowania zgodnego z prawem

w trakcie stosowania odpowiedniego do sytuacji środka przymusu.

§ 4. 1. Siłę fizyczną stosuje się w celu zatrzymania

lub obezwładnienia osoby, odparcia czynnej napaści

albo doprowadzenia do wykonania polecenia wydanego przez pracownika.

2. Używając siły fizycznej, nie wolno zadawać uderzeń, chyba że pracownik działa w obronie koniecznej

albo w celu odparcia zamachu na życie lub zdrowie

człowieka albo na mienie.

§ 5. 1. Kajdanki lub prowadnice stosuje się wobec

osób niepodporządkowujących się poleceniom pracownika, tymczasowo aresztowanych lub zatrzymanych, w celu udaremnienia ucieczki albo zapobieżenia

czynnej napaści lub czynnemu oporowi.

2. Kajdanki lub prowadnice stosuje się w celu częściowego unieruchomienia kończyn górnych osoby,

wobec której stosuje się ten środek.

3. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z przodu,

a osobie zachowującej się agresywnie — z tyłu.

4. Prowadnicę można stosować także wobec osób,

które nie ukończyły 17 lat.

5. Jeden z uchwytów prowadnicy jest zakładany

na rękę osoby prowadzonej, drugi uchwyt pracownik

trzyma w ręku lub zakłada na swoją rękę.

3. Pociski niepenetracyjne stosuje się

.go

v.p

l

6. Kajdanki oraz prowadnicę zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osoby, wobec której je

zastosowano, do uniemożliwiających ucieczkę pomieszczeń służbowych jednostek organizacyjnych

kontroli skarbowej albo Policji, do aresztu albo na

przesłuchanie przez sąd lub prokuratora, chyba że sąd

lub prokurator zarządzi inaczej.

Poz. 1624

§ 6. 1. Siatkę obezwładniającą stosuje się wobec

osoby, która swoim zachowaniem stwarza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia.

2. Siatkę obezwładniającą stosuje się także w pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa

oraz w celu udaremnienia ucieczki osoby tymczasowo

aresztowanej bądź zatrzymanej.

§ 7. 1. Środki powodujące dysfunkcję niektórych

zmysłów lub organów ciała i miotacze gazu lub innych

substancji obezwładniających stosuje się do krótkotrwałego zakłócenia zdolności widzenia, słyszenia,

obezwładnienia lub zakłócenia orientacji przestrzennej.

1) oddając strzał ostrzegawczy w kierunku bezpiecznym;

2) nie celując w głowę i szyję osoby.

§ 10. 1. Kolczatkę drogową lub inną przeszkodę

umożliwiającą zatrzymanie pojazdu stosuje się, jeżeli

osoba prowadząca pojazd nie zatrzymała się pomimo

odpowiedniego sygnału umundurowanego pracownika, znajdującego się w pobliżu oznakowanego pojazdu kontroli skarbowej.

2. Kolczatki drogowej nie stosuje się do zatrzymywania pojazdów jednośladowych.

3. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody umożliwiającej zatrzymanie pojazdu powinno

nastąpić po uprzednim zawiadomieniu dyżurnego jednostki Policji właściwej dla planowanego miejsca użycia kolczatki lub innej przeszkody.

4. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody należy poprzedzić

1) sygnałem zatrzymania, podanym przez umundurowanego pracownika w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego pojazdu,

oraz

1) odpierania czynnej napaści i pokonywania czynnego oporu;

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach, na odległość nie mniejszą niż 100 m od kolczatki lub innej przeszkody.

rcl

2. Środki powodujące dysfunkcję niektórych zmysłów lub organów ciała i miotacze gazu lub innych

substancji obezwładniających stosuje się w przypadkach

2) pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa;

3) udaremnienia ucieczki osoby tymczasowo aresztowanej bądź zatrzymanej;

4) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

§ 8. Paralizator elektryczny stosuje się w przypadku

w.

1) odpierania czynnej napaści;

2) pokonywania czynnego oporu;

3) udaremnienia ucieczki osoby tymczasowo aresztowanej bądź zatrzymanej;

4) dokonywania zatrzymania osoby lub bezpośredniego pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie

przestępstwa;

ww

5) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

§ 9. 1. Pociski niepenetracyjne mogą być wyłącznie pociskami gumowymi miotanymi z broni palnej

gładkolufowej.

2. Pociski niepenetracyjne stosuje się w przypadkach

1) odpierania czynnej napaści;

2) odpierania gwałtownego zamachu na mienie;

3) odpierania bezpośredniego bezprawnego zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo

w pościgu za sprawcą takiego zamachu.

5. W przypadku blokowania drogi oznakowanym

pojazdem kontroli skarbowej można odstąpić od

wstrzymania ruchu drogowego.

6. Jeżeli ze względu na okoliczności faktyczne zachodzi potrzeba natychmiastowego zatrzymania pojazdu, a zawiadomienie Policji nie jest możliwe, po

zastosowaniu środka przymusu określonego w ust. 1

należy jak najszybciej powiadomić o tym fakcie dyżurnego jednostki Policji właściwej dla miejsca użycia

kolczatki lub innej przeszkody.

§ 11. 1. Urządzenia służące do unieruchamiania

kół pojazdów mechanicznych, zwane dalej „blokadami”, stosuje się w przypadkach, gdy

1) istnieje uzasadnione podejrzenie, że w pojeździe

pozostawionym mogą znajdować się towary lub

inne przedmioty pochodzące z przestępstwa;

2) wobec osób lub towarów albo innych przedmiotów znajdujących się w pojeździe podjęto czynności kontrolne, a ze względu na okoliczności faktyczne zachodzi obawa ucieczki kontrolowanym

pojazdem przed zakończeniem tych czynności.

2. Blokada powinna być założona na przednim kole pojazdu mechanicznego po stronie kierującego oraz

trwale oznakowana przez umieszczenie na niej w widocznym miejscu

1) nazwy organu zakładającego blokadę;

2) numeru ewidencyjnego blokady;

3) adresu, gdzie należy zgłosić się w celu jej zdjęcia.

§ 12. 1. Pałkę służbową stosuje się w przypadku

1) odpierania czynnej napaści;

2) pokonywania czynnego oporu;

2. Pobranie środka przymusu pracownik potwierdza w ewidencji środków przymusu prowadzonej

przez właściwy organ kontroli skarbowej.

.go

v.p

l

3. Na pojeździe w widocznym miejscu umieszcza

się zawiadomienie o założeniu blokady.

Poz. 1624

3) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

3. Pracownik jest obowiązany do zwrotu środków

przymusu, o których mowa w ust. 1, w przypadku

1) rozwiązania z nim stosunku pracy;

2) na polecenie bezpośredniego przełożonego;

2. Zabrania się

1) zadawania uderzeń i pchnięć pałką służbową

w głowę, szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części ciała, a także stosowania na

te części ciała blokady i zakładania dźwigni;

3) stwierdzenia nieprzestrzegania przez niego obowiązujących zasad przechowywania środków przymusu;

2) zadawania uderzeń rękojeścią pałki służbowej;

4) podejrzenia użycia przez niego środka przymusu

w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami.

3) stosowania pałki służbowej wobec osób, w stosunku do których użyto kajdanek, prowadnic lub

siatek obezwładniających, albo wobec osób obezwładnionych wskutek użycia paralizatora elektrycznego.

§ 14. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.2)

3. Zakaz stosowania blokady i zakładania dźwigni

przy użyciu pałki służbowej nie dotyczy nieumięśnionych oraz szczególnie wrażliwych części ciała.

Prezes Rady Ministrów: D. Tusk

4. Uderzenia i pchnięcia pałką służbową mogą być

zadane we wszystkie części ciała w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie lub

zdrowie własne lub innej osoby.

niem Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie

środków przymusu bezpośredniego stosowanych przez

inspektorów i pracowników kontroli skarbowej (Dz. U.

Nr 96, poz. 845 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1528), które traci

moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

na podstawie art. 11 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. Nr 127, poz. 858).

ww

w.

rcl

§ 13. 1. O wyposażeniu pracownika w środek przymusu, o którym mowa w § 2, decyduje jego bezpośredni przełożony.

2) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.12.23

19:11:31 +01'00'

Poz. 1624

.go

v.p

l

1624

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 10 grudnia 2010 r.

w sprawie środków przymusu bezpośredniego stosowanych przez inspektorów i pracowników

kontroli skarbowej

Na podstawie art. 11e ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8,

poz. 65, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje