Ustawa z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm. w art. 3 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Siły Zbrojne, realizując zadania konstytucyjne, w zakresie ochrony niepodległości

państwa, niepodzielności jego terytorium oraz zapewnienia bezpieczeństwa i nienaruszalności

jego granic, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i

innego uzbrojenia, z uwzględnieniem konieczności i celu wykonania tych zadań, w sposób

adekwatny do zagrożenia oraz w granicach zasad określonych w wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym prawie zwyczajowym.

2b.

Siły Zbrojne użyte w celu określonym w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z 2004 r. Nr 210, poz. 2135 oraz z 2009 r. Nr 79, poz. 669 i Nr 161, poz. 1278) mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego uzbrojenia

na warunkach określonych w tej ustawie, w granicach zasad określonych w wiążących

Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz międzynarodowym

prawie zwyczajowym, a także z uwzględnieniem celu użycia Sił Zbrojnych poza granicami

państwa.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z 2004 r. Nr 210, poz. 2135 oraz z 2009 r. Nr 79, poz. 669 i Nr 161, poz. 1278) po art. 7 dodaje się art. 7a-7c w brzmieniu

„

Art. 7a.

Żołnierze pełniący służbę w jednostce wojskowej, o której mowa w art. 2 pkt 1, użytej

poza granicami państwa mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia

broni i innego uzbrojenia dozwolonego na mocy wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych

umów międzynarodowych oraz międzynarodowego prawa zwyczajowego, w sposób oraz w granicach

zasad określonych przez organ organizacji międzynarodowej, któremu jednostka została

podporządkowana na czas operacji, z uwzględnieniem celu jej użycia poza granicami

państwa oraz zastrzeżeń zgłoszonych przez upoważniony organ państwowy.

Art. 7b.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, niezależnie od warunków stosowania środków przymusu

bezpośredniego, warunków użycia broni i innego uzbrojenia, wynikających z zasad określonych

przez organ organizacji międzynarodowej lub z celu użycia jednostki wojskowej poza

granicami państwa, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni

i innego uzbrojenia

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego

zamachu,

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu

lub wolności osoby,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń żołnierzowi lub

innej osobie uprawnionej do posiadania broni,

4)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jednostkę wojskową

polską lub sojuszniczą,

5)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i

urządzenia ważne dla Sił Zbrojnych,

6)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

życia, zdrowia lub wolności osoby,

7)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt

1 -5,

8)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 1-3 i 6, jeżeli schroniła się w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni lub innego niebezpiecznego

narzędzia, których użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności osoby,

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli

a)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć broni palnej, materiałów

wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

b)

zatrzymanie nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia

czynów, o których mowa w pkt 1 -7

- z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Broni palnej nie używa się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 7 w stosunku do kobiet

o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie, chyba że okoliczności wskazują na konieczność użycia broni

w stosunku do tych osób.

3.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, mają prawo do wyprzedzającego stosowania środków

przymusu bezpośredniego, użycia broni, innego uzbrojenia oraz wszelkich innych dozwolonych

prawem międzynarodowym środków dla zapewnienia samoobrony, ochrony sprzętu i miejsca

stacjonowania.

4.

W działaniach oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia może nastąpić tylko na rozkaz dowódcy jako szczególny

i ostateczny środek.

5.

Użycie broni i innego uzbrojenia powinno następować w sposób i z natężeniem proporcjonalnym

do zagrożenia, wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę i nie narażać innych osób,

a w szczególności osoby cywilne, na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. O

ile sytuacja na to pozwala oraz nie wynika to wprost z celu realizacji zadania, użycie

broni i innego uzbrojenia przeciwko osobie nie powinno zmierzać do pozbawienia jej

życia.

Art. 7c.

Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

dla każdej operacji zagranicznej z udziałem Sił Zbrojnych

1)

które z zasad dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego

uzbrojenia, zawartych w niniejszej ustawie oraz wynikających z wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umów międzynarodowych, międzynarodowego prawa zwyczajowego i

planu operacji opracowanego przez organizację międzynarodową odpowiedzialną za jej

prowadzenie, mają być stosowane przez żołnierzy Polskich Kontyngentów Wojskowych,

w celu zrealizowania zadań operacji,

2)

sposób, tryb dokumentowania oraz meldowania o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego

oraz użycia broni i innego uzbrojenia

- mając na uwadze cel użycia Sił Zbrojnych poza granicami państwa, sytuację i warunki

na terytorium, na którym jest prowadzona operacja zagraniczna, oraz niezbędne w tych

warunkach prawo do samoobrony.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Żołnierze pełniący służbę w jednostce wojskowej, o której mowa w art. 2 pkt 1, użytej

poza granicami państwa mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia

broni i innego uzbrojenia dozwolonego na mocy wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych

umów międzynarodowych oraz międzynarodowego prawa zwyczajowego, w sposób oraz w granicach

zasad określonych przez organ organizacji międzynarodowej, któremu jednostka została

podporządkowana na czas operacji, z uwzględnieniem celu jej użycia poza granicami

państwa oraz zastrzeżeń zgłoszonych przez upoważniony organ państwowy.

1.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, niezależnie od warunków stosowania środków przymusu

bezpośredniego, warunków użycia broni i innego uzbrojenia, wynikających z zasad określonych

przez organ organizacji międzynarodowej lub z celu użycia jednostki wojskowej poza

granicami państwa, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni

i innego uzbrojenia

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego

zamachu,

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu

lub wolności osoby,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń żołnierzowi lub

innej osobie uprawnionej do posiadania broni,

4)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jednostkę wojskową

polską lub sojuszniczą,

5)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i

urządzenia ważne dla Sił Zbrojnych,

6)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

życia, zdrowia lub wolności osoby,

7)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt

1 -5,

8)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 1-3 i 6, jeżeli schroniła się w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni lub innego niebezpiecznego

narzędzia, których użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności osoby,

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli

a)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć broni palnej, materiałów

wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

b)

zatrzymanie nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia

czynów, o których mowa w pkt 1 -7

- z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Broni palnej nie używa się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 7 w stosunku do kobiet

o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie, chyba że okoliczności wskazują na konieczność użycia broni

w stosunku do tych osób.

3.

Żołnierze, o których mowa w art. 7a, mają prawo do wyprzedzającego stosowania środków

przymusu bezpośredniego, użycia broni, innego uzbrojenia oraz wszelkich innych dozwolonych

prawem międzynarodowym środków dla zapewnienia samoobrony, ochrony sprzętu i miejsca

stacjonowania.

4.

W działaniach oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych stosowanie środków przymusu bezpośredniego,

użycie broni i innego uzbrojenia może nastąpić tylko na rozkaz dowódcy jako szczególny

i ostateczny środek.

5.

Użycie broni i innego uzbrojenia powinno następować w sposób i z natężeniem proporcjonalnym

do zagrożenia, wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę i nie narażać innych osób,

a w szczególności osoby cywilne, na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. O

ile sytuacja na to pozwala oraz nie wynika to wprost z celu realizacji zadania, użycie

broni i innego uzbrojenia przeciwko osobie nie powinno zmierzać do pozbawienia jej

życia.

Minister Obrony Narodowej określa, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu,

dla każdej operacji zagranicznej z udziałem Sił Zbrojnych

1)

które z zasad dotyczących użycia środków przymusu bezpośredniego, użycia broni i innego

uzbrojenia, zawartych w niniejszej ustawie oraz wynikających z wiążących Rzeczpospolitą

Polską ratyfikowanych umów międzynarodowych, międzynarodowego prawa zwyczajowego i

planu operacji opracowanego przez organizację międzynarodową odpowiedzialną za jej

prowadzenie, mają być stosowane przez żołnierzy Polskich Kontyngentów Wojskowych,

w celu zrealizowania zadań operacji,

2)

sposób, tryb dokumentowania oraz meldowania o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego

oraz użycia broni i innego uzbrojenia

- mając na uwadze cel użycia Sił Zbrojnych poza granicami państwa, sytuację i warunki

na terytorium, na którym jest prowadzona operacja zagraniczna, oraz niezbędne w tych

warunkach prawo do samoobrony.