Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

Tworzy się Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwaną dalej „ABW”, właściwą w sprawach

ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Tworzy się Agencję Wywiadu, zwaną dalej „AW”, właściwą w sprawach ochrony bezpieczeństwa

zewnętrznego państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwany dalej „Szefem ABW”, i Szef Agencji

Wywiadu, zwany dalej „Szefem AW”, są centralnymi organami administracji rządowej,

działającymi odpowiednio przy pomocy ABW i AW, będącymi urzędami administracji rządowej.

2.

Szef ABW i Szef AW podlegają bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.

3

Działalność Szefa ABW i Szefa AW podlega kontroli Sejmu.

1.

Nazwy: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja Wywiadu oraz ich skróty: „ABW”

i „AW” przysługują wyłącznie Agencjom, o których mowa w art. 1 i 2.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „Agencjach”, należy przez to rozumieć łącznie ABW i

AW.

1.

Do zadań ABW należy

1)

rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne

państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a w szczególności w suwerenność i międzynarodową

pozycję, niepodległość i nienaruszalność jego terytorium, a także obronność państwa;

2)

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw

a)

szpiegostwa, terroryzmu, naruszenia tajemnicy państwowej i innych przestępstw godzących

w bezpieczeństwo państwa,

b)

godzących w podstawy ekonomiczne państwa,

c

korupcji osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584, z 2008 r. Nr 223, poz. 1458 oraz z 2009 r. Nr 178, poz. 1375), jeśli może to godzić w bezpieczeństwo państwa,

d)

w zakresie produkcji i obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym

dla bezpieczeństwa państwa,

e)

nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,

bronią masowej zagłady oraz środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,

w obrocie międzynarodowym

oraz ściganie ich sprawców;

3)

realizowanie, w granicach swojej właściwości, zadań służby ochrony państwa oraz wykonywanie

funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych w

stosunkach międzynarodowych;

4)

uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym organom informacji

mogących mieć istotne znaczenie dla ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i

jego porządku konstytucyjnego;

5)

podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.

2.

Działalność ABW poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzona w związku

z jej działalnością na terytorium państwa wyłącznie w zakresie realizacji zadań określonych

w ust. 1 pkt 2.

1.

Do zadań AW należy

1)

uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym organom informacji

mogących mieć istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej

Polskiej oraz jej potencjału ekonomicznego i obronnego;

2)

rozpoznawanie i przeciwdziałanie zagrożeniom zewnętrznym godzącym w bezpieczeństwo,

obronność, niepodległość i nienaruszalność terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

ochrona zagranicznych przedstawicielstw Rzeczypospolitej Polskiej i ich pracowników

przed działaniami obcych służb specjalnych i innymi działaniami mogącymi przynieść

szkodę interesom Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zapewnienie ochrony kryptograficznej łączności z polskimi placówkami dyplomatycznymi

i konsularnymi oraz poczty kurierskiej;

5)

rozpoznawanie międzynarodowego terroryzmu, ekstremizmu oraz międzynarodowych grup

przestępczości zorganizowanej;

6)

rozpoznawanie międzynarodowego obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także rozpoznawanie

międzynarodowego obrotu bronią masowej zagłady i zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem

tej broni oraz środków jej przenoszenia;

7)

rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń występujących w rejonach napięć, konfliktów

i kryzysów międzynarodowych, mających wpływ na bezpieczeństwo państwa, oraz podejmowanie

działań mających na celu eliminowanie tych zagrożeń;

8)

prowadzenie wywiadu elektronicznego;

9)

podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, są realizowane poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Działalność AW na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzona wyłącznie

w związku z jej działalnością poza granicami państwa, a realizacja czynności operacyjno-rozpoznawczych,

o których mowa w art. 27, 29 i 30, jest dopuszczalna wyłącznie za pośrednictwem Szefa

ABW.

1.

Prezes Rady Ministrów określa kierunki działania Agencji w drodze wytycznych.

2.

Szefowie Agencji, najpóźniej na 3 miesiące przed końcem roku kalendarzowego, przedstawiają

Prezesowi Rady Ministrów, każdy w zakresie swojej właściwości, roczne plany działania

na rok następny.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przedstawiają corocznie do

dnia 31 stycznia Prezesowi Rady Ministrów sprawozdania z działalności Agencji za poprzedni

rok kalendarzowy.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w celu realizacji zadań Agencji

mogą podejmować współdziałanie z właściwymi organami i służbami innych państw.

2.

Podjęcie współpracy, o której mowa w ust. 1, może nastąpić po uzyskaniu zgody Prezesa

Rady Ministrów.

1

Działalność ABW i AW jest finansowana z budżetu państwa.

2.

(uchylony).

3.

Koszty realizacji zadań Agencji, w zakresie których - ze względu na wyłączenie ich

jawności - nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych, rachunkowości

i zamówieniach publicznych, są finansowane z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

4.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określają, w drodze zarządzeń,

stanowiące tajemnicę państwową szczegółowe zasady tworzenia i gospodarowania funduszem

operacyjnym, o którym mowa w ust. 3.

5.

(uchylony).

(uchylony).

Organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego, instytucje państwowe

oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie użyteczności publicznej są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do współdziałania z Agencjami, a w szczególności udzielania

pomocy w realizacji zadań Agencji.

Przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, zwane dalej „Kolegium”,

jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzorowania i koordynowania

działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwanych dalej „służbami specjalnymi”, oraz podejmowanych

dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii

Wojskowej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, urzędów skarbowych,

izb skarbowych, organów kontroli skarbowej, organów informacji finansowej oraz służb

rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

10, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do zadań Kolegium należy formułowanie ocen lub wyrażanie opinii w sprawach

1

powoływania i odwoływania Szefa ABW, Szefa AW, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

2)

kierunków i planów działania służb specjalnych;

3)

szczegółowych projektów budżetów służb specjalnych, przed rozpatrzeniem ich przez

Radę Ministrów;

4)

projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych dotyczących działalności

służb specjalnych;

5)

wykonywania przez służby specjalne powierzonych im zadań zgodnie z kierunkami i planami

działania tych służb;

6)

rocznych sprawozdań przedstawianych przez Szefów z działalności podległych im służb

specjalnych;

7

koordynowania działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także działalności służb specjalnych

z Policją, Strażą Graniczną, Żandarmerią Wojskową, Biurem Ochrony Rządu, Służbą Celną,

urzędami skarbowymi, izbami skarbowymi, organami kontroli skarbowej, organami informacji

finansowej i służbami rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ich

współdziałania w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa państwa;

8)

współdziałania podmiotów, o których mowa w art. 10, ze służbami specjalnymi;

9)

współdziałania służb specjalnych z właściwymi organami i służbami innych państw;

10)

organizacji wymiany informacji istotnych dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji

Rzeczypospolitej Polskiej pomiędzy organami administracji rządowej;

11)

ochrony informacji niejawnych dotyczących

a)

zagrożeń o zasięgu ogólnokrajowym w zakresie ochrony informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową,

b)

sposobów postępowania w sytuacji zagrożenia o zasięgu ogólnokrajowym, powstałej wskutek

ujawnienia informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową, oraz dokonywanie

oceny skutków ujawnienia takich informacji,

c)

projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych dotyczących ochrony informacji

niejawnych,

d)

innych spraw zlecanych przez Radę Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów oraz wnoszonych

przez ministrów w zakresie realizacji zadań związanych z ochroną informacji niejawnych.

2.

W skład Kolegium wchodzą

1)

przewodniczący - Prezes Rady Ministrów;

2)

sekretarz Kolegium;

3)

członkowie

a)

minister właściwy do spraw wewnętrznych,

b)

minister właściwy do spraw zagranicznych,

c)

Minister Obrony Narodowej,

d)

minister właściwy do spraw finansów publicznych,

e)

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego;

4

minister-członek Rady Ministrów właściwy do spraw koordynowania działalności służb

specjalnych, jeżeli został wyznaczony przez Prezesa Rady Ministrów.

3.

W posiedzeniach Kolegium uczestniczą także

1)

Szef ABW;

2)

Szef AW;

2a

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

3

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

3a

Szef Służby Wywiadu Wojskowego;

4)

Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

4.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może delegować swojego przedstawiciela do udziału

w posiedzeniach Kolegium, spełniającego wymagania określone w przepisach o ochronie

informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę państwową,

oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”.

5.

Przewodniczący Kolegium może zapraszać do udziału w posiedzeniach Kolegium przewodniczących

właściwych komisji sejmowych, przedstawicieli organów państwowych oraz inne osoby,

których uczestnictwo jest niezbędne ze względu na tematykę obrad.

6.

Sekretarza Kolegium powołuje, spośród osób spełniających wymagania określone w przepisach

o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji stanowiących tajemnicę

państwową, oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”, i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

7.

Sekretarz Kolegium organizuje pracę Kolegium i w tym zakresie może występować do organów

administracji rządowej o przedstawienie informacji niezbędnych w sprawach rozpatrywanych

przez Kolegium.

8.

Obsługę Kolegium zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

9.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i zasady funkcjonowania Kolegium,

2)

zakres czynności sekretarza Kolegium

- w sposób zapewniający sprawną pracę Kolegium.

1.

Prezes Rady Ministrów w celu koordynacji działań w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa

i obronności państwa wydaje wiążące wytyczne oraz żąda informacji i opinii od

1)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w odniesieniu do działalności Policji,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu;

2)

Ministra Sprawiedliwości - w odniesieniu do działalności Służby Więziennej;

3)

Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do działalności Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej;

4)

Szefów Agencji - w odniesieniu do działalności tych Agencji;

5)

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego - w odniesieniu do działalności Centralnego

Biura Antykorupcyjnego;

6)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych - w odniesieniu do działalności

Służby Celnej, urzędów i izb skarbowych, organów kontroli skarbowej oraz organów informacji

finansowej.

2.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

wytyczne, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do działalności Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego

Prezes Rady Ministrów wydaje na wniosek tego ministra.

3.

Wytyczne, o których mowa w ust. 1 i 2, opiniuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

4.

Prezes Rady Ministrów, zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wyrażenie

opinii w sprawie, o której mowa w ust. 3, załącza opinię Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

5.

O wydaniu wytycznych Prezes Rady Ministrów niezwłocznie powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Prezes Rady Ministrów w celu zapewnienia wymaganego współdziałania służb specjalnych

może żądać od Szefów tych służb informacji związanych z planowaniem i wykonywaniem

powierzonych zadań. Żądanie przekazania informacji skierowane do Szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego albo Szefa Służby Wywiadu Wojskowego wymaga równoczesnego powiadomienia

Ministra Obrony Narodowej.

7.

Prezes Rady Ministrów może upoważnić ministra powołanego w celu koordynowania działalności

służb specjalnych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 6.

8.

W razie konieczności współpracy służb specjalnych w celu realizacji ustawowych zadań

Prezes Rady Ministrów obowiązek koordynacji działań w tym zakresie powierza ministrowi

powołanemu w celu koordynowania działalności służb specjalnych albo Szefowi jednej

ze służb.

1.

Szefów ABW i AW powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium oraz Sejmowej Komisji do Spraw Służb

Specjalnych.

1a

Prezes Rady Ministrów zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wyrażenie

opinii, o której mowa w ust. 1, załącza opinię Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa właściwej Agencji, powołuje i odwołuje zastępców

Szefa ABW i Szefa AW, po zasięgnięciu opinii Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Szefem ABW i Szefem AW może zostać osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

wykazuje nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4)

daje rękojmię należytego wykonywania zadań;

5)

spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie

dostępu do informacji stanowiących tajemnicę państwową, oznaczonych klauzulą „ściśle

tajne”;

6)

nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 424, z późn. zm., ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając

się niezawisłości sędziowskiej.

1.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, którzy w okresie od dnia 2 stycznia 1999 r. do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do renty szkoleniowej lub do renty

z tytułu niezdolności do pracy, określonych w przepisach o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zachowują prawo do tych świadczeń.

2.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do

renty inwalidzkiej na zasadach i warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób, jeżeli wystąpią z wnioskiem do właściwego organu emerytalnego

o jej przyznanie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ emerytalny uznaje orzeczenie lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy powstałej w czasie pełnienia

służby oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, odnosząc je odpowiednio do

jednej z grup inwalidztwa określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych lub funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1.

4.

Organ emerytalny kieruje osoby, o których mowa w ust. 2, na komisje lekarskie podległe

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu, w celu wydania

orzeczenia o inwalidztwie, związku tego inwalidztwa ze służbą lub o niezdolności do

samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli zainteresowany

1)

jest uprawniony do renty szkoleniowej;

2)

stał się niezdolny do pracy po ustaniu ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych

z tytułu służby lub

3)

zgłosił wniosek o zwiększenie renty inwalidzkiej przysługującego z tytułu inwalidztwa

pozostającego w związku ze służbą.

5.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, o

których mowa w ust. 2, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19

ust. 1 i 2.

Odwołanie Szefa Agencji z zajmowanego stanowiska może nastąpić w przypadku

1)

rezygnacji z zajmowanego stanowiska;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

4)

utraty predyspozycji niezbędnych do zajmowania stanowiska;

5)

niewykonywania obowiązków z powodu choroby trwającej nieprzerwanie ponad 3 miesiące.

1.

Renta rodzinna przysługująca uprawnionym członkom rodziny żołnierza zawodowego lub

funkcjonariusza Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej, który podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym,

staje się, na wniosek osoby uprawnionej złożony we właściwym organie emerytalnym,

rentą rodzinną w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

lub tych funkcjonariuszy.

2.

Uposażenie przyjmowane do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zmarłego żołnierza

zawodowego lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przelicza się w sposób określony

w art. 19 ust. 1 i 2.

3.

Wysokość renty rodzinnej, o której mowa w ust. 1, ustala się na nowo na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

W przypadku zwolnienia stanowiska Szefa Agencji lub czasowej niemożności sprawowania

przez niego funkcji, Prezes Rady Ministrów może powierzyć pełnienie obowiązków Szefa,

na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, jego zastępcy lub innej osobie.

1.

Żołnierze zawodowi lub funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec których komisje lekarskie

podległe odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekły niezdolność

do służby, a którzy nie nabyli prawa do renty określonej w art. 16 ust. 1, nabywają

prawo odpowiednio do wojskowej lub policyjnej renty inwalidzkiej, na zasadach i warunkach

przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej żołnierza zawodowego lub funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19 ust. 1

i 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

41 w zakresie art. 180a ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przekazują niezwłocznie Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów informacje mogące mieć istotne

znaczenie dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przekazują niezwłocznie Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej informacje, o których mowa w ust. 1, w każdym przypadku,

kiedy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej tak zdecyduje.

3.

Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą spraw objętych zakresem działania

właściwego ministra, Szef Agencji przekazuje je temu ministrowi, chyba że Prezes Rady

Ministrów zdecyduje inaczej.

1.

Od dnia wejścia w życie ustawy uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne żołnierzy

zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej podlegających przed tym dniem obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i

rentowym ustala się według stawek, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, określonych dla żołnierzy albo funkcjonariuszy, którzy przed tym dniem nie

podlegali tym ubezpieczeniom.

2.

W przypadku gdy składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego nie można ustalić

w sposób określony w ust. 1, jego wysokość przelicza się mnożąc dotychczasową kwotę

składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego przez współczynnik 0,8374 z zaokrągleniem

wyliczonej kwoty do pełnego złotego w górę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych żołnierzy albo funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1, określi w decyzji lub w rozkazie personalnym wysokość ustalonego lub

przeliczonego uposażenia.

1.

Szefowie kierują Agencjami bezpośrednio lub przez swoich zastępców.

2.

Szefowie Agencji mogą upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w

ich imieniu w określonym zakresie, z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 27 i 29-31.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w drodze zarządzeń, określają

sposoby, metody i formy wykonywania zadań w Agencji w zakresie nieobjętym innymi przepisami.

1.

Prezes Rady Ministrów nadaje, w drodze zarządzeń, każdej z Agencji statut, który określa

jej organizację wewnętrzną.

2.

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, nadają

regulaminy organizacyjne jednostkom organizacyjnym każdej z Agencji, w których określają

jej strukturę wewnętrzną i szczegółowe zadania.

3

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą tworzyć,

przekształcać i likwidować ośrodki szkolenia Agencji, określając ich strukturę, zadania

oraz zasady funkcjonowania w zakresie nieobjętym innymi przepisami.

4.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą tworzyć zespoły o charakterze

stałym lub doraźnym, określając ich nazwę, skład osobowy oraz szczegółowy zakres i

tryb działania.

W ABW i AW mogą być zatrudniani pracownicy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

W granicach zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, funkcjonariusze ABW wykonują

1)

czynności operacyjno-rozpoznawcze i dochodzeniowo-śledcze w celu rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw oraz ścigania ich sprawców;

2)

czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i

przetwarzania informacji istotnych dla ochrony bezpieczeństwa państwa i jego porządku

konstytucyjnego.

2.

ABW wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora w zakresie określonym

w Kodeksie postępowania karnego oraz Kodeksie karnym wykonawczym.

3

Funkcjonariusze ABW wykonują czynności tylko w zakresie właściwości tej Agencji i

w tym zakresie przysługują im uprawnienia procesowe Policji, wynikające z przepisów

Kodeksu postępowania karnego.

W granicach zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, funkcjonariusze AW wykonują czynności

operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne.

1.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez ABW albo

AW wskazują, że sprawa będąca ich przedmiotem należy do zakresu działania innych organów

służb lub instytucji, Szef właściwej Agencji przekazuje, z zastrzeżeniem ust. 5-7,

uzyskane informacje i materiały właściwemu podmiotowi.

2.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez organy,

służby lub instytucje uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

wskazują, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności należy do zakresu działania

ABW albo AW, podmioty te przekazują uzyskane informacje i materiały właściwej Agencji.

3.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo potwierdzają jego popełnienie,

Szef właściwej Agencji przedstawia je właściwemu prokuratorowi, w celu podjęcia decyzji

w zakresie ich dalszego procesowego wykorzystania.

4.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na uzasadnione podejrzenie

popełnienia wykroczenia lub wykroczenia skarbowego albo potwierdzają jego popełnienie,

Szef właściwej Agencji, z zastrzeżeniem art. 148 ust. 2, zawiadamia organ właściwy

dla ścigania sprawcy.

5.

Jeżeli w toku realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych ujawnią się okoliczności

wskazujące na to, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności nie pozostaje w kompetencji

ABW albo AW, Szef właściwej Agencji może podjąć decyzję o jej kontynuowaniu, jeżeli

jest to uzasadnione bezpieczeństwem państwa.

6.

Szef właściwej Agencji podejmuje decyzję, o której mowa w ust. 5, za zgodą Prezesa

Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 7. Szef właściwej Agencji powiadamia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej o wystąpieniu do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o udzielenie

takiej zgody.

7.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych,

zgodę, o której mowa w ust. 6, wyraża ten minister.

8.

Szef właściwej Agencji, niezwłocznie po uzyskaniu zgody, o której mowa w ust. 6 albo

7, powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o kontynuacji czynności, o których

mowa w ust. 5.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu, sposób

i tryb realizacji przez Szefów Agencji obowiązków określonych w ust. 1, 3 i 4, uwzględniając

przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusze ABW, wykonując czynności służące realizacji zadań, o których mowa

w art. 5 ust. 1, mają prawo

1)

wydawania osobom poleceń określonego zachowania się, w granicach niezbędnych do wykonania

czynności, o których mowa w pkt 2-5, albo w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia

bezpieczeństwa osób lub mienia;

2)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

3)

zatrzymywania osób w trybie i w przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i w przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego;

5)

dokonywania kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży oraz sprawdzania ładunku

w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego

podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;

6)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom w trakcie wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych na podstawie ustawy;

7)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielenia nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących

przepisów prawa;

8)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych niż wymienieni w pkt 7 przedsiębiorców,

jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych

wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Osobie zatrzymanej lub wobec której dokonano przeszukania, przysługują uprawnienia

odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa zostały naruszone, przewidziane

w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana może być okazywana, fotografowana lub daktyloskopowana tylko wtedy,

gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać, w razie uzasadnionej potrzeby, badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, powinny być wykonywane w sposób możliwie

najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

7.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1, 2, 5, 7 i 8, w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,

2)

pkt 6, w terminie 7 dni od dnia gdy podmiot dowiedział się o dokonanych wobec niego

czynnościach

- przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia

czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.

8.

Materiały z czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 6, które nie stanowią informacji

potwierdzających popełnienie przestępstwa lub nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa,

podlegają niezwłocznie protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów

zarządza Szef ABW.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań

lekarskich, o których mowa w ust. 5, osób zatrzymanych przez funkcjonariuszy ABW.

Rozporządzenie powinno określać osoby przeprowadzające badania oraz organizację i

miejsce przeprowadzania badań, a także przypadki uzasadniające potrzebę udzielenia

osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej, z uwzględnieniem ochrony zdrowia osoby

zatrzymanej.

10.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przeprowadzania

i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, uwzględniając dostosowany

do sytuacji sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy ABW czynności podejmowanych

w ramach ustawowych uprawnień oraz obowiązki funkcjonariuszy podczas realizacji tych

czynności.

1.

Funkcjonariusze AW, wykonując czynności, o których mowa w art. 22, mają prawo

1)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielania nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących

przepisów prawa;

2)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych, niż wymienieni w pkt 1, przedsiębiorców,

jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych

wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób przeprowadzania

czynności, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 7 i 8, uwzględniając

obowiązki funkcjonariusza AW występującego z żądaniem udzielenia pomocy lub zwracającego

się o tę pomoc.

1.

W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom, funkcjonariusze

ABW mogą stosować fizyczne, techniczne i chemiczne środki przymusu bezpośredniego,

służące do obezwładniania lub konwojowania osób oraz do zatrzymywania pojazdów.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 mogą być stosowane jedynie środki przymusu bezpośredniego

odpowiadające potrzebom wynikającym z zaistniałej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia

podporządkowania się wydanym poleceniom.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w ust. 1, oraz przypadki i sposób ich użycia, a także sposób dokumentowania

przypadków ich zastosowania, uwzględniając ochronę interesów osób, wobec których środki

te zostały zastosowane.

1.

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 25 ust. 1 okazały się niewystarczające

lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, funkcjonariusz

ABW ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

funkcjonariusza lub innej osoby albo w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności funkcjonariusza albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do jej posiadania;

4)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty lub

urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa;

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-5;

7)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności zdarzenia wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka;

8)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe;

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej lub tymczasowo aresztowanej

w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt

2.

2.

Prawo użycia broni palnej w okolicznościach wymienionych w ust. 1 pkt 1-4, w związku

z wykonywaniem zadań określonych w art. 6 ust. 1, przysługuje również funkcjonariuszom

AW.

3.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, dostosowane do sytuacji warunki i

sposób postępowania przy użyciu broni palnej, uwzględniając ograniczenia w zakresie

użycia broni palnej, a także sposób dokumentowania przypadków użycia broni palnej.

1.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, Szef ABW może zarządzić

o zastosowaniu przez ABW urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym

obszarze, przez czas niezbędny do wykonywania czynności przez ABW, z uwzględnieniem

konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Szef ABW niezwłocznie informuje

Prezesa UKE.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez ABW w celu

realizacji zadań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2, gdy inne środki okazały się bezskuteczne

albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd,

na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego,

może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy w Warszawie.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef ABW może zarządzić, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie

do sądu, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli

operacyjnej Szef ABW wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz poleca protokolarne, komisyjne

zniszczenie materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

(uchylony).

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się informację

o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji;

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek;

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych

informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

7.

Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd, o którym

mowa w ust. 2, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie

o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia

tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawcy i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd, o którym mowa w ust. 2, na pisemny

wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

wydać postanowienie o kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 8.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, stosuje się odpowiednio przepis ust.

7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek, zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej

zarządzonej w tej sprawie.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy czym

czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane w warunkach

przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych

oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel Szefa

ABW.

11a

Na postanowienia Sądu, o których mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, Szefowi ABW przysługuje

zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

12

Podmioty wykonujące działalność telekomunikacyjną oraz podmioty świadczące usługi

pocztowe są obowiązane do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych

umożliwiających prowadzenie przez ABW kontroli operacyjnej.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Szef ABW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po jej

zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli, przedstawiając zebrane

w jej toku materiały.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Szef ABW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej, w razie

potrzeby z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

16.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały, które nie są istotne

dla bezpieczeństwa państwa lub nie stanowią informacji potwierdzających zaistnienie

przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie

materiałów zarządza Szef ABW.

17.

(uchylony).

18.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli

operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania,

przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania

tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

1.

Obowiązek uzyskania zgody sądu, o której mowa w art. 27 ust. 1, nie dotyczy informacji

niezbędnych do realizacji przez ABW zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, w postaci

danych

1)

o których mowa w art. 180c i 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.;

2)

identyfikujących podmiot korzystający z usług pocztowych oraz dotyczących faktu, okoliczności

świadczenia usług pocztowych lub korzystania z tych usług.

2.

Podmiot wykonujący działalność telekomunikacyjną lub operator świadczący usługi pocztowe

udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1, odpowiednio

1)

funkcjonariuszowi ABW wskazanemu w pisemnym wniosku Szefa ABW lub osoby upoważnionej

przez ten organ;

2)

na ustne żądanie funkcjonariusza ABW posiadającego pisemne upoważnienie Szefa ABW;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi ABW posiadającemu upoważnienie,

o którym mowa w pkt 2.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych telekomunikacyjnych

odbywa się bez udziału pracowników podmiotu wykonującego działalność telekomunikacyjną

lub przy ich niezbędnym współudziale, jeżeli możliwość taką przewiduje porozumienie

zawarte pomiędzy Szefem ABW a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie ABW danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli sieć ta zapewnia

1)

możliwość ustalenia funkcjonariusza ABW uzyskującego dane, ich rodzaju oraz czasu,

w którym zostały uzyskane;

2)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do tych danych.

1.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny

nabycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi

albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione,

a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Szef ABW może zarządzić, na czas określony, czynności wymienione w ust. 1, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego bieżąco informuje o przebiegu tych

czynności i ich wyniku.

3.

Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.

4.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym w art. 5 ust. 1 pkt

2 Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu materiały uzyskane w wyniku czynności

z wnioskiem o zarządzenie wszczęcia postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem,

w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania

czynności, o których mowa w ust. 1. Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny

charakter czynności, ustalać sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów

i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których

mowa w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

1.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, w ramach czynności

operacyjno-rozpoznawczych zmierzających do udokumentowania tych przestępstw albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa,

Szef ABW może, przed wszczęciem postępowania karnego, zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, przebiegu i wynikach czynności podjętych w trybie ust. 1 Szef ABW niezwłocznie

zawiadamia Prokuratora Generalnego, który może nakazać ich zaniechanie.

3.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, urzędy, instytucje i podmioty prowadzące

działalność w dziedzinie poczty i transportu, organy celne oraz organy Straży Granicznej

są obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa

w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości lub w części.

4.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie Szef ABW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu materiały uzyskane w wyniku czynności z wnioskiem o zarządzenie wszczęcia

postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów,

stosuje się odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania

czynności, o których mowa w ust. 1. Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny

charakter czynności, ustalać sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów

i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których

mowa w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 29 i 30, może być stosowana kontrola

korespondencji lub środki techniczne na zasadach określonych w art. 27.

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 29 ust. 1, jeżeli zostały zachowane warunki określone w art. 29 ust. 3, a także

kto wykonuje czynności określone w art. 30 ust. 1.

W zakresie swojej właściwości Agencje mogą uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie,

gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać.

1.

W zakresie swojej właściwości Agencje mogą zbierać, także niejawnie, wszelkie dane

osobowe, w tym również, jeżeli jest to uzasadnione charakterem realizowanych zadań,

dane wskazane w art. 27 i 28 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm., a także korzystać z danych osobowych i innych informacji uzyskanych w wyniku wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego organy, służby i instytucje

państwowe oraz przetwarzać je, w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych, bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

2.

Administrator zbioru danych jest obowiązany udostępnić dane osobowe, o których mowa

w ust. 1, na podstawie imiennego upoważnienia wydanego odpowiednio przez Szefa ABW

albo Szefa AW okazanego przez funkcjonariusza wraz z legitymacją służbową.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zakres, warunki i tryb przekazywania Agencjom informacji przez organy, służby i instytucje

państwowe, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów dotyczących tych organów,

służb i instytucji.

1.

W związku z wykonywaniem swoich zadań Agencje zapewniają ochronę środków, form i metod

realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

funkcjonariuszy tych Agencji.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze Agencji mogą

posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących

funkcjonariusza oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

Osoby udzielające Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

mogą posługiwać się dokumentami, o których mowa w ust. 2.

4.

ABW, z zastrzeżeniem ust. 5, na wniosek upoważnionych organów, służb i instytucji

państwowych, sporządza i wydaje dokumenty uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących

funkcjonariuszy i pracowników tych organów, służb lub instytucji oraz osób udzielających

im pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także prowadzi centralny

rejestr tych dokumentów.

5.

Dokumenty i znaki identyfikujące osoby posługujące się nimi jako funkcjonariuszy lub

pracowników organów, służb lub instytucji państwowych, o których mowa w ust. 4, wydają

odpowiednio te organy, służby lub instytucje.

6.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2 i 3;

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3;

4)

funkcjonariusz Agencji lub osoba wymieniona w ust. 3, posługujący się przy wykonywaniu

czynności operacyjno-rozpoznawczych dokumentami, o których mowa w ust. 2 i 3.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób współdziałania właściwych

organów, służb i instytucji państwowych z Szefem ABW przy prowadzeniu rejestru, o

którym mowa w ust. 4, z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych

stanowiących tajemnicę państwową.

8.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

szczegółowy tryb wydawania i posługiwania się, a także przechowywania dokumentów,

o których mowa w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony informacji

niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.

9.

Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa

w ust. 4, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową.

1.

Agencje przy wykonywaniu swoich zadań mogą korzystać, z zastrzeżeniem art. 37, z pomocy

osób niebędących ich funkcjonariuszami. Zabronione jest, z zastrzeżeniem ust. 2, ujawnianie

danych o osobie udzielającej Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

określonych w art. 39 ust. 4.

2a

Osoba, o której mowa w ust. 1, nie może ujawniać faktu udzielania pomocy ani okoliczności

związanych z jej udzielaniem.

3.

Za udzielenie pomocy osobom, o których mowa w ust. 1, może być przyznane wynagrodzenie

wypłacane z funduszu operacyjnego.

4.

Jeśli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Agencję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, osobom tym lub ich spadkobiercom przysługuje odszkodowanie.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb przyznawania

odszkodowań w sprawach, o których mowa w ust. 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Agencje nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm.;

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, prokuratorów i adwokatów;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm.;

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.;

9)

rektorów, prorektorów i kierowników podstawowych jednostek organizacyjnych w publicznych

i niepublicznych szkołach wyższych;

10)

członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Centralnej

Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

2.

Szefowie Agencji w celu realizacji zadań Agencji mogą wydać zgodę na korzystanie z

tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione

względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określają, w drodze zarządzeń,

obieg informacji, w tym niejawnych, w podległych Agencjach.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą zezwalać funkcjonariuszom

i pracownikom Agencji oraz byłym funkcjonariuszom i pracownikom, po ustaniu stosunku

służbowego lub stosunku pracy w Agencji, a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu

czynności operacyjno-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej

osobie lub instytucji.

2.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wobec byłych funkcjonariuszy i pracowników Urzędu

Ochrony Państwa przysługuje Szefowi ABW.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może dotyczyć udzielenia informacji o

1)

osobie, jeżeli zostały uzyskane w wyniku prowadzonych przez Agencje albo inne organy,

służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2)

szczegółowych formach i zasadach przeprowadzania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz o stosowanych w związku z ich prowadzeniem środkach i metodach;

3)

osobie udzielającej pomocy Agencji, o której mowa w art. 36 ust. 1;

4)

osobie udzielającej pomocy Urzędowi Ochrony Państwa w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

4

Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się w przypadku żądania prokuratora albo sądu,

zgłoszonego w celu ścigania karnego za czyn zabroniony, stanowiący zbrodnię lub występek,

którego skutkiem jest śmierć, lub przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

5.

Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się również w przypadku żądania prokuratora

lub sądu uzasadnionego podejrzeniem popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia

publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych.

6.

W razie odmowy zwolnienia funkcjonariusza, pracownika lub osoby udzielającej im pomocy

w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych od obowiązku zachowania tajemnicy

państwowej albo odmowy zezwolenia na udostępnienie dokumentów lub materiałów objętych

tajemnicą państwową pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem

karnym o przestępstwo określone w art. 105 § 1 Kodeksu karnego lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu lub zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Szef ABW albo Szef AW przedstawia żądane

dokumenty i materiały oraz wyjaśnienie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Jeżeli

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora lub

sądu jest konieczne do prawidłowości postępowania karnego, Szef ABW albo Szef AW jest

obowiązany zwolnić od zachowania tajemnicy lub udostępnić dokumenty i materiały objęte

tajemnicą.

Jeżeli Prezes Instytutu Pamięci, w związku z wykonywaniem swoich zadań, stwierdzi,

że w dokumentach znajdują się informacje o przestępstwach określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676), zawiadamia o tym bezzwłocznie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przepisu

art. 304 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

1.

Szef ABW koordynuje podejmowane przez służby specjalne czynności operacyjno-rozpoznawcze

mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo państwa.

2.

Szef ABW, w celu zapewnienia koordynacji, o której mowa w ust. 1, prowadzi centralną

ewidencję zainteresowań operacyjnych służb specjalnych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób współdziałania służb specjalnych

z Szefem ABW w zakresie prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem

wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.

1.

Organy administracji rządowej przekazują Szefowi AW informacje istotne dla bezpieczeństwa

zewnętrznego i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

dotyczące

1)

zagrożeń zewnętrznych godzących w bezpieczeństwo, obronność, niepodległość oraz integralność

terytorialną i nienaruszalność granic Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zagrożeń międzynarodowych sojuszy, układów politycznych i układów wojskowych, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną;

3)

międzynarodowego terroryzmu i ekstremizmu oraz międzynarodowych grup przestępczości

zorganizowanej;

4)

międzynarodowego handlu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi, środkami odurzającymi

i substancjami psychotropowymi oraz towarami, technologiami i usługami o znaczeniu

strategicznym dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz dla utrzymania międzynarodowego

pokoju i bezpieczeństwa;

5)

realizacji umów międzynarodowych dotyczących rozbrojenia oraz zagrożeń związanych

z rozprzestrzenianiem broni masowej zagłady oraz środków jej przenoszenia;

6)

zagrożeń występujących w rejonach konfliktów i kryzysów międzynarodowych;

7)

zagrożeń realizacji celów polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

zagrożeń interesów ekonomicznych Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Ograny administracji rządowej przekazują Szefowi AW informacje, o których mowa w ust.

1, niezwłocznie po ich uzyskaniu, w miarę możliwości w treści i formie, w jakiej je

uzyskały.

3

Informacje, o których mowa w ust. 1, Szef AW przekazuje organom wymienionym w art.

18, a także, w zakresie ich właściwości - Szefowi ABW, Szefowi Służby Kontrwywiadu

Wojskowego lub Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego.

1.

Szefowie ABW i AW oraz Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego

i Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego są zobowiązani do współdziałania w ramach

realizacji swoich zadań.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zakres i tryb współdziałania

oraz szczegółowy rozdział kompetencji pomiędzy ABW, AW, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego,

Służbę Wywiadu Wojskowego i Centralne Biuro Antykorupcyjne.

1.

Agencje zapewniają ochronę własnych urządzeń oraz obszarów i obiektów, a także przebywających

w nich osób, przez wewnętrzną służbę ochrony. Funkcjonariuszom wykonującym zadania

w zakresie ochrony, w granicach chronionych obszarów i obiektów, przysługują odpowiednio

uprawnienia pracowników ochrony określone w przepisach o ochronie osób i mienia.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą powierzyć wykonywanie ochrony,

o której mowa w ust. 1, specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej.

Służbę w ABW albo AW może pełnić osoba

1)

posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

5)

posiadająca co najmniej średnie wykształcenie i określone kwalifikacje zawodowe oraz

zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej

dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW, podległe

Szefowi właściwej Agencji.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji, a także tryb orzekania

o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Prezes Rady Ministrów określi, ze względu na ochronę tajemnicy państwowej, w drodze

zarządzenia, odrębny tryb poboru podatku dochodowego, tryb składania informacji i

zeznań podatkowych, a także dodatkowe zadania płatników związane z obowiązkiem rozliczania

rocznego podatków, z uwzględnieniem wszystkich dodatkowych dochodów, wydatków, ulg,

zwolnień i wyłączeń, mających wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość podatku podatnika,

niż określone w art. 6, 37, 38, 41, 42 i 45, ustalając jednocześnie dodatkowy zakres

obowiązków płatnika, w szczególności prowadzenia postępowań i wydawania decyzji w

sprawach podatkowych, w których właściwe są organy podatkowe.

1.

Przyjęcie kandydata do służby w ABW albo AW następuje po przeprowadzeniu postępowania

kwalifikacyjnego, na które składają się

1)

przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów

stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających

dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

3)

postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

4)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji.

2.

W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w ABW albo AW na stanowisko

wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji, postępowanie kwalifikacyjne

może być rozszerzone o czynności mające na celu sprawdzenie przydatności kandydata

do służby na takim stanowisku, w tym o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór kwestionariusza osobowego oraz szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego wobec kandydatów do służby w Agencji, uwzględniając czynności niezbędne

do podjęcia decyzji dotyczącej osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby w Agencji.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz ABW albo AW składa ślubowanie według następującej

roty

„Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Agencji Wywiadu), ślubuję: służyć wiernie Narodowi,

chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować

wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny

służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnicy

państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać

zasad etyki zawodowej.”.

2.

Ceremoniał składania ślubowania w ABW i AW określają Szef ABW oraz Szef AW, każdy

w zakresie swojego działania.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza ABW albo AW, zwanego dalej „funkcjonariuszem”, powstaje

w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym

o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w ABW albo AW.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego można odstąpić

również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór legitymacji służbowej i innych dokumentów funkcjonariuszy, organy właściwe do

ich wydawania, wymiany i unieważniania oraz dokonywania w nich wpisów, przypadki,

w których legitymacja służbowa lub inne dokumenty podlegają zwrotowi, wymianie lub

unieważnieniu, a także tryb postępowania w przypadku ich utraty, jak również sposób

posługiwania się legitymacją służbową oraz innymi dokumentami.

6

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą określić

znaki lub inne dokumenty identyfikacyjne funkcjonariuszy.

1.

Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny ogólnej w opinii

służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Szef ABW i

Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, może skrócić okres jego służby przygotowawczej

albo zwolnić funkcjonariusza od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące właściwy Szef Agencji może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania

do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia,

delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania

i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania

wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1, są właściwi

przełożeni, upoważnieni przez Szefa Agencji.

3.

Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

W sprawach wynikających ze stosunku służbowego Szefa ABW oraz Szefa AW właściwy jest

Prezes Rady Ministrów lub upoważniony przez niego minister powołany w celu koordynowania

działalności służb specjalnych. Upoważnienie nie może obejmować spraw, o których mowa

w art. 14.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz przypadków przedłużenia

czasu służby funkcjonariuszy każdej z Agencji, uzasadnionych potrzebą zapewnienia

niezakłóconego toku służby.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakres, w jakim do tych warunków mają

zastosowanie przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, uwzględniając szczególny charakter służby, zagrożenia występujące na niektórych

stanowiskach służbowych lub podczas wykonywania niektórych zadań służbowych oraz obowiązki

spoczywające na funkcjonariuszach oraz ich przełożonych w zakresie zapobiegania ewentualnym

zagrożeniom dla życia lub zdrowia, a także uwzględniając przepisy prawa mające zastosowanie

do stanowisk służbowych nieobjętych specyfiką służby w Agencji.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, przeprowadzanemu

1)

w służbie przygotowawczej - raz w roku;

2)

w służbie stałej - raz na 3 lata.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od dnia jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy,

uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę

przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych

w ustawie, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania

funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa

Agencji, w której pełni służbę.

2.

Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę,

nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone

stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie

na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych

dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6, chyba że spełnia

warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Agencji, z uwzględnieniem

sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej dyspozycji.

1.

Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby

albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

2.

Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach

może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć, na czas określony, pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku. W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją zadań Agencji, w której pełni

służbę, za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza Agencją,

po przeniesieniu go do dyspozycji Szefa tej Agencji. Przepisów art. 54 nie stosuje

się.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza w czasie oddelegowania,

wysokość i sposób wypłacania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących

oddelegowanemu funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych

przez niego zadań służbowych poza Agencją, a także ustali, z uwzględnieniem przepisów

o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza

pełniącego służbę poza granicami kraju.

4.

(uchylony).

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez właściwą komisję lekarską Agencji trwałej niezdolności do pełnienia

służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go

na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej

w okresie służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego pisemną

prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe

z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym, w czynnościach służbowych, na

czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego

w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż

3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo

nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego, postępowania w sprawie o wykroczenie

oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia

się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie,

a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania

obowiązków służbowych.

5.

W stosunku do decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, funkcjonariusz

może zwrócić się do Szefa Agencji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany

1)

niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane z wykonywanymi

przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty prowadzonych przez niego

spraw;

2)

informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia miejsca zamieszkania

na okres dłuższy niż 3 dni.

1.

Emeryci i renciści Urzędu Ochrony Państwa oraz osoby uprawnione do renty rodzinnej

po funkcjonariuszach, emerytach i rencistach Urzędu Ochrony Państwa, z zastrzeżeniem

art. 39, zachowują prawo do świadczeń pieniężnych ustalonych na podstawie przepisów

ustawy.

2.

Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa nabywają prawo do świadczeń pieniężnych z zaopatrzenia

emerytalnego na warunkach określonych w przepisach obowiązujących w dniu zwolnienia

ze służby.

1.

Funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na własną prośbę do komisji lekarskiej

właściwej Agencji w celu określenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej

i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

2.

Funkcjonariusz może być również poddany badaniom psychofizjologicznym. O skierowaniu

funkcjonariusza na te badania decyduje Szef Agencji.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego;

5)

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4;

3)

objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego;

4)

nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej

Agencji lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

7

dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której

został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie ze służby następuje po upływie

6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego

aresztowania, chyba że wcześniej nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby.

1.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister

właściwy do spraw wewnętrznych oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef

Agencji Wywiadu przekażą do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej dokumenty organów

bezpieczeństwa państwa, a także akta funkcjonariuszy i żołnierzy wytworzone lub gromadzone

w okresie do dnia 31 lipca 1990 r.

2.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Minister

Obrony Narodowej przekaże do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej dokumenty organów

bezpieczeństwa państwa, a także akta funkcjonariuszy i żołnierzy tych służb wytworzone

lub gromadzone w okresie do dnia 31 grudnia 1990 r.

3.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dyrektorzy

Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych przekażą do archiwum Instytutu

Pamięci Narodowej dokumenty, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy wymienionej

w art. 39.

4.

Nie później niż w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dyrektorzy

Archiwum Akt Nowych oraz innych archiwów państwowych przygotują do udostępnienia pracownikom

i prokuratorom Instytutu Pamięci Narodowej dokumenty wytworzone lub zgromadzone przez

Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk oraz wojewódzkie i miejskie urzędy

kontroli prasy, publikacji i widowisk, Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk

oraz okręgowe urzędy, a także przez Urząd do Spraw Wyznań oraz terenowe organy administracji

państwowej o właściwości szczególnej do spraw wyznań stopnia wojewódzkiego.

4a.

W terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z Prezesem Instytutu Pamięci Narodowej, ustalą, czy w odniesieniu do dokumentów przekazywanych

do archiwum Instytutu Pamięci Narodowej w trybie określonym w ust. 1-3, nie zachodzą

przesłanki do zastrzeżenia dostępu, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wymienionej

w art. 39. Wniosek o zatwierdzenie zastrzeżenia dostępu do określonych dokumentów,

o których mowa w art. 39 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 39, powinien zostać złożony

przed przekazaniem dokumentów do Instytutu Pamięci Narodowej.

5.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej może, w każdym czasie, zażądać od organów, o których

mowa w ust. 1-3, dokumentów nieprzekazanych. Przekazanie dokumentów następuje w terminie

wyznaczonym przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej.

5a.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do innych instytucji i organów władzy publicznej.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej oraz Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu mogą wykonać dla potrzeb urzędu

kopie akt funkcjonariuszy pozostających w służbie, które powstały w okresach, o których

mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2.

1.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego

albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

obniżenia stopnia służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki,

jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe

lub obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków decyduje Szef właściwej

Agencji.

2.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego lub wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają

uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania

dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa

stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej

stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu

skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego,

decyduje Szef właściwej Agencji. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 oraz

art. 60 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od

dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie

wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt

1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i Minister Obrony Narodowej,

w porozumieniu z Prezesem Instytutu Pamięci Narodowej, w odniesieniu do dokumentów

przekazanych do Instytutu Pamięci Narodowej, dokonają w okresie 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy ich przeglądu w celu podjęcia decyzji o ich zastrzeżeniu,

o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 39.

1.

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 54 ust. 3, art. 60 ust.

1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 i

art. 60 ust. 2 pkt 5 i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

3.

Funkcjonariuszowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60 ust.

2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na który ten

urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia

jego otrzymania.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które należy podać w świadectwie

służby, oraz tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby, a także właściwość przełożonych

w tych sprawach.

W ABW i AW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy;

2)

korpus podoficerów

a)

kapral,

b)

starszy kapral,

c)

plutonowy,

d)

starszy plutonowy,

e)

sierżant,

f)

starszy sierżant,

g)

sierżant sztabowy,

h)

starszy sierżant sztabowy;

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży,

b)

chorąży,

c)

starszy chorąży,

d)

młodszy chorąży sztabowy,

e)

chorąży sztabowy,

f)

starszy chorąży sztabowy;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik,

b)

porucznik,

c)

kapitan,

d)

major,

e)

podpułkownik,

f)

pułkownik,

g)

generał brygady.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 39 pkt 7 i art. 57, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

(uchylony);

3)

(utracił moc).

1.

Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni posiadający uprawnienia

w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

3.

Na stopnie w korpusie chorążych mianuje Szef właściwej Agencji lub upoważniony przez

niego przełożony.

4.

Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady mianuje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prezesa Rady Ministrów. Na pozostałe stopnie

w korpusie oficerów mianuje Prezes Rady Ministrów.

Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest uzależnione od pozytywnej

opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego

egzaminu.

Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów jest pozytywna opinia

służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest stopień oficera, posiadanie

wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na oficera.

1.

Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić służbę w systemie skoszarowanym.

2

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą określić

sposób organizacji służby i jej pełnienia w systemie skoszarowanym, z uwzględnieniem

czasu pełnienia tej służby oraz porządku dnia.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego funkcjonariuszy, uwzględniając zakres

tematyczny szkolenia i zróżnicowany sposób składania egzaminów na pierwszy stopień

w korpusie chorążych lub oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w drodze zarządzeń, powołują

komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając ich skład osobowy, a także

ustalają terminy egzaminów i określają wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość

wynagrodzenia członków komisji.

1.

Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz posiadania pozytywnej opinii

służbowej.

2.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu

w stopniu

-

kaprala - 1 roku,

-

starszego kaprala - 1 roku,

-

plutonowego - 1 roku,

-

starszego plutonowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego chorążego - 3 lat,

-

chorążego - 4 lat,

-

starszego chorążego - 3 lat,

-

młodszego chorążego sztabowego - 3 lat,

-

chorążego sztabowego - 4 lat,

-

podporucznika - 3 lat,

-

porucznika - 3 lat,

-

kapitana - 4 lat,

-

majora - 4 lat,

-

podpułkownika - 4 lat.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do

pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy

stopień mimo niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień

albo przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej

niż o połowę.

2.

Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne osiągnięcia w służbie.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 66, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia, o którym mowa w art. 66, następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania

na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała

brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych

stopni w korpusie oficerów decyduje Prezes Rady Ministrów.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra

Obrony Narodowej, ustala, w drodze rozporządzenia, szczegółowy rozdział kompetencji

między Policję, Biuro Ochrony Rządu, Państwową Straż Pożarną, Straż Graniczną, Obronę

Cywilną Kraju, Żandarmerię Wojskową i wojskowe organy porządkowe, a także zasady ich

współdziałania.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie;

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni w korpusie oficerów decyduje Prezes Rady

Ministrów.

1.

Osobę przyjmowaną do służby w ABW albo AW i posiadającą stopień wojskowy, policyjny,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej

można mianować na odpowiedni stopień we właściwej Agencji.

2.

Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW i posiadającą stopień Urzędu Ochrony Państwa,

Szef Agencji mianuje na równorzędny stopień tej Agencji.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień

podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży Granicznej, stopień podporucznika

Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego kapitana Państwowej Straży Pożarnej lub podporucznika

Służby Więziennej, mianuje się na stopień podporucznika właściwej Agencji.

1.

Funkcjonariusz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu, który w dniu

wejścia w życie ustawy

1)

korzysta z tajnej współpracy z nadawcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, redaktorem naczelnym, dziennikarzem lub osobą prowadzącą działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe,

2)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego,

3)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni, z wyjątkiem

rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej,

4)

jest członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą,

5)

posiada w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek, lub

6)

prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami

albo zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu

takiej działalności

- jest obowiązany do zaprzestania tajnej współpracy, sprawowania funkcji, prowadzenia

działalności, a także do zbycia odpowiedniej ilości akcji lub udziałów w terminie

6 miesięcy, jeżeli przed upływem tego terminu nie zostanie wydana zgoda, o której

mowa w art. 37 ust. 2 lub art. 79a ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676, z późn. zm..

2.

Do funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, w terminie określonym w tym przepisie

nie stosuje się art. 153a ust. 1 i art. 153d ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz wzór aktu mianowania na stopień,

a także szczegółowe zasady i tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, ustalając

sposób postępowania z wnioskiem o mianowanie i terminy mianowania na stopień.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz

melduje Szefowi właściwej Agencji, z pominięciem drogi służbowej.

1.

Funkcjonariusze w okresie pełnienia służby nie mogą

1)

być członkami zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółek prawa handlowego;

2)

być członkami zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółdzielni, z wyjątkiem

rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowej;

3)

być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;

5)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w

prowadzeniu takiej działalności.

2.

Szefowie Agencji, w celu realizacji zadań Agencji, mogą wydać zgodę na

1)

sprawowanie funkcji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

2)

posiadanie akcji lub udziałów, o których mowa w ust. 1 pkt 4,

3)

prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 5

- jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody

Prezesa Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych,

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

1

Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

2.

Przełożony posiadający uprawnienia w sprawach osobowych może zezwolić funkcjonariuszowi

na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą, jeśli nie koliduje to z wykonywaniem

przez niego zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia

służby.

Funkcjonariusz składa Szefowi właściwej Agencji oświadczenie o swoim stanie majątkowym,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne, w trybie określonym w tych przepisach.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani uczestniczyć w działalności

tej partii lub na jej rzecz.

2.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych.

4.

Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Szefa właściwej Agencji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Szefa właściwej Agencji na wyjazd

za granicę.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować Szefa Agencji, w której pełni służbę,

o wyjeździe za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo współmałżonka.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

przypadki, w których uzyskanie zezwolenia lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w

ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę

i powracającego z zagranicy.

Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli

postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach wynagrodzeniu

jednego obrońcy zwraca się ze środków właściwej Agencji.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla policjantów,

z tym że wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji

(Dz. U. Nr 53, poz. 345, z późn. zm. kompetencje komisji lekarskich służby zdrowia Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji, organów resortu spraw wewnętrznych do powoływania

komisji powypadkowych, ustalania prawa do odszkodowania oraz wypłacania odszkodowania

- przysługują w stosunku do funkcjonariuszy odpowiednio: komisjom lekarskim podległym

Szefowi Agencji, w której funkcjonariusz pełni służbę, Szefowi tej Agencji lub upoważnionym

przez niego kierownikom jednostek organizacyjnych Agencji oraz komisjom powypadkowym

właściwej Agencji.

1.

Funkcjonariuszowi skierowanemu do wykonywania zadań służbowych w państwie, którego

terytorium w całości lub w części zostało uznane za strefę działań wojennych na podstawie

odrębnych przepisów lub w państwie, na terytorium którego występują warunki stwarzające

bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia tego funkcjonariusza przysługuje, na

koszt właściwej Agencji, ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych,

w związku z wykonywaniem tych zadań, poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło

uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć funkcjonariusza.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń,

państwa, na terytoriach których występują warunki wymienione w ust. 1, z zachowaniem

wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.

3.

Zakres i sumę ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, określa umowa ubezpieczenia zawarta

między zakładem ubezpieczeń a Szefem właściwej Agencji lub funkcjonariuszem skierowanym

do wykonywania zadań służbowych określonych w ust. 1.

4.

Maksymalną wysokość składki ubezpieczeniowej opłacanej lub refundowanej z budżetu

właściwej Agencji ustala Szef tej Agencji, uwzględniając w szczególności rodzaj zadań

służbowych przewidzianych do wykonywania przez funkcjonariusza określonego w ust.

1 oraz miejsce wykonywania tych zadań.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo równoważnik pieniężny w zamian

za to umundurowanie, albo kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom równoważnika pieniężnego oraz kwoty

przeznaczonej na zakup ubrania typu cywilnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie

powinno ustalać ekwiwalentną wysokość kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi

w przypadku nieotrzymania umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice wynikające

z przynależności do poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego wysokość proporcjonalnie

do okresu pełnienia służby w danym roku kalendarzowym, a także określać termin wypłaty

tego równoważnika.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy oraz sposób noszenia umundurowania.

Rozporządzenie powinno określać wygląd munduru funkcjonariusza ABW i AW, jego barwę

oraz rodzaje umundurowania, a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy

w poszczególnych rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.

2.

Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób i w okolicznościach określonych

odrębnymi przepisami.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą ustanawiać, w drodze zarządzeń,

odznaki i oznaki noszone na mundurze.

1.

Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie niezbędne do wykonywania

czynności służbowych.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do uzbrojenia, jego przyznawania

i użytkowania, a także może określić przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika

pieniężnego w zamian za niektóre przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy

używalności tych przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie

wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik

pieniężny w zamian za wyżywienie, określając także wysokość równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu,

na koszt właściwej Agencji, środkami publicznego transportu zbiorowego, do jednej

wybranej przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa w ust. 2, szczegółowe zasady

korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3, oraz dokumenty,

na podstawie których następuje realizacja tych uprawnień.

5.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne świadczenia socjalne.

6.

Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaj, zakres i sposób ustalania wysokości świadczeń socjalnych, o których mowa w

ust. 5, a także warunki korzystania przez funkcjonariuszy z tych świadczeń.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

90 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji

przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnych warunkach lub

o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w ABW albo AW podjął pracę, okres

tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających

z prawa pracy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku

skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze

służby.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 i Nr 218, poz. 1690).

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227).

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie powinno określać zwłaszcza

1)

szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych funkcjonariuszy,

nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego, mianowania, przenoszenia,

odwoływania i zwalniania ze stanowisk służbowych;

2)

sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;

3)

rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza jest on

obowiązany udzielić.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych.

2.

Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego z upływem 6 miesięcy

służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po roku służby.

3.

Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz nabywa z upływem roku

służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

4.

Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym.

5.

Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy poprzedniego

zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu i służbie oraz sposób

rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.

6.

Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo

wolnych od pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7-12, art. 15 i art. 19, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 51 i art. 52 ust. 1 i ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 84 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i b, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

4)

art. 84 pkt 2 lit. c, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu wypoczynkowego

może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje zwrot kosztów przejazdu

poniesionych w związku z odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach

służbowych w przypadku przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów,

które określi Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien

obejmować udokumentowane opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane

w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków rodziny,

o których mowa w art. 91, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu spowodowało również

powrót tych osób.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów służbowych wymaga zgody

przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, może

być przyznany płatny urlop dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.

2.

Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby, przysługuje płatny

urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze

1)

5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;

2)

8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;

3)

11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.

3.

Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć

11 dni roboczych rocznie.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe

dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których przysługuje prawo do urlopu

dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami

służby.

1.

Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej, płatnego urlopu zdrowotnego

jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu kolejnych 12 miesięcy - na okres

do 6 miesięcy.

2.

Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów

i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie

przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na odbycie aplikacji radcowskiej

lub legislacyjnej, udziela się płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze

1)

na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie - 7 dni;

2)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

3)

dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych

- 14 dni w celu przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;

4)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;

6)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni.

3.

Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia związku małżeńskiego,

w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba,

dziecka obcego przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny

zastępczej, a także z powodu pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów,

dziadków i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub

pod jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi

w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących

na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.

4.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony ważnymi względami

osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.

1.

Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza ABW albo AW ma prawo tylko do

jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze korzystniejszym.

2.

Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu wypoczynkowego, wynikającej

z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji

1)

tryb udzielania urlopów, o których mowa w art. 95 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 2 oraz

art. 98, a także przełożonych właściwych w sprawach tych urlopów,

2)

sposób postępowania w przypadku odwołania funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego

lub wstrzymania udzielenia tego urlopu,

3)

sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

4)

wzór orzeczenia komisji lekarskiej ABW albo AW zawierającego wniosek w sprawie udzielenia

funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego

- uwzględniając konieczność zapewnienia niezakłóconego funkcjonowania jednostki organizacyjnej

Agencji oraz, w przypadku urlopu wypoczynkowego, prawo funkcjonariuszy do wypoczynku.

Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące wyniki w służbie,

mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała w rozkazie;

2)

krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedstawienie do orderu lub odznaczenia.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny,

prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją

lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza

w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

3.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu ukończenia 18 roku życia, a w

razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej - do czasu ukończenia

nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed

osiągnięciem takiego wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową niezdolność do pracy albo inne okoliczności

są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i

macochę oraz osoby przysposabiające.

1.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności

inwestycyjnej właściwej Agencji oraz pozostające i przekazane do dyspozycji Szefa

tej Agencji.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień do rozporządzania

lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia

wydanego na podstawie art. 111.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu

mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego

w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważników pieniężnych

za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając

sposób obliczania wysokości tych równoważników oraz przypadki, w których świadczenia

te są przyznawane, i przypadki, w których podlegają zwrotowi.

1.

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i

z powrotem.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

właściwa Agencja wykupiła uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji

zbiorowej.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów, o których mowa w ust.

1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych kosztów oraz przypadki, w których

koszty te są zwracane.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2.

Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza

w służbie stałej.

3.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku

1)

wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.

4.

Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby

na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60 ust. 1 pkt 1.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z

jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając

coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu

cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego

uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 111, rodzaje dokumentów

wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy

jej przyznawaniu lub zwrocie.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 108 ust. 1;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego prawa do

lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu,

o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 110 ust.

3.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub

dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej,

lokal mieszkalny w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych jednostek samorządu

terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa albo państwowych osób prawnych,

zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną na

a)

wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 108

ust. 1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej,

jeżeli zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową

na zasadach określonych w tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów, określonych w ust. 1, ustala w drodze zarządzenia Szef właściwej Agencji.

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub

domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego

własność funkcjonariusza lub jego małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych

z nim członków rodziny, przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm

lub zapewnić zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu

mieszkalnym. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Agencji, w której funkcjonariusz

pełni służbę.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych

oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy ABW i AW. Rozporządzenie

powinno ustalać sposób przydziału lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych, oraz

określać ich wielkość, z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków

jego rodziny, a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub

tymczasowej kwatery.

Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz załatwienie

spraw, o których mowa w art. 105, art. 106 ust. 1 oraz art. 108 ust. 1, następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

Funkcjonariusz Agencji zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin,

zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących

lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla każdej Agencji.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy w tych grupach

oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat, uwzględnianej

przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, uwzględniając okresy innej służby

traktowane jako równorzędne ze służbą w ABW lub AW, okresy zatrudnienia i inne okresy,

które na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

stanowiące tajemnicę państwową stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie

tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych.

Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 54 ust. 1 do dyspozycji Szefa właściwej

Agencji otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym

i inne świadczenia pieniężne należne na stanowisku zajmowanym bezpośrednio przed przeniesieniem

do dyspozycji Szefa, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska

służbowego.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko

służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania

należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia

związanego z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 57 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariusza przeniesionego

na własną prośbę.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień;

2)

dodatek służbowy;

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby.

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób

ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,

warunkami lub miejscem pełnienia służby.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą określić, w drodze

zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym są płatne z dołu.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed Szefem właściwej Agencji lub kierownikiem jednostki organizacyjnej

tej Agencji, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia

roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 3-5, art. 95, art. 101 ust. 3 i art. 120, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia;

2)

art. 10, art. 11, art. 18 pkt 1, art. 25, art. 43, art. 49 i art. 50, które wchodzą

w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

3)

art. 2 pkt 3, art. 3, art. 5, art. 6, art. 8, art. 13 pkt 1, 2 i 6, art. 14, art.

18 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b i c, art. 20, art. 21, art. 23, art. 28, art. 34, art.

36, art. 39 pkt 2-6, art. 40, art. 41, art. 45 pkt 1 i 6, art. 46 pkt 1 lit. a i lit.

c-e oraz pkt 2-5, art. 57 pkt 2, art. 58, art. 59 pkt 1-3, art. 60, art. 63, art.

65 pkt 3-5, art. 66 pkt 1 lit. a i pkt 2, art. 67 pkt 1, art. 78, art. 79, art. 80

pkt 3 oraz art. 81, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

4)

art. 17 pkt 6, art. 33, art. 39 pkt 1 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.;

5)

art. 16, który wchodzi z życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

5)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna;

3

pomoc finansowa na kształcenie dzieci.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w danej Agencji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie

której otrzymał taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg,

uwzględniając sposób ustalenia okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody

rocznej, wysokość tej nagrody, przesłanki jej obniżenia i przypadki, kiedy nagroda

nie przysługuje, termin wypłaty nagrody rocznej, okoliczności uzasadniające przyznanie

funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb

postępowania w tych sprawach.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych

przeznaczonych na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości

funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby

-

75%,

po 25 latach służby

-

100%,

po 30 latach służby

-

150%,

po 35 latach służby

-

200%,

po 40 latach służby

-

300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz zasady jej obliczania i wypłacania.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia lub delegowania

do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo podróży służbowej poza stałe

miejsce pełnienia służby. Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki

przyznawania świadczeń, a także sposób ich wypłaty.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art.

60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe;

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

Agencji;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;

5)

niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.

2.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 3 otrzymuje wyłącznie 50%

odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe niewykorzystane w latach

poprzedzających rok zwolnienia ze służby.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, lub upoważnieni przez nich przełożeni

mogą w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na

uzasadnione potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej

50% w razie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa

właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi

ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu z tej służby żołnierz został

przyjęty do służby w Agencji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w ABW albo AW po

zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1-3 nie zalicza się okresów odbywania

kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz

został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone.

5.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji

Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 128 ust. 1 pkt 2-4.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie

art. 54 ust. 1.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska Agencji wyda

orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia określone w art.

132 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby

został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje

prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 131 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji

Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1, jeżeli koszty pogrzebu ponosi

małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków właściwej Agencji. Szef tej Agencji

może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby

pozostającej w związku ze służbą.

3.

W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwej Agencji

małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku kolejno jednej z osób wymienionych

w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa określonego tam zasiłku pogrzebowego.

1.

W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu

z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki

do uzyskania renty rodzinnej, Szef właściwej Agencji przyznaje pomoc finansową na

kształcenie, ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie właściwej Agencji.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom ponadgimnazjalnych szkół

publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży i dla

dorosłych oraz słuchaczom zakładów kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników

służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia kształcenia,

nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, szczegółowe warunki i tryb jej przyznawania,

uwzględniając poziom kształcenia i rodzaj szkoły.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje, z zastrzeżeniem ust.

3, zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji

Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1 - jeżeli koszty pogrzebu ponosi

funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci członków rodziny

funkcjonariusza

1)

małżonka;

2)

dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3)

dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4)

dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice ich

nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni

w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5)

rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy oraz osób

ich przysposabiających;

6)

osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów od rębnych funkcjonariuszowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

w dyspozycji Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1, funkcjonariusz

otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne

należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z

uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń funkcjonariuszom skierowanym

do szkoły, na przeszkolenie lub na studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia

przysługujące funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość

i warunki wypłaty.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym

mowa w art. 89.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie

zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem

sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy

nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione w art. 123, art. 128, art. 129

i art. 132.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz właściwość i tryb

postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych oraz dokonywania potrąceń

z tych należności.

Przepisu art. 142 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych określonych w rozporządzeniach

wydanych na podstawie art. 90 ust. 6 oraz do świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia

służby w innej miejscowości, a także do świadczeń, o których mowa w art. 105, art.

106 ust. 1 i art. 108 ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków w ABW albo służby obojga

małżonków w AW, obojgu małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu

uprawnień do świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej wysokości.

Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną

za popełnione przestępstwa i wykroczenia.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

nagana z ostrzeżeniem;

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7)

obniżenie stopnia;

8)

pozbawienie stopnia oficerskiego;

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

10)

wydalenie ze służby.

2.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 151, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

1.

O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu

karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,

właściwy organ zawiadamia Szefa Agencji, w której funkcjonariusz pełni służbę.

2.

W stosunku do funkcjonariuszy ABW i AW, w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia,

uprawnienia Policji wynikające z przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przysługują Szefowi właściwej Agencji lub upoważnionym przez niego funkcjonariuszom.

1

Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać

Szefowi ABW albo Szefowi AW z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli

uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie.

2.

Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie.

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, do Szefa właściwej Agencji.

Właściwi do udzielania wyróżnień oraz wymierzania kar dyscyplinarnych są Szef ABW

albo Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

wymierzania i wykonywania kar oraz odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość

przełożonych w tych sprawach, z uwzględnieniem

1)

zakresu władzy dyscyplinarnej;

2)

przełożonych, którzy posiadają władzę dyscyplinarną;

3)

przypadków naruszenia dyscypliny i przypadków, w których postępowania dyscyplinarnego

nie wszczyna się;

4)

formy i treści rozstrzygnięcia o wszczęciu oraz o zakończeniu postępowania dyscyplinarnego,

a także o wymierzeniu kary dyscyplinarnej;

5)

czasu trwania postępowania dyscyplinarnego oraz praw obwinionego w toku tego postępowania;

6)

sposobu wykonywania oraz warunków i terminów zatarcia poszczególnych kar dyscyplinarnych,

a także przesłanek darowania kary dyscyplinarnej;

7)

przesłanek wznowienia postępowania dyscyplinarnego i trybu postępowania przy wznowieniu

tego postępowania;

8)

okoliczności i trybu udzielania wyróżnień przez przełożonych posiadających władzę

dyscyplinarną.

2.

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania

funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy ABW oraz AW.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który

1)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego,

2)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni, z wyjątkiem

rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej,

3)

jest członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą,

4)

posiada w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek,

5)

prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu

takiej działalności

- podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji, który uzyskał

zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 79a ust. 2.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje uzyskane

podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych do wpływania na działalność

organów władzy publicznej, przedsiębiorców lub nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści osobistej

lub majątkowej

-

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12.

1.

Osoba, która pełniła służbę lub była zatrudniona w Agencji oraz osoba, która pełniła

służbę lub była zatrudniona w Urzędzie Ochrony Państwa, która wbrew przepisom ustawy

wykorzystuje informacje uzyskane podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

do wpływania na działalność organów władzy publicznej, przedsiębiorców lub nadawców

w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści osobistej

lub majątkowej

-

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który tajnie współpracuje z nadawcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorem naczelnym, dziennikarzem lub osobą prowadzącą działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji, który uzyskał

zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 37 ust. 2.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz. 508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1355, Nr 125, poz. 1368 i Nr 138, poz. 1546 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 26, poz. 265) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 163 w § 3 i 4 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 477

3)

w art. 765 w § 2 w pkt 3 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencję

Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu”;

4)

w art. 811

a)

w § 1 wyrazy „Straż Graniczną lub Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Straż

Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu”, a wyrazy „przedstawiciela

Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „przedstawiciela Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu”,

b)

w § 2 w pkt 3 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu”;

5)

w art. 814 w § 4 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

6)

w art. 1057 w § 2 użyte dwukrotnie wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40, z 1996 r. Nr 7, poz. 44, z 1997 r. Nr 96, poz. 590, Nr 107, poz. 688, Nr 115, poz. 741 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 53 w ust. 1 i 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 76, poz. 809, Nr 98, poz. 1068, Nr 123, poz. 1353 i Nr 125, poz. 1368 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 20 w § 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 46

a)

w § 1 wyrazy „Straży Granicznej lub Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu”,

b)

w § 3 w pkt 3 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu”;

3)

w art. 48 w § 5 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

4)

w art. 50

a)

w § 2 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencję Wywiadu”, a wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”,

b)

w § 3 w pkt 3 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu”;

5)

w art. 64 w § 1 w pkt 13 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

6)

w art. 153

a)

w § 1 użyte dwukrotnie wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”,

b)

w § 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Obowiązki i uprawnienia związane z wykonywaniem czynności służbowych przez funkcjonariuszy

Agencji Wywiadu i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczą odpowiednio żołnierzy

Wojskowych Służb Informacyjnych w zakresie wykonywanych przez nich zadań, a uprawnienia

Agencji Wywiadu i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotyczą odpowiednio Wojskowych

Służb Informacyjnych.

3.

W zakresie zadań wykonywanych przez Wojskowe Służby Informacyjne Ministrowi Obrony

Narodowej przysługują odpowiednio uprawnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Szefa Agencji Wywiadu przewidziane w ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676) i przepisach wydanych na jej podstawie.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Sądem właściwym do załatwiania spraw, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu, wykonywanych przez Wojskowe Służby Informacyjne w zakresie ich zadań jest Wojskowy

Sąd Okręgowy w Warszawie.

”

;

2)

w art. 169 w ust. 1 w pkt 8 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189) w art. 44h w ust. 1 w pkt 2 wyrazy „i Urzędowi Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805) art. 302 otrzymuje brzmienie

„

Art. 302.

Do okresu zatrudnienia wlicza się okres służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Więziennej, Straży Granicznej

i Państwowej Straży Pożarnej w zakresie i na zasadach przewidzianych odrębnymi przepisami.

”

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. Nr 19, poz. 145, z 1989 r. Nr 33, poz. 175, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 75, poz. 853 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 545 i Nr 94, poz. 1037 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1070) w art. 75 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 155, poz. 1016, z 2000 r. Nr 48, poz. 546 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 76, poz. 806) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 3

a)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

”

,

b)

po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

Agencji Wywiadu - Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Agencji Wywiadu,

”

;

2)

w art. 17 w ust. 3 oraz w art. 29 w ust. 3 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Szef

Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami

„Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu”;

3)

w art. 19 w ust. 1 w pkt 1a, w art. 21 w ust. 4 w pkt 3, w art. 29 w ust. 1 w pkt

4 oraz w art. 31 w ust. 1 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa”

i „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami

„Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja Wywiadu” oraz „Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 29, poz. 320, Nr 42, poz. 473, Nr 63, poz. 634, Nr 125, poz. 1367, Nr 126, poz. 1382 i Nr 128, poz. 1407 i 1408 oraz z 2002 r. Nr 37, poz. 329) w art. 20

a)

w ust. 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”;

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefów Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz

zasady i tryb wykonywania zadań przez Państwową Inspekcję Sanitarną Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji na terenie obiektów Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Agencji Wywiadu oraz w stosunku do funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Agencji Wywiadu.

”

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 41, poz. 365) w art. 13 w ust. 3 w pkt 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388) w art. 31 w ust. 2 oraz w art. 67 w ust. 1 i 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 i Nr 19, poz. 185) w art. 69 w ust. 4 i w art. 98 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1993 r. Nr 12, poz. 52, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 124, poz. 583, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 498, Nr 106, poz. 1149 i Nr 110, poz. 1189) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 61 po wyrazach „Urzędu Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,”;

2)

w art. 74 w ust. 5 i w art. 102 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

3)

w art. 106 po wyrazach „Urzędzie Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,”.

W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych

(Dz. U. Nr 55, poz. 236, z 1997 r. Nr 82, poz. 518 i Nr 88, poz. 554, z 1999 r. Nr 72, poz. 802 oraz z 2000 r. Nr 107, poz. 1127) w art. 19 w ust. 2 wyrazy „Urzędzie Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 703, Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1104, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1324, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539, Nr 73, poz. 764, Nr 74, poz. 784, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 968, Nr 102, poz. 1117, Nr 106, poz. 1150, Nr 110, poz. 1190, Nr 125, poz. 1363 i 1370 i Nr 134, poz. 1509 oraz z 2002 r. Nr 19, poz. 199 i Nr 25, poz. 253) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1 w pkt 77, w art. 30 w ust. 1 w pkt 5 i w art. 41 w ust. 6 użyte

w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich

przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja Wywiadu”;

2)

art. 45a otrzymuje brzmienie

„

Art. 45a.

Prezes Rady Ministrów określi, ze względu na ochronę tajemnicy państwowej, w drodze

zarządzenia, odrębny tryb poboru podatku dochodowego, tryb składania informacji i

zeznań podatkowych, a także dodatkowe zadania płatników związane z obowiązkiem rozliczania

rocznego podatków, z uwzględnieniem wszystkich dodatkowych dochodów, wydatków, ulg,

zwolnień i wyłączeń, mających wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość podatku podatnika,

niż określone w art. 6, 37, 38, 41, 42 i 45, ustalając jednocześnie dodatkowy zakres

obowiązków płatnika, w szczególności prowadzenia postępowań i wydawania decyzji w

sprawach podatkowych, w których właściwe są organy podatkowe.

”

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. Nr 88, poz. 400, z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 152, poz. 723, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 106, poz. 680, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 45, poz. 436 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 874 i 877 i Nr 110, poz. 1189) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 25 w pkt 1 w lit. a) wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu”;

2)

w art. 60 w ust. 1 i 4, w art. 66 w ust. 2, w art. 84 i w art. 100 w ust. 2 wyrazy

„Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1103 i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 14, poz. 143, Nr 81, poz. 877 i Nr 110, poz. 1189 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 34b w ust. 3 w pkt 4 i w art. 36 w ust. 7 użyte w różnych przypadkach wyrazy

„Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami

„Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603, Nr 115, poz. 1229, Nr 122, poz. 1323 i Nr 154, poz. 1793 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 36 w ust. 2

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - wymaga zgody Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

”

;

b)

po pkt 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

Agencji Wywiadu - wymaga zgody Szefa Agencji Wywiadu.

”

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, Nr 60, poz. 700 i 703, Nr 86, poz. 958, Nr 103, poz. 1100, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1315 i 1324, z 2001 r. Nr 106, poz. 1150, Nr 110, poz. 1190 i Nr 125, poz. 1363 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 6 w ust. 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. Nr 90, poz. 450, z 1999 r. Nr 101, poz. 1177 i z 2000 r. Nr 62, poz. 718) w art. 17 w ust. 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 108) w art. 38 w ust. 1 w pkt 2 wyrazy „Urzędzie Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży

Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 1, w art. 3 w ust. 1 w pkt 7, w art. 12, w art. 13 w ust. 1, w art. 39 w ust.

1 w pkt 2 i w art. 42 w ust. 2 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa,”

zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencja Wywiadu,”;

3)

w art. 3 w ust. 2 i 3 po wyrazach „Urzędzie Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

4)

w art. 20 ust. 4a otrzymuje brzmienie

„

4a.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz schorzeń i chorób, o

których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, a także właściwość i warunki służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Agencji Wywiadu powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia,

z uwzględnieniem tych chorób i schorzeń, które powstały w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji

Wywiadu, oraz tych, które istniały przed przyjęciem do służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu, lecz uległy nasileniu lub ujawniły się w czasie

trwania służby w tej formacji.

”

;

5)

w art. 21

a)

w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

W stosunku do funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

właściwe w tych sprawach są komisje lekarskie podległe Szefowi Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Szefowi Agencji Wywiadu.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady orzekania o inwalidztwie

funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, emerytów i

rencistów Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu,

tryb postępowania i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, a także sposób

przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania,

uwzględniając w orzeczeniu grupę inwalidztwa, do której funkcjonariusz został zaliczony,

związek inwalidztwa ze służbą, datę lub okres powstania inwalidztwa oraz ustalenia

co do samodzielnej egzystencji.

”

;

6)

po art. 58 dodaje się art. 58a w brzmieniu

„

Art. 58a.

1.

Emeryci i renciści Urzędu Ochrony Państwa oraz osoby uprawnione do renty rodzinnej

po funkcjonariuszach, emerytach i rencistach Urzędu Ochrony Państwa, z zastrzeżeniem

art. 39, zachowują prawo do świadczeń pieniężnych ustalonych na podstawie przepisów

ustawy.

2.

Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa nabywają prawo do świadczeń pieniężnych z zaopatrzenia

emerytalnego na warunkach określonych w przepisach obowiązujących w dniu zwolnienia

ze służby.

”

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800) w art. 3 w pkt 15 wyrazy „Szefowi Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„odpowiednio Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefowi Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 104, poz. 1104 oraz z 2001 r. Nr 122, poz. 1349, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1791) w art. 20 w ust. 1 w pkt 2, w art. 21 i w art. 25 w ust. 2 wyrazy „Szefowi Urzędu

Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „odpowiednio Szefowi Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szefowi Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368) w art. 64 w ust. 1 w pkt 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„odpowiednio Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników

(Dz. U. Nr 142, poz. 702, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 116, poz. 1216 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1189) w art. 15 w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „Urzędowi Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 i Nr 102, poz. 1115 oraz z 2002 r. Nr 4, poz. 31 i Nr 25, poz. 253) w art. 19 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „, Szefowi Urzędu Ochrony Państwa”;

2)

w ust. 4 wyrazy „, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii

Szefa Urzędu Ochrony Państwa,” zastępuje się wyrazami „oraz ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych”.

W ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. Nr 61, poz. 283 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 883, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 2, poz. 5 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 877, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189 i Nr 154, poz. 1800) w art. 68 w ust. 4 i w art. 112 w ust. 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236 i Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1311 i 1324, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539, Nr 88, poz. 961, Nr 97, poz. 1050, Nr 126, poz. 1382 i 1384 i Nr 154, poz. 1796 i 1801 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 8 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu,

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. Nr 54, poz. 348 i Nr 158, poz. 1042, z 1998 r. Nr 94, poz. 594, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 88, poz. 980, Nr 91, poz. 1042 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 555 i Nr 103, poz. 1099, z 2001 r. Nr 154, poz. 1800 i 1802) w art. 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „odpowiednio Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, Nr 57, poz. 618, Nr 62, poz. 681 i Nr 63, poz. 701, z 2000 r. Nr 43, poz. 488 i Nr 50, poz. 600 oraz z 2002 r. Nr 14, poz. 128) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 w ust. 3 w pkt 4 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 17e w pkt 2 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu”;

3)

w art. 31 w ust. 1 wyrazy „oraz Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szef Agencji Wywiadu”;

4)

w art. 32 wyrazy „Szefem Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefem Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557 i Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 111, poz. 1194 i Nr 151, poz. 1686) w art. 10 w § 3 i w art. 253 w § 1 i 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 134 w § 1 i w art. 309 w § 1 w pkt 4 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 312 w pkt 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej

(Dz. U. Nr 71, poz. 449, z 1998 r. Nr 137, poz. 886, z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 104, poz. 1103, z 2001 r. Nr 81, poz. 877, Nr 110, poz. 1189 i Nr 123, poz. 1353 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365) w art. 29 w ust. 7 wyrazy „Urzędem Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencją

Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649, z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 129, poz. 1444 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 37, w art. 39 w ust. 2 w pkt 5, w art. 66 w ust. 4 w pkt 4 i w ust.

7, w art. 73 w ust. 3, w art. 76 w ust. 3 i 5 i w art. 86 w ust. 1 użyte w różnych

przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach

wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu”;

2)

w art. 53 w ust. 1 w pkt 6, w art. 76 w ust. 4, w art. 80c w ust. 1 w pkt 4 i w art.

100c w ust. 1 w pkt 4 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje

się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencja Wywiadu”;

3)

w art. 76 w ust. 3 i 4, w art. 80e w ust. 2 i w art. 86 w ust. 2 użyte w różnych przypadkach

wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach

wyrazami „Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400 i z 2002 r. Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 75d w ust. 2

a)

pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

”

b)

po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

Szefowi Agencji Wywiadu,

”

;

2)

w art. 76a wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

3)

w art. 82 w ust. 6 wyrazy „oraz Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefa Agencji Wywiadu”;

4)

w art. 85b

a)

w ust. 2 i 3 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu”,

b)

w ust. 4 wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa powiadamia” zastępuje się wyrazami „Szef

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu powiadamiają”;

5)

w art. 87 w ust. 1 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu”;

6)

w art. 90 w ust. 2

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

„Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

”

b)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

Szefa Agencji Wywiadu,

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 46 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu - wymaga zgody wojewody, wydanej

w porozumieniu odpowiednio z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefem

Agencji Wywiadu.

”

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 29, poz. 357, z 2001 r. Nr 4, poz. 23, Nr 27, poz. 298 i Nr 123, poz. 1353 oraz z 2002 r. Nr 71, poz. 656) w art. 4 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany

a)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

”

;

b)

dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

Szefa Agencji Wywiadu,

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474, Nr 49, poz. 509 i Nr 100, poz. 1087) w art. 43 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których

mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję

Wywiadu oraz Wojskowe Służby Informacyjne, Generalnemu Inspektorowi nie przysługują

uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1, 3-5 oraz w art. 15-18.

”

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321, z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 126, poz. 1382, Nr 129, poz. 1441, Nr 130, poz. 1450 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365 i Nr 71, poz. 655) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 33a w ust. 1 w pkt 7 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencję Wywiadu”;

2)

art. 76 otrzymuje brzmienie

„

Art. 76.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra

Obrony Narodowej, ustala, w drodze rozporządzenia, szczegółowy rozdział kompetencji

między Policję, Biuro Ochrony Rządu, Państwową Straż Pożarną, Straż Graniczną, Obronę

Cywilną Kraju, Żandarmerię Wojskową i wojskowe organy porządkowe, a także zasady ich

współdziałania.

”

W ustawie z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników

jednostek sfery budżetowej

(Dz. U. Nr 160, poz. 1080, z 1998 r. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 72, poz. 802 i Nr 110, poz. 1255) w art. 1 w ust. 3 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „odpowiednio

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w pkt 2 w lit. l), w art. 6 w ust. 1 w pkt 15, w art. 8 w ust. 15 w pkt 2

i w art. 16 w ust. 1 w pkt 11 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa”

zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego i Agencja Wywiadu”;

2)

w art. 6

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby wymienione w ust.

1 pkt 13-14 i 16-18b, które nie pozostawały w służbie w dniu wejścia w życie ustawy.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby wymienione w ust.

1 pkt 15, które przed dniem wejścia w życie ustawy nie pozostawały w stosunku służby

w Urzędzie Ochrony Państwa.

”

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961, Nr 98, poz. 1070, Nr 100, poz. 1082, Nr 102, poz. 1116, Nr 125, poz. 1368 i Nr 145, poz. 1623 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 363 i 365) w art. 32 w pkt 5 i w art. 171 w ust. 2 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Warunki nabywania prawa do emerytury i rent oraz innych świadczeń przysługujących

z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń

dla

1)

żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej

i Państwowej Straży Pożarnej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie,

2)

funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy

zostali zwolnieni ze służby, a następnie podjęli służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

lub Agencji Wywiadu oraz dla członków ich rodzin, określają przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób.

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1 w pkt 6 w lit. b) oraz w art. 45 w ust. 2 w pkt 2 po wyrazach „Urzędzie

Ochrony Państwa” dodaje się wyrazy „, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji

Wywiadu”;

3)

w art. 32 w ust. 3 w pkt 6 po wyrazach „Urzędu Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,”.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. Nr 155, poz. 1016, z 1999 r. Nr 38, poz. 360 i z 2000 r. Nr 48, poz. 553) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 38 w ust. 1, w art. 39 w ust. 1 i 3, w art. 41 w ust. 2 i w art. 52 użyte w

różnych przypadkach wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich

przypadkach wyrazami „odpowiednio Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef

Agencji Wywiadu”;

2)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

Jeżeli Prezes Instytutu Pamięci, w związku z wykonywaniem swoich zadań, stwierdzi,

że w dokumentach znajdują się informacje o przestępstwach określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676), zawiadamia o tym bezzwłocznie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przepisu

art. 304 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

”

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i z 2000 r. Nr 103, poz. 1099) w art. 23 w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 3, w art. 17 w ust. 1 w pkt 2 i w art. 29 w pkt 2 użyte w różnych przypadkach

wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami

„Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego”;

2)

skreśla się rozdział 2;

3)

w art. 15, w art. 23 w ust. 3 i 4, w art. 36 w ust. 5 w pkt 1, w art. 42 w ust. 3

w pkt 2 i w ust. 5, w art. 48i, w art. 48m w pkt 2 i w art. 53 w ust. 3 użyte w różnych

przypadkach wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich

przypadkach wyrazami „Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”;

4)

w art. 30 wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencja Wywiadu”;

5)

w art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jeżeli w toku poszerzonego lub specjalnego postępowania sprawdzającego wystąpią wątpliwości

niepozwalające na ustalenie, czy osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy,

służba ochrony państwa zapewnia osobie sprawdzanej możliwość osobistego ustosunkowania

się, w toku wysłuchania, do przesłanek faktycznych stwarzających te wątpliwości. Osoba

ta może stawić się na wysłuchanie ze swoim pełnomocnikiem. Do informacji uzyskanych

w wyniku wysłuchania stosuje się przepisy art. 39 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676).

”

;

6)

w art. 53 w ust. 2 wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szef

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szef Agencji Wywiadu”;

7)

w art. 74 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do danych zgromadzonych w postępowaniu, o którym mowa w art. 67 ust. 1, stosuje się

przepisy art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu.

”

;

8)

w załączniku nr 1

a)

w części I w pkt 15 wyrazy „Szefowi Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefowi Agencji Wywiadu”,

b)

w części II w pkt 28, 29 i 33 po wyrazach „Urzędu Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,”.

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej

i Urzędu Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 53, poz. 548 i z 2001 r. Nr 27, poz. 298) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule ustawy wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 1 w ust. 1 i w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się

wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu”;

3)

w art. 1 w ust. 1 wyrazy „oraz Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefa Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 53, poz. 549 i z 2001 r. Nr 27, poz. 298) w art. 3 w pkt 1, w art. 15 w ust. 6, w art. 16 w ust. 2 i w art. 49 wyrazy „Urzędu

Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu”.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. o niektórych umowach kompensacyjnych zawieranych

w związku z umowami dostaw na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. Nr 80, poz. 903, z 2000 r. Nr 119, poz. 1250, z 2001 r. Nr 89, poz. 972 i z 2002 r. Nr 37, poz. 332) w art. 20 w ust. 2 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. Nr 83, poz. 930, z 2000 r. Nr 60, poz. 703 i Nr 62, poz. 717, z 2001 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 106, poz. 1149 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 365) w art. 53 w § 38 w pkt 3, w art. 118 w § 2, w art. 134 w § 1 w pkt 3 oraz w art.

150 w § 3 i 4 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje

się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 2 grudnia 1999 r. o narodowym spisie powszechnym ludności i mieszkań

w 2002 r.

(Dz. U. z 2000 r. Nr 1, poz. 1 i Nr 93, poz. 1026) w art. 3 w pkt 14 wyrazy „Ministra Obrony Narodowej i Szefa Urzędu Ochrony Państwa”

zastępuje się wyrazami „Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

i Szefa Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze

budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 19, poz. 239 oraz z 2001 r. Nr 85, poz. 924, Nr 100, poz. 1080 i Nr 154, poz. 1784 i 1799) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 10a po wyrazach „spraw wewnętrznych” stawia się przecinek i wyrazy „oraz Szefa

Urzędu Ochrony Państwa.” zastępuje się wyrazami „Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Szefa Agencji Wywiadu.”

W ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 43, poz. 489 i z 2001 r. Nr 63, poz. 636) w art. 8 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. Nr 50, poz. 580 i z 2001 r. Nr 56, poz. 579) w art. 6 w pkt 7 wyrazy „Urzędowi Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508) w art. 57 w ust. 2, w art. 59 w ust. 1 i 3, w art. 60 w ust. 1 i w art. 62 użyte

w różnych przypadkach wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w

odpowiednich przypadkach wyrazami „Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych

aktów prawnych

(Dz. U. Nr 62, poz. 718 i z 2001 r. Nr 46, poz. 499) w art. 22 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy

do spraw zagranicznych, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szef Agencji

Wywiadu wydają, w razie potrzeby, wyodrębnioną edycję dziennika urzędowego z aktami

prawnymi zawierającymi informacje niejawne.

”

W ustawie z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 73, poz. 852, z 2001 r. Nr 122, poz. 1321 i Nr 154, poz. 1800 i 1802 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1 w pkt 4 i w ust. 4 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się

wyrazami „Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 8 w ust. 2, w art. 12 w ust. 4, w art. 14 w ust. 2a, w art. 14a w ust. 2, w

art. 18 w ust. 3, w art. 40 w ust. 3, w art. 88 w ust. 3 i w art. 114 w ust. 5 w pkt

1 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego”;

3)

w art. 40 w ust. 2 wyrazy „Szefowi Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

Postępowania przygotowawcze oraz inne postępowania wszczęte i niezakończone przez

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dnia wejścia w życie art. 197 pkt 1, które

związane są z realizacją zadań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, toczą się nadal, na podstawie dotychczasowych przepisów.

W ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego

wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

(Dz. U. Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 63, poz. 641 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 32, poz. 299 i Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 i w art. 33 w ust. 1 w pkt 2 i w ust. 5 użyte w różnych przypadkach

wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach

wyrazami „Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”;

2)

w art. 5 w ust. 4 i w art. 14 w ust. 2 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony

Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa

Wewnętrznego”.

1.

W okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy funkcjonariusze pełniący

służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży Granicznej mogą zgłosić

zamiar wstąpienia do służby w CBA.

2.

Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji i Straży

Granicznej zgłaszają pisemnie zamiar wstąpienia do służby w CBA do Szefa CBA lub Pełnomocnika,

o którym mowa w art. 214 ust. 1.

3.

Przepis art. 50 stosuje się odpowiednio.

4.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego zawiadamia pisemnie, odpowiednio Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży

Granicznej, o zakwalifikowaniu funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Policji, Straży Granicznej do służby w CBA.

5.

Funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 4, zwalnia się ze służby w Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od

dnia zawiadomienia. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendant Główny Policji

lub Komendant Główny Straży Granicznej informują pisemnie Szefa CBA o przewidywanym

terminie zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

6.

Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policji, Straży Granicznej, zakwalifikowani

do służby, stają się funkcjonariuszami CBA z dniem mianowania ich do służby przez

Szefa CBA, zachowując ciągłość służby.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 100, poz. 1085 i Nr 154, poz. 1800) w art. 63 w ust. 4 wyrazy „Urzędzie Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu”.

1.

Funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwolnionemu w trybie, o którym

mowa w art. 212 ust. 5, nie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych

ze zwolnieniem ze służby, określonych w art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu.

2.

Funkcjonariuszowi Policji zwolnionemu w trybie, o którym mowa w art. 212 ust. 5, nie

przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby, określonych

w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

3.

Funkcjonariuszowi Straży Granicznej zwolnionemu w trybie, o którym mowa w art. 212

ust. 5, nie przysługuje prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze

służby, określonych w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 119, poz. 1250, z 2001 r. Nr 154, poz. 1789 i z 2002 r. Nr 41, poz. 365) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 11 oraz w art. 29 w ust. 2 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Szef

Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami

„Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu”;

2)

w art. 6 w ust. 2 wyrazy „Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

(Dz. U. Nr 122, poz. 1321) w art. 24 w ust. 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. Nr 27, poz. 298 i Nr 106, poz. 1149) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 w ust. 3, w art. 16 w pkt 3, w art. 51 w ust. 1 i w art. 107 w ust. 2 użyte

w różnych przypadkach wyrazy „Urząd Ochrony Państwa” zastępuje się użytymi w odpowiednich

przypadkach wyrazami „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu”;

2)

w art. 84 w ust. 2 w pkt 5 po wyrazach „Urzędzie Ochrony Państwa,” dodaje się wyrazy

„Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,”;

3)

w art. 92 w ust. 1 po wyrazach „Urzędzie Ochrony Państwa” dodaje się wyrazy „, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu”;

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 197

pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art.

214, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229) w art. 3 w pkt 40 wyrazy „Szefowi Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami

„Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Szefowi Agencji Wywiadu”.

W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. Nr 67, poz. 679) w art. 7 w ust. 2 i 3, w art. 9 w ust. 4, w art. 20 w ust. 3, w art. 23 w ust. 2,

w art. 24 w ust. 2, w art. 29 w ust. 3, w art. 30, w art. 33 w ust. 2 i w art. 35

w ust. 2 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Szef Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych

(Dz. U. Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany

a)

w ust. 1 w pkt 2 wyrazy „Urzędem Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencją

Bezpieczeństwa Wewnętrznego”;

b)

w ust. 2 wyrazy „Urzędem Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „Agencją Bezpieczeństwa

Wewnętrznego”.

W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. Nr 62, poz. 558) w art. 14

a)

w zdaniu wstępnym oraz w pkt 1 wyrazy „lub Szefa Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje

się wyrazami „, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu”,

b)

w pkt 2 wyrazy „lub Szefem Urzędu Ochrony Państwa” zastępuje się wyrazami „, Szefem

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefem Agencji Wywiadu”.

Znosi się Urząd Ochrony Państwa.

Okres służby w Urzędzie Ochrony Państwa wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie

wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali zasady i tryb podziału mienia,

dokumentów, limitów zatrudnienia oraz środków budżetowych pozostających dotychczas

w posiadaniu jednostek organizacyjnych Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych,

zgodnie z kompetencjami utworzonych Agencji.

2.

Wyodrębnione archiwum Urzędu Ochrony Państwa przechodzi do ABW. Określone prawem obowiązki

i prawa związane z archiwum Urzędu Ochrony Państwa przechodzą na Szefa ABW.

1.

Należności i zobowiązania Szefa Urzędu Ochrony Państwa stają się należnościami i zobowiązaniami

Szefa ABW i Szefa AW w zakresie ich zadań i kompetencji.

2.

Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez lub na rzecz Urzędu

Ochrony Państwa przejmuje ABW lub AW w zakresie swoich zadań lub kompetencji.

Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy wydania poświadczenia

bezpieczeństwa wydane przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa zachowują ważność, chyba

że na podstawie odrębnych przepisów wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed Szefem Urzędu Ochrony Państwa dotyczące

spraw, które przeszły do właściwości lub kompetencji Szefa ABW albo Szefa AW, toczą

się nadał, na podstawie dotychczasowych przepisów, przed Szefem właściwej Agencji.

Funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy zgłoszą wystąpienie ze służby, zwalnia się ze służby z dniem zgłoszenia wystąpienia.

1.

Funkcjonariusze pełniący, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, służbę w Urzędzie

Ochrony Państwa, z wyjątkiem funkcjonariuszy Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa,

stają się, z utrzymaniem dotychczasowych warunków służby - do czasu zmiany tych warunków

w trybie określonym w art. 230 - funkcjonariuszami ABW, zachowując ciągłość służby.

2.

Funkcjonariusze Zarządu Wywiadu, w trybie określonym w ust. 1, stają się funkcjonariuszami

AW.

3.

Żołnierze zawodowi Wojskowych Służb Informacyjnych są wyznaczani i pełnią służbę w

jednostkach organizacyjnych AW na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotyczących

pełnienia służby poza resortem obrony narodowej.

4.

Żołnierzom zawodowym, o których mowa w ust. 3, w zakresie realizowanych przez nich

zadań przysługują uprawnienia funkcjonariuszy AW określone w rozdziale 4.

1.

Funkcjonariusze posiadający stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Urzędu Ochrony

Państwa i niespełniający odpowiednich warunków wykształcenia określonych w niniejszej

ustawie zachowują posiadane stopnie.

2.

Mianowanie funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, na kolejny wyższy stopień może

nastąpić dopiero po uzupełnieniu wykształcenia.

1

Szefowie ABW i AW, każdy w zakresie swojego działania, w terminie 14 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, uwzględniając kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego

przydatność do służby w ABW albo AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia

i środków budżetowych oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformują pisemnie

funkcjonariusza o

1)

proponowanych dla niego warunkach służby albo

2)

wypowiedzeniu stosunku służbowego.

2.

Jeżeli funkcjonariusz, w terminie 14 dni od dnia przedstawienia mu proponowanych warunków

służby, nie odmówi ich przyjęcia, uważa się, że wyraził zgodę na te warunki. Pisemna

informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać pouczenie w tej sprawie.

3.

W razie odmowy przyjęcia przez funkcjonariusza zaproponowanych warunków służby, stosunek

służby rozwiązuje się z dniem dokonania tej odmowy.

4.

Stosunek służby funkcjonariusza, któremu został wypowiedziany stosunek służbowy w

trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca, liczonym

od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego.

5.

Odmowa przyjęcia zaproponowanych warunków służby przez funkcjonariusza następuje w

formie pisemnej.

6.

W okresie wypowiedzenia stosunku służbowego funkcjonariusz może zostać zwolniony od

obowiązku świadczenia służby.

7

Wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przepisów art. 60 ust. 4 oraz art.

63 nie stosuje się.

8.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu w trybie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, przysługuje

prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby, określonych w

art. 128 ust. 1, a jeżeli są spełnione przesłanki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach, także do innych świadczeń i uprawnień wynikających z ustawy.

Do pracowników Urzędu Ochrony Państwa stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy

dotyczące uprawnień pracowników przejmowanego zakładu lub jego części przez innego

pracodawcę.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie stosuje się przepisy

dotychczas obowiązujące, o ile nie są z nią sprzeczne.

Prezes Rady Ministrów powoła pełnomocników do organizacji ABW i AW oraz likwidatora

Urzędu Ochrony Państwa oraz określi ich zadania i uprawnienia.

Traci moc ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 1999 r. Nr 51, poz. 526, Nr 53, poz. 548 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 73, poz. 852 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 877 i Nr 106, poz. 1149).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.

5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia

Do okresu zatrudnienia wlicza się okres służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Więziennej, Straży Granicznej

i Państwowej Straży Pożarnej w zakresie i na zasadach przewidzianych odrębnymi przepisami.