Ustawa z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 53 ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela, w przypadku zobowiązań samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, może nastąpić po wyrażeniu zgody przez podmiot,

który utworzył zakład. Podmiot, który utworzył zakład, wydaje zgodę albo odmawia jej

wydania, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych

oraz w oparciu o analizę sytuacji finansowej i wynik finansowy samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej za rok poprzedni. Zgodę wydaje się po zasięgnięciu opinii

kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

7.

W przypadku naruszenia przepisów ust. 2-6 lub art. 1 ust. 4 i 5, do sądu o stwierdzenie

nieważności umowy zbycia, dzierżawy, najmu, użytkowania, użyczenia aktywów trwałych

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej oraz przelewu wierzytelności może

wystąpić także podmiot, który utworzył zakład.

”

;

2)

art. 55a otrzymuje brzmienie

„

Art. 55a.

Do państwowych instytutów badawczych, będących publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

w rozumieniu art. 35d, przepisy art. 55 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

uchyla się art. 59a;

4)

uchyla się art. 67b;

5)

uchyla się dział Va.

1.

Od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r. w przypadku wzrostu

kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do kwoty wynikającej

z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej tego samego

rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, kierownik samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty,

o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie,

przy czym 3/4 tych środków kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

przeznacza na wzrost wynagrodzeń osób wykonujących zawód pielęgniarki albo położnej

w tym zakładzie.

2.

Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, następuje w uzgodnieniu z zakładową

organizacją związkową. W przypadku gdy w samodzielnym publicznym zakładzie opieki

zdrowotnej działa więcej niż jedna organizacja związkowa, organizacje wspólnie uzgadniają

wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, u którego nie działa zakładowa organizacja

związkowa, wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w uzgodnieniu z pracownikiem

wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów.

4.

W przypadku nieuzgodnienia wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w terminie

30 dni od dnia przekazania propozycji sposobu jego wykonania, decyzję podejmuje kierownik

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

5.

Do wzrostu kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych w umowach o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, których przedmiotem jest wyłącznie

stosowanie leków w rozumieniu tej ustawy, nie stosuje się przepisów ust. 1 -4.

6.

Do wzrostu rocznej stawki kapitacyjnej określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 137 ust. 9 albo 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych stosuje się przepisy ust. 1 -4.

7.

Kontrolę wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza

1)

podmiot, który utworzył zakład;

2)

Państwowa Inspekcja Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. Nr 89, poz. 589, z późn. zm..

8.

W przypadku naruszenia przez kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1

1)

podmiot, który utworzył zakład, może rozwiązać bez wypowiedzenia umowę o pracę albo

rozwiązać umowę cywilnoprawną, albo odwołać tego kierownika;

2)

Państwowa Inspekcja Pracy wydaje, na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, nakaz usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym w nakazie terminie.

1.

Kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, który wbrew obowiązkowi,

o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie przekazuje środków na wzrost wynagrodzeń w sposób

określony w tym przepisie,

podlega karze grzywny.

2.

W sprawach o wykroczenie określone w ust. 1 oskarżycielem publicznym jest inspektor

pracy.

Przepisy art. 53 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do zobowiązań samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej,

powstałych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do państwowych instytutów badawczych, będących publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

w rozumieniu art. 35d, przepisy art. 55 stosuje się odpowiednio.