Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie wymagań technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków

§ 1. Rozporządzenie określa

Załącznik nr 2

v.p

l

SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE WYPOSAŻENIA STATKU W ZBIOROWE ŚRODKI RATUNKOWE

T a be la 1 . Noś n o ść z b i o ro wych śro d kó w r a tunkowy ch

Lp. Rodzaj statku

Rejon żeglugi*)

1

rejon 1

wszystkie statki

Rodzaj zbiorowych

środków ratunkowych

Nośność zbiorowych

środków ratunkowych

łodzie lub tratwy

ratunkowe1)

odpowiadająca liczbie

osób znajdujących się

na statku

1) Wyposażenie łodzi i tratw ratunkowych powinno być zgodne z przepisami wydanymi przez dyrektora urzędu morskiego.

.go

T a be la 2 . W y po saż en i e z b i o ro wych środków r a tunkowy ch

Rejon żeglugi*)

Rodzaj zbiorowych

środków ratunkowych

Wyposażenie

zbiorowych środków

ratunkowych

Rodzaj statku

1

statki do przewozu towarów rejony 2—4

o nośności większej niż 150 t

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

2 wiosła, cuma,

czerpak, bosak

i koło ratunkowe

2

pchacze i holowniki

o wyporności większej niż 150 t

rejony 2—4

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

2 wiosła, cuma,

czerpak, bosak

i koło ratunkowe

3

urządzenia pływające, w tym rejony 2—4

w szczególności pływające żurawie i pogłębiarki

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

2 wiosła, cuma,

czerpak, bosak

i koło ratunkowe

promy na uwięzi

rejony 2—4

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

2 wiosła, cuma,

czerpak, bosak

i koło ratunkowe

rejony 2—4

statki pasażerskie

przeznaczone do przewozu nie

mniej niż 250 pasażerów lub posiadające więcej niż

50 miejsc sypialnych

dla pasażerów

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

2 wiosła, cuma,

czerpak, bosak

i koło ratunkowe

statek towarowy

o nośności większej niż 150 t

rejon 1

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

o napędzie

mechanicznym

—

pchacz i holownik

o wyporności większej niż 150 t

rejon 1

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

o napędzie

mechanicznym

—

urządzenie pływające

oraz statek pasażerski

o długości powyżej 12 m

rejon 1

łodzie ratunkowe

lub towarzyszące

o napędzie

mechanicznym

—

4

5

6

7

ww

8

w.

rcl

Lp.

T a be la 3 . Za s a d y u ż ywan i a p ł ywakó w r a tunkowy ch ja ko zbior owy ch śr odków r a tunkowyc h

Termin

Rejon żeglugi*)

1

w okresie od dnia 1 maja

do dnia 31 października

rejon 1—3 wody

administrowane

przez dyrektora

urzędu morskiego

2

poza okresem określonym

w lp. 1

Nośność

v.p

l

Lp.

nośność odpowiadająca liczbie osób

określonej w dokumencie

bezpieczeństwa statku

nośność odpowiadająca liczbie osób,

która może być umieszczona na pływaku

*) Rejony żeglugi

.go

UWAGA: Łodzie towarzyszące holowane za statkiem bez napędu mechanicznego powinny spełniać wymagania przewidziane dla łodzi ratunkowych.

Łodzie towarzyszące i ratunkowe, sztywne tratwy ratunkowe, pływaki ratunkowe i urządzenia do ich

wodowania znajdujące się na statku podlegają przeglądom dokonywanym przez upoważnione podmioty nie rzadziej niż co 5 lat.

ww

w.

rcl

rejon 1 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 2 m; do tego rejonu zalicza się część Zatoki Pomorskiej na południe od linii prostej łączącej cypel Nord Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze

oraz część Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z pławą podejściową do

portu Bałtijsk;

rejon 2 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 1,2 m; do tego rejonu zalicza się Zalew

Szczeciński, Zalew Kamieński, Zalew Wiślany, Zatokę Pucką, Zbiornik Włocławski oraz jeziora Śniardwy, Niegocin i Mamry;

rejon 3 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 0,6 m; do tego rejonu zalicza się niewymienione w rejonie 1 lub 2 rzeki, kanały i jeziora, uznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne, oraz polskie porty morskie;

rejon 4 — obejmujący wody śródlądowe, nieuznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne.

§ 4. 1. Wyposażenie ruchome statku, a w szczególności środki sygnałowe, środki oświetleniowe, środki

ratunkowe i środki łączności, powinno spełniać wymagania przepisów technicznych upoważnionych

podmiotów odpowiednich norm krajowych lub międzynarodowych.

2. Na statku powinny znajdować się dokumenty

potwierdzające spełnienie przez wyposażenie ruchome wymagań, o których mowa w ust. 1.

2) sposób upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków.

3. Wyposażenie ruchome powinno być właściwie

rozmieszczone i utrzymywane we właściwym stanie

technicznym.

.go

1) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza

lub ochrony przed hałasem;

§ 2. Wyposażenie statków żeglugi śródlądowej

uprawiających żeglugę na wodach administrowanych

przez dyrektora urzędu morskiego określają odrębne

przepisy.

§ 5. Liczba, rodzaj i rozmieszczenie środków sygnałowych, o których mowa w § 4 ust. 1, określają przepisy wydane na podstawie art. 46 ustawy z dnia

21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej.

§ 6. 1. Statek, z wyjątkiem statku na stałe zacumowanego do nabrzeża, powinien być wyposażony w pasy lub kamizelki ratunkowe w liczbie odpowiadającej

liczbie osób znajdujących się na statku oraz w koła ratunkowe.

1) konstrukcji kadłuba;

2. Statek pasażerski powinien być wyposażony dodatkowo w pasy lub kamizelki ratunkowe dla dzieci,

w liczbie odpowiadającej 10 % maksymalnej liczby pasażerów.

w.

rcl

§ 3. Statek spełnia wymagania techniczne stanu

bezpieczeństwa, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu oraz w przepisach technicznych podmiotów upoważnionych do wykonywania

przeglądów technicznych statków, zwanych dalej

„upoważnionymi podmiotami”, w zakresie

2) urządzeń sterowych;

3) urządzeń kotwicznych;

4) urządzeń cumowniczych, holowniczych i sczepiających;

5) stateczności, niezatapialności i wolnej burty;

6) urządzeń maszynowych;

7) wałów napędowych i pędników;

8) zbiorników ciśnieniowych;

9) instalacji rurociągów;

10) urządzeń elektrycznych i automatyzacji;

ww

11) ochrony przeciwpożarowej;

12) urządzeń przeładunkowych i dźwigowych;

13) urządzeń zapobiegających zanieczyszczaniu środowiska i emisji hałasu;

14) właściwości manewrowych statku.

1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządo-

wej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r.

w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 846 i Nr 176,

poz. 1238, z 2008 r. Nr 171, poz. 1057, z 2009 r. Nr 98,

poz. 818 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 182, poz. 1228.

3. Na wodach administrowanych przez dyrektora

urzędu morskiego statki uprawiające żeglugę w porze

nocnej powinny być wyposażone w pasy i kamizelki

ratunkowe zaopatrzone w niegasnące pod wodą

światło zasilane baterią.

§ 7. 1. Co najmniej połowa wymaganych kół ratunkowych powinna być wyposażona w nietonącą linkę

o średnicy 8—11 mm i długości 30 m.

2. Na statku pasażerskim uprawiającym żeglugę

w porze nocnej połowa wymaganych kół ratunkowych, a na pozostałych statkach co najmniej 1 koło

powinny być wyposażone w pławkę świetlną zasilaną

baterią i niegasnącą w wodzie.

3. Szczegółowe wymagania dotyczące wyposażenia statku w koła ratunkowe określa załącznik nr 1 do

rozporządzenia.

§ 8. 1. Statek powinien być wyposażony w łodzie

ratunkowe lub towarzyszące, tratwy ratunkowe lub

pływaki ratunkowe, zwane dalej „zbiorowymi środkami ratunkowymi”, o nośności odpowiadającej liczbie

osób znajdujących się na statku.

2. Wymóg wyposażenia w środki, o których mowa

w ust. 1, nie dotyczy

1) małych statków o napędzie mechanicznym, z wyjątkiem małych statków o napędzie mechanicznym

o długości powyżej 12 m, uprawiających żeglugę

na wodach administrowanych przez dyrektora

urzędu morskiego;

2) statków niezatapialnych z wypełnionymi komorami wypornościowymi;

3) statków na stałe zacumowanych do nabrzeża;

4) statków uprawiających żeglugę wyłącznie po kanałach;

5) statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania

sportu lub rekreacji.

Poz. 1423

5) w siłowni, w odpowiednim miejscu poniżej pokładu głównego, gdy moc silników napędowych jest

większa niż 100 kW. Gaśnice muszą być tak rozmieszczone, aby znajdowały się w odległości nie

większej niż 10 m od każdego punktu pomieszczenia.

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 216

3. Dopuszcza się stosowanie gaśnic wodnych lub

pianowych, jeśli dostosowane są one do klasy pożarowej, która jest najbardziej prawdopodobna w przypadku pożaru w pomieszczeniu, w którym się znajdują.

3. Rozmieszczenie zbiorowych środków ratunkowych powinno zapewniać ich bezpieczne i szybkie

użycie w każdych warunkach eksploatacji. Zakryte

miejsca ich składowania muszą być wyraźnie oznaczone.

4. Statek pasażerski oprócz gaśnic przenośnych,

o których mowa w ust. 2, należy wyposażyć dodatkowo w następujące gaśnice przenośne

4. Szczegółowe wymagania dotyczące wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do

rozporządzenia.

2) jedną gaśnicę na każdą rozpoczętą grupę 10 kabin;

§ 9. 1. Koła ratunkowe, pasy ratunkowe i kamizelki

ratunkowe spełniają wymagania bezpieczeństwa, jeżeli posiadają ważne atesty.

3) jedną gaśnicę w każdej kuchni i w pobliżu każdego

pomieszczenia, w którym przechowuje lub użytkuje się płyny łatwopalne. W kuchniach należy zapewnić środki gaśnicze odpowiednie do gaszenia

pożarów tłuszczu.

.go

1) jedną gaśnicę na każde 120 m2 powierzchni brutto

stropów w pomieszczeniach pasażerskich;

5. Gaśnice, o których mowa w ust. 3 i 4, muszą być

zainstalowane i rozmieszczone na statku w taki sposób, aby w przypadku wystąpienia pożaru w jakimkolwiek miejscu i czasie były natychmiastowo dostępne.

w.

rcl

2. Koła ratunkowe, pasy ratunkowe i kamizelki ratunkowe po naprawie podlegają przeglądowi technicznemu dokonanemu przez upoważniony podmiot.

§ 10. Pneumatyczne tratwy ratunkowe spełniają

wymagania bezpieczeństwa, jeżeli posiadają ważne

dokumenty, potwierdzające dokonanie przeglądu

technicznego, wydane przez stację badań uznaną

przez dyrektora urzędu morskiego.

§ 11. Wymagania, o których mowa w § 6—10, stosuje się do statków obsadzonych załogą.

§ 12. 1. Statek powinien być wyposażony w odpowiednie gaśnice w liczbie określonej w zależności od

jego wielkości, przeznaczenia, mocy urządzeń napędowych i wyposażenia stwarzającego zagrożenie pożarowe.

ww

2. Pchacz, holownik, lodołamacz oraz inny statek

o długości większej niż 20 m powinien być wyposażony w przenośne gaśnice proszkowe o wielkości napełnienia 6 kg przeznaczone do gaszenia pożarów grup

A, B i C oraz do gaszenia pożarów urządzeń elektrycznych do 1 000 V. Gaśnice powinny być rozmieszczone

po jednej w każdym z następujących miejsc

1) w sterówce;

2) w pobliżu każdego wejścia z pokładu do pomieszczeń mieszkalnych;

3) w pobliżu każdego wejścia do pomieszczeń roboczych, niedostępnych bezpośrednio z pomieszczeń

mieszkalnych, w których zainstalowane są urządzenia grzewcze, kuchenne lub chłodnicze zasilane paliwem stałym, płynnym lub gazem płynnym;

4) przy każdym wejściu do maszynowni i kotłowni;

6. Kuchnie, salony fryzjerskie lub perfumerie muszą być również wyposażone w koc gaśniczy w sposób umożliwiający natychmiastowe użycie.

7. Statek o długości równej lub mniejszej niż 20 m,

inny niż pchacz, holownik i lodołamacz, powinien być

wyposażony w gaśnice proszkowe o wielkości napełniania 2 kg. Minimalna liczba gaśnic jest zależna od

długości statku i wynosi

1) do 10 m

— (1 + s) gaśnic,

2) powyżej 10 m do 15 m — (2 + s) gaśnic,

3) powyżej 15 m do 20 m — (3 + s) gaśnic,

przy czym „s” oznacza liczbę dodatkowych gaśnic

w zależności od mocy silników napędowych i wynosi: jedna gaśnica dla silników o mocy 50—100 kW

oraz dodatkowo jedna gaśnica powyżej 100 kW.

8. Dodatkowe gaśnice, o których mowa w ust. 7,

powinny być równomiernie rozmieszczone w miejscach widocznych i łatwo dostępnych.

9. Gaśnice powinny być tak rozmieszczone, aby

znajdowały się przy każdej zejściówce oraz, w miarę

możliwości, w odległości nie większej niż 1 m od stanowiska sternika i 2 m od kuchenki.

10. Na statku dopuszcza się stosowanie innej niż

określona w ust. 7 liczby gaśnic, jeżeli przy zastosowanej wielkości napełnienia nieprzekraczającej 6 kg zachowana jest ta sama skuteczność gaśnicza.

11. Rodzaj gaśnic powinien być dostosowany do

źródła zagrożenia pożarowego, występującego w danym miejscu na statku. Gaśnice przenośne z CO2 jako

środkiem gaśniczym mogą być stosowane tylko do

gaszenia pożaru w kuchni i pożarów instalacji elektrycznych, przy czym wielkość napełnienia tych gaśnic

może wynosić co najwyżej 1 kg na 15 m3 objętości pomieszczenia, w którym są dostępne i używane.

§ 13. Wymagań, o których mowa w § 12, nie stosuje się do statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji

1) o długości kadłuba nieprzekraczającej 3,5 m;

2) bez napędu mechanicznego.

1) wiadro metalowe o pojemności około 10 l z linką

— na pokładzie — 1 szt.;

2) koc gaśniczy

a) w siłowni, w której przebywa stale załoga

— 1 szt.,

b) w kuchni — 1 szt.;

4. Pomieszczenia chronione muszą być wyposażone w możliwość odciągania środków gaśniczych i gazów powstających w trakcie spalania. Urządzenia temu służące muszą być obsługiwane ze stanowiska

spoza pomieszczenia chronionego i w przypadku pożaru tego pomieszczenia nie mogą stać się niedostępne. W przypadku urządzeń odsysających, zamontowanych na stałe, ich włączenie podczas gaszenia pożaru

musi być uniemożliwione.

5. Chronione pomieszczenia są monitorowane za

pomocą działającej pożarniczej sieci sygnalizacyjnej.

Alarm musi być obserwowany w sterówce, pomieszczeniach dla załogi i pomieszczeniach chronionych.

6. Systemy gaśnicze zainstalowane na stałe muszą

posiadać dźwiękowy i optyczny system ostrzegawczy.

System ostrzegawczy włącza się automatycznie natychmiast po uruchomieniu systemu gaśniczego. Sygnał ostrzegawczy musi zabrzmieć wystarczająco długo

przed uwolnieniem środka gaśniczego i nie może istnieć możliwość jego wyłączenia.

.go

§ 14. Na statku, z wyjątkiem statku przeznaczonego wyłącznie do uprawiania sportu i rekreacji, powinno znajdować się oprócz gaśnic, o których mowa

w § 12 ust. 2, następujące wyposażenie gaśnicze

Poz. 1423

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 216

1) dwie silnikowe pompy gaśnicze o wystarczającej

wydajności, z których jedna jest zainstalowana na

stałe;

2) instalacje wody gaśniczej z wystarczającą liczbą

hydrantów z zamocowanymi na stałe wężami gaśniczymi o długości co najmniej 20 m wyposażonymi w prądownice umożliwiające wytwarzanie strumienia rozpylonego lub zwartego oraz odcięcie

strumienia;

w.

rcl

3) łom i topór — na statku o długości powyżej 15 m,

przy wejściu do zamykanych pomieszczeń mieszkalnych — 1 kpl.;

7. Statek pasażerski należy wyposażyć w instalację

hydrantową posiadającą

4) toporek strażacki — na statku o długości do 15 m,

przy wejściu do pomieszczeń mieszkalnych

— 1 szt.;

5) rękawice ognioochronne — w maszynowni i sterówce.

§ 15. 1. Statek nowo budowany o długości 20 m

i większej powinien posiadać systemy gaśnicze zainstalowane na stałe w pomieszczeniach dla załogi, sterówkach, pomieszczeniach dla pasażerów, maszynowniach, kotłowniach i pompowniach.

ww

2. Do ochrony pomieszczeń dla załogi, sterówki

i pomieszczeń dla pasażerów jako na stałe zainstalowane systemy gaśnicze mogą służyć tylko specjalne

automatyczne ciśnieniowe instalacje tryskaczowe.

Systemy te muszą zraszać powierzchnię największego

chronionego pomieszczenia z szybkością 5 l/m2 na minutę.

3. Do ochrony pomieszczeń, takich jak maszynownia, kotłownia i pompownia, w urządzeniach przeciwpożarowych zainstalowanych na stałe można stosować następujące środki gaśnicze

1) CO2 (dwutlenek węgla);

2) HFC 227ea (heptafluoropropan);

3) IG-541 (52 % azotu, 40 % argonu, 8 % dwutlenku

węgla).

3) instalacje hydrantowe, które należy tak zaprojektować, aby którykolwiek z punktów na statku był

w zasięgu co najmniej dwóch hydrantów usytuowanych w różnych miejscach, każdy z pojedynczym wężem o długości nieprzekraczającej 20 m;

4) ciśnienie w hydrantach o wartości co najmniej

300 kPa;

5) na wszystkich pokładach osiągalny strumień wody

o długości co najmniej 6 m;

6) dwie pompy pożarowe zainstalowane w oddzielnych pomieszczeniach przed grodzią rufową i pracujące niezależnie od siebie, z których każda

z osobna umożliwia utrzymanie niezbędnego ciśnienia hydrantów i niezbędną długość strumienia

wody na wszystkich pokładach.

8. Statek o długości powyżej 20 m z pomieszczeniami pod pokładem głównym, w których mogą przebywać na stałe członkowie załogi albo pasażerowie,

uprawiający żeglugę na wodach administrowanych

przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w dwa aparaty oddechowe wyposażone

w maski na całą twarz, dwa zestawy sprzętu zawierające ubranie ochronne, kask, buty, rękawice, toporek,

łom, latarkę i linkę asekuracyjną oraz cztery kaptury

ucieczkowe.

2) tyczka do sondowania lub sonda ręczna, lub inny

odpowiedni przyrząd do pomiaru głębokości;

§ 16. 1. Pchacz, holownik, statek pasażerski oraz

inny statek o napędzie mechanicznym o długości

20 m i większej powinien być wyposażony w stacjonarny radiotelefon VHF przeznaczony do łączności

w relacji statek — statek i statek — brzeg, spełniający

międzynarodowe wymagania zgodnie z przeznaczeniem i posiadający pozwolenie radiowe wydane przez

organ właściwy do spraw komunikacji elektronicznej.

Statek uprawiający żeglugę międzynarodową powinien być wyposażony w dwa takie radiotelefony.

4) bosak;

2. Statek pasażerski, na którym nie jest możliwa

bezpośrednia łączność pomiędzy sterówką a pomieszczeniami załogi, pomieszczeniami służbowymi, dziobową i rufową częścią statku oraz miejscami dostępnymi dla pasażerów, powinien być wyposażony w rozgłośnię manewrową.

9) plaster awaryjny oraz inne wyposażenie do zatrzymania przecieku w zależności od rodzaju i kadłuba

statku — dotyczy pchacza, holownika i innego statku o długości kadłuba 20 m i większej;

v.p

l

9. Zbiornikowiec nieposiadający stałej pokładowej

gaśniczej instalacji pianowej, uprawiający żeglugę na

wodach administrowanych przez dyrektora urzędu

morskiego powinien być wyposażony w zestaw pianowy.

3) odbijacze w liczbie odpowiedniej do rodzaju i wymiarów statku;

5) latarka wodoszczelna;

6) rzutka do podawania lin;

7) apteczka pierwszej pomocy;

.go

8) plansza zawierająca treść opisową i graficzną na

temat reanimacji i ratowania tonącego umieszczona w ogólnodostępnym i widocznym miejscu;

3. Statek pasażerski o długości 40 m i większej,

przeznaczony do przewozu powyżej 75 pasażerów,

powinien być wyposażony w głośniki rozgłośni manewrowej zainstalowane w miejscach dostępnych dla

wszystkich pasażerów.

§ 19. 1. Statek przeznaczony wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji powinien być wyposażony

w następujący sprzęt pokładowy

1) odbijacze w liczbie odpowiedniej do rodzaju i wymiarów statku;

w.

rcl

§ 17. 1. Statek, z wyjątkiem statku przeznaczonego

wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, powinien być wyposażony w następujący sprzęt nawigacyjny

10) trap burtowy lub drabinka burtowa — dotyczy

statku o wolnej burcie większej niż 1,5 m przy

minimalnym zanurzeniu.

1) na pchaczu, holowniku lub innym statku o długości 20 m i większej — zapasowe światła do sygnalizacji nocnej na postoju, z niezależnym zasilaniem;

2) lornetkę — minimum 7 x 50;

2) bosak;

3) apteczka pierwszej pomocy.

2. Wymagań, o których mowa w ust. 1, nie stosuje

się do statków przeznaczonych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji o długości kadłuba nieprzekraczającej 3,5 m.

3) megafon lub tubę głosową.

2. Statek uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w kompas magnetyczny z aktualną tabelą dewiacji.

ww

3. Statek, w tym pchacz i holownik uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora

urzędu morskiego, statek pasażerski, statek przewożący materiały niebezpieczne powinien być wyposażony

w radar, a statek i zestaw o pojemności brutto poniżej

200 — ponadto w reflektor radarowy.

4. Statek uprawiający żeglugę na wodach administrowanych przez dyrektora urzędu morskiego powinien być wyposażony w mapy, locje, spisy świateł

i przepisy portowe lub wyciągi z tych pomocy nawigacyjnych dotyczące akwenu, na którym ma być uprawiana żegluga.

3. Skuter wodny powinien być wyposażony

w zrywkę umożliwiającą awaryjne wyłączenie silnika.

§ 20. 1. Na statkach pasażerskich powinna zostać

sporządzona instrukcja bezpieczeństwa, określająca

zadania załogi w przypadku zaistnienia

1) awarii,

2) pożaru na pokładzie,

3) ewakuacji pasażerów,

4) alarmu „człowiek za burtą”

— przy uwzględnieniu szczególnych środków bezpieczeństwa dla osób z dysfunkcją narządu ruchu.

2. Instrukcja bezpieczeństwa powinna zawierać

plan obrony statku, na którym wyraźnie i w sposób

przejrzysty pokazane są

§ 18. Statek, z zastrzeżeniem § 19, powinien być

wyposażony w następujący sprzęt pokładowy

1) sprzęt ratunkowy i łodzie towarzyszące;

1) kładka z relingiem, o szerokości nie mniejszej niż

0,6 m i długości nie mniejszej niż 4,0 m — na statku o długości 20 m i większej; dla mniejszych statków dopuszcza się krótszą kładkę;

2) drzwi wodoszczelne poniżej pokładu grodziowego

oraz zamknięcia innych podobnych otworów

w grodziach wodoszczelnych, ze wskazaniem miejsca ich sterowania;

3) drzwi i klapy przeciwpożarowe;

4) instalacja alarmowa;

5) instalacja alarmowa przeciwpożarowa;

6) instalacje gaśnicze i gaśnice;

7) drogi ewakuacji, wyjścia awaryjne, miejsca zbiórki

i ewakuacji;

8) awaryjne źródła energii elektrycznej;

9) urządzenia do obsługi i kontroli instalacji wentylacyjnej;

11) urządzenia odcinające dopływ paliwa;

15) obszary przewidziane do użytkowania przez osoby

z dysfunkcją narządu ruchu;

16) zestawy pierwszej pomocy;

17) inny sprzęt bezpieczeństwa.

§ 21. 1. Podmiot ubiegający się o upoważnienie

składa do właściwego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej wniosek o upoważnienie do wykonywania

przeglądów technicznych statków.

2. Do wniosku o upoważnienie do wykonywania

przeglądów technicznych statków dołącza się

2) przepisy techniczne w zakresie, w jakim podmiot

ubiega się o upoważnienie;

.go

12) instalacje gazu płynnego;

14) urządzenia radiotelefoniczne;

6. Na statku uprawiającym żeglugę międzynarodową informacje, o których mowa w ust. 4 i 5, powinny

być dostępne również w języku angielskim i niemieckim.

1) wykaz kadry wykonującej przeglądy techniczne

statków;

10) przyłącza do zasilania z lądu;

13) instalacje głośnikowe;

Poz. 1423

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 216

4) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;

5) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki posiada;

6) numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca

taki posiada.

§ 22. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.3)

w.

rcl

3. Instrukcja bezpieczeństwa i plan obrony statku

powinny być zatwierdzone przez dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej oraz umieszczone w dobrze widocznym miejscu na każdym pokładzie.

3) informację na temat procedur lub systemów jakości stosowanych do wykonania przeglądów technicznych statków;

4. Na statkach pasażerskich powinien być wywieszony w ogólnie dostępnym miejscu plan dróg ewakuacji dla pasażerów. Plan ten może być wspólnym

dokumentem z planem obrony statku.

ww

5. W każdej kabinie pasażerskiej powinny znajdować się informacje o zachowaniu się pasażerów

w przypadku alarmu, pożaru, awarii statku lub ewakuacji, jak również informacje o usytuowaniu środków

ratunkowych.

Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Ministra Infrastruktury z dnia 14 marca 2003 r.

w sprawie wymagań technicznych i wyposażenia statków

żeglugi śródlądowej (Dz. U. Nr 88, poz. 810 i Nr 108,

poz. 1015).

v.p

l

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.11.17

14:30:18 +01'00'

— 15244 —

Poz. 1423

1423

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 5 listopada 2010 r.

w sprawie wymagań technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej

oraz upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków

Na podstawie art. 34j ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r.

Nr 123, poz. 857, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje

Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 5 listopada 2010 r. (poz. 1423)

Załącznik nr 1

SZCZEGÓŁOWE WYMAGANIA DOTYCZĄCE WYPOSAŻENIA STATKU W KOŁA RATUNKOWE

T a be la I. W y posaż en i e m ał ych statkó w

Rejon żeglugi*)

o napędzie mechanicznym

o długości do 12 metrów

rejon 1

o napędzie mechanicznym

o długości powyżej 12 metrów

rejon 1

o napędzie mechanicznym

o długości od 4 do 12 metrów

rejony 2—4

o napędzie mechanicznym

o długości powyżej 12 metrów

bez napędu

Liczba kół ratunkowych

1 koło na każde 2 osoby

minimum 2 koła na każdej burcie

1 koło

.go

Rodzaj małego statku

rejony 2—4

2 koła

rejony 1—4

1 koło

UWAGA: Wymagań nie stosuje się do małych statków, których budowa i konstrukcja nie pozwala na umieszczenie koła ratunkowego.

T a be la II. W y po saż en i e statkó w b ez n a pę du

Rejony żeglugi*) 1—4

w.

rcl

2 koła

T a be la III. W y po saż en i e statkó w p asaże r skich

Długość statku [m]

Maksymalna liczba pasażerów

do 15

powyżej 15 do 24

powyżej 24 do 35

powyżej 35 do 50

powyżej 50

do 36

do 200

201—300

301—600

601—900

901—1200

powyżej 1200

Minimalna liczba kół

ratunkowych na każdej burcie

2

3

4

6

8

10

12

UWAGA: Przy ustalaniu wymaganej liczby kół należy przyjąć większą wartość wynikającą odpowiednio z kolumny pierwszej

lub drugiej.

T a be la IV . W y po saż en i e statkó w i n n yc h niż okr e ślone w ta be la ch I—III

Minimalna liczba kół

ratunkowych na każdej burcie

ww

Długość statku [m]

do 50

2

powyżej 50

3

*) Rejony żeglugi

rejon 1 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 2 m; do tego rejonu zalicza się część Zatoki Pomorskiej na południe od linii prostej łączącej cypel Nord Perd na wyspie Rugia z latarnią morską Niechorze

oraz część Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z pławą podejściową do

portu Bałtijsk;

rejon 2 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 1,2 m; do tego rejonu zalicza się Zalew

Szczeciński, Zalew Kamieński, Zalew Wiślany, Zatokę Pucką, Zbiornik Włocławski oraz jeziora Śniardwy, Niegocin i Mamry;

rejon 3 — obejmujący wody, na których może występować fala o wysokości do 0,6 m; do tego rejonu zalicza się niewymienione w rejonie 1 lub 2 rzeki, kanały i jeziora, uznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne, oraz polskie porty morskie;

rejon 4 — obejmujący wody śródlądowe, nieuznane na mocy odrębnych przepisów za śródlądowe drogi wodne.