Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji

§ 1. Rozporządzenie określa

1) sposób funkcjonowania i organizację Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji (NationalSafeSeaNet);

2) obowiązki Służby VTS dotyczące monitorowania

statków;

3) sposób przekazywania informacji o statkach, o których mowa w art. 27b ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej

dalej „ustawą”, oraz podmioty, którym przekazuje

się te informacje;

4) sposób rozpowszechniania informacji o zdarzeniach, o których mowa w art. 27a ust. 1 ustawy,

oraz o statkach, o których mowa w art. 27b ust. 1

ustawy;

5) wymagania wobec systemów teleinformatycznych

działających w ramach Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1) krajowy system SafeSeaNet — system utworzony

przez państwo członkowskie dla potrzeb wymiany

informacji morskiej;

1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rzą-

ww

dowej — gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania

Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

2) Niniejsze rozporządzenie dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Unii Europejskiej

1) dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającej dyrektywę 93/75/WE

(Dz. Urz. UE L 208 z 05.08.2002, str. 10; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 12);

2) dyrektywy 2009/17/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 101);

3) dyrektywy 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 57).

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 107, poz. 732 i Nr 176,

poz. 1238, z 2008 r. Nr 171, poz. 1055, z 2009 r. Nr 63,

poz. 519, Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r.

Nr 127, poz. 857.

2) centralny system SafeSeaNet — system zarządzany, nadzorowany i rozwijany przez Komisję Europejską oraz utrzymywany w działaniu przez EMSA,

działający jako punkt węzłowy posiadający interfejs

do

wszystkich

krajowych

systemów

SafeSeaNet i umożliwiający wymianę danych pomiędzy tymi systemami;

3) wspólnotowy system SafeSeaNet — wspólnotowy

system wymiany informacji morskiej składający

się z sieci krajowych systemów SafeSeaNet, połączonych za pośrednictwem centralnego systemu

SafeSeaNet, opracowany w celu ułatwienia wymiany danych istotnych dla bezpieczeństwa morskiego, ochrony statków i obiektów portowych,

ochrony środowiska morskiego, efektywności ruchu statków i transportu morskiego pomiędzy państwami członkowskimi, w formie elektronicznej;

4) narodowy system SafeSeaNet — krajowy system

SafeSeaNet utworzony w Rzeczypospolitej Polskiej, będący Narodowym Systemem Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji,

o którym mowa w art. 27c ustawy;

5) krajowy organ NCA — organ odpowiedzialny za

utrzymanie i zarządzanie narodowym systemem

SafeSeaNet;

6) służba NCA — punkt kontaktowy pomiędzy

Rzecząpospolitą Polską a państwami członkowskimi

w zakresie operacyjnego działania wspólnotowego systemu SafeSeaNet;

7) krajowy użytkownik LCA — podmiot uprawniony

do otrzymywania lub dostarczania informacji

do wspólnotowego i narodowego systemu

SafeSeaNet;

8) państwo członkowskie — państwo członkowskie

Unii Europejskiej oraz państwo członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) — stronę umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym;

9) EMSA — Europejską Agencję Bezpieczeństwa

Morskiego ustanowioną rozporządzeniem (WE)

nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz. Urz. WE L 208

z 05.08.2002, str. 1);

10) dokument IFCD4) — opracowany przez Komisję

Europejską we współpracy z państwami członkowskimi dokument dotyczący interfejsu i kontroli

funkcjonalności, określający szczegółowe wymogi

w zakresie funkcjonowania, standardów technicznych i procedur działania krajowych systemów

SafeSeaNet i centralnego systemu SafeSeaNet;

4) Dokument, o którym mowa w § 2 pkt 10, jest dostępny pod

adresem: http://www.umgdy.gov.pl/jednostka/irm

4) udzielanie prawa dostępu do systemu wymiany

informacji bezpieczeństwa żeglugi;

w.

rcl

.go

v.p

l

11) system AIS — System Automatycznej Identyfikacji

Statków (AIS), o którym mowa w art. 16a ust. 1

ustawy;

Poz. 1398

12) system LRIT — System Identyfikacji i Śledzenia

Dalekiego Zasięgu (LRIT), o którym mowa

w art. 16c ust. 1 ustawy;

13) alert — sygnał o zagrożeniu bądź naruszeniu

ochrony statku, o którym mowa w art. 3 ust. 1

pkt 11 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie

żeglugi i portów morskich (Dz. U. Nr 171,

poz. 1055).

§ 3. 1. Narodowy system SafeSeaNet utrzymuje

się w działaniu ciągłym, a w jego skład wchodzą

5) opracowanie i aktualizowanie procedur wymiany

informacji poprzez narodowy system SafeSeaNet;

6) opracowanie i aktualizowanie procedur wymiany

informacji, na wypadek awarii któregokolwiek

z podsystemów przekazywania informacji, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2;

7) wyznaczenie i utrzymanie w działaniu ciągłym

służby NCA;

8) współpraca z EMSA przy opracowywaniu i uaktualnianiu dokumentu IFCD;

2. Na infrastrukturę techniczną, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, składają się

9) współpraca z Komisją Europejską w opracowywaniu planów rozwoju wspólnotowego systemu

SafeSeaNet w ramach działania grupy sterującej

wysokiego szczebla do spraw SafeSeaNet, utworzonej decyzją Komisji 2009/584/WE z dnia 31 lipca

2009 r. ustanawiającą grupę sterującą wysokiego

szczebla do spraw SafeSeaNet (Dz. Urz. UE L 201

z 01.08.2009, str. 63).

1) podsystem monitorowania ruchu statków, składający się

§ 5. 1. Służba NCA działa w trybie 24-godzinnym,

7 dni w tygodniu.

1) infrastruktura techniczna;

2) krajowy organ NCA;

3) krajowi użytkownicy LCA.

a) z radarów brzegowych bliskiego i dalekiego zasięgu,

b) ze stacji brzegowych systemu AIS,

c) z systemu LRIT;

2) podsystem przekazywania informacji, składający

się z

a) systemu kontrolno-informacyjnego dla portów

polskich,

b) systemu wymiany informacji bezpieczeństwa

żeglugi.

§ 4. 1. Wyznacza się Dyrektora Urzędu Morskiego

w Gdyni jako krajowy organ NCA.

2. Krajowy organ NCA realizuje swoje zadania przy

pomocy służby NCA oraz we współpracy z dyrektorami urzędów morskich.

3. Do zadań krajowego organu NCA należy

ww

1) utrzymanie w działaniu ciągłym i zapewnienie odpowiedniego stopnia bezpieczeństwa krajowej infrastruktury teleinformatycznej, niezbędnej dla zapewnienia właściwego funkcjonowania narodowego systemu SafeSeaNet;

2) utrzymywanie w działaniu ciągłym łączności teleinformatycznej

z

centralnym

systemem

SafeSeaNet, w celu przekazywania informacji

zgodnie z wymaganiami dokumentu IFCD, a także

generowania odpowiedzi na zapytania pozostałych użytkowników wspólnotowego i narodowego

systemu SafeSeaNet;

3) zarządzanie prawami dostępu, w tym określenie

zakresu dostępu, do wspólnotowego i narodowego systemu SafeSeaNet;

2. Do zadań służby NCA należy

1) udzielanie informacji użytkownikom wspólnotowego systemu SafeSeaNet;

2) niezwłoczne informowanie krajowych użytkowników LCA, w przypadku otrzymania informacji ze

wspólnotowego systemu SafeSeaNet, o statkach

lub zdarzeniach, stanowiących potencjalne niebezpieczeństwo dla żeglugi lub zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środowiska morskiego, których skutki mogą rozciągać

się na polskie obszary morskie;

3) niezwłoczne informowanie użytkowników wspólnotowego systemu SafeSeaNet w przypadku

otrzymania informacji o statkach, o których mowa

w art. 27b ust. 1 ustawy, lub zdarzeniach, o których

mowa w art. 27a ust. 1 ustawy, których skutki mogą rozciągać się na obszary morskie państw członkowskich;

4) niezwłoczne informowanie ministra właściwego

do spraw gospodarki morskiej o każdym przypadku otrzymania informacji, o których mowa w pkt 2

i 3.

§ 6. 1. Prawa dostępu do narodowego systemu

SafeSeaNet udziela się ministrowi właściwemu do

spraw gospodarki morskiej i następującym krajowym

użytkownikom LCA

1) dyrektorom urzędów morskich;

2) służbie SAR;

3) Biuru Hydrograficznemu Marynarki Wojennej;

4) Centrum Operacji Morskich Marynarki Wojennej;

5) Komendantowi Morskiego Oddziału Straży Granicznej;

6) organom Służby Celnej;

§ 8. Służba SAR uczestniczy w narodowym systemie SafeSeaNet w zakresie wymiany informacji o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, zagrożeniu zanieczyszczeniem środowiska morskiego i informacji

związanych z odebranym alertem.

w.

rcl

.go

v.p

l

7) organom administracji rybołówstwa morskiego;

Poz. 1398

8) wojewodzie pomorskiemu, warmińsko-mazurskiemu i zachodniopomorskiemu;

9) podmiotom zarządzającym portami lub przystaniami morskimi;

10) pilotom morskim;

11) podmiotom właściwym w sprawach bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku

publicznego, a także podmiotom właściwym

w sprawach zarządzania kryzysowego.

2. Prawa dostępu do systemu kontrolno-informacyjnego dla portów polskich udziela się kapitanom

i armatorom statków oraz agentom morskim działającym w ich imieniu.

3. Prawa dostępu do podsystemów przekazywania

informacji narodowego systemu SafeSeaNet udziela

się na wniosek złożony do dyrektora właściwego urzędu morskiego.

4. Wzory wniosków, o których mowa w ust. 3, znajdują się na stronie internetowej Urzędu Morskiego

w Gdyni5).

§ 7. Dyrektorzy urzędów morskich, w zakresie swojej właściwości terytorialnej, współpracują z krajowym

organem NCA w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania operacyjnego i technicznego narodowego

systemu SafeSeaNet poprzez

1) zapewnienie całodobowej, działającej 7 dni w tygodniu Służby VTS, odpowiedzialnej za monitorowanie ruchu statków i przekazywanie informacji;

2) ustanowienie regulaminu i szczegółowych procedur działania Służby VTS, z uwzględnieniem wytycznych Międzynarodowej Organizacji Morskiej

(IMO) i Międzynarodowego Stowarzyszenia Służb

Oznakowania Nawigacyjnego (IALA)6);

3) utrzymanie w działaniu ciągłym i zapewnienie wymaganej dostępności elementów podsystemu

monitorowania ruchu statków, o których mowa

w § 3 ust. 2 pkt 1;

ww

4) zarządzanie i eksploatowanie podsystemów przekazywania informacji, o których mowa w § 3 ust. 2

pkt 2;

5) przyjmowanie od podmiotów działających w ich

obszarze właściwości terytorialnej wniosków,

o których mowa w § 6 ust. 3, i ich przesyłanie do

krajowego organu NCA, celem udzielenia prawa

dostępu do systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi;

6) udzielanie prawa dostępu do systemu kontrolno-informacyjnego dla portów polskich.

5) Wzory wniosków, o których mowa w § 6 ust. 4, są dostęp-

ne pod adresem: http://www.umgdy.gov.pl/jednostka/irm

6) Dokumenty, o których mowa w § 7 pkt 2, są dostępne pod

adresem: http://www.umgdy.gov.pl/UserFiles/File/IALA_

VTS_Manual_edition4-2008.pdf

§ 9. 1. Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej

uczestniczy w narodowym systemie SafeSeaNet w zakresie wymiany informacji kartograficznej, hydrograficznej i nautycznej.

2. Szczegóły współpracy między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej i dyrektorami urzędów morskich określają roczne plany współpracy,

zgodnie z przepisami w sprawie współpracy urzędów

morskich z Marynarką Wojenną.

§ 10. Służba VTS, w obszarze swego działania, pełni następujące obowiązki

1) prowadzi kontrolę i zarządzanie ruchem statków

poprzez wydawanie instrukcji, zaleceń i nakazów;

2) prowadzi nadzór nad przestrzeganiem przez statki

przepisów ruchu w wyznaczonych trasach przepływu, systemach rozgraniczenia ruchu i zgłaszania pozycji statku;

3) rozpowszechnia drogą radiową informacje nawigacyjne i hydrologiczno-meteorologiczne zgodnie

z wytycznymi Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO)6);

4) utrzymuje łączność z kapitanem lub armatorem

statku, o którym mowa w art. 27a ustawy lub

w art. 27 pkt 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 692, z 2007 r. Nr 176,

poz. 1238 oraz z 2009 r. Nr 63, poz. 518);

5) rozpowszechnia drogą radiową ostrzeżenia nawigacyjne o statkach, o których mowa w art. 27b

ust. 1 ustawy, lub zdarzeniach, o których mowa

w art. 27a ust. 1 ustawy;

6) monitoruje ruch statków, o których mowa

w art. 27b ust. 1 ustawy, lub zdarzenia, o których

mowa w art. 27a ust. 1 ustawy;

7) realizuje zadania określone w planie udzielenia

statkom znajdującym się w niebezpieczeństwie

schronienia na polskich obszarach morskich, o którym mowa w art. 29a ustawy;

8) realizuje w stosunku do statków i obiektów portowych zadania regionalnego punktu kontaktowego,

o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia

4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów

morskich;

9) dostarcza informacje za pomocą narodowego

systemu SafeSeaNet krajowym użytkownikom

LCA.

§ 11. 1. Służba VTS, w przypadku otrzymania informacji o statkach, o których mowa w art. 27b ust. 1

ustawy, lub zdarzeniach, o których mowa w art. 27a

ust. 1 ustawy

1) niezwłocznie przekazuje tę informację właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego;

10. Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne

w ramach realizacji zadań punktu odbioru alertu,

o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich, przekazuje właściwe informacje związane z alertem, za pomocą systemu wymiany informacji bezpieczeństwa

żeglugi.

w.

rcl

.go

v.p

l

2) niezwłocznie przekazuje tę informację właściwym

krajowym użytkownikom LCA, za pomocą systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi,

a także — za pośrednictwem służby NCA — ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej;

Poz. 1398

3) zasięga informacji o tych statkach ze wspólnotowego systemu SafeSeaNet, za pośrednictwem

systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi;

4) w przypadku gdy skutki potencjalnego niebezpieczeństwa rozciągają się na inne państwo członkowskie, niezwłocznie informuje właściwe organy

państw członkowskich położonych wzdłuż planowanej trasy tych statków za pośrednictwem służby

NCA, za pomocą systemu wymiany informacji

bezpieczeństwa żeglugi.

2. Służba SAR, w przypadku otrzymania informacji

o statkach, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1

ustawy, niezwłocznie przekazuje tę informację właściwej Służbie VTS, za pomocą systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi.

3. Kapitan statku zmierzającego do portu polskiego przekazuje informacje zgodnie z

§ 12. 1. Systemy teleinformatyczne działające w ramach narodowego systemu SafeSeaNet powinny

spełniać następujące wymagania

1) posiadać dostępność nie mniejszą niż określona

w dokumencie IFCD;

2) zapewniać możliwość archiwizowania i odzyskiwania danych w określonym w dokumencie IFCD

okresie;

3) umożliwiać przekazywanie informacji 24 godziny

na dobę, 7 dni w tygodniu;

4) umożliwiać przekazywanie, niezwłocznie po otrzymaniu żądania, informacji o statku i ładunkach

niebezpiecznych lub zanieczyszczających przewożonych na pokładzie statku właściwym organom

państw członkowskich;

1) art. 28a ustawy,

5) utrzymywać stale właściwy poziom bezpieczeństwa teleinformatycznego;

2) art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 2008 r.

o ochronie żeglugi i portów morskich

6) zapewniać dostęp tylko dla uprawnionych użytkowników.

— za pomocą systemu kontrolno-informacyjnego dla

portów polskich.

2. W razie zaistnienia awarii lub planowanych

przerw w pracy zapewnia się wymianę informacji przy

użyciu telefonu, faksu lub poczty elektronicznej.

4. Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające przekazuje informacje

zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r.

o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki za

pomocą systemu kontrolno-informacyjnego dla portów polskich.

5. Armator lub kapitan statku, o którym mowa

w art. 11b ust. 2 ustawy, przekazuje informacje o statku zgodnie z tym artykułem, za pomocą systemu kontrolno-informacyjnego dla portów polskich.

ww

6. Kapitan portu przekazuje organowi inspekcyjnemu informacje dotyczące aktualnego czasu przybycia

i wypłynięcia każdego statku zawijającego do jego

portu lub kotwicowiska, wraz z identyfikatorem danego portu, za pomocą systemu wymiany informacji

bezpieczeństwa żeglugi.

7. Pilot morski przekazuje informacje, o których

mowa w art. 36 ust. 9 ustawy, za pomocą systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi.

8. Podmiot zarządzający portem lub przystanią

morską przekazuje informacje, o których mowa

w art. 37 ust. 5 ustawy, za pomocą systemu wymiany

informacji bezpieczeństwa żeglugi.

9. Organ inspekcyjny przekazuje właściwej Służbie

VTS informacje o statkach, o których mowa w art. 27b

ust. 1 pkt 4 ustawy, za pomocą systemu wymiany informacji bezpieczeństwa żeglugi.

3. W celu regularnego sprawdzania funkcjonowania wszystkich podsystemów narodowego systemu

SafeSeaNet dyrektorzy właściwych urzędów morskich

przeprowadzają okresowe inspekcje techniczne oraz

podejmują czynności niezbędne dla zapewnienia

ciągłości jego działania.

§ 13. Podmioty tworzące i uczestniczące w narodowym systemie SafeSeaNet podejmują środki niezbędne do zapewnienia

1) ochrony przed nieuprawnionym dostępem do

a) podsytemów SafeSeaNet,

b) danych i informacji wymienianych za pomocą

systemu SafeSeaNet;

2) wykorzystywania danych i informacji wymienianych za pomocą systemu SafeSeaNet tylko zgodnie z ich przeznaczeniem.

§ 14. Podmioty, o których mowa w § 6 ust. 1 i 2,

którym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

udzielono prawa dostępu do narodowego systemu

SafeSeaNet, zachowują to prawo.

§ 15. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

ogłoszenia.

Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk

Elektronicznie

podpisany przez

Jarosław Deminet;

RCL

Data: 2010.11.12

Poz. 1398

14:22:27 +01'00'

1398

w.

rcl

.go

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 5 listopada 2010 r.

w sprawie Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji2)

Na podstawie art. 27c ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U.

z 2006 r. Nr 99, poz. 693, z późn. zm.3)) zarządza się, co

następuje