Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło

§ 1. Rozporządzenie określa szczegółowe zasady

8) przyłącze — odcinek sieci ciepłowniczej doprowadzający ciepło wyłącznie do jednego węzła cieplnego albo odcinek zewnętrznych instalacji odbiorczych za grupowym węzłem cieplnym lub źródłem

ciepła, łączący te instalacje z instalacjami odbiorczymi w obiektach;

3) rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło.

§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

11) instalacja odbiorcza — połączone ze sobą urządzenia lub instalacje, służące do transportowania

ciepła lub ciepłej wody z węzłów cieplnych lub

źródeł ciepła do odbiorników ciepła lub punktów

poboru ciepłej wody w obiekcie;

12) zewnętrzna instalacja odbiorcza — odcinki instalacji odbiorczych łączące grupowy węzeł cieplny lub

źródło ciepła z instalacjami odbiorczymi w obiektach, w tym w obiektach, w których zainstalowany

jest grupowy węzeł cieplny lub źródło ciepła;

w.

rcl

1) przedsiębiorstwo ciepłownicze — przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem

ciepła w eksploatowanych przez to przedsiębiorstwo źródłach ciepła, przesyłaniem i dystrybucją

oraz sprzedażą ciepła wytworzonego w tych źródłach lub zakupionego od innego przedsiębiorstwa

energetycznego;

10) grupowy węzeł cieplny — węzeł cieplny obsługujący więcej niż jeden obiekt;

2) wytwórca ciepła — przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła;

3) dystrybutor ciepła — przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

ciepła zakupionego od innego przedsiębiorstwa

energetycznego;

4) przedsiębiorstwo obrotu ciepłem — przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wyłącznie

handlem ciepłem;

5) źródło ciepła — połączone ze sobą urządzenia lub

instalacje służące do wytwarzania ciepła;

ww

6) lokalne źródło ciepła — zlokalizowane w obiekcie

źródło ciepła bezpośrednio zasilające instalacje

odbiorcze wyłącznie w tym obiekcie;

7) sieć ciepłownicza — połączone ze sobą urządzenia

lub instalacje, służące do przesyłania i dystrybucji

ciepła ze źródeł ciepła do węzłów cieplnych;

1) Minister Gospodarki kieruje działem administracji rządo-

wej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki

(Dz. U. Nr 216, poz. 1593).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708, Nr 158,

poz. 1123 i Nr 170, poz. 1217, z 2007 r. Nr 21, poz. 124,

Nr 52, poz. 343, Nr 115, poz. 790 i Nr 130, poz. 905, z 2008 r.

Nr 180, poz. 1112 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 3, poz. 11,

Nr 69, poz. 586, Nr 165, poz. 1316 i Nr 215, poz. 1664 oraz

z 2010 r. Nr 21, poz. 104 i Nr 81, poz. 530.

13) obiekt — budowlę lub budynek wraz z instalacjami

odbiorczymi;

14) układ pomiarowo-rozliczeniowy — dopuszczony

do stosowania, zgodnie z odrębnymi przepisami,

zespół urządzeń służących do pomiaru ilości i parametrów nośnika ciepła, których wskazania stanowią podstawę do obliczenia należności z tytułu

dostarczania ciepła;

15) grupa taryfowa — grupę odbiorców korzystających z usług związanych z zaopatrzeniem w ciepło,

z którymi rozliczenia są prowadzone na podstawie

tych samych cen i stawek opłat oraz warunków ich

stosowania;

16) handlowa obsługa odbiorców — czynności związane z

a) kontrolą układów pomiarowo-rozliczeniowych

i odczytywaniem ich wskazań, stanowiących

podstawę do obliczenia należności z tytułu dostarczania ciepła lub ustalenia udziału odbiorcy

w kosztach ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego,

b) obliczaniem należności, wystawianiem faktur

oraz egzekwowaniem tych należności,

c) wykonywaniem kontroli dotrzymywania warunków umowy i prawidłowości rozliczeń;

17) moc cieplna — ilość ciepła wytworzonego lub dostarczonego do podgrzania określonego nośnika

ciepła albo ilość ciepła odebranego z tego nośnika

w jednostce czasu;

18) zamówiona moc cieplna — ustaloną przez odbiorcę lub podmiot ubiegający się o przyłączenie do

sieci ciepłowniczej największą moc cieplną, jaka

w danym obiekcie wystąpi w warunkach obliczeniowych, która zgodnie z określonymi w odrębnych przepisach warunkami technicznymi oraz

wymaganiami technologicznymi dla tego obiektu

jest niezbędna do zapewnienia

a) pokrycia strat ciepła w celu utrzymania normatywnej temperatury i wymiany powietrza w pomieszczeniach,

b) utrzymania normatywnej temperatury ciepłej

wody w punktach czerpalnych,

c) prawidłowej pracy innych urządzeń lub instalacji;

Rozdział 2

Szczegółowe zasady kształtowania taryf

załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 3. 1. Zezwolenia, o których mowa w § 2 ust. 1, są

wykorzystywane do wykonywania przewozów na następujących warunkach

1) zezwolenie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 — do

wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy pomiędzy terytorium państwa

określonego w zezwoleniu a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) zezwolenie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 — do

wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

ww

3) zezwolenie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 — do

wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy pomiędzy terytorium państwa

określonego w zezwoleniu a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzytem przez terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządo-

wej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r.

w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały

ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192,

poz. 1381, z 2008 r. Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505

i Nr 234, poz. 1574, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206,

Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 43,

poz. 246 i Nr 164, poz. 1107.

2. Blankiet zezwolenia na drogowy przewóz kabotażowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypełnia organ wydający zezwolenie, wpisując państwo

przewoźnika, trasę przewozu, datę wydania zezwolenia, ewentualne ograniczenia, nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny oraz rodzaj pojazdu, miejsce załadunku i rozładunku.

§ 5. Zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

§ 6. Do wyczerpania nakładu, jednak nie dłużej niż

do dnia 31 marca 2011 r., mogą być stosowane dotychczasowe blankiety zezwoleń.

§ 7 . Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk

§ 3. Przedsiębiorstwo energetyczne opracowuje

taryfę w sposób zapewniający

1) pokrycie kosztów uzasadnionych w zakresie określonym w art. 45 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.

— Prawo energetyczne, zwanej dalej „ustawą”,

oraz kosztów ponoszonych odpowiednio w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 9 ustawy;

2) eliminowanie subsydiowania skrośnego.

§ 4. Przedsiębiorstwo energetyczne kształtuje taryfę odpowiednio do zakresu wykonywanej działalności

gospodarczej związanej z zaopatrzeniem w ciepło, rodzaju odbiorców i charakteru ich zapotrzebowania na

ciepło.

.go

19) przyłączeniowa moc cieplna — moc cieplną ustaloną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danej sieci ciepłowniczej na podstawie zamówionej

mocy cieplnej przez odbiorców przyłączonych do

tej sieci, po uwzględnieniu strat mocy cieplnej

podczas przesyłania ciepła tą siecią oraz niejednoczesności występowania szczytowego poboru mocy cieplnej u odbiorców;

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

20) obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła

— największe natężenie przepływu nośnika ciepła,

odpowiadające w przypadku

1) grupy taryfowe;

2) rodzaje oraz wysokość cen i stawek opłat, a także

warunki ich stosowania;

3) bonifikaty za niedotrzymanie parametrów jakościowych nośnika ciepła i standardów jakościowych

obsługi odbiorców;

w.

rcl

a) sieci ciepłowniczej — przyłączeniowej mocy

cieplnej i parametrom nośnika ciepła dostarczanego ze źródła ciepła do tej sieci, określonym

w tabeli regulacyjnej dla warunków obliczeniowych,

§ 5. 1. Taryfa powinna, odpowiednio do wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, określać

b) węzła cieplnego — zamówionej mocy cieplnej

dla obiektu lub obiektów zasilanych z tego węzła cieplnego oraz parametrom nośnika ciepła

dostarczanego do tego węzła, określonym w tabeli regulacyjnej dla warunków obliczeniowych,

ww

c) obiektu zasilanego z grupowego węzła cieplnego za pośrednictwem eksploatowanej przez

przedsiębiorstwo energetyczne zewnętrznej

instalacji odbiorczej — zamówionej mocy cieplnej na potrzeby ogrzewania tego obiektu oraz

parametrom wody dostarczanej z grupowego

węzła cieplnego do instalacji centralnego ogrzewania, określonym dla warunków obliczeniowych na podstawie danych projektowych dla tej

instalacji;

21) tabela regulacyjna — przedstawioną w postaci tabeli lub na wykresie zależność temperatury nośnika ciepła od warunków atmosferycznych;

22) warunki obliczeniowe

a) obliczeniową temperaturę powietrza atmosferycznego określoną dla strefy klimatycznej,

w której są zlokalizowane obiekty, do których

jest dostarczane ciepło,

b) normatywną temperaturę ciepłej wody;

23) sezon grzewczy — okres, w którym warunki atmosferyczne powodują konieczność ciągłego dostarczania ciepła w celu ogrzewania obiektów.

4) opłaty za nielegalny pobór ciepła.

2. Określone w taryfie ceny i stawki opłat różnicuje

się dla poszczególnych grup taryfowych, odpowiednio do kosztów uzasadnionych.

3. Taryfę kształtuje się w taki sposób, aby odbiorca

mógł na jej podstawie obliczyć należność odpowiadającą zakresowi usług związanych z zaopatrzeniem

w ciepło, określonemu w umowie sprzedaży ciepła

lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub

dystrybucji ciepła albo w umowie kompleksowej.

§ 6. 1. Określone w taryfie warunki stosowania cen

i stawek opłat ustala się z uwzględnieniem parametrów jakościowych nośnika ciepła i standardów jakościowych obsługi odbiorców, określonych w umowie

sprzedaży ciepła, w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła, w umowie kompleksowej albo w odrębnych przepisach.

2. Warunki, o których mowa w ust. 1, powinny

określać w szczególności

1) zakres świadczonych usług dla odbiorców w poszczególnych grupach taryfowych;

2) parametry jakościowe nośnika ciepła;

3) standardy jakościowe obsługi odbiorców;

4) sposób obliczania opłat w przypadku uszkodzenia

układu pomiarowo-rozliczeniowego.

§ 7. 1. Taryfa wytwórcy ciepła zawiera

1) ceny za zamówioną moc cieplną — wyrażone

w złotych za MW;

2) ceny ciepła — wyrażone w złotych za GJ;

3) ceny nośnika ciepła — wody dostarczonej do napełniania sieci ciepłowniczych i instalacji odbiorczych oraz do uzupełnienia ubytków wody poza

źródłem ciepła lub niezwróconych skroplin — wyrażone odpowiednio w złotych za metr sześcienny

lub za tonę.

2. Taryfa przedsiębiorstwa ciepłowniczego zawie-

Poz. 1291

8. Taryfa przedsiębiorstwa zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją ciepła zawiera stawki opłat

za przyłączenie do sieci, kalkulowane w odniesieniu

do jednostki długości przyłącza na podstawie jednej

czwartej średniorocznych nakładów inwestycyjnych

na budowę przyłączy, określonych w planie rozwoju,

o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

§ 8. Taryfa określa sposób ustalania cen za zamówioną moc cieplną oraz cen ciepła i cen nośnika ciepła, stosowanych w rozliczeniach z odbiorcami przyłączonymi do sieci ciepłowniczej w przypadku, gdy dostarczane tym odbiorcom ciepło i nośnik ciepła są

ra

1) wytworzone w kilku własnych źródłach ciepła;

1) ceny za zamówioną moc cieplną — wyrażone

w złotych za MW;

2) wytworzone we własnych źródłach ciepła oraz zakupione od innych wytwórców ciepła;

.go

2) ceny ciepła — wyrażone w złotych za GJ;

3) ceny nośnika ciepła — wody dostarczonej do napełniania i uzupełniania jej ubytków w instalacjach

odbiorczych lub niezwróconych skroplin — wyrażone odpowiednio w złotych za metr sześcienny

lub za tonę;

4) stawki opłat stałych za usługi przesyłowe — wyrażone w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej;

5) stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe —

wyrażone w złotych za GJ.

§ 9. 1. Taryfa może określać sposób ustalania opłat

pokrywających koszty współfinansowania przez przedsiębiorstwo energetyczne przedsięwzięć i usług, o których mowa w art. 45 ust. 2 i 3 ustawy.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, ustala się na

podstawie indywidualnych kalkulacji tych opłat, na zasadach określonych w odrębnej umowie.

§ 10. 1. Podział odbiorców na grupy taryfowe jest

dokonywany w zależności od poziomu kosztów uzasadnionych ponoszonych przez przedsiębiorstwo

energetyczne w związku z dostarczaniem ciepła do

tych odbiorców według następujących kryteriów

w.

rcl

3. Taryfa dystrybutora ciepła zawiera

3) zakupione w kilku źródłach ciepła należących do

jednego lub kilku wytwórców ciepła.

1) stawki opłat stałych za usługi przesyłowe — wyrażone w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej;

2) stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe —

wyrażone w złotych za GJ.

4. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 2 i 3, zakupuje ciepło od innych przedsiębiorstw energetycznych, taryfa tego

przedsiębiorstwa określa sposób stosowania cen i stawek opłat ustalonych w taryfach przedsiębiorstw, od

których ciepło to zostało zakupione.

5. Taryfa przedsiębiorstwa obrotu ciepłem zawiera

stawki opłat za obsługę odbiorców, wyrażone w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej, oraz określa

warunki stosowania cen i stawek opłat ustalonych

w taryfach innych przedsiębiorstw energetycznych.

ww

6. W przypadku wytwarzania ciepła w lokalnym

źródle ciepła, które nie jest wyposażone w układ pomiarowo-rozliczeniowy, taryfa zawiera stawki opłaty

miesięcznej i sezonowej; stawki te wyraża się w złotych za MW zamówionej mocy cieplnej lub w złotych

za metr kwadratowy powierzchni lokali.

7. W przypadku wytwarzania ciepła w lokalnym

źródle ciepła wyposażonym w układ pomiarowo-rozliczeniowy lub źródle ciepła, w którym zainstalowana

moc cieplna nie przekracza 5 MW, bezpośrednio zasilającym zewnętrzne instalacje odbiorcze, taryfa zawiera stawki opłaty

1) miesięcznej za zamówioną moc cieplną — wyrażone w złotych za MW;

2) za ciepło — wyrażone w złotych za GJ.

1) rodzaju nośnika ciepła i jego parametrów;

2) źródła ciepła lub zespołu źródeł ciepła zasilających

sieć ciepłowniczą;

3) sieci ciepłowniczej, którą ciepło jest przesyłane do

węzłów cieplnych w postaci określonego nośnika

ciepła;

4) miejsca dostarczania ciepła;

5) zakresu usług przesyłowych świadczonych przez

przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora

ciepła;

6) wymagań w zakresie standardów jakościowych

obsługi odbiorców, w tym dotyczących niezawodności i ciągłości dostarczania ciepła;

7) wielkości zamówionej mocy cieplnej oraz charakterystyki odbioru ciepła, w tym stopnia wykorzystania mocy cieplnej.

2. Ustalając grupę taryfową na podstawie kryteriów, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności odbiorców, którzy są zasilani w ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze

lub dystrybutora ciepła

1) źródeł ciepła, do których instalacje odbiorcze są

przyłączone bezpośrednio, z pominięciem sieci

ciepłowniczej;

2) wydzielonych sieci ciepłowniczych, odpowiednio

do rodzaju nośnika ciepła i jego parametrów oraz

sposobu regulacji w zależności od warunków

atmosferycznych i zapotrzebowania na ciepło;

3) węzłów cieplnych, z którymi są połączone instalacje odbiorcze obsługujące

a) jeden obiekt,

b) więcej niż jeden obiekt, a zewnętrzne instalacje

odbiorcze

— nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo

energetyczne,

— są eksploatowane przez przedsiębiorstwo

energetyczne.

4. W przypadku źródeł ciepła, w których jest stosowany ten sam rodzaj paliwa, a zainstalowana moc

cieplna w każdym z tych źródeł nie przekracza 5 MW,

odbiorcy zasilani z tych źródeł mogą być zaliczeni do

jednej grupy taryfowej.

Rozdział 3

jednostkowymi kosztami wynikającymi z kosztów poniesionych w roku kalendarzowym poprzedzającym

pierwszy rok stosowania taryfy, określonych na podstawie sprawozdania finansowego, zbadanego zgodnie z przepisami o rachunkowości.

3. Koszty, o których mowa w ust. 1, określa się na

podstawie określonych dla pierwszego roku stosowania taryfy planowanej

1) wielkości zamówionej mocy cieplnej, a w przypadku lokalnych źródeł ciepła, o których mowa w § 7

ust. 6, powierzchni lokali, z uwzględnieniem zmiany tych wielkości w stosunku do stanu na koniec

ostatniego roku kalendarzowego, poprzedzającego pierwszy rok stosowania taryfy, na podstawie

zawartych z odbiorcami umów lub udokumentowanych w inny sposób [odpowiednio w MW lub

metrach kwadratowych];

.go

3. Ustalając grupy taryfowe, o których mowa

w ust. 1, uwzględnia się zróżnicowanie kosztów eksploatacji źródeł ciepła, wydzielonych sieci ciepłowniczych, węzłów cieplnych i zewnętrznych instalacji odbiorczych, o których mowa w ust. 2, zależnie od tego,

czy należą one do przedsiębiorstwa energetycznego,

czy też nie należą do tego przedsiębiorstwa.

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

3) rocznej ilości nośnika ciepła dostarczanego do sieci ciepłowniczych w celu napełniania i uzupełniania ubytków tego nośnika w tych sieciach oraz

sprzedaży tego nośnika odbiorcom [w metrach

sześciennych lub tonach].

§ 13. 1. Dla źródeł ciepła, w których ciepło wytwarzane jest w jednostkach kogeneracji, przedsiębiorstwo energetyczne może stosować uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat w taryfie dla ciepła

z tych źródeł na podstawie uzasadnionych planowanych przychodów ze sprzedaży ciepła obliczanych

według wzoru

w.

rcl

Szczegółowe zasady kalkulacji cen i stawek opłat

2) rocznej sprzedaży ciepła [w GJ];

§ 11. 1. Ceny i stawki opłat dla pierwszego roku

stosowania taryfy ustala się na podstawie planowanych na ten rok

1) uzasadnionych rocznych kosztów wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie zaopatrzenia

w ciepło;

2) uzasadnionych rocznych kosztów modernizacji

i rozwoju oraz kosztów realizacji inwestycji z zakresu ochrony środowiska;

3) uzasadnionego zwrotu z kapitału zaangażowanego

w działalność, o której mowa w pkt 1 i 2.

ww

2. Suma uzasadnionych rocznych kosztów oraz

uzasadnionego zwrotu z kapitału, o których mowa

w ust. 1 pkt 1—3, stanowi uzasadniony planowany

przychód przedsiębiorstwa energetycznego ze sprzedaży ciepła będący podstawą kalkulacji cen i stawek

opłat ustalanych w taryfie, z zastrzeżeniem § 13

ust. 1.

§ 12. 1. Koszty, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1

i 2, ustala się zgodnie z art. 44 i 45 ustawy oraz zasadami ewidencji kosztów określonymi w przepisach o rachunkowości, w sposób umożliwiający ustalenie kosztów stałych i kosztów zmiennych planowanych przez

przedsiębiorstwo energetyczne dla poszczególnych

rodzajów działalności gospodarczej, z uwzględnieniem źródeł powstawania tych kosztów.

2. Oceny kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie porównania wynikających

z nich jednostkowych kosztów planowanych dla

pierwszego roku stosowania taryfy z uzasadnionymi

Pc = Qs × Cc

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Pc — planowane przychody ze sprzedaży ciepła dla

roku stosowania taryfy [w zł],

Qs — planowaną wielkość ciepła wprowadzonego

do sieci ciepłowniczej lub sprzedanego bezpośrednio odbiorcom dla roku stosowania taryfy dla danego źródła ciepła [w GJ],

Cc — cenę ciepła przyjętą przez przedsiębiorstwo

energetyczne dla roku stosowania taryfy, nie

wyższą od ceny referencyjnej, o której mowa

w ust. 2 [w zł/GJ].

2. Cenę referencyjną, oznaczoną symbolem „Cr”,

oblicza się według wzoru

Cr = CCSn × XC

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Cr

— cenę referencyjną obliczaną dla źródła,

o którym mowa w ust. 1, w zależności od rodzaju zużywanego w nim paliwa, o którym

mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy

[w zł/GJ],

CCSn — średnią cenę sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w jednostkach wytwórczych

niebędących

jednostkami

kogeneracji,

w których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak w danej jednostce kogeneracji [w zł/GJ],

ö

æ CCSn + KCO2

i

3) ç¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾ – 1ç x 100 + 2 — jeżeli taryfa jest zaè

CCSn-1

ø

3. W przypadku źródła, o którym mowa w ust. 1,

w którym do wytwarzania ciepła zużywanych jest jednocześnie kilka rodzajów paliw, cenę referencyjną,

o której mowa w ust. 2, ustala się jako średnią z cen

referencyjnych ważoną planowanym udziałem energii

chemicznej poszczególnych rodzajów paliw zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła

w tym źródle.

gdzie poszczególne symbole oznaczają

RPI

— średnioroczny wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w roku kalendarzowym bezpośrednio poprzedzającym rok stosowania taryfy, określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” [w %],

CCSn — średnią cenę sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, dla

źródła ciepła zużywającego tego samego

rodzaju paliwo jak dana jednostka kogeneracji [w zł/GJ],

CCSn-1 — średnią cenę sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, dla

źródła ciepła zużywającego tego samego

rodzaju paliwo jak dana jednostka kogeneracji, ogłoszoną w roku poprzedzającym

rok ostatnio ogłoszonej średniej ceny sprzedaży ciepła oznaczonej symbolem „CCSn”

[w zł/GJ],

KiCO2 — koszt zakupu uprawnień do emisji dwutlenku węgla przez przedsiębiorstwo energetyczne w odniesieniu do jednostki ciepła

wytworzonego w jednostce kogeneracji

należącej do tego przedsiębiorstwa energetycznego [w zł/GJ].

CCSn + k

XC = ¾¾¾¾¾¾¾¾

CCSn

twierdzana w okresie od dnia 1 kwietnia 2013 r. do

dnia 31 marca 2014 r. [w %],

.go

4. Wskaźnik referencyjny, oznaczony symbolem

„XC”, o którym mowa w art. 47 ust. 2f ustawy, ustala

się w oparciu o następującą formułę

v.p

l

— obowiązujący wskaźnik referencyjny, o którym mowa w art. 47 ust. 2f ustawy, ustalany

dla poszczególnych rodzajów paliw, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, według metodologii określonej w ust. 4.

XC

w.

rcl

gdzie poszczególne symbole oznaczają

CCSn — średnią cenę sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w jednostkach wytwórczych

niebędących

jednostkami

kogeneracji,

w których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak w danej jednostce kogeneracji [w zł/GJ],

k

— przyrost kosztów obciążających jednostkę

produkowanego ciepła w źródłach, o których mowa w ust. 1, wynikający z nowych

lub zmiany obowiązujących regulacji prawnych w takim zakresie, w jakim koszty te obciążać będą produkcję ciepła w roku ustalania wskaźnika referencyjnego, a nie obciążały jej w roku poprzedzającym, obliczany

dla poszczególnych rodzajów paliw, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy [w zł/GJ].

ww

5. Z zastrzeżeniem przepisu § 47, wskaźnik wzrostu

przychodów ze sprzedaży ciepła dla źródła ciepła, dla

którego przedsiębiorstwo energetyczne stosuje

uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat,

o którym mowa w ust. 1, obliczanych na podstawie

planowanych cen lub stawek opłat i planowanych, na

dany rok stosowania taryfy, wielkości sprzedaży ciepła, mocy zamówionej oraz nośnika ciepła w kalkulacji

tych cen i stawek opłat dla tego źródła ciepła, nie może być wyższy, uwzględniając wielkość przychodów ze

sprzedaży ciepła obliczanych dla tego źródła ciepła na

podstawie dotychczas stosowanych cen i stawek opłat

wynikających z taryfy oraz planowanych, na dany rok

stosowania taryfy, wielkości sprzedaży ciepła, mocy

zamówionej oraz nośnika ciepła w kalkulacji cen i stawek opłat dla tego źródła ciepła, niż

1) RPI + 2 — jeżeli taryfa jest zatwierdzana przed

dniem 31 marca 2011 r.,

ö

æ CCSn

2) ç¾¾¾¾¾¾¾ – 1ç x 100 + 2 — jeżeli taryfa jest zatwierè CCSn-1

ø

dzana w okresie od dnia 31 marca 2011 r. do dnia

31 marca 2013 r. lub po dniu 31 marca 2014 r.

[w %],

6. Koszt zakupu uprawnień, oznaczony symbolem

„KiCO2”, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według

wzoru

(Ei – ESi) x RCCO2

KiCO2 = ¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾

Qr

gdzie poszczególne symbole oznaczają

— średnioroczną wielkość emisji dwutlenku

Ei

węgla przez jednostkę kogeneracji w latach

2009—2010 w związku z wytwarzaniem

ciepła [w Mg CO2],

— wielkość bezpłatnych uprawnień do emisji

ESi

dwutlenku węgla przydzielonych jednostce

kogeneracji na wytwarzanie ciepła na

2013 r. [w Mg CO2],

RCCO2 — cenę uprawnień do emisji dwutlenku węgla w kontraktach terminowych z dostawą

w grudniu 2013 r. notowanych na rynkach

terminowych, określoną jako średnia

z ostatnich 120 dostępnych sesji notowań

na giełdach towarowych działających na

terytorium Unii Europejskiej, na których

w tym okresie wolumen obrotów uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla był

największy [w zł/Mg CO2]. Ceny określone

podczas poszczególnych sesji notowań są

przeliczane na złote według ogłoszonego

przez Narodowy Bank Polski średniego

kursu waluty, w której prowadzone były

notowania, w dniu, w którym odbywała się

sesja notowań, a jeżeli nie został ogłoszony średni kurs w tym dniu, stosuje się ogłoszony przez Narodowy Bank Polski kurs

w najbliższym dniu poprzedzającym dzień

sesji notowań,

Qr

— średnioroczną ilość ciepła wytworzonego

przez jednostkę kogeneracji w latach

2009—2010 [w GJ].

PMC — przychody ze sprzedaży praw majątkowych

ze świadectw pochodzenia z kogeneracji,

o których mowa w art. 9l ust. 1 ustawy,

PMZ — przychody ze sprzedaży praw majątkowych

ze świadectw pochodzenia, o których mowa

w art. 9e ust. 1 ustawy, w ilości wykazanej

w roku kalendarzowym poprzedzającym

pierwszy rok stosowania taryfy.

§ 15. 1. Koszty uzasadnione zakupu ciepła, ponoszone w związku z realizacją obowiązków, o których

mowa w art. 9a ust. 7 ustawy, uwzględnia się w kalkulacji cen i stawek opłat ustalanych w taryfie przedsiębiorstwa energetycznego realizującego te obowiązki,

przyjmując, że każda jednostka ciepła sprzedawana

odbiorcom przez to przedsiębiorstwo energetyczne

jest w tej samej wysokości obciążona tymi kosztami.

.go

7. W przypadku źródła, o którym mowa w ust. 1,

w którym do wytwarzania ciepła zużywanych jest jednocześnie kilka rodzajów paliw, średnie ceny sprzedaży ciepła, oznaczone symbolami „CCSn” oraz „CCSn-1”,

o których mowa w ust. 5, oblicza się jako średnie ważone ze średnich cen sprzedaży ciepła, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, dla każdego

rodzaju paliwa zużywanego do wytwarzania energii

elektrycznej i ciepła oraz ilości energii chemicznej poszczególnych paliw zużytych do wytworzenia jednostki energii elektrycznej i ciepła.

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

8. Okres stosowania taryfy dla ciepła, w której zastosowano uproszczony sposób, o którym mowa

w ust. 1, wynosi jeden rok od dnia jej wprowadzenia

do stosowania.

3. Metoda podziału kosztów, o której mowa

w ust. 2, nie może ulec zmianie w okresie obowiązywania taryfy.

w.

rcl

§ 14. Planowany uzasadniony przychód ze sprzedaży ciepła, stanowiący podstawę kalkulacji cen i stawek opłat w taryfie dla ciepła przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających ciepło w jednostkach kogeneracji, które nie stosują uproszczonego sposobu kalkulacji cen i stawek opłat, o którym mowa w § 13

ust. 1, oblicza się jako różnicę między planowanymi

łącznymi uzasadnionymi przychodami z wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania,

przetwarzania oraz magazynowania ciepła oraz wytwarzania energii elektrycznej w danym źródle a planowanym przychodem ze sprzedaży energii elektrycznej, według wzoru

2. Koszty wspólne dla wszystkich lub kilku grup taryfowych oraz koszty wspólne dla wszystkich lub kilku

rodzajów wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, w tym koszty

wspólne dotyczące modernizacji i rozwoju oraz ochrony środowiska, dzieli się na poszczególne grupy taryfowe i na poszczególne rodzaje wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z przyjętą w przedsiębiorstwie metodą podziału kosztów.

Pc = Pec – (Es × Ce) – PMC – PMZ

ww

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Pc — planowane przychody ze sprzedaży ciepła dla

pierwszego roku stosowania taryfy [w zł],

Pec — planowane łączne uzasadnione przychody ze

sprzedaży ciepła i energii elektrycznej dla

pierwszego roku stosowania taryfy, stanowiące sumę planowanych łącznych kosztów wytwarzania ciepła i energii elektrycznej oraz

zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywanie działalności gospodarczej związanej

z wytwarzaniem ciepła i energii elektrycznej

[w zł],

Es — planowaną wielkość sprzedaży energii elektrycznej dla pierwszego roku stosowania taryfy [w MWh],

Ce — cenę energii elektrycznej ustaloną w taryfie

dla danego źródła, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 46 ust. 3 i 4 ustawy,

lub cenę planowaną do uzyskania w warunkach konkurencji, o których mowa w art. 49

ustawy, dla pierwszego roku stosowania taryfy [w zł/MWh],

§ 16. 1. Koszty wynikające z inwestycji modernizacyjnych, rozwojowych i z zakresu ochrony środowiska,

o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2, ustala się jako

roczne koszty związane z eksploatacją urządzeń i instalacji, przekazywanych do eksploatacji po zakończeniu tych inwestycji.

2. Roczne koszty, o których mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne ustala na podstawie obowiązującego dla przedsiębiorstwa planu inwestycji

oraz określonego w tym planie sposobu finansowania

i harmonogramu realizacji poszczególnych przedsięwzięć inwestycyjnych w zakresie

1) wytwarzania, przetwarzania i magazynowania ciepła — planu inwestycji rozwojowych, modernizacyjnych i związanych z ochroną środowiska dla

źródeł ciepła;

2) przesyłania lub dystrybucji ciepła — planu rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

3. Koszty związane z eksploatacją urządzeń i instalacji przekazywanych do eksploatacji w wyniku inwestycji rozwojowych, modernizacyjnych i z zakresu

ochrony środowiska, o których mowa w ust. 1 i 2,

obejmują w szczególności

1) odpisy amortyzacyjne, a w przypadku zakładów

budżetowych odpisy umorzeniowe, obliczone

zgodnie z obowiązującymi przepisami dla środków

trwałych przekazywanych do eksploatacji w wyniku inwestycji rozwojowych, modernizacyjnych

i z zakresu ochrony środowiska;

2) koszty kalkulacyjne związane z eksploatacją nowych urządzeń i instalacji w zakresie kosztów robocizny, zużycia materiałów, paliw, energii, wody,

usuwania odpadów, kosztów transportu, remontów i innych kosztów wynikających z rodzaju urządzeń i instalacji oraz warunków ich pracy.

4. Planowane koszty rozwoju w zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła, stanowiące podstawę kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe, nie mogą

obejmować kosztów wynikających z nakładów, o których mowa w § 7 ust. 8, planowanych do pokrycia

przez odbiorców opłatami za przyłączenie.

5) obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo obrotu

ciepłem.

§ 18. W przypadku gdy odbiorca lub inny podmiot

udostępnia przedsiębiorstwu energetycznemu pomieszczenie, w którym są zainstalowane urządzenia

należące do tego przedsiębiorstwa lub przez nie eksploatowane, służące do wytwarzania lub przesyłania,

lub dystrybucji ciepła, koszty ponoszone z tego tytułu

przedsiębiorstwo energetyczne uwzględnia w rozliczeniach tylko z tymi odbiorcami, do których ciepło

jest dostarczane za pomocą tych urządzeń, na zasadach ustalonych w taryfie lub w umowie sprzedaży

ciepła, lub w umowie o świadczenie usług przesyłania

lub dystrybucji ciepła, lub w umowie kompleksowej

albo w odrębnej umowie.

§ 19. Ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła

oblicza się według wzorów

.go

§ 17. Koszty, o których mowa w § 11, 15 i 16, odpowiednio do zakresu wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, obejmują koszty

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

Cjm = A × Pc : N

Cjc = (1 – A) × Pc : Q

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Cjm — cenę za zamówioną moc cieplną dla danego

źródła ciepła i określonego nośnika ciepła

[w zł/MW],

Cjc — cenę ciepła dla danego źródła ciepła i określonego nośnika ciepła [w zł/GJ],

Pc — planowane uzasadnione przychody z wytwarzania ciepła w postaci określonego nośnika

ciepła [w zł],

A

— określony dla danego źródła ciepła i nośnika

ciepła wskaźnik udziału kosztów stałych (Kst)

w łącznych kosztach wytwarzania ciepła

(Kst + Kzm), którego wartość nie może być

wyższa od udziału kosztów stałych (Kst)

w łącznych kosztach wytwarzania ciepła

(Kst + Kzm),

N

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, moc cieplną obliczoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego źródła

ciepła i określonego nośnika ciepła — jako

sumę przyłączeniowej mocy cieplnej dla sieci ciepłowniczych zasilanych z tego źródła

i zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców

zasilanych bezpośrednio z tego źródła

[w MW],

Q

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, ilość ciepła określoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego źródła

ciepła i określonego nośnika ciepła, obliczaną przez

— wytwórcę ciepła — jako sumę planowanych do sprzedaży odbiorcom ilości ciepła,

w tym przez przedsiębiorstwo energetyczne stosujące uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat, o którym mowa

w § 13 ust. 1 — planowaną wielkość ciepła

oznaczoną symbolem „Qs”, o której mowa

w § 13 ust. 1,

— przedsiębiorstwo ciepłownicze — jako sumę ilości ciepła planowanego do sprzedaży odbiorcom i strat ciepła podczas przesyłania sieciami ciepłowniczymi [w GJ].

w.

rcl

1) stałe i koszty zmienne wytwarzania, przetwarzania

i magazynowania ciepła oraz planowane roczne

koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska, a także koszty

a) utrzymania zapasów paliw, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 10

ust. 6 ustawy,

b) utrzymania przewidzianych w programie pracy

sieci ciepłowniczych źródeł ciepła, pracujących

w okresie największego poboru mocy cieplnej

w sezonie grzewczym lub w okresie letnim,

c) handlowej obsługi odbiorców bezpośrednio zasilanych ze źródeł ciepła;

2) stałe i koszty zmienne pozyskania, uzdatniania

i podgrzewania nośnika ciepła oraz planowane

roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska w tym zakresie;

ww

3) stałe i koszty zmienne przesyłania i dystrybucji

ciepła, koszty handlowej obsługi odbiorców oraz

planowane roczne koszty modernizacji, rozwoju

i ochrony środowiska w zakresie przesyłania lub

dystrybucji ciepła siecią ciepłowniczą od źródła

ciepła do przyłączy, wraz z kosztami rozwoju związanymi z przyłączaniem obiektów do tej sieci,

a także koszty związane

a) z magazynowaniem i przepompowywaniem

wody krążącej w sieci ciepłowniczej,

b) ze stratami mocy cieplnej, stratami ciepła i ubytkami nośnika ciepła podczas ich przesyłania,

c) z utrzymaniem przewidzianych w programie

pracy sieci ciepłowniczej źródeł ciepła, pracujących w okresie największego poboru mocy cieplnej w sezonie grzewczym lub w okresie letnim,

jeżeli nie zostały uwzględnione w kosztach wytwarzania ciepła, o których mowa w pkt 1 lit. b;

4) stałe i koszty zmienne przesyłania i dystrybucji

ciepła, koszty handlowej obsługi odbiorców oraz

planowane roczne koszty modernizacji, rozwoju

i ochrony środowiska w zakresie usług przesyłowych związanych z eksploatacją

a) węzłów cieplnych, z którymi są połączone instalacje odbiorcze obsługujące jeden obiekt,

b) grupowych węzłów cieplnych,

c) zewnętrznych instalacji odbiorczych;

§ 20. Cenę nośnika ciepła oblicza się jako iloraz

planowanych, dla pierwszego roku stosowania taryfy,

kosztów, z uwzględnieniem uzasadnionego zwrotu

z kapitału oraz planowanej ilości nośnika ciepła dostarczanego do sieci ciepłowniczych w celu napełniania i uzupełniania jego ubytków w tych sieciach, oraz

sprzedaży tego nośnika odbiorcom w celu napełniania

instalacji odbiorczych i uzupełnienia ubytków wody

w tych instalacjach.

§ 21. 1. W przypadku źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 6 i 7, koszty stanowiące podstawę do

obliczenia stawek opłat obejmują

1) uzasadnione koszty stałe i koszty zmienne

b) pozyskania, uzdatniania i podgrzewania nośnika ciepła,

c) przesyłania i dystrybucji ciepła;

3. Stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc

cieplną i stawkę opłaty za ciepło dla danego rodzaju

źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7, oblicza się

według wzorów

CjźN = 1/12 (A2 × Pź : Noź)

CjźQ = (1 – A2) × Pź : Qoź

gdzie poszczególne symbole oznaczają

CjźN — stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną

moc cieplną dla danego rodzaju źródła

ciepła [w zł/MW],

CjźQ — stawkę opłaty za ciepło dla danego rodzaju

źródła ciepła [w zł/GJ],

Pź

Noź

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, zamówioną moc cieplną dla obiektów

zasilanych z danego rodzaju źródła ciepła

[w MW],

Qoź

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, ilość ciepła przeznaczoną do sprzedaży odbiorcom, określoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego rodzaju źródła ciepła i określonego nośnika ciepła

[w GJ],

A2

— współczynnik udziału opłat stałych, którego

wartość nie może być wyższa od udziału

kosztów stałych w łącznych kosztach dostarczania ciepła z lokalnego źródła ciepła.

2) planowane uzasadnione roczne koszty modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska;

3) planowane uzasadnione koszty związane z

a) utrzymaniem zapasów paliw, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 10

ust. 6 ustawy,

w.

rcl

b) handlową obsługą odbiorców.

— planowane roczne przychody dla danego rodzaju źródła ciepła [w zł],

.go

a) wytwarzania, przetwarzania i magazynowania

ciepła,

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

2. Stawkę opłaty miesięcznej i stawkę opłaty sezonowej, dla danego rodzaju lokalnego źródła ciepła,

o którym mowa w § 7 ust. 6, oblicza się według wzorów

Cjrl = 1/12 (A1 × Pl : Nol) lub Cjrl = 1/12 (A1 × Pl : Pol)

§ 22. 1. Stawki opłat za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła ustala się w zakresie

Cjsl = 1/7 [(1 – A1) × Pl : Nol] lub Cjsl = 1/7 [(1 – A1) × Pl

Pol]

1) sieci ciepłowniczej — dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło

z przyłączy,

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Cjrl

Cjsl

— stawkę opłaty sezonowej dla danego rodzaju

lokalnego źródła ciepła [w zł/MW lub w zł/m2

powierzchni lokali],

— planowany roczny przychód dla danego rodzaju lokalnego źródła ciepła [w zł],

ww

Pl

— stawkę opłaty miesięcznej dla danego rodzaju lokalnego źródła ciepła [w zł/MW lub

w zł/m2 powierzchni lokali],

Nol

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, zamówioną moc cieplną dla obiektów

zasilanych z danego rodzaju lokalnego źródła ciepła [w MW],

Pol

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania

taryfy, powierzchnię lokali w obiektach zasilanych z danego rodzaju lokalnego źródła

ciepła [w m2],

A1

— współczynnik udziału opłat stałych, którego

wartość nie może być wyższa od udziału

kosztów stałych w łącznych kosztach dostarczania ciepła z lokalnego źródła.

2) sieci ciepłowniczej i węzłów cieplnych — dla grup

taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora ciepła

węzłów cieplnych obsługujących jeden obiekt,

3) sieci ciepłowniczej i grupowych węzłów cieplnych

— dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło z eksploatowanych przez

przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora

ciepła grupowych węzłów cieplnych,

4) sieci ciepłowniczej i grupowych węzłów cieplnych

oraz zewnętrznych instalacji odbiorczych — dla

grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy

pobierający ciepło z eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora ciepła

grupowych węzłów cieplnych wraz z zewnętrznymi instalacjami odbiorczymi

— odpowiednio do zakresu wykonywanej przez to

przedsiębiorstwo działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem w ciepło, na podstawie kosztów

jednostkowych obliczonych w sposób określony

w ust. 2.

kzw

— koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [w zł/GJ],

2. Koszty jednostkowe, o których mowa w ust. 1,

oblicza się odpowiednio do zakresu wykonywanej

przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności

gospodarczej związanej z zaopatrzeniem w ciepło,

według wzorów

Kpw

1) dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1

pkt 1

ksp = B × [Kps : Ns]

Ngw

kzp = (1 – B) [Kps × Ngp : Ns] : Qgp

2) dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1

pkt 2

Qgw

ksw = B × [Kps : Ns + Kpw : Ngw]

— planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji węzłów cieplnych obsługujących jeden obiekt, o których

mowa w ust. 1 pkt 2 [w zł],

— sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2 [w MW],

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa

w ust. 1 pkt 2 [w GJ],

kswg — koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 3 [w zł/MW],

.go

kzw = (1 – B)[Kps × Ngw : Ns + Kpw] : Qgw

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

3) dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1

pkt 3

kswg = B × [Kps : Ns + Kpwg : (Ngwg + Ngiz)]

kzwg = (1 – B)[Kps × Ngwg : Ns + Kpwg × Ngwg : (Ngwg

+ Ngiz)] : Qgwg

4) dla grup taryfowych, o których mowa w ust. 1

pkt 4

ksiz = B × [Kps : Ns + Kpwg : (Ngwg + Ngiz) + Kpiz : Ngiz]

gdzie poszczególne symbole oznaczają

ksp

kzp

B

Kps

— koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 [w zł/GJ],

Kpwg — planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji grupowych

węzłów cieplnych, o których mowa w ust. 1

pkt 3 i 4 [w zł],

Ngwg — sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 [w MW],

w.

rcl

kziz = (1 – B)[Kps × Ngiz : Ns + Kpwg × Ngiz : (Ngwg +

Ngiz) + Kpiz] : Qgiz

kzwg

— koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 1 [w zł/MW],

— koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w zł/GJ],

— wskaźnik udziału opłat stałych za usługi

przesyłowe w łącznych opłatach za te usługi,

— planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie przesyłania lub dystrybucji

ciepła daną siecią ciepłowniczą od źródła

ciepła do przyłączy [w zł],

— sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do grupy taryfowej,

o której mowa w ust. 1 pkt 1 [w MW],

Ns

— sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców przyłączonych do danej sieci ciepłowniczej [w MW],

Qgp

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa

w ust. 1 pkt 1 [w GJ],

ksw

— koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 2 [w zł/MW],

ww

Ngp

Ngiz

— sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o której mowa w ust. 1 pkt 4 [w MW],

Qgwg — planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa

w ust. 1 pkt 3 [w GJ],

ksiz

— koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 4 [w zł/MW],

kziz

— koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której

mowa w ust. 1 pkt 4 [w zł/GJ],

Kpiz

— planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w zakresie eksploatacji zewnętrznych

instalacji odbiorczych, o których mowa

w ust. 1 pkt 4 [w zł],

Qgiz

— planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o której mowa

w ust. 1 pkt 4 [w GJ].

3. Koszt jednostkowy, stanowiący podstawę do

określenia stawki opłaty za obsługę odbiorców, oblicza się jako iloraz planowanych kosztów obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem i zamówionej mocy cieplnej dla pierwszego roku stosowania taryfy przez odbiorców obsługiwanych przez to

przedsiębiorstwo.

§ 25. 1. Koszty jednostkowe, stanowiące podstawę

do obliczenia stawki opłaty za przyłączenie, oblicza się

według wzoru

§ 23. W odniesieniu do cen za zamówioną moc

cieplną, stawek opłat stałych za usługi przesyłowe

i stawek opłat za obsługę odbiorców, w taryfie ustala

się również ich raty miesięczne, stanowiące 1/12 ich

wartości.

gdzie poszczególne symbole oznaczają

§ 24. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne, na wniosek odbiorcy, określa w zawartej z nim umowie średnią

kp = Kp : Lp

kp

Kp

Lp

— koszty jednostkowe, stanowiące podstawę do

obliczenia stawki opłaty za przyłączenie, określone dla danego rodzaju przyłączy [w zł/m],

— jedną czwartą średniorocznych nakładów inwestycyjnych, o których mowa w § 7 ust. 8,

dla danego rodzaju przyłączy [w zł],

— planowaną, średnią w roku, łączną długość

odcinków rurociągów dla danego rodzaju

przyłączy określonych w planie rozwoju,

o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy

[w m].

.go

1) cenę ciepła, wyrażoną w złotych za GJ, zamiast

ustalonej w taryfie ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła lub stawki opłaty miesięcznej

i stawki opłaty za ciepło;

v.p

l

4. Stawki opłat, o których mowa w ust. 1—3, stosownie do wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, ustala się na podstawie kosztów jednostkowych z uwzględnieniem

uzasadnionego zwrotu z kapitału.

2) stawkę opłaty za usługi przesyłowe, wyrażoną

w złotych za GJ, zamiast ustalonej w taryfie stawki

opłaty stałej za usługi przesyłowe i stawki opłaty

zmiennej za usługi przesyłowe.

2. Średnią cenę ciepła i średnią stawkę opłaty za

usługi przesyłowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

oblicza się według wzorów

Cs = (Nzo × Ctn + Qso × Ctc) : Qso

3. Nakłady, o których mowa w § 7 ust. 8, obejmują

w przypadku przyłączania do

1) sieci ciepłowniczej — nakłady na budowę odcinków przyłącza do ściany węzła cieplnego i wykonanie przejścia przyłącza przez tę ścianę oraz zainstalowanie w pomieszczeniu węzła cieplnego układu pomiarowo-rozliczeniowego wraz z niezbędnym osprzętem i armaturą oraz dokonaniem koniecznych połączeń, a w przypadku sieci ciepłowniczej, w której nośnikiem ciepła jest woda, także

nakłady na zainstalowanie urządzenia regulującego natężenie przepływu nośnika ciepła;

w.

rcl

Osp = (Nzo × Otsp + Qso × Otzp) : Qso

2. Nakłady inwestycyjne na budowę przyłączy powinny być określone w obowiązującym dla przedsiębiorstwa planie rozwoju, o którym mowa w art. 16

ust. 1 ustawy.

ww

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Cs

— średnią cenę ciepła dla danego odbiorcy

[w zł/GJ],

Osp — średnią stawkę opłaty za usługi przesyłowe

dla danego odbiorcy [w zł/GJ],

Nzo — moc cieplną zamówioną przez danego odbiorcę [w MW],

Ctn — cenę za zamówioną moc cieplną lub dwunastokrotność stawki opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną, określone w taryfie

dla grupy taryfowej, do której jest zaliczony

dany odbiorca [w zł/MW],

Otsp — stawkę opłaty stałej za usługi przesyłowe,

określoną w taryfie dla grupy taryfowej,

do której jest zaliczony dany odbiorca

[w zł/MW],

Qso — planowaną wielkość sprzedaży ciepła dla

danego odbiorcy [w GJ],

Ctc — cenę ciepła lub stawkę opłaty za ciepło, określone w taryfie dla grupy taryfowej, do której

jest zaliczony dany odbiorca [w zł/MW],

Otzp — stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe, określoną w taryfie dla grupy taryfowej, do której jest zaliczony dany odbiorca

[w zł/GJ].

3. W przypadku gdy pobór ciepła przez odbiorcę

występuje wyłącznie poza sezonem grzewczym,

przedsiębiorstwo energetyczne może stosować w rozliczeniach z takim odbiorcą tylko określone w taryfie

dla danego źródła ciepła i sieci ciepłowniczej cenę ciepła lub stawkę opłaty za ciepło i stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe.

2) zewnętrznych instalacji odbiorczych należących do

przedsiębiorstwa energetycznego — nakłady na

budowę odcinków przyłącza do ściany obiektu

i wykonanie przejścia przyłącza przez tę ścianę

oraz zainstalowanie w obiekcie

a) urządzenia regulującego natężenie przepływu

wody dostarczanej do instalacji centralnego

ogrzewania w tym obiekcie,

b) urządzeń, których wskazania będą stanowiły

podstawę do określenia udziału tego obiektu

w kosztach ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego,

c) niezbędnego osprzętu i armatury oraz koniecznych połączeń.

4. Jeżeli w pomieszczeniu węzła cieplnego jest instalowany, na koszt odbiorcy, prefabrykowany węzeł

cieplny wyposażony przez producenta w układ pomiarowo-rozliczeniowy i urządzenie regulujące natężenie

przepływu nośnika ciepła, nakłady, o których mowa

w ust. 3 pkt 1, obejmują tylko nakłady na budowę odcinków przyłącza i wykonanie przejścia tego przyłącza

przez ścianę węzła cieplnego wraz z niezbędnym

osprzętem i armaturą oraz dokonaniem koniecznych

połączeń.

§ 26. 1. Planowana wielkość zwrotu z kapitału,

o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 3, § 14, § 20 i § 22

ust. 4, powinna uwzględniać zwrot z kapitału własnego i obcego, służących do finansowania majątku zaangażowanego do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo energetyczne.

2. Uzasadniona wielkość zwrotu z kapitału, o której

mowa w ust. 1, powinna być odpowiednia do rodzaju

wykonywanej działalności gospodarczej i ponoszonego w związku z tym ryzyka, a przy jej określaniu należy

w szczególności uwzględniać następujące przesłanki

§ 27. 1. W okresie stosowania taryfy, nie krótszym

niż dwa lata, przedsiębiorstwo energetyczne wytwarzające ciepło w jednostkach kogeneracji, które nie

stosuje uproszczonego sposobu kalkulacji cen i stawek opłat, o którym mowa w § 13 ust. 1, dostosowuje

ceny i stawki opłat ustalone dla pierwszego roku stosowania taryfy do zmieniających się warunków wykonywania działalności gospodarczej w sposób określony w ust. 2.

2. Dostosowywanie cen i stawek opłat, o którym

mowa w ust. 1, może nastąpić nie wcześniej niż po

upływie 12 miesięcy od ich wprowadzenia jako obowiązujących i nie częściej niż co 12 miesięcy, a wysokość tych cen i stawek opłat oblicza się według wzoru

Csn = Csb × [1 + (RPI – Xr) : 100]

.go

1) warunki panujące na rynkach finansowych i wynikający z nich poziom stóp procentowych, ocenę

ryzyka wykonywania działalności gospodarczej

przez przedsiębiorstwo energetyczne, a także wartość aktywów przedsiębiorstwa, która jest faktycznie zaangażowana w działalność gospodarczą

związaną z zaopatrzeniem w ciepło i energię elektryczną;

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

gdzie poszczególne symbole oznaczają

2) oszczędności uzyskane w wyniku obniżenia kosztów działalności przedsiębiorstwa energetycznego

wynikające z poprawy efektywności jego funkcjonowania;

Csn

— nową cenę lub stawkę opłaty,

Csb

— dotychczas stosowaną cenę lub stawkę opłaty przed ich zmianą,

3) poziom cen ciepła z alternatywnych źródeł ciepła,

które mogłyby być w sposób ekonomicznie i technicznie uzasadniony wykorzystane w celu pokrycia

zapotrzebowania na to ciepło;

RPI

— średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku kalendarzowym, określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

[w %],

w.

rcl

4) planowane aktywa przedsiębiorstwa energetycznego w okresie obowiązywania taryfy.

3. Stopę zwrotu z kapitału stanowi średnioważony

koszt kapitału przedsiębiorstwa energetycznego, który

ustalany jest zgodnie z regułami obowiązującymi na

rynkach finansowych stosowanymi przez instytucje

finansowe, gdzie

1) stopę obsługi zadłużenia przyjmuje się na podstawie aktualnie obwiązujących warunków rynkowych w sektorze banków udzielających kredytów

na cele inwestycyjne w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej;

ww

2) stopę wolną od ryzyka przyjmuje się na poziomie

rentowności pięcioletnich obligacji skarbowych,

o której mowa w art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii elektrycznej (Dz. U.

Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 58, poz. 357 oraz

z 2009 r. Nr 98, poz. 817);

3) premię za ryzyko przyjmuje się zgodnie z warunkami panującymi na rynkach finansowych.

4. Ustalając średnioważony koszt kapitału, uwzględnia się strukturę finansowania majątku przedsiębiorstwa energetycznego.

5. Przedsiębiorstwo energetyczne dostosowuje

wielkość zwrotu z kapitału do warunków rynkowych

panujących na obszarze prowadzonej działalności.

6. Uwzględnienie zwrotu z kapitału w kalkulacji

cen i stawek opłat nie może spowodować nadmiernego wzrostu opłat ponoszonych przez odbiorców.

Xr

— współczynnik korekcyjny, ustalany dla danego rodzaju działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne w zakresie zaopatrzenia w ciepło, określający projektowaną poprawę efektywności

funkcjonowania tego przedsiębiorstwa oraz

zmianę warunków wykonywania przez to

przedsiębiorstwo danego rodzaju działalności gospodarczej w następnym roku w stosunku do poprzedniego roku stosowania taryfy [w %].

3. Przedsiębiorstwo energetyczne, inne niż określone w ust. 1, w okresie stosowania taryfy, nie krótszym niż dwa lata, może dostosowywać ceny i stawki

opłat ustalone dla pierwszego roku jej stosowania do

zmieniających się warunków wykonywania działalności gospodarczej w sposób określony w ust. 2.

§ 28. 1. W przypadku nieprzewidzianej, istotnej

zmiany warunków wykonywania przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej jest

możliwa zmiana taryfy wprowadzonej do stosowania,

w trybie określonym w art. 47 ustawy lub przez zawarcie umów z odbiorcami, po dokonaniu analizy i oceny

skutków ekonomicznych tych zmian.

2. Przedsiębiorstwo energetyczne może ustalić

w taryfie ceny i stawki opłat w taki sposób, aby łagodzić skutki wprowadzenia w pierwszym roku stosowania taryfy cen i stawek opłat, o których mowa

w § 19—23, dla tych grup taryfowych, których ochrona ich interesów tego wymaga, biorąc pod uwagę eliminowanie subsydiowania skrośnego.

§ 29. W przypadku nowo tworzonego przedsiębiorstwa energetycznego lub podejmowania przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności

gospodarczej w zakresie zaopatrzenia w ciepło podstawę do określenia kosztów jednostkowych oraz

ustalenia cen i stawek opłat stanowią koszty planowane dla pierwszego roku wykonywania nowej działalności gospodarczej, a uzasadnienie kalkulacji cen

i stawek opłat powinno uwzględniać analizy porównawcze z innymi przedsiębiorstwami energetycznymi

zajmującymi się takim samym rodzajem działalności

gospodarczej w zakresie zaopatrzenia w ciepło.

Rozdział 4

Szczegółowe zasady rozliczeń z tytułu zaopatrzenia

w ciepło

taryfowych, na podstawie odczytów wskazań układów

pomiarowo-rozliczeniowych zainstalowanych na przyłączach do węzłów cieplnych lub w innych miejscach

rozgraniczenia eksploatacji urządzeń i instalacji, określonych w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo

w umowie kompleksowej, z wyłączeniem lokalnych

źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 6.

2. Wytwórca ciepła w rozliczeniach prowadzonych

z odbiorcami stosuje opłaty obliczane na podstawie

ustalonych w taryfie cen za zamówioną moc cieplną,

cen ciepła i cen nośnika ciepła, a w przypadku

1) lokalnych źródeł ciepła, o których mowa w § 7

ust. 6 — opłaty obliczane na podstawie ustalonych

w taryfie miesięcznych i sezonowych stawek

opłat;

.go

§ 30. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne kupuje

ciepło od innego przedsiębiorstwa energetycznego

w celu sprzedaży tego ciepła odbiorcom przyłączonym

do sieci ciepłowniczej lub korzysta z usług przesyłowych świadczonych przez inne przedsiębiorstwo energetyczne, w rozliczeniach prowadzonych na podstawie zawartych między tymi przedsiębiorstwami umów

sprzedaży ciepła i umów o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła stosuje się odpowiednio

opłatę

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

3. Przedsiębiorstwo ciepłownicze w rozliczeniach

prowadzonych z odbiorcami ciepła stosuje opłaty obliczane na podstawie ustalonych w taryfie cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła, cen nośnika ciepła

oraz stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe, a w przypadku

1) lokalnych źródeł ciepła, o których mowa w § 7

ust. 6 — opłaty obliczane na podstawie ustalonych

w taryfie miesięcznych i sezonowych stawek

opłat;

w.

rcl

1) za zamówioną moc cieplną, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i ceny za zamówioną moc

cieplną dla określonego nośnika ciepła — opłata ta

jest pobierana w 12 ratach miesięcznych;

2) źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7 — opłaty obliczane na podstawie ustalonych w taryfie

stawek opłat za zamówioną moc cieplną i stawek

opłat za ciepło.

2) za ciepło, stanowiącą iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytu wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w miejscu

określonym w umowie sprzedaży ciepła, i ceny

ciepła dla określonego nośnika ciepła — opłata ta

jest pobierana za każdy miesiąc, w którym dostarczono ciepło;

3) za nośnik ciepła, stanowiącą iloczyn ilości tego

nośnika, ustalonej na podstawie wskazań układu

pomiarowo-rozliczeniowego

zainstalowanego

w miejscu określonym w umowie sprzedaży ciepła

albo w umowie o świadczenie usług przesyłania

lub dystrybucji ciepła, i ceny nośnika ciepła dla danej sieci ciepłowniczej — opłata ta jest pobierana

za każdy miesiąc, w którym dostarczono nośnik

ciepła;

ww

4) stałą za usługi przesyłowe, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i stawki opłaty stałej za

usługi przesyłowe dla danej sieci ciepłowniczej —

opłata ta jest pobierana w 12 ratach miesięcznych;

5) zmienną za usługi przesyłowe, stanowiącą iloczyn

ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytów

wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w miejscu określonym w umowie

sprzedaży ciepła, i stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłowe dla danej sieci ciepłowniczej — opłata ta jest pobierana za każdy miesiąc, w którym

dostarczono ciepło.

§ 31. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne prowadzi

rozliczenia z odbiorcami ciepła, odpowiednio do zakresu świadczonych usług dla poszczególnych grup

2) źródeł ciepła, o których mowa w § 7 ust. 7 — opłaty obliczane na podstawie ustalonych w taryfie

stawek opłat za zamówioną moc cieplną i stawek

opłat za ciepło;

3) zakupu ciepła od innego przedsiębiorstwa energetycznego — opłaty obliczane na podstawie cen

i stawek opłat ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwo energetyczne, od

którego jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom.

4. Dystrybutor ciepła, w rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła, stosuje opłaty obliczane na

podstawie

1) ustalonych w taryfie stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe;

2) cen i stawek opłat ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwo energetyczne,

od którego jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom.

5. Przedsiębiorstwo obrotu ciepłem w rozliczeniach prowadzonych z odbiorcami ciepła stosuje opłaty obliczane na podstawie stawek opłat za obsługę

odbiorców, ustalonych w taryfie tego przedsiębiorstwa, oraz opłaty obliczane na podstawie

1) cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła i cen

nośnika ciepła, ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwa energetyczne, od

których jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom;

6) miesięczna rata opłaty za obsługę odbiorców, pobierana przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem

w każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej

mocy cieplnej i 1/12 stawki opłaty za obsługę odbiorców dla danej grupy taryfowej.

§ 32. Przedsiębiorstwo energetyczne wyodrębnia

w fakturze wystawionej odbiorcy ciepła opłaty obliczone na podstawie cen lub stawek opłat ustalonych

przez

§ 34. W przypadku odbiorców zasilanych z lokalnych źródeł ciepła, niewyposażonych w układy pomiarowo-rozliczeniowe, o których mowa w § 7 ust. 6,

rodzaje opłat pobieranych od odbiorców ciepła oraz

podstawa i sposób ich obliczania powinny być określone w umowie sprzedaży ciepła, a wysokość tych

opłat oblicza się w następujący sposób

1) to przedsiębiorstwo w taryfie dla ciepła;

2) inne przedsiębiorstwa energetyczne, z którymi

prowadzi rozliczenia w obrocie ciepłem.

1) opłata miesięczna, pobierana w każdym miesiącu,

stanowi iloczyn stawki opłaty miesięcznej dla danego rodzaju lokalnych źródeł ciepła i zamówionej

mocy cieplnej lub powierzchni lokali w obiektach

odbiorcy;

.go

§ 33. Rodzaje opłat pobieranych od odbiorców ciepła oraz podstawy i sposób ich obliczania powinny

być określone w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

albo w umowie kompleksowej, a wysokość tych opłat,

jeżeli umowa nie stanowi inaczej, oblicza się w następujący sposób

v.p

l

2) stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe, ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej

przez przedsiębiorstwa energetyczne świadczące

usługi przesyłowe dla przedsiębiorstwa obrotu

ciepłem.

1) miesięczna rata opłaty za zamówioną moc cieplną,

pobierana w każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 ceny za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej lub

stawki opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej zasilanej ze źródła

ciepła, o którym mowa w § 7 ust. 7;

§ 35. 1. W przypadku dostarczania ciepła do grupowego węzła cieplnego, obsługującego obiekty więcej niż jednego odbiorcy, zawarte z odbiorcami umowy sprzedaży ciepła, umowy o świadczenie usług

przesyłania lub dystrybucji albo umowy kompleksowe powinny określać także rodzaje opłat pobieranych

od tych odbiorców oraz podstawy ich obliczania.

w.

rcl

2) opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc,

w którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn

ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia

eksploatacji urządzeń i instalacji, o których mowa

w § 31 ust. 1, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej lub stawki opłaty za ciepło dla danej grupy

taryfowej zasilanej ze źródła ciepła, o którym mowa w § 7 ust. 7;

2) opłata sezonowa, pobierana przez 7 miesięcy sezonu grzewczego, stanowi iloczyn stawki opłaty

sezonowej dla danego rodzaju lokalnych źródeł

ciepła i zamówionej mocy cieplnej lub powierzchni lokali w obiektach odbiorcy.

3) opłata za nośnik ciepła, pobierana za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór nośnika ciepła, stanowi iloczyn ilości nośnika ciepła dostarczonego

do napełniania i uzupełnienia ubytków wody w instalacjach odbiorczych, ustalonej na podstawie

odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w węźle cieplnym, oraz ceny nośnika ciepła dla danej grupy taryfowej;

ww

4) miesięczna rata opłaty stałej za usługi przesyłowe,

pobierana w każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej oraz 1/12 stawki opłaty

stałej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;

5) opłata zmienna za usługi przesyłowe, pobierana za

każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła,

stanowi iloczyn ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na

przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych

instalacji odbiorczych albo w innych miejscach

rozgraniczenia eksploatacji urządzeń i instalacji,

o których mowa w § 31 ust. 1, oraz stawki opłaty

zmiennej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;

2. Jeżeli umowy, o których mowa w ust. 1, nie stanowią inaczej, wysokość opłat oblicza się w następujący sposób

1) miesięczne raty opłaty za zamówioną moc cieplną,

pobierane od odbiorców w każdym miesiącu, stanowią iloczyn zamówionej mocy cieplnej dla

obiektów danego odbiorcy oraz 1/12 ceny za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej;

2) miesięczne raty opłaty stałej za usługi przesyłowe,

pobierane od odbiorców w każdym miesiącu, stanowią iloczyn zamówionej mocy cieplnej dla

obiektów danego odbiorcy oraz 1/12 stawki opłaty

stałej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;

3) opłata za dostarczone ciepło, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór

ciepła, jest obliczana w następujący sposób

a) w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo

energetyczne, opłatę za ciepło dostarczone

— w celu ogrzewania — oblicza się jako iloczyn

ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych zainstalowanych w przyłączach do

instalacji centralnego ogrzewania w obiektach danego odbiorcy, oraz ceny ciepła dla

danej grupy taryfowej,

— w celu podgrzewania wody wodociągowej —

oblicza się według wzoru

Ocwo = Qwgcw × Cwg × Gcwo : Gscwo

Gnwg

— ilość nośnika ciepła dostarczonego do

grupowego węzła cieplnego w celu napełniania i uzupełnienia ubytków wody

w połączonej z tym węzłem instalacji

centralnego ogrzewania [w m3],

Cn

— cenę nośnika ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/m3],

Noo

— sumę mocy cieplnej instalacji ogrzewania dla obiektów danego odbiorcy

[w MW],

Nowg

— sumę mocy cieplnej instalacji ogrzewania dla wszystkich obiektów zasilanych

z grupowego węzła cieplnego [w MW].

§ 36. 1. W przypadku gdy na wniosek odbiorcy

przedsiębiorstwo energetyczne zawarło z nim umowę,

w której zamiast ustalonych w taryfie ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła lub stawki opłaty miesięcznej i stawki opłaty za ciepło określono średnią

cenę ciepła albo zamiast ustalonych w taryfie stawki

opłaty stałej za usługi przesyłowe i stawki opłaty

zmiennej za te usługi określono średnią stawkę opłaty

za usługi przesyłowe, rozliczenia z takim odbiorcą prowadzone są na podstawie średniej ceny ciepła i średniej stawki opłaty za usługi przesyłowe, obliczonych

w sposób określony w § 24 ust. 2.

.go

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Ocwo — opłatę za ciepło dostarczone w celu

podgrzewania wody wodociągowej, obliczoną dla danego odbiorcy

[w zł],

Qwgcw — ilość ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego w celu

podgrzewania wody wodociągowej, określoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego

w tym węźle [w GJ],

Cwg

— cenę ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/GJ],

Gcwo — sumę odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach

do instalacji ciepłej wody w obiektach danego odbiorcy [w m3],

Gscwo — sumę odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przyłączach

do instalacji ciepłej wody we

wszystkich obiektach zasilanych

z grupowego węzła cieplnego

[w m3],

b) w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne, opłatę za ciepło oblicza się

jako sumę iloczynów ilości ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego, ustalonej na

podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w węźle

cieplnym, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej;

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

w.

rcl

2. Rodzaje opłat pobieranych od odbiorcy ciepła

oraz podstawa i sposób ich obliczania powinny być

określone w umowie, o której mowa w ust. 1, a wysokość tych opłat, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, oblicza się w następujący sposób

ww

4) opłata zmienna za usługi przesyłania i dystrybucji

ciepła, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc,

w którym nastąpił pobór ciepła, jest obliczana

a) w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo

energetyczne jako iloczyn stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła dla

danej grupy taryfowej oraz łącznej ilości ciepła,

ustalonej w sposób określony w pkt 3 lit. a,

b) w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne jako iloczyn stawki opłaty

zmiennej za usługi przesyłania i dystrybucji ciepła dla danej grupy taryfowej oraz łącznej ilości

ciepła, ustalonej w sposób określony w pkt 3

lit. b;

5) opłata za nośnik ciepła, pobierana od odbiorców

za każdy miesiąc, w którym nastąpił pobór nośnika

ciepła, dostarczonego do napełniania i uzupełnienia ubytków wody w instalacji centralnego ogrzewania, jest obliczana według wzoru

Ono = Gnwg × Cn × Noo : Nowg

gdzie poszczególne symbole oznaczają

— opłatę za nośnik ciepła, obliczoną dla

Ono

danego odbiorcy [w zł],

1) opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc,

w którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn

ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia

eksploatacji urządzeń i instalacji, o których mowa

w § 31 ust. 1, oraz średniej ceny ciepła, o której

mowa w ust. 1;

2) opłata za usługi przesyłowe, pobierana za każdy

miesiąc, w którym nastąpił pobór ciepła, stanowi

iloczyn ilości dostarczonego ciepła, ustalonej na

podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu do

węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w innych miejscach rozgraniczenia

eksploatacji urządzeń i instalacji, o których mowa

w § 31 ust. 1, oraz średniej stawki opłaty za usługi

przesyłowe, o której mowa w ust. 1.

§ 37. 1. Opłatę za przyłączenie oblicza się jako iloczyn długości przyłącza i stawki opłaty za przyłączenie, ustalonej w taryfie dla danego rodzaju przyłącza.

2. W przypadku grupowego węzła cieplnego, z którym połączone są instalacje odbiorcze zasilające

obiekty więcej niż jednego odbiorcy, opłatę za przyłączenie grupowego węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej, ustaloną w sposób określony w ust. 1, dzieli się

między poszczególnych odbiorców proporcjonalnie

do ich udziału w obciążeniu grupowego węzła cieplnego według wzoru

Opo = Opwg × No : Nwg

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Opo

— opłatę za przyłączenie dla danego odbiorcy,

Opwg — opłatę za przyłączenie grupowego węzła

cieplnego do sieci ciepłowniczej,

— sumę zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy [w MW],

Nwg

— sumę zamówionej mocy cieplnej dla wszystkich obiektów obsługiwanych przez grupowy węzeł cieplny [w MW].

— liczbę dni w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego.

3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowych

wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego wprowadza się uzgodnioną przez strony korektę odczytów

wskazań tego układu, a jeżeli uzgodnienie tej korekty

nie jest możliwe, ilość ciepła dostarczonego w okresie

nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego oblicza się w sposób określony w ust. 2.

4. Jeżeli nie można ustalić liczby dni w okresie braku prawidłowego pomiaru, ilość dostarczonego ciepła

oblicza się, począwszy od dnia rozpoczęcia okresu rozliczeniowego do dnia usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

5. Żądanie odbiorcy sprawdzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne prawidłowości wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego lub zawiadomienie

o jego wadliwym działaniu nie zwalnia odbiorcy od

terminowego regulowania bieżących należności za

usługi związane z zaopatrzeniem w ciepło.

.go

No

ho

Poz. 1291

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

§ 38. 1. W przypadku uszkodzenia lub stwierdzenia

nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego, w okresie braku prawidłowego pomiaru

ilości i parametrów nośnika ciepła, wysokość opłat

ustala się w sposób określony w rozporządzeniu, jeżeli umowa sprzedaży ciepła, umowa o świadczenie

usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej.

Qb = [Qow (tw – tb) : (tw – to) + Qcwt] × hb : ho

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Qb

1) błędu wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego większego od określonego w odrębnych przepisach, z uwzględnieniem klasy dokładności;

w.

rcl

2. W przypadku uszkodzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego, o którym mowa w ust. 1, ilość ciepła

dostarczonego w okresie braku prawidłowego pomiaru, oznaczoną symbolem „Qb”, oblicza się według

wzoru

6. Odbiorca pokrywa koszty zażądanego przez niego sprawdzenia układu pomiarowo-rozliczeniowego

w przypadku, gdy nie stwierdzono

Qow

— ilość ciepła dostarczonego w okresie braku

prawidłowego pomiaru [w GJ],

— ilość ciepła zależną od warunków atmosferycznych, dostarczoną na ogrzewanie i wentylację w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego [w GJ],

ww

Qcwt — ilość ciepła niezależną od warunków atmosferycznych, dostarczoną na podgrzewanie

wody wodociągowej i na cele technologiczne w miesięcznym okresie rozliczeniowym

przed uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego [w GJ],

tw

— normatywną temperaturę ogrzewanych pomieszczeń [w °C],

tb

— średnią temperaturę zewnętrzną w okresie

braku prawidłowego pomiaru [w °C],

to

— średnią temperaturę zewnętrzną w miesięcznym okresie rozliczeniowym przed

uszkodzeniem układu pomiarowo-rozliczeniowego [w °C],

hb

— liczbę dni w okresie braku prawidłowego

pomiaru,

2) innych niż wymienione w pkt 1 wad powodujących

nieprawidłowe działanie układu pomiarowo-rozliczeniowego.

§ 39. 1. W przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych

obsługi odbiorców lub niedotrzymania przez odbiorcę

warunków określonych w umowie sprzedaży ciepła

lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub

dystrybucji ciepła albo w umowie kompleksowej, jeżeli umowy te nie stanowią inaczej, wysokość opłat

ustala się w następujący sposób

1) jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne bez zmiany

postanowień umowy sprzedaży ciepła, umowy

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

ciepła lub umowy kompleksowej

a) zwiększyło obliczeniowe natężenie przepływu

nośnika ciepła i przekroczyło jego dopuszczalne

odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za

ilość dostarczonego ciepła i zamówioną moc

cieplną przyjmuje się obliczeniowe natężenie

przepływu nośnika ciepła,

b) zmniejszyło obliczeniowe natężenie przepływu

nośnika ciepła i przekroczyło jego dopuszczalne

odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za

zamówioną moc cieplną przyjmuje się zmniejszone natężenie przepływu,

c) podniosło temperaturę dostarczanego nośnika

ciepła i przekroczyło jej dopuszczalne odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się temperaturę

nośnika ciepła, w wysokości określonej w umowie,

1) terminów rozpoczęcia i zakończenia dostarczania

ciepła w celu ogrzewania;

2) jeżeli odbiorca, bez zmiany postanowień umowy

sprzedaży ciepła, umowy o świadczenie usług

przesyłania lub dystrybucji ciepła lub umowy kompleksowej

2. Wysokość bonifikat, o których mowa w ust. 1,

jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa

kompleksowa nie stanowi inaczej, ustala się w następujący sposób

a) zwiększył obliczeniowe natężenie przepływu

nośnika ciepła i przekroczył jego dopuszczalne

odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za

ilość dostarczonego ciepła i zamówioną moc

cieplną przyjmuje się zwiększone natężenie

przepływu nośnika ciepła,

2) planowanych przerw w dostarczaniu ciepła w okresie letnim.

1) jeżeli rozpoczęcie lub zakończenie dostarczania

ciepła w celu ogrzewania nastąpiło z opóźnieniem

w stosunku do ustalonych standardów jakościowych obsługi odbiorców, bonifikata stanowi

1/30 miesięcznej opłaty za zamówioną moc cieplną dla obiektów, w których nastąpiło opóźnienie

— za każdą rozpoczętą dobę opóźnienia;

.go

b) zmniejszył obliczeniowe natężenie przepływu

nośnika ciepła i przekroczył jego dopuszczalne

odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za

v.p

l

d) obniżyło temperaturę dostarczanego nośnika

ciepła i przekroczyło jej dopuszczalne odchylenie, do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się obniżoną temperaturę nośnika ciepła;

— ilość dostarczonego ciepła — przyjmuje się

zmniejszone natężenie przepływu nośnika

ciepła,

— zamówioną moc cieplną — przyjmuje się obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła,

§ 41. 1. Zamówiona moc cieplna jest ustalana

przez odbiorcę co najmniej na okres 12 miesięcy i może być zmieniona wyłącznie w terminie ustalonym

w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo w umowie kompleksowej.

w.

rcl

c) podniósł temperaturę zwracanego nośnika ciepła i przekroczył jej dopuszczalne odchylenie,

do obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się temperaturę nośnika ciepła, która jest zgodna z warunkami umowy,

2) jeżeli planowa przerwa w dostarczaniu ciepła

w okresie letnim była dłuższa od ustalonych standardów jakościowych obsługi odbiorców, bonifikata stanowi 1/30 miesięcznej opłaty za zamówioną moc cieplną dla obiektów, w których nastąpiło

przedłużenie przerwy w dostarczaniu ciepła — za

każdą rozpoczętą dobę przedłużenia tej przerwy.

d) obniżył temperaturę zwracanego nośnika ciepła

i przekroczył jej dopuszczalne odchylenie, do

obliczenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się obniżoną temperaturę nośnika ciepła.

2. Sprawdzenie dotrzymywania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbiorców i dotrzymywania przez odbiorcę warunków umowy sprzedaży ciepła lub umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo

umowy kompleksowej w zakresie określonym w ust. 1

jest dokonywane, jeżeli umowy te nie stanowią inaczej, na podstawie średniego natężenia przepływu

i temperatury nośnika ciepła w

2. W przypadku gdy zamówiona przez odbiorcę

moc cieplna jest mniejsza od mocy cieplnej określonej

w umowie o przyłączenie danego obiektu do sieci ciepłowniczej albo gdy wartości współczynnika wykorzystania zamówionej mocy cieplnej znacznie różnią się

od wartości technicznie uzasadnionych, przedsiębiorstwo energetyczne może dokonać w sezonie grzewczym kontroli prawidłowości określenia przez odbiorcę zamówionej mocy cieplnej.

3. Jeżeli zawarta z odbiorcą umowa nie stanowi

inaczej, sprawdzenie, o którym mowa w ust. 2, może

być dokonane na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego oraz następujących

obliczeń

Nsdco = Qdco : 24

2) ciągu godziny — gdy nośnikiem ciepła jest para.

Nsdcw = Qdcw : 24

3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, średnie natężenie przepływu i średnia temperatura nośnika ciepła,

o których mowa w ust. 2, stanowią podstawę do ustalania opłat za zamówioną moc cieplną i ciepło oraz

opłaty stałej i zmiennej za usługi przesyłowe, pobieranych za miesiąc, w którym stwierdzono niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców lub

niedotrzymanie przez odbiorcę warunków umowy.

Nz = Nsdco (tw – to) : (tw – tsd) + Nsdcw

ww

1) okresie doby — gdy nośnikiem ciepła jest woda;

§ 40. 1. Odbiorcy przysługują bonifikaty w przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków umowy sprzedaży ciepła lub

umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowy kompleksowej w zakresie

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Nsdco — średni pobór mocy cieplnej na cele grzewcze w danym obiekcie w ciągu doby, podczas której średnia temperatura zewnętrzna

wynosiła tsd [w MW],

Qdco

— ilość ciepła dostarczonego na cele grzewcze w ciągu doby, dla której obliczany jest

średni pobór mocy cieplnej na cele grzewcze w danym obiekcie, określona na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego [w MWh],

2. Obniżenie temperatury wody w przyłączu oznaczone symbolem „dTzo”, o którym mowa w ust. 1, powinno być określone w umowie sprzedaży ciepła lub

w umowie o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo w umowie kompleksowej.

Qdcw

— ilość ciepła dostarczonego na cele podgrzewania wody wodociągowej w ciągu doby,

dla której obliczany jest średni pobór mocy

cieplnej na cele grzewcze w danym obiekcie, określona na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego [w MWh],

3. Temperaturę wody zwracanej z danego węzła

cieplnego do sieci ciepłowniczej ustala się, uwzględniając jego układ funkcjonalny i warunki cieplno-hydrauliczne oraz maksymalne wykorzystanie ciepła

w urządzeniach zainstalowanych w węźle.

Nz

— obliczoną wielkość zamówionej mocy cieplnej dla danego obiektu [w MW],

tw

— normatywną temperaturę ogrzewanych

pomieszczeń w danym obiekcie [w K],

4. Obliczeniowe natężenie przepływu wody dla

węzła cieplnego stanowi podstawę doboru urządzenia

regulującego natężenie przepływu nośnika ciepła

w tym przyłączu.

to

— obliczeniową temperaturę zewnętrzną dla

strefy klimatycznej, w której jest zlokalizowany dany obiekt [w K],

tsd

— średnią temperaturę zewnętrzną w ciągu

doby, dla której obliczono średni pobór

mocy cieplnej na cele grzewcze i na cele

podgrzewania wody wodociągowej w danym obiekcie Nsdco i Nsdcw [w K].

.go

Nz

Go = ¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾¾ x 3,6 x 106

cw x ρśr x [(Tzo – dTzo) – Tpo]

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Nz

— obliczeniowe natężenie przepływu wody

w danym przyłączu do węzła cieplnego

[w m3/h],

— zamówioną moc cieplną dla obiektów zasilanych z danego węzła cieplnego [w MW],

— średnie ciepło właściwe wody w parametrach pracy węzła w warunkach obliczeniowych [w kJ/kgK],

ww

cw

ρśr

Tzo

— średnią gęstość wody w parametrach pracy węzła w warunkach obliczeniowych

[w kg/m3],

— temperaturę wody w rurociągu zasilającym

dany węzeł cieplny, określoną w tabeli regulacyjnej dla danej sieci ciepłowniczej dla

warunków obliczeniowych [w K],

dTzo — obniżenie temperatury wody dostarczanej

do danego przyłącza wskutek strat ciepła

podczas przesyłania [w K],

Tpo

§ 43. 1. Wielkość poboru mocy cieplnej oblicza się

na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego.

2. Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest

para wodna, wielkość poboru mocy cieplnej oblicza

się

1) na podstawie odczytanego średniego poboru mocy zarejestrowanego przez ciepłomierz w okresie

nie krótszym niż 1 godzina;

2) jako różnicę odczytów wskazań ciepłomierza nieposiadającego rejestracji poboru mocy, dokonanych w odstępie jednej godziny;

w.

rcl

§ 42. 1. W przypadku wodnych sieci ciepłowniczych przedsiębiorstwo energetyczne ustala obliczeniowe natężenie przepływu w przyłączach do poszczególnych węzłów cieplnych, na podstawie zamówionej

przez odbiorców mocy cieplnej dla obiektów zasilanych z tych węzłów i różnicy temperatury wody dostarczanej do przyłącza i zwracanej do sieci ciepłowniczej w warunkach obliczeniowych, na podstawie wzoru

Go

v.p

l

Nsdcw — średni pobór mocy cieplnej na cele podgrzewania wody wodociągowej w danym

obiekcie w ciągu doby, podczas której średnia temperatura zewnętrzna wynosiła tsd

[w MW],

— temperaturę wody w rurociągu powrotnym

z danego węzła cieplnego, określoną dla

warunków obliczeniowych [w K].

3) w przypadku braku ciepłomierza — na podstawie

średniego w ciągu godziny natężenia przepływu,

ciśnienia i temperatury pary dostarczanej ze źródła ciepła do sieci ciepłowniczej lub z sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz średniego w ciągu

tej godziny natężenia przepływu i temperatury

skroplin, zwracanych z sieci ciepłowniczej do źródła ciepła lub z węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.

3. Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest

gorąca woda, wielkość poboru mocy cieplnej oblicza

się jako 1/24 różnicy odczytów wskazań ciepłomierza,

dokonanych w odstępie 24 godzin, a w przypadku braku ciepłomierza — na podstawie średniego w ciągu

doby natężenia przepływu i temperatury wody dostarczanej ze źródła ciepła do sieci ciepłowniczej lub z sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz średniego

w ciągu tej doby natężenia przepływu i temperatury

wody zwracanej z sieci ciepłowniczej do źródła ciepła

lub z węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.

4. Ograniczenie lub przekroczenie mocy cieplnej

określa się jako różnicę między wielkością poboru mocy cieplnej, obliczoną w sposób określony w ust. 2

lub 3, a mocą cieplną określoną w przypadku, gdy

nośnikiem ciepła jest

1) para wodna — na podstawie umowy zawartej między stronami;

2) gorąca woda — na podstawie obliczeniowego natężenia przepływu i parametrów tego nośnika,

określonych w tabeli regulacyjnej, dla tych samych

warunków atmosferycznych, w których określono

wielkość poboru mocy cieplnej.

Cn

— cenę za zamówioną moc cieplną dla danej

grupy taryfowej [w zł/MW],

Cc

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 194

5. Jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa

o świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej,

a ustalone w odrębnych przepisach standardy jakościowe obsługi odbiorców określające dopuszczalne

odchylenia natężenia przepływu i parametrów nośnika ciepła są dotrzymywane przez przedsiębiorstwo

energetyczne, wynikające z tych odchyleń dopuszczalne ograniczenie mocy cieplnej wynosi w warunkach

obliczeniowych

1) przy dostarczaniu ciepła do sieci ciepłowniczej

a) do 7 % — gdy nośnikiem ciepła jest woda,

b) do 10 % — gdy nośnikiem ciepła jest para;

2) przy dostarczaniu ciepła do węzła cieplnego

2. Niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, o których mowa w ust. 1, wymaga

potwierdzenia protokołem podpisanym przez strony,

które zawarły umowę sprzedaży ciepła lub umowę

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła

albo umowę kompleksową.

3. W przypadku niestawienia się przedstawiciela

jednej ze stron w uzgodnionym miejscu i czasie w celu sporządzenia protokołu, o którym mowa w ust. 2,

protokół może być sporządzony przez jedną ze stron

oraz stanowi podstawę do dochodzenia bonifikat,

o których mowa w ust. 1.

.go

a) do 10 % — gdy nośnikiem ciepła jest woda,

— cenę ciepła dla danej grupy taryfowej

[w zł/GJ].

b) do 17 % — gdy nośnikiem ciepła jest para.

§ 44. 1. Jeżeli z powodu niedotrzymania przez

przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbiorców nastąpiło ograniczenie mocy

cieplnej, jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła

albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej, odbiorcy przysługuje bonifikata, której wysokość oblicza

się w następujący sposób

§ 45. Bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, obliczone w sposób

określony w § 43 ust. 1 na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w grupowym węźle cieplnym, obsługującym

obiekty więcej niż jednego odbiorcy, dzieli się między

poszczególnych odbiorców proporcjonalnie do ich

udziału w obciążeniu grupowego węzła cieplnego według wzoru

1) jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi do 40 %,

wysokość bonifikaty oblicza się według wzorów

Uo = Uwg × No : Nwg

gdzie poszczególne symbole oznaczają

w.

rcl

Su = Sum + Suc

Sum = 0,25 (Nt – Nr) × Cn × hp : 365

Suc = 0,4 (Nt – Nr) × 3,6 × 24 × hp × Cc

2) jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi powyżej

40 %, wysokość bonifikaty oblicza się według wzorów

Su = Sum + Suc

Sum = 0,5 (Nt – Nr) × Cn × hp : 365

Suc = 0,8 (Nt – Nr) × 3,6 × 24 × hp × Cc

ww

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Su — łączną bonifikatę za ograniczenia w dostarczaniu ciepła,

Sum — bonifikatę za ograniczenie mocy cieplnej,

Suc — bonifikatę za niedostarczone ciepło,

— moc cieplną określoną na podstawie obliczeNt

niowego natężenia przepływu i parametrów

nośnika ciepła określonych w tabeli regulacyjnej [w MW],

Nr

— rzeczywistą moc cieplną, określoną na podstawie natężenia przepływu i rzeczywistych

parametrów nośnika ciepła [w MW],

24

— mnożnik, oznaczający 24 godziny w ciągu

doby [w h],

hp

— liczbę dni, w których wystąpiły ograniczenia

w dostarczaniu ciepła, spowodowane niedotrzymaniem przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi

odbiorców,

Uo

— bonifikatę dla danego odbiorcy,

Uwg — bonifikatę obliczoną na podstawie odczytów

wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego zainstalowanego w grupowym węźle

cieplnym,

No

— zamówioną moc cieplną dla obiektów danego odbiorcy [w MW],

Nwg — zamówioną moc cieplną dla wszystkich

obiektów zasilanych z grupowego węzła

cieplnego [w MW].

§ 46. 1. W przypadku gdy ciepło jest pobierane bez

zawarcia umowy sprzedaży ciepła lub umowy o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo

umowy kompleksowej, przedsiębiorstwo energetyczne obciąża nielegalnie pobierającego ciepło opłatami

w wysokości wynikającej z pięciokrotności cen za zamówioną moc cieplną i ciepło oraz stawek opłat stałych i zmiennych za usługi przesyłowe, określonych

w taryfie dla grupy taryfowej, której kryteria odpowiadają nielegalnie pobierającemu ciepło, oraz

1) wielkości nielegalnie pobranej przez niego mocy

cieplnej, ustalonej na podstawie wielkości jego

obiektów, w których ciepło jest pobierane bez zawarcia umowy, oraz zamówionej mocy cieplnej

dla podobnych obiektów;

2) wielkości nielegalnie pobranego przez niego ciepła, ustalonej na podstawie wielkości nielegalnie

pobranej mocy cieplnej, o której mowa w pkt 1,

i średniego czasu jej wykorzystania dla podobnych

obiektów.

wstrzymanie dostarczania ciepła, mimo spełnienia

przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków określonych w art. 6 ust. 3a ustawy.

3. Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć

odbiorcę opłatami w wysokości obliczonej na podstawie dwukrotności cen i stawek opłat, określonych

w taryfie dla danej grupy taryfowej, w przypadku gdy

odbiorca

Przepisy przejściowe i końcowe

Rozdział 5

§ 47. Przepisów § 13 ust. 5 nie stosuje się do jednostek kogeneracji oddanych do użytku po dniu wejścia w życie rozporządzenia.

§ 48. Taryfy przedsiębiorstw energetycznych, obowiązujące przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, obowiązują do dnia określonego w decyzjach Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdzających te

taryfy.

.go

1) pobierał ciepło niezgodnie z warunkami określonymi w umowie sprzedaży ciepła lub w umowie

o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji

ciepła albo w umowie kompleksowej, w szczególności gdy pobierał ciepło z całkowitym lub częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub dokonał ingerencji w ten układ, powodując zafałszowanie pomiarów ilości pobranego ciepła;

v.p

l

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, oblicza się dla

całego nieobjętego przedawnieniem okresu udowodnionego nielegalnego pobierania ciepła, a w przypadku braku możliwości udowodnienia tego okresu — dla

okresu roku.

2) uniemożliwił dokonanie wstrzymania dostarczania

ciepła na podstawie art. 6 ust. 3a ustawy.

§ 50. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.3)

Minister Gospodarki: W. Pawlak

3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządze-

niem Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2006 r.

w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji

taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło (Dz. U.

Nr 193, poz. 1423), które na podstawie art. 21 ustawy z dnia

8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo energetyczne

oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 21,

poz. 104) traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia.

w.

rcl

4. W przypadku przekroczenia zamówionej mocy

cieplnej przez odbiorcę, bez uzgodnienia z przedsiębiorstwem energetycznym lub niezgodnie z warunkami umowy, przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie wielkości mocy wynikającej z tego przekroczenia może obciążyć odbiorcę opłatą za zamówioną moc

cieplną oraz opłatą stałą za usługę przesyłową w sposób określony w ust. 3.

§ 49. Do spraw wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje

się przepisy niniejszego rozporządzenia.

ww

5. Opłaty, o których mowa w ust. 3 i 4, oblicza się

dla każdego miesiąca, w którym nastąpił pobór ciepła

niezgodnie z umową albo odbiorca uniemożliwił

1292

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 17 września 2010 r.

w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy

Na podstawie art. 29b ustawy z dnia 6 września

2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r.

Nr 125, poz. 874, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje

§ 1. Rozporządzenie określa

1) rodzaje zezwoleń na międzynarodowy przewóz

drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) sposób wypełniania blankietów zezwoleń;

4) wzory zezwoleń.

§ 2. 1. Określa się następujące rodzaje zezwoleń na

międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy

1) na przewóz dwustronny;

2) na przewóz tranzytowy;

2. Zezwolenie na drogowy przewóz kabotażowy na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykorzystywane do wykonywania przewozu pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

.go

2) szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń;

4) zezwolenie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 — do

wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy pomiędzy terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a terytorium państwa innego

niż określone w zezwoleniu.

3) na przewóz dwustronny lub tranzytowy;

4) na przewóz do lub z państwa trzeciego.

w.

rcl

2. Wzór zezwolenia na międzynarodowy przewóz

drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

§ 4. 1. Blankiet zezwolenia na międzynarodowy

przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypełnia

1) organ wydający zezwolenie, wpisując numer zezwolenia;

2) w części A — organ wydający, wpisując oznaczenie państwa przewoźnika, liczbę przejazdów, rodzaj przewozu, ewentualne ograniczenia oraz datę

ważności zezwolenia;

3) w części B — posiadacz zezwolenia, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny

pojazdu, datę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwo załadunku i rozładunku —

w przypadku jazdy z ładunkiem;

4) w części C — organ wydający zezwolenie, wpisując miejsce wydania, datę wydania oraz nazwę organu wydającego;

5) w części D — służba kontrolna, wpisując datę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo

wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

umieszczając pieczęć i podpis osoby kontrolującej

oraz odrywając przy wjeździe i wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odcinek kontrolny

zezwolenia, oznaczony odpowiednio: D1, D2, D3,

D4.

3. Wzór zezwolenia na drogowy przewóz kabotażowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa

Elektronicznie

podpisany przez

Beata Jaszczyk

Data: 2010.10.21

14:46:22 +02'00'

— 14269 —

Poz. 1291

1291

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI1)

z dnia 17 września 2010 r.

w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło

Na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 ustawy z dnia

10 kwietnia 1997 r. — Prawo energetyczne (Dz. U.

z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.2)) zarządza się,

co następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne

1) kształtowania taryf przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem, magazynowaniem, przetwarzaniem, przesyłaniem, dystrybucją lub obrotem ciepłem;

2) kalkulacji taryf dla ciepła;

9) węzeł cieplny — połączone ze sobą urządzenia lub

instalacje służące do zmiany rodzaju lub parametrów nośnika ciepła dostarczanego z przyłącza oraz

regulacji ilości ciepła dostarczanego do instalacji

odbiorczych;

.go