Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu postępowania przy leczeniu substytucyjnym oraz szczegółowych warunków, które powinien spełniać zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia

19 października 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przy leczeniu substytucyjnym oraz

szczegółowych warunków, które powinien spełniać

zakład opieki zdrowotnej prowadzący leczenie substytucyjne (Dz. U. Nr 205, poz. 1493) wprowadza się następujące zmiany

„2) ograniczenia

rozprzestrzeniania

zakażeń,

w tym w szczególności: HIV, HCV, HBV oraz

gruźlicy.”;

2) § 2 otrzymuje brzmienie

nych niż stosowane w leczeniu, środków odurzających lub substancji psychotropowych;

2) pacjent odmawia poddania się badaniu,

o którym mowa w § 6;

3) pacjent stosuje przemoc psychiczną lub

fizyczną wobec innych pacjentów lub

personelu;

4) pacjent udziela innym osobom środek

substytucyjny.”;

4) po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„§ 3a. Kierownik programu lub upoważniony przez

niego lekarz wykonujący zadania w programie informuje pacjenta o

1) działaniach niepożądanych środka substytucyjnego;

2) zagrożeniach wynikających z równoległego przyjmowania innych środków

psychoaktywnych niezleconych przez lekarza;

3) zagrożeniu w przypadku zażycia środka

substytucyjnego przez inne osoby,

w szczególności dzieci;

4) wpływie środka substytucyjnego na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi

maszyn.”;

w.

rcl

„§ 2. 1. Do programu kwalifikuje pacjenta kierownik programu lub upoważniony przez niego lekarz wykonujący zadania w programie, jeżeli pacjent spełnia łącznie następujące warunki

3) uchyla się § 3;

1) jest uzależniony od opioidów;

2) ukończył 18 lat;

3) wyrazi pisemną zgodę na podjęcie leczenia w ramach programu i przestrzegania jego wymogów.

2. Kierownik programu lub upoważniony

przez niego lekarz wykonujący zadania

w programie może zakwalifikować do programu pacjenta niespełniającego warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli

przemawiają za tym ważne względy zdrowotne.

3. Kierownik programu lub upoważniony

przez niego lekarz wykonujący zadania

w programie może wyłączyć z programu

pacjenta, w szczególności gdy

ww

1) trzykrotne kolejne lub pięciokrotne

w ciągu 6 miesięcy wykonane w odstępach minimum 4-dniowych badanie

płynów ustrojowych, w szczególności

moczu, potwierdza przyjmowanie, in-

1) Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej

— zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa

Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie

szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U.

Nr 216, poz. 1607).

2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U.

z 2006 r. Nr 66, poz. 469 i Nr 120, poz. 826, z 2007 r. Nr 7,

poz. 48 i Nr 82, poz. 558, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 63,

poz. 520, Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r.

Nr 28, poz. 146 i Nr 143, poz. 962.

5) w § 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„2. Kierownik programu lub upoważniony przez

niego pracownik programu niezwłocznie powiadamia Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii o rozpoczęciu lub zakończeniu udziału pacjenta w programie.”;

6) w § 5

a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„1. Środek substytucyjny jest podawany pacjentowi przez lekarza, pielęgniarkę lub wydawany przez farmaceutę w jednorazowych dawkach dziennych i przyjmowany przez pacjenta w ich obecności.

2. Środek substytucyjny może być przyjmowany przez pacjenta poza zakładem opieki

zdrowotnej, zwanym dalej „zakładem”, bez

obecności lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty w przypadku wystąpienia przeszkody

uniemożliwiającej przybycie pacjenta do zakładu prowadzącego program, a w szczególności

1) konieczności pozostania pacjenta w miejscu jego zamieszkania ze względu na

wskazania zdrowotne lub losowe;

2) innych uzasadnionych przyczyn, jeżeli pacjent spełnia łącznie następujące warunki

a) uczestniczy w programie co najmniej

6 miesięcy,

b) całkowicie zachowuje abstynencję od

środków odurzających i substancji

psychotropowych niezleconych przez

lekarza,

c) regularnie uczestniczy w przewidzianych programem zajęciach terapeutycznych.”,

b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

2b. W przypadkach, o których mowa w ust. 2

i 2a, środek substytucyjny może być wydany pacjentowi w dawkach zapewniających

leczenie substytucyjne przez okres nie dłuższy niż 7 dni.”,

7) § 6 otrzymuje brzmienie

„§ 6. Pacjent przyjmujący środek substytucyjny

jest badany co najmniej raz w miesiącu na

występowanie w moczu lub innych płynach

ustrojowych środków odurzających i substancji psychotropowych innych niż stosowane w ramach programu.”;

8) § 9 otrzymuje brzmienie

„§ 9. 1. Pacjenci uczestniczący w programie mają

zapewniony dostęp do terapii i rehabilitacji w wymiarze co najmniej dwóch godzin

tygodniowo, a zakład stwarza warunki do

współpracy z ich rodzinami. W celu zapewnienia reintegracji pacjentów zakład współpracuje z właściwymi jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej.

2. Kierownik programu lub upoważniony

przez niego lekarz, biorąc pod uwagę opinię pacjenta, może podjąć decyzję

o zmniejszeniu liczby godzin lub odstąpieniu od psychoterapii i rehabilitacji określonej w ust. 1, o ile jest to uzasadnione stanem psychofizycznym pacjenta.”;

w.

rcl

c) ust. 4 otrzymuje brzmienie

środka substytucyjnego, zawierające imię

i nazwisko oraz rodzaj, serię i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość upoważnianej osoby, pacjent podpisuje w obecności kierownika programu lub upoważnionego przez niego lekarza wykonującego zadania w programie. Upoważnienie dołącza się

do dokumentacji medycznej pacjenta.”;

.go

„2a. Przyjmowanie przez pacjenta środka substytucyjnego poza zakładem bez obecności

lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty z przyczyn, o których mowa w ust. 2 pkt 2, jest

dopuszczalne pomimo niespełniania przez

pacjenta warunków, o których mowa w tym

przepisie, o ile jest to uzasadnione stanem

psychicznym, somatycznym lub sytuacją

życiową pacjenta oraz właściwościami

farmakologicznymi podawanego mu środka substytucyjnego.

Poz. 1282

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 191

„4. W przypadku gdy czas trwania przeszkody

uniemożliwiającej osobiste przybycie pacjenta do zakładu jest dłuższy niż czas, na

który wydany został środek substytucyjny,

kierownik programu lub upoważniony przez

niego lekarz wykonujący zadania w programie może podjąć decyzję o przedłużeniu pacjentowi tego czasu na okres nieprzekraczający łącznie 14 dni przyjmowania przez pacjenta środka substytucyjnego bez obecności lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty.”,

d) po ust. 4 dodaje się ust. 4a—4c w brzmieniu

ww

„4a. W przypadku pacjentów nieprzerwanie leczonych substytucyjnie przez co najmniej

dwa lata, środek substytucyjny może być

wydawany na okres do 14 dni, o ile pozwala na to stan psychofizyczny pacjenta,

w szczególności, gdy taki tryb wydawania

środka będzie pomocny w realizacji celu leczenia, jakim jest właściwa reintegracja pacjenta.

4b. Kierownik programu lub osoba przez niego

upoważniona wykonująca zadania w programie odnotowuje fakt zmiany trybu wydawania środka substytucyjnego lub odmowę zmiany wraz z uzasadnieniem w dokumentacji medycznej pacjenta.

4c. W przypadku wystąpienia udokumentowanej przeszkody o charakterze zdrowotnym,

uniemożliwiającej osobiste przybycie pacjenta do zakładu, środek substytucyjny

może być wydany upoważnionej przez pacjenta osobie. Upoważnienie do odbioru

9) w § 10 ust. 1—3 otrzymują brzmienie

„1. Środek substytucyjny przechowuje się w aptece zakładu lub w aptece, z którą zakład zawarł

umowę dotyczącą przechowywania tego środka.

2. Apteka wydaje środek substytucyjny zgodnie

z receptą albo z zapotrzebowaniem, podpisanym przez kierownika programu lub lekarza

upoważnionego przez kierownika programu

wykonującego zadania w programie, w indywidualnych dawkach dziennych umieszczonych w opakowaniach zaopatrzonych w etykiety apteczne.

3. Środek substytucyjny jest wydawany z apteki

osobie upoważnionej przez kierownika programu.”;

10) w § 11 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„1. Wydanie i odbiór środka substytucyjnego wydający i odbierający potwierdzają na egzemplarzu zapotrzebowania albo recepty pozostających w aptece.

2. Ilość środka substytucyjnego wydanego z apteki kierownik apteki lub upoważniony przez

niego farmaceuta wpisuje do książki kontroli,

o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 41 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.”;

11) w § 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie

3) dawkę;

„1. Ilość środka substytucyjnego przechowywanego w zakładzie nie może przekraczać ilości niezbędnej na czternastodniowe leczenie pacjentów objętych programem w tym zakładzie.”;

4) używaną jednostkę miary;

v.p

l

Dziennik Ustaw Nr 191

5) liczbę porządkową;

6) datę wydania środka;

7) numer dokumentu zaopatrzenia;

12) § 13 otrzymuje brzmienie

„§ 13. 1. Zakład prowadzi dzienną ewidencję rozchodu środka substytucyjnego, zawierającą następujące dane

1) imię i nazwisko pacjenta objętego programem;

2) nazwę zastosowanego wobec pacjenta

środka substytucyjnego, jego stężenie

i dawkę dobową.

9) imię lub kod pacjenta;

10) dawkę indywidualną;

11) stan środka, czyli ilość środka, która

pozostała po jego dystrybucji w danym dniu;

12) identyfikację operatora.”;

13) w § 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie

.go

2. Każde wydanie środka substytucyjnego

zapisuje się w ewidencji rozchodu środka

substytucyjnego.

8) ilość przyjętego środka;

3. Niewykorzystany środek substytucyjny

podlega zwrotowi do apteki w terminie

7 dni, licząc od zaplanowanego dnia jego

podania lub wydania pacjentowi.

14) w § 15 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„1. Zakład zatrudnia odpowiednią do liczby pacjentów leczonych w programie liczbę pracowników udzielających świadczeń zdrowotnych,

mając na uwadze zapewnienie odpowiedniej

jakości świadczeń zdrowotnych.

w.

rcl

4. Kierownik apteki lub upoważniony przez

niego farmaceuta wspólnie z kierownikiem programu lub wyznaczonym przez

niego lekarzem, raz na pół roku, przeprowadzają kontrolę zakładu w zakresie prawidłowości prowadzenia ewidencji rozchodu środka substytucyjnego oraz stanu

zapasów.

„2. W przypadku braku możliwości zatrudnienia

lekarza specjalisty w dziedzinie psychiatrii jako

kierownika programu, programem kierować

może lekarz innej specjalności, jeżeli posiada

co najmniej roczny staż pracy w zakładach prowadzących leczenie osób uzależnionych.”;

5. W przypadku dozowania środka substytucyjnego przez dozowniki, apteka rozlicza

wydawanie środka substytucyjnego według listy dziennego rozchodu środka

substytucyjnego, z uwzględnieniem indywidualnych dawek dziennych.

ww

6. Wydruk z programu dozującego środek

substytucyjny stanowi listę dziennego

rozchodu środka substytucyjnego, jeżeli

zawiera następujące informacje

1) nazwę środka;

2) objętość;

2. Na 50 pacjentów leczonych w programie przypada co najmniej 1 pielęgniarka.”.

§ 2. Do pacjentów, którzy rozpoczęli leczenie przed

dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa

w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Zdrowia: E. Kopacz

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2010.10.15

12:33:03 +02'00'

— 14158 —

Poz. 1282

1282

v.p

l

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA1)

z dnia 6 października 2010 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu postępowania przy leczeniu substytucyjnym

oraz szczegółowych warunków, które powinien spełniać zakład opieki zdrowotnej prowadzący

leczenie substytucyjne

Na podstawie art. 28 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179,

poz. 1485, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje

1) w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

.go