Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o odpadach

1.

Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia

i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a

w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub skalnymi,

jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją inwestycji lub prowadzeniem

eksploatacji kopalin.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z realizacją inwestycji,

jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, decyzja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie robót budowlanych

określają warunki i sposób ich zagospodarowania, a ich zastosowanie nie spowoduje

przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

1a

mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z wydobywaniem

kopalin ze złóż wraz z ich przerabianiem, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze

złóż udzielona na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm. lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają

warunki i sposób ich zagospodarowania;

1a

mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż,

jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż, udzielona na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają

warunki i sposób ich zagospodarowania;

2)

mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymywaniem

infrastruktury zapewniającej dostęp do portów oraz infrastruktury portowej, a także

z pogłębiania zbiorników wodnych, stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku

z utrzymywaniem i regulacją wód, stanowiących niezanieczyszczony urobek;

3)

odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów prawa atomowego;

4)

gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza;

5)

ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska;

6)

odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania

w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu;

6a

zwłok zwierząt, w zakresie uregulowanym przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października

2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

(Dz. Urz. WE 273 z 10.10.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 37, str. 92, z późn. zm.);

7)

substancji wykorzystywanych jako czynniki chłodnicze przeznaczone do regeneracji.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają w zakresie postępowania z odpadami przepisów

1)

ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

2)

ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 692 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 oraz z 2009 r. Nr 63, poz. 518);

3)

ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, z późn. zm.;

4)

ustawy z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest

(Dz. U. z 2004 r. Nr 3, poz. 20, z późn. zm.;

5)

ustawy z dnia 12 września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz

pozostałości ładunkowych ze statków

(Dz. U. Nr 166, poz. 1361, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 203, poz. 1683);

6)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 1774/2002/WE z dnia 3 października

2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

(Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2003, str. 1 i L 19 z 19.01.2005, str. 27 oraz str. 34);

7)

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt

(Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278, Nr 60, poz. 372 i Nr 78, poz. 513);

8)

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 121, poz. 1263, z 2005 r. Nr 175, poz. 1458 i Nr 203, poz. 1683 oraz z 2009 r. Nr 215, poz. 1664);

9

ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. Nr 124, poz. 859 oraz z 2010 r. Nr 28, poz. 145).

1.

Odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych

w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub

do ich pozbycia się jest obowiązany.

2.

Odpady niebezpieczne są to odpady

1)

należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście A załącznika nr 2

do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku

nr 4 do ustawy lub

2)

należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście B załącznika nr 2

do ustawy i zawierające którykolwiek ze składników wymienionych w załączniku nr 3

do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości wymienionych w załączniku

nr 4 do ustawy.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

gospodarowaniu odpadami - rozumie się przez to zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie

odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania

odpadów;

2)

komunalnych osadach ściekowych - rozumie się przez to pochodzący z oczyszczalni ścieków

osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków

komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych;

3)

magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie

odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem;

4

odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w gospodarstwach domowych,

a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców

odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających

w gospodarstwach domowych;

5)

odpadach medycznych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń naukowych w zakresie medycyny;

6)

odpadach obojętnych - rozumie się przez to odpady, które nie ulegają istotnym przemianom

fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje

fizyczne ani chemiczne, nie powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla

zdrowia ludzi, nie ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię,

z którą się kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność

do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku muszą być

nieznaczne, a w szczególności nie powinny stanowić zagrożenia dla jakości wód powierzchniowych,

wód podziemnych, gleby i ziemi;

7)

odpadach ulegających biodegradacji - rozumie się przez to odpady, które ulegają rozkładowi

tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale mikroorganizmów;

8)

odpadach weterynaryjnych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z badaniem,

leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem

badań naukowych i doświadczeń na zwierzętach;

8a

odpadach z wypadków - rozumie się przez to odpady powstające podczas prowadzenia akcji

ratowniczej lub gaśniczej, z wyłączeniem

a)

odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii przemysłowej,

b)

odpadów powstałych w wyniku szkody w środowisku, o której mowa w art. 6 pkt 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku

i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493 oraz z 2008 r. Nr 138, poz. 865 i Nr 199, poz. 1227);

9)

odzysku - rozumie się przez to wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia,

zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub

w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii

i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy;

10)

odzysku energii - rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów w celu odzyskania

energii;

11)

olejach odpadowych - rozumie się przez to wszelkie oleje smarowe lub przemysłowe,

które nie nadają się już do zastosowania, do którego były pierwotnie przeznaczone,

a w szczególności zużyte oleje z silników spalinowych i oleje przekładniowe, a także

oleje smarowe, oleje do turbin i oleje hydrauliczne;

12)

PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie;

13)

posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę

odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem

prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający

powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości;

14)

recyklingu - rozumie się przez to taki odzysk, który polega na powtórnym przetwarzaniu

substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania

substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym

też recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii;

15)

recyklingu organicznym - rozumie się przez to obróbkę tlenową, w tym kompostowanie,

lub beztlenową odpadów, które ulegają rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach

przy wykorzystaniu mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub

metan; składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling organiczny;

16)

składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony do składowania

odpadów;

17)

spalarni odpadów - rozumie się przez to zakład lub jego część przeznaczone do termicznego

przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku wytwarzanej energii cieplnej,

obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego przekształcania

odpadów wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do atmosfery, kontrolą,

sterowaniem i monitorowaniem procesów oraz instalacjami związanymi z przyjmowaniem,

wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania

oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych

w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych;

18)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

19)

stosowaniu komunalnych osadów ściekowych - rozumie się przez to rozprowadzanie na

powierzchni ziemi lub wprowadzanie komunalnych osadów ściekowych do gleby w celu ich

wykorzystywania;

20)

termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to

a)

spalanie odpadów przez ich utlenianie,

b)

inne procesy termicznego przekształcania odpadów, w tym pirolizę, zgazowanie i proces

plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów termicznego przekształcania

odpadów są następnie spalane;

21)

unieszkodliwianiu odpadów - rozumie się przez to poddanie odpadów procesom przekształceń

biologicznych, fizycznych lub chemicznych określonym w załączniku nr 6 do ustawy w

celu doprowadzenia ich do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi

lub dla środowiska;

21a)

współspalarni odpadów - rozumie się przez to zakład lub jego część, których głównym

celem jest wytwarzanie energii lub produktów, w których wraz z paliwami są przekształcane

termicznie odpady w celu odzyskania zawartej w nich energii lub w celu ich unieszkodliwiania,

obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego przekształcania

wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do atmosfery, kontrolą,

sterowaniem i monitorowaniem procesów, instalacjami związanymi z przyjmowaniem, wstępnym

przetwarzaniem i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania

oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych

w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych;

22)

wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie

powoduje powstawanie odpadów oraz każdego, kto przeprowadza wstępne przetwarzanie,

mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów;

wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki,

remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji

i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi

stanowi inaczej;

23)

zbieraniu odpadów - rozumie się przez to każde działanie, w szczególności umieszczanie

w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie

ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się kategoriami oraz rodzajami odpadów

wymienionymi w załącznikach nr 1 i 2, składnikami odpadów wymienionymi w załączniku

nr 3 oraz właściwościami odpadów wymienionymi w załączniku nr 4, określi w drodze

rozporządzenia

1)

katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje, uwzględniający źródła powstawania

odpadów, wraz z listą odpadów niebezpiecznych oraz ze sposobem klasyfikowania odpadów;

2)

warunki, w których uznaje się, że odpady wymienione na liście odpadów niebezpiecznych

nie posiadają właściwości lub składników i właściwości powodujących, że odpady te

stanowią odpady niebezpieczne, a także sposób ustalenia spełnienia tych warunków.

1a

Substancje i przedmioty, które nie spełniają wymagań technicznych, przez co stanowią

zagrożenie dla środowiska lub stanowią zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi, są

odpadami.

1b

Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, transportu, rolnictwa i zdrowia oraz Minister

Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, mogą określić,

każdy w zakresie swoich kompetencji, w drodze rozporządzeń, wymagania techniczne,

o których mowa w ust. 1a.

1c

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1b, ministrowie uwzględnią

1)

wymagania ochrony środowiska;

2)

bezpieczeństwo użytkowania substancji lub przedmiotów;

3)

możliwe zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi;

4)

wymagania ochrony dóbr kultury lub

5)

wymagania wynikające z przepisów Unii Europejskiej.

1d

Przepisów ust. 1a-1c nie stosuje się do pojazdów wycofanych z eksploatacji.

1e

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w drodze decyzji, stwierdza niespełnienie

wymagań technicznych, o których mowa w ust. 1a, przez substancje lub przedmioty i

nakłada obowiązek pozbycia się tych odpadów, wskazując sposób wykonania tej decyzji.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz stężenia substancji,

które powodują, że urobek pochodzący z pogłębiania akwenów morskich w związku z utrzymaniem

infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z pogłębianiem zbiorników wodnych,

stawów, cieków naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód,

jest zanieczyszczony, kierując się właściwościami substancji, które mogą zanieczyścić

ten urobek.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do

marszałka województwa w sprawach, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem kar pieniężnych.

2.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem spraw, o których

mowa w rozdziale 3, oraz spraw, o których mowa w art. 16b, są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

Kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów, powinien

takie działania planować, projektować i prowadzić, tak aby

1)

zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie

na środowisko przy wytwarzaniu produktów, podczas i po zakończeniu ich użytkowania;

2)

zapewniać zgodny z zasadami ochrony środowiska odzysk, jeżeli nie udało się zapobiec

powstawaniu odpadów;

3)

zapewniać zgodne z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwianie odpadów, których

powstaniu nie udało się zapobiec lub których nie udało się poddać odzyskowi.

Wytwórca odpadów jest obowiązany do stosowania takich sposobów produkcji lub form

usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub pozwalają

utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także ograniczają negatywne

oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

1.

Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami

gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.

2.

Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi,

a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z

przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób

zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami.

3.

Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak unieszkodliwiane,

aby składowane były wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było

niemożliwe z przyczyn technologicznych lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych

lub ekonomicznych.

4.

Ministrowie właściwi do spraw: gospodarki, budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, gospodarki morskiej, łączności, transportu, zdrowia, rolnictwa, wewnętrznych

oraz Minister Obrony Narodowej, każdy w zakresie swoich kompetencji, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska mogą określić, w drodze rozporządzeń, szczegółowy

sposób postępowania z niektórymi rodzajami odpadów, kierując się potrzebą zapewnienia

prawidłowego postępowania z odpadami.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych.

1.

Posiadacz odpadów dotychczas prowadzący działalność w zakresie zbierania

1)

pozostałości z sortowania odpadów komunalnych,

2)

komunalnych osadów ściekowych,

3)

zakaźnych odpadów medycznych,

4)

zakaźnych odpadów weterynaryjnych,

5)

odpadów pochodzących z unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych

odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie

- może prowadzić swoją działalność w tym zakresie na podstawie zezwoleń, pozwoleń

lub decyzji zatwierdzających program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, nie dłużej

jednak niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy, o ile wcześniej nie straciły

mocy.

2.

Zezwolenia, pozwolenia oraz decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi,

o których mowa w ust. 1, wygasają w całości lub w części dotyczącej zbierania po upływie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz przepisami

o ochronie środowiska.

1.

Przepisów art. 29 ust. 2 i art. 53 ust. 5 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, nie

stosuje się od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 30 czerwca 2004 r.

2.

Zezwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów podmiotom, które przed dniem

wejścia w życie ustawy prowadziły działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zachowują moc na czas, na jaki zostały

wydane, i zastępują zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, wymagane na podstawie przepisów

o odpadach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

Pierwsze sprawozdanie z realizacji krajowego planu gospodarki odpadami po wejściu

w życie ustawy obejmuje okres od dnia 30 października 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

2.

Pierwsze sprawozdanie z realizacji wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki

odpadami po wejściu w życie ustawy obejmuje okres od dnia uchwalenia pierwszego planu

gospodarki odpadami do dnia 31 grudnia 2006 r.

1.

Wytwórca odpadów prowadzący przed dniem wejścia w życie ustawy działalność polegającą

na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników

lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, może prowadzić tę działalność

w dotychczasowym zakresie do dnia 31 grudnia 2010 r. i jest obowiązany do uzyskania

decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami do dnia 31 grudnia 2010 r.

2.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy wytwórcy odpadów, o którym mowa w ust. 1,

decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi zachowują ważność

na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r.

albo do dnia uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1.

1.

Odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane

w miejscu ich powstawania.

2.

Odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania,

powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa

w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi

lub unieszkodliwione.

3

Zakazuje się poddawania odzyskowi lub unieszkodliwianiu niesegregowanych odpadów komunalnych,

pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz komunalnych osadów ściekowych poza

obszarem województwa, na którym zostały wytworzone, z zastrzeżeniem ust. 4.

3a

Zakazuje się przywozu na teren województwa, w celu poddawania odzyskowi lub unieszkodliwianiu,

niesegregowanych odpadów komunalnych, pozostałości z sortowania odpadów komunalnych

oraz komunalnych osadów ściekowych, wytworzonych poza terenem tego województwa, z

zastrzeżeniem ust. 4.

4

Niesegregowane odpady komunalne, pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz

komunalne osady ściekowe mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu na obszarze

województwa innego niż te, na którym zostały wytworzone, jeżeli odległość od miejsca

wytwarzania odpadów do instalacji lub miejsca przeznaczonego do odzysku lub unieszkodliwiania

jest mniejsza niż odległość do instalacji lub miejsca położonego na obszarze tego

samego województwa.

4a

Zasada, o której mowa w ust. 4, jest realizowana zgodnie z hierarchią postępowania

z odpadami, o której mowa w art. 7.

5

Przepisy ust. 3, 3a i 4 stosuje się odpowiednio do unieszkodliwiania odpadów medycznych

o właściwościach zakaźnych, zwanych dalej „zakaźnymi odpadami medycznymi”, oraz do

unieszkodliwiania odpadów weterynaryjnych o właściwościach zakaźnych, zwanych dalej

„zakaźnymi odpadami weterynaryjnymi”.

1.

Posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie ustawy prowadził działalność

w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych

innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, jest obowiązany dostosować

warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy oraz uzyskać niezbędne

decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi

w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów

weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc

na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.

2.

Podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych jest obowiązany

do selektywnego odbierania odpadów oraz ograniczania ilości odpadów ulegających biodegradacji

kierowanych do składowania.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu wejścia w życie nowych aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają decyzje o pozwoleniu na budowę

składowiska odpadów wydane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm., jeżeli do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie rozpoczęto budowy tych składowisk.

1.

Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów

niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszanie odpadów

niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, w celu poprawy bezpieczeństwa

procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po zmieszaniu, jeżeli w

wyniku prowadzenia tych procesów nie nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia

ludzi lub środowiska.

3.

W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi odpadami, substancjami

lub przedmiotami to powinny być one rozdzielone, jeżeli zostaną spełnione łącznie

następujące warunki

1)

w procesie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po rozdzieleniu nastąpi

ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska;

2)

jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.

4.

Transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów obowiązujących przy transporcie towarów

niebezpiecznych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko

wynikającego z transportowania odpadów niebezpiecznych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i sposób stosowania przepisów o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

do transportu odpadów niebezpiecznych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 63), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz innych ustaw ulegają wygaśnięciu w całości lub części dotyczącej zastosowania

odpadów w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do dostosowania posiadanych zezwoleń,

pozwoleń i decyzji w zakresie gospodarki odpadami, w tym zezwoleń na odzysk na składowisku

odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję eksploatacji składowiska, do przepisów

ustawy w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Jeżeli zarządzający, o którym mowa w ust. 1, nie dostosował posiadanych zezwoleń,

pozwoleń i decyzji, o których mowa w ust. 1, te zezwolenia, pozwolenia i decyzje tracą

ważność po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Zarządzający składowiskiem odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

uzyskał decyzję wyrażającą zgodę na zamknięcie składowiska odpadów, może przyjmować

odpady do składowania do upływu terminu określonego w decyzji, jednak nie dłużej niż

30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Zarządzający składowiskiem odpadów, który w pozwoleniu na budowę nie ma określonej

wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń, obowiązany jest do wystąpienia w terminie

do 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, z wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę

w tym zakresie.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera określenie proponowanej wysokości i formy

zabezpieczenia roszczeń.

6.

W decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę właściwy organ określa wysokość

i formę zabezpieczenia roszczeń oraz termin wniesienia zabezpieczenia roszczeń nie

dłuższy niż 3 miesiące od dnia otrzymania decyzji.

7.

W przypadku składowisk odpadów, które z dniem wejścia w życie przepisów niniejszej

ustawy spełniają warunki, o których mowa w art. 54b ust. 1 ustawy, o której mowa w

art. 1, właściwy organ wykonuje ekspertyzę, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano odpady

nadające się do odzysku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 18 lit. b i pkt 73-78 oraz art. 7, które wchodzą w życie po upływie 14

dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 47, pkt 50 lit. c i pkt 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Zabrania się odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami

spełniającymi określone wymagania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako R10 w załączniku

nr 5 do ustawy;

2)

osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.

2a.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R14 i R15, wymienionych

w załączniku nr 5 do ustawy,

2)

rodzaje odpadów i warunki unieszkodliwiania odpadów w procesie unieszkodliwiania D2,

wymienionym w załączniku nr 6 do ustawy,

poza instalacjami i urządzeniami, uwzględniając właściwości tych odpadów.

2b.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

odzysku za pomocą procesu odzysku R10, wymienionego w załączniku nr 5 do ustawy, i

rodzaje odpadów dopuszczonych do takiego odzysku, uwzględniając potrzebę ochrony życia

i zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska.

3.

Dopuszcza się spalanie zgromadzonych pozostałości roślinnych poza instalacjami i urządzeniami,

jeżeli na terenie gminy nie jest prowadzone selektywne zbieranie lub odbieranie odpadów

ulegających biodegradacji, a ich spalanie nie narusza odrębnych przepisów.

4.

Jeżeli spalanie odpadów ze względów bezpieczeństwa jest niemożliwe w instalacjach

lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu, marszałek województwa może zezwolić

na spalanie poza instalacjami lub urządzeniami, określając w drodze decyzji miejsce

spalania, ilość odpadów, warunki spalania danego rodzaju odpadu oraz czas obowiązywania

tej decyzji.

4a.

Wniosek o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, zawiera

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do unieszkodliwiania; w przypadku

gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady

mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania

podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów;

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych unieszkodliwianiu w

okresie roku;

3)

oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów;

4)

szczegółowy opis stosowanych metod unieszkodliwiania odpadów;

5)

proponowany czas obowiązywania decyzji.

5.

Instalacje oraz urządzenia do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów mogą być eksploatowane

tylko wówczas, gdy

1)

nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, określone na podstawie odrębnych przepisów;

2)

pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z odzyskiem lub unieszkodliwianiem

będą poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane z zachowaniem wymagań określonych w

ustawie.

6

W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie

odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 lub 5 lub w art. 11, w art. 12 lub w

art. 25 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem zagrożenia

dla środowiska lub zdrowia lub życia ludzi, może wydać decyzję o wstrzymaniu tej działalności.

Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany do usunięcia

jej skutków na własny koszt.

7.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.

8

W przypadkach określonych w ust. 6, na wniosek posiadacza odpadów, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska może, w drodze decyzji, ustalić termin do usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości. Ustalony termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia

decyzji.

8a

W razie nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, działalność związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem

odpadów.

9

W decyzjach, o których mowa w ust. 6 i 8a, określa się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia. Termin wstrzymania

działalności nie może być późniejszy niż rok od dnia doręczenia decyzji, o których

mowa w ust. 6 lub 8a.

10

Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności, na podstawie decyzji,

o których mowa w ust. 6 i 8a, wojewódzki inspektor ochrony środowiska na wniosek zainteresowanego,

wyraża, w drodze decyzji, zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności.

11

Kopie wydanych decyzji, o których mowa w ust. 6, 8, 8a i 10, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska przekazuje właściwemu organowi, o którym mowa w art. 26 ust. 3,

w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

12

W przypadku gdy organem właściwym, o którym mowa w art. 26 ust. 3, jest regionalny

dyrektor ochrony środowiska lub starosta, kopie wydanych decyzji, o których mowa w

ust. 6, 8, 8a i 10, wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje dodatkowo właściwemu

marszałkowi województwa w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja

ta stała się ostateczna.

1.

Zakazuje się zbierania

1)

pozostałości z sortowania odpadów komunalnych,

2)

komunalnych osadów ściekowych,

3)

zakaźnych odpadów medycznych,

4)

zakaźnych odpadów weterynaryjnych

- poza miejscami ich wytwarzania.

2.

Jeżeli ze względów bezpieczeństwa lub w celu zapewnienia ciągłości odbioru zakaźnych

odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych, zbieranie tych odpadów jest

konieczne, marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zbierania może zezwolić,

w drodze decyzji, na zbieranie tych odpadów.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być wydane na okres nie dłuższy niż rok.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, art. 28 stosuje się odpowiednio.

5.

Zakaz zbierania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, nie dotyczy zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych

odpadów weterynaryjnych powstałych w wyniku świadczenia usług medycznych lub weterynaryjnych

na wezwanie.

6.

Wytwórca zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, o których

mowa w ust. 5, zobowiązany jest do bezzwłocznego dostarczenia wytworzonych odpadów

do odpowiednio przystosowanych do tego celu pomieszczeń spełniających wymagania w

zakresie magazynowania takich odpadów.

1.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewodowie, marszałkowie województw

i starostowie przekażą właściwym regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw

w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących gospodarki odpadami,

w odniesieniu do przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych.

2.

Akta spraw, o których mowa w ust. 1, przekazuje się na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego

zawierającego wykaz przekazywanych spraw oraz wykaz przekazywanych dokumentów.

1.

Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz realizacji zasad,

o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej

sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających

wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki

odpadami.

2.

Plany gospodarki odpadami określają

1)

opis aktualnego stanu gospodarki odpadami, zawierający informacje dotyczące

a)

rodzaju, ilości i źródła pochodzenia odpadów, które mają być poddane procesom odzysku

lub unieszkodliwiania,

b)

wyszczególnienia posiadaczy odpadów prowadzących działalność w zakresie zbierania,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

c)

rozmieszczenia istniejących instalacji do zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów,

d)

identyfikacji problemów w zakresie gospodarowania odpadami;

2)

cele w zakresie gospodarki odpadami z podaniem terminów ich osiągania;

3)

prognozowane zmiany w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami;

4)

zadania, których realizacja zapewni poprawę sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami;

5)

rodzaj przedsięwzięć i harmonogram ich realizacji;

6)

instrumenty finansowe służące realizacji celów w zakresie gospodarki odpadami, zawierające

następujące elementy

a)

wskazanie źródeł finansowania planowanych działań,

b)

harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań zmierzających do zapobiegania powstawaniu

odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko

oraz prawidłowego gospodarowania nimi, w tym ograniczenia ilości odpadów ulegających

biodegradacji zawartych w odpadach komunalnych kierowanych na składowiska;

7)

system gospodarowania odpadami;

8)

system monitoringu i sposób oceny realizacji celów w zakresie gospodarki odpadami.

3.

Plany są opracowywane na szczeblu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym.

4.

Rada Ministrów uchwala krajowy plan gospodarki odpadami opracowany przez ministra

właściwego do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej.

4a

Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm., przy opracowywaniu krajowego planu gospodarki odpadami.

5.

Projekt wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego planu gospodarki odpadami opracowują

organy wykonawcze województwa, powiatu lub gminy.

6.

Wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część odpowiedniego

programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o ochronie środowiska.

7.

Projekty planów podlegają zaopiniowaniu

1)

projekt planu krajowego - przez zarządy województw;

2)

projekt planu wojewódzkiego - przez ministra właściwego do spraw środowiska, organy

wykonawcze powiatów i gmin z obszaru województwa, wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska, a w zakresie związanym z ochroną wód - przez właściwego dyrektora regionalnego

zarządu gospodarki wodnej oraz w zakresie związanym z portami i wodami morskimi -

przez dyrektora właściwego urzędu morskiego;

3)

projekt planu powiatowego - przez zarząd województwa oraz przez organy wykonawcze

gmin z terenu powiatu;

4)

projekt planu gminnego - przez zarząd województwa oraz zarząd powiatu.

8.

Organy, o których mowa w ust. 7, udzielają opinii w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące

od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym terminie uznaje się za opinię

pozytywną.

9.

W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, plan gospodarki

odpadami obejmuje zadania planu powiatowego i gminnego. Projekt planu jest opiniowany

przez zarząd województwa.

10.

Dla obszaru miasta stołecznego Warszawy zarząd powiatu warszawskiego opracowuje projekt

wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania planu powiatowego i gminnego,

który jest opiniowany przez zarząd województwa mazowieckiego oraz organy wykonawcze

gmin z terenu powiatu warszawskiego; plan ten uchwala rada powiatu warszawskiego.

11.

Organy wykonawcze gmin, będących członkami związków międzygminnych, mogą opracować

jeden projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania gminnego planu

gospodarki odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw i powiatów,

na których terenie położone są gminy.

12.

Zarządy powiatów, będących członkami związków powiatów, mogą opracować jeden projekt

wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania powiatowego planu gospodarki

odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy województw, na terenie których

położone są powiaty oraz organy wykonawcze gmin z terenu tych powiatów.

12a.

Projekty planów, o których mowa w ust. 7 pkt 3 i 4 i ust. 10-12, podlegają zaopiniowaniu

przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

12b.

Sprawozdania z realizacji planu gospodarki odpadami, obejmujące okres dwóch lat kalendarzowych,

według stanu na dzień 31 grudnia roku kończącego ten okres, zwany dalej „okresem sprawozdawczym”,

przygotowują

1)

minister właściwy do spraw środowiska - z realizacji planu krajowego;

2)

zarząd województwa - z realizacji planu wojewódzkiego;

3)

zarząd powiatu - z realizacji planu powiatowego;

4)

organ wykonawczy gminy - z realizacji planu gminnego.

13.

Sprawozdanie z realizacji planu gospodarki odpadami

1)

organ wykonawczy gminy przedkłada radzie gminy i zarządowi powiatu w terminie do dnia

31 marca po upływie okresu sprawozdawczego;

2)

zarząd powiatu przedkłada radzie powiatu i zarządowi województwa w terminie do dnia

30 czerwca po upływie okresu sprawozdawczego;

3)

zarząd województwa przedkłada sejmikowi województwa i ministrowi właściwemu do spraw

środowiska w terminie do dnia 30 września po upływie okresu sprawozdawczego;

4)

minister właściwy do spraw środowiska przedkłada Radzie Ministrów w terminie do dnia

31 grudnia po upływie okresu sprawozdawczego.

14.

Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, pkt 3 lit. c-e, pkt 33-38, pkt 46 i pkt 48, które wchodzą w życie z

dniem 28 grudnia 2005 r.;

2)

art. 1 pkt 7 lit. a i b, pkt 8 lit. a i b, pkt 9, pkt 25 lit. b i pkt 26, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 6 pkt 5, pkt 6 lit. a, pkt 8 oraz pkt 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2007 r.

1.

Plany gospodarki odpadami powinny być opracowywane zgodnie z polityką ekologiczną

państwa.

2.

Wojewódzki plan gospodarki odpadami powinien być zgodny z krajowym planem gospodarki

odpadami, powiatowy plan gospodarki odpadami powinien być zgodny z wojewódzkim planem

gospodarki odpadami, gminny plan gospodarki odpadami powinien być zgodny z powiatowym

planem gospodarki odpadami.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Krajowy plan gospodarki odpadami może określać przedsięwzięcia priorytetowe, które

stanowią instalacje o znaczeniu ponadwojewódzkim, służące do unieszkodliwiania odpadów

i spełniające następujące kryteria

1)

w instalacjach są unieszkodliwiane odpady z obszaru większego niż obszar jednego województwa;

2)

istnienie tych instalacji jest niezbędne do

a)

utworzenia i utrzymania w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i

urządzeń do unieszkodliwiania odpadów,

b)

realizacji zadań zawartych w krajowym planie gospodarki odpadami.

5a.

Przedsięwzięcia priorytetowe, o których mowa w ust. 5, mogą być finansowane ze środków

publicznych.

6.

(uchylony).

7.

Krajowy, wojewódzki lub powiatowy plan gospodarki odpadami obejmuje wszystkie rodzaje

odpadów powstających na obszarze danej jednostki administracyjnej oraz przywożonych

na jej obszar, a w szczególności odpady komunalne z uwzględnieniem odpadów ulegających

biodegradacji, odpady opakowaniowe, odpady z budowy, remontów i rozbiórki obiektów

budowlanych

7a.

Gminny plan gospodarki odpadami obejmuje odpady komunalne powstające na obszarze danej

gminy oraz przywożone na jej obszar z uwzględnieniem odpadów komunalnych ulegających

biodegradacji oraz odpadów niebezpiecznych zawartych w odpadach komunalnych.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres, sposób i formę sporządzania wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki

odpadami, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowania planów i zapewnienia

ich spójności.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień określonych w art. 33 ust. 4 i

4a, art. 36 ust. 14, art. 42 ust. 3, art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1,

art. 290 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w art.

33 ust. 4 i 4a, art. 36 ust. 14, art. 42 ust. 3, art. 55 ust. 3 i 3a ustawy, o której

mowa w art. 1, art. 290 ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia określonego w art. 42 ust. 3

ustawy, o której mowa w ust. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powinny być ogłoszone

nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 10 lit. d-i, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przedsięwzięcia związane z unieszkodliwianiem odpadów mogą być realizowane z udziałem

środków z funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o ile przedsięwzięcia te

zostały ujęte w planie gospodarki odpadami.

Do obowiązkowych zadań własnych gmin w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi należy

1)

zapewnianie objęcia wszystkich mieszkańców gminy zorganizowanym systemem odbierania

wszystkich rodzajów odpadów komunalnych;

2)

zapewnianie warunków funkcjonowania systemu selektywnego zbierania i odbierania odpadów

komunalnych, aby było możliwe

a)

ograniczenie składowania odpadów komunalnych ulegających biodegradacji,

b)

wydzielanie odpadów niebezpiecznych z odpadów komunalnych,

c)

osiągnięcie poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych;

3)

zapewnianie budowy, utrzymania i eksploatacji własnych lub wspólnych z innymi gminami

lub przedsiębiorcami instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów

komunalnych albo zapewnienie warunków do budowy, utrzymania i eksploatacji instalacji

i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych przez przedsiębiorców;

4)

zapewnianie warunków ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji

kierowanych do składowania

a)

do dnia 31 grudnia 2010 r. - do nie więcej niż 75% wagowo całkowitej masy odpadów

komunalnych ulegających biodegradacji,

b)

do dnia 31 grudnia 2013 r. - do nie więcej niż 50% wagowo całkowitej masy odpadów

komunalnych ulegających biodegradacji,

c)

do dnia 31 grudnia 2020 r. - do nie więcej niż 35% wagowo całkowitej masy odpadów

komunalnych ulegających biodegradacji

w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r.;

5

inicjowanie i ułatwianie tworzenia punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego

i elektronicznego, wskazywanie lokalizacji, w których mogą być prowadzone akcje odbierania

zużytego sprzętu od mieszkańców gminy oraz podejmowanie działań informacyjnych i edukacyjnych

w tym zakresie.

Do obowiązkowych zadań własnych województwa w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi

należy zapewnianie budowy, utrzymania i eksploatacji instalacji i urządzeń do odzysku

i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych wydzielonych z odpadów komunalnych.

1.

Wytwórca odpadów jest obowiązany do

1)

uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli

wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie;

2)

przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi

odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości do 0,1 Mg rocznie albo powyżej

5 Mg rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.

1a

Wytwórca odpadów, który prowadzi działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie

budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania,

konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach

przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki

odpadami.

2.

Wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które

powstają w związku z eksploatacją instalacji, jeżeli wytwarza powyżej 1 Mg odpadów

niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy Mg odpadów innych niż niebezpieczne

rocznie.

3.

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia się wszystkie odpady wytwarzane przez

danego wytwórcę w danym miejscu.

3a

Wytwórca odpadów, który jednocześnie prowadzi działalność w zakresie rozbiórki i remontów

obiektów, w wyniku której powstają odpady zawierające azbest i który przetwarza te

odpady w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania jednej decyzji zatwierdzającej

program gospodarki odpadami, obejmującej odpady powstające w wyniku rozbiórki i remontów

oraz odpady powstałe w wyniku eksploatacji urządzeń przewoźnych do przetwarzania odpadów

zawierających azbest.

4.

Wymóg uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi,

pozwolenia na wytwarzanie odpadów, a także przedłożenia informacji o wytwarzanych

odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami nie dotyczy wytwórcy

odpadów prowadzącego instalację, na której prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane,

o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.

5

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do odpadów komunalnych, odpadów z wypadków, odpadów

powstałych w wyniku klęsk żywiołowych oraz odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii

lub poważnej awarii przemysłowej, a także do osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami

oraz do właścicieli pojazdów przekazujących pojazdy wycofane z eksploatacji do przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

1.

Wytwórca odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii przemysłowej

jest obowiązany do przedłożenia staroście właściwemu ze względu na miejsce powstania

odpadów z tych awarii informacji o wytworzonych odpadach oraz o sposobach gospodarowania

wytworzonymi odpadami, bez względu na ich ilość, w terminie 30 dni od dnia wystąpienia

awarii.

2.

Informacja ta powinna zawierać

1)

wyszczególnienie ilości i rodzaju odpadów powstałych w wyniku awarii;

2)

wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów powstałych w wyniku awarii;

3)

opis dalszego sposobu gospodarowania tymi odpadami.

1.

Jeżeli wymagają tego względy ochrony życia lub zdrowia ludzi lub względy ochrony środowiska,

starosta właściwy ze względu na miejsce powstania odpadów z wypadków, w drodze decyzji

wydanej z urzędu, może nałożyć na wytwórcę tych odpadów obowiązki dotyczące gospodarowania

odpadami z wypadków, w tym obowiązek przekazania ich wskazanemu posiadaczowi odpadów,

z tym że za wytwórcę odpadów z wypadków uważa się sprawcę wypadku; w przypadku odpadów

z wypadków powodujących zanieczyszczenie morza - wytwórcą odpadów jest armator statku,

który spowodował powstanie odpadu, o ile statek jest znany.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

W sprawach odpadów z wypadków powodujących zanieczyszczenie morza decyzję, o której

mowa w ust. 1, wydaje właściwy ze względu na miejsce wypadku dyrektor urzędu morskiego.

4.

Starosta dokonuje gospodarowania odpadami z wypadków, jeżeli

1)

nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku zagospodarowania

odpadów z wypadków albo egzekucja okazała się bezskuteczna lub

2)

jest konieczne natychmiastowe zagospodarowanie tych odpadów ze względu na zagrożenie

życia lub zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w środowisku.

5.

W przypadku braku możliwości ustalenia sprawcy albo bezskuteczności egzekucji wobec

sprawcy koszty gospodarowania odpadami z wypadków, z wyjątkiem odpadów z wypadków

powodujących zanieczyszczenie morza, są pokrywane ze środków finansowych wojewódzkiego

funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej na wniosek starosty.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powinien spełniać wymagania określone

w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo zawierać następujące informacje

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z uwzględnieniem

ich podstawowego składu chemicznego i właściwości;

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

3)

wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

4)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

5)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów.

2.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w przepisach

o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać

1)

ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku;

2)

sposób dalszego gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku

i unieszkodliwiania odpadów;

3)

miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów.

3

Właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadkach określonych

w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami

1)

mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska;

2)

jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3)

jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego;

4)

jest niezgodny z przepisami z zakresu gospodarki odpadami.

4

Kopię wydanego pozwolenia na wytwarzanie odpadów regionalny dyrektor ochrony środowiska

lub starosta przekazuje właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów marszałkowi

województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta. Wymóg przekazania prezydentowi miasta kopii wydanego przez

starostę pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczy prezydenta miasta na prawach

powiatu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 26 lit. a, pkt 38 lit. a tiret 1, art. 2 pkt 1 oraz art. 4 pkt 13, 14,

15 i 18, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.;

2)

art. 1 pkt 38 lit. a tiret 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

1.

Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do którego dołącza

się ten program, wytwórca odpadów niebezpiecznych jest obowiązany przedłożyć właściwemu

organowi na 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów

niebezpiecznych lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na rodzaj, ilość wytwarzanych

odpadów niebezpiecznych lub sposób gospodarowania nimi.

2.

Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest zatwierdzany, w drodze decyzji, przez

właściwy organ, którym jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.;

2)

marszałek województwa - dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według miejsca wytwarzania

odpadów niebezpiecznych.

4.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska albo marszałek województwa zatwierdza program

gospodarki odpadami niebezpiecznymi, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub

prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych.

5.

Starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania

odpadów niebezpiecznych. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta

miasta na prawach powiatu.

6.

W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.

7.

Na postanowienia, o których mowa w ust. 4 i 5, nie przysługuje zażalenie.

8.

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje

właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych marszałkowi województwa,

wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta. Wymóg przekazania prezydentowi miasta kopii wydanej przez starostę decyzji

nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

1.

Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dołączany do wniosku o wydanie decyzji

zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, powinien zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów niebezpiecznych przewidzianych do wytwarzania, a

w przypadkach gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń,

jakie mogą powodować odpady niebezpieczne, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę

do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów;

2)

określenie ilości odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów przewidzianych do

wytwarzania w ciągu roku;

3)

informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów niebezpiecznych

lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

4)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, z uwzględnieniem zbierania,

transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych;

5)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów niebezpiecznych.

2.

We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwórca odpadów

określa czas prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów.

1.

W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określa się

1)

ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia

w ciągu roku;

2)

sposób dalszego gospodarowania odpadami niebezpiecznymi;

3)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów niebezpiecznych;

4)

termin obowiązywania decyzji, wydawanej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.

2.

(uchylony).

1.

Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami, do którego dołącza się ten program,

wytwórca odpadów jest obowiązany przedłożyć właściwemu organowi na 30 dni przed dniem

rozpoczęcia działalności powodującej wytwarzanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności

wpływającej na rodzaj, ilość wytwarzanych odpadów lub sposób gospodarowania nimi.

2.

Program gospodarki odpadami jest zatwierdzany, w drodze decyzji, przez właściwy organ,

którym jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

marszałek województwa - w pozostałych przypadkach.

3.

Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według miejsca siedziby

lub zamieszkania wytwórcy odpadów, a w przypadku przetwarzania odpadów zawierających

azbest w urządzeniach przewoźnych oraz w przypadku, o którym mowa w art. 17 ust. 3a

- według obszaru województwa, na którym następuje przetwarzanie tych odpadów.

4.

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub marszałek województwa

przekazuje marszałkom województw oraz wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska właściwym

ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia,

w którym decyzja ta stała się ostateczna.

1.

Program gospodarki odpadami powinien zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach gdy

określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie mogą powodować

odpady, organ właściwy może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego

i właściwości odpadów;

2)

informacje wskazujące na sposoby zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu odpadów na

środowisko;

3)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

4)

wskazanie rodzaju magazynowanych odpadów oraz sposobu ich magazynowania;

5)

oznaczenie obszaru prowadzonej działalności.

2.

We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami wytwórca odpadów określa czas

prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów.

3.

W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, określa się

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania;

2)

sposób dalszego gospodarowania odpadami;

3)

wskazanie rodzaju magazynowanych odpadów oraz sposobu ich magazynowania;

4)

termin obowiązywania decyzji, którą wydaje się na czas oznaczony nie dłuższy niż 10

lat, a w przypadku działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów zawierających

azbest w urządzeniach przewoźnych - nie dłuższy niż 5 lat;

5)

oznaczenie obszaru prowadzonej działalności.

1.

Właściwy organ odmawia wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami

niebezpiecznymi lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, jeżeli zamierzony

sposób gospodarki odpadami

1)

mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska;

2)

jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3)

jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego;

4)

jest niezgodny z przepisami z zakresu gospodarki odpadami.

2.

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje

właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów marszałkowi województwa, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą

program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub decyzją zatwierdzającą program gospodarki

odpadami, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.

2.

Jeżeli mimo wezwania wytwórca odpadów nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie

z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub decyzją zatwierdzającą

program gospodarki odpadami, właściwy organ, w drodze decyzji, cofa zatwierdzenie

programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub zatwierdzenie programu gospodarki

odpadami, w zakresie którego nastąpiło naruszenie.

3.

Z tytułu cofnięcia zatwierdzenia programów, o których mowa w ust. 2, odszkodowanie

nie przysługuje.

4.

Cofnięcie zatwierdzenia programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub zatwierdzenia

programu gospodarki odpadami skutkuje wstrzymaniem działalności objętej tym zatwierdzeniem.

5.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając

potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy odpadów w zakresie

objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub programem gospodarki odpadami.

6.

Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej

działalności na koszt wytwórcy odpadów.

7.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

1

Informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami

przedkłada się właściwemu organowi w terminie 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności

powodującej powstawanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na ilość

lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi. Informację przedkłada

się w czterech egzemplarzach.

2

Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

marszałek województwa - dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Właściwość miejscową organów określonych w ust. 2 ustala się według miejsca wytwarzania

odpadów.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach,

gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady

mogą powodować, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu

chemicznego i właściwości odpadów;

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w

ciągu roku;

3)

informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania

ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

4)

opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu,

odzysku i unieszkodliwiania odpadów;

5)

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów.

5.

Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można przystąpić, jeżeli

organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni

od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

6.

W przypadku stwierdzenia przez organ na podstawie złożonej informacji, o której mowa

w ust. 1, lub własnych ustaleń, że odpady niebezpieczne wytworzone w ilości do 100

kg rocznie mogą powodować, ze względu na ich ilość lub rodzaj, zagrożenie dla życia,

zdrowia ludzi lub środowiska, organ w terminie 30 dni od otrzymania informacji zobowiązuje,

w drodze decyzji, wytwórcę odpadów do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie programu

gospodarki odpadami niebezpiecznymi.

7.

W przypadku gdy wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny

ze złożoną informacją, organ, któremu należało przedłożyć informację, wzywa go do

niezwłocznego zaniechania naruszeń.

8.

Jeżeli wytwórca odpadów mimo wezwania, o którym mowa w ust. 7, nadal narusza przepisy

ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ właściwy do otrzymania

informacji wstrzymuje w drodze decyzji działalność powodującą wytwarzanie odpadów,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia tej działalności. W

takim przypadku wytwórca odpadów zobowiązany jest do usunięcia skutków prowadzonej

działalności na własny koszt.

9

Jeden egzemplarz informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania

wytworzonymi odpadami, a także kopie decyzji, o których mowa w ust. 5, 6 i 8, regionalny

dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje właściwemu ze względu na miejsce

wytwarzania odpadów marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Wymóg przekazania prezydentowi

miasta jednego egzemplarza informacji oraz kopii wydanych przez starostę decyzji nie

dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

1.

Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi

odpadów.

2.

Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie

właściwego organu na prowadzenie gospodarowanie odpadami

3

Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady następnemu posiadaczowi

odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na zbieranie, odzysk, unieszkodliwianie

odpadów lub koncesję na składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach

górniczych, posiada decyzję, o której mowa w art. 31 lub w art. 32, lub jest wpisany

do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami

przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów.

4.

Zlecający usługę transportu odpadów

5.

Prowadzący transport odpadów

6.

Prowadzący transport odpadówart. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach.

Zezwolenia wydane na podstawie art. 65 i 66 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zakresie międzynarodowego obrotu odpadami wygasają bez odszkodowania, z upływem

okresu, na który były wydane, lecz nie później niż dnia 31 października 2004 r.

1.

Posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie

2.

Zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie

3

Właściwym organem, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

marszałek województwa - dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3a

W przypadku przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych

organem, o którym mowa w ust. 2, jest marszałek województwa właściwy według obszaru

województwa, na którym następuje przetwarzanie tych odpadów.

4.

Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 3, ustala się według miejsca prowadzenia

odzysku lub unieszkodliwiania

5

Regionalny dyrektor ochrony środowiska albo marszałek województwa wydaje zezwolenie

na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza

lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów.

6.

Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania

6a

W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną.

6b

Na postanowienia, o których mowa w ust. 5 i 6, nie przysługuje zażalenie.

6c

Wymóg zasięgania opinii, o którym mowa w ust. 5, nie dotyczy przetwarzania odpadów

zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych.

7

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje

właściwemu ze względu na miejsce odzysku lub unieszkodliwiania odpadów marszałkowi

województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi

lub prezydentowi miasta. Wymóg przekazania prezydentowi miasta kopii wydanej przez

starostę decyzji nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.

8.

Wymóg uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza odpadów prowadzącego

odzysk lub unieszkodliwianie

9.

(uchylony).

10.

Wymóg uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza odpadów

prowadzącego unieszkodliwianieustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania;

w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie

te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do

podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów;

2)

określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianiu

w okresie roku;

3)

oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów;

4)

(uchylony);

5

wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów, a w przypadku działań

polegających na przetwarzaniu odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych

- wskazanie sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów;

6

szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym wskazanie

procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy oraz

opis procesu technologicznego;

7)

przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać

odzysk lub unieszkodliwianie

8)

przewidywany okres wykonywania odzysku lub unieszkodliwiania

2.

W zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie

1)

rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku;

2

miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze wskazaniem

procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy, oraz

opis procesu technologicznego;

3)

dodatkowe warunki prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania

4

miejsce i sposób magazynowania odpadów, a w przypadku działań polegających na przetwarzaniu

odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych - wskazanie sposobu oraz rodzaju

magazynowanych odpadów;

5)

(uchylony);

6

czas obowiązywania zezwolenia, który w przypadku działań polegających na przetwarzaniu

odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych, nie może być dłuższy niż

5 lat.

3

Zezwolenie na unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych wydaje się po kontroli przez

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania instalacji i urządzeń służących

do unieszkodliwiania odpadów, a w przypadku działań polegających na przetwarzaniu

odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych - po przeprowadzeniu, w pierwszym

miejscu eksploatacji danego urządzenia, kontroli przez wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska.

1.

Prowadzenie zbierania

2

Zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów wydaje, w drodze decyzji, właściwy organ,

którym jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3

Właściwym miejscowo organem, o którym mowa w ust. 2, jest

1)

do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów - regionalny dyrektor ochrony środowiska

albo starosta właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów;

2)

do wydania zezwolenia na transport odpadów - regionalny dyrektor ochrony środowiska

albo starosta właściwy ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania transportującego

odpady.

4.

Zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów

1)

wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu; w przypadku

gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady

mogą powodować dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania

podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów;

2)

oznaczenie obszaru prowadzenia działalności - w przypadku transportu odpadów lub miejsca

prowadzenia działalności - w przypadku zbierania odpadów;

3)

w przypadku zbierania odpadów wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych

odpadów, a także opis sposobu dalszego zagospodarowania odpadów;

4)

wskazanie sposobu i środków transportu odpadów;

5)

przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać

działalność w zakresie zbierania lub transportu odpadów;

6)

przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów.

5.

W zezwoleniu na zbieranie lub transport odpadów

1)

rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu;

2)

oznaczenie obszaru prowadzenia działalności - w przypadku transportu odpadów lub miejsca

prowadzenia działalności - w przypadku zbierania odpadów;

3)

w przypadku zbierania odpadów miejsce i sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów,

a także opis sposobu dalszego zagospodarowania odpadów;

4)

sposób i środki transportu odpadów;

5)

dodatkowe warunki zbierania lub transportu odpadów

6)

czas obowiązywania zezwolenia.

6.

Zezwolenie na zbieranie lub transport odpadów

7

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje

właściwemu marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta

1)

w przypadku zezwolenia na zbieranie odpadów - ze względu na miejsce zbierania odpadów;

2)

w przypadku zezwolenia na transport odpadów - ze względu na miejsce siedziby lub zamieszkania

transportującego odpady.

8.

Nie wymaga zezwolenia na zbieranie odpadów

9

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wytwórcy odpadów, który

zbiera wytworzone przez siebie odpady w miejscu ich wytworzenia lub transportuje wytworzone

przez siebie odpady.

10.

(uchylony).

1.

Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub

transport odpadów

1)

jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach;

2)

mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska;

3)

jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

4

jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

2.

Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie termicznego

przekształcenia odpadów lub składowania odpadów, jeżeli kierownik spalarni odpadów

lub innej instalacji, w której są termicznie przekształcane odpady niebezpieczne,

albo kierownik składowiska odpadów nie posiadają świadectwa stwierdzającego kwalifikacje

w zakresie gospodarowania odpadami.

3

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska, marszałek województwa

lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

1.

Stronami postępowania o wydanie decyzji lub zezwoleń, o których mowa w art. 19, art.

26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a, są wnioskodawca lub władający

powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie

lub zbieranie odpadów oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar

ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze.

2.

Stronami postępowań, o których mowa w ust. 1, nie są właściciele nieruchomości sąsiadujących

z instalacją lub nieruchomością, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk,

unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów.

3.

W postępowaniu o wydanie decyzji lub zezwoleń, o którym mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a, nie stosuje się

art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w postępowaniu o wydanie decyzji lub zezwolenia,

o których mowa w art. 19, art. 26, art. 28, art. 53 ust. 4, art. 54 oraz art. 54a,

dla spalarni lub współspalarni odpadów oraz dla instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia

zintegrowanego.

5.

Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż wnioskodawca

lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk,

unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów, stosuje się art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na odzysku, unieszkodliwiania,

zbierania odpadów

2.

Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy

ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie

w drodze decyzji bez odszkodowania.

3.

Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej

tym zezwoleniem.

4.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności.

5.

Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest obowiązany do

usunięcia jej skutków na własny koszt.

6.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

7

Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje

marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi,

burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce zbierania, odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów, a w przypadku transportu odpadów - właściwemu ze względu

na miejsce siedziby lub zamieszkania transportującego odpady.

1.

Wytwórca odpadów, który prowadzi odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport

odpadów

2.

Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie

odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest

obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia

na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów

3.

Właściwy organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą

program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, uwzględnia odpowiednio wymagania przewidziane

dla zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów

4.

Jeżeli miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów przez

wytwórcę, o którym mowa w ust. 1, jest inne niż miejsce wytwarzania odpadów, właściwy

organ, wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program

gospodarki odpadami niebezpiecznymi, zasięga opinii wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub

zbierania odpadów.

5

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie

14 dni od dnia otrzymania żądania o wydanie opinii.

6

W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 5, przyjmuje się, że wydano

opinię pozytywną.

7

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje zażalenie.

1.

Posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie

2.

Posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo uwzględnić we wniosku

o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie lub transport

odpadów

3.

Właściwy organ, wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów uwzględnia dodatkowo wymagania przewidziane dla zezwolenia

na zbieranie lub transport odpadów

Decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi oraz zezwolenia

na zbieranie, odzysk lub unieszkodliwianie

1.

Posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich wykorzystania

osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, niebędącym przedsiębiorcami, na ich

własne potrzeby.

1a.

Transport odpadów, o których mowa w ust. 1, przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne

niebędące przedsiębiorcami do miejsca wykorzystania tych odpadów nie wymaga zezwolenia

na transport odpadów

2.

Prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez

osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga

zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, listę rodzajów

odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom

organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami, oraz dopuszczalne metody ich odzysku,

kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami bezpiecznego ich wykorzystania.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, których zbieranie

lub transport nie wymaga zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów

4a.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, których odzysk

lub unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów

5.

Posiadacz odpadów lub prowadzący transport odpadów

5a.

Starosta skreśla z rejestru, o którym mowa w ust. 5, posiadacza odpadów lub prowadzącego

transport odpadów

1)

złożenia przez tego posiadacza lub prowadzącego transport odpadów

2)

upływu terminu wstrzymania działalności określonego w decyzji o wstrzymaniu działalności;

3)

śmierci posiadacza odpadów lub prowadzącego transport odpadów

5b.

Skreślenia, o którym mowa w ust. 5a pkt 2, dokonuje się w drodze decyzji.

5c

Starosta dokonuje, w drodze decyzji, zmian w rejestrze na wniosek posiadacza odpadów

lub transportującego odpady, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń

na zbieranie, transport, odzysk lub unieszkodliwienie odpadów.

5d

Kopie decyzji, o których mowa w ust. 5b i 5c, starosta przekazuje marszałkowi województwa.

6.

W razie niedopełnienia wymagań, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

4 i 4a, przez podmiot, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów.

7

Decyzję, o której mowa w ust. 6, może wydać również państwowy wojewódzki inspektor

sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi.

8

W przypadkach określonych w ust. 6 i 7, na wniosek posiadacza odpadów, odpowiednio

wojewódzki inspektor ochrony środowiska albo państwowy wojewódzki inspektor sanitarny,

kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, zdrowia lub życia ludzi, może, w

drodze decyzji, ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ustalony

termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji.

8a

W razie nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie wojewódzki inspektor ochrony

środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny wstrzyma, w drodze decyzji,

działalność związaną z odzyskiem, unieszkodliwianiem, zbieraniem lub transportem odpadów.

9

W decyzjach, o których mowa w ust. 6, 7 i 8a, określa się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska oraz dla zdrowia lub życia ludzi

jej zakończenia. Termin wstrzymania działalności nie może być późniejszy niż rok od

dnia doręczenia decyzji.

9a

Decyzjom, o których mowa w ust. 6, 7 i 8a, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny może nadać rygor natychmiastowej wykonalności.

10

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.

10a

Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej

działalności na koszt posiadacza lub transportującego odpady.

10b

Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności na podstawie decyzji,

o których mowa w ust. 6, 7 i 8a, wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy

wojewódzki inspektor sanitarny, na wniosek zainteresowanego, wyraża, w drodze decyzji,

zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności.

10c

Kopie wydanych decyzji, o których mowa w ust. 6, 7, 8a i 10b, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny przekazuje właściwemu

organowi, o którym mowa w art. 26 ust. 3 lub w art. 28 ust. 3, w terminie 30 dni od

dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

10d

W przypadku, gdy organem właściwym, o którym mowa w art. 26 ust. 3 lub w art. 28 ust.

3, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta, kopie wydanych decyzji,

o których mowa w ust. 6, 7, 8a i 10b, wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub

państwowy wojewódzki inspektor sanitarny przekazuje dodatkowo właściwemu marszałkowi

województwa.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

podawanych przy rejestracji przez posiadaczy odpadów, o których mowa w ust. 5, oraz

sposób rejestracji, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury rejestracji.

1.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów

usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania,

wskazując sposób wykonania tej decyzji.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu.

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny, związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w decyzjach, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1,

może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków

w środowisku.

2.

Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia oraz

orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych skutków w środowisku

stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2-4 oraz art. 198 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony

środowiska.

1.

Posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do prowadzenia ich

ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą

odpadów niebezpiecznych.

1a.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, w przypadku

1)

wytwórcy odpadów - powinna obejmować miejsce przeznaczenia odpadów;

2)

posiadacza odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie odpadów

1b

W przypadku posiadacza odpadów przekazującego odpady na składowisko oraz zarządzającego

składowiskiem odpadów ewidencja, o której mowa w ust. 1, dodatkowo obejmuje

1)

podstawową charakterystykę odpadów;

2)

wyniki testów zgodności, o których mowa w ust. 1e.

1c

Podstawowa charakterystyka sporządzana przez wytwórcę lub posiadacza odpadów odpowiedzialnego

za gospodarowanie tymi odpadami, a w przypadku odpadów komunalnych - przez prowadzącego

działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

o którym mowa w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zawiera

1)

informacje podstawowe

a)

nazwę, siedzibę i adres wytwórcy lub posiadacza odpadów kierującego odpady na składowisko

odpadów,

b)

rodzaj odpadów,

c)

syntetyczny opis procesu wytwarzania odpadów uwzględniający podstawowe użyte surowce

i wytworzone produkty,

d)

oświadczenie o braku odpadów wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7b w odpadach kierowanych

na składowisko odpadów,

e)

opis zastosowanego procesu unieszkodliwiania lub odzysku, a także opis sposobu segregowania

odpadów lub oświadczenie o przyczynie, dla której wymienione działania nie zostały

wykonane,

f)

opis odpadu podający kolor, postać fizyczną oraz jego zapach,

g)

wykaz właściwości z załącznika nr 4 w odniesieniu do odpadów niebezpiecznych, które

mogą zostać przekwalifikowane na inne niż niebezpieczne na podstawie art. 4 ust. 1

pkt 2,

h)

wskazanie typu składowiska odpadów, na którym odpady po przeprowadzeniu badań zgodnie

z kryteriami dopuszczenia odpadów do składowania mogą być składowane,

i)

oświadczenie o braku możliwości odzysku, w tym recyklingu odpadów,

j)

podanie częstotliwości przeprowadzania testów zgodności;

2)

informacje dodatkowe, o ile są istotne dla eksploatacji danego typu składowiska odpadów,

dotyczące

a)

fizykochemicznego składu oraz podatności odpadów na wymywanie,

b)

zachowania środków ostrożności na składowisku odpadów.

1d

Podstawową charakterystykę może stanowić kopia wydanej decyzji lub kopia przyjętej

informacji, o których mowa w art. 17, pod warunkiem że zawiera ona informacje, o których

mowa w ust. 1c. Jeżeli wydana decyzja lub przyjęta informacja nie zawiera wszystkich

informacji, o których mowa w ust. 1c, podstawową charakterystykę uzupełnia się o brakujące

informacje.

1e

Wyniki testów zgodności zawierają wyniki badań składu chemicznego i właściwości odpadów

przeznaczonych do unieszkodliwiania na składowisku odpadów, umożliwiające weryfikację

informacji zawartych w podstawowej charakterystyce odpadów, a w szczególności potwierdzenie

faktu spełniania przez te odpady kryteriów dopuszczania odpadów do składowania na

składowisku odpadów danego typu.

2

Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy wytwórców

odpadów komunalnych, a także wytwórców odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji,

jeżeli pojazdy te zostały przekazane do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu

lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

3.

Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych i jednostek organizacyjnych,

niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby.

4.

Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się, z zastrzeżeniem ust. 5, z zastosowaniem

następujących dokumentów ewidencji odpadów

1)

karty ewidencji odpadu, prowadzonej dla każdego rodzaju odpadu odrębnie;

2)

karty przekazania odpadu.

4a.

Ewidencję, o której mowa w ust. 1, można prowadzić w systemie informatycznym, umożliwiającym

poświadczenie dokumentów ewidencji odpadów za pomocą podpisu elektronicznego.

5.

Prowadzący wyłącznie transport odpadów

6.

Dokumenty ewidencji odpadów powinny zawierać następujące dane: imię i nazwisko, adres

zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów lub prowadzącego transport

odpadów

7.

Posiadacz odpadów, który przejmuje odpad od innego posiadacza, jest obowiązany potwierdzić

przejęcie odpadu na karcie przekazania odpadu, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wypełnionej

przez posiadacza, który przekazuje ten odpad.

7a.

Prowadzący wyłącznie transport odpadów

8

Kartę przekazania odpadu w odpowiedniej liczbie egzemplarzy - po jednym dla każdego

z posiadaczy, o których mowa w ust. 7, oraz dla transportujących odpady - sporządza

posiadacz odpadów, który przekazuje odpady.

8a

Dopuszczalne jest niesporządzanie karty przekazania odpadu, jeżeli jeden z posiadaczy

odpadów jest zwolniony z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów.

9.

Dopuszcza się sporządzanie zbiorczej karty przekazania odpadu, obejmującej odpad danego

rodzaju przekazywany łącznie w czasie jednego miesiąca kalendarzowego, za pośrednictwem

tego samego prowadzącego transport odpadów

10.

Posiadacz odpadów i prowadzący transport odpadów

11.

Posiadacz odpadów i prowadzący transport odpadów

12

Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce odbierania odpadów komunalnych,

wytwarzania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów albo miejsce zamieszkania lub siedziby

transportującego odpady, w drodze decyzji, zobowiązuje posiadacza odpadów lub transportującego

odpady do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów, w przypadku gdy zbiorcze zestawienie

danych, o którym mowa w art. 37, budzi wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia

lub gdy jest to niezbędne do prowadzenia innych postępowań z zakresu ochrony środowiska

będących w jego kompetencjach.

13.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się szkodliwością odpadów oraz potrzebą

wprowadzenia ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorców, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów lub ich ilości, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji

odpadów, oraz kategorie małych i średnich przedsiębiorców, które mogą prowadzić uproszczoną

ewidencję odpadów.

14

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów

stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, z wyjątkiem podstawowej charakterystyki

odpadów oraz wyników testów zgodności.

15.

Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

14, będzie kierował się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów oraz zapewnienia ilościowej

i jakościowej kontroli

1)

odpadów wytwarzanych, poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianych;

2)

obrotu odpadami.

1.

Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na formularzu

zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania

nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych

odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze zestawienie danych powinno zawierać następujące

informacje: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza

odpadów.

2.

Wytwórca komunalnych osadów ściekowych, o których mowa w art. 43, jest obowiązany

sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych zawierające następujące informacje

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wytwórcy komunalnych

osadów ściekowych;

2)

ilość komunalnego osadu ściekowego wytworzonego oraz dostarczonego do stosowania;

3)

skład i właściwości komunalnych osadów ściekowych;

4)

rodzaj przeprowadzonej obróbki;

5)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby stosujących komunalne

osady ściekowe, wytworzone przez wskazanego w pkt 1 wytwórcę tych osadów;

6)

miejsca stosowania tych osadów.

2a.

Posiadacz odpadów prowadzący zakład przetwarzania, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym

(Dz. U. Nr 180, poz. 1495, z 2008 r. Nr 223, poz. 1464 oraz z 2009 r. Nr 79, poz. 666 i Nr 215, poz. 1664), w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zawrzeć

następujące informacje

1)

numer rejestrowy;

2)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego siedziby i adres;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;

4)

adresy zakładów przetwarzania;

5)

numer i nazwę grupy oraz numer i nazwę rodzaju sprzętu elektrycznego i elektronicznego,

określone w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, który przedsiębiorca prowadzący zakład przetwarzania zamierza przetwarzać.

3

Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów lub wytwórca

komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa właściwemu

ze względu na miejsce wytwarzania, zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów

w terminie do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.

3

Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów, w tym

wytwórca komunalnych osadów ściekowych, jest obowiązany przekazać marszałkowi województwa

właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odbierania odpadów komunalnych, zbierania,

odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok

kalendarzowy.

3a

Marszałek województwa weryfikuje informacje zawarte w zbiorczych zestawieniach danych,

o których mowa w ust. 3.

3b

Jeżeli z weryfikacji, o której mowa w ust. 3a, wynika, że informacje zawarte w zbiorczym

zestawieniu danych są niezgodne ze stanem faktycznym marszałek województwa zobowiązuje,

w drodze decyzji, do korekty sporządzonego zestawienia danych, określając termin przekazania

korekty.

3c

Niedokonanie korekty zbiorczego zestawienia danych, zgodnie z decyzją, o której mowa

w ust. 3b, skutkuje uznaniem, że posiadacz odpadów nie wykonał obowiązku przekazania

zbiorczego zestawienia danych.

4.

Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do przechowywania zbiorczych zestawień

danych, o których mowa w ust. 1, do czasu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów

i przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

wymaganych w oparciu o ust. 2 pkt 3 oraz wzory formularzy służących do sporządzania

i przekazywania zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, kierując

się potrzebą ujednolicenia tych zestawień.

6.

Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2, informacji

uzyskanych od starostów oraz sprawozdań i informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów

wycofanych z eksploatacji

(Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm., marszałek województwa prowadzi wojewódzką bazę danych, dotyczącą wytwarzania i gospodarowania

odpadami wraz z rejestrem udzielanych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania

odpadami oraz sporządza raport wojewódzki i przekazuje go ministrowi właściwemu do

spraw środowiska.

7

Dostęp do wojewódzkiej bazy danych posiadają: minister właściwy do spraw środowiska,

minister właściwy do spraw gospodarki, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Zarząd

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Generalny Dyrektor Ochrony

Środowiska, regionalny dyrektor ochrony środowiska, starosta, wójt, burmistrz lub

prezydent miasta, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, zarząd wojewódzkiego funduszu

ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz służby statystyki publicznej.

7a.

Dostęp, o którym mowa w ust. 7, jest nieodpłatny.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

zakres dostępu do wojewódzkiej bazy danych, kierując się potrzebami organów, o których

mowa w ust. 7, w zakresie danych niezbędnych do zarządzania środowiskiem.

9.

Raport wojewódzki, o którym mowa w ust. 6, w zakresie stosowania komunalnych osadów

ściekowych może zawierać następujące dane osobowe stosujących te osady: imię i nazwisko,

adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę danych dotyczącą wytwarzania

i gospodarowania odpadami.

11.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia ujednoliconego

systemu zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, zasady

sporządzania raportu wojewódzkiego, o którym mowa w ust. 6, wzór formularza, na którym

raport ten ma być sporządzany, oraz termin przekazywania tego raportu.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu

zbierania i przetwarzania danych, określi, w drodze rozporządzenia, niezbędny zakres

informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania oraz sposób prowadzenia

centralnej i wojewódzkiej bazy danych, o których mowa w ust. 6 i 10.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm..

1.

Zakazuje się odzysku PCB.

2.

Odpady zawierające PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane tylko po

usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu zawierającego

PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.

4.

PCB powinno być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów.

5.

Dopuszcza się również jako metody unieszkodliwiania PCB procesy D8, D9, D12 i D15

wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu techniki gwarantującej bezpieczne

dla środowiska i zdrowia ludzi jego unieszkodliwienie.

6.

Zakazuje się spalania PCB na statkach.

7.

Posiadacz odpadów prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest obowiązany

w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB w odpadzie.

1.

Dopuszcza się przetwarzanie odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych

zapewniających takie przekształcenie włókien azbestu, aby nie stwarzały one zagrożenia

dla zdrowia lub życia ludzi oraz dla środowiska, zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie ust. 3.

2.

Jeżeli odpady powstałe po procesie przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach

przewoźnych nadal zawierają włókna azbestu, podlegają unieszkodliwieniu przez składowanie

na składowisku odpadów niebezpiecznych.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych,

w tym parametry takie jak: temperatura, ciśnienie, czas prowadzenia procesu oraz stopień

rozdrobnienia odpadów;

2)

sposób i warunki przygotowania odpadów zawierających azbest do przetwarzania;

3)

sposób i zakres prowadzenia monitoringu procesu, w tym parametrów, o których mowa

w pkt 1, oraz metodykę i częstotliwość badań odpadów powstałych w wyniku prowadzenia

procesów przetwarzania odpadów zawierających azbest;

4)

warunki prowadzenia procesu odzysku dla odpadów powstających w wyniku przetwarzania

odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych.

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki

kieruje się

1)

zagrożeniami stwarzanymi przez odpady zawierające azbest;

2)

koniecznością zapewnienia skuteczności przetwarzania odpadów zawierających azbest

w urządzeniach przewoźnych;

3)

koniecznością zapewniania monitoringu skuteczności prowadzenia procesów przetwarzania

odpadów zawierających azbest rozumianej jako doprowadzenie odpadów zawierających azbest

do takiej postaci, że stwierdzenie obecności włókien azbestu nie jest możliwe;

4)

koniecznością zapewnienia właściwego przetwarzania każdej partii odpadów zawierających

azbest.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2002 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w

życie z dniem 30 kwietnia 2002 r., i art. 29, który wchodzi w życie z dniem 5 czerwca

2002 r.

1.

Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi poprzez regenerację,

rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie

olejów odpadowych, a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania

i dodatków zawartych w tych olejach.

1a.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi powszechnie dostępny wykaz prowadzących

instalacje do regeneracji olejów odpadowych, spełniające wymagania określone dla tych

instalacji.

1b.

Wniosek o wpis do wykazu, o którym mowa w ust. 1a, zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby prowadzącego instalację

do regeneracji olejów odpadowych;

2)

rodzaj stosowanej technologii;

3)

moce przerobowe instalacji do regeneracji olejów odpadowych.

1c.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje wpisu prowadzącego, o którym mowa w ust.

1b, do wykazu, o którym mowa w ust. 1a, po sprawdzeniu spełnienia przez instalację

do regeneracji olejów odpadowych wymagań określonych dla tych instalacji.

1d.

Prowadzący instalację do regeneracji olejów odpadowych, wpisany do rejestru, o którym

mowa w ust. 1a, jest obowiązany do zgłaszania Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

zmian danych, o których mowa w ust. 1 b, w terminie 30 dni od dnia ich zaistnienia.

1e.

Prowadzący, o którym mowa w ust. 1d, jest obowiązany zgłosić Głównemu Inspektorowi

Ochrony Środowiska zaprzestanie działalności w terminie 7 dni od dnia jej zaprzestania.

1f.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykreśla prowadzącego, o którym mowa w ust. 1e,

z wykazu, o którym mowa w ust. 1a.

2.

Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia,

określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być poddawane innym procesom odzysku.

3.

Jeżeli regeneracja lub inne procesy odzysku olejów odpadowych są niemożliwe, dopuszcza

się ich unieszkodliwianie.

4.

Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez

niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym zakresie wykonać

obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2, powinien przekazać te odpady podmiotowi

gwarantującemu zgodne z prawem ich zagospodarowanie.

5.

Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi, w tym

zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom określonych

substancji przekracza dopuszczalne wartości.

6.

Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.

7.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt

5 i art. 23 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Zakazuje się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu (zatapianiu) na dnie

mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych

odpadów.

2.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na unieszkodliwianie

1)

właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam, płynna lub gazowa),

chemicznych, biochemicznych i biologicznych odpadów;

2)

toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów;

3)

akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych lub osadach;

4)

podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz wzajemnego oddziaływania

w danym środowisku z innymi substancjami organicznymi i nieorganicznymi;

5)

położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką przyległych obszarów;

6)

sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania rozprzestrzeniania się odpadów;

7)

środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia środowiska.

3.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu miejsc magazynowania tych

odpadów.

4

Marszałek województwa, biorąc pod uwagę stan oraz zagrożenia dla środowiska lub zdrowia

lub życia ludzi, może, w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym mowa

w ust. 2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość wód oraz zwiększyć

częstotliwość prowadzenia wszystkich badań.

5.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się z urzędu.

6.

Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania

tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych, o którym mowa w art.

37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o ilości siarczanów lub chlorków w odpadach

przypadających na Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem na środowisko

w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze rozporządzenia, odpady pochodzące

z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie

mogą być unieszkodliwiane przez ich składowanie, oraz dopuszczalne ilości odpadów

wytwarzanych w przeliczeniu na Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz ich

oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe badania wpływu odpadów na jakość wód,

sposoby, metody referencyjne badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów

oraz miejsc magazynowania odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu

oraz z przetwarzania tych odpadów.

(uchylony).

1.

Zakazuje się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych i weterynaryjnych.

1a

Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów

weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego

węgla organicznego do 5% w tych odpadach. Zakazuje się unieszkodliwiania tych odpadów

przez ich współspalanie.

1b

Posiadacz odpadów medycznych lub odpadów weterynaryjnych, prowadzący unieszkodliwianie

tych odpadów, jest obowiązany do prowadzenia tych procesów oraz do ich monitoringu,

zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska wynikającymi z przepisów wydanych na podstawie

ust. 3.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające odpady, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów medycznych i weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska

określi, w drodze rozporządzenia

1)

dopuszczalne sposoby unieszkodliwiania odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych,

nieposiadających właściwości zakaźnych;

2)

warunki prowadzenia procesów unieszkodliwiania odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych

nieposiadających właściwości zakaźnych;

3)

warunki prowadzenia procesów unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych

odpadów weterynaryjnych, w tym: temperaturę, ciśnienie, czas prowadzenia procesu oraz

stopień rozdrobnienia odpadów;

4)

sposób i zakres prowadzenia monitoringu procesów, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz

metodykę i częstotliwość badań odpadów powstałych w wyniku prowadzenia procesów unieszkodliwiania

zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych.

4

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw zdrowia

kieruje się

1)

potrzebą zapobiegania zagrożeniom stwarzanym przez odpady medyczne i odpady weterynaryjne;

2)

koniecznością zapewnienia skuteczności unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych

i zakaźnych odpadów weterynaryjnych, w tym metodami innymi niż termiczne;

3)

koniecznością zapewniania prawidłowego monitoringu prowadzenia procesów unieszkodliwiania

zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych;

4)

koniecznością pozbawienia właściwości zakaźnych każdej partii zakaźnych odpadów medycznych

i zakaźnych odpadów weterynaryjnych.

1.

Odzysk komunalnych osadów ściekowych polegający na ich stosowaniu

1)

w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych wprowadzanych do obrotu

handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,

2)

do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,

3)

do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów gospodarki odpadami,

planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu,

4)

do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,

5)

do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz

- powinien się odbywać z zachowaniem warunków określonych w ust. 1a-7.

1a.

Komunalne osady ściekowe mogą być przekazywane właścicielowi, dzierżawcy lub innej

osobie władającej nieruchomością, na której mają być stosowane, wyłącznie przez wytwórcę

tych osadów.

1b

Odpowiedzialność za prawidłowe zastosowanie komunalnych osadów ściekowych do celów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 lub 5, spoczywa na wytwórcy tych osadów.

2.

Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane

odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce

biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność

komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub

zdrowia ludzi.

2a

Zakazuje się nawadniania komunalnych osadów ściekowych poddanych uprzednio procesowi

osuszania.

3.

Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one być stosowane,

powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych.

4.

Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania właścicielowi,

dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe

mają być stosowane, wyników badań oraz informacji o dawkach tego osadu, które można

stosować na poszczególnych gruntach.

4a

Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której mają być

stosowane komunalne osady ściekowe, jest obowiązana przechowywać wyniki badań i informacje,

o których mowa w ust. 3 i 4, przez okres 5 lat.

5.

Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której komunalne

osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 lub

5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na odzysk

6.

Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych

1)

na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody;

2

na terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody, o ile akt prawa miejscowego

wydanego na podstawie art. 58 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm. nie stanowi inaczej;

3)

w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów jezior i cieków;

4)

na terenach zalewowych, czasowo podtopionych i bagiennych;

5)

na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem;

6)

na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności piaski luźne i

słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych znajduje

się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu;

7)

na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%;

8

na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, o ile akt prawa miejscowego wydanego

na podstawie art. 58 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, nie stanowi inaczej;

9)

na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody niewymienionymi w pkt 1,

jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi terenami;

10)

na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody, domu mieszkalnego

lub zakładu produkcji żywności;

11)

na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych;

12)

na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których części jadalne

bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie surowym - w ciągu 18 miesięcy

poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów;

13)

na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki;

14)

na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony gruntów rolnych,

określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu

komunalnych osadów ściekowych na cele, o których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów,

które można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody referencyjne

badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te mają być stosowane.

1.

Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany, przy

przyjmowaniu tych odpadów od osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, do wypełniania

formularza przyjęcia odpadów metali w dwóch egzemplarzach, po jednym egzemplarzu dla

przekazującego i dla przyjmującego odpady.

2.

Formularz, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

określenie rodzaju odpadów, rodzaju produktu, z którego powstał odpad, oraz źródło

pochodzenia;

2)

imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer dowodu osobistego lub innego dokumentu

stwierdzającego tożsamość osoby przekazującej odpady.

3.

Osoba przekazująca odpady metali jest obowiązana do okazania dokumentu, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, w celu potwierdzenia jej tożsamości.

4.

Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany odmówić

przyjęcia odpadów metali w przypadku, gdy osoba przekazująca te odpady odmawia okazania

dokumentu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

5.

Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany przechowywać

wypełnione formularze przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

je sporządzono.

6.

Posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany przedstawić

przechowywane formularze na żądanie organów przeprowadzających kontrolę, Policji,

straży miejskiej i służb ochrony kolei.

7.

Przepisy ust. 1-6 nie dotyczą metalowych odpadów opakowaniowych po produktach żywnościowych.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza,

o którym mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia tego dokumentu, zapewnienia

właściwej kontroli obrotu odpadami metali oraz zapobiegania kradzieży i dewastacji

w szczególności urządzeń telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, kolejowych i

wodno-kanalizacyjnych.

1.

Termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone w spalarniach odpadów lub we

współspalarniach odpadów.

2.

Spalarnie odpadów oraz współspalarnie odpadów powinny być projektowane, budowane,

wyposażane i użytkowane w sposób zapewniający osiągnięcie poziomu termicznego przekształcania,

przy którym ilość i szkodliwość dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska odpadów

i innych emisji powstających wskutek termicznego przekształcania odpadów będzie jak

najmniejsza.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

Termiczne przekształcanie odpadów komunalnych i odpadów niebezpiecznych stanowi proces

unieszkodliwiania D10, wymieniony w załączniku nr 6 do ustawy, z wyjątkiem termicznego

przekształcania odpadów opakowaniowych oraz odpadów, o których mowa w art. 49a ust.

1 i 3, o ile wytworzona energia jest wykorzystywana poza procesem termicznego przekształcania

odpadów.

7.

Termiczne przekształcanie odpadów opakowaniowych, odpadów, o których mowa w art. 49a

ust. 1 i 3, oraz odpadów innych niż odpady komunalne i odpady niebezpieczne stanowi

proces odzysku R1, wymieniony w załączniku nr 5 do ustawy, o ile wytworzona energia

jest wykorzystywana poza procesem termicznego przekształcania odpadów.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się

1)

potrzebą osiągnięcia wymaganych docelowych, procentowych udziałów energii ze źródeł

odnawialnych w zużyciu w kraju energii elektrycznej brutto,

2)

oceną i prognozą możliwości realizowania celów krajowych oraz ograniczeń systemowych

wytworzenia energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych,

może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne kwalifikowania

części energii odzyskanej z termicznego przekształcania odpadów komunalnych jako energii

z odnawialnego źródła energii.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, określi przede wszystkim

1)

rodzaje frakcji zawartych w odpadach komunalnych, które przekształcane termicznie

w spalarni odpadów mogą być uznane jako biodegradowalne frakcje w sensie definicji

biomasy, zapisanej w dyrektywie z dnia 27 września 2001 r. nr 2001/77/WE i w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.;

2)

techniczne i organizacyjne warunki wiarygodnego dokumentowania ilościowego i energetycznego

udziału biodegradowalnych frakcji zawartych w odpadach komunalnych podlegających termicznemu

przekształcaniu w spalarniach odpadów i zaliczonych jako źródło odnawialne w bilansie

energetycznym odzysku energii w spalarni odpadów.

1

Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów jest obowiązany, w czasie

przyjmowania i termicznego przekształcania odpadów, do podejmowania niezbędnych środków

ostrożności mających na celu zapobieżenie lub ograniczenie negatywnych skutków dla

środowiska, w szczególności w odniesieniu do zanieczyszczeń powietrza, gleby, wód

powierzchniowych i gruntowych oraz zapachów i hałasu, a także bezpośredniego zagrożenia

zdrowia ludzi, oraz przestrzegania wymagań w zakresie termicznego przekształcania

odpadów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 47.

1a.

Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, przyjmując odpady do ich

termicznego przekształcenia, jest obowiązany również do

1)

ustalenia masy odpadów;

2)

sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu.

1b.

Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, przyjmując odpady niebezpieczne

do ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany również do

1)

zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów, który powinien

obejmować

a)

fizyczny i chemiczny skład odpadów niebezpiecznych oraz informacje niezbędne do dokonania

oceny przydatności tych odpadów do procesu termicznego przekształcenia,

b)

właściwości odpadów,

c)

wskazanie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu ich łącznego

termicznego przekształcenia,

d)

niezbędne środki ostrożności związane z postępowaniem z tymi odpadami;

2)

pobrania próbek, przed rozładowaniem odpadów, w celu zweryfikowania zgodności fizycznego

i chemicznego składu oraz właściwości odpadów z opisem, o którym mowa w pkt 1; wymóg

ten nie dotyczy odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych;

3)

przechowywania próbek przez okres co najmniej jednego miesiąca po termicznym przekształceniu

tych odpadów.

2.

Zarządzający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, termicznie przekształcając

odpady niebezpieczne, jest obowiązany do

1)

badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku termicznego

przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych frakcji metali ciężkich;

2)

transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w wyniku termicznego

przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach;

3)

określenia bezpiecznej trasy przejazdu odpadów powstałych w wyniku termicznego przekształcania

odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało się poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu

ich powstania.

3.

Przepis ust. 1b nie ma zastosowania w przypadku wytwórców odpadów, którzy termicznie

przekształcają wyłącznie własne odpady w miejscu ich powstania, pod warunkiem dotrzymywania

wymagań dla spalarni odpadów lub współspalarni odpadów.

4.

(uchylony).

(uchylony).

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów, określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów, z wyjątkiem

odpadów medycznych i weterynaryjnych, oraz sposoby postępowania z odpadami powstałymi

w wyniku termicznego przekształcania odpadów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

1a)

art. 17 pkt 2, art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

W razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów

obowiązków, o których mowa w art. 44, w art. 45 lub w art. 47, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska, kierując się stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem

dla środowiska lub dla zdrowia lub życia ludzi, może wydać decyzję o wstrzymaniu działalności

w zakresie termicznego przekształcania odpadów.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią odpadów lub

współspalarnią odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem

niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla środowiska lub dla zdrowia lub życia

ludzi, może, w drodze decyzji, ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Ustalony termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji.

3.

W razie nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, działalność w zakresie termicznego przekształcania

odpadów.

4.

W decyzjach, o których mowa w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania działalności,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia. Termin wstrzymania

działalności nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji.

5.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się z urzędu.

6.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1-3, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może

nadać rygor natychmiastowej wykonalności.

7.

Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej

działalności na koszt prowadzącego działalność w zakresie termicznego przekształcania

odpadów.

8.

Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska, na wniosek zainteresowanego, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na

podjęcie wstrzymanej działalności.

9.

Kopie wydanych decyzji, o których mowa w ust. 1-3 i 8, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska przekazuje właściwemu organowi, o którym mowa w art. 26 ust. 3, w terminie

nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

10.

W przypadku gdy organem właściwym, o którym mowa w art. 26 ust. 3, jest regionalny

dyrektor ochrony środowiska lub starosta, kopie wydanych decyzji, o których mowa w

ust. 1-3 i 8, wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje dodatkowo właściwemu

marszałkowi województwa.

1.

Właściciel lub inny władający spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów jest obowiązany

zatrudniać kierownika spalarni odpadów lub współspalarni odpadów posiadającego świadectwo

stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

1a.

Kierownikiem spalarni odpadów lub współspalarni odpadów może być wyłącznie osoba,

która posiada świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

2.

Świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami wydaje marszałek

województwa, po złożeniu przez zainteresowanego egzaminu w zakresie gospodarowania

odpadami z wynikiem pozytywnym.

3.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się na wniosek zainteresowanego, zawierający

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Do wniosku dołącza się odpis dyplomu lub świadectwa potwierdzającego posiadane wykształcenie

albo zaświadczenie o praktyce zawodowej oraz dowód uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem

egzaminu.

4.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez

marszałka województwa.

5.

Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu oraz wydaniem świadectwa ponosi zainteresowany.

6.

W razie uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zainteresowany może wystąpić z wnioskiem

o wyznaczenie terminu ponownego egzaminu, który może być przeprowadzony najwcześniej

po upływie 6 miesięcy od dnia pierwszego egzaminu.

7.

(uchylony).

8.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego

unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz jej skład;

2)

zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu;

3)

tryb przeprowadzania egzaminu;

4)

wysokość opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem świadectwa stwierdzającego

kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami oraz sposób ich uiszczania;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej;

6)

wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.

1.

Przepisów rozdziału 6 nie stosuje się do spalarni odpadów oraz współspalarni odpadów

termicznie przekształcających wyłącznie następujące odpady

1)

roślinne z rolnictwa i leśnictwa;

2)

roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię

cieplną;

3)

włókniste, roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji

papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana energia

cieplna jest odzyskiwana;

4)

korka;

5)

drewna, z wyjątkiem drewna zanieczyszczonego impregnatami i powłokami ochronnymi,

które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których

wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki

obiektów budowlanych

6)

(uchylony).

2.

Przepisów rozdziału 6 nie stosuje się również do eksperymentalnych instalacji wykorzystywanych

do badań, rozwoju i testowania prowadzonych w celu poprawy procesu spalania, w których

jest przetwarzane mniej niż 50 Mg odpadów rocznie, pod warunkiem że instalacje te

są eksploatowane w okresie nie dłuższym niż rok.

3.

Wymagania dotyczące termicznego przekształcania odpadów niebezpiecznych nie mają zastosowania

w odniesieniu do następujących odpadów niebezpiecznych

1)

ciekłych odpadów palnych, w tym olejów odpadowych spełniających łącznie następujące

warunki

a)

zawartość PCB i pentachlorofenolu (PCP) nie przekracza wartości, które powodowałyby,

że odpady te są niebezpieczne,

b)

odpady te nie stanowią odpadów niebezpiecznych ze względu na zawartość innych składników

wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy,

c)

ich wartość kaloryczna netto wynosi co najmniej 30 MJ (megadżuli) na kilogram;

2)

ciekłych odpadów palnych, które nie powodują w gazach odlotowych powstających bezpośrednio

z ich spalania innych emisji niż emisje powstające w wyniku spalania oleju napędowego,

o których mowa w art. 169 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów: składowisko odpadów niebezpiecznych,

składowisko odpadów obojętnych, składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

1a.

Składowanie odpadów na składowiskach podziemnych regulują przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny

odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, uwzględniając zjawiska przyrodnicze

i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla

składowiska odpadów może uzależnić wydanie tej decyzji od przedstawienia przez inwestora

ekspertyzy co do możliwości odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w inny sposób niż

przez składowanie.

2.

Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu lotnisk wymaga zgody organów administracji

lotniczej.

3.

Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu obiektów zabytkowych lub na terenie występowania

istniejących stanowisk archeologicznych wymaga zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków.

4.

Wyznaczenie składowiska odpadów w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich portów

i przystani wymaga zgody dyrektora urzędu morskiego.

5.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla

składowiska odpadów odmówi wydania takiej decyzji w przypadku braku zgody wymaganej

w ust. 2-4 lub jeżeli istnieje uzasadniona technicznie, ekologicznie lub ekonomicznie

możliwość odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez budowy składowiska odpadów.

6.

(uchylony).

7.

Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia oraz

orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych skutków w środowisku

stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2-4 oraz art. 198 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony

środowiska.

1.

Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów powinien dodatkowo zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz

zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska

odpadów;

2)

rodzaje odpadów przewidziane do składowania na danym składowisku odpadów;

3)

przewidywaną roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz pojemność składowiska

odpadów;

4)

opis terenu składowiska odpadów, a w szczególności jego charakterystykę geologiczną

i hydrogeologiczną;

5)

opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia ilości odpadów

i ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

6)

plan dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania składowiska odpadów;

7)

plan dotyczący zamknięcia składowiska odpadów oraz działań poeksploatacyjnych;

8)

sposoby zapobiegania awariom i sposoby postępowania w przypadku ich wystąpienia;

9)

kwalifikacje planowanego do zatrudnienia personelu;

10)

proponowaną wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w nim wymagania

zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska oraz ochronę uzasadnionych

interesów osób trzecich.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, dotyczą

1)

typu składowiska odpadów;

2)

warunków technicznych składowiska odpadów;

3)

rodzaju odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów;

4)

rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na wydzielonej części

składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, jeżeli część tego składowiska wydzielono

do składowania odpadów niebezpiecznych;

5)

rocznej i ogólnej ilości odpadów dopuszczonych do składowania;

6)

sposobu eksploatacji składowiska;

7)

docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości) składowania;

8)

sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków;

9)

sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego;

10)

sposobu, częstotliwości i czasu monitorowania składowiska odpadów;

11)

sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii;

12)

określenia technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów;

13)

kierunku rekultywacji;

14)

obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów;

15)

określenia wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń.

4.

Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów odmawia wydania

pozwolenia na budowę składowiska odpadów, jeżeli budowa składowiska odpadów nie jest

określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami.

„3. Zachowują ważność dotychczas uzyskane świadectwa stwierdzające kwalifikacje w

zakresie gospodarowania odpadami dla kierownika składowiska odpadów, wydane na podstawie

przepisu art. 49 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

1.

Pozwolenie na użytkowanie składowiska odpadów może być wydane po zatwierdzeniu instrukcji

eksploatacji składowiska odpadów oraz po przeprowadzeniu kontroli przez wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

2.

Wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby wnioskodawcy oraz

zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne podmioty, oraz adres składowiska

odpadów;

2)

określenie typu składowiska odpadów;

3)

określenie, czy na tym składowisku, jeżeli nie jest to składowisko odpadów niebezpiecznych,

zostały wydzielone części, na których mają być składowane określone rodzaje odpadów

niebezpiecznych;

4)

rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na tym składowisku;

5)

wskazanie kwalifikacji kierownika i pracowników składowiska odpadów;

6)

wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania

składowiska odpadów (np. kompaktor, spychacz, waga, brodzik dezynfekcyjny, środki

transportu);

7)

wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem rozmieszczenia punktów

pomiarowych;

8)

określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów;

9)

określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej;

10)

określenie godzin otwarcia składowiska odpadów;

11)

określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych;

12)

określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów;

13)

określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań;

14)

określenie sposobu prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów;

15

określenie planu awaryjnego, w szczególności na wypadek wykrycia zmian w jakości wód

gruntowych z powodu emisji substancji ze składowiska odpadów.

3

Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów zatwierdza, w drodze decyzji

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

marszałek województwa - dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

4.

W decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów określa się

1)

typ składowiska odpadów;

2)

w razie potrzeby wydzielone części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, na

których mogą być składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych;

3)

rodzaje odpadów dopuszczonych do składowania na tym składowisku odpadów;

4)

urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania składowiska;

5)

aparaturę kontrolno-pomiarową wraz ze schematem rozmieszczenia punktów pomiarowych;

6)

sposoby składowania poszczególnych rodzajów odpadów;

7)

rodzaj i grubość stosowanej warstwy izolacyjnej;

8)

godziny otwarcia składowiska odpadów;

9)

sposób zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób nieuprawnionych;

10)

procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów;

11)

sposoby i częstotliwość prowadzenia badań;

12)

sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska odpadów;

13)

dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów;

14

plan awaryjny, w szczególności na wypadek wykrycia zmian w jakości wód gruntowych

w zakresie emisji substancji ze składowiska odpadów.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 3, odmówi, w drodze decyzji, zatwierdzenia instrukcji

eksploatacji składowiska odpadów, jeżeli

1)

kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego kwalifikacje

w zakresie gospodarowania odpadami;

2)

instrukcja zawiera ustalenia sprzeczne z wymaganiami sanitarnymi, bezpieczeństwa i

higieny pracy, przeciwpożarowymi, a także wymaganiami ochrony środowiska;

3)

sposób eksploatacji jest sprzeczny z założeniami przyjętymi w decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę;

4)

sposób eksploatacji mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska.

6.

Organ właściwy do zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów jest obowiązany,

za zgodą strony, na rzecz której decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska

odpadów została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli

wyrazi ona zgodę na przyjęcie wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.

1.

Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody właściwego

organu.

2.

Zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek

zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji, właściwy organ, którym jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;

2)

marszałek województwa - dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Przed wydaniem zgody, o której mowa w ust. 2, przeprowadzana jest kontrola składowiska

odpadów, na wniosek właściwego organu, przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

z udziałem przedstawiciela tego organu.

4.

Przeprowadzenie kontroli składowiska odpadów, o której mowa w ust. 3, nie jest wymagane,

jeżeli potrzeba zamknięcia składowiska odpadów wynika z zarządzenia pokontrolnego

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

5.

Jeżeli techniczne zamknięcie składowiska odpadów lub jego rekultywacja odbywa się

z wykorzystaniem odpadów, to organem właściwym do wydania zezwolenia na odzysk jest

organ, który udzielił zgody na zamknięcie tego składowiska.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej

części;

2)

datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów;

3)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów.

7.

Zgoda na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części powinna określać

1)

techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części;

2)

datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów, która

stanowi datę zamknięcia składowiska;

3)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów;

4)

sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów, w tym monitoringu,

oraz warunki wykonania tego obowiązku.

8.

Data zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów, o której

mowa w ust. 6 i 7, nie może być późniejsza niż 3 miesiące od dnia doręczenia decyzji

o zgodzie na zamknięcie składowiska odpadów.

9.

Podmiot zainteresowany przejęciem wszystkich warunków wynikających z decyzji o zgodzie

na zamknięcie składowiska odpadów może złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw

i obowiązków wynikających z tej decyzji.

10.

Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy podmiot, o którym mowa

w ust. 9, daje rękojmię prawidłowego wykonania tych obowiązków przez wykazanie posiadania

odpowiednich kwalifikacji oraz środków technicznych i organizacyjnych gwarantujących

wykonanie technicznego zamknięcia składowiska odpadów, wykonanie, zgodnie z harmonogramem,

działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów oraz sprawowanie nadzoru, w

tym monitoringu, nad tym składowiskiem, zgodnego z decyzją, o której mowa w ust. 2.

11.

Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.

12.

Podmiot, o którym mowa w ust. 9, przejmuje wszystkie obowiązki wynikające z decyzji

o zgodzie na zamknięcie składowiska odpadów.

13.

W decyzji przenoszącej prawa i obowiązki określa się obowiązek ustanowienia zabezpieczenia

roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

14.

Decyzja, o której mowa w ust. 11

1)

wywołuje skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do składowiska odpadów lub jego

wydzielonej części;

2)

wygasa po upływie roku od dnia jej doręczenia, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu

prawnego do składowiska lub jego wydzielonej części.

15.

Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o zgodzie

na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o zwrot ustanowionego zabezpieczenia

roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Odpady składowane na składowisku odpadów mogą być z niego wydobyte.

2.

Wydobycie odpadów ze składowiska odpadów wymaga uzyskania pozwolenia na wytwarzanie

odpadów.

2a

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się po sporządzeniu przez zainteresowanego

wydobyciem odpadów ekspertyzy, która w szczególności obejmuje

1)

szacunkową ilość odpadów przewidzianych do wydobycia;

2)

techniczny sposób wydobywania odpadów;

3)

sposoby zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu wydobywania odpadów na zdrowie lub

życie ludzi oraz na środowisko;

4)

opis oddziaływania planowanego wydobycia odpadów na środowisko;

5)

opis technicznego zabezpieczenia miejsca po wydobyciu odpadów, a w przypadkach zamkniętych

składowisk lub ich części - także działań rekultywacyjnych.

2b

W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 2, należy uwzględnić

1)

ilość odpadów dopuszczonych do wydobycia;

2)

techniczny sposób wydobywania odpadów;

3)

sposoby zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu wydobywania odpadów na zdrowie lub

życie ludzi oraz na środowisko;

4)

opis technicznego zabezpieczenia miejsca po wydobyciu odpadów, a w przypadku zamkniętych

składowisk lub ich części - także działań rekultywacyjnych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 dotyczą również wydobywania odpadów ze zwałowisk odpadów, dla

których nie było wymagane uzyskanie decyzji lokalizacyjnych lub decyzji o pozwoleniu

na budowę.

1.

W przypadku gdy

1)

składowisko odpadów lub jego wydzielona część nie spełniają wymogów technicznych lub

formalnych określonych przepisami prawa lub

2)

w wyniku przeprowadzonej kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdzi,

że na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na którym składowane

są odpady komunalne, co najmniej od roku nie są przyjmowane odpady, lub

3)

określona w decyzjach administracyjnych pojemność składowiska odpadów została zapełniona

- a zarządzający składowiskiem nie wystąpił z wnioskiem o zgodę na zamknięcie składowiska

odpadów lub jego wydzielonej części - właściwy organ ze względu na lokalizację składowiska,

wykonuje ekspertyzę.

2.

Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest

1)

regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć lub zdarzeń na terenach

zamkniętych;

2)

marszałek województwa - dla pozostałych przedsięwzięć.

3.

Ekspertyza, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności

1)

techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części;

2)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów;

3)

sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów, w tym monitoringu,

oraz warunki wykonania tego obowiązku.

1.

Właściwy organ, o którym mowa w art. 54b ust. 2, na podstawie ekspertyzy, o której

mowa w art. 54b ust. 1, wydaje decyzję o zamknięciu składowiska odpadów

1)

zarządzającemu składowiskiem odpadów albo

2)

władającemu powierzchnią ziemi, jeżeli zarządzający składowiskiem odpadów nie może

zostać zidentyfikowany lub nie można wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego,

lub egzekucja okazała się bezskuteczna, albo

3)

wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, właściwemu ze względu na lokalizację

składowiska, jeżeli ani zarządzający składowiskiem odpadów ani władający powierzchnią

ziemi nie mogą zostać zidentyfikowani lub nie można wszcząć wobec nich postępowania

egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, powinna określać

1)

techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części;

2)

datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów;

3)

harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów;

4)

sposób sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów, w tym monitoring,

oraz warunki wykonania tego obowiązku.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ, o którym mowa w art. 54b ust. 2,

wydaje nie później niż w terminie miesiąca od dnia wykonania ekspertyzy, o której

mowa w art. 54b ust. 1.

4.

Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o zgodzie

na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o zwrot ustanowionego zabezpieczenia

roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Koszty sporządzenia ekspertyzy, o której mowa w art. 54b ust. 1, obciążają zarządzającego

składowiskiem odpadów.

2.

Na pokrycie kosztów związanych z zamknięciem składowiska odpadów, o których mowa w

art. 54b ust. 1, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 54c ust. 1 pkt 2 i 3, mogą

być przeznaczone środki finansowe z ustanowionego zabezpieczenia roszczeń.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przechowuje dane dotyczące rozmieszczenia eksploatowanych

i zamkniętych składowisk odpadów, w tym składowisk odpadów zawierających azbest lub

wydzielonych części na terenie innych składowisk odpadów, przeznaczonych do wyłącznego

składowania odpadów zawierających azbest.

1.

Zakazuje się składowania odpadów

1)

występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości powyżej

95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów;

2)

o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych lub łatwopalnych;

3)

zakaźnych medycznych i zakaźnych weterynaryjnych;

4)

powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej,

które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których oddziaływanie na środowisko jest

nieznane;

5)

opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej większej

niż 1400 mm;

6)

w śródlądowych wodach powierzchniowych i podziemnych;

7)

w polskich obszarach morskich;

7a

palnych selektywnie zebranych;

7b

ulegających biodegradacji selektywnie zebranych;

8)

w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.

2.

Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi

substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów do

składowania na składowisku odpadów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz potrzebą zapewnienia właściwego

postępowania z odpadami na składowisku odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,

kryteria oraz procedury dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów

danego typu.

3a

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki może

określić kryteria oraz procedury dopuszczania odpadów do składowania na składowisku

odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, uwzględniając zawartość w odpadach substancji

organicznych oraz rodzaje odpadów, których to dotyczy.

4.

Odpady powinny być składowane w sposób selektywny. Dopuszcza się składowanie określonych

rodzajów odpadów w sposób nieselektywny (mieszanie), jeżeli w wyniku takiego składowania

nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania tych odpadów na środowisko.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny.

1.

Do składowisk odpadów, które przyjmowały do składowania odpady wydobywcze, zamkniętych

na podstawie przepisu art. 54 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przed dniem wejścia w życie ustawy, nie stosuje się przepisów art. 53 i art. 55.

2.

Do postępowań w sprawach o zamknięcie składowisk odpadów, które przyjmowały do składowania

odpady wydobywcze, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddane procesowi przekształcenia

fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz segregacji, w celu ograniczenia zagrożenia

dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska lub też ograniczenia ilości lub objętości

składowanych odpadów.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 nie dotyczą odpadów obojętnych oraz odpadów, w stosunku

do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego nie spowoduje

ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla środowiska ani ograniczenia

ilości lub objętości składowanych odpadów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy składowisko odpadów przyjmujące do składowania wyłącznie

odpady wydobywcze staje się obiektem unieszkodliwiania odpadów wydobywczych w rozumieniu

niniejszej ustawy.

2.

Funkcjonujący lub zamknięty obiekt, na którym przed dniem wejścia w życie ustawy były

składowane wyłącznie odpady wydobywcze, staje się obiektem unieszkodliwiania odpadów

wydobywczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być składowane odpady inne niż niebezpieczne.

2.

Stałe odpady niebezpieczne mogą być składowane na wydzielonych częściach składowisk

odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

3.

Wydzielone części składowisk odpadów, o których mowa w ust. 2, powinny spełniać wymagania

dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, określone dla składowisk

odpadów niebezpiecznych.

4.

Na wydzielonych częściach składowisk, o których mowa w ust. 2, nie mogą być składowane

odpady inne niż niebezpieczne.

1.

Na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne mogą być składowane odpady

1)

komunalne;

2)

inne niż odpady niebezpieczne i obojętne;

3)

stałe odpady niebezpieczne lub odpady powstałe w wyniku przekształcenia odpadów niebezpiecznych,

spełniające kryteria dopuszczania tych odpadów do składowania na składowisku odpadów

innych niż niebezpieczne i obojętne określone na podstawie art. 55 ust. 3.

2.

Odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie mogą być składowane na kwaterach przeznaczonych

dla odpadów innych niż odpady niebezpieczne, które ulegają biodegradacji.

Na składowiskach odpadów obojętnych mogą być składowane tylko odpady obojętne.

1.

Zarządzający składowiskiem odpadów przyjmującym odpady wydobywcze do składowania,

który

1)

zaprzestał przyjmowania odpadów wydobywczych przed dniem 1 maja 2006 r.,

2)

wystąpił z wnioskiem o zgodę na zamknięcie składowiska odpadów na podstawie przepisu

art. 54 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przed dniem wejścia w życie ustawy,

3)

nie dostosuje do dnia 31 grudnia 2009 r. funkcjonowania składowiska odpadów do wymagań

określonych w pozwoleniu na budowę lub jego zmianie, o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony

środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 100, poz. 1085, z późn. zm.,

4)

ma wyznaczony termin zamknięcia składowiska odpadów do dnia 31 grudnia 2010 r.,

5)

został uwzględniony w harmonogramie zamykania składowisk odpadów zgodnie z rządowymi

programami restrukturyzacji przemysłu wydobywczego

- nie stosuje przepisów art. 8-11, art. 13-20, art. 27 ust. 2, art. 30, art. 31 ust.

1-3 i 7, art. 32, art. 35, art. 36 ust. 2-6 i art. 37.

2.

Zarządzający składowiskiem odpadów przyjmującym do składowania odpady wydobywcze,

o którym mowa w ust. 1, przedłoży marszałkowi województwa pisemne oświadczenie o stanie

faktycznym składowiska odpadów którym zarządza, z podaniem przesłanek, o których mowa

w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Marszałek województwa, na podstawie oświadczeń, o których mowa w ust. 2, sporządza

listę składowisk odpadów, wraz z podaniem przesłanek, o których mowa w ust. 1; lista

zostanie przekazana ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie 30 dni od

dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany

1)

ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko;

2)

sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu;

3)

zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie szkodliwych dla

środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów, możliwość dalszego ich wykorzystania

oraz rekultywację i ponowne zagospodarowanie terenu składowiska odpadów;

4)

utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie

urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie

wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad

ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów;

5)

odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest niezgodny z dokumentami

wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem na składowanie odpadów niebezpiecznych

na wydzielonej części innego składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie odzysku

lub unieszkodliwiania odpadów

6)

zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie składowiska odpadów

oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakończeniu eksploatacji i wykonaniu

prac rekultywacyjnych;

7)

monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po zakończeniu eksploatacji

składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony

środowiska w terminie do końca pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego,

którego te wyniki dotyczyły;

8)

powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych

zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość wystąpienia lub powstanie

zagrożeń dla środowiska.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 8 wojewódzki inspektor ochrony środowiska określi,

w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian

obserwowanych parametrów oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich

ustaleniu określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia

przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.

2a

Ustalając zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia przyczyn i skutków

stwierdzonych zagrożeń dla środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska w decyzji,

o której mowa w ust. 2, uwzględnia odpowiednio plan awaryjny, w szczególności na wypadek

wykrycia zmian w jakości wód gruntowych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 14.

3.

W razie niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów obowiązków, o których

mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu

użytkowania składowiska odpadów.

4.

Decyzję, o której mowa w ust. 3, może wydać również wojewódzki inspektor sanitarny

w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.

5

W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów,

odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor

sanitarny, kierując się stopniem niewykonania obowiązków oraz zagrożeniem dla środowiska

lub dla zdrowia lub życia ludzi, może ustalić, w drodze decyzji, termin do usunięcia

stwierdzonych nieprawidłowości. Ustalony termin nie może być dłuższy niż rok od dnia

doręczenia decyzji.

5a

W razie nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie wojewódzki inspektor ochrony

środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny wstrzyma, w drodze decyzji,

użytkowanie składowiska odpadów.

6

W decyzjach, o których mowa w ust. 3, 4 i 5a, określa się termin wstrzymania użytkowania,

uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska oraz dla zdrowia lub życia ludzi

jego zakończenia. Termin wstrzymania użytkowania składowiska odpadów nie może być

dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji.

7.

Decyzje, o których mowa w ust. 2, oraz decyzje o wstrzymaniu użytkowania składowiska

odpadów wydawane są z urzędu.

8

Decyzjom, o których mowa w ust. 3, 4 i 5a, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, kierując się stopniem niewykonania obowiązków

oraz zagrożeniem dla środowiska lub dla zdrowia lub życia ludzi, może nadać rygor

natychmiastowej wykonalności.

9

Wstrzymanie użytkowania składowiska odpadów nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia

skutków prowadzonego użytkowania na koszt zarządzającego składowiskiem.

10

Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania użytkowania składowiska odpadów,

wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny,

na wniosek zainteresowanego, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na wznowienie użytkowania

składowiska.

11

Kopie wydanych decyzji, o których mowa w ust. 3, 4, 5a i 10, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki inspektor sanitarny przekazuje właściwemu

organowi, o którym mowa w art. 53 ust. 3, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna.

12

W przypadku gdy organem właściwym, o którym mowa w art. 53 ust. 3, jest regionalny

dyrektor ochrony środowiska lub starosta, kopie wydanych decyzji, o których mowa w

ust. 3, 4, 5a i 10, wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub państwowy wojewódzki

inspektor sanitarny przekazuje dodatkowo właściwemu marszałkowi województwa w terminie

nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

13

Wstrzymanie użytkowania składowiska odpadów na podstawie decyzji, o których mowa w

ust. 3, 4 i 5a, na okres dłuższy niż rok skutkuje cofnięciem decyzji na odzysk lub

unieszkodliwianie odpadów oraz decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska.

1.

Spis, o którym mowa w art. 44 ust. 1, jest przekazywany do Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska po raz pierwszy do dnia 31 stycznia 2012 r.

2.

Spis, o którym mowa w art. 44 ust. 3, publikuje się po raz pierwszy w Biuletynie Informacji

Publicznej, na stronie podmiotowej organu, do dnia 1 maja 2012 r.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się zależnościami między możliwością występowania zagrożeń dla życia,

zdrowia ludzi lub dla środowiska a lokalizacją i technicznymi parametrami składowiska

odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, czas, sposób oraz warunki prowadzenia

monitoringu składowisk odpadów.

2.

Jeżeli z przeglądu ekologicznego lub dokumentacji hydrogeologicznej wynika brak możliwości

monitorowania wód powierzchniowych, podziemnych lub gazu składowiskowego, właściwy

organ może określić odrębny zakres prowadzenia monitoringu danego składowiska odpadów,

odstępując od wymogów, o których mowa w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2 ust.

1 pkt 4, art. 26 ust. 3 oraz art. 51, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2012 r.

Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna uwzględniać

w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania

i nadzorowania składowiska odpadów.

Do kierownika składowiska odpadów stosuje się art. 49.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

1)

art. 7, art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w życie po upływie

6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 11-17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w

zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, i art. 60 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 23 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem

1 lipca 2002 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.;

4)

art. 58 pkt 1 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 1-10 i 13-16, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma

tytuł prawny.

1a

W przypadku decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami lub zezwolenia na

odzysk lub unieszkodliwianie odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych,

ust. 1 nie stosuje się.

2.

Miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu

przestrzennym.

3.

Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem składowania, mogą

być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych

lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów,

nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat.

4.

Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane jedynie w celu zebrania odpowiedniej

ilości tych odpadów do transportu na składowisko odpadów, nie dłużej jednak niż przez

okres 1 roku.

5.

Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 3 i 4, liczone są łącznie dla

wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.

6.

Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w

1)

pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska;

2)

pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 2;

3)

decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa

w art. 17 ust. 1 pkt 1;

4)

informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,

o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2;

5)

zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania

6)

zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów,

o którym mowa w art. 28 ust. 1;

7)

zgłoszeniu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5.

7

W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami lub zezwoleniu na odzysk lub

unieszkodliwianie odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych określa

się sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów.

8

Zakończenie wykonywania usługi, o której mowa w art. 17 ust. 1a, jest równoznaczne

z obowiązkiem zakończenia magazynowania odpadów.

(uchylony).

1

Kto

1)

przekazuje do odzysku lub unieszkodliwienia niesegregowane odpady komunalne, pozostałości

z sortowania odpadów komunalnych lub komunalne osady ściekowe, niezgodnie z art. 9

ust. 3-4 lub

2)

poddaje odzyskowi lub unieszkodliwianiu niesegregowane odpady komunalne, pozostałości

z sortowania odpadów komunalnych lub komunalne osady ściekowe niezgodnie z art. 9

ust. 3-4,

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto unieszkodliwia zakaźne odpady medyczne lub zakaźne

odpady weterynaryjne poza obszarem województw, o których mowa w ust. 1.

(uchylony).

Kto wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza spalarniami odpadów lub współspalarniami

odpadów

podlega karze aresztu albo grzywny.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65-67 oraz art. 69

- które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2009 r.;

2)

art. 68 - który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

Kto PCB (polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie)

1)

poddaje odzyskowi lub

2)

spala na statkach, lub

3)

miesza z olejami odpadowymi w czasie zbierania lub magazynowania

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto miesza oleje odpadowe z innymi odpadami niebezpiecznymi w czasie ich zbierania

lub magazynowania, jeżeli poziom zanieczyszczeń w olejach odpadowych przekracza dopuszczalne

wartości

podlega karze aresztu albo grzywny.

(uchylony).

Kto stosuje nieustabilizowane lub nieprzygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich

stosowania komunalne osady ściekowe lub wbrew obowiązkowi nie przeprowadza badań komunalnych

osadów ściekowych lub gruntów, na których mają być stosowane,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto, prowadząc punkt zbierania odpadów metali, przyjmuje odpady metali inne niż metalowe

odpady opakowaniowe po produktach żywnościowych

1)

bez potwierdzenia tożsamości osoby przekazującej te odpady lub

2)

bez wypełnienia formularza przyjęcia odpadów metali, lub

3)

wypełniając formularz przyjęcia odpadów metali niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

podlega karze aresztu albo grzywny.

(uchylony).

Kto, będąc wytwórcą odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii

przemysłowej, nie składa informacji o wytworzonych odpadach oraz o sposobach gospodarowania

wytworzonymi odpadami lub składa niekompletną informację

podlega karze grzywny.

Kto, zarządzając spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów

1)

przyjmując odpady do ich termicznego przekształcenia, nie ustala masy odpadów lub

nie sprawdza zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu lub

2)

przyjmując odpady niebezpieczne do ich termicznego przekształcenia, nie zapoznaje

się z opisem odpadów lub nie pobiera lub nie przechowuje próbek tych odpadów

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto unieszkodliwia zakaźne odpady medyczne lub zakaźne odpady weterynaryjne innymi

metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego

do 5% w tych odpadach lub unieszkodliwia je przez ich współspalanie

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto, zarządzając składowiskiem odpadów, nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w

zakresie

1)

ustalenia ilości odpadów przed przyjęciem odpadów na składowisko lub

2)

sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie przekazania

odpadu, lub

3)

utrzymywania i eksploatacji składowiska odpadów w sposób zapewniający właściwe funkcjonowanie

urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie składowiska odpadów oraz zachowanie

wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad

ochrony środowiska, zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,

lub

4)

odmowy przyjęcia na składowisko odpadów o składzie niezgodnym z dokumentami wymaganymi

przy obrocie odpadami lub zezwoleniem, lub

5)

monitorowania składowiska odpadów w trakcie jego eksploatacji i po jej zakończeniu

lub prowadzi monitorowanie niezgodnie z wymaganiami, lub

6)

przesyłania uzyskanych wyników monitorowania składowiska odpadów wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska, lub

7)

powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych zmianach

obserwowanych parametrów wskazujących na możliwość wystąpienia zagrożeń dla środowiska,

lub

8)

przechowywania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach

gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku lub unieszkodliwiania

tych odpadów oraz przekazania ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości

podlega karze aresztu albo grzywny.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 69a-78, następuje na zasadach i w trybie

określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm..

1.

Stwierdzając naruszenie przez gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę, o

którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach, obowiązku w zakresie ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji

kierowanych do składowania, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na podmiot

do tego obowiązany, w drodze decyzji, opłatę sankcyjną w wysokości od 40 tysięcy do

200 tysięcy złotych, ustalając wysokość opłaty w zależności od stopnia niewykonania

obowiązku.

2.

Stwierdzając naruszenie przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, obowiązku zorganizowania

systemu selektywnego zbierania odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada

na podmiot do tego obowiązany, w drodze decyzji, opłatę sankcyjną w wysokości od 10

tysięcy do 40 tysięcy złotych.

3.

Termin płatności opłaty sankcyjnej w przypadku decyzji, o których mowa w ust. 1 i

2, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne.

4.

W sprawach dotyczących opłat sankcyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z wyłączeniem art. 67

5

Termin płatności opłat sankcyjnych, o których mowa w ust. 1 i 2, może zostać odroczony

na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 2, jeżeli realizują działania zapewniające

usunięcie przyczyny nałożenia opłaty, w okresie nie dłuższym niż rok od dnia złożenia

wniosku.

6.

Wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty sankcyjnej, zawierający harmonogram

realizacji działania zapewniającego usunięcie przyczyny nałożonej opłaty, powinien

zostać złożony do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska przed upływem terminu,

w którym opłata powinna być uiszczona.

7.

Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłaty sankcyjnej ustala

1)

wysokość opłaty, której termin został odroczony;

2)

opis działania realizowanego przez podmiot do tego obowiązany;

3)

harmonogram realizacji działania;

4)

termin odroczenia opłaty uwzględniający okres niezbędny do zrealizowania działania.

8.

W przypadku terminowego zrealizowania działania będącego podstawą odroczenia terminu

płatności opłaty sankcyjnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska orzeka o umorzeniu

opłaty.

9.

Jeżeli działanie będące podstawą odroczenia terminu płatności opłaty sankcyjnej nie

zostanie zrealizowane w terminie, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję

stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o odroczeniu terminu płatności.

10.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 9, opłata sankcyjna podlega uiszczeniu

wraz z odsetkami liczonymi od dnia terminu płatności opłaty.

1.

Jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady

1)

wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami

niebezpiecznymi lub zatwierdzającej program gospodarki odpadami lub z naruszeniem

jej warunków lub

2)

wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych odpadach oraz sposobach

gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi gospodarkę odpadami niezgodnie ze

złożoną informacją, lub

3)

wytwarza odpady pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 24 ust. 5, albo

rozpoczyna działalność powodującą powstawanie odpadów przed upływem terminu do wniesienia

sprzeciwu, lub

4)

będąc obowiązany do zgłoszenia do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5, nie dopełnił

tego obowiązku lub wykonał go niezgodnie ze stanem faktycznym lub dokonuje zbierania

odpadów lub transportu odpadów niezgodnie z informacjami zgłoszonymi do rejestru,

podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 zł.

2.

Jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady

1)

pozbywa się odpadów wbrew przepisom dotyczącym gospodarowania odpadami lub

2)

przekazuje je podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, chyba że posiadanie

zezwolenia nie było wymagane, lub

3)

w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach odpadów,

rozcieńcza lub sporządza mieszaniny odpadów ze sobą lub innymi substancjami lub przedmiotami,

lub

4)

powodując wzrost zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi lub środowiska, miesza odpady

niebezpieczne różnych rodzajów lub odpady niebezpieczne z odpadami innymi niż niebezpieczne

lub dopuszcza do mieszania tych odpadów, lub

5)

prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, lub

6)

wbrew zakazom dotyczącym zbierania odpadów dokonuje zbierania odpadów,

podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

1.

Jeżeli zarządzający składowiskiem bez wymaganej zgody organu zamyka składowisko lub

jego wydzieloną część

podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 zł.

2.

Jeżeli zarządzający składowiskiem pomimo decyzji o zamknięciu składowiska przyjmuje

odpady do składowania

podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł.

3.

Jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, będąc obowiązanym do prowadzenia

ewidencji odpadów lub przekazywania wymaganych informacji lub sporządzania i przekazywania

zbiorczego zestawienia danych lub sporządzania podstawowej charakterystyki odpadów

lub przeprowadzania testów zgodności, nie wykonuje tego obowiązku albo wykonuje go

nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym

podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 79b, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki

inspektor ochrony środowiska.

2.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 79b, wnosi się na odrębny rachunek bankowy wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze

kary stała się ostateczna.

3.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 79c, wymierza, w drodze decyzji, właściwy marszałek

województwa.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 79c, wnosi się na odrębny rachunek bankowy zarządu

województwa w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się

ostateczna.

5.

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 79b i 79c, stosuje się

odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 18-20, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

2)

art. 6-14, art. 24, art. 31, art. 39, art. 40, art. 42, art. 51, art. 56, art. 71,

art. 72 pkt 4 i 7, art. 75 pkt 3, art. 76 pkt 3-5, art. 77 pkt 4, art. 78 pkt 3, art.

80, art. 85 i art. 88, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.;

3)

art. 21, art. 33, art. 72 pkt 1 i art. 84, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2006 r.;

4)

art. 28, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-6, art. 64-69, art. 82, art. 83, art.

87, art. 89 i art. 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

5)

art. 30 ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 11 ust. 2 i 3, art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 48, art. 49, art. 77, art.

86, art. 87 i art. 99, które wchodzą w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 9 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 26 września 2009 r.;

3)

art. 17-26 i art. 79, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2009 r.;

4)

art. 30, art. 32-43, art. 53-56, art. 65, art. 69, art. 72, art. 80, art. 82-85, art.

89, art. 90, art. 100, art. 104-106, art. 111 pkt 1-13 i 15-20 oraz art. 114 pkt 2,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.;

5)

art. 111 pkt 14, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2010 r.;

6)

art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 26 września 2011 r.;

7)

art. 66-68, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 listopada 2008 r., z wyjątkiem art. 121 i 123 ust.

1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.