Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Ustawa określa

1)

zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu;

2)

zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu;

3)

wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników tego ruchu;

4)

zasady i warunki kontroli ruchu drogowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi

w ust. 1 pkt 1, w zakresie

1)

koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób;

2)

wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.

”

;

2)

w art. 2

a)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a i 1b w brzmieniu

„

1a)

droga publiczna - droga w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.;

1b)

droga wewnętrzna - droga w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

,

b)

pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

skrzyżowanie - przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie

lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia

lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia

drogi twardej z drogą gruntową, z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego

się przy drodze lub z drogą wewnętrzną;

”

,

c)

po pkt 16 dodaje się pkt 16a w brzmieniu

„

16a)

strefa ruchu - obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy

i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi;

”

;

3)

w art. 10

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

1)

wojewódzkich,

2)

powiatowych,

3)

gminnych,

4)

publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie,

5)

wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania.

”

,

b)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania,

należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami.

”

,

c)

po ust. 10 dodaje się ust. 10a w brzmieniu

„

10a.

Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu

na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające

z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi

podmiot zarządzający drogą.

”

;

4)

w art. 78a ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Właściciel pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73

ust. 5, jest obowiązany zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi postój poza drogą publiczną,

strefą zamieszkania i strefą ruchu. Przepis art. 46 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

”

;

5)

w art. 80b

a)

w ust. 1 w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

markę, typ, model, wariant i wersję,

”

,

b)

w ust. 1a w pkt 1

-

lit. I otrzymuje brzmienie

„

l)

rodzaje paliwa,

”

,

-

lit. p otrzymuje brzmienie

„

p)

wartości uśrednione emisji CO2 dla każdego wymienionego w lit. I rodzaju paliwa,

”

,

-

w lit. s średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. t-v w brzmieniu

„

t)

nazwę producenta,

u)

rozstaw osi,

v)

rozstaw kół (wartość maksymalna, średnia i minimalna);

”

,

c)

w ust. 1b kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

w ust. 1a pkt 1 lit. u i lit. v - gromadzi się wyłącznie dla samochodów osobowych

rejestrowanych po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

których nie rejestrowano wcześniej poza terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub które zostały zarejestrowane po raz pierwszy poza terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej w okresie krótszym niż trzy miesiące przed rejestracją na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

”

;

6)

w art. 80c po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym

w celu wypełnienia postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

a także wykonania aktu prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której

Rzeczpospolita Polska jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania danych określają

ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego

przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub

porozumienia zawarte pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej.

”

;

7)

w art. 80d w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1-3 i ust. 6a - nieodpłatnie;

”

;

8)

w art. 100c po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia

postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także

wykonania aktu prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita

Polska jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania danych określają ratyfikowane przez

Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez organizację

międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub porozumienia zawarte

pomiędzy właściwymi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej.

”

;

9)

w art. 100d w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 1, 2 i ust. 4a - nieodpłatnie;

”

;

10)

w art. 130a

a)

w ust. 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych

w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską

drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

”

,

-

dodaje się pkt 4 i 5 w brzmieniu

„

4)

pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla

pojazdu osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej oraz osób wymienionych

w art. 8 ust. 2;

5)

pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd

zostanie usunięty na koszt właściciela.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu

lub w trakcie usuwania ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji

usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, spowodowało powstanie

kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje

się odpowiednio.

”

,

c)

w ust. 4

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5,

”

,

d)

uchyla się ust. 5a i 5b,

e)

ust. 5c otrzymuje brzmienie

„

5c.

Pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się

na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie.

”

,

f)

uchyla się ust. 5d i 5e,

g)

po ust. 5e dodaje się ust. 5f w brzmieniu

„

5f.

Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w

przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta

realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza

ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

”

,

h)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu,

ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz

wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust.

2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których

mowa w ust. 6a.

”

,

i)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a - 6e w brzmieniu

„

6a.

Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c

a)

rower lub motorower - za usunięcie - 100 zł; za każdą dobę przechowywania - 15 zł,

b)

motocykl - za usunięcie - 200 zł; za każdą dobę przechowywania - 22 zł,

c)

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 440 zł; za każdą

dobę przechowywania - 33 zł,

d)

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - za usunięcie - 550

zł; za każdą dobę przechowywania - 45 zł,

e)

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - za usunięcie - 780

zł; za każdą dobę przechowywania - 65 zł,

f)

pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - za usunięcie - 1 150 zł; za

każdą dobę przechowywania - 120 zł,

g)

pojazd przewożący materiały niebezpieczne - za usunięcie - 1 400 zł; za każdą dobę

przechowywania - 180 zł.

6b.

Maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym

ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi

cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki

ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

6c.

Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza,

w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej

w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych.

6d.

Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia.

6e.

Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu.

”

,

j)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust.

1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu,

jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu

w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach

nieodebrania pojazdu.

”

,

k)

po ust. 10 dodaje się ust. 10a -10l w brzmieniu

„

10a.

Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem

30 dni od dnia powiadomienia.

10b.

Jeżeli pojazd usunięty w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 nie jest zarejestrowany

w żadnym z państw członkowskich Unii Europejskiej, przekazuje się go właściwemu miejscowo

naczelnikowi urzędu celnego w celu uregulowania jego sytuacji zgodnie z przepisami

prawa celnego.

10c.

Przepisu ust. 10 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie pojazdu

nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela lub osoby uprawnionej.

10d.

Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia

pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru,

mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności.

10e.

W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki

niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne

i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności

oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

10f.

Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie

orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

10g.

Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu

w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę

oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia

od dnia upływu tego terminu.

10h.

Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem

pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania

ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia

pojazdu, z zastrzeże niemi ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje

starosta.

10i.

Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim

na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie

do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.

10j.

Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h wynosi 30

dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe nalicza się

od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami

podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

10k.

Decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia

sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat.

10l.

Egzekucji, o której mowa w ust. 10j, nie wszczyna się, a wszczętą umarza, jeżeli od

dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 10h, upłynęło 5 lat.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w części pierwszej w księdze drugiej w tytule II w dziale III rozdział 2a otrzymuje

brzmienie

„

Rozdział 2a

Przepadek rzeczy

Oddział 1

Przepadek rzeczy na podstawie prawa celnego

Art. 610

§ 1.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się w sprawach o przepadek rzeczy będących towarami,

które na podstawie przepisów prawa celnego podlegają przepadkowi.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca zajęcia lub zatrzymania

rzeczy będących towarami przez organ celny.

Art. 610

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek organu celnego. Do wniosku dołącza się protokół

z pouczenia o obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach

niedopełnienia tego obowiązku, jeżeli protokół taki został sporządzony.

§ 2.

Organ celny może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku rzeczy będących

towarami zajętymi lub zatrzymanymi w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli

ponadto sąd jest właściwy dla każdej sprawy.

Art. 610

Uczestnikowi zamieszkałemu za granicą, który w postępowaniu w sprawach celnych nie

ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, ani nie wskazał

w Polsce pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla niego pisma sądowe pozostawia

się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W razie ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia

sprawy zamieszkałego w Polsce, który nie może być pełnomocnikiem procesowym, jego

ustanowienie uważa się za wskazanie pełnomocnika do doręczeń.

Art. 610

Wyznaczenie rozprawy zależy od uznania sądu.

Art. 610

Do wykonania orzeczenia o przepadku towaru jest obowiązany właściwy organ celny. Wykonanie

orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów prawa celnego.

Oddział 2

Przepadek pojazdów

Art. 610

§ 1.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się w sprawach o przepadek pojazdów, które na

podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym podlegają przepadkowi na rzecz powiatu.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca, z którego usunięto pojazd.

§ 3.

Sprawy, o których mowa w § 1, są rozpoznawane na posiedzeniu niejawnym, chyba że sąd

postanowi inaczej.

Art. 610

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek starosty.

§ 2.

Starosta może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku pojazdów usuniętych

w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli ponadto sąd jest właściwy dla każdej

sprawy.

”

.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm. art. 174 otrzymuje brzmienie

„

Art. 174.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub

w części przepisów działu II rozdziału 6 w zakresie przechowywania, oszacowania i

sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością

Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o likwidacji mienia, o przepadku

mienia, z tytułu spadków lub z innych tytułów albo gdy Skarb Państwa na podstawie

szczególnych przepisów jest upoważniony do sprzedaży cudzej ruchomości. Rozporządzenie

to w szczególności określi przypadki, w których może nastąpić nieodpłatne przekazanie

ruchomości przez Skarb Państwa albo powiat lub ich niszczenie, a także sposób rozliczania

wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności

Skarbu Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, Nr 106, poz. 672 i Nr 152, poz. 1017) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 85 dodaje się art. 85a w brzmieniu

„

Art. 85a.

§ 1.

Kto narusza przepisy dotyczące sposobu znakowania dróg wewnętrznych, podlega karze

grzywny.

§ 2.

Tej samej karze za czyn określony w § 1 podlega ten, kto zlecił wadliwe dokonanie

tej czynności.

”

;

2)

w art. 86 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując

należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega

karze grzywny.

”

;

3)

w art. 87 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi

na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu inny pojazd niż określony

w § 1, podlega karze aresztu do 14 dni albo karze grzywny.

”

;

4)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd

bez wymaganych przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez wymaganego przepisami

oświetlenia, podlega karze grzywny.

”

;

5)

art. 90 otrzymuje brzmienie

„

Art. 90.

Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie

ruchu, podlega karze grzywny albo karze nagany.

”

;

6)

art. 94 otrzymuje brzmienie

„

Art. 94.

§ 1.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd,

nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania

lub strefie ruchu pojazd pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu.

”

;

7)

art. 95 otrzymuje brzmienie

„

Art. 95.

Kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd,

nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,

podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.

”

;

8)

w art. 96 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który na drodze publicznej,

w strefie zamieszkania lub strefie ruchu dopuszcza

1)

do prowadzenia pojazdu osobę niemającą sprawności fizycznej lub psychicznej w stopniu

umożliwiającym należyte prowadzenie pojazdu,

2)

do prowadzenia pojazdu osobę niemającą wymaganych uprawnień,

3)

do prowadzenia pojazdu osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie

działającego środka,

4)

pojazd do jazdy pomimo braku wymaganych dokumentów stwierdzających dopuszczenie pojazdu

do ruchu,

5)

pojazd do jazdy, pomimo że pojazd nie jest należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia

i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do spełnienia swego przeznaczenia,

6)

do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem, podlega

karze grzywny.

”

;

9)

art. 97 otrzymuje brzmienie

„

Art. 97.

Uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania

lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko

innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo

karze nagany.

”

;

10)

art. 98 otrzymuje brzmienie

„

Art. 98.

Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu,

nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

”

.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do

marszałka województwa w sprawach, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem kar pieniężnych.

2.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem spraw, o których

mowa w rozdziale 3, oraz spraw, o których mowa w art. 16b, są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm. w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej

z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami

wewnętrznymi.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 178a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi

na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony

w § 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

”

;

2)

art. 179 otrzymuje brzmienie

„

Art. 179.

Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi dopuszcza do ruchu pojazd mechaniczny albo inny

pojazd w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, wodnym lub

powietrznym lub dopuszcza do prowadzenia pojazdu mechanicznego albo innego pojazdu

na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu przez osobę znajdującą

się w stanie nietrzeźwości, będącą pod wpływem środka odurzającego lub osobę nieposiadającą

wymaganych uprawnień, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia

wolności do lat 2.

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 400k w ust. 2 w pkt 4

a)

lit. b i c otrzymują brzmienie

„

b)

liczbie, markach, masie i roku produkcji pojazdów oraz masie pojazdów wycofanych z

eksploatacji, które zostały przyjęte do stacji demontażu,

c)

masie odpadów poddanych odzyskowi, w tym recyklingowi oraz przekazanych do odzysku,

w tym recyklingu, a także masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia

i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji,

”

,

b)

uchyla się lit. d,

c)

w lit. g na końcu stawia się przecinek i po lit. g dodaje się lit. h w brzmieniu

„

h)

powiatach, które uzyskały dofinansowanie w zakresie zbierania pojazdów wycofanych

z eksploatacji

”

;

2)

w art. 401c w ust. 9 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

dofinansowanie powiatów w zakresie zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji, nabytych

w drodze przepadku w trybie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.;

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm. art. 4a otrzymuje brzmienie

„

Art. 4a.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do

marszałka województwa w sprawach, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem kar pieniężnych.

2.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem spraw, o których

mowa w rozdziale 3, oraz spraw, o których mowa w art. 16b, są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

”

.

1.

Jednostki usuwające pojazdy oraz jednostki prowadzące parkingi strzeżone wyznaczone

na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

realizują swoje zadania przez okres, na jaki zostały do tego wyznaczone.

2.

W przypadku gdy okres, na jaki została wyznaczona jednostka usuwająca pojazdy lub

jednostka prowadząca parking strzeżony, upływa przed terminem 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, starosta może wyznaczyć jednostkę usuwającą pojazdy

oraz jednostkę prowadzącą parking strzeżony, na podstawie przepisów dotychczasowych,

na czas określony, nie dłuższy niż do 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

W przypadku pojazdów, które zostały usunięte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy i do tego dnia nie zostały odebrane z parkingu strzeżonego przez uprawnioną

osobę, termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

dotychczasowym, po którego upływie starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie

przepadku pojazdu, biegnie w dalszym ciągu od dnia usunięcia pojazdu.

1.

W przypadkach, w których bieg terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, rozpoczął się i nie zakończył przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, jednostka prowadząca parking strzeżony po

upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powiadamia o jego nieodebraniu właściwego

starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

1.

Postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych

przez uprawnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom. Przepis art. 10 stosuje

się odpowiednio.

2.

W przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na

rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 10 stosuje się odpowiednio.

Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu,

o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec

pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia

11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w art. 10 ust. 7 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dostosują oznakowanie dróg, na których

zarządzają ruchem, do wymagań wynikających z przepisów ustawy, o której mowa w art.

1, w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 174 ustawy zmienianej w

art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 174 ustawy, o której mowa w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie

dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 10 lit. d -i, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Kto narusza przepisy dotyczące sposobu znakowania dróg wewnętrznych, podlega karze

grzywny.

§ 2.

Tej samej karze za czyn określony w § 1 podlega ten, kto zlecił wadliwe dokonanie

tej czynności.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd

bez wymaganych przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez wymaganego przepisami

oświetlenia, podlega karze grzywny.

Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie

ruchu, podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd,

nie mając do tego uprawnienia, podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania

lub strefie ruchu pojazd pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu.

Kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd,

nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,

podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.

Uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania

lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko

innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo

karze nagany.

Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu,

nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub

w części przepisów działu II rozdziału 6 w zakresie przechowywania, oszacowania i

sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością

Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o likwidacji mienia, o przepadku

mienia, z tytułu spadków lub z innych tytułów albo gdy Skarb Państwa na podstawie

szczególnych przepisów jest upoważniony do sprzedaży cudzej ruchomości. Rozporządzenie

to w szczególności określi przypadki, w których może nastąpić nieodpłatne przekazanie

ruchomości przez Skarb Państwa albo powiat lub ich niszczenie, a także sposób rozliczania

wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności

Skarbu Państwa.

Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi dopuszcza do ruchu pojazd mechaniczny albo inny

pojazd w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, wodnym lub

powietrznym lub dopuszcza do prowadzenia pojazdu mechanicznego albo innego pojazdu

na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu przez osobę znajdującą

się w stanie nietrzeźwości, będącą pod wpływem środka odurzającego lub osobę nieposiadającą

wymaganych uprawnień, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia

wolności do lat 2.

§ 1.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się w sprawach o przepadek rzeczy będących towarami,

które na podstawie przepisów prawa celnego podlegają przepadkowi.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca zajęcia lub zatrzymania

rzeczy będących towarami przez organ celny.

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek organu celnego. Do wniosku dołącza się protokół

z pouczenia o obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach

niedopełnienia tego obowiązku, jeżeli protokół taki został sporządzony.

§ 2.

Organ celny może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku rzeczy będących

towarami zajętymi lub zatrzymanymi w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli

ponadto sąd jest właściwy dla każdej sprawy.

Uczestnikowi zamieszkałemu za granicą, który w postępowaniu w sprawach celnych nie

ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, ani nie wskazał

w Polsce pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla niego pisma sądowe pozostawia

się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W razie ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia

sprawy zamieszkałego w Polsce, który nie może być pełnomocnikiem procesowym, jego

ustanowienie uważa się za wskazanie pełnomocnika do doręczeń.

Wyznaczenie rozprawy zależy od uznania sądu.

Do wykonania orzeczenia o przepadku towaru jest obowiązany właściwy organ celny. Wykonanie

orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów prawa celnego.

§ 1.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się w sprawach o przepadek pojazdów, które na

podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym podlegają przepadkowi na rzecz powiatu.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca, z którego usunięto pojazd.

§ 3.

Sprawy, o których mowa w § 1, są rozpoznawane na posiedzeniu niejawnym, chyba że sąd

postanowi inaczej.

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek starosty.

§ 2.

Starosta może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku pojazdów usuniętych

w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli ponadto sąd jest właściwy dla każdej

sprawy.