Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

Ustawa określa

1)

zasady powoływania i odwoływania konsultantów krajowych, wojewódzkich oraz wojskowej

służby zdrowia;

2)

zadania konsultantów krajowych, wojewódzkich oraz wojskowej służby zdrowia;

3)

sposób finansowania realizacji zadań, o których mowa w pkt 2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o konsultancie bez bliższego określenia, rozumie się przez

to konsultanta krajowego, wojewódzkiego oraz wojskowej służby zdrowia.

1.

Konsultantem może być osoba, która posiada tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny,

farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a w przypadku

braku specjalisty w danej dziedzinie - w dziedzinie pokrewnej.

2.

Nie można łączyć funkcji konsultanta krajowego i konsultanta wojewódzkiego oraz wojskowej

służby zdrowia.

3.

Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta wojewódzkiego w tej samej dziedzinie

w innym województwie.

4.

Ta sama osoba może pełnić funkcję konsultanta krajowego tylko w jednej dziedzinie

medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może powołać konsultanta krajowego spośród specjalistów

z poszczególnych dziedzin medycyny, farmacji oraz innych dziedzin mających zastosowanie

w ochronie zdrowia.

2.

Stowarzyszenia będące zgodnie z postanowieniami ich statutów towarzystwami naukowymi

o zasięgu krajowym, zrzeszające specjalistów w danej dziedzinie medycyny, farmacji

lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, przedstawiają, na wniosek

ministra właściwego do spraw zdrowia, kandydatów do pełnienia funkcji konsultanta

krajowego.

3.

W przypadku braku stowarzyszeń, o których mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw

zdrowia występuje z wnioskiem do stowarzyszeń będących zgodnie z postanowieniami ich

statutów towarzystwami naukowymi o zasięgu krajowym, zrzeszających specjalistów w

dziedzinie pokrewnej do dziedziny, w której ma być powołany konsultant krajowy.

4.

Stowarzyszenia, o których mowa w ust. 2 i 3, przedstawiają w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wniosku ministra właściwego do spraw zdrowia, trzech kandydatów do pełnienia

funkcji konsultanta krajowego wraz z uzasadnieniem.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia zwraca się do właściwych krajowych samorządów zawodowych

w ochronie zdrowia o przedstawienie, w terminie 30 dni, opinii wraz z uzasadnieniem,

o wszystkich kandydatach do pełnienia funkcji konsultanta krajowego.

6.

W przypadku, gdy samorząd, o którym mowa w ust. 5, przedstawia opinię negatywną o

kandydatach do pełnienia funkcji konsultanta krajowego, jest obowiązany przedstawić

innych kandydatów do pełnienia funkcji konsultanta krajowego.

1.

W celu realizacji zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej może powołać i odwołać konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach

medycyny związanych z realizacją tych zadań. Przepisów art. 4 ust. 2-6 nie stosuje

się.

2.

W celu usprawnienia realizacji zadań wykonywanych przez konsultanta, o którym mowa

w ust. 1, Minister Obrony Narodowej może, na jego wniosek, powołać i odwołać konsultanta

wojskowej służby zdrowia.

1.

Wojewoda w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może powołać konsultanta

wojewódzkiego spośród specjalistów z poszczególnych dziedzin, o których mowa w art.

4 ust. 1

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do powoływania przez właściwych wojewodów konsultanta wojewódzkiego

wspólnego dla kilku województw. Wojewodowie wyznaczają spośród siebie wojewodę właściwego

do zawarcia umowy, o której mowa w art. 16.

3.

Konsultant wojewódzki, o którym mowa w ust. 1, wykonuje zadania, o których mowa w

art. 9 i 10, na obszarze województwa, a konsultant wojewódzki, o którym mowa w ust.

2 - na obszarze właściwych województw.

4.

Kandydata na konsultanta wojewódzkiego przedstawiają ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia odpowiednio wojewoda albo właściwi wojewodowie w porozumieniu z właściwym

konsultantem krajowym, po zasięgnięciu opinii właściwych okręgowych samorządów zawodów

medycznych.

1.

Kadencja konsultanta trwa 5 lat.

2.

Organ, który powołał konsultanta, odwołuje go przed upływem kadencji

1)

jeżeli konsultant złożył rezygnację z pełnionej funkcji;

2)

jeżeli w ocenie tego organu konsultant nie realizuje powierzonych mu zadań i uprawnień

lub zaistniały okoliczności uniemożliwiające ich dalsze wykonywanie;

3)

na uzasadniony wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia - w przypadku konsultanta

wojewódzkiego;

4)

jeżeli konsultant został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę ograniczenia albo

pozbawienia wolności, albo zawieszono mu prawo wykonywania zawodu.

1.

W przypadku odwołania konsultanta z przyczyn określonych w art. 7 ust. 2 pkt 2 albo

jego śmierci, powołuje się konsultanta z pominięciem procedur, o których mowa w art.

4 ust. 2-6 oraz art. 6 ust. 4.

2.

Konsultant powołany w trybie określonym w ust. 1 pełni swoje obowiązki do dnia powołania

konsultanta zgodnie z przepisami art. 4 i art. 6, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy.

Konsultanci

1)

wykonują zadania opiniodawcze, doradcze i kontrolne dla organów administracji rządowej,

podmiotów, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej, Narodowego Funduszu Zdrowia

i Rzecznika Praw Pacjenta;

2)

prowadzą nadzór nad stroną merytoryczną doskonalenia zawodowego i szkolenia specjalizacyjnego

lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek, położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących

inne zawody medyczne lub inne zawody mające zastosowanie w ochronie zdrowia;

3)

biorą udział w pracach komisji i zespołów powoływanych w celu realizacji polityki

zdrowotnej;

4)

sporządzają opinie dotyczące doskonalenia zawodowego lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek,

położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne lub inne zawody

mające zastosowanie w ochronie zdrowia;

5)

sporządzają opinie dotyczące realizacji szkolenia podyplomowego i specjalizacyjnego

lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek, położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących

inne zawody medyczne lub inne zawody mające zastosowanie w ochronie zdrowia w zakresie

wynikającym z określonego programu kształcenia oraz sprawują nadzór nad ich merytoryczną

realizacją.

1.

Do zadań konsultantów krajowych, o których mowa w art. 4, oraz konsultantów wojewódzkich

należy w szczególności

1)

przeprowadzanie kontroli podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych dotyczącej

realizacji kształcenia i doskonalenia zawodowego lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek,

położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne lub inne zawody

mające zastosowanie w ochronie zdrowia, w zakresie wynikającym z programów kształcenia;

2)

kontrola dostępności świadczeń zdrowotnych;

3)

kontrola wyposażenia podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych w aparaturę i sprzęt

medyczny, aparaturę analityczną oraz aparaturę do przygotowywania i badania produktów

leczniczych i kontrola ich efektywnego wykorzystania w realizacji zadań dydaktycznych;

4)

informowanie organów administracji rządowej, podmiotów, które utworzyły zakłady opieki

zdrowotnej, oddziałów wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia oraz Rzecznika Praw

Pacjenta o uchybieniach stwierdzonych w wyniku kontroli;

5)

sporządzanie opinii dotyczącej oceny zasobów kadrowych oraz potrzeb kadrowych w dziedzinie

medycyny, farmacji oraz w innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia

reprezentowanej przez właściwego konsultanta;

6)

wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym i pielęgnacyjnym

w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem wiedzy, z uwzględnieniem dostępności

metod i środków;

7)

sporządzanie rocznego raportu dokumentującego wykonywanie zadań w zakresie obejmującym

reprezentowaną przez właściwego konsultanta dziedzinę medycyny, farmacji lub inną

dziedzinę mającą zastosowanie w ochronie zdrowia.

2.

Do zadań konsultanta krajowego, o którym mowa w art. 4, należy także

1)

inicjowanie prowadzenia badań epidemiologicznych na obszarze kraju oraz ocena metod

i wyników tych badań;

2)

wydawanie opinii i doradztwo w zakresie zadań realizowanych przez Centrum Egzaminów

Medycznych, Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych oraz Centrum

Medycznego Kształcenia Podyplomowego;

3)

prognozowanie potrzeb zdrowotnych w reprezentowanej przez konsultanta krajowego dziedzinie

medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia;

4)

opiniowanie, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, pod względem merytorycznym

oraz celowościowym projektów aktów prawnych;

5)

prowadzenie doradztwa w zakresie realizacji zadań wynikających z Narodowego Programu

Zdrowia i innych programów polityki zdrowotnej;

6)

opiniowanie wniosków o skierowanie pacjenta do przeprowadzenia leczenia lub badań

diagnostycznych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w trybie określonym w przepisach

odrębnych;

7)

występowanie z wnioskiem do ministra właściwego do spraw zdrowia o powołanie nowego

konsultanta wojewódzkiego.

3.

Do zadań konsultanta wojewódzkiego należy także

1)

opiniowanie wniosków jednostek ubiegających się o wpisanie ich na prowadzoną przez

ministra właściwego do spraw zdrowia listę jednostek organizacyjnych uprawnionych

do prowadzenia specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów, pielęgniarek, położnych,

farmaceutów oraz osób wykonujących inne zawody medyczne;

2)

występowanie z wnioskiem do okręgowych rad właściwych samorządów zawodowych o przeprowadzenie

kontroli jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych przez osoby wykonujące dany zawód

medyczny;

3)

wydawanie, na wniosek wojewody, opinii o spełnianiu przez zakład opieki zdrowotnej

warunków do udzielania świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny;

4)

wydawanie, na podstawie przeprowadzonej kontroli, opinii o spełnianiu przez jednostkę

uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów warunków do prowadzenia stażu podyplomowego

lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek, położnych, farmaceutów oraz osób wykonujących

inne zawody medyczne, a także opinii dotyczącej sposobu realizacji stażu lub specjalizacji

oraz poziomu udzielanych świadczeń zdrowotnych przez osoby wykonujące zawód medyczny

zatrudnione w tym zakładzie.

Do zadań konsultantów, o których mowa w art. 5, należy w szczególności

1)

sporządzanie opinii o potrzebach kadrowych w dziedzinach medycyny, farmacji oraz w

innych dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia związanych z realizacją

zadań istotnych dla obronności kraju;

2)

opiniowanie programów szkolenia podyplomowego związanego z realizacją zadań, o których

mowa w art. 5, oraz sposobu ich realizacji;

3)

opiniowanie, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, pod względem merytorycznym oraz

celowościowym projektów aktów prawnych;

4)

opiniowanie, na wniosek Ministra Obrony Narodowej, jakości i dostępności świadczeń

zdrowotnych związanych z realizacją zadań, o których mowa w art. 5, w jednostkach

utworzonych i nadzorowanych przez tego ministra oraz w innych podmiotach realizujących

te zadania;

5)

doradztwo w dostosowywaniu krajowych norm i standardów opieki zdrowotnej do zobowiązań

wynikających z uczestnictwa Rzeczypospolitej Polskiej w międzynarodowych sojuszach

obronnych;

6)

doradztwo w zakresie realizacji medycznych celów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

do których jest zobowiązana Rzeczpospolita Polska z racji uczestnictwa w Sojuszu Północnoatlantyckim;

7)

kontrola wyposażenia zakładów opieki zdrowotnej utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej w aparaturę i sprzęt medyczny, aparaturę analityczną oraz

aparaturę do przygotowywania i badania produktów leczniczych i kontrola ich efektywnego

wykorzystania przy realizacji zadań dydaktycznych;

8)

informowanie właściwego podmiotu o uchybieniach stwierdzonych w wyniku kontroli;

9)

sporządzanie rocznego raportu dokumentującego wykonanie zadań, do realizacji których

został powołany.

1.

Konsultanci w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia tworzą zespół współpracujący, w szczególności w zakresie realizacji

zadań określonych w art. 9-11.

2.

Konsultant krajowy, o którym mowa w art. 4, sprawuje funkcję przewodniczącego zespołu,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Konsultant krajowy, o którym mowa w art. 4, zwołuje co najmniej raz w roku posiedzenie

zespołu, o którym mowa w ust. 1, powiadamiając właściwych konsultantów o terminie,

miejscu i przedmiocie posiedzenia na co najmniej 14 dni przed jego terminem.

4.

Konsultanci, o których mowa w art. 5, tworzą zespół współpracujący, w celu realizacji

zadań określonych w szczególności w art. 9 pkt 4 i 5 oraz art. 11 pkt 4-8. Do zespołu

stosuje się odpowiednio ust. 2 i 3.

1.

Roczny raport, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 11 pkt 9, składają odpowiednio

1)

konsultant krajowy, o którym mowa w art. 4 - ministrowi właściwemu do spraw zdrowia;

2)

konsultant krajowy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 - ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia i Ministrowi Obrony Narodowej

- w terminie do dnia 31 marca za rok poprzedni.

2.

Konsultant wojskowej służby zdrowia składa konsultantowi krajowemu, o którym mowa

w art. 5 ust. 1, roczny raport dokumentujący wykonanie zadań, do realizacji których

został powołany, w terminie do dnia 31 stycznia za rok poprzedni.

3.

Opinię, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5 oraz art. 11 pkt 1

1)

konsultanci krajowi sporządzają

a)

do dnia 30 listopada każdego roku,

b)

dwa razy do roku na 45 dni przed terminem rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego

do specjalizacji lekarskich, o którym mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza

dentysty, w przypadku opinii o potrzebach kadrowych w zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

konsultanci wojewódzcy sporządzają w terminie określonym przez konsultanta krajowego.

1.

Konsultant wojewódzki jest zobowiązany do udzielania konsultantowi krajowemu, o którym

mowa w art. 4, informacji i opinii niezbędnych do realizacji jego zadań. Przepis stosuje

się odpowiednio do konsultantów wojskowej służby zdrowia.

2.

Konsultant wojewódzki składa właściwemu wojewodzie oraz właściwemu konsultantowi krajowemu

roczny raport, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7, w terminie do dnia 15 lutego

za rok poprzedni.

1.

Działalność konsultantów jest finansowana z budżetu państwa.

2.

Działalność konsultanta krajowego jest finansowana ze środków pozostających w dyspozycji

ministra właściwego do spraw zdrowia, a w odniesieniu do konsultantów, o których mowa

w art. 5 - ze środków pozostających w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

3.

Konsultant wojskowej służby zdrowia z tytułu wykonywania zadań, o których mowa w art.

9 i 11, nie otrzymuje wynagrodzenia.

4.

Działalność konsultanta wojewódzkiego jest finansowana ze środków pozostających w

dyspozycji właściwego wojewody albo ze środków pozostających w dyspozycji właściwych

wojewodów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, Minister Obrony Narodowej oraz wojewoda, każdy

w zakresie swojej właściwości, zawiera corocznie z powołanymi przez siebie konsultantami,

z wyjątkiem konsultantów wojskowej służby zdrowia, umowę cywilnoprawną na dany rok

o realizację zadań określonych w ustawie, ustalając w niej, w szczególności, wysokość

wynagrodzenia, termin i sposób jego wypłaty oraz obowiązek sporządzenia sprawozdania.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość maksymalnego wynagrodzenia

konsultantów krajowych i wojewódzkich, mając na celu zapewnienie sprawnej realizacji

zadań przez tych konsultantów oraz wprowadzenie zróżnicowania tego wynagrodzenia pomiędzy

konsultantami, a także zróżnicowania z uwagi na poszczególne specjalności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem określonym w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. - Przepisy

wprowadzające ustawy z zakresu ochrony zdrowia (Dz. U. Nr..., poz.... ).