Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Ustawa określa

1)

prawa pacjenta;

2)

zasady udostępniania dokumentacji medycznej;

3)

obowiązki podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych związane z prawami pacjenta;

4)

tryb powoływania, odwoływania i kompetencje Rzecznika Praw Pacjenta;

5)

postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Przestrzeganie praw pacjenta określonych w ustawie jest obowiązkiem organów władzy

publicznej właściwych w zakresie ochrony zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia, podmiotów

udzielających świadczeń zdrowotnych, osób wykonujących zawód medyczny oraz innych

osób uczestniczących w udzielaniu świadczeń zdrowotnych.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

opiekun faktyczny - osobę sprawującą, bez obowiązku ustawowego, stałą opiekę nad pacjentem,

który ze względu na wiek, stan zdrowia albo stan psychiczny opieki takiej wymaga;

2)

osoba bliska - małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej,

przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym pożyciu lub osobę wskazaną

przez pacjenta;

3)

osoba wykonująca zawód medyczny - osobę wykonującą zawód medyczny w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr..., poz....

);

4)

pacjent - osobę zwracającą się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lub korzystającą

ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych

lub osobę wykonującą zawód medyczny;

5)

podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych - zakład opieki zdrowotnej oraz indywidualną

praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, grupową praktykę

lekarską, indywidualną praktykę pielęgniarek, położnych, indywidualną specjalistyczną

praktykę pielęgniarek, położnych oraz grupową praktykę pielęgniarek, położnych oraz

jednostkę badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 159, poz. 993);

6)

świadczenie zdrowotne - świadczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o zakładach opieki zdrowotnej;

7)

stacjonarny zakład opieki zdrowotnej - stacjonarny zakład opieki zdrowotnej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zakładach opieki zdrowotnej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o lekarzu, rozumie się przez to także lekarza dentystę

oraz felczera w zakresie wynikającym z przepisów o zawodzie felczera.

1.

W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią

sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

2.

W razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta do umierania w spokoju i godności sąd

może, na żądanie małżonka, krewnych lub powinowatych do drugiego stopnia w linii prostej

lub przedstawiciela ustawowego, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez

nich cel społeczny na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zawinionego naruszenia prawa pacjenta do

1)

przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie stacjonarnego zakładu opieki zdrowotnej;

2)

informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmioty udzielające

świadczeń zdrowotnych;

3)

dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia.

Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego

lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia

epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku

praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne

zakładu.

1.

Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy

medycznej.

2.

Pacjent ma prawo, w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń

zdrowotnych, do przejrzystej, obiektywnej, opartej na kryteriach medycznych, procedury

ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń.

3.

Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych

1)

lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie;

2)

pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki (położnej).

4.

Lekarz może odmówić zwołania konsylium lekarskiego lub zasięgnięcia opinii innego

lekarza, jeżeli uzna, że żądanie, o którym mowa w ust. 3, jest bezzasadne.

5.

Żądanie, o którym mowa w ust. 3, oraz odmowę, o której mowa w ust. 4, odnotowuje się

w dokumentacji medycznej.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się do pielęgniarki (położnej) w zakresie zasięgania opinii

innej pielęgniarki (położnej).

1.

Pacjent ma prawo do natychmiastowego udzielenia świadczeń zdrowotnych ze względu na

zagrożenie zdrowia lub życia.

2.

W przypadku porodu pacjentka ma prawo do uzyskania świadczeń zdrowotnych związanych

z porodem.

Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez

podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym

w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń

zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi

przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

1.

Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia.

2.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego ustawowy przedstawiciel

mają prawo do uzyskania od lekarza przystępnej informacji o stanie zdrowia pacjenta,

rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych,

dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach

leczenia oraz rokowaniu.

3.

Pacjent lub jego ustawowy przedstawiciel mają prawo do wyrażenia zgody na udzielenie

informacji wymienionych w ust. 2 innym osobom.

4.

Pacjent ma prawo żądać, aby lekarz nie udzielił mu informacji, o której mowa w ust.

2.

5.

Po uzyskaniu informacji, o których mowa w ust. 2, pacjent ma prawo przedstawić lekarzowi

swoje zdanie w tym zakresie.

6.

W przypadku określonym w art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857), pacjent ma prawo żądać, aby lekarz udzielił mu informacji, o której mowa w ust.

2, w pełnym zakresie.

7.

Pacjent małoletni, który nie ukończył 16 lat, ma prawo do uzyskania od lekarza informacji,

o których mowa w ust. 2, w zakresie i formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu

procesu diagnostycznego lub terapeutycznego.

8.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, lub jego ustawowy przedstawiciel

mają prawo do uzyskania od pielęgniarki, położnej przystępnej informacji o jego pielęgnacji

i zabiegach pielęgniarskich.

W przypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, pacjent, jego przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny mają prawo do dostatecznie

wczesnej informacji o zamiarze odstąpienia przez lekarza od leczenia pacjenta i wskazania

przez tego lekarza możliwości uzyskania świadczenia zdrowotnego u innego lekarza lub

podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

1.

Pacjent ma prawo do informacji o prawach pacjenta określonych w niniejszej ustawie

oraz w przepisach odrębnych, uwzględniającej ograniczenia tych praw określone w tych

przepisach. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia tę informację w formie

pisemnej, poprzez umieszczenie jej w swoim lokalu, w miejscu ogólnodostępnym.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się do wykonywanych wyłącznie w miejscu

wezwania indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk

lekarskich, indywidualnych praktyk pielęgniarek, położnych i indywidualnych specjalistycznych

praktyk pielęgniarek, położnych.

3.

W przypadku pacjenta niemogącego się poruszać informację, o której mowa w ust. 1,

udostępnia się w sposób umożliwiający zapoznanie się z nią w pomieszczeniu, w którym

pacjent przebywa.

Pacjent ma prawo do informacji o rodzaju i zakresie świadczeń zdrowotnych udzielanych

przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, w tym o profilaktycznych programach

zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, realizowanych przez ten podmiot.

Przepisy art. 11 ust. 1 zdanie drugie i ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny,

w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu medycznego.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 13, osoby wykonujące zawód medyczny

są obowiązane zachować w tajemnicy informacje związane z pacjentem, w szczególności

ze stanem zdrowia pacjenta.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy

1)

tak stanowią przepisy odrębnych ustaw;

2)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

3)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy;

4)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innym osobom wykonującym zawód medyczny, uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń.

3.

Osoby wykonujące zawód medyczny, udzielające świadczeń zdrowotnych, z wyjątkiem przypadków,

o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, są związane tajemnicą również po śmierci pacjenta.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń

zdrowotnych albo odmowy takiej zgody, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią

inaczej.

Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych

lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9.

1.

Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie

badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza.

2.

Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub

niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody, ma prawo do wyrażenia zgody, o której mowa

w ust. 1. W przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do

badania, może wykonać opiekun faktyczny.

3.

Pacjent małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory

psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma

prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest

zezwolenie sądu opiekuńczego.

4.

Zgoda oraz sprzeciw, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wyrażone ustnie albo poprzez

takie zachowanie osób wymienionych w tych przepisach, które w sposób niebudzący wątpliwości

wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom albo brak takiej

woli.

1.

W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metody leczenia lub diagnostyki

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgodę, o której mowa w art. 17 ust.

1, wyraża się w formie pisemnej. Do wyrażania zgody oraz sprzeciwu stosuje się art.

17 ust. 2 i 3.

2.

Przed wyrażeniem zgody w sposób określony w ust. 1 pacjent ma prawo do uzyskania informacji,

o której mowa w art. 9 ust. 2.

3.

Przepisy art. 17 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Zasady przeprowadzenia badania lub udzielenia innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza

pomimo braku zgody albo wobec zgłoszenia sprzeciwu, o których mowa w art. 17 i 18,

określają przepisy art. 33 i art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty.

1.

Pacjent ma prawo do poszanowania intymności i godności, w szczególności w czasie udzielania

mu świadczeń zdrowotnych.

2.

Prawo do poszanowania godności obejmuje także prawo do umierania w spokoju i godności.

Pacjent znajdujący się w stanie terminalnym ma prawo do świadczeń zdrowotnych zapewniających

łagodzenie bólu i innych cierpień.

1.

Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może być obecna osoba bliska.

2.

Osoba wykonująca zawód medyczny udzielająca świadczeń zdrowotnych pacjentowi może

odmówić obecności osoby bliskiej przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w przypadku

istnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na

bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta. Odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 20 ust. 1, osoba wykonująca zawód medyczny

ma obowiązek postępować w sposób zapewniający poszanowanie intymności i godności pacjenta.

2.

Osoby wykonujące zawód medyczny, inne niż udzielające świadczeń zdrowotnych, uczestniczą

przy udzielaniu tych świadczeń tylko wtedy, gdy jest to niezbędne ze względu na rodzaj

świadczenia. Uczestnictwo, a także obecność innych osób wymaga zgody pacjenta, a w

przypadku pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do

świadomego wyrażenia zgody, jego przedstawiciela ustawowego, i osoby wykonującej zawód

medyczny, udzielającej świadczenia zdrowotnego.

1.

Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia

oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

2.

Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

W celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną

w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz zapewnić ochronę danych zawartych w

tej dokumentacji.

2.

Lekarze, pielęgniarki i położne są uprawnieni do uzyskiwania i przetwarzania danych

zawartych w dokumentacji medycznej, o których mowa w art. 25.

Dokumentacja medyczna zawiera co najmniej

1)

oznaczenie pacjenta, pozwalające na ustalenie jego tożsamości

a)

nazwisko i imię (imiona),

b)

datę urodzenia,

c)

oznaczenie płci,

d)

adres miejsca zamieszkania,

e)

numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka - numer PESEL matki, a w

przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

f)

w przypadku gdy pacjentem jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona lub

niezdolna do świadomego wyrażenia zgody - nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela

ustawowego oraz adres jego miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych ze wskazaniem komórki organizacyjnej,

w której udzielono świadczeń zdrowotnych;

3)

opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych;

4)

datę sporządzenia.

1.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi

lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.

2.

Po śmierci pacjenta, prawo wglądu w dokumentację medyczną ma osoba upoważniona przez

pacjenta za życia.

3.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną również

1)

podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna

do zapewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;

2)

organom władzy publicznej, Narodowemu Funduszowi Zdrowia, organom samorządu zawodów

medycznych oraz konsultantom krajowym i wojewódzkim, w zakresie niezbędnym do wykonywania

przez te podmioty ich zadań, w szczególności kontroli i nadzoru;

3)

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, sądom, w tym sądom dyscyplinarnym, prokuraturom,

lekarzom sądowym i rzecznikom odpowiedzialności zawodowej, w związku z prowadzonym

postępowaniem;

4)

uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało

przeprowadzone na ich wniosek;

5)

organom rentowym oraz zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności, w związku

z prowadzonym przez nie postępowaniem;

6)

podmiotom prowadzącym rejestry usług medycznych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia

rejestrów;

7)

zakładom ubezpieczeń, za zgodą pacjenta;

8)

lekarzowi, pielęgniarce lub położnej, w związku z prowadzeniem procedury oceniającej

podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych na podstawie przepisów o akredytacji w ochronie

zdrowia, w zakresie niezbędnym do jej przeprowadzenia.

4.

Dokumentacja medyczna może być udostępniona także szkole wyższej lub jednostce badawczo-rozwojowej

do wykorzystania dla celów naukowych, bez ujawniania nazwiska i innych danych umożliwiających

identyfikację osoby, której dokumentacja dotyczy.

Dokumentacja medyczna jest udostępniana

1)

do wglądu w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych;

2)

poprzez sporządzenie jej wyciągów, odpisów lub kopii;

3)

poprzez wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu,

jeżeli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji.

1.

Za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 pkt 2 podmiot

udzielający świadczeń zdrowotnych może pobierać opłatę.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień organów rentowych określonych w art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm. i art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

3.

Opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 pkt 2

ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych.

4.

Maksymalna wysokość opłaty za

1)

jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,002

przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia następnego

miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych;

2)

jedną stronę kopii dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,0002 przeciętnego

wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1;

3)

sporządzenie wyciągu, odpisu lub kopii dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku

danych, jeżeli zakład prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej - nie

może przekraczać 0,002 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1.

1.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez

okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu,

z wyjątkiem

1)

dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub

zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym nastąpił zgon;

2)

zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są

przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano

zdjęcie;

3)

skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia będącego przedmiotem

skierowania lub zlecenia;

4)

dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która jest przechowywana

przez okres 22 lat.

2.

Po upływie okresów wymienionych w ust. 1 podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych

niszczy dokumentację medyczną w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego

dotyczyła.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji medycznej oraz sposób

jej przetwarzania, uwzględniając rodzaje podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych,

a także konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do dokumentacji medycznej,

rzetelnego jej prowadzenia oraz ochrony danych i informacji dotyczących stanu zdrowia

pacjenta.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

po zasięgnięciu opinii Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej, każdy w zakresie

swojego działania, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji

medycznej oraz sposób jej przetwarzania, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji

prawa dostępu do dokumentacji medycznej, rzetelnego jej prowadzenia oraz ochrony danych

i informacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta.

1.

Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia

określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające

z przepisów prawa.

2.

Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta,

za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii

albo orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta.

3.

Sprzeciw wymaga uzasadnienia, w tym wskazania przepisu prawa, z którego wynikają prawa

lub obowiązki, o których mowa w ust. 1.

4.

W przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 3 sprzeciw jest zwracany osobie,

która go wniosła.

5.

Komisja Lekarska na podstawie dokumentacji medycznej oraz, w miarę potrzeby, po przeprowadzeniu

badania pacjenta, wydaje orzeczenie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni

od dnia wniesienia sprzeciwu.

6.

Komisja Lekarska wydaje orzeczenie bezwzględną większością głosów w obecności pełnego

składu tej komisji.

7.

Od rozstrzygnięcia Komisji Lekarskiej nie przysługuje odwołanie.

8.

Do postępowania przed Komisją Lekarską nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się w przypadku postępowania odwoławczego w odniesieniu

do opinii i orzeczeń, uregulowanego w odrębnych przepisach.

1.

W skład Komisji Lekarskiej wchodzi trzech lekarzy powołanych przez Rzecznika Praw

Pacjenta z listy, o której mowa w ust. 2, w tym dwóch tej samej specjalności, co lekarz,

który wydał opinię albo orzeczenie, o których mowa w art. 31 ust. 1.

2.

Konsultanci krajowi, w porozumieniu z właściwymi konsultantami wojewódzkimi, opracowują

raz w roku w terminie do dnia 30 marca, listę lekarzy w danej dziedzinie medycyny,

którzy mogą być członkami Komisji Lekarskiej.

3.

Z tytułu uczestnictwa w Komisji Lekarskiej lekarzowi przysługuje wynagrodzenie, które

ustala Rzecznik Praw Pacjenta.

4.

Koszty działania Komisji Lekarskiej są finansowane z budżetu państwa, z części będącej

w dyspozycji Rzecznika Praw Pacjenta.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób działania Komisji Lekarskiej uwzględniając

efektywność realizacji praw pacjenta.

1.

Pacjent w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej ma prawo do kontaktu osobistego,

telefonicznego lub korespondencyjnego z innymi osobami.

2.

Pacjent ma prawo do odmowy kontaktu z osobami wymienionymi w ust. 1.

1.

Pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej.

2.

Przez dodatkową opiekę pielęgnacyjną, o której mowa w ust. 1, rozumie się opiekę,

która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym także opiekę sprawowaną

nad pacjentką w warunkach ciąży, porodu i połogu.

1.

Pacjent ponosi koszty realizacji praw, o których mowa w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust.

1, jeżeli realizacja tych praw skutkuje kosztami poniesionymi przez stacjonarny zakład

opieki zdrowotnej.

2.

Wysokość opłaty rekompensującej koszty, o których mowa w ust. 1, ustala kierownik

zakładu, uwzględniając rzeczywiste koszty realizacji praw, o których mowa w art. 33

ust. 1 i art. 34 ust. 1.

3.

Informacja o wysokości opłaty, o której mowa w ust. 2, oraz sposobie jej ustalenia

jest jawna i udostępniana w lokalu stacjonarnego zakładu opieki zdrowotnej.

Pacjent w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej ma prawo do opieki duszpasterskiej.

W sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia życia, stacjonarny zakład

opieki zdrowotnej jest obowiązany umożliwić pacjentowi kontakt z duchownym.

Stacjonarny zakład opieki zdrowotnej ponosi koszty realizacji praw pacjenta, o których

mowa w art. 36 i 37, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Pacjent w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej ma prawo do przechowywania rzeczy

wartościowych w depozycie. Koszty realizacji tego prawa ponosi stacjonarny zakład

opieki zdrowotnej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres spisu przedmiotów oddawanych do depozytu,

2)

sposób zabezpieczenia przedmiotów oddanych do depozytu,

3)

sposób i warunki prowadzenia i przechowywania księgi depozytów

- uwzględniając zapewnienie właściwej realizacji prawa pacjenta, o którym mowa w art.

39.

W celu ochrony praw pacjenta określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych

ustanawia się Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego dalej „Rzecznikiem”.

1.

Rzecznik jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony

praw pacjentów określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością Rzecznika.

3.

Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika Praw Pacjenta, zwanego

dalej „biurem”.

Rzecznikiem może zostać osoba spełniająca łącznie następujące kryteria

1)

posiada co najmniej wykształcenie wyższe i tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji Rzecznika;

4)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowania funkcji Rzecznika.

1.

Rzecznik jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób wyłonionych w drodze

otwartego i konkurencyjnego naboru.

2.

Informację o naborze na stanowisko Rzecznika ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie biura oraz w Biuletynie Informacji Publicznej,

o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm. i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem pracy, wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Nabór na stanowisko Rzecznika przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają

rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

5.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

6.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 5, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

7.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż trzech kandydatów, których przedstawia

Prezesowi Rady Ministrów.

8.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż trzech najlepszych kandydatów uszeregowanych

według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

9.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie poprzez umieszczenie informacji w Biuletynach

Informacji Publicznej, o których mowa w ust. 2. Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres biura;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

10.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

Rzecznik jest odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów. Rzecznik pełni obowiązki do

dnia powołania następcy.

1.

Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy nie więcej niż dwóch zastępców.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje zastępców Rzecznika na wniosek Rzecznika.

3.

Zastępcą Rzecznika może być osoba spełniająca łącznie następujące kryteria

1)

posiada co najmniej wykształcenie wyższe;

2)

nie była prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

stan jej zdrowia pozwala na prawidłowe sprawowanie funkcji zastępcy Rzecznika;

4)

posiada wiedzę i doświadczenie dające rękojmię prawidłowego sprawowania funkcji zastępcy

Rzecznika.

4.

Jeden z zastępców Rzecznika jest obowiązany posiadać co najmniej wykształcenie wyższe

w dziedzinie nauk medycznych i tytuł zawodowy magistra lub równorzędny.

1.

Do zakresu działania Rzecznika należy

1)

prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

2)

prowadzenie postępowań w trybie art. 50-53;

3)

w sprawach cywilnych wykonywanie zadań określonych w art. 55;

4)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

ochrony praw pacjenta;

5)

występowanie do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej

bądź o wydanie lub zmianę aktów prawnych w zakresie ochrony praw pacjenta;

6)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o ochronie praw pacjenta;

7)

współpraca z organami władzy publicznej w celu zapewnienia pacjentom przestrzegania

ich praw, w szczególności z ministrem właściwym do spraw zdrowia;

8)

przedstawianie właściwym organom władzy publicznej, organizacjom i instytucjom oraz

samorządom zawodów medycznych ocen i wniosków zmierzających do zapewnienia skutecznej

ochrony praw pacjenta;

9)

współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, do których celów

statutowych należy ochrona praw pacjenta;

10)

analiza skarg pacjentów w celu określenia zagrożeń i obszarów w systemie ochrony zdrowia

wymagających naprawy;

11)

wykonywanie innych zadań określonych w przepisach prawa lub zleconych przez Prezesa

Rady Ministrów.

2.

Organy i instytucje, do których Rzecznik zwrócił się z wnioskami określonymi w ust.

1 pkt 5 i 8, są obowiązane ustosunkować się do tych wniosków w terminie 30 dni od

dnia ich otrzymania.

Rzecznik może zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka

o podjęcie działań z zakresu ich kompetencji.

Rzecznik i zastępcy Rzecznika nie mogą prowadzić działalności niedającej się pogodzić

ze sprawowanym urzędem.

1.

Rzecznik wszczyna postępowanie wyjaśniające, jeżeli poweźmie wiadomość co najmniej

uprawdopodabniającą naruszenie praw pacjenta, obejmującą w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy;

2)

oznaczenie pacjenta, którego praw sprawa dotyczy;

3)

zwięzły opis stanu faktycznego.

2.

Wniosek kierowany do Rzecznika jest wolny od opłat.

3.

Rzecznik może wszcząć postępowanie wyjaśniające z własnej inicjatywy, biorąc pod uwagę

w szczególności uzyskane informacje co najmniej uprawdopodabniające naruszenie praw

pacjenta.

Rzecznik po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem może

1)

podjąć sprawę,

2)

poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu lub pacjentowi środków prawnych,

3)

przekazać sprawę według właściwości,

4)

nie podjąć sprawy

- zawiadamiając o tym wnioskodawcę i pacjenta, którego sprawa dotyczy.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 51 pkt 1, Rzecznik może

1)

samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające;

2)

zwrócić się o zbadanie sprawy lub jej części do właściwych organów, w szczególności

organów nadzoru, prokuratury, kontroli państwowej, zawodowej lub społecznej, zgodnie

z ich kompetencjami.

2.

Prowadząc postępowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik ma prawo

1)

zbadać, nawet bez uprzedzenia, każdą sprawę na miejscu;

2)

żądać złożenia wyjaśnień, przedstawienia akt każdej sprawy prowadzonej przez naczelne

i centralne organy administracji państwowej, organy administracji rządowej, organy

organizacji pozarządowych, społecznych i zawodowych, oraz organy jednostek organizacyjnych

posiadających osobowość prawną, a także organy jednostek samorządu terytorialnego

i samorządowych jednostek organizacyjnych oraz samorządów zawodów medycznych;

3)

żądać przedłożenia informacji o stanie sprawy prowadzonej przez sądy, a także prokuraturę

i inne organy ścigania oraz żądać do wglądu w biurze akt sądowych i prokuratorskich

oraz akt innych organów ścigania, po zakończeniu postępowania i zapadnięciu rozstrzygnięcia;

4)

zlecać sporządzanie ekspertyz i opinii.

3.

Rzecznik odmawia ujawnienia nazwiska i innych danych osobowych pacjenta, w tym także

wobec organów władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne dla ochrony praw tego

pacjenta, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik może

1)

wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, że nie stwierdził naruszenia

praw pacjenta;

2)

skierować wystąpienie do organu, organizacji lub instytucji, w których działalności

stwierdził naruszenie praw pacjenta; wystąpienie takie nie może naruszać niezawisłości

sędziowskiej;

3)

zwrócić się do organu nadrzędnego nad jednostką, o której mowa w pkt 2, z wnioskiem

o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Rzecznik informuje o niestwierdzeniu naruszenia

praw pacjenta także podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, którego zarzut naruszenia

tych praw dotyczył.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4.

W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Rzecznik formułuje opinie lub wnioski

co do sposobu załatwiania sprawy, a także może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

lub zastosowania sankcji służbowych.

5.

Organ, organizacja lub instytucja, do których zostało skierowane wystąpienie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

30 dni, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku. W przypadku

gdy Rzecznik nie podziela tego stanowiska, może zwrócić się do właściwego organu nadrzędnego

z wnioskiem o zastosowanie środków przewidzianych w przepisach prawa.

W zakresie nieuregulowanym w art. 49-53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta, określonych w niniejszej

ustawie oraz w przepisach odrębnych, Rzecznik może z urzędu lub na wniosek strony

1)

żądać wszczęcia postępowania,

2)

brać udział w toczącym się postępowaniu

- na prawach przysługujących prokuratorowi.

Rzecznicy Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm. są pracownikami biura i wykonują swoje zadania przy pomocy tego biura.

Organizację biura i jego szczegółowy sposób działania określa statut nadany, w drodze

zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

1.

Rzecznik przedstawia corocznie Radzie Ministrów, nie później niż do dnia 31 lipca

roku następnego, sprawozdanie dotyczące przestrzegania praw pacjenta na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż do dnia

31 sierpnia roku następnego, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, wraz ze swoim stanowiskiem

w sprawie tego sprawozdania.

1.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się

1)

bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń

zdrowotnych,

2)

stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu

sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku przez organizatora strajku

- mające na celu pozbawienie pacjentów praw lub ograniczenie tych praw, w szczególności

podejmowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Nie jest zbiorowym prawem pacjentów

suma praw indywidualnych.

2.

Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

3.

Ochrona zbiorowych praw pacjentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony wynikającej

z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,

przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym

praktykom rynkowym.

Stroną postępowania jest każdy, kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej

zbiorowe prawa pacjentów lub wobec którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie

stosowania takiej praktyki. Do wnoszącego o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej

zbiorowe prawa pacjentów stosuje się przepisy art. 50 ust. 1 i 2.

1.

W postępowaniu w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów

Rzecznik ma prawo żądać przedstawienia dokumentów oraz wszelkich informacji dotyczących

okoliczności stosowania praktyk, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż

mają charakter praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, w terminie nie dłuższym

niż 30 dni od dnia otrzymania żądania.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania na piśmie - z własnej inicjatywy lub na prośbę Rzecznika

- wyjaśnień odnoszących się do istotnych okoliczności sprawy dotyczącej naruszenia

praw pacjentów.

Rzecznik wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stosowania praktyk

naruszających zbiorowe prawa pacjentów i zawiadamia o tym strony.

1.

Rzecznik odmawia, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli działanie lub zaniechanie

w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 59 ust. 1 lub jeżeli

wnoszący o wydanie decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów

nie uprawdopodobnił pozbawienia pacjentów ich praw lub ograniczenia tych praw.

2.

Rzecznik może odmówić, w drodze decyzji, wszczęcia postępowania, jeżeli uzna to za

uzasadnione.

1.

W przypadku wydania przez Rzecznika decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe

prawa pacjentów nakazuje on jej zaniechanie lub wskazuje działania niezbędne do usunięcia

skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów, wyznaczając terminy podjęcia tych działań.

Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych albo organizatora strajku obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji

o stopniu realizacji działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe

prawa pacjentów lub usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów.

3.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli podmiot udzielający świadczeń

zdrowotnych albo organizator strajku zaprzestał stosowania praktyki, o której mowa

w art. 59 ust. 1.

4.

W przypadku określonym w ust. 3 Rzecznik wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą

zbiorowe prawa pacjentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

5.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 3, spoczywa na podmiocie udzielającym

świadczeń zdrowotnych albo organizatorze strajku.

Decyzje Rzecznika są ostateczne. W zakresie nieuregulowanym w przepisach niniejszego

rozdziału i rozdziału 14 do postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających

zbiorowe prawa pacjentów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Na decyzję Rzecznika przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

Sąd administracyjny rozpatruje skargę niezwłocznie.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe

prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął

rok.

Rzecznik nakłada na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku,

w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 500 000 złotych w przypadku niepodjęcia

działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1, w terminie w niej wskazanym.

W przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika dokumentów oraz informacji, o których

mowa w art. 61, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji, na podmiot, do którego skierowano

żądanie, karę pieniężną do wysokości 50 000 złotych.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68 i 69, należy uwzględnić

w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także

uprzednie naruszenie przepisów ustawy.

1.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 68 i 69, stanowią

dochód budżetu państwa.

2.

Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem określonym w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. - Przepisy

wprowadzające ustawy z zakresu ochrony zdrowia (Dz. U. Nr..., poz.... ).