Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy - Kodeks karny wykonawczy, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego

w art. 134, art. 148 § 1, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173

§ 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać

na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju

sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności,

jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.

”

;

2)

w art. 25 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub

wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu.

”

;

3)

w art. 33 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość

jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10,

zaś najwyższa 540.

”

;

4)

w art. 34 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany

1)

nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu,

2)

jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,

3)

ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

”

;

5)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

§ 1.

Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20

do 40 godzin w stosunku miesięcznym.

§ 2.

W stosunku do osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art. 34 §

2 pkt 2, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym

na cel społeczny wskazany przez sąd; w okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać

bez zgody sądu stosunku pracy.

”

;

6)

w art. 36

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec wobec skazanego obowiązki wymienione

w art. 72.

”

;

7)

w art. 38 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2

lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności

wymierza się w miesiącach i latach.

”

;

8)

w art. 39 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

”

;

9)

w art. 43 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy wymienione

w art. 39 pkt 2 i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek

wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony

w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.

”

;

10)

art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

§ 1.

W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej

orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części

lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2.

Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.

”

;

11)

art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

§ 1.

Organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47 i 49, muszą

obejmować swoją działalnością terytorium całego kraju.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości prowadzi wykaz, do którego wpisuje instytucje, organizacje

społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47 i 49. Wpisu do wykazu

dokonuje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wykaz jest publikowany co najmniej

raz w roku, w formie obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra Sprawiedliwości.

”

;

12)

w art. 57a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W wypadku określonym w § 1 sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, chyba że orzeka

obowiązek naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązkę na

podstawie art. 46. Jeżeli pokrzywdzony nie został ustalony, sąd może orzec nawiązkę

na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej

do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem

lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na określony cel społeczny, bezpośrednio

związany z ochroną dobra naruszonego lub zagrożonego przestępstwem, za które skazano

sprawcę, z przeznaczeniem na ten cel.

”

;

13)

w art. 58

a)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Kary ograniczenia wolności związanej z obowiązkiem, o którym mowa w art. 35 § 1, nie

orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właściwości i warunki osobiste

uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą

5 lat, sąd może orzec zamiast kary pozbawienia wolności grzywnę albo karę ograniczenia

wolności do lat 2, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny; karę ograniczenia

wolności wymierza się w miesiącach i latach.

”

,

c)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Przepisu § 3 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim.

”

;

14)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

§ 1.

Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat

albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd

może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele

kary zostaną przez ten środek spełnione.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim.

”

;

15)

w art. 60 § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego

zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju według następujących zasad

1)

jeżeli czyn stanowi zbrodnię zagrożoną co najmniej karą 25 lat pozbawienia wolności,

sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą od 8 lat,

2)

jeżeli czyn stanowi inną zbrodnię, sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą

od jednej trzeciej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,

3)

jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara

pozbawienia wolności nie niższa od roku, sąd wymierza grzywnę, karę ograniczenia wolności

albo pozbawienia wolności,

4)

jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara

pozbawienia wolności niższa od roku, sąd wymierza grzywnę albo karę ograniczenia wolności.

”

;

16)

w art. 71 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, sąd może orzec grzywnę w wysokości

do 270 stawek dziennych, jeżeli jej wymierzenie na innej podstawie nie jest możliwe;

zawieszając wykonanie kary ograniczenia wolności, sąd może orzec grzywnę w wysokości

do 135 stawek dziennych.

”

;

17)

w art. 78 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Skazanego można warunkowo zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary.

§ 2.

Skazanego określonego w art. 64 § 1 można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich

kary, natomiast określonego w art. 64 § 2 po odbyciu trzech czwartych kary.

”

;

18)

w art. 86

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2

lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności

wymierza się w miesiącach i latach. Kara łączna grzywny określonej w art. 71 § 1 nie

może przekraczać 270 stawek dziennych - jeżeli jest ona związana z zawieszeniem wykonania

kary pozbawienia wolności oraz nie może przekraczać 135 stawek dziennych - jeżeli

jest ona związana z zawieszeniem wykonania kary ograniczenia wolności.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli suma orzeczonych kar pozbawienia wolności wynosi 25 lat albo więcej, a chociażby

jedna z podlegających łączeniu kar wynosi nie mniej niż 10 lat, sąd może orzec karę

łączną 25 lat pozbawienia wolności.

”

,

c)

po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu

„

§ 2a.

Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien jest wymierzona kwotowo,

karę łączną grzywny wymierza się kwotowo.

§ 2b.

Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien została orzeczona na podstawie

art. 309, sąd wymierza karę łączną grzywny w granicach od najwyższej z kar tego rodzaju

wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 4 500

stawek dziennych grzywny.

”

;

19)

w art. 89

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności, ograniczenia

wolności albo grzywny z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich

wykonania sąd może w wyroku łącznym warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej, jeżeli

zachodzą przesłanki określone w art. 69.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia

wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

”

;

20)

art. 93 otrzymuje brzmienie

„

Art. 93.

Sąd może orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z umieszczeniem

w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne tylko wtedy, gdy

jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego

związanego z jego chorobą psychiczną, zaburzeniami preferencji seksualnych, upośledzeniem

umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem

tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa, a w sprawach osób

z zaburzeniami preferencji seksualnych - także lekarza seksuologa.

”

;

21)

w art. 95a

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania

za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w związku z zaburzeniami

preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary,

w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia

terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu

popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego

popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie

spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone

w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie

ambulatoryjne.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem

kary sąd ustala

1)

potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,

2)

sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

”

,

d)

po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu

„

§ 2a.

Sąd może zarządzić zmianę sposobu wykonywania środka zabezpieczającego określonego

w § 1 lub 1a.

§ 2b.

Sąd zarządza umieszczenie w zakładzie zamkniętym, jeżeli sprawca uchyla się od leczenia

ambulatoryjnego określonego w§ 1 lub 1a.

”

;

22)

w art. 115

a)

§ 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

§ 5.

Mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu

zabronionego przekracza 200 000 złotych.

§ 6.

Mieniem wielkiej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu

zabronionego przekracza 1 000 000 złotych.

”

,

b)

uchyla się § 8;

23)

po art. 191 dodaje się art. 191a w brzmieniu

„

Art. 191a.

§ 1.

Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając

w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej

osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

”

;

24)

w art. 197 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia

1)

wspólnie z inną osobą,

2)

wobec małoletniego poniżej lat 15,

3)

wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

”

;

25)

po art. 200 dodaje się art. 200a i 200b w brzmieniu

„

Art. 200a.

§ 1.

Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200,

jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim

poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub

niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej,

do spotkania z nim,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2.

Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu

poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej

czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych,

i zmierza do jej realizacji,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 200b.

Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

”

;

26)

w art. 212 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć

ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska,

zawodu lub rodzaju działalności,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

”

;

27)

w art. 213 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi

lub rozgłasza prawdziwy zarzut

1)

dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub

2)

służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony

tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka

albo demoralizacji małoletniego.

”

;

28)

w art. 256 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2-4 w brzmieniu

„

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza,

nabywa, przechowuje, posiada, prezentuje, przewozi lub przesyła druk, nagranie lub

inny przedmiot, zawierające treść określoną w § 1 albo będące nośnikiem symboliki

faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej.

§ 3.

Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego określonego w § 2, jeżeli dopuścił

się tego czynu w ramach działalności artystycznej, edukacyjnej, kolekcjonerskiej lub

naukowej.

§ 4.

W razie skazania za przestępstwo określone w § 2 sąd orzeka przepadek przedmiotów,

o których mowa w § 2, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.

”

;

29)

w art. 270 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

”

;

30)

art. 309 otrzymuje brzmienie

„

Art. 309.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 296 § 3, art. 297 § 1 lub art. 299,

grzywnę orzeczoną obok kary pozbawienia wolności można wymierzyć w wysokości do 3 000

stawek dziennych.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 55 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany

przez adwokata lub radcę prawnego, z zachowaniem warunków określonych w art. 332 i

333 § 1.

”

;

2)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio

art. 77, 78, 83, 84 i 86 § 2.

”

;

3)

art. 202 otrzymuje brzmienie

„

Art. 202.

§ 1.

W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego sąd, a w postępowaniu

przygotowawczym prokurator, powołuje co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.

§ 2.

Na wniosek psychiatrów do udziału w wydaniu opinii powołuje się ponadto biegłego lub

biegłych innych specjalności.

§ 3.

Do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego, w zakresie

zaburzeń preferencji seksualnych, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,

powołuje biegłego lekarza seksuologa.

§ 4.

Biegli nie mogą pozostawać ze sobą w związku małżeńskim ani w innym stosunku, który

mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich samodzielności.

§ 5.

Opinia biegłych powinna zawierać stwierdzenia dotyczące zarówno poczytalności oskarżonego

w chwili popełnienia czynu, jak i jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego oraz

zdolności do udziału w postępowaniu, a w razie potrzeby co do okoliczności wymienionych

w art. 93 Kodeksu karnego.

”

;

4)

art. 236 otrzymuje brzmienie

„

Art. 236.

Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie dowodów

rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały

naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu

przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego toczy się postępowanie.

”

;

5)

w art. 247 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Prokurator może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie stawi się ona na wezwanie w celu przeprowadzenia

czynności procesowej, w inny bezprawny sposób będzie utrudniała przeprowadzenie tej

czynności albo jeżeli zachodzi potrzeba niezwłocznego zastosowania środka zapobiegawczego.

W tym celu wolno zarządzić przeszukanie. Przepisy art. 220-222 i 224 stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 275

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Oddany pod dozór ma obowiązek stosowania się do wymagań zawartych w postanowieniu

sądu lub prokuratora. Obowiązek ten może polegać na zakazie opuszczania określonego

miejsca pobytu, zgłaszaniu się do organu dozorującego w określonych odstępach czasu,

zawiadamianiu go o zamierzonym wyjeździe oraz o terminie powrotu, zakazie kontaktowania

się z pokrzywdzonym lub innymi osobami, zakazie przebywania w określonych miejscach,

a także na innych ograniczeniach swobody oskarżonego, niezbędnych do wykonywania dozoru.

”

,

b)

dodaje się § 3-5 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli zachodzą przesłanki zastosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego

o przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej na szkodę osoby

najbliższej albo innej osoby zamieszkującej wspólnie ze sprawcą, zamiast tymczasowego

aresztowania można zastosować dozór, pod warunkiem że oskarżony w wyznaczonym terminie

opuści lokal zajmowany wspólnie z pokrzywdzonym oraz określi miejsce swojego pobytu.

§ 4.

Oddany pod dozór Policji ma obowiązek stawiania się we wskazanej jednostce organizacyjnej

Policji z dokumentem stwierdzającym tożsamość, wykonywania poleceń mających na celu

dokumentowanie przebiegu dozoru oraz udzielania informacji koniecznych dla ustalenia,

czy stosuje się on do wymagań nałożonych w postanowieniu sądu lub prokuratora. W celu

uzyskania takich informacji można wzywać oskarżonego do stawiennictwa w wyznaczonym

terminie.

§ 5.

W wypadku niestosowania się przez oddanego pod dozór do wymagań określonych w postanowieniu

organ dozorujący niezwłocznie zawiadamia o tym sąd lub prokuratora, który wydał postanowienie.

”

;

7)

w art. 297 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Celem postępowania przygotowawczego jest

1)

ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo,

2)

wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy,

3)

zebranie danych stosownie do art. 213 i 214,

4)

wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody,

5)

zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

”

;

8)

w art. 310 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W uzasadnionych wypadkach okres śledztwa może być przedłużony na dalszy czas oznaczony

przez prokuratora nadzorującego śledztwo lub prokuratora bezpośrednio przełożonego

wobec prokuratora, który prowadzi śledztwo, nie dłuższy jednak niż rok. W szczególnie

uzasadnionych wypadkach właściwy prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadzorującym

lub prowadzącym śledztwo może przedłużyć jego okres na dalszy czas oznaczony.

”

;

9)

w art. 334 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 335 i 387 oskarżyciel

publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także osobę lub instytucję,

która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego należy pouczyć o uprawnieniach

związanych z dochodzeniem roszczeń majątkowych oraz o treści przepisu art. 49a, a

w razie potrzeby także o prawie do złożenia oświadczenia o działaniu w charakterze

oskarżyciela posiłkowego.

”

;

10)

w art. 439 w § 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79

§ 1 i 2 oraz art. 80 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział

był obowiązkowy,

”

;

11)

w art. 446 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora lub pełnomocnika

będącego racicą prawnym, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata.

”

;

12)

rozdział 54a otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 54a

Postępowanie przyspieszone

Art. 517a.

W postępowaniu przyspieszonym stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, jeżeli

przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Art. 517b.

§ 1.

W postępowaniu przyspieszonym mogą być rozpoznawane sprawy o przestępstwa podlegające

rozpoznaniu w trybie uproszczonym, jeżeli sprawca został ujęty na gorącym uczynku

popełnienia przestępstwa lub bezpośrednio potem, zatrzymany oraz w ciągu 48 godzin

doprowadzony przez Policję i przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie

sprawy w postępowaniu przyspieszonym, zwanym dalej „wnioskiem o rozpoznanie sprawy”.

§ 2.

Postępowanie przyspieszone toczy się w trybie publicznoskargowym także o przestępstwa

ścigane z oskarżenia prywatnego, jeżeli miały one charakter chuligański.

§ 3.

Można odstąpić od zatrzymania i przymusowego doprowadzenia do sądu sprawcy ujętego

w warunkach określonych w § 1 lub zwolnić zatrzymanego, zobowiązując go do stawienia

się w sądzie w wyznaczonym miejscu i czasie, w okresie nieprzekraczającym 72 godzin

od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, ze skutkiem wezwania. Wniosek

o rozpoznanie sprawy przekazuje się w takim wypadku sądowi wraz z materiałem dowodowym

w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, a gdy

termin ten upływa w dniu wolnym od pracy - w najbliższym dniu roboczym, tak jednak

aby sąd mógł przystąpić do rozpoznania sprawy przed upływem 72 godzin od chwili zatrzymania

albo oddania sprawcy w ręce Policji.

§ 4.

W stosunku do sprawcy występku o charakterze chuligańskim przepis § 3 może być stosowany

wyjątkowo, jeżeli z okoliczności wynika, że sprawca stawi się w sądzie w wyznaczonym

miejscu i czasie oraz nie będzie utrudniał postępowania w inny sposób.

Art. 517c.

§ 1.

Dochodzenie można ograniczyć do przesłuchania osoby podejrzanej w charakterze podejrzanego

oraz zabezpieczenia dowodów w niezbędnym zakresie. W toku dochodzenia czynności procesowych

określonych w art. 303 i 321 można nie dokonywać.

§ 2.

Podejrzanego poucza się o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania

wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do korzystania z pomocy obrońcy, do złożenia

- już w toku dochodzenia - wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1, a także o możliwości

złożenia przez prokuratora wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1, oraz o obowiązkach

i konsekwencjach wskazanych w art. 74, 75, 138, 139 i 517e § 2. Pouczenie to należy

wręczyć podejrzanemu na piśmie za potwierdzeniem odbioru.

§ 3.

Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1,

lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 387 § 1, podejrzanego przesłuchuje

prokurator.

Art. 517d.

§ 1.

W razie istnienia podstaw do wystąpienia z wnioskiem o rozpoznanie sprawy, Policja

sporządza taki wniosek i przekazuje go do sądu wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora; wniosek ten zastępuje akt oskarżenia.

§ 2.

Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1,

lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 387 § 1, Policja przedstawia wniosek

o rozpoznanie sprawy prokuratorowi do zatwierdzenia. Prokurator może odmówić zatwierdzenia

wniosku o rozpoznanie sprawy, podejmując decyzję co do dalszego toku sprawy; zatwierdzając

wniosek o rozpoznanie sprawy, może też dołączyć do niego wniosek, o którym mowa w

art. 335 § 1.

§ 3.

Wniosek o rozpoznanie sprawy powinien zawierać dane, o których mowa w art. 332 § 1

pkt 1-5; przepisy art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1 stosuje się odpowiednio; art. 334

§ 2 nie stosuje się. Policja doręcza pokrzywdzonemu pisemne pouczenie o uprawnieniach

wynikających z art. 46 § 1 Kodeksu karnego i art. 387 § 2 oraz o treści art. 49a i 474a, a także o prawie do złożenia oświadczenia

o działaniu w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

§ 4.

Każda osoba wezwana przez Policję w charakterze świadka, biegłego, tłumacza lub specjalisty

jest obowiązana stawić się w sądzie we wskazanym terminie.

Art. 517e.

§ 1.

Odpis wniosku o rozpoznanie sprawy prezes sądu lub sąd doręcza oskarżonemu oraz jego

obrońcy, jeżeli został ustanowiony, oznaczając czas na przygotowanie do obrony. Oskarżonemu

należy umożliwić kontakt z obrońcą bez obecności osób trzecich.

§ 2.

W razie niestawiennictwa oskarżonego, o którym mowa w art. 517b § 3, jeżeli sąd uzna

nieobecność oskarżonego na rozprawie za nieusprawiedliwioną, może prowadzić rozprawę

pod jego nieobecność, a wydanego wyroku nie uważa się za zaoczny; w takim wypadku

odpis wniosku o rozpoznanie sprawy załącza się do akt sprawy.

§ 3.

Sąd przystępuje niezwłocznie do rozpoznania sprawy; przepisów art. 339 § 1 pkt 1 i

2 i § 3-5, art. 351 § 1 oraz art. 353 i 474a § 2 nie stosuje się.

§ 4.

Powództwo cywilne jest niedopuszczalne.

Art. 517f.

§ 1.

Postępowanie przyspieszone prowadzi się również w razie potrzeby przerwania rozprawy;

łączny czas zarządzonych przerw nie może przekroczyć 14 dni.

§ 2.

W razie zarządzenia przerwy sąd rozstrzyga w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego.

§ 3.

Przepisów art. 98 § 2 i art. 411 § 1 nie stosuje się.

Art. 517g.

§ 1.

Jeżeli sąd przed rozprawą główną lub w jej toku stwierdzi, że sprawa nie podlega rozpoznaniu

w trybie przyspieszonym albo nie można jej rozpoznać z zachowaniem dopuszczalnego

czasu przerw w rozprawie, o którym mowa w art. 517f § 1, rozpoznaje sprawę w dalszym

ciągu w trybie uproszczonym w tym samym składzie. W razie niemożności rozpoznania

sprawy także w trybie uproszczonym sąd rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego

i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego

na zasadach ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego.

§ 2.

Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd

stwierdzi, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, zaś dokonanie

niezbędnych czynności w postępowaniu sądowym powodowałoby znaczne trudności, przekazuje

sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach

ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego; przed przekazaniem sprawy sąd rozstrzyga

w przedmiocie środka zapobiegawczego.

§ 3.

Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd

przewiduje możliwość wymierzenia kary powyżej 2 lat pozbawienia wolności, rozstrzyga

w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia

postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych; sędzia, który brał udział w wydaniu

postanowienia, jest z mocy prawa wyłączony od dalszego udziału w sprawie.

§ 4.

W razie skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia

jej wykonania sąd, po wysłuchaniu stron, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego.

Art. 517h.

§ 1.

Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku może być zgłoszony

ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia albo złożony na piśmie w terminie zawitym

3 dni od daty ogłoszenia wyroku. Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać

tego z oskarżonych, którego dotyczy.

§ 2.

Sąd sporządza uzasadnienie wyroku w terminie 3 dni od daty złożenia wniosku o sporządzenie

uzasadnienia.

§ 3.

Termin do wniesienia apelacji wynosi 7 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty

doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.

§ 4.

W razie złożenia apelacji przekazuje się ją niezwłocznie wraz z aktami sądowi odwoławczemu,

który rozpoznaje sprawę najpóźniej w ciągu miesiąca od daty jej wpływu do tego sądu.

Przepisu art. 448 nie stosuje się.

§ 5.

W wypadku wniesienia apelacji przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika sąd odwoławczy

dołącza do zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej odpis apelacji strony przeciwnej.

Art. 517i.

§ 1.

Jeżeli po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd stwierdza, że zachodzi potrzeba uzupełnienia

postępowania dowodowego co do istoty sprawy, może - uchylając wyrok - przekazać sprawę

prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.

§ 2.

W wypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania dalsze postępowanie

toczy się w trybie uproszczonym. W razie niemożności rozpoznania sprawy w postępowaniu

uproszczonym, uchylając wyrok, sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia

postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.

Art. 517j.

§ 1.

Dla umożliwienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy w postępowaniu przyspieszonym

ustanawia się obowiązek pełnienia przez adwokatów dyżurów w czasie i miejscu ustalonym

w odrębnych przepisach.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób zapewnienia oskarżonemu

korzystania z pomocy obrońcy i możliwości jego wyboru w postępowaniu przyspieszonym,

w tym organizacji dyżurów, o których mowa w § 1, mając na uwadze prawidłowy przebieg

postępowania przyspieszonego oraz konieczność zapewnienia oskarżonemu możliwości wyboru

obrońcy.

”

;

13)

w art. 538 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku o warunkowym umorzeniu postępowania lub orzekającego

karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w wypadku ponownego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania lub kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, na poczet

okresu próby zalicza się okres próby, który upłynął od uprawomocnienia się wyroku

do daty jego uchylenia.

”

;

14)

art. 607a otrzymuje brzmienie

„

Art. 607a.

W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo podlegające jurysdykcji polskich

sądów karnych może przebywać na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

właściwy miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, a w postępowaniu sądowym

i wykonawczym - z urzędu lub na wniosek właściwego sądu rejonowego, może wydać europejski

nakaz aresztowania, zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.

”

;

15)

art. 607d otrzymuje brzmienie

„

Art. 607d.

§ 1.

Jeżeli istnieje podejrzenie, że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, a jej miejsce pobytu nie jest znane, prokurator,

a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła jego

odpis do centralnej jednostki Policji współpracującej z Interpolem z wnioskiem o wszczęcie

poszukiwań międzynarodowych.

§ 2.

Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane lub zostało ustalone w wyniku poszukiwań,

o których mowa w § 1, prokurator, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy,

który wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio organowi sądowemu państwa wykonania

nakazu; odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło

się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.

§ 4.

Przekazanie nakazu oraz wszystkich związanych z nim informacji i dokumentów może nastąpić

również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych w

sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

”

;

16)

w art. 607e w § 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu

właściwego do wydania nakazu, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia

wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa

określone w pkt 1.

”

;

17)

art. 607h otrzymuje brzmienie

„

Art. 607h.

§ 1.

Właściwy sąd lub prokurator może wystąpić do organu sądowego państwa wykonania nakazu

o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub mogących stanowić

dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telekomunikacyjnych

lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym

lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2.

Można wystąpić o zajęcie i przekazanie dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1,

również wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę

osoby ściganej.

§ 3.

Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu,

jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania

nakazu.

§ 4.

Przepisy rozdziału 62a stosuje się odpowiednio.

”

;

18)

w art. 607k

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Na wniosek prokuratora sąd okręgowy może zastosować tymczasowe aresztowanie, oznaczając

jego termin na czas niezbędny do przekazania osoby ściganej. Łączny okres stosowania

tymczasowego aresztowania nie może przekroczyć 100 dni. Samoistną podstawą zastosowania

tymczasowego aresztowania jest istnienie wydanego w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej prawomocnego wyroku skazującego lub innej decyzji stanowiącej podstawę

pozbawienia wolności osoby ściganej.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Przed wpłynięciem nakazu europejskiego sąd może zastosować wobec osoby ściganej tymczasowe

aresztowanie na czas nie dłuższy niż 7 dni, jeżeli zwraca się o to właściwy organ

sądowy, który wydał nakaz europejski, zapewniając, że wobec osoby ściganej zapadł

prawomocny wyrok skazujący lub wydano inną decyzję będącą podstawą pozbawienia wolności.

”

;

19)

w art. 607I § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. Zażalenie wnosi

się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli osoba ścigana pozbawiona

jest wolności i nie została sprowadzona na posiedzenie sądu - od dnia jego doręczenia.

Art. 252 stosuje się odpowiednio.

”

;

20)

w art. 607m

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd okręgowy wydaje w terminie 40 dni od dnia

zatrzymania osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa

w art. 607l § 2, termin ten wynosi 3 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie

60 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej lub 10 dni od złożenia przez nią oświadczenia,

o którym mowa w art. 607l § 2.

”

,

c)

w § 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1a nie mogą być dotrzymane,

postępowanie w przedmiocie przekazania powinno zakończyć się prawomocnie w terminie

kolejnych 30 dni od dnia upływu tych terminów.

”

;

21)

art. 607o otrzymuje brzmienie

„

Art. 607o.

§ 1.

Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny

czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn

karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, może odroczyć

jego wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania

w kraju kary pozbawienia wolności.

§ 2.

W sytuacji określonej w § 1 sąd, po powiadomieniu o jej zaistnieniu organu, który

wydał nakaz europejski, może, na jego wniosek, czasowo przekazać osobę ściganą na

warunkach określonych w porozumieniu zawartym z tym organem. Porozumienie takie powinno

być sporządzone na piśmie i określać warunki przekazania, w tym zwłaszcza termin powrotnego

przekazania osoby ściganej.

”

;

22)

po art. 607w dodaje się art. 607wa w brzmieniu

„

Art. 607wa.

§ 1.

Właściwy sąd lub prokurator na wniosek organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego

dokonuje zajęcia i przekazania przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa,

przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub

mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń

telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie

informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2.

Zajęcia i przekazania dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1, należy dokonać

również wtedy, gdy wykonanie nakazu europejskiego nie jest możliwe ze względu na śmierć

lub ucieczkę osoby ściganej.

§ 3.

Przy przekazaniu przedmiotów, o których mowa w § 1, można zastrzec ich zwrot, w szczególności

gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4.

Przepisy rozdziału 62b stosuje się odpowiednio.

”

;

23)

art. 612 otrzymuje brzmienie

„

Art. 612.

§ 1.

O każdorazowym wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa

obcego, na jego prośbę, zawiadamia się niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny

tego państwa lub - w braku takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego

państwa.

§ 2.

W razie zatrzymania obywatela państwa obcego należy zatrzymanemu umożliwić, na jego

prośbę, nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub

przedstawicielstwem dyplomatycznym, a w razie zatrzymania osoby nieposiadającej żadnego

obywatelstwa - z przedstawicielem państwa, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 53 uchyla się § 3;

2)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

Karę ograniczenia wolności wykonuje się w miejscu stałego pobytu lub zatrudnienia

skazanego albo w niewielkiej odległości od tego miejsca, chyba że ważne względy przemawiają

za wykonaniem kary w innym miejscu.

”

;

3)

w art. 55 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Czynności związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania kary ograniczenia

wolności oraz obowiązków nałożonych na skazanego odbywającego tę karę wykonuje sądowy

kurator zawodowy. Przepisy o dozorze i kuratorze sądowym stosuje się odpowiednio.

”

;

4)

art. 56 otrzymuje brzmienie

„

Art. 56.

§ 1.

W celu wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne sąd przesyła

odpis orzeczenia właściwemu sądowemu kuratorowi zawodowemu.

§ 2.

Właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, zwani dalej „właściwym organem gminy”,

wyznacza miejsca, w których może być wykonywana nieodpłatna, kontrolowana praca na

cele społeczne; podmioty, dla których organ gminy, powiatu lub województwa jest organem

założycielskim, a także państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne oraz spółki

prawa handlowego z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub gminy, powiatu bądź województwa,

mają obowiązek umożliwienia skazanym wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne.

§ 3.

Praca, o której mowa w § 2, może być także wykonywana na rzecz instytucji lub organizacji

reprezentujących społeczność lokalną oraz w placówkach oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych

ośrodkach wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii, placówkach służby zdrowia,

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, fundacjach, stowarzyszeniach i innych

instytucjach lub organizacjach użyteczności publicznej, niosących pomoc charytatywną,

za ich zgodą.

”

;

5)

po art. 56 dodaje się art. 56a w brzmieniu

„

Art. 56a.

§ 1.

Wydatki związane z ubezpieczeniem następstw nieszczęśliwych wypadków skazanych, wykonujących

nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne oraz pracę społecznie użyteczną,

ponosi Skarb Państwa.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy

zawieraniu przez podmioty uprawnione umowy ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych

wypadków skazanych wykonujących nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne

oraz pracę społecznie użyteczną, a także minimalną i maksymalną sumę ubezpieczenia,

na którą umowa taka może zostać zawarta, podmioty uprawnione do zawierania umów ubezpieczenia

oraz termin zawierania umów, mając na uwadze potrzebę zagwarantowania skazanym, wykonującym

nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne lub pracę społecznie użyteczną,

odpowiedniej rekompensaty w przypadku zaistnienia przy wykonywaniu tej pracy nieszczęśliwego

wypadku oraz sprawne wykonywanie czynności związanych z zawieraniem umowy ubezpieczenia.

”

;

6)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

§ 1.

Sądowy kurator zawodowy w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia wzywa skazanego

oraz poucza go o prawach i obowiązkach oraz konsekwencjach wynikających z uchylania

się od odbywania kary, a także określa, po wysłuchaniu skazanego, rodzaj, miejsce

i termin rozpoczęcia pracy, o czym niezwłocznie informuje właściwy organ gminy i podmiot,

na rzecz którego będzie wykonywana praca.

§ 2.

W wypadku gdy skazany nie stawi się na wezwanie lub pouczony o prawach, obowiązkach

i konsekwencjach związanych z wykonywaniem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele

społeczne oświadczy sądowemu kuratorowi zawodowemu, że nie wyraża zgody na podjęcie

pracy, kurator kieruje do sądu wniosek o orzeczenie kary zastępczej.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadkach, gdy skazany nie podejmie pracy w

wyznaczonym terminie lub w inny sposób uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności

lub wykonania ciążących na nim obowiązków.

§ 4.

Zmiana rodzaju, miejsca lub terminu rozpoczęcia pracy może nastąpić na podstawie decyzji

sądowego kuratora zawodowego w szczególnie uzasadnionych wypadkach; przepis § 1 stosuje

się odpowiednio.

”

;

7)

w art. 57a dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne może odbywać się także

w dni ustawowo wolne od pracy i dni wolne od pracy u danego podmiotu, na rzecz którego

jest ona wykonywana.

”

;

8)

art. 58 otrzymuje brzmienie

„

Art. 58.

§ 1.

Właściwy organ gminy informuje sądowego kuratora zawodowego o wyznaczonych dla skazanych

miejscach pracy, rodzaju pracy oraz osobach odpowiedzialnych za organizowanie pracy

i kontrolowanie jej przebiegu.

§ 2.

Osoby, o których mowa w § 1, obowiązane są do niezwłocznego informowania sądowego

kuratora zawodowego o istotnych okolicznościach dotyczących przebiegu pracy i zachowania

się skazanego, a w szczególności o terminie rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbie

godzin przepracowanych przez skazanego, rodzaju wykonywanej przez niego pracy, niezgłoszeniu

się do pracy, niepodjęciu przydzielonej pracy, przeszkodzie uniemożliwiającej wykonanie

pracy, opuszczeniu pracy bez usprawiedliwienia, każdym przypadku niesumiennego wykonywania

pracy oraz uporczywego nieprzestrzegania ustalonego porządku i dyscypliny pracy.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej oraz ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb wyznaczania przez właściwy organ gminy podmiotów wskazanych w art. 56 § 2, w

których wykonywana jest kara ograniczenia wolności i praca społecznie użyteczna, czynności

tych podmiotów, a także podmiotów, o których mowa w art. 56 § 3, w zakresie wykonywania

tej kary i pracy, w tym dotyczące organizowania miejsc pracy i przydziału pracy oraz

kontroli skazanych, a także dopuszczalny dzienny wymiar czasu pracy skazanych, mając

na względzie konieczność zapewnienia warunków do sprawnego wykonywania kary ograniczenia

wolności i pracy społecznie użytecznej.

”

;

9)

w art. 65 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli skazany uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności, sąd zamienia ją

na zastępczą karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary ograniczenia wolności za równoważny

jednej stawce dziennej; sąd określa w takim wypadku wysokość jednej stawki dziennej

- kierując się wskazaniami zawartymi w art. 33 § 3 Kodeksu karnego. Uchylaniem się może być również uporczywe naruszanie ciążących na nim obowiązków.

”

;

10)

w art. 66 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W wypadku zwolnienia skazanego od odbycia reszty kary ograniczenia wolności sądowy

kurator zawodowy zawiadamia o tym zakład pracy, placówkę, instytucję lub organizację,

w której skazany odbywał karę.

”

;

11)

art. 117 otrzymuje brzmienie

„

Art. 117.

Skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od alkoholu albo środków odurzających

lub substancji psychotropowych, a także skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych obejmuje się, za jego

zgodą, odpowiednim leczeniem i rehabilitacją; w razie braku zgody o stosowaniu leczenia

lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny.

”

;

12)

w art. 196a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Instytucje, fundacje, stowarzyszenia lub organizacje społeczne, które w wyniku wykonania

prawomocnie orzeczonego środka karnego w postaci nawiązki określonej w art. 47 Kodeksu karnego lub świadczenia pieniężnego określonego w art. 49 Kodeksu karnego otrzymały środki finansowe, są obowiązane do sporządzania i przekazywania Ministrowi

Sprawiedliwości rocznych sprawozdań dotyczących wykorzystania tych środków, w terminie

do dnia 20 lutego roku następującego po roku, w którym je otrzymały, oraz do wyodrębnienia

tych środków w ewidencji księgowej.

”

;

13)

w art. 200

a)

po § 3 dodaje się § 3a i § 3b w brzmieniu

„

§ 3a.

Zakłady psychiatryczne wykonujące środek zabezpieczający przewidziany w art. 95a Kodeksu karnego w postaci umieszczenia w zakładzie zamkniętym, organizowane są jako zakłady dysponujące

warunkami wzmocnionego zabezpieczenia. § 3b. Środek zabezpieczający przewidziany w art. 95a Kodeksu karnego w postaci skierowania na leczenie ambulatoryjne, wykonuje się w zakładach ambulatoryjnych.

”

,

b)

uchyla się § 4;

14)

w art. 201

a)

po § 2 dodaje się § 2a-2c w brzmieniu

„

§ 2a.

Wykonując orzeczenie o zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 95a Kodeksu karnego, sąd, po zasięgnięciu opinii odpowiedniej w sprawach seksuologii sądowej jednostki

organizacyjnej utworzonej lub nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

wskazuje zakład, o którym mowa w art. 200 § 3a albo 3b, i przesyła odpis orzeczenia,

wraz z poleceniem doprowadzenia sprawcy, właściwej jednostce Policji lub właściwemu

organowi wojskowemu, a odpis orzeczenia i polecenie przyjęcia - kierownikowi właściwego

zakładu zamkniętego.

§ 2b.

W wypadku skierowania sprawcy na leczenie ambulatoryjne odpis orzeczenia, o którym

mowa w § 2a, sąd przesyła właściwej jednostce Policji lub właściwemu organowi wojskowemu

i kierownikowi zakładu ambulatoryjnego.

§ 2c.

W wypadku uchylania się sprawcy od leczenia, w szczególności w razie niestawiennictwa

sprawcy w zakładzie ambulatoryjnym w wyznaczonym terminie, kierownik zakładu niezwłocznie

zawiadamia o tym właściwą jednostkę Policji lub właściwy organ wojskowy. Policja lub

właściwy organ wojskowy zatrzymuje sprawcę i w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania

przekazuje go do dyspozycji sądu. Od zatrzymania można odstąpić, jeżeli niestawiennictwo

nastąpiło z przyczyn losowych, niezależnych od sprawcy. Zatrzymanego należy zwolnić,

jeżeli w ciągu 24 godzin od przekazania go do dyspozycji sądu nie doręczono mu postanowienia

o umieszczeniu w zakładzie zamkniętym.

”

,

b)

dodaje się § 5 i 6 w brzmieniu

„

§ 5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określi,

w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów ambulatoryjnych przeznaczonych do wykonywania

środków zabezpieczających określonych w art. 95a Kodeksu karnego, tryb i sposób zawiadamiania Policji lub organu wojskowego o uchylaniu się sprawcy

od leczenia oraz warunki wystąpienia do sądu o zmianę sposobu wykonywania środka zabezpieczającego,

o którym mowa w art. 95a Kodeksu karnego, mając na uwadze w szczególności poddanie sprawcy właściwemu leczeniu lub terapii,

przeciwdziałanie zachowaniom sprawcy zagrażającym życiu i zdrowiu innych osób lub

powodującym niszczenie przedmiotów znacznej wartości oraz zapewnienie sprawnego wykonywania

orzeczonego środka.

§ 6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu 2 Ministrem Sprawiedliwości, określi,

w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów zamkniętych przeznaczonych do wykonywania

środków zabezpieczających orzeczonych wobec skazanych za przestępstwa skierowane przeciwko

wolności seksualnej, a także ich pojemność i warunki zabezpieczenia oraz warunki wystąpienia

do sądu o zmianę sposobu wykonywania środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 95a Kodeksu karnego, mając na uwadze w szczególności poddanie sprawcy umieszczonego w zamkniętym zakładzie

właściwemu leczeniu lub terapii, przeciwdziałanie zachowaniom sprawcy zagrażającym

życiu i zdrowiu innych osób lub powodującym niszczenie przedmiotów znacznej wartości

oraz zapobieżenie samowolnemu oddaleniu się sprawcy stwarzającego zagrożenie poza

zakładem.

”

.

15)

w art. 217 po § 1 dodaje się § 1a-1f w brzmieniu

„

§ 1a.

Tymczasowo aresztowany, z zastrzeżeniem § 1b, ma prawo do co najmniej jednego widzenia

w miesiącu z osobą należącą do kręgu osób najbliższych.

§ 1b.

Odmowa wyrażenia zgody na widzenie, o którym mowa w § 1a, może nastąpić wyłącznie

wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane

1)

w celu bezprawnego utrudnienia postępowania karnego,

2)

do popełnienia przestępstwa, w szczególności podżegania do przestępstwa.

§ 1c.

Na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie tymczasowo aresztowanego z osobą

najbliższą, tymczasowo aresztowanemu oraz ubiegającej się o widzenie osobie dla niego

najbliższej przysługuje zażalenie do sądu, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo

aresztowany. Zażalenie na zarządzenie prokuratora rozpoznaje prokurator nadrzędny.

§ 1d.

W razie utrzymania w mocy zaskarżonego zarządzenia o odmowie wyrażenia zgody na widzenie,

wniesienie zażalenia na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na widzenie tymczasowo

aresztowanego z tą samą osobą, wydane w ciągu trzech miesięcy od wydania utrzymanego

w mocy zarządzenia, jest niedopuszczalne.

§ 1e.

Małoletni może uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym na wniosek przedstawiciela

ustawowego.

§ 1f.

Małoletni do lat 15 korzysta z widzenia z tymczasowo aresztowanym pod opieką pozostającego

na wolności przedstawiciela ustawowego lub pełnoletniej osoby najbliższej, a w razie

gdy uprawniony do opieki nad małoletnim podczas widzenia nie uzyskał zgody na widzenie,

nie chce lub nie może z niego skorzystać - pod opieką funkcjonariusza lub pracownika

aresztu śledczego wyznaczonego przez dyrektora aresztu śledczego.

”

.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 20 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, 20, 21 § 2 i 3, art. 22-24, 27 § 1, art. 40 § 1,

art. 41, 43 § 2, art. 51, 57, 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2, art. 62, 63, 66 § 1, art.

67, 68, 69 § 1 i 2, art. 70, 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 79, 80 § 1 i 3, art. 81-83,

85, 86 § 1a, 2 i 3, art. 87, 88, art. 89 § 1, 1a i 3, art. 90, 92-98, 103 § 1, art.

106-108 oraz 114, a także wskazane w innych przepisach niniejszego rozdziału, przepisy

części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili

się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy

art. 318, 321, 322 § 1 i 3, art. 323, 324 § 1, art. 326-333, art. 335 oraz art. 336

Kodeksu karnego.

”

;

2)

w art. 28 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1 080 stawek dziennych kary grzywny,

2 lat ograniczenia wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności; karę ograniczenia

wolności wymierza się w miesiącach i latach.

”

;

3)

w art. 39 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1 080 stawek dziennych

grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia

wolności wymierza się w miesiącach i latach.

”

;

4)

w art. 42 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności

popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo

skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich

kary.

§ 2.

Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech

czwartych kary.

”

;

5)

w art. 128 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, 321, 323 § 2, art.

334 § 2, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 475, 482 § 1 zdanie pierwsze, art. 540 §

2, art. 549 oraz 550 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

”

.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756, z 2008 r. Nr 141, poz. 888 oraz z 2009 r. Nr 190, poz. 1474) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 20 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany

1)

nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;

2)

jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne;

3)

ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

”

;

2)

w art. 21 uchyla się § 3;

3)

art. 52a otrzymuje brzmienie

„

Art. 52a.

Kto

1)

publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,

2)

publicznie nawołuje do przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło powszechnie

obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

publicznie pochwala popełnienie przestępstwa, jeżeli zasięg czynu albo jego skutki

nie były znaczne

- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

”

;

4)

art. 82 otrzymuje brzmienie

„

Art. 82 § 1. Kto dokonuje czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie

się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji, polegających na

1)

niedozwolonym używaniu otwartego ognia, paleniu tytoniu i stosowaniu innych czynników

mogących zainicjować zapłon materiałów palnych,

2)

wykonywaniu prac niebezpiecznych pod względem pożarowym bez ich wymaganego zabezpieczenia,

3)

używaniu instalacji, urządzeń i narzędzi niepoddanych wymaganej kontroli lub niesprawnych

technicznie albo użytkowaniu ich w sposób niezgodny z przeznaczeniem lub warunkami

określonymi przez producenta, jeżeli może się to przyczynić do powstania pożaru, wybuchu

lub rozprzestrzeniania ognia,

4)

napełnianiu gazem płynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu płynnego i w innych

obiektach nieprzeznaczonych do tego celu,

5)

nieprzestrzeganiu zasad bezpieczeństwa przy używaniu lub przechowywaniu materiałów

niebezpiecznych pożarowo, w tym gazu płynnego w butlach,

6)

garażowaniu pojazdu silnikowego w obiektach i pomieszczeniach nieprzeznaczonych do

tego celu z nieopróżnionym zbiornikiem paliwa i nieodłączonym na stałe zasilaniem

akumulatorowym,

7)

składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących ewakuacji

lub umieszczaniu przedmiotów na tych drogach w sposób zmniejszający ich szerokość

albo wysokość poniżej wymaganych wartości,

8)

składowaniu materiałów palnych na nieużytkowych poddaszach lub na drogach komunikacji

ogólnej w piwnicach,

9)

składowaniu materiałów palnych pod ścianami obiektu bądź przy granicy działki, w sposób

naruszający zasady bezpieczeństwa pożarowego,

10)

uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do urządzeń przeciwpożarowych, gaśnic, urządzeń

uruchamiających instalacje gaśnicze i sterujących takimi instalacjami oraz innymi

instalacjami wpływającymi na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu, wyłączników i

tablic rozdzielczych prądu elektrycznego, kurków głównej instalacji gazowej, a także

wyjść ewakuacyjnych oraz okien dla ekip ratowniczych,

11)

uniemożliwianiu lub ograniczaniu dostępu do źródeł wody do celów przeciwpożarowych,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto, będąc obowiązany na podstawie przepisów o ochronie przeciwpożarowej do zapewnienia

warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu lub terenu, nie dopełnia obowiązków polegających

na

1)

zapewnieniu osobom przebywającym w obiekcie lub na terenie odpowiednich warunków ewakuacji,

2)

wyposażaniu obiektu lub terenu w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice,

3)

utrzymywaniu urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w stanie pełnej sprawności technicznej

i funkcjonalnej,

4)

umieszczeniu w widocznych miejscach instrukcji postępowania na wypadek pożaru wraz

z wykazem telefonów alarmowych oraz wymaganych informacji,

5)

oznakowaniu obiektu odpowiednimi znakami bezpieczeństwa,

6)

utrzymywaniu dróg pożarowych w stanie umożliwiającym wykorzystanie tych dróg przez

pojazdy jednostek ochrony przeciwpożarowej,

7)

zapewnieniu usuwania zanieczyszczeń z przewodów dymowych i spalinowych,

8)

zachowaniu pasa ochronnego o szerokości minimum 2 m i nawierzchni z materiałów niepalnych

lub gruntowej oczyszczonej, wokół placów składowych, składowisk przy obiektach oraz

przy obiektach tymczasowych o konstrukcji palnej,

9)

przestrzeganiu zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego podczas zbioru, transportu lub

składowania palnych płodów rolnych,

10)

zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie poprzez wykonywanie

wymaganych zabiegów ochronnych,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 3.

Kto na terenie lasu, na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk,

jak również w odległości do 100 m od nich roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi

do tego celu albo pali tytoń, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc

wyznaczonych do pobytu ludzi,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 4.

Kto wypala trawy, słomę lub pozostałości roślinne na polach w odległości mniejszej

niż 100 m od zabudowań, lasów, zboża na pniu i miejsc ustawienia stert lub stogów

bądź w sposób powodujący zakłócenia w ruchu drogowym, a także bez zapewnienia stałego

nadzoru miejsca wypalania,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 5.

Kto w inny sposób nieostrożnie obchodzi się z ogniem,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 6.

Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach, w których istnieje prawdopodobieństwo

wzniecenia przez niego pożaru,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

”

;

5)

po art. 82 dodaje się art. 82a w brzmieniu

„

Art. 82a.

§ 1.

Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego w przepisach o ochronie

przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej w postaci

1)

niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz: centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostki ochrony przeciwpożarowej albo Policji bądź

wójta albo sołtysa,

2)

podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym,

3)

udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego żądanie,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych, a w szczególności

utrudnia dojazd do obiektów zagrożonych jednostkom ochrony przeciwpożarowej, prowadzącym

działania ratownicze.

§ 3.

Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych z

zakresu ochrony przeciwpożarowej przez uprawnionego strażaka Państwowej Straży Pożarnej,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

”

;

6)

w art. 99 w § 1 uchyla się pkt 1 i 4;

7)

art. 109 otrzymuje brzmienie

„

Art. 109

§ 1.

Kto

1)

zanieczyszcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, lub

2)

dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań określonych

w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, lub

3)

nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi

w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto zanieczyszcza wodę służącą do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami

przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,

podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.

§ 3.

Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub

w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu lub dostarcza do tych obiektów wodę niespełniającą

wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków.

”

;

8)

art. 117 otrzymuje brzmienie

„

Art. 117 § 1. Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości,

nie wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez

właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego i zwalczania chorób

zakaźnych,

podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.

§ 2.

Tej samej karze podlega przewoźnik obowiązany do zapewnienia podróżnym odpowiednich

warunków higieny, który nie utrzymuje środka transportu we właściwym stanie sanitarnym.

”

.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm. w art. 19 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164

§ 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 200, art.

200a, art. 204 § 4, art. 223, art. 228 § 1 i 3-5, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1,

art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252 § 1-3, art. 253,

art. 258, art. 269, art. 280-282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1-3, art.

296a § 1, 2 i 4, art. 296b § 1 i 2, art. 299 § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu

karnego,

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 113, poz. 715 oraz z 2009 r. Nr 141, poz. 1149) w art. 11 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Grzywnę, którą ustawa szczególna określa kwotowo, wymierza się z uwzględnieniem dochodów

sprawcy, jego warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości

zarobkowych.

§ 4.

Ilekroć ustawa szczególna nie określa dolnej granicy ustawowego zagrożenia grzywną

określoną kwotowo, granicę tę ustala się na 100 złotych.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 42 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego obwinionego sąd

lub prokurator działający na podstawie art. 56 § 1 powołuje biegłego psychiatrę. Przepis art. 202 § 5 Kodeksu postępowania

karnego stosuje się odpowiednio.

”

;

2)

w art. 90 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Postępowanie przyspieszone stosuje się także wobec sprawców wykroczeń popełnionych

w związku z imprezą masową, określoną w przepisach o bezpieczeństwie imprez masowych

1)

przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu, określonych w art. 50, 51 i 52a Kodeksu wykroczeń;

2)

przeciwko mieniu i urządzeniom użytku publicznego, określonych w art. 124 i 143 Kodeksu wykroczeń.

”

;

3)

art. 112 otrzymuje brzmienie

„

Art. 112.

W postępowaniu w przedmiocie kasacji stosuje się odpowiednio przepisy działu X niniejszego kodeksu oraz art. 522, 526 § 1, art. 529, 530 § 2 i 3, art. 531

§ 1, art. 532 § 1, art. 534 § 2, art. 535-537, 538 § 1 i 3 oraz art. 539 Kodeksu postępowania

karnego.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie

(Dz. U. Nr 180, poz. 1493) uchyla się art. 14.

Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczęto rozprawę

główną, toczą się do końca postępowania w danej instancji według przepisów dotychczasowych,

jednakże w razie zawieszenia postępowania, odroczenia rozprawy lub ponownego rozpoznania

sprawy albo po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia postępowanie toczy się według przepisów

tej ustawy.

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

W razie wątpliwości, czy stosować przepisy dotychczasowe, czy przepisy w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy nowe.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 517j ustawy, o której mowa w art. 2,

oraz art. 58 § 4 ustawy, o której mowa w art. 3, zachowują moc do czasu wejścia w

życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 517j § 2 ustawy, o której

mowa w art. 2, oraz art. 58 § 3 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20

do 40 godzin w stosunku miesięcznym.

§ 2.

W stosunku do osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art. 34 §

2 pkt 2, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym

na cel społeczny wskazany przez sąd; w okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać

bez zgody sądu stosunku pracy.

§ 1.

W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej

orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części

lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2.

Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.

§ 1.

Organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47 i 49, muszą

obejmować swoją działalnością terytorium całego kraju.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości prowadzi wykaz, do którego wpisuje instytucje, organizacje

społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47 i 49. Wpisu do wykazu

dokonuje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wykaz jest publikowany co najmniej

raz w roku, w formie obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra Sprawiedliwości.

Kto

1)

publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,

2)

publicznie nawołuje do przeciwdziałania przemocą aktowi stanowiącemu źródło powszechnie

obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

publicznie pochwala popełnienie przestępstwa, jeżeli zasięg czynu albo jego skutki

nie były znaczne

- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Karę ograniczenia wolności wykonuje się w miejscu stałego pobytu lub zatrudnienia

skazanego albo w niewielkiej odległości od tego miejsca, chyba że ważne względy przemawiają

za wykonaniem kary w innym miejscu.

§ 1.

W celu wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne sąd przesyła

odpis orzeczenia właściwemu sądowemu kuratorowi zawodowemu.

§ 2.

Właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, zwani dalej „właściwym organem gminy”,

wyznacza miejsca, w których może być wykonywana nieodpłatna, kontrolowana praca na

cele społeczne; podmioty, dla których organ gminy, powiatu lub województwa jest organem

założycielskim, a także państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne oraz spółki

prawa handlowego z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa lub gminy, powiatu bądź województwa,

mają obowiązek umożliwienia skazanym wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne.

§ 3.

Praca, o której mowa w § 2, może być także wykonywana na rzecz instytucji lub organizacji

reprezentujących społeczność lokalną oraz w placówkach oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych

ośrodkach wychowawczych, młodzieżowych ośrodkach socjoterapii, placówkach służby zdrowia,

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, fundacjach, stowarzyszeniach i innych

instytucjach lub organizacjach użyteczności publicznej, niosących pomoc charytatywną,

za ich zgodą.

§ 1.

Wydatki związane z ubezpieczeniem następstw nieszczęśliwych wypadków skazanych, wykonujących

nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne oraz pracę społecznie użyteczną,

ponosi Skarb Państwa.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy

zawieraniu przez podmioty uprawnione umowy ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych

wypadków skazanych wykonujących nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne

oraz pracę społecznie użyteczną, a także minimalną i maksymalną sumę ubezpieczenia,

na którą umowa taka może zostać zawarta, podmioty uprawnione do zawierania umów ubezpieczenia

oraz termin zawierania umów, mając na uwadze potrzebę zagwarantowania skazanym, wykonującym

nieodpłatną, kontrolowaną pracę na cele społeczne lub pracę społecznie użyteczną,

odpowiedniej rekompensaty w przypadku zaistnienia przy wykonywaniu tej pracy nieszczęśliwego

wypadku oraz sprawne wykonywanie czynności związanych z zawieraniem umowy ubezpieczenia.

§ 1.

Sądowy kurator zawodowy w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia wzywa skazanego

oraz poucza go o prawach i obowiązkach oraz konsekwencjach wynikających z uchylania

się od odbywania kary, a także określa, po wysłuchaniu skazanego, rodzaj, miejsce

i termin rozpoczęcia pracy, o czym niezwłocznie informuje właściwy organ gminy i podmiot,

na rzecz którego będzie wykonywana praca.

§ 2.

W wypadku gdy skazany nie stawi się na wezwanie lub pouczony o prawach, obowiązkach

i konsekwencjach związanych z wykonywaniem nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele

społeczne oświadczy sądowemu kuratorowi zawodowemu, że nie wyraża zgody na podjęcie

pracy, kurator kieruje do sądu wniosek o orzeczenie kary zastępczej.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadkach, gdy skazany nie podejmie pracy w

wyznaczonym terminie lub w inny sposób uchyla się od odbywania kary ograniczenia wolności

lub wykonania ciążących na nim obowiązków.

§ 4.

Zmiana rodzaju, miejsca lub terminu rozpoczęcia pracy może nastąpić na podstawie decyzji

sądowego kuratora zawodowego w szczególnie uzasadnionych wypadkach; przepis § 1 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Właściwy organ gminy informuje sądowego kuratora zawodowego o wyznaczonych dla skazanych

miejscach pracy, rodzaju pracy oraz osobach odpowiedzialnych za organizowanie pracy

i kontrolowanie jej przebiegu.

§ 2.

Osoby, o których mowa w § 1, obowiązane są do niezwłocznego informowania sądowego

kuratora zawodowego o istotnych okolicznościach dotyczących przebiegu pracy i zachowania

się skazanego, a w szczególności o terminie rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbie

godzin przepracowanych przez skazanego, rodzaju wykonywanej przez niego pracy, niezgłoszeniu

się do pracy, niepodjęciu przydzielonej pracy, przeszkodzie uniemożliwiającej wykonanie

pracy, opuszczeniu pracy bez usprawiedliwienia, każdym przypadku niesumiennego wykonywania

pracy oraz uporczywego nieprzestrzegania ustalonego porządku i dyscypliny pracy.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej oraz ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb wyznaczania przez właściwy organ gminy podmiotów wskazanych w art. 56 § 2, w

których wykonywana jest kara ograniczenia wolności i praca społecznie użyteczna, czynności

tych podmiotów, a także podmiotów, o których mowa w art. 56 § 3, w zakresie wykonywania

tej kary i pracy, w tym dotyczące organizowania miejsc pracy i przydziału pracy oraz

kontroli skazanych, a także dopuszczalny dzienny wymiar czasu pracy skazanych, mając

na względzie konieczność zapewnienia warunków do sprawnego wykonywania kary ograniczenia

wolności i pracy społecznie użytecznej.

§ 1.

Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat

albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd

może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele

kary zostaną przez ten środek spełnione.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim.

§ 1.

Kto w razie powstania pożaru nie dopełnia obowiązku określonego w przepisach o ochronie

przeciwpożarowej oraz Państwowej Straży Pożarnej w postaci

1)

niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz: centrum

powiadamiania ratunkowego lub jednostki ochrony przeciwpożarowej albo Policji bądź

wójta albo sołtysa,

2)

podporządkowania się zarządzeniu kierującego działaniem ratowniczym,

3)

udzielenia niezbędnej pomocy kierującemu działaniem ratowniczym, na jego żądanie,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto utrudnia prowadzenie działań ratowniczych, a w szczególności

utrudnia dojazd do obiektów zagrożonych jednostkom ochrony przeciwpożarowej, prowadzącym

działania ratownicze.

§ 3.

Kto uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych z

zakresu ochrony przeciwpożarowej przez uprawnionego strażaka Państwowej Straży Pożarnej,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio

art. 77, 78, 83, 84 i 86 § 2.

Sąd może orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z umieszczeniem

w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne tylko wtedy, gdy

jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego

związanego z jego chorobą psychiczną, zaburzeniami preferencji seksualnych, upośledzeniem

umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem

tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa, a w sprawach osób

z zaburzeniami preferencji seksualnych - także lekarza seksuologa.

§ 1.

Kto

1)

zanieczyszcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, lub

2)

dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, nie spełniając wymagań określonych

w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, lub

3)

nie będąc do tego uprawnionym, dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi

w myśl przepisów o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto zanieczyszcza wodę służącą do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami

przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,

podlega karze grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.

§ 3.

Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub

w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu lub dostarcza do tych obiektów wodę niespełniającą

wymagań określonych w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków.

W postępowaniu w przedmiocie kasacji stosuje się odpowiednio przepisy działu X niniejszego kodeksu oraz art. 522, 526 § 1, art. 529, 530 § 2 i 3, art. 531

§ 1, art. 532 § 1, art. 534 § 2, art. 535-537, 538 § 1 i 3 oraz art. 539 Kodeksu postępowania

karnego.

Skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od alkoholu albo środków odurzających

lub substancji psychotropowych, a także skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych obejmuje się, za jego

zgodą, odpowiednim leczeniem i rehabilitacją; w razie braku zgody o stosowaniu leczenia

lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny.

§ 1.

Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając

w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej

osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

§ 1.

Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200,

jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim

poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub

niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej,

do spotkania z nim,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2.

Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu

poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej

czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych,

i zmierza do jej realizacji,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 1.

W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego sąd, a w postępowaniu

przygotowawczym prokurator, powołuje co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.

§ 2.

Na wniosek psychiatrów do udziału w wydaniu opinii powołuje się ponadto biegłego lub

biegłych innych specjalności.

§ 3.

Do udziału w wydaniu opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego, w zakresie

zaburzeń preferencji seksualnych, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator,

powołuje biegłego lekarza seksuologa.

§ 4.

Biegli nie mogą pozostawać ze sobą w związku małżeńskim ani w innym stosunku, który

mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich samodzielności.

§ 5.

Opinia biegłych powinna zawierać stwierdzenia dotyczące zarówno poczytalności oskarżonego

w chwili popełnienia czynu, jak i jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego oraz

zdolności do udziału w postępowaniu, a w razie potrzeby co do okoliczności wymienionych

w art. 93 Kodeksu karnego.

Na postanowienie dotyczące przeszukania, zatrzymania rzeczy i w przedmiocie dowodów

rzeczowych oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały

naruszone; zażalenie na postanowienie wydane lub czynność dokonaną w postępowaniu

przygotowawczym rozpoznaje sąd rejonowy, w okręgu którego toczy się postępowanie.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 296 § 3, art. 297 § 1 lub art. 299,

grzywnę orzeczoną obok kary pozbawienia wolności można wymierzyć w wysokości do 3 000

stawek dziennych.

W postępowaniu przyspieszonym stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, jeżeli

przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

§ 1.

W postępowaniu przyspieszonym mogą być rozpoznawane sprawy o przestępstwa podlegające

rozpoznaniu w trybie uproszczonym, jeżeli sprawca został ujęty na gorącym uczynku

popełnienia przestępstwa lub bezpośrednio potem, zatrzymany oraz w ciągu 48 godzin

doprowadzony przez Policję i przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie

sprawy w postępowaniu przyspieszonym, zwanym dalej „wnioskiem o rozpoznanie sprawy”.

§ 2.

Postępowanie przyspieszone toczy się w trybie publicznoskargowym także o przestępstwa

ścigane z oskarżenia prywatnego, jeżeli miały one charakter chuligański.

§ 3.

Można odstąpić od zatrzymania i przymusowego doprowadzenia do sądu sprawcy ujętego

w warunkach określonych w § 1 lub zwolnić zatrzymanego, zobowiązując go do stawienia

się w sądzie w wyznaczonym miejscu i czasie, w okresie nieprzekraczającym 72 godzin

od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, ze skutkiem wezwania. Wniosek

o rozpoznanie sprawy przekazuje się w takim wypadku sądowi wraz z materiałem dowodowym

w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania albo oddania sprawcy w ręce Policji, a gdy

termin ten upływa w dniu wolnym od pracy - w najbliższym dniu roboczym, tak jednak

aby sąd mógł przystąpić do rozpoznania sprawy przed upływem 72 godzin od chwili zatrzymania

albo oddania sprawcy w ręce Policji.

§ 4.

W stosunku do sprawcy występku o charakterze chuligańskim przepis § 3 może być stosowany

wyjątkowo, jeżeli z okoliczności wynika, że sprawca stawi się w sądzie w wyznaczonym

miejscu i czasie oraz nie będzie utrudniał postępowania w inny sposób.

§ 1.

Dochodzenie można ograniczyć do przesłuchania osoby podejrzanej w charakterze podejrzanego

oraz zabezpieczenia dowodów w niezbędnym zakresie. W toku dochodzenia czynności procesowych

określonych w art. 303 i 321 można nie dokonywać.

§ 2.

Podejrzanego poucza się o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania

wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do korzystania z pomocy obrońcy, do złożenia

- już w toku dochodzenia - wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1, a także o możliwości

złożenia przez prokuratora wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1, oraz o obowiązkach

i konsekwencjach wskazanych w art. 74, 75, 138, 139 i 517e § 2. Pouczenie to należy

wręczyć podejrzanemu na piśmie za potwierdzeniem odbioru.

§ 3.

Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1,

lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 387 § 1, podejrzanego przesłuchuje

prokurator.

§ 1.

W razie istnienia podstaw do wystąpienia z wnioskiem o rozpoznanie sprawy, Policja

sporządza taki wniosek i przekazuje go do sądu wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym,

zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora; wniosek ten zastępuje akt oskarżenia.

§ 2.

Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1,

lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 387 § 1, Policja przedstawia wniosek

o rozpoznanie sprawy prokuratorowi do zatwierdzenia. Prokurator może odmówić zatwierdzenia

wniosku o rozpoznanie sprawy, podejmując decyzję co do dalszego toku sprawy; zatwierdzając

wniosek o rozpoznanie sprawy, może też dołączyć do niego wniosek, o którym mowa w

art. 335 § 1.

§ 3.

Wniosek o rozpoznanie sprawy powinien zawierać dane, o których mowa w art. 332 § 1

pkt 1-5; przepisy art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1 stosuje się odpowiednio; art. 334

§ 2 nie stosuje się. Policja doręcza pokrzywdzonemu pisemne pouczenie o uprawnieniach

wynikających z art. 46 § 1 Kodeksu karnego i art. 387 § 2 oraz o treści art. 49a i 474a, a także o prawie do złożenia oświadczenia

o działaniu w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

§ 4.

Każda osoba wezwana przez Policję w charakterze świadka, biegłego, tłumacza lub specjalisty

jest obowiązana stawić się w sądzie we wskazanym terminie.

§ 1.

Odpis wniosku o rozpoznanie sprawy prezes sądu lub sąd doręcza oskarżonemu oraz jego

obrońcy, jeżeli został ustanowiony, oznaczając czas na przygotowanie do obrony. Oskarżonemu

należy umożliwić kontakt z obrońcą bez obecności osób trzecich.

§ 2.

W razie niestawiennictwa oskarżonego, o którym mowa w art. 517b § 3, jeżeli sąd uzna

nieobecność oskarżonego na rozprawie za nieusprawiedliwioną, może prowadzić rozprawę

pod jego nieobecność, a wydanego wyroku nie uważa się za zaoczny; w takim wypadku

odpis wniosku o rozpoznanie sprawy załącza się do akt sprawy.

§ 3.

Sąd przystępuje niezwłocznie do rozpoznania sprawy; przepisów art. 339 § 1 pkt 1 i

2 i § 3-5, art. 351 § 1 oraz art. 353 i 474a § 2 nie stosuje się.

§ 4.

Powództwo cywilne jest niedopuszczalne.

§ 1.

Postępowanie przyspieszone prowadzi się również w razie potrzeby przerwania rozprawy;

łączny czas zarządzonych przerw nie może przekroczyć 14 dni.

§ 2.

W razie zarządzenia przerwy sąd rozstrzyga w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego.

§ 3.

Przepisów art. 98 § 2 i art. 411 § 1 nie stosuje się.

§ 1.

Jeżeli sąd przed rozprawą główną lub w jej toku stwierdzi, że sprawa nie podlega rozpoznaniu

w trybie przyspieszonym albo nie można jej rozpoznać z zachowaniem dopuszczalnego

czasu przerw w rozprawie, o którym mowa w art. 517f § 1, rozpoznaje sprawę w dalszym

ciągu w trybie uproszczonym w tym samym składzie. W razie niemożności rozpoznania

sprawy także w trybie uproszczonym sąd rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego

i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego

na zasadach ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego.

§ 2.

Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd

stwierdzi, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, zaś dokonanie

niezbędnych czynności w postępowaniu sądowym powodowałoby znaczne trudności, przekazuje

sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach

ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego; przed przekazaniem sprawy sąd rozstrzyga

w przedmiocie środka zapobiegawczego.

§ 3.

Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd

przewiduje możliwość wymierzenia kary powyżej 2 lat pozbawienia wolności, rozstrzyga

w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia

postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych; sędzia, który brał udział w wydaniu

postanowienia, jest z mocy prawa wyłączony od dalszego udziału w sprawie.

§ 4.

W razie skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia

jej wykonania sąd, po wysłuchaniu stron, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego.

§ 1.

Wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku może być zgłoszony

ustnie do protokołu rozprawy lub posiedzenia albo złożony na piśmie w terminie zawitym

3 dni od daty ogłoszenia wyroku. Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać

tego z oskarżonych, którego dotyczy.

§ 2.

Sąd sporządza uzasadnienie wyroku w terminie 3 dni od daty złożenia wniosku o sporządzenie

uzasadnienia.

§ 3.

Termin do wniesienia apelacji wynosi 7 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty

doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.

§ 4.

W razie złożenia apelacji przekazuje się ją niezwłocznie wraz z aktami sądowi odwoławczemu,

który rozpoznaje sprawę najpóźniej w ciągu miesiąca od daty jej wpływu do tego sądu.

Przepisu art. 448 nie stosuje się.

§ 5.

W wypadku wniesienia apelacji przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika sąd odwoławczy

dołącza do zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej odpis apelacji strony przeciwnej.

§ 1.

Jeżeli po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd stwierdza, że zachodzi potrzeba uzupełnienia

postępowania dowodowego co do istoty sprawy, może - uchylając wyrok - przekazać sprawę

prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.

§ 2.

W wypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania dalsze postępowanie

toczy się w trybie uproszczonym. W razie niemożności rozpoznania sprawy w postępowaniu

uproszczonym, uchylając wyrok, sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia

postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.

§ 1.

Dla umożliwienia oskarżonemu korzystania z pomocy obrońcy w postępowaniu przyspieszonym

ustanawia się obowiązek pełnienia przez adwokatów dyżurów w czasie i miejscu ustalonym

w odrębnych przepisach.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób zapewnienia oskarżonemu

korzystania z pomocy obrońcy i możliwości jego wyboru w postępowaniu przyspieszonym,

w tym organizacji dyżurów, o których mowa w § 1, mając na uwadze prawidłowy przebieg

postępowania przyspieszonego oraz konieczność zapewnienia oskarżonemu możliwości wyboru

obrońcy.

W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo podlegające jurysdykcji polskich

sądów karnych może przebywać na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

właściwy miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, a w postępowaniu sądowym

i wykonawczym - z urzędu lub na wniosek właściwego sądu rejonowego, może wydać europejski

nakaz aresztowania, zwany w niniejszym rozdziale „nakazem”.

§ 1.

Jeżeli istnieje podejrzenie, że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, a jej miejsce pobytu nie jest znane, prokurator,

a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła jego

odpis do centralnej jednostki Policji współpracującej z Interpolem z wnioskiem o wszczęcie

poszukiwań międzynarodowych.

§ 2.

Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane lub zostało ustalone w wyniku poszukiwań,

o których mowa w § 1, prokurator, a w postępowaniu sądowym i wykonawczym sąd okręgowy,

który wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio organowi sądowemu państwa wykonania

nakazu; odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło

się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.

§ 4.

Przekazanie nakazu oraz wszystkich związanych z nim informacji i dokumentów może nastąpić

również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych w

sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.

§ 1.

Właściwy sąd lub prokurator może wystąpić do organu sądowego państwa wykonania nakazu

o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub mogących stanowić

dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telekomunikacyjnych

lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym

lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2.

Można wystąpić o zajęcie i przekazanie dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1,

również wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę

osoby ściganej.

§ 3.

Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu,

jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania

nakazu.

§ 4.

Przepisy rozdziału 62a stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny

czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn

karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, może odroczyć

jego wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania

w kraju kary pozbawienia wolności.

§ 2.

W sytuacji określonej w § 1 sąd, po powiadomieniu o jej zaistnieniu organu, który

wydał nakaz europejski, może, na jego wniosek, czasowo przekazać osobę ściganą na

warunkach określonych w porozumieniu zawartym z tym organem. Porozumienie takie powinno

być sporządzone na piśmie i określać warunki przekazania, w tym zwłaszcza termin powrotnego

przekazania osoby ściganej.

§ 1.

Właściwy sąd lub prokurator na wniosek organu sądowego państwa wydania nakazu europejskiego

dokonuje zajęcia i przekazania przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa,

przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, lub

mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń

telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie

informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.

§ 2.

Zajęcia i przekazania dowodów i przedmiotów, o których mowa w § 1, należy dokonać

również wtedy, gdy wykonanie nakazu europejskiego nie jest możliwe ze względu na śmierć

lub ucieczkę osoby ściganej.

§ 3.

Przy przekazaniu przedmiotów, o których mowa w § 1, można zastrzec ich zwrot, w szczególności

gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4.

Przepisy rozdziału 62b stosuje się odpowiednio.

§ 1.

O każdorazowym wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa

obcego, na jego prośbę, zawiadamia się niezwłocznie właściwy miejscowo urząd konsularny

tego państwa lub - w braku takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego

państwa.

§ 2.

W razie zatrzymania obywatela państwa obcego należy zatrzymanemu umożliwić, na jego

prośbę, nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub

przedstawicielstwem dyplomatycznym, a w razie zatrzymania osoby nieposiadającej żadnego

obywatelstwa - z przedstawicielem państwa, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania.