Ustawa z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 110

a)

po § 2 dodaje się § 2a-2i w brzmieniu

„

§ 2a.

Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony,

nie dłuższy niż 90 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie, w celi mieszkalnej,

w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m

1)

wprowadzenia stanu wojennego, wyjątkowego lub klęski żywiołowej, lub w czasie ich

obowiązywania,

2)

ogłoszenia na terenie położenia zakładu karnego lub aresztu śledczego stanu zagrożenia

epidemiologicznego lub stanu epidemii albo wystąpienia w zakładzie karnym lub areszcie

śledczym stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii

- uwzględniając stopień zagrożenia dla życia i zdrowia;

3)

konieczności zapobieżenia wystąpieniu innego zdarzenia stanowiącego bezpośrednie zagrożenie

dla bezpieczeństwa skazanego albo bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego

albo zapobieżenia skutkom takiego zdarzenia.

§ 2b.

Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony,

nie dłuższy niż 14 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie, w celi mieszkalnej,

w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m

1)

skazanego na karę pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata,

2)

skazanego określonego w art. 64 § 1 lub 2 oraz art. 65 Kodeksu karnego,

3)

skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego,

4)

skazanego, który samowolnie uwolnił się od odbywania kary pozbawienia wolności,

5)

skazanego, który korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub

aresztu śledczego, nie powrócił w wyznaczonym terminie,

6)

przetransportowanego na polecenie sądu lub prokuratora z innego zakładu karnego lub

aresztu śledczego, w celu udziału w rozprawie lub innych czynnościach procesowych,

7)

osoby tymczasowo aresztowanej, ukaranej karą porządkową lub co do której zastosowano

inne środki przymusu skutkujące pozbawienie wolności.

§ 2c.

Okres, o którym mowa w § 2b, może być przedłużony tylko za zgodą sędziego penitencjarnego.

Łączny okres umieszczenia skazanego w warunkach określonych w § 2b nie może przekroczyć

28 dni.

§ 2d.

Wydając decyzję na podstawie § 2a-2c, należy minimalizować zagrożenie pogorszenia

warunków wykonywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zmierzać

do szybkiego umieszczenia w celi mieszkalnej, o której mowa w § 2.

§ 2e.

W decyzji wydanej na podstawie § 2a-2c należy określić czas oraz przyczyny umieszczenia

skazanego w warunkach, w których powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na skazanego

wynosi mniej niż 3 m

§ 2f.

Skargę na decyzję wydaną na podstawie § 2a-2c sąd rozpoznaje w terminie 7 dni.

§ 2g.

Decyzję o umieszczeniu skazanego w warunkach określonych w § 2a-2c należy niezwłocznie

uchylić, jeżeli ustaną przyczyny, dla których została ona wydana.

§ 2h.

W wypadkach przewidzianych w § 2b i 2c należy zapewnić skazanemu codzienne spacery

dłuższe o pół godziny oraz korzystanie z dodatkowych zajęć kulturalno-oświatowych

lub z zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu.

§ 2i.

Przepisy § 2b lub 2c mogą być stosowane wobec tego samego skazanego nie wcześniej

niż po upływie 180 dni od dnia zakończenia okresu, na który nastąpiło poprzednie umieszczenie

w warunkach w nich określonych.

”

,

b)

dodaje się § 5 w brzmieniu

„

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania właściwych

organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych

przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów, w szczególności tryb postępowania

Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dyrektorów okręgowych oraz dyrektorów zakładów

karnych lub aresztów śledczych w zakresie zawiadamiania o przekroczonej pojemności

odpowiednio w skali kraju, obszaru działania okręgowego inspektoratu oraz zakładu

karnego lub aresztu śledczego, tryb postępowania dyrektorów zakładów karnych i aresztów

śledczych w zakresie organizowania dodatkowych cel mieszkalnych, a także tryb postępowania

prezesów sądów i kierowników jednostek organizacyjnych prokuratury w wypadku

przeludnienia zakładów karnych lub aresztów śledczych ponad ustaloną pojemność w skali

kraju, uwzględniając konieczność humanitarnego traktowania osadzonych, z poszanowaniem

ich godności ludzkiej.

”

;

2)

w art. 151

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd może odroczyć wykonanie kary pozbawienia wolności na okres do 6 miesięcy, jeżeli

natychmiastowe wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie

skutki lub jeżeli liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekracza

w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności z powodu przekroczenia w skali kraju

ogólnej pojemności zakładów karnych lub aresztów śledczych nie stosuje się wobec skazanego,

który dopuścił się przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia lub

orzeczono w stosunku do niego karę przekraczającą 2 lata pozbawienia wolności.

”

;

3)

uchyla się art. 248.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 6 grudnia 2009 r.