Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 października 2009 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rybactwie śródlądowym

1

Ustawa określa zasady i warunki ochrony, chowu, hodowli i połowu ryb w powierzchniowych

wodach śródlądowych, zwanych dalej „wodami”, w wodach znajdujących się w urządzeniach

wodnych oraz w obiektach przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb.

2.

Za chów ryb uważa się działania zmierzające do utrzymywania i zwiększania produkcji

ryb, a za hodowlę - chów połączony z doborem i selekcją, w celu zachowania i poprawienia

wartości użytkowej ryb.

3.

Ryby i inne organizmy wodne żyjące w wodzie stanowią jej pożytki.

4.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień umów międzynarodowych dotyczących gospodarki

rybackiej w wodach granicznych.

Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 6 ust. 2a, 2b i 3, art. 15 ust.

2 i 2b, art. 17 ust. 1, 3 i 6, art. 18, art. 20 ust. 3b, art. 27b ust. 2, są zadaniami

z zakresu administracji rządowej.

Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów karty wędkarskie lub karty łowiectwa

podwodnego zachowują ważność do dnia 31 grudnia 1998 r. Osoby posiadające te karty,

przy ich wymianie w terminie określonym w zdaniu poprzednim na karty wymagane według

przepisów tej ustawy, są zwolnione z obowiązku składania egzaminu, o którym mowa w

art. 7 ust. 5.

1

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do warunków chowu, hodowli i połowu raków,

minogów oraz innych organizmów żyjących w wodzie, stanowiących jej pożytki, z tym

że rak błotny i rak szlachetny nie mogą być przedmiotem amatorskiego połowu.

2.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Na wprowadzenie do wód gatunków ryb, które w Polsce nie występują, jest wymagane zezwolenie

ministra właściwego do spraw rybołówstwa, wydane w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska i po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

1

Do chowu, hodowli lub połowu ryb

1)

uprawniony jest

a)

władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb

i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących,

b)

właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do

których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne,

c)

właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie

rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb,

2)

w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia

właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim

na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej

- zwani dalej „uprawnionymi do rybactwa”.

2.

Uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania związane z prowadzoną

gospodarką rybacką.

Osoba dokonująca połowu ryb na rzecz uprawnionego do rybactwa jest obowiązana posiadać

i okazywać na żądanie dokument stwierdzający upoważnienie uprawnionego do połowu ryb.

1.

Uprawniony do rybactwa w obwodzie rybackim jest obowiązany prowadzić racjonalną gospodarkę

rybacką.

2

Racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystywaniu produkcyjnych możliwości wód,

zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa

w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie

umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa.

2a

Właściwy marszałek województwa, co najmniej raz na trzy lata, dokonuje na podstawie

operatu rybackiego i dokumentacji, o której mowa w ust. 4, oceny wypełnienia przez

uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej.

2b

O wynikach oceny, o której mowa w ust. 2a, marszałek województwa powiadamia właściciela

wody.

3

Marszałek województwa w wyjątkowo uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza w razie zanieczyszczenia

wód uniemożliwiającego chów lub hodowlę ryb albo masowego wystąpienia chorób ryb,

może, w drodze decyzji administracyjnej wydanej po zasięgnięciu opinii właściwego

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zwolnić od obowiązku, o którym mowa

w ust. 1, lub uznać zbiornik wodny za nieprzydatny do prowadzenia racjonalnej gospodarki

rybackiej na czas określony.

4

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

5

Minister realizując upoważnienie, o którym mowa w ust. 4, kierować się będzie potrzebą

uzyskania informacji dotyczących stanu gospodarki rybackiej oraz koniecznością zapewnienia

ichtiologicznej oceny gospodarki rybackiej prowadzonej przez uprawnionego do rybactwa.

1.

Operat rybacki określający zasady prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w obwodzie

rybackim sporządza uprawniony do rybactwa.

2.

Operat rybacki sporządza się raz na 10 lat w formie opisowej i graficznej.

3.

Część opisowa operatu rybackiego powinna zawierać w szczególności

1)

dane dotyczące uprawnionego do rybactwa;

2)

dane i informacje dotyczące obwodu rybackiego;

3)

zasady prowadzenia gospodarki rybackiej, opracowane z uwzględnieniem zróżnicowania

obwodu rybackiego na zasadniczy i uzupełniający obwód rybacki.

4.

Uprawniony do rybactwa może dokonać zmian w operacie rybackim przed upływem terminu,

o którym mowa w ust. 2, o ile warunki korzystania z wód regionu uległy istotnej zmianie.

5.

Operat rybacki oraz jego zmiany wymagają uzyskania pozytywnej opinii uprawnionej jednostki.

6.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

7.

Minister, określając sposoby sporządzania i opiniowania operatu rybackiego oraz wymagania,

jakim powinien odpowiadać operat rybacki, wskaże niezbędne elementy, które powinny

być zawarte w operacie rybackim i zaopiniowane przez uprawnioną jednostkę. Minister

uwzględni potrzebę opracowania i zaopiniowania szczegółowej charakterystyki obwodu

rybackiego oraz planu gospodarki rybackiej obejmującego w szczególności informacje

o nakładach rzeczowo-finansowych, zasadach i warunkach odtwarzania zasobów ryb z gatunków

wędrownych lub zagrożonych pogarszającymi się warunkami rozrodu naturalnego w wodach

obwodu rybackiego.

1.

Za amatorski połów ryb uważa się pozyskiwanie ich wędką lub kuszą.

2.

Amatorski połów ryb może uprawiać osoba posiadająca dokument uprawniający do takiego

połowu, zwany dalej „kartą wędkarską” lub „kartą łowiectwa podwodnego”, a jeżeli połów

ryb odbywa się w wodach uprawnionego do rybactwa - posiadająca ponadto jego zezwolenie.

3.

Z obowiązku posiadania karty wędkarskiej są zwolnione osoby do lat 14, z tym że mogą

one uprawiać amatorski połów ryb wyłącznie pod opieką osoby pełnoletniej posiadającej

taką kartę.

4.

Z obowiązku posiadania karty wędkarskiej lub karty łowiectwa podwodnego są zwolnieni

cudzoziemcy czasowo przebywający w Polsce, posiadający zezwolenie, o którym mowa w

ust. 2. Z obowiązku tego zwolnione są także osoby uprawiające amatorski połów ryb

w wodach uprawnionej do rybactwa osoby fizycznej, jeżeli uzyskały od niej zezwolenie

na połów w tych wodach.

5.

Kartę wędkarską lub kartę łowiectwa podwodnego wydaje starosta, po złożeniu przez

osobę zainteresowaną egzaminu ze znajomości ochrony i połowu ryb przed komisją powołaną

przez społeczną organizację amatorskiego połowu ryb; z obowiązku składania egzaminu

są zwolnione osoby posiadające średnie lub wyższe wykształcenie rybackie.

6.

Osoba, wobec której orzeczono cofnięcie karty wędkarskiej lub karty łowiectwa podwodnego,

może przystąpić do powtórnego egzaminu najwcześniej po upływie terminu, o którym mowa

w art. 27 ust. 2 pkt 3.

7.

Społeczna organizacja amatorskiego połowu ryb za przeprowadzenie egzaminu, o którym

mowa w ust. 5, pobiera opłaty w wysokości przez siebie ustalonej.

8.

Uprawniony do rybactwa za wydane zezwolenie na uprawianie amatorskiego połowu ryb

może pobierać opłatę w wysokości przez siebie ustalonej.

1.

Zabrania się połowu ryb

1)

w wypadkach określonych przepisami o ochronie przyrody;

2)

o wymiarach ochronnych;

3)

w okresie ochronnym;

4)

w odległości mniejszej niż 50 m od budowli i urządzeń hydrotechnicznych piętrzących

wodę;

5)

sieciami, wędkami lub kuszami innymi niż określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 21;

6

przez wytwarzanie w wodzie pola elektrycznego charakterystycznego dla prądu zmiennego;

7)

środkami trującymi i odurzającymi;

8)

narzędziami kaleczącymi, z wyjątkiem sznurów hakowych, pęczków hakowych, haczyka wędki

i harpuna kuszy;

9)

materiałami wybuchowymi;

10)

przez ich głuszenie;

11)

więcej niż dwiema wędkami jednocześnie, a w wypadku ryb łososiowatych i lipieni -

więcej niż jedną wędką;

12)

wędką

a)

w odległości mniejszej niż 50 m od rozstawionych w wodzie narzędzi połowowych uprawnionego

do rybactwa,

b)

w odległości mniejszej niż 75 m od znaku oznaczającego dokonywanie podwodnego połowu

ryb kuszą,

c)

przez podnoszenie i opuszczanie przynęty w sposób ciągły, z wyjątkiem łowienia ryb

pod lodem;

13)

kuszą

a

ryb łososiowatych i węgorzy,

b)

na szlaku żeglownym,

c)

od dnia 15 października do dnia 15 maja,

d)

przy użyciu specjalnych aparatów do oddychania w wodzie,

e)

w odległości mniejszej niż 75 m od innych osób oraz ustawionych w wodzie narzędzi

połowowych.

2.

Zabrania się pozyskiwania ikry ryb, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz niszczenia

ikry złożonej na tarliskach i krześliskach.

1.

Ryby złowione z naruszeniem przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1-3, jeżeli są żywe, niezwłocznie

wypuszcza się do tego samego łowiska, z zachowaniem niezbędnej staranności.

2.

Jeżeli podczas jednego połowu masa ryb, wymienionych w art. 8 ust. 1 pkt 2, przekroczy

10% w razie użycia narzędzia ciągnionego, a 5% w razie użycia narzędzia stawnego -

niezwłocznie wypuszcza się wszystkie ryby do tego samego łowiska, z zachowaniem niezbędnej

staranności.

1

Zabrania się

1)

przechowywania, przewożenia, przetwórstwa i wprowadzania do obrotu ikry i ryb złowionych

lub pozyskanych z naruszeniem przepisów art. 8 i 9;

2)

wprowadzania do obrotu ryb pochodzących z amatorskiego połowu ryb.

2.

Osoba fizyczna lub prawna przetwarzająca lub wprowadzająca ryby do obrotu jest obowiązana

posiadać dokument stwierdzający pochodzenie ryb.

§ 1.

Grzywny przewidziane w ustawach szczególnych wymierza się według zasad przewidzianych

w Kodeksie karnym.

§ 2.

Przepis § 1 nie dotyczy ustawy karnej skarbowej, a także wypadków, w których ustawa szczególna określa grzywnę kwotowo.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zabrania się połowu ryb i raków przez wyciąganie ich z nor oraz naruszania nor.

1

Publiczne śródlądowe wody powierzchniowe płynące dzieli się na obwody rybackie.

1a

Do obwodu rybackiego nie włącza się wód znajdujących się w granicach parku narodowego

lub rezerwatu przyrody, w których jest zabronione wykonywanie rybactwa, oraz wód w

sztucznych zbiornikach wodnych przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb i innych organizmów

wodnych, usytuowanych na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących,

jeżeli wody w tych zbiornikach sztucznie zajęły grunty, które nie stanowią własności

publicznej.

2.

Obwód rybacki składa się z

1)

zasadniczego obwodu rybackiego oraz

2)

uzupełniającego obwodu rybackiego.

3.

Zasadniczy obwód rybacki obejmuje wody jezior, zbiorników wodnych, rzek, kanałów lub

cieków naturalnych niezbędnych do prowadzenia przez uprawnionego do rybactwa racjonalnej

gospodarki rybackiej.

4.

Uzupełniający obwód rybacki obejmuje wody płynące dopływów zasadniczego obwodu rybackiego,

na których uprawniony do rybactwa okresowo wykonuje czynności związane z prowadzeniem

racjonalnej gospodarki rybackiej, określone w operacie rybackim, a w szczególności

połowy tarlaków, zarybiania oraz zabiegi ochronne.

5.

W obwodzie rybackim uprawnioną do rybactwa może być tylko jedna osoba fizyczna albo

prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

1

W miejscach szczególnie przydatnych do prowadzenia chowu lub hodowli ryb mogą być

ustanawiane obręby hodowlane, w ramach obwodu rybackiego lub poza nim.

2.

Wstęp do obrębu hodowlanego wymaga uzgodnienia z uprawnionym do rybactwa.

3.

W obrębie hodowlanym nie obowiązują uprawnionego do rybactwa zakazy, o których mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 2-7 i ust. 2, oraz nakaz określony w art. 20 ust. 2.

4.

Obręb hodowlany nie może być ustanowiony w przyujściowych odcinkach cieków wpadających

do morza.

1.

W ramach obwodu rybackiego, w wodach, w których znajdują się miejsca stałego tarła

oraz rozwoju narybku gromadnego zimowania, bytowania i przepływu ryb, mogą być ustanawiane

obręby ochronne.

2.

W obrębach ochronnych zabrania się połowu oraz czynności szkodliwych dla ryb, a w

szczególności naruszania urządzeń tarliskowych, dna zbiornika i roślinności wodnej,

uprawiania sportów motorowodnych i urządzania kąpielisk.

1.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia, ustanawia

i znosi obwody rybackie.

2

Obręby ochronne ustanawia lub znosi zarząd województwa, w drodze uchwały, z urzędu

albo na wniosek uprawnionego do rybactwa lub właściwego dyrektora regionalnego zarządu

gospodarki wodnej. Obręb ochronny ustanawia się na czas nieokreślony albo na czas

określony.

2a

W przypadku konieczności zniesienia obwodu rybackiego na wodach objętych formami ochrony

przyrody obwód rybacki znosi się po upływie terminu, na który została zawarta umowa,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, chyba że uprawniony do rybactwa wyrazi zgodę

na wcześniejsze rozwiązanie umowy.

2b

Obręb hodowlany ustanawia marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej,

na wniosek uprawnionego do rybactwa, który prowadzi działalność w zakresie chowu i

hodowli zwierząt akwakultury oraz rozrodu ryb, w rozumieniu przepisów o ochronie zdrowia

zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

2c

Obręb hodowlany znosi marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, na

wniosek uprawnionego do rybactwa albo z urzędu, jeżeli uprawniony do rybactwa, o którym

mowa w ust. 2b, trwałe zaprzestał prowadzenia w obrębie hodowlanym działalności w

zakresie chowu lub hodowli zwierząt akwakultury oraz rozrodu ryb.

2d

Uchwałę zarządu województwa podjętą w sprawie, o której mowa w ust. 2, ogłasza się

w sposób zwyczajowo przyjęty oraz w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

3.

Ustanowienie obrębu hodowlanego w ramach obwodu rybackiego wymaga zawarcia umowy pomiędzy

uprawnionymi do rybactwa.

Uprawniony do rybactwa jest obowiązany oznakować obręby hodowlane i ochronne.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza do celów zarybieniowych, hodowli,

ochrony zdrowia ryb oraz do celów naukowo-badawczych, marszałek województwa może,

w drodze decyzji administracyjnej, zezwalać na odstępstwo od zakazów, o których mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 2-7 i ust. 2 oraz w art. 10 ust. 1, a także na dokonywanie połowu

ryb w obrębach ochronnych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 1, może,

w drodze decyzji administracyjnej, zezwalać na odstępstwo od zakazu, o którym mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 1.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w celu ochrony ryb i zapewnienia rybom możliwości

odbycia tarła

1)

marszałek województwa może, w drodze decyzji administracyjnej, zobowiązać

a)

użytkownika wód do umożliwienia swobodnego przepływu ryb, jeżeli przepływ taki nie

jest możliwy z przyczyn zależnych od tego użytkownika,

b)

uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim do zawieszenia połowu ryb niektórych

gatunków, z użyciem wybranych rybackich narzędzi i urządzeń połowowych

- w określonych wodach i na czas niezbędny do zapewnienia rybom ochrony i możliwości

odbycia tarła;

2)

zarząd województwa może, w drodze uchwały, wskazać miejsce i czas, w którym obowiązuje

całkowity albo częściowy zakaz uprawiania amatorskiego połowu ryb.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 3 pkt 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

5.

W przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków

określonych w decyzji, o której mowa w ust. 3 pkt 1, zarząd województwa wszczyna postępowanie

egzekucyjne dotyczące obowiązków o charakterze niepieniężnym.

6.

Uchwałę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, ogłasza się w sposób zwyczajowo przyjęty oraz

w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

Zabrania się uprawiania amatorskiego połowu ryb w miejscu i w czasie wskazanym w uchwale,

o której mowa w ust. 3 pkt 2.

1.

Przegradzanie sieciowymi rybackimi narzędziami połowowymi więcej niż połowy szerokości

łożyska wody płynącej jest możliwe wyłącznie na wodach niezaliczonych do wód śródlądowych

żeglownych i wymaga zezwolenia starosty.

2.

Ustawianie sieciowych rybackich narzędzi połowowych na wodach śródlądowych żeglownych

na szlaku żeglownym lub w bezpośrednim jego sąsiedztwie wymaga zezwolenia starosty,

wydanego w uzgodnieniu z właściwą terytorialnie administracją wód śródlądowych żeglownych

oraz organem administracji żeglugi śródlądowej.

3.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny określać uprawnionego do rybactwa,

miejsce wystawiania narzędzi, ich rodzaj i ilość, sposób oznakowania oraz okres połowu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

W obwodach rybackich, przez które przebiega granica województw, w sprawach dotyczących

rybactwa właściwy jest marszałek województwa, na którego terenie znajduje się większa

część powierzchni obwodu rybackiego.

2.

W obwodach rybackich, przez które przebiega granica powiatów, w sprawach dotyczących

rybactwa właściwy jest starosta powiatu, na którego terenie znajduje się większa część

powierzchni obwodu rybackiego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r., z wyjątkiem art. 18, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W wypadku wystąpienia wody poza linię brzegu, zabrania się czynienia przeszkód w jej

odpływie.

2.

Uprawniony do rybactwa może wejść na zalany grunt w celu połowu ryb. Posiadaczowi

gruntu zalanego wodą przysługuje odszkodowanie za szkody związane z wejściem na jego

grunt i połowem ryb.

3.

Ryby niewyłowione w ciągu miesiąca od zalania gruntu stanowią pożytki, do których

pobierania jest uprawniony posiadacz gruntu.

4.

Przepis ust. 2 nie ma zastosowania, jeżeli w wyniku zalania gruntów nastąpiło połączenie

się z wodami użytkowanymi przez innego uprawnionego do rybactwa.

1

Rybackie narzędzia i urządzenia połowowe może posiadać wyłącznie uprawniony do rybactwa

oraz dyrektor parku narodowego i uprawnione przez niego osoby, w celu wykonywania

ochrony ryb na wodach parku narodowego, z wyjątkiem osób prowadzących działalność

gospodarczą w zakresie produkcji i obrotu tymi narzędziami i urządzeniami.

2.

Sprzęt pływający służący do połowu ryb podlega obowiązkowi oznakowania i rejestracji.

3.

Rejestrację sprzętu, o którym mowa w ust. 2, prowadzi starosta.

3a.

Oznakowanie sprzętu pływającego służącego do połowu ryb powinno zawierać numer rejestracyjny

składający się z dwuliterowego oznaczenia województwa, myślnika, trzyliterowego oznaczenia

powiatu, myślnika, czterocyfrowej liczby od 0001 do 9999 odpowiadającej kolejnemu

numerowi wpisu do rejestru oraz litery „R” - oznaczającej uprawnionego do rybactwa

albo „A” - oznaczającej sprzęt pływający służący do amatorskiego połowu ryb.

3b

Sejmik województwa ustala, w drodze uchwały, trzyliterowe oznaczenie powiatu, o którym

mowa w ust. 3a.

4.

Uprawniony do rybactwa ma obowiązek trwale oznakować narzędzia rybackie i urządzenia

połowowe w sposób umożliwiający ustalenie ich właściciela.

5.

Zabrania się osobom nieuprawnionym podejmowania z wody narzędzi rybackich i urządzeń

połowowych.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

1)

szczegółowe warunki uprawiania amatorskiego połowu ryb;

2)

organizację społeczną uprawnioną do przeprowadzania egzaminów w zakresie ochrony i

połowu ryb;

3)

wzór karty wędkarskiej i karty łowiectwa podwodnego oraz wysokość opłat pobieranych

za ich wydanie;

4)

szczegółowe warunki ochrony i połowu ryb, rybackie narzędzia i urządzenia połowowe,

zasady ustanawiania obwodów rybackich, obrębów hodowlanych i ochronnych, oznakowania

obrębów i sprzętu pływającego służącego do połowu ryb oraz rejestracji tego sprzętu,

w tym dwuliterowe oznaczenie województwa, o którym mowa w art. 20 ust. 3a.

1.

Tworzy się Państwową Straż Rybacką.

2.

Zadaniem Państwowej Straży Rybackiej jest kontrola przestrzegania ustawy oraz przepisów

wydanych na jej podstawie.

3.

Państwowa Straż Rybacka jest wyodrębnioną jednostką organizacyjną podległą bezpośrednio

wojewodzie.

3a

Państwowa Straż Rybacka współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych

w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

4.

Strażnicy Państwowej Straży Rybackiej pełnią służbę w organach administracji państwowej

i podlegają przepisom ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm., z uwzględnieniem przepisu art. 26 ust. 1 niniejszej ustawy.

5.

W czasie wykonywania czynności służbowych strażnik Państwowej Straży Rybackiej ma

prawo do otrzymania bezpłatnego umundurowania, oznak służbowych, odznaki służbowej,

odzieży specjalnej i wyposażenia osobistego z obowiązkiem ich noszenia w czasie pełnienia

obowiązków służbowych.

6.

W wypadkach szczególnie uzasadnionych komendant wojewódzki Państwowej Straży Rybackiej

może zezwolić na używanie ubioru cywilnego w czasie wykonywania obowiązków służbowych.

7

Wojewoda, w drodze zarządzenia, nadaje regulamin Państwowej Straży Rybackiej, określający

szczegółową organizację i sposób działania tej straży.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W czasie wykonywania czynności służbowych strażnik Państwowej Straży Rybackiej jest

uprawniony do

1)

kontroli dokumentów uprawniających do połowu ryb u osób dokonujących połowu oraz dokumentów

stwierdzających pochodzenie ryb u osób przetwarzających lub wprowadzających ryby do

obrotu;

2)

kontroli ilości masy i gatunków odłowionych ryb, przetwarzanych lub wprowadzanych

do obrotu oraz przedmiotów służących do ich połowu;

3)

zabezpieczenia porzuconych ryb i przedmiotów służących do ich połowu w wypadku niemożności

ustalenia ich posiadacza;

4)

żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzania kontroli,

a w wypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia

a)

legitymowania osób podejrzanych w celu ustalenia ich tożsamości,

b)

odebrania za pokwitowaniem ryb i przedmiotów służących do ich połowu, z tym że ryby

należy przekazać za pokwitowaniem uprawnionemu do rybactwa, a przedmioty zabezpieczyć,

c)

zatrzymywania za pokwitowaniem dokumentów, o których mowa w pkt 1, z tym że dokumenty

te wraz z wnioskiem o ukaranie przekazuje się w terminie 7 dni właściwemu kolegium do spraw wykroczeń,

d)

kontroli środków transportowych w celu sprawdzenia zawartości ich ładunku w miejscach

związanych z połowem ryb,

e)

przeszukiwania osób i pomieszczeń na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego w celu znalezienia przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających

przepadkowi,

f)

doprowadzenia do najbliższego komisariatu lub posterunku Policji osób, w stosunku

do których zachodzi uzasadniona potrzeba podjęcia dalszych czynności wyjaśniających;

5)

dokonywania czynności sprawdzających w postępowaniu w sprawach o wykroczenia określone

w przepisach ustawy, udziału w tych sprawach w charakterze oskarżyciela publicznego

oraz wnoszenia środków zaskarżenia od rozstrzygnięć zapadłych w kolegium do spraw

wykroczeń;

6)

nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone w ustawie;

7)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, zwracania się o taką pomoc do

jednostek gospodarczych, organizacji społecznych, jak również w nagłych przypadkach

do każdego obywatela o udzielenie doraźnej pomocy na zasadach określonych w przepisach

o Policji, określających szczegółowo zasady żądania takiej pomocy;

8)

wstępu i wjazdu

a)

do pomieszczeń magazynowych i miejsc składowania ryb oraz na tereny obrębów hodowlanych,

b)

na tereny pozostające w administracji urzędów morskich, na tereny lasów, zakładów

przemysłowych, ośrodków turystyczno-wypoczynkowych, gospodarstw rolnych w zakresie

niezbędnym do prowadzenia kontroli na wodach przyległych do tych terenów,

c)

na wały przeciwpowodziowe, śluzy, tamy, na teren elektrowni, młynów i tartaków wodnych,

przepompowni oraz innych urządzeń piętrzących wodę, z wyjątkiem terenów i obiektów

Sił Zbrojnych, Straży Granicznej i Policji oraz innych szczególnego przeznaczenia

chronionych tajemnicą państwową;

9)

prowadzenia działań kontrolnych w miejscach wymienionych w pkt 8 bez konieczności

uzyskania zgody ich właściciela lub użytkownika;

10)

noszenia broni palnej krótkiej, broni gazowej i broni sygnałowej;

11)

noszenia kajdanek i ręcznego miotacza gazu.

1.

Strażnik Państwowej Straży Rybackiej może, wobec osób uniemożliwiających wykonywanie

przez niego czynności określonych w ustawie, stosować środki przymusu bezpośredniego

w postaci

1)

siły fizycznej;

2)

psa służbowego;

3)

kajdanek;

4)

chemicznych środków obezwładniających w postaci ręcznego miotacza gazu;

5)

broni gazowej.

2.

Zastosowanie przez strażnika Państwowej Straży Rybackiej środków przymusu bezpośredniego,

o których mowa w ust. 1, powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji

i zmierzać do podporządkowania się osoby wydanym poleceniom.

3.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1, okazało

się niewystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie

jest możliwe, strażnik Państwowej Straży Rybackiej ma prawo użycia broni palnej w

następujących wypadkach

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie własne lub innej osoby;

2)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną strażnikowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej;

3)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub

zdrowiu strażnika albo innej osoby.

4.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający najmniejszą szkodę osobie,

przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej życia, a także

narazić na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

5.

Do wykonywania przez strażnika Państwowej Straży Rybackiej czynności, o których mowa

w art. 23, a także do użycia przez niego środków przymusu, o których mowa w ust. 1

i 3, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

6.

Strażnikowi Państwowej Straży Rybackiej wykonującemu obowiązki przysługują uprawnienia

określone odrębnymi przepisami odnoszącymi się do

1

Straży Parku Narodowego - w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie przyrody;

2)

Państwowej Straży Łowieckiej - w zakresie zwalczania kłusownictwa;

3)

strażników leśnych - w zakresie zwalczania szkodnictwa leśnego.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby, w stosunku do której zostały podjęte.

8.

Na sposób przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 1 i w art. 23, przysługuje

zażalenie do prokuratora.

9.

Strażnicy Państwowej Straży Rybackiej przy wykonywaniu czynności służbowych korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej w przepisach Kodeksu karnego dla funkcjonariusza publicznego.

10.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

1)

współdziałania Państwowej Straży Rybackiej z Policją;

2)

posiadania, przechowywania i ewidencjonowania broni palnej, gazowej i sygnałowej oraz

amunicji do niej i ręcznych miotaczy gazu, kajdanek oraz sprawowania przez Policję

nadzoru w tym zakresie nad Strażą.

1.

Rada powiatu, na wniosek starosty, może utworzyć Społeczną Straż Rybacką albo wyrazić

zgodę na utworzenie Społecznej Straży Rybackiej przez zainteresowane organizacje społeczne

lub uprawnionych do rybactwa.

1a.

Regulamin Społecznej Staży Rybackiej uchwala rada powiatu.

2.

Zadaniem Społecznej Straży Rybackiej jest współdziałanie z Państwową Strażą Rybacką

w zakresie kontroli przestrzegania ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie.

3.

Nadzór specjalistyczny nad Społeczną Strażą Rybacką sprawuje wojewoda poprzez komendanta

wojewódzkiego Państwowej Straży Rybackiej.

4.

Strażnikiem Społecznej Straży Rybackiej może być osoba posiadająca kwalifikacje strażnika

Państwowej Straży Rybackiej.

5.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

1)

zasady sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust. 3;

2)

ramowy regulamin Społecznej Straży Rybackiej, określający szczegółową organizację

i sposób działania tej straży.

1.

Strażnikowi Społecznej Straży Rybackiej przysługują uprawnienia, o których mowa w

art. 23 pkt 1-3 i 4 lit. b.

2.

Strażnik Społecznej Straży Rybackiej podczas i w związku z wykonywaniem czynności,

o których mowa w art. 23 pkt 1-3 i 4 lit. b

1)

korzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym;

2)

jest obowiązany nosić oznakę Społecznej Straży Rybackiej oraz na żądanie okazywać

legitymację wystawioną przez starostę.

1.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

2

Minister właściwy do spraw rybołówstwa

1.

Kto

1)

dokonuje amatorskiego połowu ryb bez posiadania dokumentów lub zezwolenia, o których

mowa w art. 7 ust. 2, uprawniających do takiego połowu,

2

dokonując amatorskiego połowu ryb, narusza zakazy określone w art. 8 ust. 1 pkt 1-4

i pkt 11-13 oraz w art. 17 ust. 7,

3)

narusza przepisy art. 2, art. 3, art. 9, art. 10 ust. 2 oraz art. 11, art. 13 ust.

2, art. 16 i art. 20 ust. 1 i 2 oraz 4 i 5,

4)

narusza oznakowania obrębów hodowlanych i ochronnych (art. 16 i art. 21 pkt 4) bądź

nie będąc do tego uprawniony umieszcza takie oznakowania

- podlega karze grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenia wymienione w ust. 1, kolegium do spraw wykroczeń

1)

nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego uprawnionego do rybactwa w wysokości do pięciokrotnej

wartości przywłaszczonych ryb;

2)

przepadek narzędzi i innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia

wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia;

3)

zakaz amatorskiego połowu ryb na okres od 6 do 18 miesięcy.

3.

W wypadku orzeczenia kary dodatkowej, o której mowa w ust. 2 pkt 3, orzeka się o cofnięciu

karty wędkarskiej lub karty łowiectwa podwodnego.

4.

Orzeczenie o przepadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może również dotyczyć przedmiotów

niestanowiących własności sprawcy.

5.

Za czyny wymienione w ust. 1, popełnione przez osobę niepełnoletnią posiadającą kartę

wędkarską, na wniosek osób uprawnionych do kontroli, organ wydający cofa wydaną kartę

do czasu uzyskania pełnoletności.

1.

Kto

1)

poławia ryby nie będąc uprawnionym do rybactwa (art. 4),

2)

dokonuje połowu ryb bez upoważnienia, o którym mowa w art. 5,

3)

narusza zakazy określone w art. 8 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 2, z zastrzeżeniem art. 27

ust. 1 pkt 2,

4)

narusza zakazy określone w art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1

- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

W razie skazania za przestępstwa określone w ust. 1 orzeka się

1)

nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego uprawnionego do rybactwa w wysokości określonej przez

sąd;

2)

przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do

popełnienia przestępstwa, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio

z przestępstwa.

3.

Orzeczenie o przepadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może dotyczyć również przedmiotów

niestanowiących własności sprawcy.

1.

Uprawniony do rybactwa, który

1)

nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 2,

2)

korzysta z wód obwodu rybackiego bez wymaganego operatu rybackiego albo wbrew jego

założeniom

- podlega karze grzywny.

2

Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie przewidzianym przepisami

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, na podstawie wniosku o ukaranie złożonego przez marszałka województwa.

Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów karty wędkarskie zachowują ważność do

dnia 31 grudnia 1987 r. Osoby posiadające te karty, przy ich wymianie w terminie określonym

w zdaniu poprzednim na karty wymagane według przepisów tej ustawy, są zwolnione z

obowiązku składania egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 4.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 7 marca 1932 r. o rybołówstwie

(Dz. U. Nr 35, poz. 357, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1951 r. Nr 14, poz. 110 oraz z 1961 r. Nr 5, poz. 33).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 45 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29 ust.

2, art. 30 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 35 ust. 2 oraz art. 37, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia, oraz art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

1a)

art. 17 pkt 2, art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej z

dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i

wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.,

2)

art. 89 ust. 1, 3 i 4, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r