Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla wyrobów aerozolowych

§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla

1) szczegó∏owe wymagania dotyczàce zapewnienia

bezpieczeƒstwa wyrobów aerozolowych;

albo bez nich, wyposa˝ony w urzàdzenie umo˝liwiajàce uwalnianie zawartoÊci w formie czàstek

sta∏ych lub ciek∏ych zawieszonych w gazie, w postaci piany, pasty, proszku lub cieczy;

2) ciÊnienie — nadciÊnienie wewn´trzne, wyra˝one

w barach;

3) warunki i tryb przeprowadzania badaƒ wyrobów

aerozolowych.

3) ciÊnienie próbne — ciÊnienie, któremu mo˝e byç

poddany przez 25 sekund nienape∏niony pojemnik

bez spowodowania jakichkolwiek nieszczelnoÊci

lub, w przypadku pojemników metalowych lub

z tworzyw sztucznych, ˝adnych widocznych lub

trwa∏ych odkszta∏ceƒ, z wyjàtkiem zniekszta∏ceƒ,

o których mowa w § 12 ust. 2;

§ 2. Przepisów rozporzàdzenia nie stosuje si´ do

wyrobów aerozolowych o ca∏kowitej pojemnoÊci pojemnika

4) ciÊnienie rozrywajàce — najmniejsze ciÊnienie,

które powoduje rozerwanie lub p´kni´cie pojemnika;

1) mniejszej ni˝ 50 ml;

5) ca∏kowita pojemnoÊç pojemnika — pojemnoÊç

otwartego pojemnika, a˝ do obrze˝a otworu, wyra˝onà w mililitrach;

2) sposób identyfikacji i oznakowania wyrobów aerozolowych;

2) wi´kszej ni˝

rcl

a) 1 000 ml — dla pojemników, o których mowa

w § 8 ust. 1,

b) 220 ml — dla pojemników, o których mowa

w § 9 ust. 2 i § 11 ust. 1,

c) 150 ml — dla pojemników, o których mowa

w § 10 ust. 2 i § 11 ust. 2.

§ 3. U˝yte w rozporzàdzeniu okreÊlenia oznaczajà

w.

1) wyrób aerozolowy — jednorazowy pojemnik metalowy, szklany lub z tworzywa sztucznego zawierajàcy gaz spr´˝ony, skroplony albo rozpuszczony

pod ciÊnieniem wraz z cieczà, pastà, proszkiem

———————

1) Minister Gospodarki kieruje dzia∏em administracji rzàdo-

ww

wej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r.

w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra

Gospodarki (Dz. U. Nr 216, poz. 1593).

2) Przepisy niniejszego rozporzàdzenia wdra˝ajà postanowienia dyrektywy Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja

1975 r. w sprawie zbli˝enia prawa paƒstw cz∏onkowskich

dotyczàcego wyrobów aerozolowych, zmienionej dyrektywà 94/1/WE (Dz. Urz. WE L 147 z 09.06.1975, str. 40—47;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 2,

str. 192) oraz dyrektywy Komisji 2008/47/WE z dnia

8 kwietnia 2008 r. zmieniajàcej, w celu dostosowania do

post´pu technicznego, dyrektyw´ Rady 75/324/EWG

w sprawie zbli˝enia ustawodawstw paƒstw cz∏onkowskich odnoszàcych si´ do dozowników aerozoli (Dz. Urz.

UE L 96 z 09.04.2008, str. 15).

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y

og∏oszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 267,

poz. 2258, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217, Nr 235, poz. 1700

i Nr 249, poz. 1832 i 1834, z 2007 r. Nr 21, poz. 124 i Nr 192,

poz. 1381, z 2008 r. Nr 157, poz. 976 i Nr 227, poz. 1505

oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97.

6) pojemnoÊç netto — obj´toÊç zawartoÊci nape∏nionego i zamkni´tego wyrobu aerozolowego, wyra˝onà w mililitrach;

7) obj´toÊç fazy ciek∏ej — obj´toÊç faz niegazowych

w nape∏nionym i zamkni´tym wyrobie aerozolowym;

8) jednorodna partia pojemników — pojemniki wytworzone z tych samych materia∏ów w tym samym ciàg∏ym procesie wytwarzania;

9) warunki próby — wartoÊci ciÊnienia próbnego

i rozrywajàcego, wytworzonego hydraulicznie

w temperaturze 20 °C (±5 °C);

10) sk∏adniki ∏atwopalne — zawarte w wyrobach aerozolowych

a) ∏atwopalna ciecz — ciecz o temperaturze zap∏onu nie wy˝szej ni˝ 93 °C,

b) ∏atwopalna substancja sta∏a — substancja

w postaci proszku, granulek lub pasty albo mieszanina takich substancji, która ∏atwo zapala si´

wskutek krótkotrwa∏ego kontaktu ze êród∏em

zap∏onu, takim jak palàca si´ zapa∏ka, albo mo˝e spowodowaç zap∏on, lub przyczyniç si´ do

jego wystàpienia, na skutek tarcia,

c) ∏atwopalny gaz — gaz lub mieszanina gazów,

które zmieszane z powietrzem ulegajà zapaleniu

w temperaturze 20 °C i ciÊnieniu 1,013 bara.

§ 4. 1. Wyrób aerozolowy powinien byç wytworzony tak, aby by∏ zgodny ze szczegó∏owymi wymaganiami rozporzàdzenia.

sposób, aby nie nastàpi∏ rozprysk czàstek szk∏a

w przypadku gdy wyrób aerozolowy, który osiàgnà∏

temperatur´ 20 °C, zostanie zrzucony z wysokoÊci

1,8 m na betonowà pod∏og´.

3. Wyrób aerozolowy powinien byç zaprojektowany, wytworzony i zbadany z uwzgl´dnieniem wyników

analizy zagro˝eƒ, o której mowa w ust. 2. W razie potrzeby nale˝y opracowaç specjalne ostrze˝enia dotyczàce stosowania wyrobu aerozolowego.

5. Podczas próby ciÊnieniowej pojemniki, o których mowa w ust. 1, przeznaczone do nape∏niania gazem skroplonym, powinny wytrzymywaç ciÊnienie

próbne nie ni˝sze ni˝ 10 barów.

.go

v.p

l

2. Osoba wprowadzajàca wyrób aerozolowy do

obrotu powinna przeprowadziç analiz´ zagro˝eƒ stwarzanych przez ten wyrób w normalnych warunkach jego u˝ytkowania oraz w warunkach mo˝liwych do przewidzenia. Je˝eli ma to zastosowanie, analiza powinna

obejmowaç zagro˝enia zwiàzane z wdychaniem substancji uwalnianej z wyrobu aerozolowego, z uwzgl´dnieniem wielkoÊci rozpylanych kropelek oraz w∏aÊciwoÊci fizycznych i chemicznych zawartoÊci.

§ 5. Wyrób aerozolowy powinien byç wyposa˝ony

w zawór umo˝liwiajàcy szczelne zamkni´cie w normalnych warunkach przechowywania lub transportu

oraz powinien byç zabezpieczony, w szczególnoÊci

kapturkiem ochronnym, przed niezamierzonym

otwarciem lub uszkodzeniem.

§ 6. Wyrób aerozolowy powinien byç wykonany

w taki sposób, aby nie by∏o mo˝liwe pogorszenie jego

odpornoÊci mechanicznej pod wp∏ywem substancji

w nim zawartych, nawet podczas przed∏u˝onego przechowywania.

6. Maksymalne ciÊnienie wyrobu aerozolowego

o pojemniku szklanym z pow∏okà ochronnà z tworzywa sztucznego lub trwale chronionego w inny sposób, w zale˝noÊci od gazu u˝ytego do nape∏niania, nie

mo˝e przekroczyç

1) 9 barów w temperaturze 50 °C — w przypadku gazu spr´˝onego;

2) 8 barów w temperaturze 50 °C — w przypadku gazu rozpuszczonego.

7. Maksymalne ciÊnienie wyrobu aerozolowego

o pojemniku, o którym mowa w ust. 6, nape∏nionego

gazem skroplonym lub mieszaninà gazów skroplonych,

nie mo˝e przekroczyç w temperaturze 20 °C wartoÊci

okreÊlonych w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.

rcl

§ 7. Obj´toÊç fazy ciek∏ej w wyrobie aerozolowym

w temperaturze 50 °C nie mo˝e przekraczaç 90 % jego pojemnoÊci netto.

4. Podczas próby ciÊnieniowej pojemniki, o których mowa w ust. 1, przeznaczone do nape∏niania gazem spr´˝onym lub rozpuszczonym, powinny wytrzymywaç ciÊnienie próbne nie ni˝sze ni˝ 12 barów.

§ 8. 1. Ca∏kowita pojemnoÊç pojemników metalowych nie powinna przekraczaç 1 000 ml.

2. W przypadku pojemników metalowych nape∏nianych pod ciÊnieniem ni˝szym ni˝ 6,7 bara w temperaturze 50 °C ciÊnienie próbne powinno byç nie ni˝sze ni˝ 10 barów.

w.

3. W przypadku pojemników metalowych nape∏nianych pod ciÊnieniem nie ni˝szym ni˝ 6,7 bara

w temperaturze 50 °C ciÊnienie próbne w temperaturze 50 °C powinno byç o 50 % wy˝sze ni˝ ciÊnienie

wewn´trzne.

ww

4. CiÊnienie w temperaturze 50 °C w wyrobie aerozolowym o pojemniku metalowym nie mo˝e przekraczaç 12 barów, niezale˝nie od rodzaju gazu u˝ytego do nape∏nienia. W przypadku gdy wyrób aerozolowy nie zawiera ∏atwopalnego gazu, dopuszcza si´

ciÊnienie do 13,2 barów.

§ 10. 1. Szklane pojemniki niechronione mogà byç

nape∏niane wy∏àcznie gazem skroplonym lub rozpuszczonym.

2. Ca∏kowita pojemnoÊç szklanych pojemników

niechronionych nie powinna przekraczaç 150 ml.

3. Podczas próby ciÊnieniowej szklanych pojemników niechronionych ciÊnienie próbne powinno byç

nie ni˝sze ni˝ 12 barów.

4. Maksymalne ciÊnienie wyrobu aerozolowego

o pojemniku szklanym niechronionym nape∏nionym

gazem rozpuszczonym nie mo˝e przekroczyç 8 barów

w temperaturze 50 °C.

5. Maksymalne ciÊnienie wyrobu aerozolowego

o pojemniku szklanym niechronionym nape∏nionym

gazem skroplonym nie mo˝e przekroczyç, w temperaturze 20 °C, wartoÊci okreÊlonych w za∏àczniku nr 2

do rozporzàdzenia.

§ 9. 1. Szklane pojemniki wyrobów aerozolowych

z pow∏okà ochronnà z tworzywa sztucznego lub trwale chronione w inny sposób mogà byç nape∏niane gazem spr´˝onym, skroplonym lub rozpuszczonym.

§ 11. 1. Do wyrobów aerozolowych o pojemnikach

wykonanych z tworzywa sztucznego, które nie rozpryskujà si´ przy rozrywaniu, stosuje si´ przepisy § 9.

2. Ca∏kowita pojemnoÊç pojemników, o których

mowa w ust. 1, nie mo˝e przekraczaç 220 ml.

2. Do wyrobów aerozolowych o pojemnikach wykonanych z tworzywa sztucznego, które mogà rozprysnàç si´ przy rozrywaniu, stosuje si´ przepisy § 10.

3. Pow∏oka ochronna pojemników, o których mowa w ust. 1, powinna stanowiç p∏aszcz ochronny

z tworzywa sztucznego lub innego odpowiedniego

materia∏u oraz zapobiegaç ryzyku rozprysku czàstek

szk∏a w razie przypadkowego rozerwania si´ pojemnika. Pow∏ok´ ochronnà nale˝y zaprojektowaç w taki

§ 12. 1. Osoba wprowadzajàca do obrotu wyrób

aerozolowy powinna zapewniç, aby nienape∏nione

pojemniki podczas hydraulicznej próby ciÊnieniowej

wytrzyma∏y ciÊnienie próbne okreÊlone odpowiednio

w § 8 ust. 2 i 3, § 9 ust. 4 i 5 oraz § 10 ust. 3, z zastrze˝eniem ust. 2 i 3.

8. Osoba wprowadzajàca wyrób aerozolowy do

obrotu przechowuje zatwierdzenie, o którym mowa

w ust. 6, wraz z opisem technicznym metody, sporzàdzonym w oficjalnym j´zyku Unii Europejskiej, lub jego uwierzytelnionà kopià oraz sprawozdaniami z badaƒ, dla celów kontrolnych, pod adresem wskazanym

na etykiecie, zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1.

3. Pojemniki szklane z pow∏okà ochronnà z tworzywa sztucznego lub trwale chronione w inny sposób

powinny dodatkowo spe∏niaç wymagania, o których

mowa w § 9 ust. 3.

§ 15. W toku kontroli, czy wprowadzone do obrotu lub oddane do u˝ytku wyroby aerozolowe spe∏niajà szczegó∏owe wymagania okreÊlone w rozporzàdzeniu, organ wyspecjalizowany mo˝e

.go

v.p

l

2. Pojemniki metalowe, wykazujàce po hydraulicznej próbie ciÊnieniowej asymetri´, istotne odkszta∏cenia lub inne podobne wady, nale˝y odrzuciç. Dopuszczalne sà niewielkie zniekszta∏cenia symetrii dna lub

profilu górnego wieka pod warunkiem, ˝e pojemnik

przejdzie z wynikiem pozytywnym prób´ rozrywania,

o której mowa w § 13.

§ 13. CiÊnienie rozrywajàce nienape∏niony pojemnik metalowy podczas próby rozrywania powinno byç

wy˝sze co najmniej o 20 % od ustalonego ciÊnienia

próbnego.

§ 14. 1. Osoba wprowadzajàca wyrób aerozolowy

do obrotu powinna zapewniç uzyskanie dla wyrobów

aerozolowych pozytywnych wyników badania koƒcowego, wykonanego przy zastosowaniu jednej z metod, o których mowa w ust. 2—4.

a) dokonaç sprawdzenia wytrzyma∏oÊci na ciÊnienie próbne przez czas 25 sekund pi´ciu losowo

wybranych nienape∏nionych pojemników z jednorodnej partii 2 500 pojemników lub z partii

wytworzonej w ciàgu jednej godziny,

b) je˝eli wynik badania, o którym mowa w lit. a,

w odniesieniu do któregokolwiek z wybranych

pojemników jest negatywny, wybraç losowo

dziesi´ç dodatkowych pojemników z tej samej

partii i poddaç je tej samej próbie,

c) je˝eli wynik badania, o którym mowa w lit. b,

w odniesieniu do któregokolwiek z dziesi´ciu

dodatkowych pojemników jest negatywny, ca∏à

parti´ uznaç za nienadajàcà si´ do u˝ytku;

2) w przypadku wyrobów aerozolowych

a) reprezentatywnà liczb´ wyrobów aerozolowych

poddaç próbie szczelnoÊci powietrznej i wodnej

przez zanurzenie w kàpieli wodnej; temperatura

kàpieli i czas zanurzenia powinny umo˝liwiaç

uzyskanie przez zawartoÊç wyrobu aerozolowego jednolitej temperatury 50 °C przez czas wymagany do upewnienia si´, ˝e nie nastàpi∏o rozerwanie lub p´kniecie pojemnika,

rcl

2. Ka˝dy wyrób aerozolowy zanurza si´ w goràcej

kàpieli wodnej. Temperatura kàpieli wodnej i czas zanurzenia powinny umo˝liwiç osiàgni´cie ciÊnienia

w wyrobie aerozolowym, jakie jest wywierane przez

zawartoÊç pojemnika o jednolitej temperaturze 50 °C.

Pojemnik wykazujàcy widoczne i trwa∏e odkszta∏cenia

lub nieszczelnoÊci nie mo˝e byç wprowadzony do obrotu.

1) w przypadku nienape∏nionych pojemników

w.

3. Do ogrzewania zawartoÊci wyrobów aerozolowych mogà byç stosowane inne metody ni˝ zanurzenie w goràcej kàpieli wodnej, o którym mowa w ust. 2,

je˝eli umo˝liwiajà one osiàgni´cie w ka˝dym wyrobie

aerozolowym takich samych wartoÊci ciÊnienia i temperatury, jak przy zanurzeniu w goràcej kàpieli wodnej, oraz umo˝liwiajà wykrycie odkszta∏ceƒ i nieszczelnoÊci z takà samà dok∏adnoÊcià.

4. Badania koƒcowe wyrobów aerozolowych mogà byç wykonane w niskiej temperaturze, je˝eli metoda badania jest zgodna z przepisami dotyczàcymi metod alternatywnych, okreÊlonymi w pkt 6.2.6.3.2.2. za∏àcznika A do Umowy europejskiej dotyczàcej mi´dzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporzàdzonej w Genewie dnia

30 wrzeÊnia 1957 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 27, poz. 162).

ww

5. Badania koƒcowe wyrobów aerozolowych, których zawartoÊç ulega przemianom fizycznym lub chemicznym, zmieniajàc ciÊnienie wyrobów aerozolowych przed ich pierwszym u˝yciem, nale˝y wykonywaç zgodnie z ust. 4.

6. W przypadku metod badaƒ koƒcowych, o których mowa w ust. 3 i 4, metoda badania powinna byç

zatwierdzona przez kompetentnà jednostk´.

7. W celu uzyskania zatwierdzenia, o którym mowa w ust. 6, osoba wprowadzajàca wyrób aerozolowy

do obrotu przedk∏ada kompetentnej jednostce wniosek o zatwierdzenie, do∏àczajàc do wniosku opis techniczny metody.

b) je˝eli wynik badania partii wyrobów aerozolowych jest negatywny, ca∏à parti´ uznaç za nienadajàcà si´ do u˝ytku.

§ 16. 1. Na ka˝dym wyrobie aerozolowym umieszcza si´ w sposób widoczny, czytelny i trwa∏y

1) imi´ i nazwisko lub nazw´ oraz adres lub znak

handlowy osoby wprowadzajàcej ten wyrób do

obrotu;

2) symbol „3” (odwrócony epsilon) poÊwiadczajàcy

zgodnoÊç ze szczegó∏owymi wymaganiami okreÊlonymi w rozporzàdzeniu;

3) oznaczenie umo˝liwiajàce identyfikacj´ nape∏nianej partii;

4) mas´ netto zawartoÊci i pojemnoÊç netto, z zastrze˝eniem ust. 2;

5) oznakowanie, o którym mowa w § 18.

2. Dopuszcza si´ niepodawanie masy netto

w przypadku, gdy wyrób aerozolowy jest zgodny

z wymaganiami okreÊlonymi w § 3 ust. 1 i 2 rozporzàdzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 lipca 2009 r.

w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ dotyczàcych

oznakowaƒ towarów paczkowanych (Dz. U. Nr 122,

poz. 1010).

2. Wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ w zale˝noÊci

od zawartoÊci sk∏adników ∏atwopalnych, wyra˝onej

w % masowych, i ciep∏a chemicznej reakcji spalania

jako

.go

v.p

3. Je˝eli danych, o których mowa w ust. 1, nie

mo˝na nanieÊç na wyrób aerozolowy o pojemnoÊci

nie wi´kszej ni˝ 150 ml z powodu jego ma∏ych wymiarów, nale˝y je umieÊciç na etykiecie przymocowanej

do wyrobu aerozolowego.

Poz. 1460

l

Dziennik Ustaw Nr 188

§ 17. 1. Symbol „3” (odwrócony epsilon), o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt 2, umieszcza osoba wprowadzajàca wyrób aerozolowy do obrotu.

1) skrajnie ∏atwopalny, je˝eli zawiera nie mniej ni˝

85 % sk∏adników ∏atwopalnych i ciep∏o chemicznej reakcji spalania wynosi nie mniej ni˝ 30 kJ/g;

2. Na wyrobie aerozolowym nie nale˝y zamieszczaç oznakowaƒ lub napisów, które mogà byç mylone

z symbolem „3” (odwrócony epsilon).

2) niepalny, je˝eli zawiera nie wi´cej ni˝ 1 % sk∏adników ∏atwopalnych i ciep∏o chemicznej reakcji spalania wynosi mniej ni˝ 20 kJ/g.

§ 18. 1. Na wyrobie aerozolowym nale˝y umieÊciç

widoczne, czytelne i trwa∏e oznakowanie

3. Wyrób aerozolowy, który nie spe∏nia warunków,

o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, klasyfikuje si´ jako

skrajnie ∏atwopalny lub wed∏ug palnoÊci okreÊlonej

zgodnie z ust. 4 i 5. Warunki i tryb przeprowadzania

badania zap∏onu na odleg∏oÊç, badania zap∏onu

w przestrzeni zamkni´tej i badania palnoÊci piany

okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozporzàdzenia.

1) niezale˝nie od zawartoÊci

a) napis ostrzegawczy: „Pojemnik pod ciÊnieniem

chroniç przed s∏oƒcem i nagrzaniem powy˝ej

temperatury 50 °C. Nie przek∏uwaç ani nie spalaç, tak˝e po zu˝yciu.”,

b) dodatkowe ostrze˝enia dotyczàce stosowania,

zwracajàce uwag´ u˝ytkowników na szczególne

niebezpieczeƒstwa stwarzane przez wyrób; je˝eli do wyrobu aerozolowego do∏àczona jest instrukcja dotyczàca jego u˝ytkowania, ostrze˝enia powinny byç umieszczone tak˝e w tej instrukcji;

1) je˝eli ciep∏o chemicznej reakcji spalania wynosi

mniej ni˝ 20 kJ/g

a) wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ jako ∏atwopalny, je˝eli zap∏on nast´puje w odleg∏oÊci nie

mniejszej ni˝ 15 cm, lecz mniejszej ni˝ 75 cm od

êród∏a zap∏onu,

rcl

2) w przypadku gdy wyrób aerozolowy jest sklasyfikowany zgodnie z § 19 ust. 2—5 jako ∏atwopalny

lub skrajnie ∏atwopalny

4. Klasyfikacji rozpylanych wyrobów aerozolowych dokonuje si´ na podstawie wyników badania

zap∏onu na odleg∏oÊç, uwzgl´dniajàc ciep∏o chemicznej reakcji spalania

w.

a) symbol p∏omienia, zgodny z symbolem F lub F+

okreÊlonym w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2009 r.

w sprawie oznakowania opakowaƒ substancji

niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych

oraz niektórych preparatów chemicznych

(Dz. U. Nr 53, poz. 439), oraz napis „∏atwopalny” lub „skrajnie ∏atwopalny”, zgodnie z klasyfikacjà okreÊlonà w § 19 ust. 2—5,

b) sformu∏owania wskazujàce zalecane Êrodki

ostro˝noÊci

— „Nie przechowywaç w pobli˝u êróde∏ zap∏onu — nie paliç tytoniu”,

— „Chroniç przed dzieçmi”,

c) specjalne ostrze˝enie dotyczàce stosowania wyrobu aerozolowego

ww

— „Nie rozpylaç nad otwartym p∏omieniem lub

˝arzàcym si´ materia∏em”.

2. W przypadku gdy wyrób aerozolowy zawiera

sk∏adniki ∏atwopalne, o których mowa w § 3 pkt 10,

lecz nie jest sklasyfikowany jako ∏atwopalny lub skrajnie ∏atwopalny zgodnie z § 19 ust. 2—5, iloÊç sk∏adników ∏atwopalnych zawartych w wyrobie aerozolowym nale˝y podaç na etykiecie w sposób widoczny,

czytelny i trwa∏y w postaci sformu∏owania: „X % masowych zawartoÊci jest ∏atwopalne”.

§ 19. 1. Wyrób aerozolowy mo˝e zawieraç tylko

sk∏adniki ∏atwopalne, które nie sà substancjami lub

mieszaninami piroforycznymi, samoogrzewajàcymi

si´ lub reagujàcymi z wodà.

b) wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ jako skrajnie

∏atwopalny, je˝eli zap∏on nast´puje w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝ 75 cm od êród∏a zap∏onu,

c) w przypadku gdy podczas badania zap∏onu na

odleg∏oÊç zap∏on nie nast´puje, nale˝y wykonaç

badanie w przestrzeni zamkni´tej i zaklasyfikowaç wyrób aerozolowy jako ∏atwopalny, je˝eli równowa˝nik czasu jest nie wi´kszy ni˝

300 s/m3 lub wspó∏czynnik deflagracji jest nie

wi´kszy ni˝ 300 g/m3; w innych przypadkach

wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ jako niepalny;

2) je˝eli ciep∏o chemicznej reakcji spalania wynosi

nie mniej ni˝ 20 kJ/g, wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ jako skrajnie ∏atwopalny w przypadku gdy

zap∏on nast´puje w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝

75 cm; w innych przypadkach wyrób aerozolowy

klasyfikuje si´ jako ∏atwopalny.

5. Klasyfikacji piankowych wyrobów aerozolowych dokonuje si´ na podstawie wyników badania

palnoÊci piany

1) wyrób aerozolowy klasyfikuje si´ jako skrajnie ∏atwopalny, je˝eli

a) wysokoÊç p∏omienia wynosi nie mniej ni˝ 20 cm

i p∏omieƒ utrzymuje si´ przez co najmniej 2 s

lub

b) wysokoÊç p∏omienia wynosi nie mniej ni˝ 4 cm

i p∏omieƒ utrzymuje si´ przez co najmniej 7 s;

6. Ciep∏o chemicznej reakcji spalania (ΔHc) nale˝y

okreÊliç

1) na podstawie uznanych metod badawczych, opisanych w szczególnoÊci w normach ASTM D 240,

ISO 13943 86.1 do 86.3 i NFPA 30B lub w uznanej

literaturze naukowej albo

2) metodà obliczeniowà, o której mowa w ust. 7.

7. Ciep∏o chemicznej reakcji spalania (ΔHc), w kilod˝ulach na gram (kJ/g), oblicza si´ jako iloczyn teoretycznego ciep∏a reakcji spalania (ΔHcomb) i wydajnoÊci

spalania, która zwykle wynosi 0,95 lub 95 %. Dla wielosk∏adnikowego wyrobu aerozolowego ciep∏o chemicznej reakcji spalania jest sumà wa˝onà ciep∏a reakcji spalania poszczególnych sk∏adników, wyra˝onà

wzorem

n

ΔHc= ∑ [Wi% x ΔHc (i)]

ΔHc

— ciep∏o chemicznej reakcji spalania wyrobu

(kJ/g),

Wi%

— u∏amek masowy sk∏adnika „i” w wyrobie,

ΔHc (i) — ciep∏o spalania sk∏adnika „i” wyrobu (kJ/g).

8. Osoba wprowadzajàca wyroby aerozolowe do

obrotu powinna opisaç metod´ zastosowanà do okreÊlenia ciep∏a chemicznej reakcji spalania w dokumencie sporzàdzonym w oficjalnym j´zyku Unii Europejskiej i dost´pnym pod adresem wskazanym zgodnie

z § 16 ust. 1 pkt 1.

§ 20. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ, jakim powinny odpowiadaç wyroby

aerozolowe (Dz. U. Nr 263, poz. 2199).

§ 21. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem

29 kwietnia 2010 r.

ww

w.

rcl

i

gdzie

.go

v.p

2) wyrób aerozolowy, który nie spe∏nia warunków,

o których mowa w pkt 1, klasyfikuje si´ jako ∏atwopalny, je˝eli wysokoÊç p∏omienia wynosi nie mniej

ni˝ 4 cm i p∏omieƒ utrzymuje si´ przez co najmniej

2 s.

Poz. 1460

l

Minister Gospodarki: W. Pawlak

l

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki

z dnia 5 listopada 2009 r. (poz. 1460)

.go

v.p

Za∏àcznik nr 1

ww

w.

rcl

MAKSYMALNE CIÂNIENIE WYROBU AEROZOLOWEGO O POJEMNIKU SZKLANYM

Z POW¸OKÑ OCHRONNÑ Z TWORZYWA SZTUCZNEGO LUB TRWALE CHRONIONYM

W INNY SPOSÓB, NAPE¸NIONYM GAZEM SKROPLONYM LUB MIESZANINÑ

GAZÓW SKROPLONYCH NIE MO˚E W TEMPERATURZE 20 °C PRZEKROCZYå WARTOÂCI

OKREÂLONYCH W TABELI

l

Za∏àcznik nr 2

ww

w.

rcl

.go

v.p

MAKSYMALNE CIÂNIENIE WYROBU AEROZOLOWEGO O SZKLANYM POJEMNIKU

NIECHRONIONYM NAPE¸NIONYM GAZEM SKROPLONYM NIE MO˚E PRZEKROCZYå

W TEMPERATURZE 20 °C WARTOÂCI OKREÂLONYCH W TABELI

l

Za∏àcznik nr 3

ww

w.

rcl

.go

v.p

BADANIA PALNOÂCI WYROBÓW AEROZOLOWYCH

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

Elektronicznie

podpisany przez

Mariusz

Lachowski

Data: 2009.11.09

22:29:33 +01'00'

Poz. 1460

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI1)

.go

v.p

z dnia 5 listopada 2009 r.

l

1460

w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ dla wyrobów aerozolowych2)

Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. o systemie oceny zgodnoÊci (Dz. U. z 2004 r.

Nr 204, poz. 2087, z póên. zm.3)) zarzàdza si´, co nast´puje