Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki

§ 1. W rozporzàdzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy˝szego z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kszta∏cenia dla poszczególnych kierunków

oraz poziomów kszta∏cenia, a tak˝e trybu tworzenia

i warunków, jakie musi spe∏niaç uczelnia, by prowadziç studia mi´dzykierunkowe oraz makrokierunki

(Dz. U. Nr 164, poz. 1166) wprowadza si´ nast´pujàce

zmiany

v.p

zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie standardów kszta∏cenia dla poszczególnych kierunków

oraz poziomów kszta∏cenia, a tak˝e trybu tworzenia i warunków, jakie musi spe∏niaç uczelnia,

by prowadziç studia mi´dzykierunkowe oraz makrokierunki

7) za∏àcznik nr 94 do rozporzàdzenia otrzymuje

brzmienie okreÊlone w za∏àczniku nr 6 do niniejszego rozporzàdzenia.

1) w § 1 w ust. 1 dodaje si´ pkt 9a w brzmieniu

„9a) bezpieczeƒstwo i higiena pracy;”;

2) dodaje si´ za∏àcznik nr 9a do rozporzàdzenia

w brzmieniu okreÊlonym w za∏àczniku nr 1 do niniejszego rozporzàdzenia;

———————

rcl

3) za∏àcznik nr 33 do rozporzàdzenia otrzymuje

brzmienie okreÊlone w za∏àczniku nr 2 do niniejszego rozporzàdzenia;

§ 2. 1. Przepisy rozporzàdzenia, o którym mowa

w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporzàdzeniem, w zakresie standardów kszta∏cenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kszta∏cenia, majà

zastosowanie od dnia 1 paêdziernika 2009 r. w odniesieniu do pierwszego roku studiów. Do kszta∏cenia

na wy˝szych latach studiów stosuje si´ przepisy dotychczasowe.

1) Minister Nauki i Szkolnictwa Wy˝szego kieruje dzia∏em

ww

w.

administracji rzàdowej — szkolnictwo wy˝sze, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy˝szego (Dz. U. Nr 216, poz. 1596).

2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 2006 r. Nr 46, poz. 328, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 144,

poz. 1043 i Nr 227, poz. 1658, z 2007 r. Nr 80, poz. 542,

Nr 120, poz. 818, Nr 176, poz. 1238 i 1240 i Nr 180,

poz. 1280, z 2008 r. Nr 70, poz. 416 oraz z 2009 r. Nr 68,

poz. 584, Nr 157, poz. 1241 i Nr 161, poz. 1278.

2. Rada podstawowej jednostki organizacyjnej

uczelni prowadzàcej dany kierunek studiów mo˝e dostosowaç plany studiów i programy nauczania realizowane na wy˝szych latach studiów do standardów

kszta∏cenia dla poszczególnych kierunków studiów

oraz poziomów kszta∏cenia okreÊlonych w rozporzàdzeniu, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym

niniejszym rozporzàdzeniem.

§ 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem

og∏oszenia.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wy˝szego: B. Kudrycka

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa

Wy˝szego z dnia 16 paêdziernika 2009 r. (poz. 1407)

Za∏àcznik nr 1

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

Bezpieczeƒstwo i higiena pracy

A. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej ni˝

7 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 2 500. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 210.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç wiedz´ ogólnà z zakresu nauk technicznych oraz wiedz´ specjalistycznà

z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy (bhp), w tym

obejmujàcà zagro˝enia wyst´pujàce w procesach

technologicznych (pracy) i metody ich eliminowania

lub ograniczania, ocen´ ryzyka zawodowego, badania

wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz zada-

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

l

nien byç przygotowany do podj´cia pracy zwiàzanej

z ochronà zdrowia i ˝ycia cz∏owieka w Êrodowisku pracy — w tym w s∏u˝bie bezpieczeƒstwa i higieny pracy

u ma∏ych, Êrednich i du˝ych przedsi´biorców —

u przedsi´biorców Êwiadczàcych us∏ugi z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz w organach nadzoru

nad warunkami pracy. Powinien byç przygotowany do

pracy w jednostkach badawczych prowadzàcych projektowanie i wdra˝anie rozwiàzaƒ technicznych i organizacyjnych minimalizujàcych skutki oddzia∏ywania

procesu pracy na cz∏owieka, a tak˝e w szkolnictwie —

po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze

standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç

j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy oraz

umieç pos∏ugiwaç si´ j´zykiem specjalistycznym z zakresu nauk technicznych. Absolwent powinien byç

przygotowany do podj´cia studiów drugiego stopnia.

.go

nia i metody pracy s∏u˝by bhp. Powinien posiadaç

umiej´tnoÊç korzystania z wiedzy w pracy zawodowej

i komunikowania si´ z otoczeniem oraz niezb´dnà wiedz´ w zakresie prawa i ekonomii. Absolwent powinien

umieç: interpretowaç rol´ i miejsce cz∏owieka w procesie pracy wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami,

praktycznie wykorzystywaç wiedz´ i umiej´tnoÊci z zakresu psychologii, organizacji, zarzàdzania i marketingu

w dzia∏aniach dotyczàcych bezpieczeƒstwa i higieny

pracy oraz oceniaç przebieg procesów produkcyjnych

(pracy) w zak∏adach pracy w kontekÊcie zagadnieƒ bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Powinien umieç: przeprowadzaç kontrole przestrzegania przepisów bezpieczeƒstwa i higieny pracy, formu∏owaç wnioski w zakresie

poprawy warunków pracy, oceniaç rozwiàzania techniczno-organizacyjne pod wzgl´dem spe∏niania wymagaƒ bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz ergonomii, badaç okolicznoÊci i przyczyny wypadków przy pracy oraz

podejmowaç dzia∏ania profilaktyczne. Absolwent powi-

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

godziny

ECTS

420

35

450

870

37

72

rcl

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Matematyki

2. Fizyki technicznej

w.

3. Chemii i technologii chemicznej

godziny

ECTS

420

35

75

60

45

45

5. Technik wytwarzania

60

6. Informatyki

45

7. Geometrii i grafiki in˝ynierskiej

30

8. Zarzàdzania

30

9. Prawa

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Prawnej ochrony pracy

30

ww

4. Materia∏oznawstwa

2. Psychologii i socjologii

3. Fizjologii pracy i higieny przemys∏owej

4. Ochrony Êrodowiska

5. Ergonomii

6. Podstaw bezpieczeƒstwa i higieny pracy

7. Analizy i oceny zagro˝eƒ

8. Oceny ryzyka zawodowego

9. Organizacji, zadaƒ i metod pracy s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny pracy

10. Badania wypadków przy pracy i chorób zawodowych

11. Ochrony przeciwpo˝arowej i ratownictwa

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie matematyki

4. Kszta∏cenie w zakresie materia∏oznawstwa

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe w∏aÊciwoÊci materia∏ów: wytrzyma∏oÊciowe — rozciàganie, zginanie, Êciskanie, skr´canie; zm´czeniowe; trybologiczne — cierne i Êlizgowe; cieplne — przewodnoÊciowe i izolacyjne, ˝aroodporne i termowytrzyma∏oÊciowe; elektryczne — przewodnoÊciowe, odpornoÊciowe na dzia∏anie otoczenia

— atmosferycznego, chemicznego i biologicznego; technologiczne — w zakresie obrabialnoÊci,

lejnoÊci, termoplastycznoÊci i utwardzalnoÊci.

Podstawowe elementy struktury, technologii

otrzymywania i modyfikacji wa˝nych technologicznie materia∏ów. Stopy ˝elaza i w´gla: stale,

˝eliwa, materia∏y szkliste. Stale stopowe. Stopy

metali kolorowych: bràz, mosiàdz. Stopy aluminium. Materia∏y do pracy w obni˝onych i podwy˝szonych temperaturach. Polimery i tworzywa

sztuczne. Materia∏y ceramiczne. Kompozyty

w∏ókniste o osnowie ceramicznej i metalicznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania materia∏ów o okreÊlonych w∏aÊciwoÊciach; oceny wp∏ywu materia∏ów na bezpieczeƒstwo u˝ytkowania wyrobów.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Ciàgi liczbowe — w∏aÊciwoÊci,

granica. Liczby zespolone. Rachunek macierzowy i wektorowy. Funkcje — liniowe, ciàg∏e, jednej i wielu zmiennych. Rachunek ró˝niczkowy

i ca∏kowy jednej i wielu zmiennych. Szeregi liczbowe. Równania ró˝niczkowe zwyczajne. Analiza

dynamiki zjawisk. Metody opisu statystycznego.

Elementy rachunku prawdopodobieƒstwa. Dane

i podstawowe normy statystyczne. Zmienna losowa, podstawowe rozk∏ady zmiennych losowych. Rozk∏ady z prób. Przedzia∏y ufnoÊci. Testowanie hipotez statystycznych. Statystyczna miara wspó∏zale˝noÊci zjawisk. Techniki losowania

prób. Projektowanie eksperymentów statystycznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania matematyki i statystyki w opisie zjawisk; konstruowania modeli matematycznych

i ich wykorzystywania w rozwiàzywaniu zagadnieƒ bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

metody technologicznej — koncepcja chemiczna

i technologiczna, projekt procesowy. Zasady

technologiczne. Analiza stechiometryczna, termodynamiczna i kinetyczna procesu chemicznego. Bilans masowy i cieplny. Schematy technologiczne. Reaktory chemiczne. Zagro˝enia dla

zdrowia i ˝ycia stwarzane przez substancje chemiczne i procesy chemiczne.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i stosowania wiedzy chemicznej

w bezpieczeƒstwie i higienie pracy; zapobiegania

zagro˝eniom w procesach chemicznych.

l

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

2. Kszta∏cenie w zakresie fizyki technicznej

ww

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Statyka, kinematyka i dynamika punktu materialnego i uk∏adu punktów materialnych. Mechanika cia∏a sztywnego. Ruch

drgajàcy. Mechanika relatywistyczna. Grawitacja. Kinetyczna teoria gazów. Termodynamika.

Równowaga faz — przejÊcia fazowe. Kinetyka

fizyczna. Równowaga uk∏adów p∏askich i przestrzennych (wyznaczanie wielkoÊci podporowych). Stany napr´˝eƒ i przemieszczenia elementów konstrukcji. ElektrycznoÊç i magnetyzm. Obwody elektryczne pràdu sta∏ego i przemiennego. Moc i energia w obwodach jednofazowych i trójfazowych. Maszyny pràdu sta∏ego

— w∏aÊciwoÊci ruchowe. Maszyny pràdu przemiennego — zasada budowy i dzia∏ania. Uk∏ady

sterowania. Optyka liniowa i falowa. Oddzia∏ywania fundamentalne, elementarne sk∏adniki

materii, budowa atomu, budowa jàdra, kwanty.

Przyrzàdy pó∏przewodnikowe. Elementy bezz∏àczowe, diody, tranzystory, wzmacniacze mocy.

Uk∏ady prostownikowe i zasilajàce. Elementy

techniki mikroprocesorowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pomiaru i okreÊlania wielkoÊci fizycznych; rozumienia i analizy zjawisk fizycznych; wykorzystywania wiedzy z zakresu fizyki w technice.

3. Kszta∏cenie w zakresie chemii i technologii chemicznej

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe poj´cia i prawa

chemii. W∏aÊciwoÊci fizyczne i chemiczne pierwiastków. Budowa atomu i czàsteczki, wiàzania

chemiczne. Wybrane klasy zwiàzków chemicznych — nazewnictwo. Otrzymywanie i w∏aÊciwoÊci wybranych zwiàzków nieorganicznych i organicznych. Mechanizmy powstawania zwiàzków

chemicznych. Typy reakcji chemicznych. Stany

skupienia materii. Kataliza. Elementy elektrochemii. Podstawy technologii chemicznej. Rozwój

5. Kszta∏cenie w zakresie technik wytwarzania

TreÊci kszta∏cenia: Procesy wytwarzania materia∏ów in˝ynierskich — rola doboru materia∏ów.

Procesy technologiczne kszta∏towania struktury

i w∏aÊciwoÊci in˝ynierskich stopów metali — obróbka cieplna, metalurgia proszków, wytwarzanie i kszta∏towanie materia∏ów ceramicznych,

szkie∏ oraz materia∏ów polimerowych i kompozytowych, odlewanie i obróbka plastyczna metali i stopów. Obróbka ubytkowa. Technologie

kszta∏towania postaci geometrycznej. Obróbka

powierzchniowa i cieplno-chemiczna. Ci´cie termiczne, ∏àczenie, spajanie. Przebieg i organizacja monta˝u. Technologia maszyn — maszyny technologiczne. Procesy technologiczne

w budownictwie, elektrotechnice, elektronice

i optoelektronice. Projektowanie maszyn. Projektowanie materia∏owe procesów wytwarzania.

Komputerowe wspomaganie projektowania

procesów technologicznych (CMA — Computer

Aided Manufacturing). Podstawy organizacji

produkcji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i wykorzystywania procesów technologicznych; oceny oddzia∏ywania procesów technologicznych na cz∏owieka; podejmowania dzia∏aƒ profilaktycznych.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie prawnej ochrony pracy

TreÊci kszta∏cenia: Znaczenie poj´cia prawnej

ochrony pracy. èród∏a prawnej ochrony pracy —

ustawy, rozporzàdzenia, uk∏ady zbiorowe pracy,

regulaminy, normy. Obowiàzek pracodawcy

i pracobiorcy przestrzegania przepisów i zasad

bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Obowiàzki producentów i u˝ytkowników Êrodków produkcji

w zakresie bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Profilaktyczna ochrona zdrowia — zapobieganie chorobom zawodowym i innym schorzeniom zwiàzanym z pracà. Wspó∏praca ze s∏u˝bà medycyny

pracy. Szkolenia pracowników w zakresie bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Ârodki ochrony pracy.

Szczegó∏owa ochrona pracy — wzmo˝ona

ochrona pracy kobiet, wzmo˝ona ochrona pracy

m∏odocianych, specjalna ochrona pracy osób

niepe∏nosprawnych. Analiza spo∏ecznych i ekonomicznych skutków nieprzestrzegania przepisów ochrony pracy. Kontrola przestrzegania

przepisów dotyczàcych ochrony pracy.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Architektura systemów komputerowych. Bazy danych i relacyjne bazy danych. Kompilatory. J´zyki programowania. Programowanie proceduralne i obiektowe. Analiza

obrazu i przetwarzanie sygna∏ów. Podstawy

sztucznej inteligencji — bazy wiedzy i systemy

eksperckie w zastosowaniu do systemów komputerowego wspomagania zarzàdzania i kierowania. Sieci komputerowe — klasyfikacja, architektura, protoko∏y. Sprz´t sieciowy, oprogramowanie. Zarzàdzanie sieciami. Zasady pracy w sieciach komputerowych. Wersje sieciowe oprogramowania u˝ytkowego. Internet. Hipertekst. Metody zapewnienia bezpieczeƒstwa w systemach

informatycznych. Informacje i us∏ugi sieciowe.

Komputerowe wspomaganie w systemach zarzàdzania i kierowania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

korzystania z sieci komputerowych i aplikacji sieciowych; korzystania z komputerowego wspomagania w zarzàdzaniu bezpieczeƒstwem i higienà pracy.

Administracyjno-prawne warunki wykonywania

dzia∏alnoÊci gospodarczej. Zobowiàzania. Ochrona w∏asnoÊci przemys∏owej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia systemu prawnego w Polsce i Unii

Europejskiej; interpretowania i stosowania prawa.

l

6. Kszta∏cenie w zakresie informatyki

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

7. Kszta∏cenie w zakresie geometrii i grafiki in˝ynierskiej

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i interpretowania przepisów dotyczàcych ochrony pracy; wykorzystywania przepisów

dotyczàcych ochrony pracy w dzia∏aniach na

rzecz kszta∏towania bezpiecznych i higienicznych

warunków pracy.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Geometryczne podstawy rysunku technicznego — rzutowanie równoleg∏e

i prostokàtne. Aksonometria jako podstawowa

forma tworzenia rysunków poglàdowych (szkicowanie odr´czne). G∏ówne formy zapisu graficznego zalecane przez normy — rzutowanie, przekroje rysunkowe, wymiarowanie. Normalizacja

w rysunku technicznym. Odwzorowanie i wymiarowanie elementów maszyn. Schematy i rysunki

z∏o˝eniowe. Graficzne przedstawianie po∏àczeƒ

elementów maszyn. Oznaczanie cech powierzchni elementów. Techniki komputerowe (CAD —

Computer Aided Design) jako narz´dzie wspomagajàce opracowanie graficzne dokumentacji

technicznej i ofertowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania i interpretacji rysunków technicznych; wykorzystywania technik komputerowych

do opracowywania dokumentacji technicznej.

8. Kszta∏cenie w zakresie zarzàdzania

ww

TreÊci kszta∏cenia: Synergia i efekt organizacyjny.

Sterowanie, kierowanie a zarzàdzanie. Proces zarzàdzania — planowanie, organizowanie, zatrudnianie, kierowanie, motywowanie, kontrolowanie. Cechy i cele organizacji — jej cz´Êci sk∏adowe. Struktury organizacyjne — typy struktur, ich

projektowanie ze szczególnym uwzgl´dnieniem

warunków techniczno-technologicznych. Reorganizacja. Procesy informacyjno-decyzyjne. Istota, metody, techniki i style zarzàdzania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystania zasad zarzàdzania w funkcjonowaniu przedsi´biorcy.

9. Kszta∏cenie w zakresie prawa

TreÊci kszta∏cenia: Elementy prawa — konstytucyjnego, administracyjnego, cywilnego i karnego. Prawo gospodarcze — poj´cie i zakres,

przedsi´biorcy i ich mienie, obrót gospodarczy.

2. Kszta∏cenie w zakresie psychologii i socjologii

TreÊci kszta∏cenia: Dobór do pracy i proces adaptacji zawodowej pracownika. Motywowanie pracowników do bezpiecznej pracy — wzorce bezpiecznego post´powania, metody i Êrodki motywowania pracowników. Znaczenie relacji mi´dzy

pracownikami w zak∏adzie pracy — wspó∏praca,

konflikt, alienacja. Nawyki i rutyna w zachowaniach wobec zagro˝eƒ. OsobowoÊç w postrzeganiu i ocenie zagro˝eƒ. Stres zawodowy — przyczyny, konsekwencje, metody ograniczania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu psychologii

i socjologii w dzia∏aniach na rzecz tworzenia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy oraz

poprawy kultury bezpieczeƒstwa w pracy.

3. Kszta∏cenie w zakresie fizjologii pracy i higieny

przemys∏owej

TreÊci kszta∏cenia: Fizjologiczna definicja pracy.

ZdolnoÊç do wysi∏ku i ogólna wydolnoÊç fizyczna cz∏owieka. Wydatek energetyczny i metody jego pomiaru. Fizjologiczna krzywa pracy. Zm´czenie. Wp∏yw warunków pracy na wydajnoÊç —

mikroklimat, ha∏as, drgania mechaniczne, oÊwietlenie, promieniowanie elektromagnetyczne, py∏y i substancje toksyczne. Organizacyjne metody

poprawy warunków pracy.

4. Kszta∏cenie w zakresie ochrony Êrodowiska

5. Kszta∏cenie w zakresie ergonomii

TreÊci kszta∏cenia: Czynniki szkodliwe dla zdrowia — ucià˝liwe i niebezpieczne. Zagro˝enie, nara˝enie, ryzyko zawodowe. Elementy metrologii.

Najwy˝sze dopuszczalne st´˝enia (NDS) oraz najwy˝sze dopuszczalne nat´˝enia (NDN) czynników szkodliwych dla zdrowia w Êrodowisku pracy. Normy i zalecenia. WartoÊç chwilowa i pu∏apowa st´˝enia. Pomiary chwilowe i dozymetryczne. Metody i systemy pomiarowe czynników Êrodowiska pracy. Model liniowy i progowy szkodliwoÊci. Ocena obcià˝enia fizycznego — pomiar

wydatku energetycznego. Ocena zagro˝eƒ ze

strony czynników niebezpiecznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

identyfikacji i pomiaru czynników wyst´pujàcych

w Êrodowisku pracy; oceny zagro˝eƒ, jakie mogà

stwarzaç czynniki wyst´pujàce w Êrodowisku

pracy.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Cele i znaczenie ochrony Êrodowiska. Metody zapobiegania zanieczyszczaniu

atmosfery. Ochrona wód powierzchniowych. Zanieczyszczanie gleby — ochrona powierzchni ziemi. Odnawialne i alternatywne êród∏a energii.

Cele i zadania monitoringu Êrodowiskowego.

Przeciwdzia∏anie zanieczyszczeniu Êrodowiska.

Zanieczyszczenie Êrodowiska a stan zdrowia

cz∏owieka.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia celów i zadaƒ ochrony Êrodowiska;

wykorzystywania wiedzy z zakresu ochrony Êrodowiska w kontekÊcie zdrowia Êrodowiskowego.

7. Kszta∏cenie w zakresie analizy i oceny zagro˝eƒ

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu fizjologii

i higieny przemys∏owej w dzia∏aniach na rzecz

ergonomii i ochrony zdrowia pracowników.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe poj´cia z zakresu

oceny ryzyka zawodowego. Akty prawne dotyczàce oceny ryzyka zawodowego. Statystyczne

i fizyczne modele niezawodnoÊci obiektów. NiezawodnoÊç ludzka. JakoÊciowe i iloÊciowe metody oceny ryzyka. Ryzyko w procesach podejmowania decyzji. Metody analizy i oceny ryzyka —

analiza bezpieczeƒstwa pracy, analiza z zastosowaniem list kontrolnych, metoda HAZOP (Hazard

and Operability Study), metoda drzewa b∏´dów,

metoda drzewa zdarzeƒ. Zasady szacowania

i oceny ryzyka zawodowego. Organizacja oceny

ryzyka zawodowego w przedsi´biorstwie.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

dokonywania analizy i oceny ryzyka zawodowego zwiàzanego z wykonywanà pracà.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Przedmiot, zakres i cele ergonomii. Semantyczne aspekty ergonomii. Metody

stosowane w ergonomii. Kierunki dzia∏alnoÊci

ergonomicznej — ergonomia koncepcyjna i korekcyjna. Standardy i normy w ergonomii. Uk∏ad

„cz∏owiek — maszyna — Êrodowisko” (c-m-s) —

podmiot i przedmiot badaƒ ergonomicznych. Rola pracy w ˝yciu cz∏owieka. Skutki wykonywania

pracy przez cz∏owieka. Przebieg procesów informacyjnych w uk∏adzie c-m-s. Problematyka pracy

fizycznej w uk∏adzie c-m-s. Przestrzenne kszta∏towanie stanowiska pracy w uk∏adzie c-m-s. Organizacja produkcji i stanowiska roboczego. Postawa przy pracy. Wymagania antropometryczne

w projektowaniu stanowiska pracy w uk∏adzie

c-m-s. Ergonomiczna analiza ucià˝liwoÊci i szkodliwoÊci pracy.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

oceny i organizowania stanowisk pracy zgodnie

z zasadami ergonomii.

8. Kszta∏cenie w zakresie oceny ryzyka zawodowego

6. Kszta∏cenie w zakresie podstaw bezpieczeƒstwa i higieny pracy

ww

TreÊci kszta∏cenia: Tradycyjne i wspó∏czesne uj´cie problematyki bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

Prawne aspekty bezpieczeƒstwa i higieny pracy

w uregulowaniach krajowych — ustawa — Kodeks pracy, rozporzàdzenia, Polskie Normy.

Prawne aspekty bezpieczeƒstwa i higieny pracy

w uregulowaniach mi´dzynarodowych. Zasady

kszta∏towania bezpieczeƒstwa i higieny pracy —

wymagania dla budynków i pomieszczeƒ pracy

i ich wyposa˝enia, wymagania dla maszyn i innych urzàdzeƒ technicznych, systemy oceny

zgodnoÊci wyrobów. Ârodki ochrony zbiorowej

i indywidualnej. Profilaktyka ochrony zdrowia

pracujàcych. Mierniki oceny stanu bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Skutki nieprzestrzegania

przepisów i zasad bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Wypadki przy pracy.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia celów i zadaƒ s∏u˝by bezpieczeƒstwa

i higieny pracy; wykorzystywania wiedzy z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

9. Kszta∏cenie w zakresie organizacji, zadaƒ i metod pracy s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny pracy

TreÊci kszta∏cenia: Kwalifikacje i zasady zatrudniania pracowników s∏u˝by bezpieczeƒstwa

i higieny pracy (bhp). Zadania i uprawnienia pracowników s∏u˝by bhp. Metody pracy s∏u˝by bhp.

Kontrola przestrzegania przepisów i zasad bhp.

Analiza stanu bhp. Ocena planów i dokumentacji

dotyczàcych modernizacji zak∏adu pracy. Ocena

spe∏niania wymagaƒ bhp przez przekazywane do

u˝ytku obiekty budowlane, w których przewiduje

si´ pomieszczenia pracy, urzàdzenia produkcyjne

i inne majàce wp∏yw na warunki pracy. Ocena

spe∏niania wymagaƒ bhp w stosowanych i nowo

wprowadzanych procesach produkcyjnych. OkolicznoÊci i przyczyny wypadków przy pracy oraz

wyp∏ywajàce z nich wnioski profilaktyczne. Ocena ryzyka zawodowego. Wspó∏praca z komórkami i s∏u˝bami zak∏adu pracy oraz instytucjami zewn´trznymi w realizacji zadaƒ z zakresu bhp. Popularyzowanie problematyki bezpieczeƒstwa

i higieny pracy.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

identyfikowania zadaƒ s∏u˝by bhp; stosowania

metod odpowiednich do zadaƒ s∏u˝by bhp; w∏aÊciwego organizowania pracy s∏u˝by bhp.

2. Programy nauczania powinny zawieraç treÊci z zakresu ekonomii lub poszerzajàce wiedz´ humanistycznà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin,

którym nale˝y przypisaç nie mniej ni˝ 3 punkty

ECTS.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

4. Przynajmniej 60 % zaj´ç powinny stanowiç çwiczenia audytoryjne, laboratoryjne, projektowe lub terenowe.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Definicja wypadków przy pracy. Cechy wypadków przy pracy — nag∏oÊç zdarzenia, przyczyna zewn´trzna, zwiàzek z pracà.

Orzecznictwo sàdowe. Wypadki traktowane na

równi z wypadkami przy pracy. Zg∏aszanie wypadków przy pracy. Ustalanie okolicznoÊci i przyczyn wypadków przy pracy. Dokumentacja wypadków przy pracy. Metody badania wypadków

przy pracy. Wykaz chorób zawodowych. Post´powanie w przypadku chorób zawodowych. Rozpoznawanie chorób zawodowych. Zg∏aszanie

podejrzenia choroby zawodowej. Ocena nara˝enia zawodowego. Orzekanie o rozpoznaniu choroby zawodowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

dokonywania analizy wypadków przy pracy;

ustalania okolicznoÊci i przyczyn wypadków przy

pracy; post´powania w przypadku chorób zawodowych.

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

l

10. Kszta∏cenie w zakresie badania wypadków przy

pracy i chorób zawodowych

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

11. Kszta∏cenie w zakresie ochrony przeciwpo˝arowej i ratownictwa

ZALECENIA

1. Wskazana jest znajomoÊç j´zyka angielskiego.

2. Przy tworzeniu programów nauczania mogà byç

stosowane kryteria FEANI (Federation Europ¯enne

d`Associations Nationales d`Ing¯nieurs).

B. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Regulacje prawne w zakresie

ochrony przeciwpo˝arowej w Polsce. Organizacja ochrony przeciwpo˝arowej. Podstawowe poj´cia, zjawiska i procesy dotyczàce palenia si´

materia∏ów. Sprz´t i Êrodki gaÊnicze. Techniczne

systemy zabezpieczeƒ — przeciwpo˝arowe zaopatrzenie wodne (systemy ostrzegawcze, sta∏e

urzàdzenia gaÊnicze, êród∏a wody dla celów

przeciwpo˝arowych). Metody rozpoznawania

zagro˝eƒ po˝arowych. Przyczyny po˝arów. Zasady post´powania w przypadku po˝aru — dzia∏ania ratowniczo-gaÊnicze. System zintegrowanego ratownictwa w Polsce — zasady funkcjonowania. Zarzàdzanie kryzysowe podczas kl´sk ˝ywio∏owych — powodzi, po˝aru. Psychologiczne

aspekty dzia∏aƒ ratunkowych — zagadnienia

etyczne i spo∏eczne. Organizacja akcji ratowniczej na miejscu zdarzenia. Pierwsza pomoc.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

oceny zagro˝eƒ po˝arowych; post´powania

w przypadku po˝aru; podejmowania dzia∏aƒ ratowniczo-gaÊniczych; udzielania pierwszej pomocy.

5. Za przygotowanie pracy dyplomowej (projektu in˝ynierskiego) i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 15 punktów ECTS.

ww

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 6 tygodni.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

V. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 3 semestry. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç mniejsza

ni˝ 900. Liczba punktów ECTS nie powinna byç mniejsza ni˝ 90.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç — rozszerzonà

w stosunku do studiów pierwszego stopnia — wiedz´

z zakresu nauk matematycznych, technicznych i ekonomicznych oraz umiej´tnoÊci rozwiàzywania problemów z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy (bhp).

Powinien umieç korzystaç z profesjonalnego oprogramowania, prowadziç badania, analizowaç, oceniaç

i porównywaç alternatywne rozwiàzania, proponowaç

i optymalizowaç nowe rozwiàzania oraz samodzielnie

analizowaç problemy z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Absolwent powinien posiadaç umiej´tnoÊci organizowania pracy, w tym dzia∏aƒ zapobiegajàcych wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym.

Powinien umieç: kontrolowaç przestrzeganie przepisów i zasad bhp, wykonywaç analizy z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy, oceniaç ryzyko zawodowe,

opracowywaç i wdra˝aç systemy zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy, organizowaç i prowadziç

prace badawcze i rozwojowe — w szczególnoÊci projektowaç i wdra˝aç rozwiàzania techniczne i organizacyjne minimalizujàce skutki oddzia∏ywania procesu

pracy na cz∏owieka. Absolwent powinien post´powaç

zgodnie z zasadami etyki zawodowej. Absolwent powinien byç przygotowany do pracy w: s∏u˝bie bezpieczeƒstwa i higieny pracy u ma∏ych, Êrednich i du˝ych

w biurach projektowych i doradczych jako ekspert

w zakresie bezpieczeƒstwa i higieny pracy, a tak˝e do

prowadzenia w∏asnej dzia∏alnoÊci gospodarczej w zakresie us∏ug dotyczàcych bezpieczeƒstwa i higieny

pracy. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

v.p

przedsi´biorców, administracji paƒstwowej, samorzàdowej, gospodarczej i oÊwiatowej w zakresie problematyki bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz instytucjach zajmujàcych si´ poradnictwem i upowszechnianiem wiedzy z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

Absolwent powinien byç przygotowany do pracy

Poz. 1407

l

Dziennik Ustaw Nr 180

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

ECTS

30

4

240

27

270

31

.go

Razem

godziny

2. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

godziny

ECTS

30

4

1. Matematycznego wspomagania decyzji

30

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

240

27

rcl

1. Zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy

2. Bezpieczeƒstwa procesowego

3. Metod zwalczania zagro˝eƒ

4. Projektowania ergonomicznego

5. Metod szkolenia w obszarze bezpieczeƒstwa i higieny pracy

6. Ekonomiki przedsi´wzi´ç z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy

7. Komputerowego wspomagania s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny pracy

w.

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie matematycznego wspomagania decyzji

ww

TreÊci kszta∏cenia: Elementy matematyki stosowanej — programowanie matematyczne, teoria

grafów i sieci, zbiory rozmyte, teoria funkcji decyzyjnych, teoria gier. Optymalizacja — zbiór

rozwiàzaƒ dopuszczalnych, kryterium jakoÊci,

minimalizacja i maksymalizacja funkcji rzeczywistej, zadania optymalizacji z dwoma i wieloma

kryteriami. Optymalizacje wielokryterialne. Modelowanie preferencji. Optymalizacja hierarchiczna. Optymalizacja w warunkach niepewnoÊci. Rozwiàzanie kompromisowe. Kolektywne

podejmowanie decyzji optymalnych. Gry decyzyjne, strategiczne i kooperacyjne. Formu∏owanie problemów z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy z zastosowaniem optymalizacji wielokryterialnej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania metod matematycznych w podejmowaniu decyzji.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy

TreÊci kszta∏cenia: Istota zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Cele i zadania zarzàdzania

bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Uregulowania

normatywne zwiàzane z zarzàdzaniem bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Za∏o˝enia do projektu systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Przeglàd wst´pny zak∏adu. Analiza stanu bezpieczeƒstwa i higieny pracy zak∏adu. Rozpoznanie systemowe zak∏adu (wydzia∏u, oddzia∏u). Raport koƒcowy. Projektowanie systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Dane wyjÊciowe do projektu — definicje, dokumenty, nazwy przywo∏ywane w projekcie. Wymagania projektowanego systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Plan wdra˝ania

systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà

pracy. Wdra˝anie i eksploatacja systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy. Zobowiàzania zak∏adu wynikajàce z wdra˝ania i eksploatacji systemu zarzàdzania bezpieczeƒstwem

i higienà pracy (SZBHP). ÂwiadomoÊç personelu

2. Kszta∏cenie w zakresie bezpieczeƒstwa procesowego

5. Kszta∏cenie w zakresie metod szkolenia w obszarze bezpieczeƒstwa i higieny pracy

TreÊci kszta∏cenia: Psychologia w nauczaniu —

procesy psychiczne warunkujàce efektywnoÊç

uczenia si´, rola wyk∏adowcy podczas nauczania,

kreowanie klimatu sprzyjajàcego efektywnemu

szkoleniu. Nauczanie doros∏ych — kszta∏cenie,

szkolenie, doskonalenie, dokszta∏canie, edukacja, dydaktyka, metodyka, andragogika, kwalifikacje zawodowe. Projektowanie procesu dydaktycznego. Organizacja szkolenia — rola i zadania

organizatora szkolenia, kryteria doboru wyk∏adowców, zasady przeprowadzania hospitacji, zasady przeprowadzania egzaminów, prowadzenie

dokumentacji szkolenia. Metody prowadzenia

zaj´ç dydaktycznych — stosowanie metod interaktywnych, dobór materia∏ów dydaktycznych,

ocena skutecznoÊci prowadzonych zaj´ç. Metody

i formy popularyzacji problematyki bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

nowoczesnego prowadzenia zaj´ç dydaktycznych.

rcl

.go

TreÊci kszta∏cenia: Mi´dzynarodowe akty prawne

w zakresie bezpieczeƒstwa procesowego. Audyt

bezpieczeƒstwa instalacji procesowej. System

rejestracji i dokumentacji dotyczàcej transportu

i sk∏adowania odpadów niebezpiecznych — znakowanie, karty charakterystyki substancji niebezpiecznych. Zasady transportu materia∏ów niebezpiecznych — procedury post´powania w sytuacjach awaryjnych. Zagro˝enia zwiàzane ze

sk∏adowaniem odpadów niebezpiecznych — istniejàce

technologie

zagospodarowywania,

unieszkodliwiania i sk∏adowania ró˝nych odpadów. Zasady przygotowywania raportów bezpieczeƒstwa i planów operacyjno-ratowniczych.

Systemy wczesnego wykrywania zagro˝eƒ

i ostrzegania przed zagro˝eniami oraz likwidacji

zagro˝eƒ.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania zasad bezpieczeƒstwa procesowego

w pracy.

dy doboru i rozmieszczania urzàdzeƒ sygnalizacyjnych i sterowniczych. Projektowanie rozwiàzaƒ zmniejszajàcych ha∏as. Projektowanie

oÊwietlenia miejsca pracy. Zasady kszta∏towania

mikroklimatu i jakoÊci powietrza w pomieszczeniu.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania z wykorzystaniem zasad ergonomii.

l

a wdra˝anie systemu. Opracowanie i wdra˝anie

dokumentacji systemowej. Komunikowanie si´

w sprawach wdra˝anego systemu. Struktura

wdra˝ajàca system — odpowiedzialnoÊç. Szkolenie audytorów. Integracja systemów zarzàdzania

jakoÊcià (SZJ), zarzàdzania Êrodowiskiem (SZÂ)

oraz zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy (SZBHP).

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania, wdra˝ania i eksploatacji systemu

zarzàdzania bezpieczeƒstwem i higienà pracy.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

3. Kszta∏cenie w zakresie metod zwalczania zagro˝eƒ

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Systematyka zagro˝eƒ. Metody i techniki zapobiegania zagro˝eniom oraz redukcji i eliminacji zagro˝eƒ. Zagro˝enia mechaniczne. ElektrycznoÊç statyczna — energia elektryczna. Wy∏adowania atmosferyczne, ochrona

odgromowa. Zagro˝enia po˝arowe i wybuchowe. Ha∏as. Drgania mechaniczne. Pola elektromagnetyczne. Promieniowanie optyczne. Substancje chemiczne. Py∏y i aerozole.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania metod zapobiegania zagro˝eniom

oraz redukcji i eliminowania zagro˝eƒ.

4. Kszta∏cenie w zakresie projektowania ergonomicznego

TreÊci kszta∏cenia: Ewolucja celów i wartoÊci

w projektowaniu obiektów technicznych. Zasady

projektowania ergonomicznego. Procesy projektowe w ergonomicznej dzia∏alnoÊci korekcyjnej

i koncepcyjnej. Zagadnienia projektowe i ergonomiczne kryteria decyzyjne. Listy Fittsa do podzia∏u zadaƒ w systemie. Zasady ekonomiki ruchów w projektowaniu procesu pracy. Projektowanie architektury maszyn z wykorzystaniem

danych antropometrycznych. Projektowanie rozmieszczenia elementów stanowiska pracy. Zasady optymalizacji obcià˝enia psychicznego. Zasa-

6. Kszta∏cenie w zakresie ekonomiki przedsi´wzi´ç

z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy

TreÊci kszta∏cenia: Koszty bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy jako nak∏ady na akumulacj´ zasobów kapita∏u ludzkiego. Rodzaje kosztów bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy. Optymalizacja kosztów bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy. Ekonomiczne aspekty bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy. Koszty wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Koszty spo∏eczne wypadków przy pracy

i chorób zawodowych. Koszty dzia∏aƒ profilaktycznych. Ekonomiczne instrumenty poprawy

bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy. Koszty bezpieczeƒstwa i zdrowia w pracy w Êwietle polskiego prawa pracy oraz przepisów w zakresie ubezpieczeƒ spo∏ecznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

szacowania kosztów przedsi´wzi´ç z zakresu

bezpieczeƒstwa i higieny pracy; oceny strat zwiàzanych z niew∏aÊciwymi warunkami bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

7. Kszta∏cenie w zakresie komputerowego wspomagania s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny pracy

TreÊci kszta∏cenia: Bazy danych. Internetowe êród∏a informacji o bezpieczeƒstwie i higienie pracy.

Statystyczna karta wypadków przy pracy. Systemy wspomagajàce ocen´ ryzyka i kontroli stanu

bezpieczeƒstwa. Systemy wspomagajàce badanie okolicznoÊci i przyczyn wypadków przy pracy. Przeglàd programów komputerowych wspo-

IV. INNE WYMAGANIA

1. Przynajmniej 60 % zaj´ç powinno byç przeznaczone na çwiczenia audytoryjne, laboratoryjne, projektowe lub terenowe.

l

magajàcych prac´ s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny pracy. Systemy informacji przestrzennej (GIS

— Geographical Information System). Symulacja zagro˝eƒ w Êrodowisku wirtualnym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania technik komputerowych w realizacji zadaƒ s∏u˝by bezpieczeƒstwa i higieny

pracy.

Poz. 1407

2. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS.

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

Za∏àcznik nr 2

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

Fizjoterapia

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej

ni˝ 6 semestrów. Liczba godzin zaj´ç i praktyk nie powinna byç mniejsza ni˝ 3 820. Liczba punktów ECTS

(European Credit Transfer System) nie powinna byç

mniejsza ni˝ 180.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

fizyczne z tymi osobami. Absolwent powinien posiadaç wiedz´ i umiej´tnoÊci niezb´dne do: kszta∏towania, podtrzymywania i przywracania sprawnoÊci i wydolnoÊci osób w ró˝nym wieku utraconej lub obni˝onej wskutek ró˝nych chorób bàdê urazów; nienagannego wykonywania wszelkich zabiegów fizjoterapeutycznych oraz dostosowywania swych dzia∏aƒ do nadrz´dnych celów rehabilitacji w ramach funkcjonowania zespo∏ów rehabilitacyjnych oraz kontrolowania

efektywnoÊci procesu fizjoterapii. Absolwent powinien byç przygotowany do pracy w jednostkach

ochrony zdrowia, oÊrodkach dla osób niepe∏nosprawnych, oÊrodkach sportowych oraz szkolnictwie — po

ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze

standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien

znaç j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy oraz umieç pos∏ugiwaç si´ j´zykiem specjalistycznym z zakresu kierunku studiów. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów drugiego stopnia.

.go

A. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

rcl

Absolwent powinien uzyskaç wykszta∏cenie i przygotowanie zawodowe — zgodne z wymaganiami obowiàzujàcymi w jednostkach ochrony zdrowia — do

pracy z osobami chorymi i niepe∏nosprawnymi,

przede wszystkim w zakresie stosowania czynników

naturalnych (fizykalnych) w profilaktyce oraz w celach

leczniczych. Powinien posiadaç predyspozycje psychofizyczne do pracy z ludêmi chorymi i niepe∏nosprawnymi oraz byç na tyle sprawnym fizycznie, by móc

poprawnie demonstrowaç i przeprowadzaç çwiczenia

w.

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

405

20

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1110

55

Razem

1515

75

ww

godziny

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

1

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

godziny

ECTS

2

3

405

20

1. Anatomii prawid∏owej cz∏owieka

90

2. Biologii medycznej

15

3. Fizjologii

75

4. Biochemii

5. Biofizyki

1

2

45

7. Kinezjologii

45

8. Kwalifikowanej pierwszej pomocy medycznej

15

45

10. Patologii ogólnej

v.p

9. Psychologii

3

l

6. Biomechaniki

15

11. Pedagogiki

15

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1110

1. Kszta∏cenia ruchowego i metodyki nauczania ruchu

2. Kinezyterapii

55

150

150

3. Terapii manualnej

45

105

5. Masa˝u leczniczego

6. Fizjoterapii ogólnej

45

.go

4. Fizykoterapii

60

7. Podstaw fizjoterapii klinicznej

195

8. Fizjoterapii klinicznej w dysfunkcjach narzàdu ruchu

195

9. Fizjoterapii klinicznej w chorobach narzàdów wewn´trznych

150

10. Zaopatrzenia ortopedycznego

15

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

rcl

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu budowy mikroskopowej podstawowych

tkanek cz∏owieka i ich rozwoju.

1. Kszta∏cenie w zakresie anatomii prawid∏owej

cz∏owieka

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Budowa koÊci i ich po∏àczeƒ.

KoÊci jako element podporowy, ruchowy

i ochronny. Uk∏ad kostno-stawowy i mi´Êniowy

w statyce i dynamice — elementy kostne, wi´zad∏a i mi´Ênie jako stabilizatory i ograniczniki ruchu, ruchomoÊç stawowa, jednostki funkcjonalne i zespo∏y dynamiczne. Uk∏ad nerwowy — budowa i funkcja, wa˝niejsze oÊrodki i poziomy sterowania ruchami, unerwienie obwodowe, unerwienie segmentarne. Uk∏ad krà˝enia i oddychania, topografia drzewa oskrzelowego, mechanika

oddychania. Ogólna budowa i funkcja narzàdów

jamy brzusznej. Wybrane zagadnienia z anatomii

rentgenowskiej i innych metod obrazowych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu budowy anatomicznej podstawowych uk∏adów, a w szczególnoÊci aparatu ruchu cz∏owieka w kontekÊcie jego

funkcjonowania.

2. Kszta∏cenie w zakresie biologii medycznej

TreÊci kszta∏cenia: Budowa komórki i funkcje organelli komórkowych. Cykl ˝yciowy komórki. Zjawisko nekrozy i apoptozy. Ekspresja i regulacja

ekspresji genów. Biosynteza bia∏ka. ZmiennoÊç

i mutacje. Aberracje chromosomalne. Podstawy

genetyki cz∏owieka. Budowa i funkcje tkanek oraz

wybranych uk∏adów i narzàdów. Budowa gruczo∏ów wydzielania wewn´trznego. Hormony, regulacja hormonalna. Podstawowa charakterystyka

etapów embriogenezy cz∏owieka. B∏ony p∏odowe

i ∏o˝ysko. Czynniki teratogenne. Wady rozwojowe.

3. Kszta∏cenie w zakresie fizjologii

TreÊci kszta∏cenia: Krew i krà˝enie krwi — sk∏ad

i w∏aÊciwoÊci krwi. CzynnoÊç, regulacja i automatyzm serca. Transport tlenu. Krà˝enie obwodowe, regulacja Êwiat∏a naczyƒ. Limfa i p∏yny

tkankowe. Krzepni´cie krwi. Uk∏ad oddechowy

— wskaêniki funkcjonalne oddychania. Hipoksja

i jej rodzaje. Przemiana materii — spoczynkowa

i wysi∏kowa. Termoregulacja oraz jej mechanizmy. Wysi∏ek fizyczny — klasyfikacja fizjologiczna. Reakcje na wysi∏ek fizyczny osób w ró˝nym

wieku. WydolnoÊç fizyczna — czynniki jà warunkujàce i metody oznaczania. Trening fizyczny jako proces adaptacji fizjologicznej, zmiany potreningowe. Zm´czenie — rodzaje, lokalizacja i objawy. Podstawy neurofizjologii. OÊrodkowy

uk∏ad nerwowy — regulacja czynnoÊci narzàdów

i uk∏adów. Obwodowy i wegetatywny uk∏ad nerwowy. Mi´Ênie — rodzaje w∏ókien mi´Êniowych,

po∏àczenia nerwowo-mi´Êniowe. Istota skurczu

mi´Êniowego, rekrutacja jednostek ruchowych.

Unerwienie motoryczne mi´Êni szkieletowych.

Przewodnictwo i pobudliwoÊç w∏ókien nerwowych. CzynnoÊç elektryczna mi´Êni. Odruchy.

Proces sterowania ruchami. PlastycznoÊç oÊrodkowego uk∏adu nerwowego i tkanki mi´Êniowej.

Reinerwacja. Neurofizjologia bólu. Procesy przekaênictwa synaptycznego. Mechanizmy uczenia

si´ i pami´ci.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu funkcjonowania poszczególnych uk∏adów

cz∏owieka, zw∏aszcza zwiàzanych z poruszaniem

si´, sterowaniem ruchami i wysi∏kiem fizycznym.

5. Kszta∏cenie w zakresie biofizyki

.go

TreÊci kszta∏cenia: Równowaga kwasowo-zasadowa, bufory krwi. Aminokwasy, bia∏ka i enzymy. Synteza w´glowodanów i t∏uszczów. ¸aƒcuch oddechowy — bilans energetyczny. Anabolizm — katabolizm — generowanie i wykorzystywanie energii. Bilans energetyczny. Rola fosfokreatyny w pracujàcych mi´Êniach — glikogenoliza, glikoliza, beta-oksydacja, cykl Krebsa, wzajemne relacje przemian tlenowych i beztlenowych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji biochemicznych mechanizmów funkcjonowania organizmu oraz podstawowych wskaêników biochemicznych i ich zmian

w efekcie niektórych schorzeƒ lub wysi∏ku fizycznego.

chanicznej wybranych zespo∏ów mi´Êniowych

w funkcji obcià˝enia zewn´trznego. Zmiany funkcji mi´Êni koƒczyny dolnej po urazach i operacji

w obr´bie stawu kolanowego oraz po alloplastyce stawu biodrowego. Kryteria oceny techniki ruchu cz∏owieka. StabilnoÊç postawy. Kinematyczny i kinetyczny opis mechaniki lokomocyjnych

form ruchu — chodu i biegu. Analiza wartoÊci si∏

reakcji oraz rozk∏adu parcia stóp na pod∏o˝e podczas chodu. Wybrane zagadnienia zaawansowanej analizy chodu cz∏owieka po udarach, amputacji koƒczyny dolnej, zaburzeniach nerwowo-mi´Êniowych. Poj´cie i pomiary symetrii funkcjonalnej. Wykorzystanie elektromiografii do badania pracy mi´Êni podczas ruchu ca∏ego cia∏a

(w chodzie) i ruchu wybranych segmentów cia∏a.

Biomechaniczna analiza upadków. Biomechaniczna analiza jazdy na wózkach inwalidzkich.

Elementy modelowania biomechanicznego. Nowoczesne kierunki rozwoju biomechaniki i bioin˝ynierii medycznej. èród∏a obcià˝enia na stanowisku pracy. Ergonomia pracy, mieszkania,

wyrobów. Ergonomiczne podstawy badania

i planowania stanowisk pracy w wybranych zawodach. Ergonomiczna ocena i dobór stanowisk

pracy dla osób niepe∏nosprawnych. Ergonomiczna ocena obcià˝eƒ niektórych pozycji przy pracy

i ich wp∏yw na dysfunkcje, urazy i wypadki. Ergonomia pracy fizjoterapeuty. Ergonomia a profilaktyka.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji biomechanicznej aktów ruchowych i statyki cz∏owieka; biomechanicznej

analizy postawy cia∏a, ruchów w stawach oraz

ruchów lokomocyjnych cz∏owieka; biomechanicznej analizy zmian w warunkach obcià˝eƒ zewn´trznych.

l

4. Kszta∏cenie w zakresie biochemii

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

ww

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Biofizyka — przedmiot i zakres

zainteresowaƒ, historia. Studium dynamiki uk∏adu, modelowanie matematyczne. Rozciàganie

i Êciskanie tkanek, napr´˝enia, odkszta∏cenia,

prawo Hooke‘a. Skr´canie i zginanie, z∏amania

koÊci. Pomiar napr´˝eƒ w koÊciach podczas prób

wytrzyma∏oÊciowych. Dostosowanie biernego

uk∏adu ruchu do przenoszenia obcià˝eƒ mechanicznych. Elementy mechaniki p∏ynów — biofizyka uk∏adu krà˝enia i oddychania. Kinematyka, kinetyka, mechanika p∏ynów. Obliczanie oporów

aero- i hydrodynamicznych oraz parametrów

przep∏ywu. Wp∏yw czynników mechanicznych na

organizm cz∏owieka — ultradêwi´ki i infradêwi´ki. Oddzia∏ywanie pràdu elektrycznego i pól elektromagnetycznych na organizm cz∏owieka. W∏aÊciwoÊci elektryczne komórki — przewodnictwo

i potencja∏y elektryczne w uk∏adzie nerwowym.

Pomiar opornoÊci cia∏a cz∏owieka. Obwody pràdu sta∏ego. Praca i moc pràdu elektrycznego.

Dzia∏anie laserów, charakterystyka promieniowania laserowego. Obliczanie dawek promieniowania laserowego. Podstawy cybernetyki — regulacja procesów fizjologicznych. Biofizyka procesów widzenia i s∏yszenia. Wybrane zagadnienia z zakresu optyki geometrycznej. Pomiary s∏yszenia wybranych cz´stotliwoÊci. Podstawy bioenergetyki i termokinetyki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji podstawowych w∏aÊciwoÊci

fizycznych tkanek; opisu i interpretacji zjawisk fizycznych zachodzàcych w ustroju pod wp∏ywem

zewn´trznych czynników fizycznych.

6. Kszta∏cenie w zakresie biomechaniki

TreÊci kszta∏cenia: Struktura biomechaniczna

uk∏adu kostno-stawowego. Biomechaniczna analiza budowy i funkcji g∏ównych stawów oraz kr´gos∏upa. W∏aÊciwoÊci mechaniczne narzàdu ruchu. OkreÊlanie wartoÊci si∏ zewn´trznych i wewn´trznych dzia∏ajàcych na cz∏owieka. W∏aÊciwoÊci mechaniczne mi´Ênia szkieletowego. Metodologia badaƒ wartoÊci momentów si∏y pojedynczych zespo∏ów mi´Êniowych mierzonych

w warunkach statycznych i dynamicznych. Krzywa Hilla. Wyznaczanie charakterystyki mocy me-

7. Kszta∏cenie w zakresie kinezjologii

TreÊci kszta∏cenia: Jedno- i wielostanowy aparat

ruchu. Kontrola postawy cia∏a. CzynnoÊç bioelektryczna i mechaniczna mi´Êni. Kontrola dowolna pojedynczego mi´Ênia. Wzorce ruchów

jednostawowych. Kontrola ruchów lokomocyjnych. Ruchy manipulacyjne. Kinestezja. Problemy sterowania ruchami w stanach patologicznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i analizy czynnoÊciowej prostych i z∏o˝onych ruchów cz∏owieka w warunkach prawid∏owych i ró˝nych zaburzeniach uk∏adu ruchu.

8. Kszta∏cenie w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy medycznej

TreÊci kszta∏cenia: Stany zagro˝enia zdrowia

i ˝ycia — post´powanie w stanach zagro˝enia

˝ycia. Pomoc przedlekarska. Zagro˝enia w pracowni fizyko- i kinezyterapii, zapobieganie. Wyposa˝enie apteczki pierwszej pomocy. Podstawowe zasady i przepisy BHP w pracowni fizykoi kinezyterapii.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

interpretacji zasad BHP w pracowni fizjoterapii;

udzielania medycznej pomocy przedlekarskiej —

zw∏aszcza w stanach zagro˝enia ˝ycia.

TreÊci kszta∏cenia: Podstawy psychologii ogólnej

i rozwojowej. Podstawy diagnostyki psychologicznej. Stadia rozwoju psychicznego dzieci

i m∏odzie˝y, rozwój psychomotoryczny i podstawowe sposoby jego oceny. Cz∏owiek i choroba,

podstawowe reakcje na chorob´: akceptacja, frustracja, postawy chorego i jego otoczenia. Relacja personel medyczny — pacjent. Psychologiczne aspekty i konsekwencje niektórych chorób

i niepe∏nosprawnoÊci.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

interpretacji podstawowych poj´ç z zakresu

psychologii ogólnej oraz rozwoju psychomotorycznego; rozumienia podstawowych reakcji

cz∏owieka na chorob´.

1. Kszta∏cenie w zakresie kszta∏cenia ruchowego

i metodyki nauczania ruchu

TreÊci kszta∏cenia: Umiej´tnoÊci ruchowe — ich

miejsce i rola w aktywnoÊci fizycznej cz∏owieka

zdrowego i niepe∏nosprawnego. Akty ruchowe

w uj´ciu rozwojowym, kinezjologicznym i ergonomicznym. Uczenie si´ i nauczanie czynnoÊci

ruchowych. Mo˝liwoÊci i uwarunkowania procesu motorycznego uczenia si´ cz∏owieka. Etapy

opanowywania czynnoÊci ruchowych. Podstawowe zasady, metody i Êrodki nauczania czynnoÊci ruchowych. Rodzaje aktywnoÊci ruchowej.

åwiczenia statyczne i dynamiczne. U∏atwianie

i utrudnianie çwiczeƒ. Uczenie si´ jako eliminacja b∏´dów. Metody i formy kontroli poziomu

opanowywania czynnoÊci. Mo˝liwoÊci nauczania

czynnoÊci ruchowych u niepe∏nosprawnych.

Kszta∏towanie równowagi cia∏a. Kszta∏towanie

zdolnoÊci koordynacyjnych i niektórych czynnoÊci manualnych. Postawa i lokomocja w uj´ciu

rozwojowym. Edukacja i reedukacja posturalna.

Potrzeby i mo˝liwoÊci kszta∏towania, doskonalenia i przywracania lokomocyjnych zdolnoÊci

cz∏owieka. Ogólne zasady lokomocji na wózkach

inwalidzkich. Zabawowe i muzyczno-ruchowe

formy kszta∏cenia umiej´tnoÊci ruchowych oraz

aktywne i pasywne formy çwiczeƒ w wodzie

przydatne w procesie usprawniania. Ogólna charakterystyka procesu uczenia si´ i nauczania

w wychowaniu fizycznym. Diagnoza i prognoza

pedagogiczna w procesie nauczania czynnoÊci

ruchowych. Cele, zadania, zasady, formy, Êrodki

i metody nauczania czynnoÊci ruchowych. Planowanie procesu nauczania czynnoÊci ruchowych

osób niepe∏nosprawnych. Metody stosowane

w wychowaniu fizycznym z akcentem na ich

przydatnoÊç w procesie usprawniania. Kontrola

i ocena w nauczaniu czynnoÊci ruchowych. Bezpieczeƒstwo i higiena zaj´ç.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

postrzegania aktów ruchowych cz∏owieka w ró˝nym uj´ciu procesu uczenia si´ i nauczania ruchów, z uwzgl´dnieniem aspektów rozwojowych

i metodyki nauczania ruchów; wykorzystywania

ró˝nych form aktywnoÊci w nauczaniu ruchów

oraz planowaniu i kontrolowaniu procesu opanowywania umiej´tnoÊci ruchowych.

.go

10. Kszta∏cenie w zakresie patologii ogólnej

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

l

9. Kszta∏cenie w zakresie psychologii

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe poj´cia — zdrowie, choroba. Klasyfikacja chorób, objawy, przebieg, rokowanie, zejÊcie. Czynniki chorobotwórcze i mechanizm ich dzia∏ania. Etiologia i patogeneza. OdczynowoÊç ustroju, odpornoÊç swoista

i nieswoista. AIDS — nabyta utrata odpornoÊci.

Zapalenia. Choroby na tle immunizacyjnym.

Alergia. Zmiany post´powe i wsteczne. Choroba

nowotworowa. Awitaminozy. Wstrzàs. Zaburzenia termoregulacji. Podstawy patofizjologii uk∏adu nerwowego. Zaburzenia czucia i ból. Patologia ogólna krwi, krà˝enia i oddychania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji podstawowych poj´ç z zakresu patologii ogólnej i g∏ównych zmian patofizjologicznych w stopniu u∏atwiajàcym zrozumienie problematyki zmian patologicznych

w ró˝nych schorzeniach; wykorzystywania wiedzy z zakresu patologii ogólnej w stosowaniu

ró˝nych zabiegów fizjoterapeutycznych.

11. Kszta∏cenie w zakresie pedagogiki

ww

TreÊci kszta∏cenia: Uczenie si´, nauczanie, wychowanie. Zasady i metody nauczania oraz kryteria ich doboru. Ocena i jej funkcje. Pedagogiczne aspekty fizjoterapii. Kszta∏cenie integracyjne,

zjawisko w∏àczania i wykluczania osób niepe∏nosprawnych. Kinezyterapia jako edukacja i reedukacja umiej´tnoÊci ruchowych. Fizjoterapeuta

i pacjent w relacji nauczyciel — uczeƒ. Psychopedagogiczne uwarunkowania skutecznoÊci pracy

fizjoterapeuty. Elementy procesu nauczania warunkujàce skuteczne usprawnianie — cele, zasady, metody, formy organizacyjne, kontrola i ocena, przyczyny niepowodzeƒ, postawa pedagogiczna fizjoterapeuty. Spo∏eczne i pedagogiczne

mechanizmy kszta∏towania postaw pacjenta. Metody oddzia∏ywania na pacjenta. Wspó∏dzia∏anie

fizjoterapeuty z rodzinà pacjenta.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

interpretacji podstawowych poj´ç z zakresu

uczenia si´ i nauczania; rozumienia psychopedagogicznych aspektów pracy fizjoterapeuty jako

osoby nauczajàcej w kontekÊcie podstawowych

sk∏adowych procesu nauczania.

2. Kszta∏cenie w zakresie kinezyterapii

TreÊci kszta∏cenia: Miejsce i rola kinezyterapii

w procesie rehabilitacji. Teoretyczne podstawy

kinezyterapii. Podstawy metodyczne kinezyterapii — ogniwa, cele i zadania, podstawowe zasady, formy i Êrodki kinezyterapii, metody. Ocena

stanu pacjenta dla potrzeb kinezyterapii — wywiady, podstawowe pomiary i sposoby oceny

funkcjonalnej, testy, plan post´powania kinezyterapeutycznego, dokumentacja. Znaczenie oceny stanu pacjenta w post´powaniu kinezyterapeutycznym. Systematyka kinezyterapii. Baza

techniczna. Urzàdzenia i sprz´t. Technika wykonywania ró˝nych çwiczeƒ leczniczych indywidualnych. Prowadzenie çwiczeƒ zespo∏owych. Wybrane zagadnienia reedukacji nerwowo-mi´Ênio-

3. Kszta∏cenie w zakresie terapii manualnej

.go

TreÊci kszta∏cenia: Miejsce terapii manualnej

w procesie fizjoterapii. Podstawy biomechaniczne i patofizjologiczne terapii manualnej. Trakcje

i mobilizacje — zasady wykonywania. Podstawowe metody terapii manualnej — zbie˝noÊci i ró˝nice. Metodyka wykonywania zabiegów manualnych. Zagro˝enia terapii manualnej, wskazania

i przeciwwskazania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania zasadniczych zabiegów manualnych; opisu i interpretacji podstawowych technik

i metodyki terapii manualnej.

cyjny. Osoba rehabilitowana jako podmiot — podejÊcie fizjoterapeuty do osoby rehabilitowanej.

Ocena stanu funkcjonalnego, dokumentacja tego

stanu i zabiegów fizjoterapeutycznych. Ogólna

metodyka rehabilitacji i taktyka post´powania

fizjoterapeutycznego — hierarchia i racjonalizacja celów, ogólne zasady doboru Êrodków, form

i metod fizjoterapii, fizjoterapia jako element rehabilitacji kompleksowej. Organizacja rehabilitacji i fizjoterapii, zespó∏ rehabilitacyjny. Rehabilitacja szpitalna, ambulatoryjna i domowa oraz

w sanatorium i oÊrodku rehabilitacyjnym. Obozy

i turnusy rehabilitacyjne. Etyka zawodowa fizjoterapeuty, kompetencje oraz odpowiedzialnoÊç

moralna i prawna. Badania diagnostyczne i funkcjonalne jako podstawa tworzenia, weryfikacji

i modyfikacji programu rehabilitacji oraz kontroli jej wyników. Testy funkcjonalne stosowane

w fizjoterapii — dobór odpowiedniego testu,

trafnoÊç oceny, przydatnoÊç i znaczenie dla doboru Êrodków fizjoterapii oraz kontroli wyników

rehabilitacji. Testy specyficzne dla ró˝nych metod fizjoterapii. Testy specyficzne dla ró˝nych

schorzeƒ i dysfunkcji. Wykorzystanie aparatury

diagnostyczno-pomiarowej w diagnostyce funkcjonalnej — prezentacja i interpretacja wyników,

przydatnoÊç i znaczenie ró˝nych badaƒ aparaturowych dla doboru Êrodków fizjoterapii oraz kontroli wyników rehabilitacji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

doboru oraz wykonywania badaƒ i testów niezb´dnych dla doboru Êrodków fizjoterapii; opisu

i interpretacji podstawowych poj´ç dotyczàcych

niepe∏nosprawnoÊci i ca∏okszta∏tu rehabilitacji

medycznej; opisu i interpretacji zmian i zjawisk

istotnych dla ró˝nego rodzaju niepe∏nosprawnoÊci oraz likwidowania bàdê ∏agodzenia ich skutków.

l

wej. Podstawy stosowania metod kinezyterapii.

Wskazania i przeciwwskazania do wykonywania

çwiczeƒ leczniczych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania çwiczeƒ leczniczych; opisu i interpretacji teoretycznych podstaw techniki i metodyki usprawniania leczniczego.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

4. Kszta∏cenie w zakresie fizykoterapii

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Podstawy fizyczne i fizjologiczne

fizykoterapii — stosowana aparatura i urzàdzenia

oraz ich obs∏uga. Metodyka wykonywania zabiegów oraz wskazania i przeciwwskazania do: leczenia ciep∏em i zimnem, wodolecznictwa, Êwiat∏olecznictwa i laseroterapii niskoenergetycznej,

elektrolecznictwa, magnetoterapii, ultradêwi´ków i wziewaƒ. Wskazania i przeciwwskazania

do wykonywania poszczególnych zabiegów.

Elektrodiagnostyka — metody jakoÊciowe i iloÊciowe. Podstawy EMG.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania podstawowych zabiegów fizykalnych; opisu i interpretacji teoretycznych podstaw

techniki i metodyki fizykoterapii.

w.

5. Kszta∏cenie w zakresie masa˝u leczniczego

ww

TreÊci kszta∏cenia: Masa˝ — reakcje fizjologiczne,

warunki i higiena wykonywania masa˝u, techniki masa˝u klasycznego, wskazania i przeciwwskazania. Masa˝ aparaturowy — urzàdzenia,

metodyka zabiegów. Masa˝ w Êrodowisku wodnym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje: wykonywania podstawowych form masa˝u

leczniczego; opisu i interpretacji teoretycznych

podstaw techniki i metodyki masa˝u leczniczego.

6. Kszta∏cenie w zakresie fizjoterapii ogólnej

TreÊci kszta∏cenia: Problematyka niepe∏nosprawnoÊci oraz podstawowe poj´cia i definicje. Rehabilitacja medyczna i jej sk∏adowe, miejsce fizjoterapii w rehabilitacji medycznej. InterdyscyplinarnoÊç rehabilitacji. Zwiàzek rehabilitacji z naukami medycznymi, humanistycznymi i o kulturze

fizycznej. Wyrównywanie ubytków funkcjonalnych — regeneracja, kompensacja, adaptacja.

EfektywnoÊç rehabilitacji, plastycznoÊç oÊrodkowego uk∏adu nerwowego, potencja∏ rehabilita-

7. Kszta∏cenie w zakresie podstaw fizjoterapii klinicznej

TreÊci kszta∏cenia: WiadomoÊci o ró˝nych jednostkach chorobowych niezb´dne dla programowania procesu rehabilitacji i zrozumienia

uwarunkowaƒ jego skutecznoÊci oraz przeciwwskazaƒ do stosowania zabiegów fizjoterapeutycznych — w zakresie ortopedii i traumatologii,

reumatologii, neurologii, pediatrii, kardiologii,

pulmonologii, chirurgii, ginekologii i po∏o˝nictwa, geriatrii, psychiatrii oraz intensywnej terapii. Podstawowe wiadomoÊci o chorobach

z uwzgl´dnieniem mechanizmu i dynamiki rozwijajàcych si´ zmian, ich odwracalnoÊci, mechanizmów kompensacyjnych i powiàzaƒ przyczynowo-skutkowych mi´dzy objawami. Rokowanie, zejÊcie choroby i jej skutki, z uwzgl´dnieniem rodzaju i stopnia niepe∏nosprawnoÊci.

Zbieranie wywiadów i prowadzenie badaƒ czynnoÊciowych. Prowadzenie dokumentacji klinicznej w stopniu niezb´dnym w praktyce fizjoterapeutycznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji podstawowych jednostek

i zespo∏ów chorobowych w stopniu umo˝liwiajàcym racjonalne stosowanie Êrodków fizjoterapii

i planowanie procesu rehabilitacji.

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny obejmowaç

godziny ECTS

1) praktyk´ klinicznà

80

3

2) praktyk´ w pracowni fizykoterapii 260

8

3) praktyk´ w pracowni kinezyterapii 260

8

4) praktyk´ w zakresie fizjoterapii

klinicznej

320

11

.go

TreÊci kszta∏cenia: Teoria i praktyka fizjoterapii

osób doros∏ych oraz dzieci i m∏odzie˝y z rozmaitymi dysfunkcjami aparatu ruchu w ortopedii

i traumatologii, reumatologii, neurologii i neurologii dzieci´cej. Fizjoterapia w ca∏okszta∏cie leczenia chorego. Dobieranie zabiegów fizjoterapeutycznych i metod fizjoterapii stosownie do

rozpoznania klinicznego, okresu choroby i funkcjonalnego stanu rehabilitowanej osoby. Fizjoterapia w ró˝nych stadiach i okresach choroby.

Profilaktyka zmian wtórnych. Usprawnianie, sterowanie kompensacjà i post´powanie adaptacyjne w ró˝nych jednostkach chorobowych. Kontrolowanie wyników rehabilitacji. Prowadzenie dokumentacji. Specyfika fizjoterapii w wieku rozwojowym oraz u osób w podesz∏ym wieku.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania çwiczeƒ leczniczych i zabiegów

fizykalnych u osób z dysfunkcjami narzàdu ruchu

— stosownie do ich stanu klinicznego i funkcjonalnego; wykonywania badaƒ i testów niezb´dnych dla doboru Êrodków fizjoterapii; wykonywania zabiegów i stosowania odpowiednich metod terapeutycznych.

na. Przedmioty ortopedyczne u∏atwiajàce zaadaptowanie si´ osoby niepe∏nosprawnej do ˝ycia w zmienionych przez dysfunkcj´ warunkach.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu i interpretacji zasad dzia∏ania przedmiotów

ortopedycznych stosowanych w rehabilitacji;

rozumienia roli przedmiotów ortopedycznych

w rehabilitacji.

l

8. Kszta∏cenie w zakresie fizjoterapii klinicznej

w dysfunkcjach narzàdu ruchu

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

9. Kszta∏cenie w zakresie fizjoterapii klinicznej

w chorobach narzàdów wewn´trznych

V. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

ww

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Fizjoterapia osób doros∏ych

oraz dzieci i m∏odzie˝y ze schorzeniami niedotyczàcymi w swej istocie aparatu ruchu — w kardiologii, pulmonologii, geriatrii, psychiatrii, chirurgii, ginekologii i po∏o˝nictwie, pediatrii, onkologii i medycynie paliatywnej. Fizjoterapia w ca∏okszta∏cie leczenia chorego. Dobieranie zabiegów fizjoterapeutycznych i metod fizjoterapii

stosownie do rozpoznania klinicznego, okresu

choroby i funkcjonalnego stanu rehabilitowanej

osoby. Fizjoterapia w ró˝nych stadiach i okresach choroby. Profilaktyka zmian wtórnych.

Usprawnianie, sterowanie kompensacjà i post´powanie adaptacyjne w ró˝nych jednostkach

chorobowych. Kontrolowanie wyników rehabilitacji. Prowadzenie odpowiedniej dokumentacji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania çwiczeƒ leczniczych i zabiegów

fizykalnych u osób z chorobami i dysfunkcjami

niedotyczàcymi narzàdu ruchu — stosownie do

ich stanu klinicznego i funkcjonalnego; wykonywania badaƒ funkcjonalnych narzàdów wewn´trznych i badaƒ wydolnoÊciowych niezb´dnych dla doboru Êrodków fizjoterapii; wykonywania zabiegów i stosowania odpowiednich metod terapeutycznych.

Zasady i formy odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

10. Kszta∏cenie w zakresie zaopatrzenia ortopedycznego

TreÊci kszta∏cenia: Rola przedmiotów ortopedycznych w rehabilitacji. Przedmioty ortopedyczne stabilizujàce, odcià˝ajàce i korygujàce oraz

protezy — zasady ich doboru i zastosowania.

Obuwie i wk∏adki ortopedyczne — rodzaje i zastosowania. Przedmioty ortopedyczne u∏atwiajàce pionizacj´ i lokomocj´. Osoba na wózku inwalidzkim — podstawowe problemy, jazda aktyw-

2. Programy nauczania powinny zawieraç treÊci poszerzajàce wiedz´ humanistycznà w wymiarze nie

mniejszym ni˝ 60 godzin, którym nale˝y przypisaç

nie mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

3. Co najmniej 75 % godzin przeznaczonych na nauczanie treÊci w zakresie: kinezyterapii, terapii manualnej, fizykoterapii, masa˝u leczniczego, podstaw

fizjoterapii klinicznej, fizjoterapii klinicznej w dysfunkcjach narzàdu ruchu oraz fizjoterapii klinicznej

w chorobach narzàdów wewn´trznych powinno byç

realizowane w formie çwiczeƒ (çwiczeƒ klinicznych).

4. Za przygotowanie do egzaminu dyplomowego

(w tym tak˝e za przygotowanie pracy dyplomowej,

je˝eli przewiduje jà program nauczania) student

otrzymuje 10 punktów ECTS.

ZALECENIA

W celu umo˝liwienia uzyskania prawa do wykonywania zawodu o zasi´gu ponadkrajowym zaleca si´

dostosowanie programów nauczania i planów studiów do wytycznych Âwiatowej Konfederacji Fizjoterapii (World Confederation for Physical Therapy —

WCPT). Zaleca si´, aby praktyki by∏y organizowane

zgodnie z wytycznymi WCPT, zarówno w zakresie programu, jak i czasu trwania.

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 4 semestry. Liczba godzin zaj´ç i praktyk nie powinna byç

mniejsza ni˝ 2 300. Liczba punktów ECTS nie powinna

byç mniejsza ni˝ 120.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

.go

Absolwent powinien uzyskaç wykszta∏cenie i przygotowanie zawodowe — zgodnie z wymaganiami

obowiàzujàcymi w jednostkach ochrony zdrowia — do

samodzielnej pracy z osobami chorymi i niepe∏nosprawnymi, przede wszystkim w zakresie stosowania

czynników naturalnych (fizykalnych) w profilaktyce

i w celach leczniczych oraz uprawnienia do podj´cia

specjalizacji z zakresu fizjoterapii. Powinien posiadaç

predyspozycje psychofizyczne do pracy z ludêmi chorymi i niepe∏nosprawnymi oraz byç na tyle sprawnym

fizycznie, by móc poprawnie demonstrowaç i przeprowadzaç çwiczenia fizyczne z tymi osobami. Absolwent

powinien uzyskaç wiadomoÊci i umiej´tnoÊci niezb´dne do wykonywania badaƒ z zakresu diagnostyki funkcjonalnej, planowania i kontrolowania efektywnoÊci

procesu rehabilitacji medycznej, prowadzenia badaƒ

i w∏àczania si´ w prac´ zespo∏ów badawczych, kierowania zespo∏em terapeutycznym, organizacji i zarzàdzania placówkami prowadzàcymi dzia∏alnoÊç fizjoterapeutycznà, szkolenia zawodowego w zakresie podstawowych procedur fizjoterapeutycznych i nauczania

przedmiotów zawodowych. Absolwent powinien byç

przygotowany do pracy w: jednostkach ochrony zdrowia, oÊrodkach dla osób niepe∏nosprawnych, oÊrodkach sportowych, jednostkach naukowych, administracji paƒstwowej i samorzàdowej oraz szkolnictwie

— po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do

wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien byç przygotowany do kontynuacji edukacji na

studiach trzeciego stopnia (doktoranckich).

l

B. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

rcl

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

godziny

ECTS

405

20

435

20

840

40

2. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH

ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

1

2

3

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

405

20

1. Podstaw genetyki

30

2. Farmakologii

30

3. Metodologii badaƒ

45

4. Historii rehabilitacji

15

5. Filozofii

15

ww

w.

godziny

6. Bioetyki

15

7. Psychologii klinicznej i psychoterapii

30

8. Pedagogiki specjalnej

30

9. Socjologii niepe∏nosprawnoÊci i rehabilitacji

30

10. Dydaktyki fizjoterapii

45

11. Demografii i epidemiologii

15

12. Zdrowia publicznego

30

13. Prawa

30

14. Ekonomii i systemów ochrony zdrowia

15. Zarzàdzania i marketingu

1

435

20

2. Medycyny fizykalnej i balneoklimatologii

3. Diagnostyki funkcjonalnej i programowania rehabilitacji

4. Protetyki i ortotyki

5. AktywnoÊci ruchowej adaptacyjnej

6. Sportu osób niepe∏nosprawnych

blem kwantyfikacji badaƒ i powtarzalnoÊci wyników w rehabilitacji i fizjoterapii. Aktualne mo˝liwoÊci badawcze z zakresu fizjoterapii.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

zbierania i gromadzenia danych oraz wyboru

sposobu opracowywania wyników; interpretacji

i prezentacji wyników badaƒ.

.go

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

v.p

1. Metod specjalnych fizjoterapii

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

3

l

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

2

1. Kszta∏cenie w zakresie podstaw genetyki

TreÊci kszta∏cenia: Podstawy genetyki cz∏owieka

ze szczególnym uwzgl´dnieniem genetyki klinicznej i genetycznych uwarunkowaƒ uzdolnieƒ

ruchowych. Wady i choroby uwarunkowane genetycznie.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu genetyki

w dzia∏alnoÊci zawodowej.

TreÊci kszta∏cenia: Geneza i rozwój rehabilitacji

na Êwiecie i w Polsce. Historyczne czynniki rozwoju rehabilitacji. Rehabilitacja w poszczególnych okresach historycznych. Zwiàzki rehabilitacji z kulturà fizycznà i medycynà. Twórcy Êwiatowej i polskiej rehabilitacji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu historii rehabilitacji w dzia∏alnoÊci zawodowej.

rcl

2. Kszta∏cenie w zakresie farmakologii

4. Kszta∏cenie w zakresie historii rehabilitacji

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Leki — rodzaje, postacie, mechanizm dzia∏ania, ogólne zasady dawkowania,

synergizm i antagonizm, wskazania i przeciwwskazania, nadwra˝liwoÊç, przedawkowanie,

uzale˝nienia. Leki dzia∏ajàce ogólnie i miejscowo. Najwa˝niejsze leki stosowane w procesie

fizjoterapii — Êrodki: przeciwbólowe, obni˝ajàce

napi´cie mi´Êni, przyspieszajàce gojenie ran.

Ârodki stosowane do kàpieli leczniczych. Ârodki

stosowane do jontoforezy i fonoforezy. Ârodki

stosowane do inhalacji. Ârodki o dzia∏aniu lokalnym stosowane w trakcie masa˝u — maÊci, kremy, ˝ele. Ogólne zasady zlecania i kontrolowania

dzia∏ania Êrodków farmakologicznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania leków w zabiegach fizjoterapeutycznych w oparciu o podstawowà wiedz´ dotyczàcà

ich dzia∏ania.

3. Kszta∏cenie w zakresie metodologii badaƒ

TreÊci kszta∏cenia: Przedmiot badaƒ oraz problemy badawcze i ich formu∏owanie. Proces badawczy i jego etapy. Cele i ogólny schemat poznania.

Hipotezy badawcze, zmienne, wskaêniki. RzetelnoÊç i powtarzalnoÊç wyników. Weryfikacja wyników. Metody badaƒ. Normy. Rejestracja wyników. Wyniki indywidualne i grupowe. Tworzenie

grup badawczych, problem jednorodnoÊci grup.

Kierowanie i wspó∏praca w zespole. Bazy danych. Zasady opracowywania zebranych materia∏ów badawczych — analiza iloÊciowa i jakoÊciowa, selekcja, klasyfikacja, prezentacja i interpretacja. Metody jakoÊciowe i iloÊciowe. Pro-

5. Kszta∏cenie w zakresie filozofii

TreÊci kszta∏cenia: Najwa˝niejsze koncepcje filozoficzne i etyczne le˝àce u podstaw wspó∏czesnej

kultury. Epistemologiczne za∏o˝enia wspó∏czesnego paradygmatu nauk empirycznych. Aksjologiczne i metodologiczne za∏o˝enia etyki normatywnej i deontologii lekarskiej. Filozofia a medycyna. Metodologiczny status medycyny jako

nauki. Warunki racjonalnoÊci myÊlenia. Logika

a medycyna. Interpretacja poj´cia zdrowia i choroby w Êwietle filozoficznych modeli i w kulturach Êwiata na przestrzeni dziejów. Podstawowe

cechy biomedycznego modelu cz∏owieka. Filozoficzne i etyczne implikacje przyjmowanych

w medycynie modeli cz∏owieka. Medycyna holistyczna. Pacjent jako osoba.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

prowadzenia racjonalnego dyskursu w spo∏eczeƒstwie pluralistycznym w oparciu o znajomoÊç podstawowych poj´ç i koncepcji filozoficznych; metodycznego wàtpienia, argumentacji

oraz rozró˝niania wnioskowania indukcyjnego

od dedukcyjnego.

6. Kszta∏cenie w zakresie bioetyki

TreÊci kszta∏cenia: Wybrane zagadnienia etyczne

wspó∏czesnej medycyny i rehabilitacji. Konflikt

wartoÊci w bioetyce. Ochrona jednostki w bada-

9. Kszta∏cenie w zakresie socjologii niepe∏nosprawnoÊci i rehabilitacji

l

TreÊci kszta∏cenia: ˚ycie spo∏eczne i jego determinanty. Przedmiot i funkcje socjologii rehabilitacji. Niepe∏nosprawnoÊç w sensie biologicznym

i prawnym. Definiowanie i orzekanie niepe∏nosprawnoÊci. Zdrowie — choroba — spo∏eczeƒstwo. Socjomedyczne wskaêniki stanu zdrowia.

Pomiar niepe∏nosprawnoÊci i rehabilitacji. Socjologiczne koncepcje niepe∏nosprawnoÊci i procesu rehabilitacji — spo∏eczna rola chorego. Postawy wobec niepe∏nosprawnych. Stygmatyzacja

i etykietowanie. Status, rodzina, edukacja i zatrudnienie a niepe∏nosprawnoÊç. Socjalizacja.

Dyskryminacja. Segregacja. Integracja. Koncepcja barier i wyrównywania szans. Socjologia zawodu fizjoterapeuty.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania podstawowych problemów osoby niepe∏nosprawnej funkcjonujàcej w spo∏eczeƒstwie; ∏agodzenia i rozwiàzywania problemów z zakresu spo∏ecznych skutków niepe∏nosprawnoÊci.

.go

niach medycznych. Etyczne aspekty prokreacji

i genetyki. Âmierç jako problem filozoficzny, moralny i medyczny. Spór o eutanazj´. Granice

opieki medycznej. Moralne aspekty transplantacji. Problem Êwiadomej zgody pacjenta. Europejska konwencja bioetyczna. Etyka w badaniach —

komisja etyki. NierzetelnoÊç w nauce, zmyÊlanie,

fa∏szowanie, plagiatorstwo. Zasady dobrej praktyki. Zabezpieczanie i przechowywanie wyników.

Zasady autorstwa publikacji naukowych. Konflikt

interesów w badaniach.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

dostrzegania, rozpoznawania i rozró˝niania konfliktów etycznych zwiàzanych z rozwojem nauk

biomedycznych; oceniania etycznego i moralnego post´powania cz∏owieka w obszarze nauk

o zdrowiu; przygotowywania wniosków o zgod´

komisji bioetycznych na prowadzenie badaƒ.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

7. Kszta∏cenie w zakresie psychologii klinicznej

i psychoterapii

10. Kszta∏cenie w zakresie dydaktyki fizjoterapii

TreÊci kszta∏cenia: Ogólne zasady dydaktyki. Formy i sposoby przekazu informacji — Êrodki dydaktyczne, przekazywanie wiadomoÊci i nauczanie umiej´tnoÊci praktycznych. Nauczanie podstawowych procedur fizjoterapii. Metody fizjoterapii jako specyficzny element kszta∏cenia zawodowego. Granice kompetencji w edukacji zawodowej. Permanentne kszta∏cenie i samokszta∏cenie.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

tworzenia planów i programów nauczania, ze

szczególnym uwzgl´dnieniem podyplomowego

kszta∏cenia i doskonalenia zawodowego w oparciu o znajomoÊç podstaw dydaktyki; wykorzystywania wiedzy dydaktycznej w kszta∏ceniu zawodowym.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Psychologiczne uwarunkowania rehabilitacji osób w ró˝nym wieku. Psychologiczne aspekty starzenia si´ i staroÊci, psychologiczne problemy rehabilitacji osób starych.

Cz∏owiek i choroba, reakcje na chorob´ — akceptacja, frustracja, postawy chorego i jego otoczenia. Problemy chorego z afazjà. Relacja personel

medyczny — pacjent. B∏´dy jatrogenne. TrudnoÊci poczàtkujàcego fizjoterapeuty. Uczenie si´

pomagania. Empatia. Psychologiczne aspekty

i konsekwencje niektórych chorób i niepe∏nosprawnoÊci — akceptacja inwalidztwa, przystosowanie si´ do nowej sytuacji. Choroby przewlek∏e i nieuleczalne. Pacjent w opiece paliatywnej.

Nerwice i ich geneza. Metody psychokorekcyjne.

Psychoterapia i psychoterapeutyczne wartoÊci

aktywnoÊci ruchowej i sportu.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

dostrzegania

problemów

psychologicznych

osób z ró˝nymi dysfunkcjami i w ró˝nym wieku

oraz ich wp∏ywu na przebieg i skutecznoÊç rehabilitacji; wykorzystywania podstawowych metod

psychologii klinicznej i psychoterapii.

8. Kszta∏cenie w zakresie pedagogiki specjalnej

ww

TreÊci kszta∏cenia: Pedagogiczne aspekty fizjoterapii — zwiàzek fizjoterapii z pedagogikà ogólnà

i z wychowaniem fizycznym jako procesem

kszta∏cenia i wychowania. Pedagogika specjalna

i jej dzia∏y. Psychopedagogiczne uwarunkowania

skutecznoÊci pracy fizjoterapeuty. Metody poznania pacjenta i uwarunkowaƒ procesu rehabilitacji. Spo∏eczne i pedagogiczne mechanizmy

kszta∏towania postaw pacjenta. Metody oddzia∏ywania na pacjenta. Wspó∏dzia∏anie fizjoterapeuty z rodzinà pacjenta. Pacjent podmiotem

fizjoterapii. Postawy rodzicielskie a efektywnoÊç

fizjoterapii.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

kszta∏cenia i wychowywania osób niepe∏nosprawnych; radzenia sobie z problemami pedagogicznymi w trakcie kszta∏cenia osób niepe∏nosprawnych.

11. Kszta∏cenie w zakresie demografii i epidemiologii

TreÊci kszta∏cenia: Charakterystyka metod i zasad

analizy demograficznej. Podstawowe parametry

trwania ˝ycia. Wspó∏czesne podejÊcie do zdrowia i choroby. Poj´cia statystyki epidemiologicznej — chorobowoÊç, zapadalnoÊç, umieralnoÊç,

swoiste wspó∏czynniki umieralnoÊci, wspó∏czynniki standaryzowane. Epidemiologia opisowa

i behawioralna. Niepe∏nosprawnoÊç w uj´ciu

epidemiologicznym. Czynniki ryzyka w poszczególnych grupach chorób cywilizacyjnych. Badania przesiewowe — rola, rodzaje, sposób przeprowadzania. Wybrane zagadnienia higieny

w kontekÊcie demografii i epidemiologii.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

oceny skali problemów niepe∏nosprawnoÊci

w uj´ciu demograficznym i epidemiologicznym;

wykorzystywania badaƒ przesiewowych w profilaktyce niepe∏nosprawnoÊci; wykorzystywania

wiedzy z zakresu demografii i epidemiologii

w profilaktyce niepe∏nosprawnoÊci.

13. Kszta∏cenie w zakresie prawa

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe poj´cia z zakresu

zarzàdzania i marketingu. Struktura wewn´trzna

organizacji. Plan strategiczny i operacyjny. Kontrola w zarzàdzaniu organizacjami. Zarzàdzanie

zasobami ludzkimi. Style kierowania. Rola motywacji w kierowaniu zachowaniami. Komunikowanie si´ i negocjacje. Marketing w sferze dzia∏alnoÊci zwiàzanej z ochronà zdrowia cz∏owieka.

Mo˝liwoÊci i ograniczenia marketingu w sferze

ochrony zdrowia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

organizowania jednostki zajmujàcej si´ fizjoterapià; post´powania zgodnego z zasadami zarzàdzania i kierowania; stosowania marketingu

w odniesieniu do sfery dzia∏alnoÊci zwiàzanej

z ochronà zdrowia.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Definicje zdrowia w uj´ciu

spo∏ecznym. Czynniki decydujàce o zdrowiu. Styl

˝ycia i aktywnoÊç ruchowa a zdrowie cz∏owieka.

Ârodowiskowe uwarunkowania stanu zdrowia.

Ârodowisko jako czynnik patogenny. Zanieczyszczenie Êrodowiska i ˝ywnoÊci jako czynniki patogenne. Praca zawodowa jako czynnik patogenny.

Choroby cywilizacyjne i zawodowe. Profilaktyka

pierwotna i wtórna. Edukacja zdrowotna i promocja zdrowia. Zawodowe zagro˝enia zdrowia

fizjoterapeuty. Polityka spo∏eczna w dziedzinie

ochrony zdrowia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

podejmowania dzia∏aƒ ukierunkowanych na

edukacj´ zdrowotnà, promocj´ zdrowia i profilaktyk´ niepe∏nosprawnoÊci w oparciu o znajomoÊç czynników decydujàcych o zdrowiu oraz

o zagro˝eniu zdrowia.

15. Kszta∏cenie w zakresie zarzàdzania i marketingu

l

12. Kszta∏cenie w zakresie zdrowia publicznego

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. Kszta∏cenie w zakresie metod specjalnych fizjoterapii

TreÊci kszta∏cenia: Miejsce metod specjalnych

kinezyterapii i terapii manualnej w procesie fizjoterapii. Metody specjalne jako zamkni´ta ca∏oÊç

i jako zasób Êrodków fizjoterapii. Metody ukierunkowane na ∏agodzenie pojedynczych objawów.

Metody stosowane w fizjoterapii okreÊlonych

schorzeƒ i dysfunkcji. Metody reedukacji nerwowo-mi´Êniowej, neurorehabilitacji doros∏ych

i dzieci, terapii manualnej i reedukacji posturalnej.

Metody specjalne terapii w Êrodowisku wodnym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia specyfiki i przeznaczenia podstawowych metod reedukacji, neurorehabilitacji i terapii manualnej; stosowania metod specjalnych

w fizjoterapii.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Przepisy prawa — ich rodzaje.

System prawa. Podmioty prawa. Wyk∏adnia

prawna. Prawo cywilne — podmioty i przedmioty stosunków cywilnoprawnych. CzynnoÊci

prawne, sporzàdzanie umów cywilnoprawnych.

Elementy prawa finansowego, gospodarczego

i administracyjnego. Prawo pracy — nawiàzanie

i ustanie stosunku pracy, uprawnienia i obowiàzki pracodawcy i pracownika. Post´powanie administracyjne, decyzja administracyjna. Opieka

zdrowotna w Êwietle prawa. Prawne uregulowania funkcjonowania jednostek s∏u˝by zdrowia.

Status prawny fizjoterapeuty. Ochrona prawna

dóbr pacjenta. OdpowiedzialnoÊç cywilna i zawodowa fizjoterapeuty. Eksperyment naukowy

i medyczny w Êwietle prawa. Prawo wynalazcze

i prawo autorskie w praktyce fizjoterapeutycznej.

Ochrona w∏asnoÊci intelektualnej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania i przestrzegania zasad prawnych

w placówkach zajmujàcych si´ rehabilitacjà osób

niepe∏nosprawnych w kontekÊcie prawa cywilnego, prawa pracy oraz prawa wynalazczego

i autorskiego.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

ww

14. Kszta∏cenie w zakresie ekonomii i systemów

ochrony zdrowia

TreÊci kszta∏cenia: Rynek, cena, koszt alternatywny. Systemy zabezpieczeƒ spo∏ecznych. Organizacja opieki zdrowotnej. Systemy ubezpieczeƒ

zdrowotnych i spo∏ecznych. Przekszta∏cenia ekonomiczne a tendencje zmian w systemie ochrony zdrowia. Relacje pacjent (Êwiadczeniobiorca)

— fizjoterapeuta (Êwiadczeniodawca) — p∏atnik.

Ekonomiczne aspekty funkcjonowania publicznych i niepublicznych placówek s∏u˝by zdrowia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

dostrzegania aspektów ekonomicznych niepe∏nosprawnoÊci i rehabilitacji; szacowania kosztów

fizjoterapii i funkcjonowania jednostek ochrony

zdrowia w ró˝nych systemach ochrony zdrowia

i ubezpieczeƒ spo∏ecznych.

2. Kszta∏cenie w zakresie medycyny fizykalnej

i balneoklimatologii

TreÊci kszta∏cenia: Medycyna fizykalna i jej sk∏adowe. Czynniki fizyczne w profilaktyce, diagnostyce i terapii. Fizykalne metody diagnostyczne

przydatne w praktyce fizjoterapeutycznej. Kliniczne wykorzystanie fizykoterapii w leczeniu

i doleczaniu ró˝nych schorzeƒ. Kliniczne wykorzystanie magnetoterapii i magnetostymulacji.

Porównanie magnetoterapii i magnetostymulacji z innymi metodami wykorzystujàcymi pole

elektromagnetyczne. Zastosowania kliniczne

krioterapii miejscowej i ogólnoustrojowej. Promieniowanie laserowe we wspó∏czesnej medycynie. Biostymulacja laserowa, terapia biodynamiczna i ablacja laserowa — zastosowania kliniczne. Nowoczesne metody elektrostymulacji —

zastosowania kliniczne. Klimat, tworzywa lecznicze i inne naturalne czynniki fizyczne w leczeniu

uzdrowiskowym. Leczenie uzdrowiskowe w procesie rehabilitacji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania ró˝nych zabiegów fizykalnych

w klinicznym leczeniu osób z ró˝nymi chorobami

i dysfunkcjami w oparciu o znajomoÊç roli i znaczenia leczenia uzdrowiskowego w ca∏okszta∏cie

procesu rehabilitacji.

5. Kszta∏cenie w zakresie aktywnoÊci ruchowej

adaptacyjnej

TreÊci kszta∏cenia: AktywnoÊç ruchowa adaptacyjna (ARA) w ró˝nych obszarach kultury fizycznej — wychowanie fizyczne specjalne, rekreacja

fizyczna i sport osób niepe∏nosprawnych. Potrzeby i mo˝liwoÊci aktywnoÊci ruchowej osób

niepe∏nosprawnych — podstawowe wskazania

i przeciwwskazania. Specyfika aktywnoÊci

fizycznej osób z ró˝nymi dysfunkcjami. ARA jako

sposób na podtrzymywanie uzyskanej sprawnoÊci i forma sp´dzania czasu wolnego osób niepe∏nosprawnych oraz sposób na integracj´. Formy, metody i Êrodki aktywnoÊci ruchowej adaptacyjnej. Formy aktywnoÊci ruchowej dost´pne

osobom niepe∏nosprawnym i starszym. AktywnoÊç adaptacyjna w ró˝nych stanach patologicznych. Modyfikacje aktywnoÊci ruchowej w zale˝noÊci od specyficznych warunków niepe∏nosprawnoÊci — przystosowanie çwiczeƒ, gier, zabaw i niektórych dyscyplin sportowych dla potrzeb ARA.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

doboru ró˝nych form aktywnoÊci ruchowej; prowadzenia zaj´ç rekreacyjnych z osobami niepe∏nosprawnymi; programowania aktywnoÊci ruchowej adaptacyjnej i sportu niepe∏nosprawnych w rehabilitacji kompleksowej i podtrzymywaniu sprawnoÊci osób z ró˝nymi dysfunkcjami.

ww

w.

rcl

.go

TreÊci kszta∏cenia: Badania diagnostyczne i funkcjonalne jako podstawa tworzenia, weryfikacji

i modyfikacji programu rehabilitacji. Podstawy

programowania procesu rehabilitacji, kontrolowania jego przebiegu i dostosowania post´powania fizjoterapeutycznego do celów kompleksowej rehabilitacji osób doros∏ych oraz dzieci

i m∏odzie˝y z rozmaitymi dysfunkcjami. Dobieranie zabiegów fizjoterapeutycznych i metod fizjoterapii stosownie do rozpoznania klinicznego,

okresu choroby i funkcjonalnego stanu rehabilitowanej osoby. Kontrolowanie wyników rehabilitacji oraz prowadzenie odpowiedniej dokumentacji. Zasady programowania rehabilitacji.

Rodzaj, stopieƒ ci´˝koÊci i okres schorzenia.

Stan aktualny schorzenia i prognoza co do wyleczenia i przewidywanego rodzaju niepe∏nosprawnoÊci jako baza wyjÊciowa dla tworzenia

programu rehabilitacji. Etapy, cele i hierarchia

rehabilitacji a program rehabilitacji. Schematy

ogólne programu rehabilitacji osób z ró˝nymi

dysfunkcjami. Program optymalny i program

minimum. KompleksowoÊç rehabilitacji a jej

program. Procesy regeneracji, kompensacji

i adaptacji a program rehabilitacji. Indywidualne

podejÊcie do programu rehabilitacji. Czynniki

determinujàce program rehabilitacji. Czynniki

decydujàce o koniecznoÊci zmiany programu rehabilitacji. Powodzenia i niepowodzenia dotychczasowej rehabilitacji jako podstawa weryfikacji

i modyfikacji programu rehabilitacji. Problem

podtrzymywania efektów i dalszej rehabilitacji

w przypadku wyczerpania potencja∏u rehabilitacyjnego. Rozwiàzania alternatywne odnoÊnie do

celów doraênych oraz wyboru Êrodków i metod

w programie rehabilitacji. Kryteria wyboru alternatywnych rozwiàzaƒ. Najcz´stsze b∏´dy pope∏niane przy programowaniu rehabilitacji. Dogmatyzm i schematyzm jako przyk∏ady niew∏aÊciwego podejÊcia do programowania rehabilitacji. Negatywne skutki niew∏aÊciwie zaprogramowanej rehabilitacji. Wyniki badaƒ jako podstawowe kryterium wyboru optymalnych rozwiàzaƒ i êród∏o post´pów rehabilitacji.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje: doboru badaƒ diagnostycznych i funkcjonalnych dla potrzeb tworzenia, weryfikacji i modyfikacji programu rehabilitacji osób z ró˝nymi

dysfunkcjami; programowania post´powania

zwiàzanego z regeneracjà, kompensacjà, adaptacjà i rehabilitacjà osób z dysfunkcjami narzàdów ruchu i innymi schorzeniami dostosowanego do stanu klinicznego i celów kompleksowej

rehabilitacji.

rzenia i utrudnienia wynikajàce z nieprawid∏owoÊci protezy i usprawniania. Zaopatrzenie ortopedyczne — przepisywanie, dystrybucja, odp∏atnoÊç.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje: przygotowywania amputowanych do zaprotezowania; nauczania pos∏ugiwania si´ protezami stosownie do typu zastosowanej protezy; doboru przedmiotów ortopedycznych stosownie

do rodzaju dysfunkcji i potrzeb osoby rehabilitowanej.

l

3. Kszta∏cenie w zakresie diagnostyki funkcjonalnej i programowania rehabilitacji

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

4. Kszta∏cenie w zakresie protetyki i ortotyki

TreÊci kszta∏cenia: Rola przedmiotów ortopedycznych w rehabilitacji, przedmioty ortopedyczne jako pomocniczy Êrodek fizjoterapii. Zasady doboru przedmiotów ortopedycznych. Protezy — zasady dzia∏ania, zastosowania, dobór.

Przygotowanie amputowanego do zaprotezowania. Nauka pos∏ugiwania si´ protezami. Zabu-

6. Kszta∏cenie w zakresie sportu osób niepe∏nosprawnych

TreÊci kszta∏cenia: Cele i zadania sportu osób

niepe∏nosprawnych. Klasyfikacja medyczna

i funkcjonalna w sporcie osób niepe∏nosprawnych. Wybrane dyscypliny sportu dla osób z ró˝nymi dysfunkcjami — sport dla osób niewidomych, g∏uchych, upoÊledzonych umys∏owo

i z dysfunkcjà narzàdu ruchu. Jazda aktywna

i sport na wózku inwalidzkim. Gry sportowe dla

niepe∏nosprawnych. Specyfika dyscyplin indywidualnych uprawianych przez osoby niepe∏nosprawne — p∏ywanie, lekkoatletyka i dyscypliny

letnie dla osób niepe∏nosprawnych. Sporty zimowe uprawiane przez niepe∏nosprawnych. Trening sportowy i organizacja zawodów dla osób

niepe∏nosprawnych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

nauczania aktywnej jazdy na wózku inwalidzkim;

doboru dyscyplin sportowych, treningu sportowego i organizacji zawodów dla osób niepe∏nosprawnych z ró˝nymi dysfunkcjami.

i programowania rehabilitacji powinno byç realizowane w formie çwiczeƒ klinicznych.

IV. PRAKTYKI

2. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

ZALECENIA

1. Co najmniej 75 % godzin przeznaczonych na nauczanie treÊci w zakresie: medycyny fizykalnej i balneoklimatologii oraz diagnostyki funkcjonalnej

v.p

V. INNE WYMAGANIA

l

Praktyki w wymiarze 600 godzin, którym nale˝y

przypisaç 20 punktów ECTS, powinny rozszerzaç wiedz´ i umiej´tnoÊci w zakresie treÊci kierunkowych.

W celu umo˝liwienia uzyskania prawa do wykonywania zawodu za granicà zaleca si´ dostosowanie

programów nauczania i planów studiów do wytycznych Âwiatowej Konfederacji Fizjoterapii (WCPT). Zaleca si´, aby praktyki by∏y organizowane zgodnie

z wytycznymi WCPT.

.go

Za∏àcznik nr 3

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

Grafika

A. JEDNOLITE STUDIA MAGISTERSKIE

I. WYMAGANIA OGÓLNE

rcl

Jednolite studia magisterskie trwajà nie krócej ni˝

10 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 4 200. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 300.

podj´cie pracy twórczej w obszarze sztuk plastycznych — grafiki. Powinien w pe∏ni opanowaç i umieç

wykorzystaç w pracy artystycznej techniki druku tradycyjnego i cyfrowego oraz multimediów. Powinien

byç przygotowany do pracy z wykorzystaniem komputera, znaç programy graficzne i umieç je wykorzystaç w sposób kreatywny. Powinien posiadaç umiej´tnoÊci pracy w zespole. Absolwent powinien byç przygotowany do pracy w: agencjach reklamowych, wydawnictwach, galeriach sztuki, instytucjach kulturalno-oÊwiatowych oraz szkolnictwie — po ukoƒczeniu

specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze standardami

kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç j´zyk

obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

w.

Absolwent powinien posiadaç interdyscyplinarnà

wiedz´ z zakresu historii sztuki i dostrzegaç znaczenie

sztuki w rozwoju kultury i spo∏eczeƒstwa. Powinien

posiadaç kwalifikacje artysty grafika oraz umiej´tnoÊç

wykorzystania wiedzy z zakresu sztuk pi´knych. Powinien posiadaç wiedz´ i umiej´tnoÊci umo˝liwiajàce

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

705

54

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

765

59

Razem

1470

113

ww

godziny

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

1

2

3

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

705

54

1. Historii i teorii sztuki

120

2. Filozofii

3. Ogólnoplastycznej kreacji wizualnej

1

3

765

59

l

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

2

2. Grafiki projektowej

3. Multimediów

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie historii i teorii sztuki

by. Formalna struktura dzie∏a plastycznego i budujàcych go elementów. Interpretacja formy

dzie∏a plastycznego, obrazów i zjawisk artystycznych. Aran˝acja elementów graficznych na

p∏aszczyênie i w przestrzeni otwartej. Multimedialne dzie∏a plastyczne.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania podstawowych technik kreacji

wizualnej w rejestracji i interpretacji postrzeganych obrazów i zjawisk; znajdowania zwiàzku

mi´dzy formalnà strukturà dzie∏a plastycznego

a przenoszonym przez nie komunikatem; kszta∏towania kompozycji p∏askich i przestrzennych;

kreatywnego poszukiwania rozwiàzaƒ plastycznych na gruncie grafiki warsztatowej; projektowania graficznego i multimedialnego.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Podstawy wiedzy z zakresu

historii i teorii sztuki od staro˝ytnoÊci do czasów

najnowszych. Poj´cia i metodologia historii sztuki.

Przemiany form ekspresji w sztuce. Najwa˝niejsi

twórcy na przestrzeni dziejów. Metody analizy i interpretacji zjawisk artystycznych. Metody analizy

dzie∏a plastycznego. Historia polskiej i Êwiatowej

grafiki warsztatowej i projektowej — jej rola na

przestrzeni dziejów sztuki. Historyczny rozwój

technik graficznych i Êrodków wyrazowych. Wielcy graficy i ich droga twórcza. Rozwój technologii

i technik graficznych i poligraficznych — ich

wp∏yw na form´ plastycznà realizacji graficznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozró˝niania stylów i epok w sztuce; pos∏ugiwania si´ poj´ciami historii i teorii sztuki w interpretacji dzie∏a plastycznego — w szczególnoÊci dzie∏a graficznego; poruszania si´ w obszarze zagadnieƒ grafiki artystycznej i projektowej polskiej

i Êwiatowej; identyfikowania grafiki polskiej i jej

przedstawicieli; analizowania i interpretowania

dzie∏ sztuki — dzie∏ graficznych; rozumienia zjawisk zachodzàcych w sferze technik i Êrodków

ekspresji wspó∏czesnej grafiki warsztatowej, edytorskiej i reklamowej; obrony w∏asnej postawy

i poczynaƒ plastycznych.

v.p

1. Grafiki warsztatowej

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie grafiki warsztatowej

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Techniki klasyczne i elektroniczne w grafice. Klasyczne i elektroniczne metody uzyskiwania obrazu graficznego. Druk artystyczny — wypuk∏y, wkl´s∏y, p∏aski, serigraficzny,

cyfrowy. Grafika barwna. Kreowanie przekazu artystycznego przez stosowanie odpowiednich

technik graficznych. ÂwiadomoÊç i osobowoÊç

artystyczna w grafice warsztatowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

interpretowania przekazu artystycznego; twórczego pos∏ugiwania si´ warsztatem graficznym;

wyboru technik z zakresu grafiki warsztatowej; ∏àczenia technik klasycznych z drukiem cyfrowym.

2. Kszta∏cenie w zakresie filozofii

ww

TreÊci kszta∏cenia: Filozofia w perspektywie

historycznej ze szczególnym uwzgl´dnieniem

problematyki ontologicznej i epistemologicznej.

Elementy logiki. Elementy estetyki. Doktryny estetyczne w perspektywie historycznej. Etyka. Antropologiczne i spo∏eczne uwarunkowania twórczoÊci artystycznej. Definicje kultury oraz ich

praktyczna wyk∏adnia. Elementy wiedzy o komunikowaniu. Zagadnienia spo∏ecznego i indywidualnego odbioru sztuki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ podstawowym filozoficznym

aparatem poj´ciowym; osadzania zjawisk artystycznych w kontekÊcie kulturowym; krytycznej

analizy zjawisk kulturowych i artystycznych

w kontekÊcie dziedzictwa historycznego i uwarunkowaƒ bie˝àcych.

3. Kszta∏cenie w zakresie ogólnoplastycznej kreacji wizualnej

TreÊci kszta∏cenia: Techniki i technologie w obszarze malarstwa, rysunku i rzeêby. Materia∏oznawstwo w obszarze malarstwa, rysunku i rzeê-

2. Kszta∏cenie w zakresie grafiki projektowej

TreÊci kszta∏cenia: Elementy projektowania graficznego — techniki, technologie i materia∏y stosowane w grafice. Typografia. Historia pisma

i grafiki u˝ytkowej. Tworzenie komunikatu wizualnego z budujàcych go elementów. Graficzna interpretacja poj´ç — ∏àczenie funkcji estetycznej i informacyjnej. J´zyk komunikacji wizualnej — ÊwiadomoÊç oddzia∏ywania elementów formalnych.

Obraz i tekst jako komponenty komunikatu wizualnego. Wspó∏czesne tendencje w projektowaniu

graficznym. Metodologia procesu projektowego

analiza zadania, Êwiadome i poddane autoweryfikacji poszukiwania mo˝liwych rozwiàzaƒ, przygotowanie projektu do prezentacji i realizacji. Narz´dzia warsztatu tradycyjnego. Techniki cyfrowe

niezb´dne do realizacji zadaƒ projektowych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania ró˝nych technik i metod kreacji graficznej w projektowaniu; tworzenia grafiki

z uwzgl´dnieniem interaktywnoÊci; pos∏ugiwania si´ technikami i sprz´tem s∏u˝àcym do pre-

3. Kszta∏cenie w zakresie multimediów

.go

TreÊci kszta∏cenia: Techniki i technologie analogowej i cyfrowej kreacji obrazu i dêwi´ku. Analogowe i cyfrowe narz´dzia rejestracji i przetwarzania obrazu i dêwi´ku. Techniki i sprz´t do prezentacji multimedialnych i audiowizualnych. Realizacja projektu multimedialnego. Techniki animacji

i monta˝u. InteraktywnoÊç i cyberprzestrzeƒ. ¸àczenie ró˝nych mediów w celu realizacji koncepcji artystycznej. Nowe formy prezentacji multimedialnych. Metodyka realizacji projektów multimedialnych. Rozwój indywidualnych predyspozycji

twórczych oraz ÊwiadomoÊci i osobowoÊci artystycznej w zakresie dzia∏aƒ multimedialnych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

kreatywnego stosowania metod analogowej i cyfrowej rejestracji obrazu i dêwi´ku; pos∏ugiwania

si´ narz´dziami rejestracji obrazu i dêwi´ku; pos∏ugiwania si´ sprz´tem i technikami prezentacji

multimedialnych; przygotowania i zorganizowania pracy podczas realizacji projektu multimedialnego; twórczego formu∏owania przekazu artystycznego lub projektowego w obszarze dzia∏aƒ multimedialnych; interaktywnej realizacji artystycznej.

wiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

2. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

poszerzajàce wiedz´ ogólnà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym przypisaç nale˝y nie

mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej oraz

uregulowaƒ prawnych dotyczàcych dzia∏alnoÊci

reklamowej.

4. Programy nauczania powinny przewidywaç odbycie pleneru artystycznego.

5. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS. Praca magisterska powinna sk∏adaç si´ z trzech cz´Êci: dzie∏a — grafiki

warsztatowej (prac graficznych), projektowej lub

multimedialnej; dzie∏a uzupe∏niajàcego (form´

ustala uczelnia); pracy pisemnej z zakresu historii

i teorii sztuki (temat ustala uczelnia).

l

zentacji w grafice projektowej; rozwiàzywania zadaƒ z zakresu projektowania graficznego i komunikacji wizualnej; pracy zespo∏owej; rozumienia

zwiàzku mi´dzy formà dzie∏a plastycznego

a przenoszonym przez nie komunikatem; poszukiwania indywidualnych rozwiàzaƒ zadaƒ projektowych uwzgl´dniajàcych artystyczne i u˝ytkowe

funkcje obiektu.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

B. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

rcl

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej ni˝

6 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 2 600. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 180.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

ww

w.

V. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie

informacji — powinny stanowiç co najmniej odpo-

Absolwent powinien posiadaç interdyscyplinarnà

wiedz´ z zakresu historii sztuki, historii kultury i cywilizacji, etyki, estetyki oraz filozofii. Powinien posiadaç

wiedz´ i umiej´tnoÊci warsztatowe oraz artystyczne

w zakresie grafiki i obszarów pokrewnych, umo˝liwiajàce podejmowanie twórczoÊci w∏asnej oraz pracy

w zespole. Powinien byç przygotowany do pos∏ugiwania si´ tradycyjnymi i nowoczesnymi Êrodkami

przekazu artystycznego w twórczoÊci graficznej i projektowej. Absolwent powinien byç przygotowany do

pracy w instytucjach kultury, wydawnictwach i agencjach graficznych. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia pracy w szkolnictwie — po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania

zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç j´zyk

obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy.

Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia

studiów drugiego stopnia.

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

510

39

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

405

31

Razem

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

90

2. Filozofii, estetyki i socjologii sztuki

60

3. Marketingu i wiedzy prawnej w dzia∏alnoÊci artystycznej i projektowej

60

4. Ogólnoplastycznej kreacji wizualnej

300

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

405

1. Podstaw grafiki warsztatowej

2. Podstaw grafiki projektowej

1. Kszta∏cenie w zakresie historii i teorii sztuki

munikatu reklamowego. Autopromocja — wymagania rynku pracy, instytucji wystawienniczych, organizacji artystycznych oraz konkursów.

Etyczne aspekty dzia∏alnoÊci artystycznej i projektowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

orientowania si´ w istocie i formach dzia∏ania

bran˝y marketingowej; podejmowania dzia∏aƒ

autopromocyjnych; Êwiadomego budowania pozycji artystycznej i zawodowej; stosowania prawa autorskiego; post´powania zgodnego z zasadami etyki.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Metodologia historii sztuki.

Ewolucja dzia∏aƒ twórczych. Postawy twórcze

i twórczoÊç najwa˝niejszych artystów na przestrzeni dziejów, z uwzgl´dnieniem warunków

spo∏ecznych i kulturowych. Rola grafiki na przestrzeni dziejów sztuki. Historyczny kontekst rozwoju technik graficznych. Historia polskiej i Êwiatowej grafiki warsztatowej i projektowej. Przemiany w technologiach i technikach graficznych

i poligraficznych — ich wp∏yw na form´ plastycznà realizacji graficznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozró˝niania stylów i epok w sztuce; pos∏ugiwania si´ poj´ciami historii i teorii sztuki w interpretacji dzie∏a sztuki; identyfikowania grafiki polskiej

i jej przedstawicieli; interpretowania wiedzy z zakresu historii grafiki i projektowania graficznego.

2. Kszta∏cenie w zakresie filozofii, estetyki i socjologii sztuki

TreÊci kszta∏cenia: Doktryny filozoficzne w uj´ciu

historycznym. Estetyka pojmowana jako dziedzina filozofii dotyczàca zagadnieƒ pi´kna oraz prezentacji koncepcji dzie∏ sztuki i twórczoÊci. Antropologiczne i spo∏eczne uwarunkowania twórczoÊci artystycznej. Definicja kultury. Wyk∏adnia kultury. Spo∏eczny i indywidualny odbiór sztuki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ filozoficznym aparatem poj´ciowym u˝ywanym w tekstach z zakresu estetyki

i teorii sztuki; osadzania zjawisk artystycznych

w szerokim kontekÊcie kulturowym.

ww

31

.go

3. Podstaw multimediów i technik przetwarzania obrazu

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

39

v.p

510

1. Historii i teorii sztuki

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

ECTS

l

godziny

3. Kszta∏cenie w zakresie marketingu i wiedzy

prawnej w dzia∏alnoÊci artystycznej i projektowej

TreÊci kszta∏cenia: Poj´cie i metodologia dzia∏aƒ

marketingowych. Wiedza o mediach. Komunikacja marketingowa. Reklama i jej formy. Rola elementów wizualnych w reklamie. Organizacja

dzia∏aƒ reklamowych. Psychologia odbioru ko-

4. Kszta∏cenie w zakresie ogólnoplastycznej kreacji

wizualnej

TreÊci kszta∏cenia: Kszta∏towanie warsztatu malarskiego, rysunkowego i rzeêbiarskiego. Problemy formy plastycznej, kompozycji, koloru i przestrzeni. Zagadnienia proporcji i perspektywy. Budowa planów przestrzennych — sposoby tworzenia iluzji przestrzeni. Techniki i technologie

w malarstwie, rysunku i rzeêbie. Formalna struktura dzie∏a plastycznego i tworzàcych jà elementów. Twórcze interpretowanie formy dzie∏a plastycznego, obrazów i zjawisk. Aran˝acja elementów graficznych na p∏aszczyênie i w przestrzeni

otwartej. Interdyscyplinarne i multimedialne

dzia∏ania plastyczne. Fizjologia i psychologia widzenia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

realizowania dzie∏ z uwzgl´dnieniem podstawowych elementów plastycznych w formie: rysunku, malarstwa, rzeêby, struktur wizualnych oraz

fotografii; realizowania dzie∏ w oparciu o techniki elektronicznego przetwarzania obrazu; tworzenia kompozycji plastycznych i struktur wizualnych; komponowania przestrzeni i kreowania

dzie∏a

plastycznego;

kreacji

artystycznej

z uwzgl´dnieniem szerokiej tradycji oraz nowych

mediów; pos∏ugiwania si´ realistycznym i kreacyjnym rysunkiem; korzystania z podstawowych technik kreacji wizualnej w celu rejestracji

postrzeganych obrazów i zjawisk; rozumienia

zwiàzku mi´dzy formalnà strukturà dzie∏a plastycznego a przenoszonym przez nie komunikatem; kszta∏towania p∏aszczyzny i przestrzeni.

1. Kszta∏cenie w zakresie podstaw grafiki warsztatowej

TreÊci kszta∏cenia: Techniki i technologie analogowego i cyfrowego zapisu obrazu i dêwi´ku.

Analogowe i cyfrowe narz´dzia rejestracji obrazu

ruchomego. Techniki animacji. Techniki monta˝u

obrazu i dêwi´ku. Techniki i sprz´t s∏u˝àcy do

prezentacji multimedialnych i audiowizualnych.

Metodyka realizacji projektu multimedialnego.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

orientowania si´ w metodach analogowej i digitalnej rejestracji obrazu i dêwi´ku; stosowania

narz´dzi rejestracji obrazu i dêwi´ku; pos∏ugiwania si´ sprz´tem fotograficznym; tworzenia filmu

animowanego oraz fotografii; tworzenia grafiki,

z uwzgl´dnieniem interaktywnoÊci; pos∏ugiwania si´ technikami i sprz´tem s∏u˝àcym do prezentacji multimedialnych i audiowizualnych.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Techniki graficzne. Metody

druku na przyk∏adzie technik druku: wypuk∏ego,

wkl´s∏ego i p∏askiego. Druk cyfrowy — techniki

elektroniczne w grafice artystycznej. Technologia

druku. Urzàdzenia drukujàce — narz´dzia i materia∏y. Metody transferu rysunku na matryc´ graficznà. Druk wielobarwny z kilku matryc — u˝ycie

koloru. Tworzenie cykli graficznych i nak∏adów

prac. Szko∏y i kierunki grafiki klasycznej i wspó∏czesnej w Polsce i na Êwiecie. Tworzenie przekazu artystycznego osadzonego na gruncie technik

grafiki warsztatowej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i stosowania klasycznych technik

grafiki warsztatowej; rozumienia i stosowania

technik druku wielobarwnego; wykorzystywania

elektronicznych metod kszta∏towania obrazu

i druku cyfrowego; rozumienia i stosowania metod transferowych; twórczego pos∏ugiwania si´

warsztatem graficznym; swobodnego wyra˝ania

koncepcji artystycznych; tworzenia cykli tematycznych; poruszania si´ w obszarze klasycznej

i wspó∏czesnej grafiki artystycznej.

3. Kszta∏cenie w zakresie podstaw multimediów

i technik przetwarzania obrazu

l

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

2. Kszta∏cenie w zakresie podstaw grafiki projektowej

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

V. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

ww

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Elementy projektowania graficznego — techniki, technologie, materia∏y stosowane w realizacji. Techniki i parametry druku.

Przygotowanie projektu do druku. Materia∏y u˝ywane we wspó∏czesnym projektowaniu graficznym. Techniki mechanicznego i cyfrowego przetwarzania obrazu. Analogowe i cyfrowe narz´dzia kreacji, rejestracji i przetwarzania obrazów

w pracy projektowej. Zasady tworzenia przekazu

wizualnego i budujàcych go elementów. Kszta∏towanie graficznej interpretacji poj´ç. ¸àczenie

funkcji estetycznej i informacyjnej w grafice.

Techniki i metody kreacji graficznej przydatne

w projektowaniu. Obraz i tekst jako komponenty

komunikatu wizualnego. Historia pisma. Regu∏y

typografii. Kreacja znaku literniczego oraz uk∏adu

tekstu. Modele koloru u˝ywane w realizacjach

projektowych, analogowych i digitalnych. Historia grafiki u˝ytkowej. Wspó∏czesne tendencje

w projektowaniu graficznym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

podejmowania zadaƒ z zakresu projektowania

graficznego; realizowania projektów; pos∏ugiwania si´ warsztatem graficznym w wyra˝aniu koncepcji artystycznych; rozwiàzywania problemów

projektowych; pracy w zespole; stosowania narz´dzi — warsztatu tradycyjnego oraz technik cyfrowych w grafice projektowej; poruszania si´

w obszarze historii grafiki projektowej oraz wspó∏czesnego projektowania graficznego; pos∏ugiwania si´ sprz´tem analogowym i cyfrowym w celu

kreacji, rejestracji i przetwarzania obrazów; realizowania dzie∏ projektowych, z uwzgl´dnieniem

regu∏ kreacji graficznej, w zakresie typografii, plakatu i grafiki wydawniczej; projektowania: ksià˝ki,

grafiki internetowej, grafiki informacyjnej, ilustracji, rysunku u˝ytkowego i grafiki wystawienniczej.

IV. PRAKTYKI

2. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

poszerzajàce wiedz´ ogólnà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym przypisaç nale˝y nie

mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

4. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

z obszaru psychofizjologii widzenia oraz uregulowaƒ prawnych dzia∏alnoÊci reklamowej.

5. Programy nauczania powinny przewidywaç odbycie pleneru artystycznego.

6. Za przygotowanie pracy dyplomowej (je˝eli przewiduje jà program nauczania) i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 10 punktów ECTS.

ZALECENIA

Wskazana jest znajomoÊç j´zyka angielskiego

w stopniu umo˝liwiajàcym samodzielne czytanie tekstów fachowych.

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 4 semestry. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç mniejsza

ni˝ 1 600. Liczba punktów ECTS nie powinna byç

mniejsza ni˝ 120.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

.go

Absolwent powinien posiadaç gruntownà wiedz´

z zakresu sztuk pi´knych oraz projektowych w obszarze grafiki, pozwalajàcà na podejmowanie samodzielnych twórczych dzia∏aƒ. Absolwent powinien posiadaç poszerzonà wiedz´ dotyczàcà funkcji historii

sztuki w kulturze i spo∏eczeƒstwie. Powinien umieç

analizowaç zjawiska sztuki w uj´ciu historycznym

i wspó∏czesnym. Powinien byç przygotowany do pos∏ugiwania si´ tradycyjnymi i nowoczesnymi Êrodkami przekazu artystycznego. Powinien posiadaç wiedz´ i umiej´tnoÊci w zakresie warsztatu i technologii

graficznych. Powinien byç przygotowany do samodzielnej pracy artystycznej i projektowej oraz pracy

w: wydawnictwach, telewizji, agencjach graficznych,

galeriach sztuki, instytucjach wystawienniczych,

instytucjach kulturalno-oÊwiatowych oraz szkolnictwie — po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej

(zgodnie ze standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent

powinien w swych dzia∏aniach wykazywaç si´ inwencjà i kreatywnoÊcià. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

l

C. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

godziny

ECTS

165

13

390

30

555

43

rcl

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

165

13

1. Teorii sztuki

45

120

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

390

w.

2. Ogólnoplastycznej kreacji wizualnej

30

1. Grafiki warsztatowej

2. Grafiki projektowej

3. Multimediów i technik przetwarzania obrazu

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

ww

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie teorii sztuki

TreÊci kszta∏cenia: Przemiany form ekspresji

w sztuce. Metody analizy i interpretacji zjawisk

artystycznych. Metody analizy dzie∏a plastycznego. Najnowsze trendy w polskiej i Êwiatowej grafice warsztatowej i projektowej. Dziedzictwo kulturowe.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ poj´ciami teorii sztuki w interpretacji dzie∏a plastycznego — w szczególnoÊci

dzie∏a graficznego; poruszania si´ w obszarze zagadnieƒ grafiki artystycznej i projektowej polskiej i Êwiatowej; analizowania i interpretowania

dzie∏ sztuki — dzie∏ graficznych; rozumienia zja-

wisk wyst´pujàcych w sferze Êrodków ekspresji

wspó∏czesnej grafiki warsztatowej, edytorskiej

i reklamowej; przekonywania o w∏asnej postawie

i poczynaniach plastycznych.

2. Kszta∏cenie w zakresie ogólnoplastycznej kreacji wizualnej

TreÊci kszta∏cenia: Elementy warsztatu malarskiego, rysunkowego i rzeêbiarskiego. Formalna

struktura dzie∏a plastycznego — kompozycja

i aran˝acja plastyczna na p∏aszczyênie i w przestrzeni. Interdyscyplinarne i multimedialne dzia∏ania artystyczne. Rozwój predyspozycji artystycznych oraz indywidualnej autoekspresji.

Kszta∏towanie ÊwiadomoÊci odnoszàcej si´ do

znaczeniowej wyk∏adni plastycznych rozwiàzaƒ

formalnych. Kreowanie formy oraz wyra˝anie

uczuç i emocji przez form´ i treÊç.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie grafiki warsztatowej

3. Kszta∏cenie w zakresie multimediów i technik

przetwarzania obrazu

.go

TreÊci kszta∏cenia: Klasyczne i wspó∏czesne metody druku artystycznego. Wzbogacanie wypowiedzi artystycznej przez ∏àczenie technik klasycznych z drukiem cyfrowym, offsetowym, serigrafià

i technikami unikatowymi. Technologia druku.

Przygotowanie materia∏ów do druku w wersji

elektronicznej. Nowe materia∏y i technologie.

Elektroniczne metody przetwarzania obrazu

w grafice artystycznej. Elektroniczne narz´dzia

w formowaniu obrazu graficznego. Fotografia cyfrowa. Profesjonalne kreowanie przekazu artystycznego osadzonego na gruncie grafiki warsztatowej. Rozwój ÊwiadomoÊci i osobowoÊci artystycznej. Poszukiwanie w∏asnego j´zyka wypowiedzi artystycznej. Tworzenie cykli prac. Historia

grafiki artystycznej. Nowe tendencje w sztuce.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

formowania przekazu artystycznego na gruncie

technik graficznych; stosowania klasycznych

technik grafiki warsztatowej; rozszerzania mo˝liwoÊci twórczych i kreacyjnych przez ∏àczenie

technik i u˝ycie technik cyfrowych; organizowania pracy artystycznej w oparciu o nowe modele

pracowni graficznej; ∏àczenia tradycji z najnowszymi technologiami; podejmowania samodzielnej dzia∏alnoÊci artystycznej.

realizacji. Typografia. Projektowanie: plakatu,

znaków graficznych, grafiki wydawniczej, liternictwa, ksià˝ki, ilustracji, grafiki internetowej

oraz grafiki wystawienniczej. Komunikat wizualny. Graficzna interpretacja ∏àczenia funkcji estetycznej i informacyjnej. J´zyk komunikacji wizualnej. ÂwiadomoÊç oddzia∏ywania elementów

formalnych. Doskonalenie procesu twórczego

w projektowaniu. Historia grafiki u˝ytkowej. Najnowsze tendencje w projektowaniu graficznym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

kreatywnego rozwiàzywania problemów z zakresu projektowania graficznego i komunikacji wizualnej; twórczej, samodzielnej pracy projektowej; poszukiwania indywidualnych rozwiàzaƒ

projektowych

uwzgl´dniajàcych

estetyczne

i u˝ytkowe funkcje obiektu.

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i stosowania warsztatu artystycznego; korzystania z technik kreacji wizualnej w rejestracji i interpretacji postrzeganych obrazów

i zjawisk; rozumienia zwiàzku mi´dzy formà dzie∏a plastycznego a przenoszonym przez nie komunikatem; kszta∏towania kompozycji p∏askiej

i przestrzennej; kreatywnego poszukiwania

warsztatowych rozwiàzaƒ w zakresie malarstwa,

rysunku, rzeêby, fotografii oraz technik elektronicznych; twórczej aktywnoÊci w obszarze grafiki

artystycznej, grafiki projektowej i multimediów.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Techniki i technologie analogowej i cyfrowej kreacji obrazu i dêwi´ku. Analogowe i cyfrowe narz´dzia kreacji, rejestracji

i przetwarzania obrazu i dêwi´ku. InteraktywnoÊç

i cyberprzestrzeƒ. ¸àczenie ró˝nych mediów

w celu realizacji koncepcji artystycznej. Nowe formy prezentacji multimedialnych. Wspó∏praca

mi´dzy twórcà lub projektantem a specjalistami

innych dziedzin podczas realizacji projektów multimedialnych. Rozwój indywidualnych predyspozycji twórczych oraz ÊwiadomoÊci i osobowoÊci

artystycznej w zakresie dzia∏aƒ multimedialnych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

kreatywnego stosowania ró˝nych metod analogowej i digitalnej rejestracji obrazu i dêwi´ku; organizowania pracy podczas realizacji projektu

multimedialnego; twórczego formowania przekazu artystycznego lub projektowego w obszarze

dzia∏aƒ multimedialnych; interaktywnej realizacji

artystycznej i projektowej; animacji; kreacji przestrzeni multimedialnej.

2. Kszta∏cenie w zakresie grafiki projektowej

ww

TreÊci kszta∏cenia: Techniki cyfrowego i mechanicznego przetwarzania obrazu. Sprz´t i najnowsze technologie przygotowywania projektu do

IV. INNE WYMAGANIA

Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje

20 punktów ECTS.

Za∏àcznik nr 4

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

Kosmetologia

A. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej ni˝

6 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 2 200. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 180.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç umiej´tnoÊci pos∏ugiwania si´ wiedzà ogólnà z zakresu nauk o zdrowiu oraz wiedzà szczegó∏owà z zakresu kosmetologii.

Powinien umieç: planowaç rodzaj zabiegu kosmetycznego i stosowaç kosmetyki zgodnie z rozpoznaniem;

wykonywaç zabiegi kosmetyczne, piel´gnacyjne

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

ny do: pracy w gabinetach kosmetycznych o pe∏nym

zakresie Êwiadczonych us∏ug, wspó∏pracy z lekarzem

dermatologiem w zakresie piel´gnacji skóry zmienionej chorobowo oraz systematycznego doskonalenia

zawodowego. Majàc ÊwiadomoÊç wspó∏odpowiedzialnoÊci za zdrowie i wyglàd pacjenta, powinien wykonywaç swój zawód ze szczególnà starannoÊcià,

zgodnie z zasadami etyki zawodowej i uregulowaniami prawnymi. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów drugiego stopnia.

l

i upi´kszajàce, z uwzgl´dnieniem wskazaƒ i przeciwwskazaƒ; prawid∏owo odczytywaç sk∏ad kosmetyku

i ustalaç jego zastosowania; ÊciÊle wspó∏pracowaç

z lekarzem dermatologiem w zakresie piel´gnacji skóry zmienionej chorobowo oraz organizowaç i prowadziç gabinet kosmetyczny. Absolwent powinien znaç

j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego

Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy

oraz umieç pos∏ugiwaç si´ j´zykiem specjalistycznym

z zakresu nauk o zdrowiu. Powinien byç przygotowa-

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

ECTS

405

38

.go

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

godziny

435

41

840

79

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

2. Biofizyki

3. Anatomii

4. Histologii

ECTS

405

38

45

rcl

1. Biologii i genetyki

godziny

30

30

30

5. Fizjologii i patofizjologii

60

6. Biochemii

45

7. Higieny

30

60

9. Farmakologii

60

w.

8. Mikrobiologii i immunologii

15

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

435

1. Kosmetologii piel´gnacyjnej

105

2. Kosmetologii upi´kszajàcej

75

3. Receptury kosmetycznej

30

4. Dermatologii

90

5. Fizjoterapii i masa˝u

45

6. Chemii kosmetycznej

60

7. Estetyki

30

ww

10. Pierwszej pomocy

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie biologii i genetyki

TreÊci kszta∏cenia: Poziomy organizacji ˝ywej

materii. Funkcjonowanie organizmów. Elementy

ekologii. Elementy parazytologii. Cytofizjologia

komórki. Elementy genetyki klasycznej, popula-

41

cyjnej i molekularnej. Genetyczne aspekty ró˝nicowania komórek. Dziedziczenie.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia fenomenu funkcjonowania ˝ywych

organizmów na poszczególnych poziomach ich

organizacji; opisu zale˝noÊci mi´dzy organizmami a Êrodowiskiem; rozumienia genetycznego

pod∏o˝a ró˝nicowania organizmów oraz mechanizmów dziedziczenia.

TreÊci kszta∏cenia: Fizyczne podstawy procesów

fizjologicznych — krà˝enia, przewodnictwa nerwowego, wymiany gazowej, ruchu, wymiany

substancji. Wp∏yw czynników fizycznych Êrodowiska na organizmy ˝ywe. Metodyka pomiaru

wielkoÊci fizycznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania pomiaru lub wyznaczania wielkoÊci fizycznych dotyczàcych organizmów ˝ywych

i Êrodowiska; opisu wp∏ywu czynników fizycznych Êrodowiska na organizmy ˝ywe.

3. Kszta∏cenie w zakresie anatomii

4. Kszta∏cenie w zakresie histologii

7. Kszta∏cenie w zakresie higieny

TreÊci kszta∏cenia: Czynniki Êrodowiskowe wp∏ywajàce na stan zdrowia cz∏owieka. Zanieczyszczenia Êrodowiska zwiàzane z dzia∏alnoÊcià cz∏owieka. Zasady higieny pracy i BHP w laboratoriach i gabinecie kosmetycznym. Higiena psychiczna i profilaktyka uzale˝nieƒ. Podstawowe

poj´cia i metody stosowane w badaniach epidemiologicznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i oceny jakoÊci zdrowotnej w relacji

do stanu Êrodowiska; propagowania i prowadzenia dzia∏aƒ profilaktycznych; wprowadzania zasad bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz ergonomii.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Elementy anatomii prawid∏owej organizmu ludzkiego. Elementy anatomii

funkcjonalnej i rozwojowej. Wspó∏zale˝noÊç mi´dzy budowà i funkcjà organizmu w warunkach

zdrowia i choroby. Definicja rodzajów tkanek.

Budowa mikroskopowa tkanek i narzàdów.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania zasadniczych struktur ludzkiego

cia∏a oraz ich lokalizacji; rozumienia zale˝noÊci

mi´dzy budowà a czynnoÊcià narzàdu.

— struktura, mechanizmy transportu, transdukcja sygna∏u. Metabolizm w´glowodanów i lipidów. Katabolizm bia∏ek i aminokwasów. Aminy

biogenne. Molekularny mechanizm biosyntezy

bia∏ek, DNA i RNA.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia budowy i funkcji biologicznych bia∏ek, kwasów nukleinowych, w´glowodanów, lipidów oraz hormonów i witamin; rozumienia

g∏ównych szlaków metabolicznych oraz mechanizmów regulacji metabolizmu.

l

2. Kszta∏cenie w zakresie biofizyki

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

8. Kszta∏cenie w zakresie mikrobiologii i immunologii

TreÊci kszta∏cenia: Bakteriologia ogólna i szczegó∏owa. Elementy wirusologii i mikologii. Mikrobiologia Êrodowiska naturalnego. Normalna flora bakteryjna ustroju ludzkiego. Charakterystyka

bakterii, wirusów i grzybów chorobotwórczych.

Podstawy mikrobiologii kosmetycznej. Kontrola

drobnoustrojów w produkcji kosmetycznej. Budowa i funkcje uk∏adu odpornoÊciowego. Komórki immunologicznie kompetentne. Antygeny

i przeciwcia∏a. Mechanizmy odpowiedzi immunologicznej. OdpornoÊç nieswoista — interferony, uk∏ad dope∏niacza. Regulacja procesów odpornoÊciowych. Immunoprofilaktyka i immunoterapia. Mechanizmy reakcji alergicznych. Elementy diagnostyki immunologicznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu mikrobiologii

szczegó∏owej; badania wra˝liwoÊci drobnoustrojów na Êrodki dezynfekcyjne i antyseptyczne;

stosowania wybranych metod kontroli mikrobiologicznej kosmetyków; oceny skutecznoÊci dezynfekcji i sterylizacji; opisu budowy i funkcji

uk∏adu odpornoÊciowego; rozumienia dzia∏ania

uk∏adu odpornoÊciowego; rozumienia mechanizmów reakcji immunologicznych.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Budowa mikroskopowa pow∏ok cia∏a — naskórka, skóry w∏aÊciwej, tkanki

podskórnej. W∏osy — budowa, rozwój. Budowa

i czynnoÊç gruczo∏ów ∏ojowych i potowych. Paznokcie — budowa i wzrost. OdmiennoÊç pow∏ok

w ró˝nych cz´Êciach cia∏a.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ wiedzà z zakresu prawid∏owej

budowy histologicznej tkanek i narzàdów; rozpoznawania tkanek i narzàdów w preparatach mikroskopowych.

5. Kszta∏cenie w zakresie fizjologii i patofizjologii

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe zagadnienia fizjologii ogólnej. Elementy cytofizjologii. Mechanizm regulacji nerwowej i hormonalnej. Fizjologia uk∏adu ruchu. Krà˝enie. Funkcje fizjologiczne

krwi. Mechanizmy oddychania. Trawienie

i wch∏anianie. Wydzielanie i termoregulacja. Fizjologia rozrodu. Poj´cie zdrowia i choroby. Mechanizmy odczynu zapalnego. Ból. Zaburzenia

procesów gojenia. Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. Dzia∏anie czynników patogennych. Awitaminozy. Regulacja neurohormonalna.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i opisu mechanizmów funkcjonowania organizmu ludzkiego; rozumienia poszczególnych funkcji organizmu ludzkiego jako powiàzanych elementów zintegrowanej ca∏oÊci; rozumienia i opisu mechanizmów rozwoju zaburzeƒ

czynnoÊciowych; oceny wp∏ywu czynników patogennych na stan czynnoÊciowy organizmu.

6. Kszta∏cenie w zakresie biochemii

TreÊci kszta∏cenia: Mikroczàsteczki. Makroczàsteczki. Struktura i funkcje biologiczne bia∏ek. Enzymologia. Biochemia tkanek. B∏ony komórkowe

9. Kszta∏cenie w zakresie farmakologii

TreÊci kszta∏cenia: Definicja leku, rodzaje leków

ze wzgl´du na pochodzenie, formy farmaceutyczne leków, drogi podawania. Losy leku w organizmie — wch∏anianie, dystrybucja, drogi wydalania, metabolizm. Molekularne i komórkowe

mechanizmy dzia∏ania leków. Dzia∏anie farmakologiczne, dzia∏ania niepo˝àdane, interakcje leków. Interakcje mi´dzy lekami a sk∏adnikami pokarmowymi.

10. Kszta∏cenie w zakresie pierwszej pomocy

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

4. Kszta∏cenie w zakresie dermatologii

TreÊci kszta∏cenia: CzynnoÊç i funkcja skóry. Skóra jako organ immunologiczny. Podstawowe

jednostki chorobowe skóry, skóry ow∏osionej

i paznokci — objawy, patogeneza, sposób post´powania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania chorobowych zmian skóry; odpowiedniego post´powania zaleconego przez lekarza w przypadku chorobowych zmian skóry

i paznokci.

5. Kszta∏cenie w zakresie fizjoterapii i masa˝u

.go

TreÊci kszta∏cenia: Przyczyny bezpoÊredniego zagro˝enia ˝ycia. Zasady udzielania pierwszej pomocy.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

udzielania pierwszej pomocy w nag∏ych przypadkach.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

odczytywania receptury i ustalania zakresu funkcji jej sk∏adników; poprawnego stosowania podstawowych elementów receptury kosmetyku.

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ podstawowà wiedzà farmakologicznà w zakresie: wyboru postaci stosowanych leków, znajomoÊci dróg podawania leków,

znajomoÊci losów leków w organizmie, znajomoÊci mechanizmów dzia∏ania leków; rozumienia

dzia∏ania terapeutycznego oraz dzia∏ania niepo˝àdanego manifestujàcego si´ zmianami dermatologicznymi.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. Kszta∏cenie w zakresie kosmetologii piel´gnacyjnej

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Rozpoznawanie rodzajów skóry. Piel´gnacja d∏oni — masa˝, manicure biologiczny, manicure tradycyjny. Masa˝ klasyczny

twarzy, szyi i dekoltu. Piel´gnacja oprawy oczu.

Stosowanie masek kosmetycznych. Zabiegi nawil˝ajàce skór´ twarzy, szyi i dekoltu. Zabiegi

przeznaczone dla skóry ∏ojotokowej i wra˝liwej.

Piel´gnacja stóp — masa˝ relaksacyjny, pedicure

piel´gnacyjny. Metody usuwania zb´dnego

ow∏osienia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

planowania rodzaju zabiegu kosmetycznego;

stosowania kosmetyku zgodnie z rozpoznaniem;

poprawnego wykonania zabiegów kosmetycznych i piel´gnacyjnych, z uwzgl´dnieniem wskazaƒ i przeciwwskazaƒ.

TreÊci kszta∏cenia: Masa˝ klasyczny cia∏a. Techniki masa˝u leczniczego. Podstawowe techniki

fizjoterapeutyczne — Êwiat∏olecznictwo, elektrolecznictwo, ciep∏olecznictwo, wodolecznictwo,

kinezyterapia, balneoterapia — podstawy fizyczne, zastosowania. Elementy odnowy biologicznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania masa˝u klasycznego cia∏a; stosowania podstawowych technik fizjoterapeutycznych i metod kosmetycznych odnowy biologicznej.

w.

2. Kszta∏cenie w zakresie kosmetologii upi´kszajàcej

ww

TreÊci

kszta∏cenia

Zabiegi

zapobiegajàce

i zmniejszajàce oty∏oÊç. Zabiegi wspomagajàce

leczenie cellulitu. Zabiegi zapobiegajàce i zmniejszajàce rozst´py skórne. Zabiegi stosowane

w przypadkach g∏´bokiego z∏uszczania naskórka.

Makija˝ podstawowy. Modelowanie za pomocà

podk∏adu i pudru. Makija˝ korekcyjny stosowany

w przypadku defektów kosmetycznych — blizn

potràdzikowych, teleangiestazji, przebarwieƒ,

asymetrii. Piel´gnacja dekoltu i biustu.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

przeprowadzania analizy kolorystycznej; planowania rodzaju zabiegu kosmetycznego; stosowania kosmetyku zgodnie z rozpoznaniem; poprawnego wykonywania zabiegów upi´kszajàcych,

z uwzgl´dnieniem wskazaƒ i przeciwwskazaƒ.

3. Kszta∏cenie w zakresie receptury kosmetycznej

TreÊci kszta∏cenia: Substancje czynne w recepturze kosmetycznej — dzia∏anie, zastosowania, interakcje. Stosowanie pod∏o˝y gotowych w recepturze. Substancje pomocnicze i konserwujàce

w recepturze. Przyk∏adowe receptury ró˝nych

form kosmetycznych — zastosowania.

6. Kszta∏cenie w zakresie chemii kosmetycznej

TreÊci kszta∏cenia: Elementy wiedzy o pierwiastkach i zwiàzkach chemicznych. Budowa, otrzymywanie, w∏aÊciwoÊci i zastosowania: tlenków,

wodorotlenków, kwasów i soli nieorganicznych,

w´glowodorów, alkoholi, fenoli, eterów, aldehydów, ketonów, kwasów karboksylowych i ich pochodnych, amin, mono- i polisacharydów, aminokwasów oraz peptydów. Metody uzdatniania

i oczyszczania wody do celów kosmetycznych

i laboratoryjnych. Podstawowe obliczenia chemiczne stosowane w kosmetyce i laboratorium

chemicznym. Podstawowe czynnoÊci laboratoryjne. Bezpieczeƒstwo i higiena pracy z surowcami kosmetycznymi.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

opisu w∏aÊciwoÊci wybranych pierwiastków chemicznych, zwiàzków nieorganicznych i organicznych; opisu zachowania i reaktywnoÊci wybranych grup zwiàzków nieorganicznych i organicznych; korzystania z wody jako podstawowej dla

przyrody fazy ciek∏ej; uzdatniania i oczyszczania

wody do celów kosmetycznych i laboratoryjnych;

wykonywania podstawowych czynnoÊci laboratoryjnych; wykonywania podstawowych obliczeƒ

chemicznych stosowanych w kosmetyce.

7. Kszta∏cenie w zakresie estetyki

TreÊci kszta∏cenia: Historia estetyki jako dyscypliny filozoficznej. Definicje i analiza poj´ç podstawowych. Pi´kno jako wartoÊç estetyczna. Kryteria pi´kna w estetyce. ZmiennoÊç upodobaƒ estetycznych w ró˝nych epokach historycznych.

Uroda. Uroda cz∏owieka wspó∏czesnego.

IV. PRAKTYKI

Praktyki sà nieod∏àcznym elementem przygotowania do wykonywania zawodu. Powinny one trwaç nie

krócej ni˝ 8 tygodni i odbywaç si´ w gabinetach kosmetycznych

— 4 tygodnie po pierwszym roku — w zakresie kosmetyki piel´gnacyjnej,

— 4 tygodnie po drugim roku — w zakresie kosmetyki piel´gnacyjnej, korekcyjnej i upi´kszajàcej.

V. INNE WYMAGANIA

5. Student otrzymuje 10 punktów ECTS za przygotowanie do egzaminu dyplomowego (w tym za przygotowanie pracy dyplomowej, je˝eli przewiduje jà

program nauczania).

B. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 4 semestry. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç mniejsza

ni˝ 1 200. Liczba punktów ECTS (European Credit

Transfer System) nie powinna byç mniejsza ni˝ 120.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

.go

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

4. Przynajmniej 60 % zaj´ç powinny stanowiç seminaria, wzgl´dnie çwiczenia audytoryjne, laboratoryjne lub praktyczne.

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wyboru kolorystyki i rodzaju makija˝u do typu

urody i okolicznoÊci; stylizacji wizualnej sylwetki.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

rcl

Absolwent powinien posiadaç umiej´tnoÊci pos∏ugiwania si´ zaawansowanà wiedzà ogólnà z zakresu nauk o zdrowiu oraz wiedzà szczegó∏owà z zakresu

kosmetologii. Powinien byç przygotowany do: planowania zabiegu kosmetycznego i stosowania kosmetyku zgodnie z rozpoznaniem; wykonywania zabiegów

kosmetycznych, piel´gnacyjnych i upi´kszajàcych

z uwzgl´dnieniem wskazaƒ i przeciwwskazaƒ; odczytania sk∏adu kosmetyku i ustalenia jego zastosowania;

Êcis∏ej wspó∏pracy z lekarzem dermatologiem w zakresie piel´gnacji skóry zmienionej chorobowo; zorganizowania i prowadzenia gabinetu kosmetycznego;

oceny jakoÊci surowców i preparatów kosmetycznych

oraz wspó∏dzia∏ania w procesie rejestracji kosmetyków; wspó∏pracy z firmami produkujàcymi preparaty

kosmetyczne (piel´gnacyjne i profesjonalne); wspó∏pracy z lekarzem w zakresie zleconych zabiegów; kierowania zespo∏ami kosmetologów oraz nadzorowania

przebiegu stosowania kosmetyków i technik kosmetycznych. Absolwent powinien byç przygotowany do

podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

2. Programy nauczania powinny zawieraç treÊci humanistyczne w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym przypisaç nale˝y nie mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

w.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

120

12

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

360

35

480

47

ww

godziny

Razem

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

1

2

3

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

120

12

1. Alergologii

30

2. Endokrynologii

30

3. Onkologii skóry

4. Toksykologii kosmetyku

1

1. Chirurgii plastycznej, pourazowej i estetycznej

360

35

45

75

3. Rehabilitacji

v.p

2. Kosmetologii leczniczej

3

l

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

2

30

4. Sensoryki i Êrodków zapachowych

30

5. Surowców kosmetycznych

45

6. Przemys∏owej produkcji kosmetyków

7. Receptury preparatów kosmetycznych

45

45

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie alergologii

skóry oraz nowotworów ogólnoustrojowych

z manifestacjà skórnà; przeprowadzania wywiadu dermatologiczno-kosmetycznego; rozpoznawania zmian skórnych w stanach przednowotworowych.

.go

8. Prawa i ekonomii

45

4. Kszta∏cenie w zakresie toksykologii kosmetyku

TreÊci kszta∏cenia: Rola i zadania wspó∏czesnej

toksykologii. Definicje poj´ç podstawowych: trucizny, dawki, toksycznoÊci, stopnia toksycznoÊci,

rodzaju zatrucia. Mechanizmy dzia∏ania toksycznego. Przyczyny zatruç ostrych i przewlek∏ych.

Przyczyny uzale˝nieƒ. Zatrucia lekami i kosmetykami. Ocena nara˝enia zawodowego.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

definiowania podstawowych poj´ç z zakresu

toksykologii; rozumienia mechanizmów dzia∏ania toksycznego; oceny nara˝enia zawodowego

na substancje chemiczne; oceny toksycznoÊci

kosmetyku w zale˝noÊci od dawki i rodzaju aplikacji.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Mechanizmy reakcji alergicznych. Choroby dróg oddechowych i skóry o pod∏o˝u alergicznym. Czynniki cywilizacyjne a rozwój alergii. Astma oskrzelowa w Êrodowisku zawodowym. Leki o dzia∏aniu przeciwalergicznym.

Wstrzàs anafilaktyczny. Post´powanie w ostrych

stanach alergii. Diagnostyka nadwra˝liwoÊci

i chorób alergicznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania zmian o pod∏o˝u alergicznym;

doboru metod i testów do oceny reakcji alergicznych.

2. Kszta∏cenie w zakresie endokrynologii

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Wp∏yw chorób endokrynologicznych na zmiany w obr´bie skóry i jej przydatków. Oty∏oÊç i anoreksja — choroby zmieniajàce

sylwetk´ i jakoÊç tkanki skórnej. Farmakoterapia

endokrynologiczna z uwzgl´dnieniem dzia∏aƒ

ubocznych wyst´pujàcych przy d∏ugotrwa∏ym

stosowaniu leków, w tym hormonów steroidowych i p∏ciowych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy na temat chorób endokrynologicznych; oceny wp∏ywu chorób endokrynologicznych na zmiany w obr´bie skóry i jej

przydatków.

3. Kszta∏cenie w zakresie onkologii skóry

TreÊci kszta∏cenia: Genetyczne uwarunkowania

powstawania nowotworów skóry. Rola kofaktorów w rozwoju nowotworów skóry. Wywiad dermatologiczno-kosmetyczny. Stany przednowotworowe skóry. Starzenie si´ skóry a rozwój nowotworów. Nowotwory wywodzàce si´ z poszczególnych elementów sk∏adowych skóry.

Ogólnoustrojowe nowotwory z manifestacjà

skórnà.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy na temat nowotworów

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie chirurgii plastycznej, pourazowej i estetycznej

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe zadania chirurgii

plastycznej. Stosowanie laserów w chirurgii estetycznej. Alfa- i betahydroksykwasy w chirurgii

estetycznej. Odnowa skóry — z∏uszczanie. Rodzaje pilingów chemicznych. Powik∏ania po zabiegach dermabrazji. Materia∏y wype∏niajàce

ubytki skóry i korygujàce wady. Toksyna botulinowa w medycynie estetycznej. Preparaty wybielajàce. Mo˝liwoÊci naprawcze w chirurgii plastycznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania kamufla˝u defektów skóry; pos∏ugiwania si´ wiedzà o chirurgicznych metodach

usuwania defektów.

2. Kszta∏cenie w zakresie kosmetologii leczniczej

TreÊci kszta∏cenia: Zabiegi lecznicze i wspomagajàce leczenie skóry: atroficznej, z tràdzikiem pospolitym, z tràdzikiem ró˝owatym, z atopowym

6. Kszta∏cenie w zakresie przemys∏owej produkcji

kosmetyków

TreÊci kszta∏cenia: Technologia wytwarzania aplikacyjnych form preparatów kosmetycznych.

Operacje jednostkowe i aparatura stosowana

w przemyÊle kosmetycznym. Podstawowe formy

preparatów kosmetycznych. Charakterystyka

i trwa∏oÊç form fizycznych preparatów kosmetycznych. Konserwacja i przechowywanie preparatów kosmetycznych. Kontrola jakoÊci kosmetyków. Metody badania kosmetyków. Zasady w∏aÊciwej praktyki przemys∏owej (GMP — Good Manufacturing Practice). W∏aÊciwa praktyka laboratoryjna (GLP — Good Laboratory Practice).

.go

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

ró˝nicowania defektów kosmetycznych i chorób

skóry; wykonywania dopuszczalnych i zalecanych zabiegów leczniczych.

chemicznych pochodzenia naturalnego i syntetycznego w kosmetyce; rozumienia zakresu dzia∏ania biologicznego preparatów otrzymywanych

z surowców roÊlinnych i zwierz´cych; przygotowywania wyciàgów roÊlinnych; oceny jakoÊci surowców kosmetycznych.

l

zapaleniem skóry. Masa˝ leczniczy. Zabiegi regenerujàce w∏osy zniszczone lub nadmiernie przet∏uszczajàce si´. Pedicure leczniczy — zabiegi zapobiegajàce tworzeniu si´ odcisków, zabiegi

zmniejszajàce nadmiernà potliwoÊç stóp, klamry

korekcyjne na wrastajàce paznokcie. Zabiegi

liftingujàce. Makija˝ permanentny. Odbudowa

naturalnej p∏ytki paznokciowej. Zastosowanie laserów w teleangiestazji i usuwaniu zb´dnego

ow∏osienia. Zabiegi zmniejszajàce przebarwienia

i plamy pigmentacyjne. Makija˝ kamuflujàcy blizny i naczyniaki. Rekonstrukcja brwi. Korekta

czerwieni warg. Metodyka badaƒ potwierdzajàcych deklarowanà przez producenta skutecznoÊç

preparatów kosmetycznych.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

3. Kszta∏cenie w zakresie rehabilitacji

TreÊci kszta∏cenia: Przyczyny wyst´powania dolegliwoÊci w obr´bie aparatu ruchu, uk∏adu krà˝enia i osteoporozy. Rehabilitacja pod kàtem bólów kr´gos∏upa i wad postawy cia∏a. Profilaktyka

zdrowia. ¸agodzenie dolegliwoÊci u osób chorych i w podesz∏ym wieku.

7. Kszta∏cenie w zakresie receptur preparatów kosmetycznych

TreÊci kszta∏cenia: Definicja receptur kosmetyku.

Substancje czynne w kosmetyku — dzia∏anie, zastosowania, interakcje. Stosowanie pod∏o˝y gotowych. Substancje pomocnicze a konserwujàce

w kosmetyku. Receptura ró˝nych kosmetyków —

zastosowania.

rcl

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

post´powania w przypadkach bólów kr´gos∏upa i wad postawy cia∏a; podejmowania dzia∏aƒ w zakresie profilaktyki zdrowia i ∏agodzenia dolegliwoÊci u osób oty∏ych i w podesz∏ym

wieku.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia procesu przemys∏owego wytwarzania form kosmetycznych; badania i kontroli jakoÊci surowców oraz preparatów kosmetycznych.

4. Kszta∏cenie w zakresie sensoryki i Êrodków zapachowych

w.

TreÊci kszta∏cenia: Charakterystyka zmys∏ów powonienia i smaku. Chemorecepcja. Chemia naturalnych i syntetycznych produktów zapachowych. Analiza i zastosowania produktów zapachowych. Elementy perfumerii. Zastosowania

olejków eterycznych w kosmetologii, higienie

i aromaterapii.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania substancji zapachowych; stosowania olejków eterycznych w aromaterapii.

w

zakresie

surowców

ww

5. Kszta∏cenie

tycznych

kosme-

TreÊci kszta∏cenia: Zwiàzki chemiczne stosowane w kosmetyce. Substancje pochodzenia roÊlinnego i zwierz´cego stosowane w kosmetologii i lecznictwie. Zwiàzki biologicznie czynne

— dzia∏anie i zastosowania w kosmetologii. Zio∏olecznictwo. Surowce kosmetyczne pochodzenia naturalnego. Metody badania surowców kosmetycznych. Ocena jakoÊci surowców kosmetycznych. Standaryzacja surowców kosmetycznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykorzystywania wiedzy z zakresu budowy, w∏aÊciwoÊci chemicznych i zastosowaƒ zwiàzków

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

odczytywania i opracowywania receptur preparatów kosmetycznych; stosowania innowacyjnych rozwiàzaƒ recepturowych; doboru pod∏o˝a,

formy aplikacyjnej i substancji pomocniczych

stosownie do funkcji kosmetyku i substancji

czynnych; przewidywania interakcji kosmetyków.

8. Kszta∏cenie w zakresie prawa i ekonomii

TreÊci kszta∏cenia: Elementy ekonomii. Przychody i koszty dzia∏alnoÊci gospodarczej. Ksi´ga

przychodów i rozchodów. Podatki. Us∏ugi kosmetyczne. Handel kosmetykami. Ustawodawstwo. Ogólne zagadnienia prawne. Prawo cywilne — cz´Êç ogólna i prawo rzeczowe. Prawo pracy. Prawo gospodarcze. Prawo finansowe.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

interpretowania aktów prawnych; stosowania

prawa w dzia∏alnoÊci us∏ugowej; pos∏ugiwania

si´ podstawowymi instrumentami ekonomii, zarzàdzania i marketingu.

IV. INNE WYMAGANIA

Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje

20 punktów ECTS.

Za∏àcznik nr 5

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Jednolite studia magisterskie trwajà nie krócej ni˝

10 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 4 200. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 300.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

.go

Absolwent powinien posiadaç kwalifikacje artysty

malarza oraz umiej´tnoÊci z zakresu szeroko poj´tej

twórczoÊci artystycznej. Powinien byç przygotowany

do wykonywania prac z zakresu malarstwa sztalugo-

wego w technologiach tradycyjnych, wspó∏czesnych

i pokrewnych oraz z wykorzystaniem intermedialnych

Êrodków przekazu. Powinien posiadaç gruntownà

i szerokà wiedz´ z zakresu teorii i historii malarstwa

oraz historii sztuki. Powinien byç przygotowany do

samodzielnej, twórczej i kreatywnej pracy indywidualnej oraz zespo∏owej w obszarze kultury, sztuki i oÊwiaty (podj´cie pracy w szkolnictwie wymaga ukoƒczenia

specjalnoÊci nauczycielskiej — zgodnie ze standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania

zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç j´zyk

obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

v.p

A. JEDNOLITE STUDIA MAGISTERSKIE

l

Malarstwo

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

rcl

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

godziny

ECTS

450

35

1020

78

1470

113

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

w.

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

godziny

ECTS

450

35

1. Teorii i historii sztuki

120

2. Filozofii, etyki i estetyki sztuki

105

3. Historii malarstwa

45

4. Dzia∏aƒ i struktur wizualnych

120

5. Analizy sztuki wspó∏czesnej

60

ww

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1020

78

1. Malarstwa

2. Rysunku

3. Technologii malarstwa sztalugowego

4. Technologii i technik uzupe∏niajàcych warsztat malarski

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie teorii i historii sztuki

TreÊci kszta∏cenia: Problematyka idei i dzia∏aƒ artystycznych w historii cywilizacji. Techniki, kie-

runki i style od czasów paleolitu po wiek XXI.

TwórczoÊç wybitnych artystów na tle epoki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania stylów, kierunków i dzie∏ wybitnych twórców; rozumienia sztuki dawnej

i wspó∏czesnej; analizowania dzie∏ sztuki i zawartych w nich sposobów obrazowania.

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe dzia∏y filozofii.

Estetyka. Filozoficzne pod∏o˝e wspó∏czesnych

tendencji w estetyce. Elementy etyki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia dziejów filozofii; rozumienia przemian dokonujàcych si´ w filozofii; rozumienia

wspó∏czesnych teorii estetycznych — w szczególnoÊci odnoszàcych si´ do obrazu i jego percepcji; rozumienia fundamentalnych zasad etyki

ze szczególnym uwzgl´dnieniem odpowiedzialnoÊci artysty za dzie∏o.

3. Kszta∏cenie w zakresie historii malarstwa

2. Kszta∏cenie w zakresie rysunku

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

przekazywania i wyra˝ania najprostszymi Êrodkami plastycznymi efektów obserwacji natury;

notowania i rejestrowania znakiem plastycznym

sytuacji i zjawisk w formie szkicu i zapisu rysunkowego; monochromatycznego obrazowania;

pos∏ugiwania si´ symbolem; przygotowywania

koncepcji twórczej projektu poprzedzajàcego realizacj´ dzie∏a w innej technice i technologii; kreowania intermedialnych faktów artystycznych.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Malarstwo na tle historii kultury i sztuk plastycznych. Techniki, kierunki, style

i szko∏y na przyk∏adzie arcydzie∏ malarstwa Êwiatowego.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania epok i stylów w malarstwie; analizowania dzie∏ sztuki i zawartych w nich sposobów obrazowania; znawstwa podstawowych za∏o˝eƒ ideowych wybitnych artystów.

martwej natury, studium aktu, studium pejza˝u;

wykonywania dzie∏a wed∏ug projektu rysunkowego, fotografii lub elektronicznego zapisu; wyra˝ania zamierzonej idei Êrodkami plastycznymi;

pos∏ugiwania si´ wiedzà z zakresu psychofizjologii widzenia kszta∏tujàcà rzeczywistoÊç malarskà

obrazu na p∏aszczyênie i w przestrzeni; wykonywania pracy artystycznej z zastosowaniem

wspó∏czesnych technik intermedialnych; pos∏ugiwania si´ j´zykiem i nazewnictwem z zakresu

malarstwa i sztuk pi´knych.

l

2. Kszta∏cenie w zakresie filozofii, etyki i estetyki

sztuki

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

4. Kszta∏cenie w zakresie dzia∏aƒ i struktur wizualnych

TreÊci kszta∏cenia: Materia∏y, substancje i narz´dzia stosowane w technologii malarstwa. Podobrazia twarde i mi´kkie. Grunty i techniki w malarstwie sztalugowym. Barwniki i pigmenty. Spoiwa malarskie. Techniki malowania obrazu. Zagadnienia werniksowania. Technologie wspó∏czesne — akryl i syntetyczne substancje chemiczne.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

przygotowywania

podobrazi

stosowanych

w malarstwie sztalugowym; stosowania nowoczesnych technologii i technik malarstwa sztalugowego; wykonywania pracy malarskiej wed∏ug

okreÊlonych receptur zapewniajàcych trwa∏oÊç

obiektów.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe problemy budowy obrazu. Wybrane zagadnienia percepcji wzrokowej. Zasady kompozycji obrazu. Poj´cie rytmu. Akcenty postrze˝eniowe i dominanty. Przestrzeƒ dwuwymiarowa i przestrzeƒ trójwymiarowa. Poj´cie dynamiki. Poj´cie koloru.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania praktycznej i teoretycznej wiedzy

o znaczeniu, sile i dzia∏aniu poszczególnych elementów obrazu; precyzyjnego operowania znakiem plastycznym; stosowania wiedzy z zakresu

psychofizjologii widzenia.

3. Kszta∏cenie w zakresie technologii malarstwa

sztalugowego

5. Kszta∏cenie w zakresie analizy sztuki wspó∏czesnej

ww

TreÊci kszta∏cenia: Gatunki, formy, techniki i tendencje w twórczoÊci artystów drugiej po∏owy

XX i poczàtku XXI wieku. Teorie artystyczne formu∏owane przez analityków i twórców. Geneza

oraz ewolucja form i kierunków na przestrzeni

ostatnich 60 lat.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia idei artystycznego przekazu najwa˝niejszych twórców XX i XXI wieku; analizowania

koncepcji plastycznej w kreacji autonomicznych

faktów artystycznych; pos∏ugiwania si´ j´zykiem

i nazewnictwem z zakresu dzia∏aƒ artystycznych

i interdyscyplinarnych.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie malarstwa

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania teoretycznej i praktycznej wiedzy

o zasadach budowy obrazu kolorem; wykonywania — we w∏aÊciwej technice i technologii —

obiektu malarskiego na podstawie: obserwacji

4. Kszta∏cenie w zakresie technologii i technik uzupe∏niajàcych warsztat malarski

TreÊci kszta∏cenia: Materia∏oznawstwo z zakresu

malarstwa. Narz´dzia warsztatu malarskiego.

Klasyczne Êrodki przekazu i ich ewolucja w uj´ciu

historycznym. Projektowanie i budowa struktury

plastycznej dzie∏a. Realizacja dzie∏a na podstawie

projektu. Nowe technologie i wspó∏czesne techniki przekazu — intermedia i multimedia.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania technologii klasycznych i wspó∏czesnych w malarstwie; realizacji dzie∏a z wykorzystaniem wiedzy z zakresu: technik malarstwa

Êciennego, grafiki, ma∏ych form rzeêbiarskich,

tkaniny artystycznej, szk∏a, witra˝u, sztuki w przestrzeni publicznej, filmu animowanego, fotografii oraz dzia∏aƒ intermedialnych wykorzystujàcych zapisy cyfrowe.

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

B. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

l

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej ni˝

7 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 3 000. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 210.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç wiedz´ z zakresu

sztuk pi´knych ze szczególnym uwzgl´dnieniem teorii i historii malarstwa. Powinien byç przygotowany

do pos∏ugiwania si´ technologiami tradycyjnymi

i wspó∏czesnymi Êrodkami przekazu artystycznego.

Powinien posiadaç wszechstronne wykszta∏cenie —

niezb´dnà wiedz´ teoretycznà i praktycznà w zakresie swojej dyscypliny artystycznej, zapewniajàcà

przygotowanie do samodzielnej pracy zawodowej.

Powinien byç przygotowany do wykonywania prac

z zakresu malarstwa sztalugowego oraz technik pokrewnych. Powinien umieç analizowaç zjawiska

w obszarze sztuki w uj´ciu historycznym i wspó∏czesnym. Absolwent powinien znaç j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu

Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy. Wykszta∏cenie

i przygotowanie zawodowe powinno umo˝liwiç absolwentowi podj´cie pracy w obszarze kultury, sztuki

i oÊwiaty (podj´cie pracy w szkolnictwie wymaga

ukoƒczenia specjalnoÊci nauczycielskiej — zgodnie ze

standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien

byç przygotowany do podj´cia studiów drugiego

stopnia.

rcl

.go

V. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej w wymiarze 30 godzin, którym

nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia

w zakresie technologii informacyjnej: podstawy

technik informatycznych, przetwarzanie tekstów,

arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio

dobrany podzbiór informacji zawartych w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych (ECDL —

European Computer Driving Licence).

2. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

poszerzajàce wiedz´ ogólnà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym przypisaç nale˝y nie

mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

4. Zaj´cia praktyczne powinny stanowiç integralny

element procesu kszta∏cenia.

5. Praktyki powinny byç realizowane w formie pleneru malarskiego.

6. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS. Praca magisterska powinna sk∏adaç si´ z trzech cz´Êci: dzie∏a z zakresu malarstwa; dzie∏a z zakresu technik uzupe∏niajàcych

warsztat malarski (ich rodzaje okreÊla uczelnia); pisemnej pracy z zakresu historii lub teorii sztuki.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

w.

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

345

27

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

645

49

Razem

990

76

ww

godziny

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

1

2

3

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

345

27

1. Teorii i historii sztuki

120

2. Filozofii i estetyki

60

3. Historii malarstwa

4. Dzia∏aƒ i struktur wizualnych

1

3

645

49

l

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

2

2. Rysunku

3. Technologii malarstwa sztalugowego

4. Technologii i technik uzupe∏niajàcych warsztat malarski

v.p

1. Podstaw malarstwa

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

1. Kszta∏cenie w zakresie podstaw malarstwa

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie teorii i historii sztuki

.go

TreÊci kszta∏cenia: Problematyka idei i dzia∏aƒ artystycznych w historii cywilizacji. Techniki, kierunki i style od czasów paleolitu po wiek XXI.

TwórczoÊç wybitnych artystów na tle epoki.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania stylów, kierunków i dzie∏ wybitnych twórców; rozumienia sztuki dawnej

i wspó∏czesnej; analizowania dzie∏ sztuki i zawartych w nich sposobów obrazowania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania teoretycznej i praktycznej wiedzy

o zasadach budowy obrazu kolorem; profesjonalnego wykonywania — we w∏aÊciwej technice

i technologii — obiektu malarskiego na podstawie: obserwacji martwej natury, studium aktu,

studium pejza˝u; wykonywania dzie∏a na podstawie projektu rysunkowego, fotografii lub elektronicznego zapisu; samodzielnego tworzenia uk∏adów kompozycyjnych w zakresie malarstwa sztalugowego i technik pokrewnych.

2. Kszta∏cenie w zakresie filozofii i estetyki

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

przekazywania i wyra˝ania najprostszymi Êrodkami plastycznymi efektów obserwacji natury;

notowania i rejestrowania znakiem plastycznym

sytuacji i zjawisk w formie szkicu i zapisu rysunkowego; monochromatycznego obrazowania;

pos∏ugiwania si´ symbolem; przygotowywania

koncepcji twórczej projektu poprzedzajàcego realizacj´ dzie∏a w innej technice i technologii; kreowania faktów artystycznych.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe dzia∏y filozofii.

Estetyka. Filozoficzne pod∏o˝e wspó∏czesnych

tendencji w estetyce.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia dziejów filozofii; rozumienia przemian dokonujàcych si´ w filozofii; rozumienia

wspó∏czesnych teorii estetycznych — w szczególnoÊci odnoszàcych si´ do obrazu i jego percepcji.

2. Kszta∏cenie w zakresie rysunku

w.

3. Kszta∏cenie w zakresie historii malarstwa

ww

TreÊci kszta∏cenia: Malarstwo na tle historii kultury i sztuk plastycznych. Techniki, kierunki, style

i szko∏y na przyk∏adzie arcydzie∏ malarstwa Êwiatowego.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania epok i stylów w malarstwie; analizowania dzie∏ sztuki i zawartych w nich sposobów obrazowania; znawstwa podstawowych za∏o˝eƒ ideowych wybitnych artystów.

4. Kszta∏cenie w zakresie dzia∏aƒ i struktur wizualnych

TreÊci kszta∏cenia: Podstawowe problemy budowy obrazu. Wybrane zagadnienia percepcji wzrokowej. Zasady kompozycji obrazu. Poj´cie rytmu. Akcenty postrze˝eniowe i dominanty. Przestrzeƒ dwuwymiarowa i przestrzeƒ trójwymiarowa. Poj´cie dynamiki. Poj´cie koloru.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania praktycznej i teoretycznej wiedzy

o znaczeniu, sile i dzia∏aniu poszczególnych elementów obrazu; precyzyjnego operowania znakiem plastycznym.

3. Kszta∏cenie w zakresie technologii malarstwa

sztalugowego

TreÊci kszta∏cenia: Materia∏y, substancje i narz´dzia stosowane w technologii malarstwa. Podobrazia twarde i mi´kkie. Grunty i techniki w malarstwie sztalugowym. Barwniki i pigmenty. Spoiwa malarskie. Techniki malowania obrazu. Zagadnienia werniksowania.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

przygotowywania

podobrazi

stosowanych

w malarstwie sztalugowym; stosowania nowoczesnych technologii i technik malarstwa sztalugowego; wykonywania pracy malarskiej wed∏ug

okreÊlonych receptur zapewniajàcych trwa∏oÊç

obiektów.

4. Kszta∏cenie w zakresie technologii i technik uzupe∏niajàcych warsztat malarski

TreÊci kszta∏cenia: Materia∏oznawstwo i narz´dzia warsztatu malarskiego. Klasyczne i wspó∏czesne Êrodki przekazu. Projektowanie i budowa

struktury dzie∏a. Realizacja dzie∏a na podstawie

projektu.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania technologii klasycznych i wspó∏czesnych; realizacji dzie∏a z wykorzystaniem wiedzy

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

V. INNE WYMAGANIA

5. Za przygotowanie do egzaminu dyplomowego i za

przygotowanie pracy dyplomowej (je˝eli przewiduje jà program nauczania) student otrzymuje

10 punktów ECTS.

C. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 3 semestry. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç mniejsza

ni˝ 1 200. Liczba punktów ECTS nie powinna byç

mniejsza ni˝ 90.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç kwalifikacje artysty

malarza oraz umiej´tnoÊci z zakresu szeroko poj´tej

twórczoÊci artystycznej. Powinien posiadaç umiej´tnoÊci kreatywnego wypowiadania si´ o malarstwie

i sztukach wizualnych. Powinien znaç i rozumieç

wspó∏czesne media oraz ich funkcje i znaczenie

w sztuce, kulturze i spo∏eczeƒstwie. Powinien posiadaç gruntownà i szerokà wiedz´ z zakresu teorii i historii malarstwa oraz historii sztuki. Powinien umieç

analizowaç i oceniaç ró˝ne zjawiska sztuki w uj´ciu historycznym i wspó∏czesnym. Powinien byç przygotowany do samodzielnej, twórczej i kreatywnej pracy

w obszarze kultury, sztuki i oÊwiaty (podj´cie pracy

w szkolnictwie wymaga ukoƒczenia specjalnoÊci nauczycielskiej — zgodnie ze standardami kszta∏cenia

przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien byç przygotowany do

podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

.go

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

4. Praktyki powinny byç realizowane w formie pleneru malarskiego.

l

z zakresu: technik malarstwa Êciennego, grafiki,

ma∏ych form rzeêbiarskich, tkaniny artystycznej,

szk∏a, witra˝u, sztuki w przestrzeni publicznej, filmu animowanego, fotografii i dzia∏aƒ intermedialnych.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

rcl

2. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

3. Zaj´cia praktyczne powinny stanowiç integralny

element procesu kszta∏cenia.

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

w.

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

105

8

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

375

29

Razem

480

37

ww

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

godziny

ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

105

8

1. Filozofii i teorii sztuki

45

2. Analizy sztuki wspó∏czesnej

60

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

375

1. Malarstwa

2. Technik uzupe∏niajàcych warsztat malarski

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

1. Kszta∏cenie w zakresie malarstwa

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wyra˝ania Êrodkami plastycznymi zamierzonej

idei; pos∏ugiwania si´ kolorem kszta∏tujàcym rzeczywistoÊç malarskà obrazu na p∏aszczyênie

i w przestrzeni; pos∏ugiwania si´ wiedzà stanowiàcà podstaw´ twórczego dzia∏ania w kreacji

artystycznej dzie∏a; realizacji dzie∏a wed∏ug w∏asnej koncepcji twórczej w okreÊlonej technologii

i technice; znawstwa klasycznych i wspó∏czesnych technik malarskich; pos∏ugiwania si´ j´zykiem i nazewnictwem z zakresu malarstwa i sztuk

pi´knych; wykonywania pracy malarskiej w okreÊlonej technice malarstwa sztalugowego.

l

1. Kszta∏cenie w zakresie filozofii i teorii sztuki

v.p

TreÊci kszta∏cenia: Historia kszta∏towania si´ teorii sztuki jako dziedziny filozoficznej. Filozoficzne

pod∏o˝e wspó∏czesnych tendencji w sztuce i estetyce stanowiàce obszar wiedzy w zakresie teorii sztuki. Koncepcje kierunków filozofii i estetyki

odnoszàce si´ do sztuki XX wieku. Analiza sposobów obrazowania sztuki. Najnowsze zjawiska

w sztuce zwiàzane z estetykà mediów elektronicznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i znawstwa wspó∏czesnych teorii estetycznych; analizowania programów twórców

dzia∏aƒ artystycznych i ich percepcji; analizowania wartoÊci estetycznych w sztukach plastycznych.

.go

2. Kszta∏cenie w zakresie technik uzupe∏niajàcych

warsztat malarski

TreÊci kszta∏cenia: Zaawansowane techniki twórcze. Techniki klasyczne malarstwa i ich ewolucja

w uj´ciu historycznym. Wspó∏czesne mo˝liwoÊci

techniczne i wyrazowe elementów budowy

struktury plastycznej. Zasady i analiza procesu

kszta∏towania dzie∏a.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

stosowania technik uzupe∏niajàcych warsztat

malarski; wykonywania dzie∏a zgodnie z zasadami i technologià uzupe∏niajàcà warsztat malarski.

2. Kszta∏cenie w zakresie analizy sztuki wspó∏czesnej

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Gatunki, formy, techniki i tendencje w twórczoÊci artystów drugiej po∏owy

XX i poczàtku XXI wieku. Teorie artystyczne formu∏owane przez analityków i twórców. Geneza

i ewolucja form i kierunków na przestrzeni ostatnich 60 lat.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia idei artystycznego przekazu najwa˝niejszych twórców XX i XXI wieku; analizowania

koncepcji plastycznej w kreacji autonomicznych

faktów artystycznych; pos∏ugiwania si´ j´zykiem

i nazewnictwem z zakresu dzia∏aƒ artystycznych

i interdyscyplinarnych.

IV. INNE WYMAGANIA

Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje

20 punktów ECTS.

Za∏àcznik nr 6

w.

Standardy kszta∏cenia dla kierunku studiów

Rzeêba

A. JEDNOLITE STUDIA MAGISTERSKIE

I. WYMAGANIA OGÓLNE

ww

Jednolite studia magisterskie trwajà nie krócej ni˝

10 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 4 200. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 300.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç wiedz´ ogólnà z zakresu historii filozofii, etyki, estetyki oraz sztuki. Powinien ∏àczyç ÊwiadomoÊç artysty humanisty na poziomie zapewniajàcym nieustanny rozwój twórczy i intelektualny z umiej´tnoÊciami wspó∏pracy z przedstawicielami innych obszarów kultury oraz mediów. Powinien ∏àczyç postaw´ twórczà i doÊwiadczenie artystyczne z przygotowaniem teoretycznym. Powinien

posiadaç wiedz´ i profesjonalne umiej´tnoÊci warsztatowe do realizacji dzie∏a sztuki rzeêbiarskiej w rozu-

mieniu realistycznym i abstrakcyjnym. Powinien

umieç rozwijaç wspó∏prac´ z przedstawicielami innych obszarów sztuki — rysunku, grafiki, malarstwa,

intermediów. Powinien posiadaç wiedz´ z zakresu

oceny wartoÊci plastycznych oraz umiej´tnoÊci werbalnego okreÊlenia problemów artystycznych. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia indywidualnej pracy twórczej i zawodowej w zakresie rzeêby oraz funkcjonowania na rynku sztuki. Powinien byç

przygotowany do podj´cia pracy w: wydawnictwach

i firmach reklamowych, organizacjach samorzàdowych, muzeach i galeriach, instytucjach promocji

i upowszechniania kultury, zespo∏ach projektowych

i architektonicznych, zespo∏ach konserwatorskich

oraz szkolnictwie — po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze standardami kszta∏cenia

przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu

Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego stopnia (doktoranckich).

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

l

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

v.p

godziny

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

450

35

1020

1470

78

113

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

2. Historii filozofii

450

35

225

75

3. Historii etyki i estetyki

4. Anatomii

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Rzeêby

2. Rysunku

3. Technologii rzeêbiarskich

75

75

1020

78

rcl

4. Projektowania plastycznego

5. Ceramiki

ECTS

.go

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Historii sztuki

godziny

6. Medalierstwa i ma∏ej formy rzeêbiarskiej

7. Projektowania i organizacji przestrzeni

8. Intermediów

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

w.

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie historii sztuki

ww

TreÊci kszta∏cenia: Historia sztuki od paleolitu do

koƒca XX wieku. G∏ówne epoki, kierunki, style

i tendencje w sztuce. Wybitni reprezentanci

i dzie∏a sztuki w perspektywie dziejów cywilizacji. Rzeêba Êwiatowa i polska w historii sztuki.

Sztuka prze∏omu tysiàcleci. J´zyk sztuki wspó∏czesnej i „nowe media”. Historia rzeêby monumentalnej i jej wspó∏czesne realizacje. Rzeêba

a architektura i krajobraz.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia dziejów sztuki; rozpoznawania procesów powstawania i krystalizowania g∏ównych

epok, stylów, kierunków, nurtów i tendencji

w sztuce od paleolitu do wspó∏czesnoÊci; rozpoznawania i analizowania dzie∏a sztuki w ró˝nych

jego konfiguracjach i dyscyplinach — w kontekÊcie historycznym; rozpoznawania wybitnych

przedstawicieli epok, stylów i kierunków w sztuce w oparciu o analiz´ i znajomoÊç ich fundamentalnych dzie∏ i twórczoÊci; rozpoznawania j´zyka sztuki wspó∏czesnej w kontekÊcie historycznym oraz tradycji kultury.

2. Kszta∏cenie w zakresie historii filozofii

TreÊci kszta∏cenia: Historia poj´cia oraz g∏ównych idei i nurtów filozoficznych w uj´ciu chronologicznym od staro˝ytnoÊci do czasów wspó∏czesnych. Klasycy filozofii — g∏ówne szko∏y myÊli filozoficznej. Relacje mi´dzy filozofià a sztukà.

Znaczenie myÊli filozoficznej w kszta∏towaniu postaw artystycznych i kierunków w sztuce.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozró˝niania podstawowych idei i nurtów filozoficznych i ich przedstawicieli; okreÊlania i rozró˝niania g∏ównych szkó∏ filozoficznych w kontekÊcie ich znaczenia dla nauk humanistycznych

i twórczoÊci artystycznej.

3. Kszta∏cenie w zakresie historii etyki i estetyki

TreÊci kszta∏cenia: G∏ówne poj´cia i poglàdy z zakresu estetyki. Historia i rozwój koncepcji estetycznych. Wspó∏czesna myÊl estetyczna. Kryteria

oceny dzie∏ sztuki. Podstawy etyki. Fundamentalne wartoÊci etyczne. PowinnoÊci etyczne artysty

w kontekÊcie ogólnoludzkich wartoÊci humanistycznych.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania i rozró˝niania g∏ównych idei

i nurtów w zakresie estetyki i etyki oraz poglà-

4. Kszta∏cenie w zakresie anatomii

TreÊci kszta∏cenia: Elementy wiedzy z zakresu

anatomii cz∏owieka w kontekÊcie twórczoÊci artystycznej. Uk∏ad kostny, uk∏ad mi´Êniowy. Budowa detali anatomicznych (czaszki, koƒczyn). Anatomia a warsztat artysty.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie rzeêby

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania prac studyjnych i interpretacyjnych z natury — z okreÊleniem proporcji, ruchu,

kszta∏tu i przestrzeni — ró˝nymi Êrodkami wyrazowymi i technikami rysunkowymi; budowania

planów przestrzennych w uj´ciu realistycznym

i abstrakcyjnym; wykonywania i stosowania szkicu rysunkowego w procesie studyjnym i koncepcyjnym; kreatywnego stosowania Êrodków wyrazowych w realizacjach obiektów rysunkowych;

kszta∏towania indywidualnego j´zyka wypowiedzi w obszarze rysunku.

.go

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania prawid∏owych uk∏adów anatomicznych; rozpoznawania zale˝noÊci anatomicznych w okreÊlonym ruchu; rozpoznawania relacji

mi´dzy zale˝noÊciami anatomicznymi a kszta∏tem formy; wykorzystywania wiedzy anatomicznej w rysunku realistycznym i w trakcie rzeêbiarskiego studium aktu z natury.

Przestrzeƒ na p∏aszczyênie i metody jej wyra˝ania — perspektywa, plany przestrzenne, proporcje anatomiczne. Temat w rysunku — rola fotografii jako êród∏a inspiracji. Rysunek w grafice —

elementy grafiki warsztatowej w rysunku. Szkic

jako szybka forma zapisu koncepcji rysunkowej

lub rzeêbiarskiej. Rysunek jako autonomiczna

wypowiedê artystyczna.

l

dów przedstawicieli tych dyscyplin; rozumienia

i wykorzystywania podstawowych terminów

i kryteriów z zakresu estetyki w ocenie wartoÊci

dzie∏a sztuki; rozpoznawania i rozumienia fundamentalnych kryteriów wartoÊciowania etycznego w obszarze twórczoÊci artystycznej — w kontekÊcie roli i zwiàzków sztuki z naukami humanistycznymi.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

TreÊci kszta∏cenia: Zasady realizacji za∏o˝eƒ rzeêbiarskich. Organizacja warsztatu rzeêbiarskiego.

Materia∏oznawstwo rzeêbiarskie. Techniki i technologie rzeêby.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

pos∏ugiwania si´ specjalistycznym warsztatem,

narz´dziami rzeêbiarskimi oraz odpowiednià

technologià podczas realizacji obiektów rzeêbiarskich w drewnie, kamieniu, metalu i ceramice;

pos∏ugiwania si´ warsztatem i narz´dziami rzeêbiarskimi w przypadku sztukatorstwa.

w.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Zasady i mo˝liwoÊci budowy

formy rzeêbiarskiej w oparciu o studia z natury

(studium aktu jako kryterium humanistyczne).

Kategorie i rodzaje dzie∏a rzeêbiarskiego w odniesieniu do tematu lub problemu formalnego.

Rzeêba portretowa (portret z natury, portret historyczny, autoportret). Studium postaci, studium aktu, kompozycje figuralne, rzeêba kameralna w rozumieniu realistycznym i abstrakcyjnym. Rzeêba pe∏noplastyczna i kompozycje reliefowe. Rzeêba monumentalna i pomnikowa —

rozwiàzania figuralne, abstrakcyjne i wieloelementowe w przestrzeni publicznej. Media oraz

obiekty o charakterze instalacji. Fizyczne i artystyczne wartoÊci tworzyw rzeêbiarskich — ich

wp∏yw na ekspresj´ dzie∏a sztuki.

3. Kszta∏cenie w zakresie technologii rzeêbiarskich

ww

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania dzie∏ rzeêbiarskich w ró˝nym tworzywie i ró˝nej skali; wykorzystywania wiedzy

warsztatowej i twórczej w realizacji celów artystycznych; rozwijania wyobraêni przestrzennej

w kontekÊcie poszukiwania zwiàzków i zale˝noÊci

mi´dzy treÊcià i formà w kreowanej wizji rzeêbiarskiej; wykorzystywania cech tworzywa rzeêbiarskiego w twórczoÊci indywidualnej; rozpoznawania wartoÊci artystycznych w kreacjach intermedialnych; rozwijania i formu∏owania subiektywnego j´zyka wypowiedzi w kreacjach

rzeêbiarskich.

2. Kszta∏cenie w zakresie rysunku

TreÊci kszta∏cenia: Zasady kreacji artystycznej na

bazie studium aktu z natury. Tradycyjne: o∏ówek,

w´giel, sepia, pastel, tusz oraz wielowarsztatowe: kola˝, druk, szablon, multiplikacje, animacje

— techniki rysunkowe w kompozycjach realistycznych i abstrakcyjnych. Rysunek linearny,

walorowy i Êwiat∏ocieniowy. Kolor w rysunku.

4. Kszta∏cenie w zakresie projektowania plastycznego

TreÊci kszta∏cenia: Zasady projektowania na

p∏aszczyênie z elementami liternictwa. Elementy

projektowania przestrzennego. Kompozycje

i struktury przestrzenne. Rola i znaczenie Êwiat∏a

w projektowaniu przestrzennym.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania i wykonywania obiektów plastycznych — tablic, znaków, liter; projektowania i wykonywania obiektów i struktur na p∏aszczyênie

i w przestrzeni — w ró˝nej skali i relacji do przestrzeni publicznej.

5. Kszta∏cenie w zakresie ceramiki

TreÊci kszta∏cenia: Rzeêba ceramiczna. Obiekty

sztuki u˝ytkowej w ceramice. Zasady projektowania i realizacji obiektów plastycznych w tworzywie ceramicznym. Proces powstawania i realizacji zamys∏u plastycznego — w oparciu o nowoczesne technologie i profesjonalny warsztat artystyczny.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania i wykonywania obiektów ceramicznych w oparciu o technologi´ rzeêbienia,

formowania, wypalania i szkliwienia; wykorzystywania tworzywa ceramicznego do realizacji

koncepcji artystycznych.

TreÊci kszta∏cenia: Historia medalierstwa. Medal,

plakieta i sztuka reliefu. Ma∏a forma rzeêbiarska

— historia, fenomen i wspó∏czesne odmiany.

Projektowanie,

modelowanie,

formowanie.

Technologie utrwalania w metalu — bràzie, cynku, aluminium, ˝eliwie. Patynowanie.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania medalu i ma∏ej formy rzeêbiarskiej; wykonywania modelu gipsowego lub woskowego; formowania i przygotowywania modelu do odlewu w metalu; wykonywania medalu

lub ma∏ej formy rzeêbiarskiej w oparciu o profesjonalnà technologi´, warsztat i odpowiednie narz´dzia.

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze 60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin, którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS;

technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych,

grafika mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi

w sieciach informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji

zawartych w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych (ECDL — European Computer Driving

Licence).

.go

7. Kszta∏cenie w zakresie projektowania i organizacji przestrzeni

V. INNE WYMAGANIA

l

6. Kszta∏cenie w zakresie medalierstwa i ma∏ej formy rzeêbiarskiej

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

TreÊci kszta∏cenia: Rzeêba w architekturze. Przestrzeƒ miasta — poszukiwanie zwiàzków formalno-historycznych w opracowaniach projektowych. Kszta∏towanie otoczenia cz∏owieka

w oparciu o kryteria funkcjonalno-techniczne

i emocjonalno-artystyczne. Rzeêba plenerowa,

pomnikowa i monumentalna w przestrzeni publicznej. Skala obiektu rzeêbiarskiego w relacji

do przestrzeni zurbanizowanej.

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

4. Programy nauczania powinny przewidywaç realizacj´ wszystkich treÊci podstawowych oraz treÊci kierunkowych z co najmniej pi´ciu zakresów, w tym

z zakresu rzeêby, rysunku, technologii rzeêbiarskich

i projektowania plastycznego.

rcl

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania i odczytywania podk∏adów geodezyjnych w opracowaniach projektowych; projektowania i wykonywania elementów rzeêbiarskich oraz ich otoczenia; opracowywania koncepcji artystyczno-projektowej; wykonywania

makiet i modeli koncepcji monumentalnych i pomnikowych; wspó∏pracy z architektem i urbanistà.

2. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

poszerzajàce wiedz´ ogólnà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym przypisaç nale˝y nie

mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

8. Kszta∏cenie w zakresie intermediów

ww

w.

TreÊci kszta∏cenia: Przestrzeƒ spo∏eczna i kulturowa a dzie∏o, obiekt i artefakt we wzajemnych relacjach i uwarunkowaniach. Istota indywidualnej

wypowiedzi artystycznej w konfrontacji z materià

i j´zykiem mediów. Sztuka medialna i technologie informatyczne wspó∏czesnej wypowiedzi artystycznej. Instalacje, dzia∏ania efemeryczne,

obiekty rzeêbiarskie i akcje w przestrzeni publicznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

realizowania prac wideo w technikach analogowych i cyfrowych; monta˝u obrazu i dêwi´ku

w realizacji autorskich filmów i p∏yt dêwi´kowych; realizowania programów komputerowych

i obrazów elektronicznych; realizowania obiektów przestrzennych w po∏àczeniu z obrazem ruchomym; tworzenia obrazów trójwymiarowych

oraz stron www.

5. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS.

ZALECENIA

1. Zaleca si´ umo˝liwienie studentom zapoznania si´

z mo˝liwie szerokà gamà technologii rzeêbiarskich.

2. Zaleca si´ wzbogacenie programów nauczania

o zagadnienia geometrii wykreÊlnej i perspektywy.

3. Zaleca si´ umo˝liwienie studentom zapoznania si´

z fotografià oraz technikami cyfrowymi i multimedialnymi dokumentacji sztuki.

4. Zaleca si´ prowadzenie praktyk w formie plenerów.

5. Zaleca si´ poszerzenie pokazu dyplomowego o prezentacj´ dzie∏a oraz rysunku.

B. STUDIA PIERWSZEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

Studia pierwszego stopnia trwajà nie krócej ni˝

6 semestrów. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç

mniejsza ni˝ 2 700. Liczba punktów ECTS (European

Credit Transfer System) nie powinna byç mniejsza

ni˝ 180.

Absolwent powinien posiadaç interdyscyplinarnà wiedz´ ogólnà z zakresu: historii sztuki, kultury,

cywilizacji, etyki, estetyki oraz filozofii. Powinien posiadaç wiedz´ i umiej´tnoÊci warsztatowe oraz artystyczne w zakresie rzeêby i obszarów pokrewnych

umo˝liwiajàce podejmowanie twórczoÊci w∏asnej

oraz prac realizowanych w zespole — pod kierunkiem zawodowego artysty rzeêbiarza. Absolwent poIII. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

winien byç przygotowany do podj´cia pracy w: instytucjach promocji i upowszechniania kultury i sztuki oraz szkolnictwie — po ukoƒczeniu specjalnoÊci

nauczycielskiej (zgodnie ze standardami kszta∏cenia

przygotowujàcego do wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien znaç j´zyk obcy na poziomie bieg∏oÊci B2 Europejskiego Systemu Opisu

Kszta∏cenia J´zykowego Rady Europy. Absolwent

powinien byç przygotowany do podj´cia studiów

drugiego stopnia.

l

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

.go

godziny

ECTS

330

25

450

780

35

60

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

rcl

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Historii sztuki, cywilizacji i kultury

godziny

ECTS

330

25

150

2. Historii etyki, estetyki i filozofii

105

3. Anatomii, geometrii wykreÊlnej i perspektywy

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Podstaw rzeêby

75

2. Podstaw rysunku

450

35

w.

3. Technologii rzeêbiarskich

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie historii sztuki, cywilizacji

i kultury

ww

TreÊci kszta∏cenia: Historia sztuki i kultury materialnej od paleolitu do koƒca XX wieku. Zarys historii rzeêby polskiej. Cywilizacyjne i kulturowe

uwarunkowania g∏ównych epok, stylów i kierunków w sztuce na przestrzeni dziejów. Sztuka najnowsza i nowe media.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia sztuki — poczàwszy od pradziejowej

przez staro˝ytnà, Êredniowiecznà, nowo˝ytnà do

wspó∏czesnej; postrzegania zjawisk artystycznych w kontekÊcie historyczno-kulturowym;

przeprowadzania analizy stylistycznej dzie∏ sztuki; analizowania dróg przenikania wp∏ywów artystycznych — szczególnie w zakresie obiektu rzeêbiarskiego; rozpoznawania cech stylistycznych

dzie∏ sztuki; okreÊlania przybli˝onego czasu powstania dzie∏a sztuki.

2. Kszta∏cenie w zakresie historii etyki, estetyki i filozofii

TreÊci kszta∏cenia: Elementy etyki i estetyki. Historia g∏ównych nurtów myÊli filozoficznej i estetycznej. To˝samoÊç i podstawowe problemy filozofii. Zwiàzki filozofii ze sztukà. Rola artysty

w procesach tworzenia wartoÊci kulturowych. Filozoficzna refleksja nad sztukà.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia i rozró˝niania g∏ównych nurtów i idei

w zakresie etyki, estetyki oraz filozofii; identyfikowania fundamentalnych twórców; rozumienia

i dostrzegania roli i zwiàzków sztuki z naukami

humanistycznymi.

3. Kszta∏cenie w zakresie anatomii, geometrii wykreÊlnej i perspektywy

TreÊci kszta∏cenia: Elementy anatomii cz∏owieka.

Anatomia cz∏owieka jako narz´dzie warsztatu artysty. Uk∏ad kostny i mi´Êniowy cz∏owieka.

Wp∏yw ruchu na kszta∏t formy dzie∏a sztuki. Elementy geometrii wykreÊlnej i perspektywy.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie podstaw rzeêby

1. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu wychowania fizycznego — w wymiarze

60 godzin, którym mo˝na przypisaç do 2 punktów

ECTS; j´zyków obcych — w wymiarze 120 godzin,

którym nale˝y przypisaç 5 punktów ECTS; technologii informacyjnej — w wymiarze 30 godzin, którym nale˝y przypisaç 2 punkty ECTS. TreÊci kszta∏cenia w zakresie technologii informacyjnej: podstawy technik informatycznych, przetwarzanie tekstów, arkusze kalkulacyjne, bazy danych, grafika

mened˝erska i/lub prezentacyjna, us∏ugi w sieciach

informatycznych, pozyskiwanie i przetwarzanie informacji — powinny stanowiç co najmniej odpowiednio dobrany podzbiór informacji zawartych

w modu∏ach wymaganych do uzyskania Europejskiego Certyfikatu Umiej´tnoÊci Komputerowych

(ECDL — European Computer Driving Licence).

.go

TreÊci kszta∏cenia: Zasady pos∏ugiwania si´ formà rzeêbiarskà w trakcie pracy studyjnej z natury. Studium aktu i portretu. Elementy warsztatu

rzeêbiarskiego w kontekÊcie wiedzy o tworzywie

i mo˝liwoÊciach jego wykorzystania w praktyce

zawodowej. Analityczna obserwacja obiektów

przestrzennych pod kàtem wartoÊci bry∏y, sylwety, napi´ç powierzchniowych i ci´˝arów wizualnych kompozycji przestrzennych. Mo˝liwoÊci

wyrazowe tworzywa rzeêbiarskiego i narz´dzi

w procesie realizacji obiektu rzeêby.

V. INNE WYMAGANIA

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

analizowania anatomii cz∏owieka; rozpoznawania prawid∏owych uk∏adów anatomicznych; stosowania geometrii wykreÊlnej i perspektywy

w projektowaniu rzeêby; okreÊlania przestrzeni

w rysunku z natury.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania rzeêby; stosowania podstawowych technik warsztatu rzeêbiarskiego; pos∏ugiwania si´ narz´dziami rzeêbiarskimi w wybranych materia∏ach — glinie, drewnie, metalu; pos∏ugiwania si´ podstawowymi Êrodkami wyrazowymi w kompozycji przestrzennej.

2. Kszta∏cenie w zakresie podstaw rysunku

3. Programy nauczania powinny przewidywaç zaj´cia

z zakresu ochrony w∏asnoÊci intelektualnej.

4. Za przygotowanie do egzaminu dyplomowego

(w tym za przygotowanie pracy dyplomowej, je˝eli

przewiduje jà program nauczania) student otrzymuje 10 punktów ECTS.

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Techniki warsztatowe rysunku

— o∏ówek, w´giel, sepia, pastel, tusz. Studia rysunkowe z natury — postaci, portretu i martwej

natury. Zasady budowania przestrzeni na p∏aszczyênie w rozumieniu realistycznym i abstrakcyjnym. Szkic jako zapis koncepcji artystycznej.

2. Programy nauczania powinny obejmowaç treÊci

poszerzajàce wiedz´ ogólnà w wymiarze nie mniejszym ni˝ 60 godzin, którym nale˝y przypisaç nie

mniej ni˝ 3 punkty ECTS.

w.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

okreÊlania relacji w odniesieniu do proporcji, ruchu, kszta∏tu i charakteru modela oraz planów

przestrzennych na p∏aszczyênie; wykorzystywania wiedzy anatomicznej w po∏àczeniu z obserwacjà pozujàcego modela; interpretowania aktu,

portretu oraz martwej natury; pos∏ugiwania si´

podstawowymi technikami rysunkowymi.

3. Kszta∏cenie w zakresie technologii rzeêbiarskich

ww

TreÊci kszta∏cenia: Zasady realizacji za∏o˝eƒ rzeêbiarskich. Organizacja warsztatu rzeêbiarskiego.

EtapowoÊç prac. Technika i technologia rzeêby.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

realizowania idei rzeêbiarskiej w okreÊlonej technice i technologii; pos∏ugiwania si´ specjalistycznym warsztatem i narz´dziami rzeêbiarskimi

w przypadku pracy w: drewnie, kamieniu, metalu lub ceramice; pos∏ugiwania si´ warsztatem

i narz´dziami rzeêbiarskimi w przypadku sztukatorstwa.

IV. PRAKTYKI

Praktyki powinny trwaç nie krócej ni˝ 3 tygodnie.

Zasady i form´ odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadzàca kszta∏cenie.

C. STUDIA DRUGIEGO STOPNIA

I. WYMAGANIA OGÓLNE

Studia drugiego stopnia trwajà nie krócej ni˝ 4 semestry. Liczba godzin zaj´ç nie powinna byç mniejsza

ni˝ 1 500. Liczba punktów ECTS nie powinna byç

mniejsza ni˝ 120.

II. KWALIFIKACJE ABSOLWENTA

Absolwent powinien posiadaç kwalifikacje artystyczne umo˝liwiajàce samodzielnà prac´ twórczà.

Powinien posiadaç umiej´tnoÊci oceny wartoÊci plastycznych oraz zdolnoÊci werbalnego okreÊlania tych

wartoÊci. Powinien posiadaç poszerzonà — w stosunku do studiów pierwszego stopnia — wiedz´ z zakresu sztuki wspó∏czesnej. Powinien posiadaç pog∏´bionà wiedz´ i umiej´tnoÊci w zakresie praktycznej realizacji obiektów rzeêbiarskich w ró˝nych tworzywach

i technologiach. Powinien posiadaç kwalifikacje do

podejmowania wspó∏pracy z przedstawicielami innych obszarów kultury oraz z mediami. Powinien

umieç rozwijaç wspó∏prac´ z przedstawicielami innych obszarów sztuki — rysunku, grafiki, intermediów, malarstwa. Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia pracy w: wydawnictwach i firmach

reklamowych; organizacjach samorzàdowych, muzeach i galeriach; instytucjach promocji i upowszechniania kultury; zespo∏ach projektowych i architektonicznych; zespo∏ach konserwatorskich oraz szkolnictwie

— po ukoƒczeniu specjalnoÊci nauczycielskiej (zgodnie ze standardami kszta∏cenia przygotowujàcego do

wykonywania zawodu nauczyciela). Absolwent powinien byç przygotowany do podj´cia studiów trzeciego

stopnia (doktoranckich).

III. RAMOWE TREÂCI KSZTA¸CENIA

l

1. GRUPY TREÂCI KSZTA¸CENIA, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

ECTS

v.p

godziny

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

Razem

165

13

525

690

40

53

2. SK¸ADNIKI TREÂCI KSZTA¸CENIA W GRUPACH, MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJ¢å ZORGANIZOWANYCH ORAZ MINIMALNA LICZBA PUNKTÓW ECTS

2. Filozofii, etyki i estetyki

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Rzeêby

2. Rysunku

3. Ceramiki

godziny

ECTS

165

13

.go

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

TreÊci kszta∏cenia w zakresie

1. Historii sztuki wspó∏czesnej

75

90

525

40

4. Ma∏ej formy rzeêbiarskiej i medalierstwa

rcl

5. Projektowania i organizacji przestrzeni

6. Intermediów

3. TREÂCI I EFEKTY KSZTA¸CENIA

A. GRUPA TREÂCI PODSTAWOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie historii sztuki wspó∏czesnej

w.

TreÊci kszta∏cenia: Historia sztuki XX wieku. Sztuka prze∏omu tysiàcleci — kierunki i tendencje,

wybitni przedstawiciele. J´zyk sztuki wspó∏czesnej. Historia rzeêby polskiej w jej wspó∏czesnych konfiguracjach i powiàzaniach. Wspó∏czesna rzeêba pomnikowa i monumentalna —

zwiàzki z architekturà. Nowe media i Êwiat wirtualny w kulturze masowej. Pozaartystyczne uwarunkowania sztuki w kontekÊcie spo∏ecznym, religijnym, politycznym i kulturowym.

ww

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia oraz rozró˝niania g∏ównych kierunków, tendencji i nurtów w sztuce XX wieku; przeprowadzania analizy porównawczej dzie∏ sztuki

wspó∏czesnej w oparciu o twórczoÊç jej fundamentalnych przedstawicieli; rozpoznawania dzie∏

sztuki intermedialnej w kontekÊcie zwiàzków

z rzeêbà; pog∏´bionej refleksji nad rolà i miejscem rzeêby w kompleksowym obrazie sztuki

i przestrzeni publicznej.

2. Kszta∏cenie w zakresie filozofii, etyki i estetyki

TreÊci kszta∏cenia: Propedeutyka wiedzy filozoficznej. MyÊl filozoficzna — idee, nurty, podstawowe poj´cia. Szko∏y filozoficzne. Koncepcje intelektualne klasyków filozofii. Wybrane zagad-

nienia z zakresu etyki i estetyki. Uniwersalne

wartoÊci. Zasady etyczne. Kryteria oceny dzie∏

sztuki. Elementy teorii percepcji sztuki. Filozofia

sztuki i filozofia pi´kna.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozumienia oraz rozró˝niania idei i koncepcji filozoficznych wybitnych twórców; rozumienia klasyków filozofii w kontekÊcie powstawania szkó∏

filozoficznych; rozumienia znaczenia wartoÊci

etycznych w humanistycznym obrazie Êwiata; rozumienia, rozró˝niania i stosowania kryteriów

estetycznych w odniesieniu do dzie∏ sztuki

i twórczoÊci artystycznej.

B. GRUPA TREÂCI KIERUNKOWYCH

1. Kszta∏cenie w zakresie rzeêby

TreÊci kszta∏cenia: Rzeêba jako obiekt przestrzenny i dyscyplina sztuki. Forma rzeêbiarska — mo˝liwoÊç przestrzennej interpretacji i transformacji

zjawisk wizualnych na j´zyk sztuki. Rzeêba: studyjna, przedstawiajàca, figuralna oraz abstrakcyjna w relacji do wartoÊci wizualnych. Studium postaci (akt), portret. Rzeêba kameralna w rozumieniu realistycznym i abstrakcyjnym. Rzeêba pe∏noplastyczna, kompozycje reliefowe oraz obiekty

wieloelementowe o charakterze instalacji. Twórcza analiza zwiàzków i zale˝noÊci mi´dzy treÊcià

i formà. Konstrukcja formalna i intelektualna

dzie∏a rzeêbiarskiego w relacji do indywidualnego j´zyka wypowiedzi artystycznej. Kszta∏towanie twórczej i otwartej osobowoÊci artystycznej.

2. Kszta∏cenie w zakresie rysunku

5. Kszta∏cenie w zakresie projektowania i organizacji przestrzeni

TreÊci kszta∏cenia: Rzeêba w architekturze i przestrzeni miejskiej. Kszta∏towanie otoczenia cz∏owieka w oparciu o kryteria funkcjonalno-techniczne i emocjonalno-artystyczne. Rzeêba plenerowa, pomnikowa i monumentalna w przestrzeni publicznej. Skala obiektu rzeêbiarskiego w relacji do przestrzeni zurbanizowanej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

rozpoznawania i odczytywania podk∏adów geodezyjnych w opracowaniach projektowych; projektowania i wykonywania elementów rzeêbiarskich oraz ich otoczenia; opracowywania koncepcji artystyczno-projektowej; wykonywania

makiet i modeli koncepcji monumentalnych i pomnikowych; wspó∏pracy z architektem i urbanistà.

.go

TreÊci kszta∏cenia: Rysunek jako forma artystycznego doskonalenia i subiektywna wypowiedê

w Êwiecie sztuki. Tradycyjne techniki rysunkowe

— o∏ówek, w´giel, sepia, pastel, tusz. Wielowarsztatowe formy wypowiedzi — kola˝, druk,

szablon, techniki cyfrowe, multiplikacje, animacje. Rysunek w grafice. Elementy grafiki warsztatowej w rysunku. Kolor w rysunku. Rysunek linearny, walorowy, Êwiat∏ocieniowy. Studia rysunkowe z natury. Kompozycje o abstrakcyjnym lub

interpretacyjnym za∏o˝eniu. Przestrzeƒ na p∏aszczyênie i Êrodki jej wyra˝ania — perspektywa,

plany przestrzenne, proporcje anatomiczne. Temat w rysunku i rola fotografii jako êród∏o inspiracji i narz´dzie. Szkic jako forma szybkiego zapisu koncepcji artystycznej lub notatka zjawisk wizualnych. Rysunek jako forma autonomicznej

wypowiedzi artystycznej.

skowego; formowania i przygotowywania modelu do odlewu w metalu; wykonywania medalu

lub ma∏ej formy rzeêbiarskiej w oparciu o profesjonalnà technologi´, warsztat i odpowiednie narz´dzia.

l

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania obiektów rzeêbiarskich w ró˝nych

technikach, w zró˝nicowanym tworzywie i ró˝nymi narz´dziami; konstruowania formalno-artystycznych obiektów przestrzennych o charakterze realistycznym lub abstrakcyjnym w rozwiàzaniach pe∏noplastycznych i reliefowych; kreatywnego realizowania zamierzeƒ artystycznych

w obszarze rzeêby lub w obr´bie dzia∏aƒ multimedialnych i instalacyjnych — tak˝e w przestrzeni publicznej.

Poz. 1407

v.p

Dziennik Ustaw Nr 180

6. Kszta∏cenie w zakresie intermediów

rcl

TreÊci kszta∏cenia: Przestrzeƒ spo∏eczna i kulturowa a dzie∏o, obiekt i artefakt we wzajemnych relacjach i uwarunkowaniach. Istota indywidualnej

wypowiedzi artystycznej w konfrontacji z materià

i j´zykiem mediów. Sztuka medialna i technologie informatyczne wspó∏czesnej wypowiedzi artystycznej. Instalacje, dzia∏ania efemeryczne,

obiekty rzeêbiarskie i akcje w przestrzeni publicznej.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania rysunku jako obrazu studyjnego

z natury w dowolnej technice rysunkowej; kreatywnego wykorzystywania technik rysunkowych w okreÊlaniu autonomicznej wypowiedzi

artystycznej; okreÊlania i wartoÊciowania nowych zjawisk i mediów w obszarze rysunku.

3. Kszta∏cenie w zakresie ceramiki

w.

TreÊci kszta∏cenia: Zasady projektowania i realizacji obiektów plastycznych w tworzywie ceramicznym. Rzeêba ceramiczna, obiekty sztuki

u˝ytkowej w ceramice. Powstawanie i realizacja

zamys∏u plastycznego — technologia i profesjonalny warsztat artystyczny.

ww

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

wykonywania obiektów ceramicznych w oparciu

o technologi´ rzeêbienia, formowania, wypalania, szkliwienia; wykorzystywania tworzywa ceramicznego do realizacji w∏asnych koncepcji artystycznych.

4. Kszta∏cenie w zakresie ma∏ej formy rzeêbiarskiej

i medalierstwa

TreÊci kszta∏cenia: Zarys historii medalierstwa.

Medal, plakieta, sztuka reliefu. Ma∏a forma rzeêbiarska — historia, fenomen, wspó∏czesne odmiany. Projektowanie, modelowanie i formowanie ma∏ych form rzeêbiarskich. Technologie odlewania w metalu. Techniki patynowania rzeêb.

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

projektowania medalu i ma∏ej formy rzeêbiarskiej; wykonywania modelu gipsowego lub wo-

Efekty kszta∏cenia — umiej´tnoÊci i kompetencje

realizowania prac wideo w technikach analogowych i cyfrowych; monta˝u obrazu i dêwi´ku

w realizacji autorskich filmów i p∏yt dêwi´kowych; realizowania programów komputerowych

i obrazów elektronicznych; realizowania obiektów przestrzennych w po∏àczeniu z obrazem ruchomym; tworzenia obrazów trójwymiarowych

oraz stron www.

IV. INNE WYMAGANIA

1. Programy nauczania powinny przewidywaç realizacj´ wszystkich treÊci podstawowych oraz treÊci kierunkowych z co najmniej trzech zakresów, w tym

z zakresu rzeêby i rysunku.

2. Za przygotowanie pracy magisterskiej i przygotowanie do egzaminu dyplomowego student otrzymuje 20 punktów ECTS.

ZALECENIA

1. Zaleca si´ umo˝liwienie studentom zapoznania si´

z technikami dokumentacji sztuki — fotograficznymi, cyfrowymi i multimedialnymi.

2. Zaleca si´, aby pokaz dyplomowy obiektu rzeêbiarskiego by∏ po∏àczony z prezentacjà w zakresie rysunku.

ww

w.

v.p

.go

rcl

l

ww

w.

v.p

.go

rcl

l

ww

w.

v.p

.go

rcl

l

ww

w.

rcl

.go

v.p

l

— 13688 —

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rzàdowe Centrum Legislacji — Departament Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego

Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa, tel. 0-22 622-66-56

Sk∏ad, druk i kolporta˝: Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydzia∏ Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa, tel. 0-22 694-67-52; faks 0-22 694-62-06

Bezp∏atna infolinia: 0-800-287-581 (czynna w godz. 730–1530)

www.cokprm.gov.pl

e-mail: dziust@cokprm.gov.pl, wydawnictwa@cokprm.gov.pl

T∏oczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów — Wydzia∏ Wydawnictw i Poligrafii,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 2861/W/C/2009

ISSN 0867-3411

Cena 8,50 z∏ (w tym 7 % VAT)

Elektronicznie

podpisany przez

Grzegorz Paczowski

Data: 2009.10.29

19:21:11 +01'00'

Dziennik Ustaw Nr 180

— 13640 —

Poz. 1407

1407

z dnia 16 paêdziernika 2009 r.

l

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA NAUKI I SZKOLNICTWA WY˚SZEGO1)

Na podstawie art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca

2005 r. — Prawo o szkolnictwie wy˝szym (Dz. U.

Nr 164, poz. 1365, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje

4) za∏àcznik nr 41 do rozporzàdzenia otrzymuje

brzmienie okreÊlone w za∏àczniku nr 3 do niniejszego rozporzàdzenia;

5) za∏àcznik nr 58 do rozporzàdzenia otrzymuje

brzmienie okreÊlone w za∏àczniku nr 4 do niniejszego rozporzàdzenia;

6) za∏àcznik nr 63 do rozporzàdzenia otrzymuje

brzmienie okreÊlone w za∏àczniku nr 5 do niniejszego rozporzàdzenia;

.go