Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 października 2009 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie przeciwpożarowej

Ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę

życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym

zagrożeniem poprzez

1)

zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego

miejscowego zagrożenia;

2)

zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego

zagrożenia;

3)

prowadzenie działań ratowniczych.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267, z 1984 r. Nr 52, poz. 268 i 270, z 1986 r. Nr 1, poz. 1, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 10, poz. 58 i 61, Nr 36, poz. 206, Nr 66, poz. 390 i Nr 87, poz. 506, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 80, poz. 350, Nr 94, poz. 422 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 64, poz. 321, z 1994 r. Nr 74, poz. 339 i Nr 108, poz. 516, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 93, poz. 569) w art. 53 w ust. 3 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

pracowników jednostek ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 111, poz. 725),

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy były zatrudnione jako strażacy jednostek

ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu art. 16a ust. 2 ustawy, o której mowa w art.

1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka na dotychczasowych warunkach, o ile

posiadają co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe i odbyły odpowiednie szkolenie.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, które w dniu wejścia w życie ustawy nie spełniają

wymagań, o których mowa w ust. 1, zachowują prawo wykonywania zawodu strażaka do czasu

uzupełnienia wykształcenia ogólnego oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej

jednak niż przez 5 lat od daty wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych w dniu wejścia w

życie ustawy w Wojskowej Ochronie Przeciwpożarowej.

4.

Osoby dotychczas wykonujące czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2a i 2b ustawy,

o której mowa w art. 1, niespełniające wymagań, o których mowa w tych przepisach,

zachowują prawo do wykonywania tych czynności do czasu uzupełnienia wykształcenia

oraz odbycia odpowiedniego szkolenia, nie dłużej jednak niż przez 5 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

zapobieżeniu powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego

miejscowego zagrożenia - rozumie się przez to

a)

zapewnienie koniecznych warunków ochrony technicznej nieruchomościom i ruchomościom,

b)

tworzenie warunków organizacyjnych i formalnoprawnych zapewniających ochronę ludzi

i mienia, a także przeciwdziałających powstawaniu lub minimalizujących skutki pożaru,

klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia;

2)

działaniach ratowniczych - rozumie się przez to każdą czynność podjętą w celu ochrony

życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także likwidację przyczyn powstania pożaru,

wystąpienia klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia;

3)

innym miejscowym zagrożeniu - rozumie się przez to zdarzenie wynikające z rozwoju

cywilizacyjnego i naturalnych praw przyrody niebędące pożarem ani klęską żywiołową,

stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska, któremu zapobieżenie

lub którego usunięcie skutków nie wymaga zastosowania nadzwyczajnych środków;

4)

krajowym systemie ratowniczo-gaśniczym - rozumie się przez to integralną część organizacji

bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, obejmującą, w celu ratowania życia, zdrowia,

mienia lub środowiska, prognozowanie, rozpoznawanie i zwalczanie pożarów, klęsk żywiołowych

lub innych miejscowych zagrożeń; system ten skupia jednostki ochrony przeciwpożarowej,

inne służby, inspekcje, straże, instytucje oraz podmioty, które dobrowolnie w drodze

umowy cywilnoprawnej zgodziły się współdziałać w akcjach ratowniczych.

W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681, z 1996 r. Nr 87, poz. 395, Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164 i Nr 106, poz. 676) w art. 2 w ust. 1 w pkt 4 dodaje się lit. e) w brzmieniu

„

e)

w Państwowej Straży Pożarnej.

”

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ustawy, o której mowa

w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 16a ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska,

budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym

lub innym miejscowym zagrożeniem.

2.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty,

o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych,

w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień

zawartych w ustawie powołanej w art. 1 i zmienionych niniejszą ustawą, zachowują moc

do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia jej w życie,

jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową,

jest obowiązany

1)

przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych;

2)

wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe

i gaśnice;

3)

zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący

ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie;

4)

zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo

i możliwość ewakuacji;

5)

przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej;

6)

zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi;

7)

ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego

miejscowego zagrożenia.

1a

Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których

mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku,

obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca

lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub

użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację

obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem,

obiektem budowlanym lub terenem.

2.

Czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej mogą wykonywać osoby posiadające odpowiednie

kwalifikacje.

2a

Osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, polegające na zapobieganiu

powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, niezatrudnione w jednostkach ochrony

przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, powinny posiadać wykształcenie

wyższe i ukończone szkolenie specjalistów ochrony przeciwpożarowej albo mieć wykształcenie

wyższe na kierunku inżynieria bezpieczeństwa pożarowego lub tytuł zawodowy inżyniera

pożarnictwa lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu inżyniera pożarnictwa

w toku postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji

do wykonywania zawodu regulowanego - inżyniera pożarnictwa.

2b

Osoby wymienione w ust. 2a, wykonujące czynności wyłącznie w zakresie wynikającym

z ust. 1, powinny posiadać co najmniej wykształcenie średnie i ukończone szkolenie

inspektorów ochrony przeciwpożarowej lub mieć tytuł zawodowy technika pożarnictwa

lub uzyskać uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu technika pożarnictwa w toku

postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do

wykonywania zawodu regulowanego - technika pożarnictwa.

3.

(uchylony).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu budowlanego lub terenu, objętych

obligatoryjnym stosowaniem systemów sygnalizacji pożarowej wyposażonych w urządzenia

sygnalizacyjno-alarmowe, w przypadku gdy w tym budynku, obiekcie budowlanym lub na

terenie nie działa jego własna jednostka ratownicza, jest obowiązany połączyć te urządzenia

z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej lub obiektem, wskazanym przez właściwego

miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

Właściwe urzędy, instytucje, organizacje, przedsiębiorcy lub osoby fizyczne są obowiązane

uwzględnić wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej przy zagospodarowaniu i uzbrajaniu

terenu.

2.

Autorzy dokumentacji projektowej zapewniają jej zgodność z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

tryb i zasady uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej.

2a.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, określa się w szczególności

1)

rodzaje obiektów, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia;

2)

tryb i zakres dokonywania uzgodnień przez rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych;

3

szczegółowe zasady powoływania i odwoływania rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych

oraz nadzorowania ich działalności i podnoszenia przez nich kwalifikacji zawodowych;

4)

szczegółowe zasady prowadzenia kontroli przez komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej nad uzgadnianiem projektów budowlanych pod względem ochrony przeciwpożarowej.

3.

Obowiązek spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej ciąży także na wytwórcy maszyn,

urządzeń i innych wyrobów oraz nabywcy licencji zagranicznych lub maszyn, urządzeń

i innych wyrobów pochodzących z importu.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, ciąży również na użytkowniku maszyn, urządzeń i

innych wyrobów.

5.

Rozpoczęcie eksploatacji nowej, przebudowanej lub wyremontowanej budowli, obiektu

lub terenu, maszyny, urządzenia lub instalacji albo innego wyrobu może nastąpić wyłącznie,

gdy

1)

zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe;

2)

sprzęt, urządzenia pożarnicze i ratownicze oraz środki gaśnicze zapewniają skuteczną

ochronę przeciwpożarową.

Wojewoda może powierzyć, w drodze porozumienia, wykonywanie do dnia 31 grudnia 2011 r.

zadań centrów powiadamiania ratunkowego innym podmiotom, w szczególności jednostkom

organizacyjnym Państwowej Straży Pożarnej, Policji lub jednostkom samorządu terytorialnego.

1.

Wyroby służące zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia

oraz mienia, wprowadzane do użytkowania w jednostkach ochrony przeciwpożarowej oraz

wykorzystywane przez te jednostki do alarmowania o pożarze lub innym zagrożeniu oraz

do prowadzenia działań ratowniczych, a także wyroby stanowiące podręczny sprzęt gaśniczy,

mogą być stosowane wyłącznie po uprzednim uzyskaniu dopuszczenia do użytkowania.

2.

Dopuszczenia do użytkowania wyrobów, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „dopuszczeniami”,

w formie świadectwa dopuszczenia, wydają jednostki badawczo-rozwojowe Państwowej Straży

Pożarnej, wskazane przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Dopuszczenia są wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat.

4.

Dopuszczenie może być wydane na podstawie

1)

pozytywnej oceny właściwości użytkowych należycie zidentyfikowanego wyrobu, potwierdzonych,

w zależności od potrzeb: badaniami, opiniami ekspertów lub innymi dokumentami, jeżeli

wynika to z warunków stosowania wyrobu;

2)

pozytywnej oceny warunków techniczno-organizacyjnych producenta wyrobu.

5.

Oceny, o której mowa w ust. 4 pkt 1, dokonuje się w oparciu o Polskie Normy, a w przypadku

ich braku - wymagania techniczno-użytkowe określone w rozporządzeniu, o którym mowa

w ust. 14. Oceny, o której mowa w ust. 4 pkt 2, dokonuje się w oparciu o normy dotyczące

systemów zarządzania jakością.

6.

W przypadku, gdy wyrób został

1)

zgodnie z prawem wyprodukowany lub dopuszczony do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Republice Turcji,

2)

zgodnie z prawem wyprodukowany w innym państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- dopuszczenie wydaje się po ustaleniu, że poziom bezpieczeństwa wyrobu nie jest niższy

od określonego w Polskich Normach lub wymaganiach techniczno-użytkowych.

7.

Dopuszczony wyrób podlega oznakowaniu przez producenta znakiem jednostki badawczo-rozwojowej

Państwowej Straży Pożarnej, która wydała dopuszczenie.

8.

W okresie, o którym mowa w ust. 3, wyroby, na które zostało wydane dopuszczenie podlegają

kontroli zgodności wyrobu z wymaganiami technicznymi, dokonywanej przez jednostkę

badawczo-rozwojową Państwowej Straży Pożarnej, która wydała dopuszczenie.

9.

W przypadku negatywnych wyników kontroli, o której mowa w ust. 8, jednostka badawczo-rozwojową

Państwowej Straży Pożarnej, która wydała dopuszczenie może je cofnąć.

10.

Za czynności związane z wydaniem i zmianą dopuszczenia oraz kontrolą, o której mowa

w ust. 8, pobiera się opłaty.

11.

Na wysokość opłaty za czynności związane z wydaniem lub zmianą dopuszczenia wyrobów

mają wpływ

1)

rodzaj wykonywanej czynności;

2)

rodzaj wyrobu;

3)

stopień skomplikowania wyrobu lub programu oceny;

4)

koszt pracy na podstawie udokumentowanej liczby godzin pracy i stawki godzinowej;

5)

koszt badań wyrobu zależny od zakresu badań.

12.

Na wysokość opłaty za czynności kontrolne zgodności wyrobu z wymaganiami technicznymi

mają wpływ wyłącznie koszty związane z badaniem tego wyrobu.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

czynności wykonywane w kolejnych etapach procesu dopuszczenia, zmiany i kontroli dopuszczenia,

podmiot uprawniony do pobierania opłat, a także sposób ustalania ich wysokości, uwzględniając

okoliczność, że powinny one zapewnić pokrycie kosztów procesu dopuszczenia i jego

kontroli.

14.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się potrzebą zapewnienia ochrony

życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym

zagrożeniem określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz wyrobów, o których mowa w ust. 1;

2)

wymagania techniczno-użytkowe wyrobów;

3)

tryb wydawania, zmiany i cofania dopuszczenia;

4)

tryb przeprowadzania kontroli dopuszczenia;

5)

sposób znakowania wyrobów.

Do dnia przekazania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne

oraz ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, centrum powiadamiania ratunkowego i wojewódzkie centrum powiadamiania ratunkowego

mają prawo uzyskać od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego informacje i dane, o których

mowa w art. 14f ustawy zmienianej w art. 1.

Korzystanie przez właściciela, zarządcę lub użytkownika budynku, obiektu lub terenu

z usług z zakresu ochrony przeciwpożarowej jest dobrowolne.

Do czasu utworzenia centrów powiadamiania ratunkowego, jednak nie później niż do dnia

31 grudnia 2011 r., informacje i dane, o których mowa w art. 78 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, uzyskują również inne podmioty, którym właściwy miejscowo wojewoda, zgodnie z art.

7, powierzył wykonywanie zadań centrum powiadamiania ratunkowego.

Kto zauważy pożar, klęskę żywiołową lub inne miejscowe zagrożenie, jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić osoby znajdujące się w strefie zagrożenia oraz: centrum powiadamiania

ratunkowego lub jednostkę ochrony przeciwpożarowej albo Policję bądź wójta albo sołtysa.

Do czasu utworzenia centrów powiadamiania ratunkowego, jednak nie później niż do dnia

31 grudnia 2011 r., dostawca publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych jest

obowiązany zapewnić kierowanie połączeń, o których mowa w art. 77 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, do podmiotów, którym właściwy miejscowo wojewoda, zgodnie z art. 7, powierzył wykonywanie

zadań centrum powiadamiania ratunkowego.

(uchylony).

Do czasu utworzenia wojewódzkiego centrum powiadamiania ratunkowego, jednak nie później

niż do dnia 31 grudnia 2011 r., lekarze koordynatorzy ratownictwa medycznego działają

w wojewódzkim centrum zarządzania kryzysowego, w liczbie niezbędnej do zapewnienia

całodobowej realizacji zadań, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

(uchylony).

Członkowie ochotniczych straży pożarnych mogą uczestniczyć w przeglądach przeprowadzanych

przez gminy w ramach realizacji zadań z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia jej wejścia w życie.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych pełni nadzór nad funkcjonowaniem krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego i systemu powiadamiania ratunkowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposoby

i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się

1)

czynności, których wykonywanie w obiektach budowlanych oraz na terenach przyległych

do nich jest zabronione ze względu na możliwość spowodowania pożaru lub jego rozprzestrzeniania

się albo możliwość wystąpienia utrudnień w prowadzeniu działań ratowniczych lub ewakuacji;

2)

sposób, w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów

powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej;

3)

sposoby postępowania przy używaniu lub przechowywaniu materiałów niebezpiecznych;

4)

odpowiednie warunki ewakuacji oraz warunki, w których użytkowany budynek istniejący

uznaje się za zagrażający życiu łudzi;

5)

wymagania, jakie powinny spełniać instalacje wodociągowe przeciwpożarowe;

6)

zakres obligatoryjnego stosowania w obiektach budowlanych stałych urządzeń gaśniczych,

systemów sygnalizacji pożarowej obejmujących urządzenia sygnalizacyjno-alarmowe oraz

dźwiękowych systemów ostrzegawczych i gaśnic;

7)

wymagania, jakie powinny spełniać instalacje i urządzenia techniczne w obiektach budowlanych;

8)

sposoby prowadzenia prac niebezpiecznych pod względem pożarowym i oceny zagrożenia

wybuchem;

9)

sposoby zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów;

10)

sposoby zabezpieczenia przeciwpożarowego zbioru palnych płodów rolnych, ich transportu

i składowania.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, uwzględnia się

1)

rodzaje obiektów, w stosunku do których jest wymagane zapewnienie zaopatrzenia w wodę

do zewnętrznego gaszenia pożaru;

2)

sposoby określania wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych;

3)

wymagania przeciwpożarowe, jakie powinny spełniać sieci wodociągowe;

4)

źródła wody do zewnętrznego gaszenia pożaru;

5)

wymagania, jakie powinny spełniać hydranty zewnętrzne przeciwpożarowe;

6)

rodzaje obiektów budowlanych, do których powinna być doprowadzona droga pożarowa;

7)

wymagania, jakie powinna spełniać droga pożarowa.

1.

Krajowy system ratowniczo-gaśniczy ma na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska

poprzez

1)

walkę z pożarami lub innymi klęskami żywiołowymi;

2)

ratownictwo techniczne;

3)

ratownictwo chemiczne;

4)

ratownictwo ekologiczne;

5)

ratownictwo medyczne;

6

współpracę z jednostkami systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa

w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm. oraz systemem powiadamiania ratunkowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w szczególności w zakresie

1)

organizacji na obszarze powiatu, województwa i kraju;

2)

wałki z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi;

3)

ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego;

4)

dysponowania do działań ratowniczych;

5)

kierowania działaniem ratowniczym;

6)

prowadzenia dokumentacji zdarzeń określonych w art. 2 pkt 2 oraz dokumentacji funkcjonowania

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego;

7)

organizacji odwodów operacyjnych;

8

organizacji stanowisk kierowania.

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, wojewoda lub starosta odpowiednio na

obszarze kraju, województwa lub powiatu określają zadania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

koordynują jego funkcjonowanie i kontrolują wykonywanie wynikających stąd zadań, a

w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń życia, zdrowia lub środowiska kierują tym systemem.

4

Wojewoda i starosta wykonują swoje zadania przy pomocy odpowiednio wojewódzkiego i

powiatowego zespołu zarządzania kryzysowego, działających na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. Nr 89, poz. 590, z późn. zm..

5

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) koordynuje funkcjonowanie krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

na obszarze gminy w zakresie ustalonym przez wojewodę. Zadanie to może być wykonywane

przy pomocy komendanta gminnego ochrony przeciwpożarowej, jeżeli komendant taki został

zatrudniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), albo przy pomocy komendanta

gminnego związku ochotniczych straży pożarnych.

6.-9. (uchylone).

1.

Tworzy się system powiadamiania ratunkowego integrujący krajowy system ratowniczo-gaśniczy

i system Państwowego Ratownictwa Medycznego, w zakresie realizacji następujących zadań

1)

bieżącej analizy zasobów ratowniczych;

2)

przyjmowania zgłoszeń alarmowych oraz obsługi numeru alarmowego 112;

3)

kwalifikacji zgłoszeń;

4)

podejmowania działań zgodnie z określonymi procedurami, w szczególności

a)

dysponowania sił ratowniczych i zespołów ratownictwa medycznego,

b)

koordynowania oraz monitorowania działań ratowniczych i medycznych czynności ratunkowych,

c)

powiadamiania o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli wymaga tego

sytuacja na miejscu zdarzenia, jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

d)

inicjowania procedur reagowania kryzysowego.

2.

Zadania systemu powiadamiania ratunkowego wykonują na terenie województwa

1)

wojewódzkie centrum powiadamiania ratunkowego, przez które rozumie się wspólne stanowisko

kierowania, w skład którego wchodzą

a)

stanowisko kierowania komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej,

b)

stanowisko lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym;

2)

centra powiadamiania ratunkowego, przez które rozumie się wspólne stanowiska kierowania,

w skład których wchodzą

a)

stanowiska kierowania komendantów powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej,

b)

dyspozytorzy medyczni zatrudnieni przez dysponentów jednostek określonych w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, funkcjonujących na terenie działania centrum powiadamiania ratunkowego;

3)

pozostałe stanowiska kierowania Państwowej Straży Pożarnej;

4)

stanowiska kierowania Policji obsługujące numery alarmowe, w zakresie określonym w

ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm..

3.

Jednostkami współpracującymi z systemem powiadamiania ratunkowego są ponadto, inne

niż wymienione w ust. 2, służby ustawowo powołane do realizacji przedsięwzięć mających

na celu ochronę życia, zdrowia oraz bezpieczeństwa obywateli, a także mienia i środowiska.

4.

Jednostkami współpracującymi z systemem powiadamiania ratunkowego mogą być społeczne

organizacje ratownicze.

5.

W centrach powiadamiania ratunkowego i wojewódzkich centrach powiadamiania ratunkowego

mogą być zatrudnieni operatorzy numerów alarmowych, do przyjmowania zgłoszeń alarmowych

oraz podejmujący określone procedurami czynności.

6.

Centrum powiadamiania ratunkowego działa na terenie co najmniej jednego powiatu lub

miasta na prawach powiatu, na obszarze którego wykonywane są zadania centrum powiadamiania

ratunkowego.

7.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej koordynuje oraz kontroluje funkcjonowanie

systemu powiadamiania ratunkowego, na obszarze kraju, w szczególności poprzez analizę

funkcjonowania systemu powiadamiania ratunkowego w województwach oraz inicjowanie

przedsięwzięć w zakresie systemu powiadamiania ratunkowego, z wyłączeniem świadczeń

zdrowotnych, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

8.

Wojewoda, przy pomocy komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz komendantów

powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej, na obszarze województwa organizuje

oraz koordynuje funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego.

9.

Wojewoda kontroluje oraz nadzoruje funkcjonowanie systemu powiadamiania ratunkowego

na obszarze województwa.

1.

Dysponent jednostki, w rozumieniu ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, zapewnia środki łączności umożliwiające komunikację z centrum powiadamiania ratunkowego

i pomiędzy jednostkami systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz zatrudnienie

dyspozytorów medycznych.

2.

Komendant wojewódzki Policji zapewnia jednostkom podległym środki łączności umożliwiające

komunikację z centrum powiadamiania ratunkowego.

1.

Wojewódzkie centrum powiadamiania ratunkowego oraz centra powiadamiania ratunkowego

organizowane są odpowiednio przez komendantów wojewódzkich i komendantów powiatowych

(miejskich) Państwowej Straży Pożarnej, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w uzgodnieniu z wojewodą, określi

liczbę, lokalizację i teren działania centrów powiadamiania ratunkowego oraz liczbę

stanowisk dyspozytorów medycznych i stanowisk operatorów numerów alarmowych.

3.

Wojewoda może, w drodze porozumienia, powierzyć organizowanie centrów powiadamiania

ratunkowego starostom lub prezydentom miast na prawach powiatów. Porozumienie określa

prawa i obowiązki stron oraz zasady współfinansowania centrów powiadamiania ratunkowego.

4.

Centra powiadamiania ratunkowego w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art.

14a ust. 1, mogą wykonywać zadania innych podmiotów oraz jednostek samorządu terytorialnego,

na podstawie porozumienia zawartego z wojewodą. Porozumienie określa zakres i zasady

wykonywania zadań oraz ich finansowanie.

1.

Wojewódzkie centra powiadamiania ratunkowego są finansowane z budżetu państwa, z części,

której dysponentem jest właściwy wojewoda.

2.

Centra powiadamiania ratunkowego organizowane przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Państwowej Straży Pożarnej są finansowane z budżetu państwa w formie dotacji celowej

na zadania z zakresu administracji rządowej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółową organizację, sposób funkcjonowania oraz realizacji zadań centrów powiadamiania

ratunkowego i wojewódzkich centrów powiadamiania ratunkowego,

2)

ramowe procedury obsługi zgłoszeń przychodzących na numery alarmowe,

3)

kwalifikacje wymagane dla operatorów numerów alarmowych, o których mowa w art. 14a

ust. 5,

4)

sposób i organizację przeprowadzania szkolenia operatorów numerów alarmowych,

5)

zakres, formę, sposób tworzenia i przekazywania informacji niezbędnych do funkcjonowania

systemu powiadamiania ratunkowego,

6)

kryteria, do określenia liczby, lokalizacji i terenu działania centrum powiadamiania

ratunkowego oraz liczby stanowisk dyspozytorów medycznych i stanowisk operatorów numerów

alarmowych

- uwzględniając potrzeby systemu powiadamiania ratunkowego, w zakresie jego sprawnego

funkcjonowania.

Centrum powiadamiania ratunkowego i wojewódzkie centrum powiadamiania ratunkowego

mają prawo uzyskać, za pośrednictwem centralnego punktu systemu centrów powiadamiania

ratunkowego albo własnego punktu centralnego, o których mowa w art. 78 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm., informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie

do numeru alarmowego „112” albo innego numeru alarmowego oraz dane dotyczące abonenta

lub zarejestrowanego użytkownika końcowego usługi przedpłaconej, o których mowa w

art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Jednostkami ochrony przeciwpożarowej są

1)

jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej;

1a

jednostki organizacyjne Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej;

2)

zakładowa straż pożarna;

3)

zakładowa służba ratownicza;

4)

gminna zawodowa straż pożarna;

4a)

powiatowa (miejska) zawodowa straż pożarna;

5)

terenowa służba ratownicza;

6)

ochotnicza straż pożarna;

7)

związek ochotniczych straży pożarnych;

8)

inne jednostki ratownicze.

Zadania i organizację Państwowej Straży Pożarnej określa odrębna ustawa.

1.

Jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, tworzy

się jako jednostki umundurowane i wyposażone w specjalistyczny sprzęt, przeznaczone

do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub innymi miejscowymi zagrożeniami.

2.

W jednostkach wymienionych w art. 15 pkt 1a-5 i 8 są zatrudnieni pracownicy podlegający

szczególnym obowiązkom wynikającym z charakteru pracy oraz posiadający odpowiednie

kwalifikacje i warunki psychofizyczne, zwani dalej „strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej”.

3.

Strażakiem jednostki ochrony przeciwpożarowej może być pracownik, który ma kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażaka, technika pożarnictwa, inżyniera pożarnictwa

albo uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania tych zawodów regulowanych w toku

postępowania o uznanie nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej kwalifikacji do

ich wykonywania, chyba że nie wykonują czynności ratowniczych.

4.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażaka obejmują posiadanie wykształcenia

ogólnego, co najmniej średniego, oraz odbycie szkolenia podstawowego albo szkolenia

podstawowego i uzupełniającego.

5.

Strażacy jednostek ochrony przeciwpożarowej powinni posiadać zdolność fizyczną i psychiczną

do pracy w tych jednostkach. Oceny zdolności fizycznej i psychicznej strażaka do pracy

dokonuje lekarz służby medycyny pracy.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy na poszczególnych stanowiskach

pracy w jednostkach ochrony przeciwpożarowej,

2)

zakres szkolenia podstawowego i uzupełniającego do wykonywania zawodu strażaka,

3)

zakres szkoleń specjalistów i inspektorów ochrony przeciwpożarowej, o których mowa

w art. 4 ust. 2a i 2b,

4)

podmioty uprawnione do przeprowadzania szkoleń, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz formę

i elementy składowe programów szkoleń, oraz tryb ustalania programów tych szkoleń,

5)

tryb wydawania oraz wzory zaświadczeń i świadectw, stwierdzających ukończenie szkoleń,

oraz okres ważności zaświadczeń, kierując się: rodzajem zadań wykonywanych przez jednostki

ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8 oraz na stanowiskach,

na których wykonuje się czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, koniecznością

współdziałania w ramach krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, potrzebą zachowania

standardów merytorycznych i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości i

spójności programów szkoleń w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, a za jego zgodą inni ministrowie, wojewodowie,

organy jednostek samorządu terytorialnego, mogą, w drodze zarządzenia, tworzyć, przekształcać

lub likwidować zakładowe straże pożarne, zakładowe służby ratownicze, gminne (miejskie)

albo powiatowe (miejskie) zawodowe straże pożarne, terenowe służby ratownicze lub

inne jednostki ratownicze, uwzględniając częstotliwość występowania pożarów, klęsk

żywiołowych i innych miejscowych zagrożeń oraz potrzeby w zakresie zapewnienia należytej

ochrony przeciwpożarowej na danym terenie.

2.

Instytucje, organizacje, osoby prawne lub fizyczne mogą, za zgodą ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, tworzyć, przekształcać lub likwidować zakładowe straże pożarne,

zakładowe służby ratownicze, gminne (miejskie) albo powiatowe (miejskie) zawodowe

straże pożarne, terenowe służby ratownicze lub inne jednostki ratownicze, uwzględniając

częstotliwość występowania pożarów, klęsk żywiołowych i innych miejscowych zagrożeń

oraz potrzeby w zakresie zapewnienia należytej ochrony przeciwpożarowej na danym terenie.

Organizację i szczegółowe zasady funkcjonowania zakładowej straży pożarnej, zakładowej

służby ratowniczej, gminnej zawodowej straży pożarnej, terenowej służby ratowniczej

oraz innych jednostek ratowniczych - określą osoby prawne lub fizyczne je tworzące,

w porozumieniu i pod nadzorem komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej

właściwego ze względu na teren działania.

1.

Ochotnicza straż pożarna i związek ochotniczych straży pożarnych funkcjonują w oparciu

o przepisy ustawy - Prawo o stowarzyszeniach.

1a.

Ochotnicza straż pożarna jest jednostką umundurowaną, wyposażoną w specjalistyczny

sprzęt, przeznaczoną w szczególności do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi lub

innymi miejscowymi zagrożeniami.

1b

Bezpośredni udział w działaniach ratowniczych mogą brać członkowie ochotniczych straży

pożarnych, którzy ukończyli 18 lat i nie przekroczyli 60 lat, posiadają aktualne badania

lekarskie dopuszczające do udziału w działaniach ratowniczych oraz odbyli szkolenie

pożarnicze, o którym mowa w art. 28 ust. 1.

2.

Szczegółowe zadania i organizację ochotniczej straży pożarnej i ich związku określa

statut.

3.

Wszelkie sprawy dotyczące ochrony przeciwpożarowej, określone w statucie ochotniczej

straży pożarnej i ich związku, wymagają uzgodnienia z komendantem powiatowym (miejskim)

Państwowej Straży Pożarnej właściwym ze względu na teren działania lub Komendantem

Głównym Państwowej Straży Pożarnej w przypadku związku ochotniczych straży pożarnych

działającego na terenie całego kraju.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

szczegółowe warunki i tryb włączania jednostek ochrony przeciwpożarowej, o których

mowa w art. 15 pkt 1a-6 i 8, do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

1.

Wojewoda może żądać od

1)

związku ochotniczych straży pożarnych,

2)

ochotniczej straży pożarnej pozostającej poza strukturami związku ochotniczych straży

pożarnych,

3)

organów wykonawczych gmin i powiatów, instytucji, organizacji, osób prawnych i fizycznych,

które utworzyły jednostki ochrony przeciwpożarowej na podstawie przepisu art. 17,

informacji związanych z wykonywaniem ich zadań w zakresie ochrony przeciwpożarowej

na terenie danego województwa.

2.

Uprawnienia wojewody określone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do starosty.

Organy administracji rządowej są obowiązane zasięgać opinii ogólnokrajowych organizacji

zrzeszających strażaków jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz Zarządu Głównego Związku

Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej o projektach ustaw i rozporządzeń

dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

Do zadań własnych powiatu w zakresie ochrony przeciwpożarowej należy

1)

prowadzenie analiz i opracowywanie prognoz dotyczących pożarów, klęsk żywiołowych

oraz innych miejscowych zagrożeń;

2)

prowadzenie analizy sił i środków krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego na obszarze

powiatu;

3)

budowanie systemu koordynacji działań jednostek ochrony przeciwpożarowej wchodzących

w skład krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego oraz służb, inspekcji, straży oraz

innych podmiotów biorących udział w działaniach ratowniczych na obszarze powiatu;

4)

organizowanie systemu łączności, alarmowania i współdziałania między podmiotami uczestniczącymi

w działaniach ratowniczych na obszarze powiatu.

1.

Działanie ratownicze prowadzą jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w

art. 15 pkt 1-6 i 8.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady kierowania i współdziałania jednostek ochrony przeciwpożarowej biorących udział

w działaniu ratowniczym.

3.

(uchylony).

1.

Jednostki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-6 i 8, mają obowiązek

uczestniczyć, na wezwanie Państwowej Straży Pożarnej, w działaniach ratowniczych poza

terenem własnego działania.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 koszty związane z działaniami ratowniczymi są zwracane

tym jednostkom z budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, teren działania

poszczególnych jednostek ochrony przeciwpożarowej, okoliczności i warunki udziału

tych jednostek w działaniach ratowniczych poza terenem własnego działania oraz zakres,

szczegółowe warunki i tryb zwrotu poniesionych przez nie kosztów.

1.

W przypadku powstania pożaru w pomieszczeniach misji dyplomatycznej, urzędu konsularnego

lub instytucji międzynarodowej, korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego,

prowadzenie działania ratowniczego przez jednostki ochrony przeciwpożarowej jest dopuszczalne

po uprzednim uzyskaniu zgody szefa misji, kierownika urzędu konsularnego lub kierownika

instytucji międzynarodowej, z zastrzeżeniem przepisu ust. 2.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, może być jednak domniemana w przypadku powstania pożaru

lub innego miejscowego zagrożenia wymagającego niezwłocznego działania ratowniczego.

1.

Kierujący działaniem ratowniczym może

1)

zarządzić ewakuację łudzi i mienia;

2)

wstrzymać ruch drogowy oraz wprowadzić zakaz przebywania osób trzecich w rejonie działania

ratowniczego;

3)

przejąć w użytkowanie na czas niezbędny dla działania ratowniczego nieruchomości i

ruchomości, środki transportu, sprzęt, ujęcia wody, inne środki gaśnicze, a także

przedmioty i urządzenia przydatne w działaniu ratowniczym.

2.

Kierujący działaniem ratowniczym ma prawo żądać niezbędnej pomocy od instytucji, organizacji,

przedsiębiorców i osób fizycznych.

3.

Kierujący działaniem ratowniczym może odstąpić w trakcie działania ratowniczego od

zasad działania uznanych powszechnie za bezpieczne.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb korzystania z praw,

o których mowa w ust. 1-3.

1.

Strażakowi jednostki ochrony przeciwpożarowej, a także członkowi ochotniczej straży

pożarnej, zwanemu dalej „osobą poszkodowaną”, który w związku z udziałem w działaniach

ratowniczych lub ćwiczeniach doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu,

przysługuje

1)

jednorazowe odszkodowanie w razie doznania stałego lub długotrwałego uszczerbku na

zdrowiu;

2)

renta z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy;

3)

odszkodowanie z tytułu szkody w mieniu.

2.

Członkom rodziny osoby poszkodowanej, która zmarła wskutek okoliczności, o których

mowa w ust. 1, przysługuje

1)

jednorazowe odszkodowanie z tytułu śmierci osoby poszkodowanej;

2)

renta rodzinna;

3)

odszkodowanie z tytułu szkody w mieniu.

3.

Jednorazowe odszkodowania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, przysługują

na zasadach określonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej w wysokości kwot

ustalanych na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy

pracy i chorób zawodowych i są wypłacane przez podmioty ponoszące koszty funkcjonowania

jednostki ochrony przeciwpożarowej.

4.

Renty, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, przysługują

1)

osobom poszkodowanym będącym członkami ochotniczych straży pożarnych oraz członkom

ich rodzin - na zasadach, w trybie i wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu

z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach;

2)

osobom poszkodowanym będącym strażakami jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz członkom

ich rodzin - na zasadach, w trybie i wysokości określonych w przepisach o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

5.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, ustala i wypłaca,

z zastrzeżeniem ust. 6, podmiot ponoszący koszty funkcjonowania jednostki ochrony

przeciwpożarowej na podstawie przepisów o odszkodowaniach przysługujących w związku

ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej.

6.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, przysługujące osobie

poszkodowanej lub członkowi rodziny osoby poszkodowanej będącej członkiem jednostki

ochrony przeciwpożarowej włączonej do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego ustala

i wypłaca właściwy komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej.

7.

Wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, ustala się

według następujących zasad

1)

w razie utraty lub całkowitego zniszczenia mienia odszkodowanie ustala się według

ceny zakupu obowiązującej w czasie ustalania odszkodowania, z uwzględnieniem stopnia

zużycia mienia;

2)

w razie uszkodzenia mienia odszkodowanie stanowi równowartość przywrócenia go do stanu

sprzed wypadku; jeżeli jednak stopień uszkodzenia jest znaczny albo koszty naprawy

przekroczyłyby wartość uszkodzonego mienia, wypłaca się odszkodowanie w wysokości

określonej w pkt 1.

8.

Osobie poszkodowanej, której świadczenia odszkodowawcze, o których mowa w ust. 1,

przysługują także z tytułu stosunku pracy lub służby albo ubezpieczenia społecznego

lub majątkowego, przyznaje się jedno świadczenie wybrane przez zainteresowanego.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przyznawania

świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz w ust. 2 pkt 1 i 3, z uwzględnieniem

rodzaju dokumentów stanowiących podstawę do wszczęcia, prowadzenia i zakończenia postępowania,

treści orzeczenia kończącego postępowanie oraz trybu odwoławczego.

Z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych korzystają

1)

uprawnieni do prowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych;

2)

strażacy jednostek ochrony przeciwpożarowej i członkowie ochotniczych straży pożarnych

biorący udział w działaniu ratowniczym lub wykonujący inne zadania związane z ochroną

przeciwpożarową;

3)

osoby fizyczne, które na podstawie art. 25 ust. 2 zostały zobowiązane do udziału w

działaniu ratowniczym.

Strażakowi jednostki ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 15 pkt 1a-5 i

8, o ile nie jest strażakiem Państwowej Straży Pożarnej, oraz żołnierzowi pełniącemu

służbę w tej jednostce przysługuje prawo do odzieży specjalnej i ekwipunku osobistego,

na zasadach określonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 i Nr 18, poz. 97).

1

Członek ochotniczej straży pożarnej, który uczestniczył w działaniu ratowniczym lub

szkoleniu pożarniczym organizowanym przez Państwową Straż Pożarną lub gminę, otrzymuje

ekwiwalent pieniężny. Wysokość ekwiwalentu ustala rada gminy w drodze uchwały.

2

Wysokość ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać 1/175 przeciętnego

wynagrodzenia, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227) przed dniem ustalenia ekwiwalentu, za każdą godzinę udziału w działaniu ratowniczym

lub szkoleniu pożarniczym. Ekwiwalent jest wypłacany z budżetu gminy.

3.

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie przysługuje członkowi ochotniczej straży

pożarnej za czas nieobecności w pracy, za który zachował wynagrodzenie.

4.

Członkowie ochotniczych straży pożarnych, za czas nieobecności w pracy z przyczyn

określonych w ust. 1, zachowują przewidziane w odrębnych przepisach uprawnienie do

innych niż wynagrodzenie świadczeń związanych z pracą.

5.

W przypadku zbiegu świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 4, przysługujących na podstawie

odrębnych przepisów stosuje się przepisy korzystniejsze.

6.

Członek ochotniczej straży pożarnej biorący bezpośredni udział w działaniach ratowniczych

ma prawo do okresowych bezpłatnych badań lekarskich.

7

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób przeprowadzania oraz zakres badań,

o których mowa w ust. 6, a także podmioty uprawnione do ich przeprowadzania, uwzględniając

specyfikę działań ratowniczych, a także kwalifikacje podmiotów przeprowadzających

badania lekarskie.

Koszty funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej pokrywane są z

1)

budżetu państwa;

2)

budżetów jednostek samorządu terytorialnego;

3)

dochodów instytucji ubezpieczeniowych, ubezpieczających osoby prawne i fizyczne;

4)

środków własnych podmiotów, o których mowa w art. 17, które uzyskały zgodę ministra

właściwego do spraw wewnętrznych na utworzenie jednostki ochrony przeciwpożarowej.

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu ponosi w pełni koszty

nabycia i utrzymania, w stanie zapewniającym sprawność, sprzętu, urządzeń przeciwpożarowych,

środków gaśniczych, urządzeń sygnalizacyjno-alarmowych i innych urządzeń oraz instalacji

ochrony przeciwpożarowej, do których posiadania zobowiązują go przepisy wydane na

podstawie art. 13 ust. 1 i 3, a także koszty wykonania obowiązku określonego w art.

5.

1.

Państwowa Straż Pożarna jest obowiązana do przekazywania nieodpłatnie technicznie

sprawnego, zbędnego sprzętu i urządzeń ochotniczym strażom pożarnym, po zasięgnięciu

opinii właściwego zarządu wojewódzkiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Zakładowe straże pożarne lub zakładowe służby ratownicze mogą przekazywać nieodpłatnie

sprawny technicznie, zbędny sprzęt i urządzenia Zarządowi Głównemu Związku Ochotniczych

Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ochotniczym strażom pożarnym pozostającym

poza strukturami związku.

1.

Koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej jednostek

ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, ponoszą podmioty

tworzące te jednostki.

2.

Koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej ochotniczej

straży pożarnej ponosi gmina, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1.

3.

Gmina ma również obowiązek

1)

bezpłatnego umundurowania członków ochotniczej straży pożarnej;

2

ubezpieczenia w instytucji ubezpieczeniowej członków ochotniczej straży pożarnej i

młodzieżowej drużyny pożarniczej; ubezpieczenie może być imienne lub zbiorowe nieimienne;

3

ponoszenia kosztów okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 28 ust. 6.

3a

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) może zatrudnić komendanta gminnego ochrony przeciwpożarowej.

Na stanowisku komendanta gminnego ochrony przeciwpożarowej może być także zatrudniony

komendant gminny związku ochotniczych straży pożarnych.

3b

Jednostki samorządu terytorialnego mogą przekazywać ochotniczym strażom pożarnym środki

pieniężne w formie dotacji.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ochotniczej straży pożarnej funkcjonującej

w budynku, obiekcie lub na terenie niebędącym własnością, nieużytkowanym bądź niezarządzanym

przez gminę.

1.

Budżet państwa uczestniczy w kosztach funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 2-6 i 8, jeżeli jednostki te działają w ramach krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych corocznie określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość środków finansowych i ich podział między podmioty, o których mowa w ust.

1, z zastrzeżeniem ich wykorzystania wyłącznie dla zapewnienia gotowości bojowej jednostek

ochrony przeciwpożarowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Inne koszty funkcjonowania ochotniczych straży pożarnych i ich związków, związane

z ochroną przeciwpożarową, pokrywane są z budżetu państwa, o ile na podstawie odrębnych

przepisów zostaną przekazane gminom jako zadania zlecone.

2.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1, określana jest corocznie przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych i przekazywana ochotniczym strażom pożarnym lub ich

związkom.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

33, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Szkolenie członków ochotniczej straży pożarnej, o których mowa w art. 28 ust. 6, prowadzi

nieodpłatnie Państwowa Straż Pożarna.

2.

Szkolenie strażaków jednostek ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt

1a-5 i 8, oraz członków ochotniczej straży pożarnej, o której mowa w art. 32 ust.

4, może prowadzić odpłatnie Państwowa Straż Pożarna.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi szczegółowe zasady i sposób odpłatności

za szkolenia, o których mowa w ust. 2.

(uchylony).

1.

Nieruchomości, środki transportu, urządzenia i sprzęt pozostający w dyspozycji ochotniczej

straży pożarnej lub ich związku mogą być, z zastrzeżeniem wynikającym z przepisu art.

33 ust. 1, odpłatnie wykorzystywane do innych społecznie użytecznych celów, określonych

w statucie ochotniczej straży pożarnej lub ich związku.

2.

Środki uzyskane z tytułu, o którym mowa w ust. 1, stanowią dochody własne ochotniczej

straży pożarnej lub ich związku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Zakłady ubezpieczeń są obowiązane przekazywać 10% sumy wpływów uzyskanych z tytułu

obowiązkowego ubezpieczenia od ognia na określone cele ochrony przeciwpożarowej.

1a.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej i Zarząd Główny Związku Ochotniczych Straży

Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej otrzymują po 50% kwoty, o której mowa w ust. 1.

2.

(uchylony).

1.

Środki finansowe przekazane Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej i Zarządowi

Głównemu Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

przepisów art. 35 ust. 2 i art. 38 ust. 1a są przeznaczone wyłącznie na cele ochrony

przeciwpożarowej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady rozdziału środków, o których mowa w ust. 1.

„2. Ochotnicze straże pożarne oraz Związek Ochotniczych Straży Pożarnych, w terminie

dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, złożą wniosek o rejestrację stowarzyszenia

do właściwego sądu rejestrowego.

3.

Organy dotychczas prowadzące rejestr ochotniczych straży pożarnych, w terminie dwóch

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przekażą sądom rejestrowym rejestry ochotniczych

straży pożarnych.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych, w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy,

przekaże statut Związku Ochotniczych Straży Pożarnych sądowi rejestrowemu dla miasta

stołecznego Warszawy.

1.

Działające w dniu wejścia w życie ustawy ochotnicze straże pożarne oraz Związek Ochotniczych

Straży Pożarnych stają się stowarzyszeniami w rozumieniu ustawy - Prawo o stowarzyszeniach.

2.

(pominięty).

3.

(pominięty).

4.

(pominięty).

Do czasu zorganizowania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego funkcjonariusze pożarnictwa,

którzy są zatrudnieni w resortowych jednostkach organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej,

zachowują wszystkie dotychczasowe uprawnienia wynikające ze stosunku pracy.

(pominięty).

(uchylony).

1.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z właściwymi ministrami określi, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, szczegółowe zasady i tryb umożliwiający

utrzymanie bądź przekształcenie zakładowych straży pożarnych w zakładowe służby ratownicze.

2.

Właściwy minister w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych określi, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, szczegółowe zasady i tryb likwidacji

niektórych zakładowych straży pożarnych.

(pominięty).

Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, w którym funkcjonuje

resortowa lub zakładowa straż pożarna albo inna jednostka ochrony przeciwpożarowej,

w tym ochotnicza straż pożarna, ponosi wszelkie koszty związane z utrzymaniem tych

jednostek.

Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i górniczego.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, obowiązują dotychczasowe akty

wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. z tym że

1)

art. 3, art. 22-24 i art. 44 wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 35, art. 39 pkt 2, art. 41 i 44a wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

art. 34 ust. 5 w części dotyczącej uwzględnienia wysokości środków, które dysponenci

jednostek i zespołów ratownictwa medycznego uzyskują z kas chorych, wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 20, poz. 106, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198).

Ustawa wchodzi w życie w ciągu 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 18-22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;

4)

art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej z

dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i

wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

, Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23, art.

48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10, 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit. a), które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 153 ust. 1 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.