Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 sierpnia 2009 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej.

Od roku szkolnego 2003/2004 nie przeprowadza się rekrutacji kandydatów do szkół, o

których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1.

Zawody pielęgniarki i położnej są zawodami samodzielnymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 2 pkt 2

wchodzi w życie z mocą od dnia 1 lipca 2001 r.

Podmioty prowadzące przed dniem wejścia w życie ustawy kształcenie podyplomowe pielęgniarek

i położnych oraz lekarzy i lekarzy dentystów, które

1)

nie zostały wpisane do właściwego rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe,

2)

na podstawie przepisów zmienionych niniejszą ustawą mają obowiązek uzyskania wpisu

do odpowiedniego rejestru

- mogą prowadzić kształcenie podyplomowe bez uzyskania tego wpisu wyłącznie do dnia

zakończenia cyklu kształcenia następującego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „pielęgniarce”, należy przez to rozumieć również „pielęgniarza”.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „położnej”, należy przez to rozumieć również „położnego”.

3

Ilekroć w ustawie jest mowa o „państwie członkowskim Unii Europejskiej”, należy przez

to rozumieć również „państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską”.

4

Ilekroć w ustawie jest mowa o „obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej”,

należy przez to rozumieć również „członków ich rodzin” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 216, poz. 1367) oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

WE w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

3 w zakresie dotyczącym art. 8c, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

oraz art. 1 pkt 7 i 9, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Limity miejsc szkoleniowych, o których mowa w art. 10w ust. 2 ustawy, o której mowa

w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na rok 2003 oraz

kwotę dofinansowania jednego miejsca szkoleniowego w roku 2003 minister właściwy do

spraw zdrowia ogłosi w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Bezterminowe zatwierdzenie programu kształcenia pielęgniarek i położnych dokonane

przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za ważne przez 6 lat od dnia wydania

decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu tego programu, chyba że będzie konieczne

ponowne jego zatwierdzenie, w przypadkach określonych w art. 10f ust. 5 ustawy, o

której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Postępowanie wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

toczą się na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Wykonywanie zawodu pielęgniarki polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a w szczególności

świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

oraz z zakresu promocji zdrowia.

2.

Udzielanie świadczeń, o których mowa w ust. 1, pielęgniarka wykonuje przede wszystkim

poprzez

1)

rozpoznawanie warunków i potrzeb zdrowotnych;

2)

rozpoznawanie problemów pielęgnacyjnych;

3)

sprawowanie opieki pielęgnacyjnej;

4)

realizację zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji;

5)

samodzielne udzielanie w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych;

6)

edukację zdrowotną.

3.

Za wykonywanie zawodu pielęgniarki przez osobę, o której mowa w ust. 1, uważa się

również

1)

nauczanie zawodu pielęgniarki;

2)

prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie pielęgniarstwa;

3)

kierowanie pracą zawodową pielęgniarek i położnych.

Wydane przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na wykonywanie indywidualnej,

indywidualnej specjalistycznej oraz grupowej praktyki pielęgniarek i położnych są

równoważne zezwoleniom na wykonywanie indywidualnej, indywidualnej specjalistycznej

oraz grupowej praktyki pielęgniarek i położnych, wydanym według wzoru określonego

w przepisach wydanych na podstawie art. 25d ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej

ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Podmioty prowadzące przed dniem wejścia w życie ustawy kształcenie podyplomowe pielęgniarek

i położnych oraz lekarzy i lekarzy dentystów wpisane do właściwych rejestrów podmiotów

prowadzących kształcenie podyplomowe uznaje się za wpisane do tych rejestrów zgodnie

z wymaganiami określonymi niniejszą ustawą.

2.

Podmioty wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy praktykę pielęgniarki, położnej,

praktykę lekarza, lekarza dentysty wpisane do właściwego rejestru praktyk pielęgniarek,

położnych, rejestru praktyk lekarskich uznaje się za wpisane do tych rejestrów zgodnie

z wymaganiami określonymi niniejszą ustawą.

3.

Zaświadczenia o wpisie do rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 2, wydane przed dniem

wejścia w życie ustawy, zachowują ważność.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 października 2007 r.

1.

Wykonywanie zawodu położnej polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a w szczególności

świadczeń pielęgnacyjnych, zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

oraz promocji zdrowia, w zakresie opieki nad kobietą, kobietą ciężarną, rodzącą i

położnicą oraz noworodkiem.

2

Udzielanie świadczeń, o których mowa w ust. 1, położna wykonuje przede wszystkim przez

1)

prowadzenie działalności edukacyjno-zdrowotnej w zakresie przygotowania do życia w

rodzinie, metod planowania rodziny oraz ochrony macierzyństwa i ojcostwa;

2)

rozpoznawanie ciąży i sprawowanie opieki nad kobietą w przebiegu ciąży fizjologicznej

oraz przeprowadzanie badań niezbędnych w monitorowaniu ciąży fizjologicznej;

3)

kierowanie na badania konieczne do jak najwcześniejszego rozpoznania ciąży wysokiego

ryzyka;

4)

prowadzenie porodu fizjologicznego oraz monitorowanie płodu z wykorzystaniem aparatury

medycznej;

5)

przyjmowanie porodu siłami natury wraz z nacięciem i szyciem naciętego krocza;

6)

podejmowanie koniecznych działań w sytuacjach nagłych, do czasu przybycia lekarza,

w tym przyjęcie porodu z położenia miednicowego oraz ręczne wydobycie łożyska;

7)

sprawowanie opieki nad matką i monitorowanie przebiegu okresu poporodowego;

8)

badanie noworodków i opiekę nad nimi;

9)

realizację zleceń lekarskich w procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji;

10)

samodzielne udzielanie w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych,

leczniczych i rehabilitacyjnych;

11)

profilaktykę chorób kobiecych i patologii położniczych.

3.

Za wykonywanie zawodu położnej przez osobę, o której mowa w ust. 1, uważa się również

1)

nauczanie zawodu położnej;

2)

prowadzenie prac naukowo-badawczych w dziedzinie opieki położniczej;

3)

kierowanie pracą zawodową pielęgniarek i położnych.

1.

Kształcenie podyplomowe pielęgniarek i położnych rozpoczęte przed dniem wejścia w

życie ustawy jest prowadzone na dotychczasowych zasadach, do czasu jego zakończenia.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 6 ustawy, o której mowa

w art. 1 niniejszej ustawy, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych

na podstawie art. 6 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych oraz Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj

i zakres świadczeń, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 5 i art. 5 ust. 2 pkt 10, udzielanych

przez pielęgniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia lekarskiego, uwzględniając

w szczególności: rodzaj świadczeń, do udzielania których wymagane są dodatkowe kwalifikacje

uzyskane w toku kształcenia podyplomowego, wraz z określeniem tych kwalifikacji, rodzaje

materiałów pobieranych do celów diagnostycznych, wykaz badań diagnostycznych do przeprowadzania

oraz wykaz leków, do podawania których samodzielnie bez zlecenia lekarskiego jest

uprawniona pielęgniarka i położna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi

się na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej.

Położna uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły położnych.

2.

Szkołą pielęgniarską w rozumieniu ustawy jest, prowadząca kształcenie w zawodzie pielęgniarki

1)

szkoła pomaturalna;

2)

(uchylony);

3)

szkoła wyższa, prowadząca kształcenie w formie

a

studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających lub

b)

studiów wyższych zawodowych.

3.

Szkołą położnych w rozumieniu ustawy jest, prowadząca kształcenie w zawodzie położnej

1)

szkoła pomaturalna;

2)

(uchylony);

3)

szkoła wyższa, prowadząca kształcenie w formie

a

studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających lub

b)

studiów wyższych zawodowych.

4

Kształcenie w szkole pielęgniarskiej, o której mowa w ust. 2 pkt 3 lit. b, oraz szkole

położnych, o której mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, trwa co najmniej 3 lata i obejmuje

co najmniej 4 600 godzin kształcenia zawodowego, w tym kształcenie kliniczne stanowi

co najmniej jedną drugą, a zajęcia teoretyczne co najmniej jedną trzecią wymiaru kształcenia.

5

Kształcenie w szkole położnych, o której mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, osoby posiadającej

jeden z dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymienionych w załączniku

5.2.2 do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.) trwa co najmniej 18 miesięcy i obejmuje tę część programu kształcenia położnych,

która nie została zrealizowana w ramach równoważnego kształcenia w szkole pielęgniarskiej.

6

W trakcie kształcenia teoretycznego student zdobywa wiedzę zawodową, doświadczenie

i umiejętności niezbędne do planowania, organizowania i sprawowania opieki zdrowotnej

oraz oceny działań z tym związanych.

7

W trakcie kształcenia klinicznego student uczy się sprawowania kompleksowej opieki

zdrowotnej jako członek zespołu, w bezpośrednim kontakcie z osobami zdrowymi i chorymi.

8

Kształcenie kliniczne odbywa się w zakładach opieki zdrowotnej, pod kierunkiem wykładowców

pielęgniarstwa lub położnictwa oraz przy pomocy innych specjalistów, w szczególności

pielęgniarek i położnych. Kształcenie kliniczne jest praktyką w rozumieniu przepisów

o szkolnictwie wyższym.

1.

Absolwent szkoły pielęgniarskiej, o której mowa w art. 7 ust. 2

1)

w pkt 1 - uzyskuje tytuł zawodowy pielęgniarki;

2

w pkt 3 lit. a - uzyskuje tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa;

3

w pkt 3 lit. b - uzyskuje tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa.

2.

Absolwent szkoły położnych, o której mowa w art. 7 ust. 3

1)

w pkt 1 - uzyskuje tytuł zawodowy położnej;

2

w pkt 3 lit. a - uzyskuje tytuł zawodowy magistra położnictwa;

3

w pkt 3 lit. b - uzyskuje tytuł zawodowy licencjata położnictwa.

3

Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma

prawo używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpowiedniego tytułu zawodowego

wymienionego w ust. 1 i 2, jeżeli posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument nadany

przez to państwo, potwierdzający kwalifikacje uprawniające do wykonywania zawodu pielęgniarki,

położnej.

1.

Tworzy się Krajową Radę Akredytacyjną Szkolnictwa Medycznego, działającą przy ministrze

właściwym do spraw zdrowia, zwaną dalej „Krajową Radą”.

2.

W skład Krajowej Rady wchodzi do 12 członków, których powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw zdrowia spośród kandydatów zgłoszonych w połowie przez szkoły wymienione

w art. 7 ust. 2 i 3 oraz w połowie przez samorząd pielęgniarek i położnych, stowarzyszenia

i organizacje zawodowe pielęgniarek i położnych. Członkowie Krajowej Rady wybierają

spośród siebie przewodniczącego Krajowej Rady.

3.

Kadencja Krajowej Rady trwa 4 lata.

4.

Krajowa Rada działa na posiedzeniach, którym przewodniczy przewodniczący Krajowej

Rady albo inna upoważniona przez niego osoba.

5.

W posiedzeniach Krajowej Rady uczestniczą, z głosem doradczym, przedstawiciel ministra

właściwego do spraw zdrowia i przedstawiciel ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego.

6.

Do zadań Krajowej Rady należy

1)

ocena, czy szkoła wyższa ubiegająca się o akredytację spełnia standardy kształcenia,

w tym wymogi programowe określone odrębnymi przepisami;

2)

bieżąca ocena spełniania przez szkoły standardów kształcenia, w szczególności poprzez

wizytację szkół i analizę wyników nauczania;

3)

występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskami o wydanie akredytacji

lub jej cofnięcie w przypadku niespełniania standardów kształcenia.

7.

Przedmiotem wizytacji szkół, o której mowa w ust. 6 pkt 2, jest badanie przebiegu

i warunków realizacji procesu nauczania.

8.

Wizytacja przeprowadzana jest na podstawie imiennego upoważnienia wydanego przez przewodniczącego

Krajowej Rady.

9.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 8, powinno zawierać

1)

imię i nazwisko osoby uprawnionej do przeprowadzenia wizytacji;

2)

nazwę szkoły objętej wizytacją;

3)

cel wizytacji;

4)

termin przeprowadzenia wizytacji.

10.

W trakcie trwania wizytacji szkoła jest obowiązana udostępniać wszelkie dokumenty

i udzielać wyjaśnień w sprawach objętych celem wizytacji.

11.

Członkom Krajowej Rady przysługuje wynagrodzenie w formie ryczałtu. Miesięczna wysokość

ryczałtu nie może być wyższa niż 100% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia,

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

12.

Prace Krajowej Rady są finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i zakres działania Krajowej Rady, uwzględniając sposób przeprowadzania

oceny niezbędnej do uzyskania i utrzymania akredytacji;

2)

tryb wyłaniania członków Krajowej Rady, w tym w szczególności dane, jakie powinno

zawierać ogłoszenie o naborze kandydatów, dane objęte wnioskiem o zgłoszeniu kandydata,

a także termin rozpatrzenia wniosku;

3)

wysokość i sposób wynagradzania członków Krajowej Rady, uwzględniając zakres realizowanych

zadań i udział w pracach Krajowej Rady;

4)

tryb uzyskiwania akredytacji, uwzględniając w szczególności dane, jakie powinien zawierać

wniosek o jej przeprowadzenie.

1.

Szkoła pielęgniarska i szkoła położnych, z wyłączeniem szkół określonych w art. 7

ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, obowiązane są uzyskać akredytację potwierdzającą spełnianie

standardów kształcenia.

2.

Akredytację uzyskuje się po dokonaniu oceny spełniania przez szkołę standardów kształcenia,

o których mowa w art. 8a ust. 6 pkt 1.

3.

Standardy kształcenia określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady, uwzględniając w szczególności wymagania

dotyczące

1)

sposobu realizacji programu kształcenia;

2)

kadry prowadzącej kształcenie;

3)

bazy dydaktycznej, w tym szkolenia praktycznego;

4)

posiadania wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia.

4.

Akredytację uzyskuje się na okres od 3 do 5 lat.

5.

Uzyskanie, odmowa lub cofnięcie akredytacji następuje w drodze decyzji administracyjnej.

6.

Cofnięcie akredytacji powoduje wstrzymanie rekrutacji do czasu ponownego uzyskania

akredytacji.

7

Do czasu ponownego uzyskania akredytacji sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu dyplomowego

ustala minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji administracyjnej, po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego.

8.

Uzyskanie akredytacji potwierdza certyfikat wydawany przez ministra właściwego do

spraw zdrowia, na wniosek Krajowej Rady.

9.

Uzyskanie akredytacji i wydanie certyfikatu podlega opłacie ponoszonej przez ubiegającego

się o uzyskanie akredytacji i wydanie certyfikatu; opłata stanowi dochód budżetu państwa.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za uzyskanie akredytacji oraz wydanie certyfikatu, uwzględniając koszty ponoszone

przez Krajową Radę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

20 i art. 2 pkt 8, w zakresie art. 50a ust. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2006 r.

1.

Pielęgniarka po ukończeniu szkoły, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1, oraz położna

po ukończeniu szkoły, o której mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1, w celu uzyskania prawa

wykonywania zawodu są obowiązane do odbycia 12-miesięcznego stażu podyplomowego w

zakładzie opieki zdrowotnej.

2.

Organizacja i zapewnienie odbycia stażu podyplomowego dla osób mających stałe miejsce

zamieszkania na obszarze województwa, absolwentów szkół pielęgniarskich i szkół położnych,

zamierzających wykonywać zawód na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, jest zadaniem

marszałka województwa z zakresu administracji rządowej.

2a.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem

województwa, kieruje do odbycia stażu na obszarze swojego działania pielęgniarki i

położne, którym przyznała ograniczone prawo wykonywania zawodu i które wpisała na

listę członków izby.

2b.

Staż podyplomowy odbywany przez cudzoziemców nie jest finansowany ze środków publicznych;

zasady finansowania stażu reguluje umowa zawarta między odbywającym staż a zakładem

opieki zdrowotnej organizującym staż.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program stażu pielęgniarki i stażu położnej;

2)

sposób i tryb odbywania oraz zaliczania stażu podyplomowego;

3)

zakres uprawnień zawodowych pielęgniarki i położnej w okresie odbywania stażu podyplomowego;

4)

warunki, jakie powinien spełniać zakład opieki zdrowotnej, w którym odbywane są staże

podyplomowe;

5)

wysokość wynagrodzenia pielęgniarki i położnej odbywającej staż podyplomowy;

6)

zasady finansowania i organizacji stażu podyplomowego.

4.

Marszałek województwa, po zasięgnięciu opinii właściwej okręgowej rady pielęgniarek

i położnych, ustala listę zakładów opieki zdrowotnej, uprawnionych do prowadzenia

staży podyplomowych.

W roku 2009 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w art. 9 ust. 2, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie stosuje

się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

(uchylony).

1.

Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ma

prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem, jeżeli ten tytuł

lub jego skrót nie jest tożsamy z tytułem zawodowym używanym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, do którego pielęgniarka, położna nie jest uprawniona.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie

uzyskany przez pielęgniarkę, położną był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby

instytucji, która ten tytuł przyznała.

3.

Jeżeli tytuł określający wykształcenie uzyskany przez pielęgniarkę, położną będącą

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie jest tożsamy i może być mylony

z tytułem zawodowym używanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego pielęgniarka,

położna nie jest uprawniona, w szczególności, gdy jego uzyskanie wymaga na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej dodatkowego wykształcenia, którego pielęgniarka, położna

będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie posiada, może posługiwać

się oryginalnym tytułem używanym w państwie członkowskim Unii Europejskiej, którego

jest obywatelem lub z którego przybywa, w języku oryginalnym w formie określonej przez

okręgową radę pielęgniarek i położnych.

1.

Pielęgniarka, położna ma obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności

zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.

2.

Kształcenie podyplomowe powinno zawierać treści programowe zgodne z aktualnym stanem

wiedzy medycznej.

1.

Ustala się następujące rodzaje kształcenia podyplomowego

1)

szkolenie specjalizacyjne, zwane dalej „specjalizacją”;

2)

kursy kwalifikacyjne;

3)

kursy specjalistyczne;

4)

kursy dokształcające.

2.

Specjalizacja ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę, położną specjalistycznych kwalifikacji

w określonej dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia oraz tytułu specjalisty w tej dziedzinie.

3.

Kurs kwalifikacyjny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę, położną specjalistycznych

kwalifikacji do udzielania określonych świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres

danej dziedziny pielęgniarstwa lub dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia.

4.

Kurs specjalistyczny ma na celu uzyskanie przez pielęgniarkę, położną kwalifikacji

do wykonywania określonych czynności zawodowych przy udzielaniu świadczeń pielęgnacyjnych,

zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych lub rehabilitacyjnych.

5.

Kurs dokształcający ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności zawodowych

pielęgniarki, położnej.

6.

Kształcenie podyplomowe może być prowadzone w trybie dziennym, wieczorowym, zaocznym

lub mieszanym.

1.

Organizatorami kształcenia podyplomowego pielęgniarek i położnych, zwanymi dalej „organizatorami

kształcenia”, mogą być

1)

jednostki organizacyjne uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia

kształcenia podyplomowego, w szczególności: medyczne szkoły wyższe, szkoły prowadzące

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, medyczne jednostki

badawczo-rozwojowe;

2)

inne podmioty po uzyskaniu wpisu do właściwego rejestru podmiotów prowadzących kształcenie

podyplomowe, zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są

1)

posiadanie programu kształcenia zgodnego z ramowym programem, a w przypadku kursów

dokształcających - zgodnego z aktualnym stanem wiedzy w zakresie, którego dotyczy

kurs;

2)

zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym

dla szkolenia praktycznego;

4)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny.

1

Kształcenie podyplomowe jest prowadzone na podstawie programów kształcenia sporządzanych

dla danego jego rodzaju i trybu przez organizatora kształcenia.

2.

Program kształcenia dla specjalizacji, kursu kwalifikacyjnego i kursu specjalistycznego

opracowuje się na podstawie ramowego programu kształcenia. Program kształcenia zawiera

w szczególności

1

założenia organizacyjno-programowe określające: rodzaj, cel i tryb kształcenia, czas

jego trwania, sposób organizacji, sposób sprawdzania efektów kształcenia, wykaz umiejętności

zawodowych będących przedmiotem kształcenia;

2)

plan nauczania określający przedmioty lub moduły kształcenia oraz liczbę godzin zajęć

teoretycznych i praktycznych;

3)

programy nauczania poszczególnych przedmiotów lub modułów kształcenia, zawierające

a)

wykaz umiejętności wynikowych,

b)

treści nauczania,

c)

wskazówki metodyczne,

d)

wykaz literatury.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dziedziny pielęgniarstwa

oraz dziedziny mające zastosowanie w ochronie zdrowia, w których może być prowadzona

specjalizacja i kursy kwalifikacyjne, oraz ramowe programy specjalizacji, uwzględniając

w szczególności

1)

założenia organizacyjno-programowe;

2)

plan nauczania określający przedmioty nauczania i liczbę godzin oraz zawierający rozkład

zajęć z uwzględnieniem szkolenia praktycznego;

3)

programy nauczania poszczególnych przedmiotów, zawierające wykaz umiejętności wynikowych

i treści nauczania;

4)

kwalifikacje kadry dydaktycznej.

4.

Ramowe programy kursów kwalifikacyjnych i ramowe programy kursów specjalistycznych

opracowuje Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych, zwane dalej

„Centrum”, w porozumieniu z Naczelną Radą Pielęgniarek i Położnych. Centrum jest państwową

jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, finansowaną z

części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Ramowy program uwzględnia w szczególności

1)

założenia organizacyjno-programowe;

2)

plan nauczania, określający przedmioty nauczania i liczbę godzin oraz zawierający

rozkład zajęć z uwzględnieniem szkolenia praktycznego;

3)

programy nauczania poszczególnych przedmiotów, zawierające wykaz umiejętności wynikowych

i treści nauczania;

4)

kwalifikacje kadry dydaktycznej.

5.

Ramowe programy, o których mowa w ust. 4, Centrum podaje do wiadomości w formie publikacji

oraz informacji na stronie internetowej Centrum.

1

Organizatorzy kształcenia przed rozpoczęciem kształcenia są obowiązani uzyskać zatwierdzenie

programu kształcenia dla danego rodzaju i trybu kształcenia.

2.

Program kształcenia zatwierdza dyrektor Centrum, po stwierdzeniu jego zgodności z

ramowym programem, a w przypadku kursów dokształcających - zgodności z aktualnym stanem

wiedzy w zakresie, którego dotyczy kurs.

3.

Zatwierdzenie i odmowa zatwierdzenia programu kształcenia następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

4

Program kształcenia zatwierdza się na okres od 3 lat do 6 lat.

5

Każda zmiana ramowego programu kształcenia obejmująca zakres merytoryczny powoduje

obowiązek ponownego zatwierdzenia programu kształcenia w trybie określonym w ust.

2-4.

Kształcenie podyplomowe prowadzone przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm..

1.

Podmiot inny niż wymieniony w art. 10d ust. 1 pkt 1 zamierzający wykonywać działalność

w zakresie kształcenia podyplomowego składa wniosek o wpis do rejestru, zawierający

następujące dane

1

oznaczenie wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki numer posiada;

2

formę organizacyjno-prawną wnioskodawcy;

3)

numer wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej -

w przypadku przedsiębiorcy;

4)

określenie rodzaju, dziedziny i trybu kształcenia;

5

datę, numer decyzji zatwierdzającej program kształcenia oraz okres, na jaki program

ten został zatwierdzony;

6

miejsce prowadzenia kształcenia, w odniesieniu do zajęć teoretycznych i praktycznych;

7)

planowane terminy rozpoczęcia i zakończenia specjalizacji oraz kursów kwalifikacyjnych

i kursów specjalistycznych.

2.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca składa oświadczenie następującej

treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe

są kompletne i zgodne z prawdą;

2

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie kształcenia podyplomowego,

określone w ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

”

.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1

oznaczenie wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

3a

Organ prowadzący rejestr jest obowiązany dokonać wpisu do rejestru wnioskodawcy, w

tym będącego przedsiębiorcą, oraz wydać zaświadczenie o tym wpisie w terminie 30 dni

od dnia wpływu wniosku o wpis do rejestru wraz z oświadczeniem.

3b

Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 3a, a od dnia

wpływu tego wniosku do tego organu upłynęło 40 dni, wnioskodawca może rozpocząć działalność

po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy

to przypadku, gdy organ wezwał tego wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie

później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,

o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia

wniosku o wpis.

4.

Wpis do rejestru podlega opłacie.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust.

4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem w sprawie wpisu do rejestru

oraz rodzaju kształcenia podyplomowego, którego dotyczy wpis.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby pielęgniarek i położnych

lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, która dokonała wpisu do rejestru.

7

Organ prowadzący rejestr odmawia wpisu wnioskodawcy do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, wykreślono z rejestru

na podstawie ust. 8 pkt 2, 5 lub 6 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku.

8

Wpis organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, do rejestru

podlega wykreśleniu w przypadku

1)

upływu terminu, na jaki program został zatwierdzony, i nieuzyskania ponownego zatwierdzenia;

2)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 10h ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

3)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia, o którym

mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru;

4)

likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia, o którym mowa w art.

10d ust. 1 pkt 2;

5)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;

6)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 10v ust. 12 pkt

1 albo art. 10y ust. 12 pkt 2;

7)

złożenia przez organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, wniosku

o wykreślenie z rejestru.

9

W przypadkach, o których mowa w ust. 8 pkt 2, 5 i 6, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do

rejestru przez organ prowadzący rejestr.

10

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, którego wykreślono

z rejestru, na podstawie ust. 8 pkt 2, 5 lub 6, może uzyskać ponowny wpis do tego

rejestru nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada pielęgniarek i położnych właściwa dla

miejsca prowadzenia kształcenia, a w przypadku jednostek organizacyjnych samorządu

pielęgniarek i położnych oraz utworzonych przez nie spółek handlowych, w których posiadają

one udziały lub akcje, lub innych utworzonych przez nie podmiotów, Naczelna Rada Pielęgniarek

i Położnych.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Do rejestru wpisuje się dane, o których mowa w art. 10h ust. 1, z wyjątkiem adresu

zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.

4

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, jest obowiązany zgłaszać

organowi prowadzącemu rejestr zmiany danych, o których mowa w art. 10h ust. 1, w terminie

14 dni od dnia powstania tych zmian.

5

Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, organ prowadzący rejestr przekazuje do Centrum

w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu do rejestru.

6

Organ prowadzący rejestr informuje Centrum o wykreśleniu z rejestru organizatora kształcenia,

o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, podając datę wykreślenia, oraz przesyła prawomocną

uchwałę w tej sprawie w terminie 14 dni od dnia dokonania wykreślenia.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Do uchwał okręgowej rady pielęgniarek i położnych lub Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych w sprawie wpisu, odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

2.

Od uchwał, o których mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zdrowia. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem okręgowej rady pielęgniarek i

położnych lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, w terminie 30 dni od dnia doręczenia

uchwały.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Organizator kształcenia informuje Centrum o planowanych terminach rozpoczęcia i zakończenia

specjalizacji oraz kursów kwalifikacyjnych i kursów specjalistycznych, dwa razy w

ciągu roku - do dnia 30 czerwca i do dnia 31 grudnia, na kolejnych sześć miesięcy.

2

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, informuje organ, o

którym mowa w art. 10i ust. 1, o planowanych terminach rozpoczęcia i zakończenia specjalizacji

oraz kursów kwalifikacyjnych i kursów specjalistycznych dwa razy w ciągu roku - do

dnia 30 czerwca i do dnia 31 grudnia, na kolejnych sześć miesięcy.

1.

Centrum prowadzi ewidencję organizatorów kształcenia, którzy uzyskali zatwierdzenie

programu kształcenia.

2.

Do ewidencji wpisuje się dane, o których mowa w art. 10h ust. 1.

3.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest jawna.

1.

Pielęgniarka, położna po odbyciu specjalizacji i zdaniu egzaminu państwowego uzyskuje

tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia.

2.

Egzamin państwowy, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza odrębnie dla każdej dziedziny

pielęgniarstwa lub dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia państwowa komisja

egzaminacyjna powołana przez ministra właściwego do spraw zdrowia na wniosek dyrektora

Centrum.

3.

W skład państwowej komisji egzaminacyjnej wchodzi nie więcej niż 12 osób.

4.

Członkom państwowej komisji egzaminacyjnej przysługuje

1)

wynagrodzenie za przeprowadzenie egzaminu państwowego, o którym mowa w ust. 1, w kwocie

nie wyższej niż 1 500 zł, która jest waloryzowana w każdym roku średniorocznym wskaźnikiem

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ustalonym w ustawie budżetowej;

2)

zwrot kosztów podróży na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 77.

5.

Wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej oraz zwrot kosztów podróży

są finansowane z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

6.

Obsługę organizacyjną państwowej komisji egzaminacyjnej zapewnia Centrum.

1.

Pielęgniarka, położna przystępująca do egzaminu państwowego, o którym mowa w art.

10r ust. 1, jest obowiązana do wniesienia opłaty za ten egzamin.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust.

1, z uwzględnieniem kosztów związanych z przeprowadzeniem egzaminu.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

Organizator kształcenia obowiązany jest prowadzić i przechowywać

1)

dokumentację przebiegu kształcenia podyplomowego, w tym protokoły przebiegu egzaminów

lub innych form zakończenia kształcenia;

2)

rejestr wydanych zaświadczeń o odbyciu określonego rodzaju kształcenia podyplomowego.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, kierując się obowiązkiem zapewnienia właściwej jakości i dostępności

kształcenia podyplomowego, z zachowaniem jasnych i obiektywnych kryteriów oceny oraz

biorąc pod uwagę koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu państwowego, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb odbywania kształcenia podyplomowego przez pielęgniarki

i położne, w tym

a)

warunki, jakie musi spełniać pielęgniarka, położna przystępująca do kształcenia podyplomowego,

b)

tryb postępowania kwalifikacyjnego,

c)

czas trwania kształcenia,

d)

warunki ukończenia poszczególnych rodzajów kształcenia,

e)

wzory dokumentacji przebiegu kształcenia;

2)

warunki i tryb przeprowadzania egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 10r ust.

1, w tym

a)

terminy przeprowadzania egzaminu państwowego,

b)

kwalifikacje członków państwowej komisji egzaminacyjnej,

c)

wzór dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty;

3)

wysokość wynagrodzenia członków państwowej komisji egzaminacyjnej, o którym mowa w

art. 10r ust. 4.

1.

Nadzór nad realizacją kształcenia podyplomowego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem kształcenia;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości kształcenia.

3.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, wykonywany jest przez pracowników Centrum oraz osoby

upoważnione przez ministra właściwego do spraw zdrowia do wykonywania czynności kontrolnych,

a w szczególności przez krajowych i wojewódzkich konsultantów w dziedzinach pielęgniarstwa

i pielęgniarstwa ginekologiczno-położniczego oraz przez przedstawicieli okręgowej

rady pielęgniarek i położnych właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 3, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej;

6)

udziału w egzaminie końcowym w charakterze obserwatora, z wyjątkiem egzaminu państwowego,

o którym mowa w art. 10r ust. 1.

5.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2)

miejsce odbywania kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

6.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.

7.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

8.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

9.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

10.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

11.

Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do

wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń

zawartych w protokole.

12

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole minister właściwy do spraw zdrowia

1)

wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia pokontrolne mające na celu usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości, określając termin ich wykonania, albo

2)

jeżeli stwierdził, że organizator kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt

2, rażąco narusza warunki wykonywania działalności objętej wpisem, występuje do organu

prowadzącego rejestr z wnioskiem o wykreślenie tego organizatora kształcenia z rejestru.

13

W przypadku stwierdzenia niewykonania zaleceń pokontrolnych, o których mowa w ust.

12 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia występuje do organu prowadzącego rejestr

z wnioskiem, o którym mowa w ust. 12 pkt 2.

1.

Specjalizacja jest finansowana ze środków publicznych przeznaczonych na ten cel w

budżecie państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

w ramach posiadanych środków i ustalonych limitów miejsc szkoleniowych dla pielęgniarek,

położnych, które mogą corocznie rozpocząć specjalizację finansowaną z tych środków.

2.

Limity miejsc szkoleniowych, o których mowa w ust. 1, oraz kwotę dofinansowania jednego

miejsca szkoleniowego w danym roku określa minister właściwy do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, i ogłasza w formie obwieszczenia

w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, w terminie do dnia 15

grudnia na rok następny, uwzględniając w szczególności zapotrzebowanie na specjalistów

z poszczególnych dziedzin pielęgniarstwa i dziedzin mających zastosowanie w ochronie

zdrowia.

3

Wyboru organizatora kształcenia prowadzącego specjalizację finansowaną ze środków

publicznych dokonuje minister właściwy do spraw zdrowia, stosując przepisy o zamówieniach

publicznych.

4.

Przepisy ust. 1-3 nie ograniczają możliwości odbywania specjalizacji poza limitem

miejsc szkoleniowych, o których mowa w ust. 1, finansowanych ze środków publicznych.

5

W roku 2009 specjalizacja jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty uzyskany przez pielęgniarkę,

położną w państwach członkowskich Unii Europejskiej za równoważny tytułowi specjalisty

w określonej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zakres programu kształcenia odbytego w

państwach członkowskich Unii Europejskiej odpowiada zakresowi programu kształcenia

wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Jeżeli zakres programu kształcenia odbytego w państwach członkowskich Unii Europejskiej

nie odpowiada zakresowi programu kształcenia wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty

w danej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie

zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, minister właściwy do spraw zdrowia może uznać

tytuł specjalisty uzyskany w państwach członkowskich Unii Europejskiej za równoważny

tytułowi specjalisty w danej dziedzinie pielęgniarstwa albo dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864)

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia, o

których mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2.

2.

Kontroli podlega

1)

zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym

dla szkolenia praktycznego;

2)

zgodność danych objętych wpisem do rejestru.

3.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, jest wykonywana przez przedstawicieli okręgowej

rady pielęgniarek i położnych właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia, a w przypadku

jednostek organizacyjnych samorządu pielęgniarek i położnych oraz utworzonych przez

nie spółek handlowych, w których posiadają one udziały lub akcje, lub innych utworzonych

przez nie podmiotów przez przedstawicieli Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 3, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

3)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

4)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

5.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt

2;

2)

miejsce odbywania kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, oraz o przyczynie

tej odmowy.

6.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia,

o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2.

7.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia,

o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów

stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności

kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

8.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d

ust. 1 pkt 2, nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące

czynności kontrolne.

9.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia, o którym mowa

w art. 10d ust. 1 pkt 2.

10.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

11.

Organizator kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, w terminie 7 dni od

dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

12.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

wykreśla organizatora kształcenia, o którym mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, z rejestru

- w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 10h ust. 8 pkt 2, 5

lub 6;

2)

w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia, o którym

mowa w art. 10d ust. 1 pkt 2, zalecenia pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Szkoła wyższa może prowadzić studia zawodowe na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo,

przeznaczone dla pielęgniarek, położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i

ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą

w zawodzie pielęgniarki, położnej.

2.

Studia, o których mowa w ust. 1, mogą trwać krócej niż 6 semestrów, jeżeli po ich

ukończeniu pielęgniarka, położna uzyska wiedzę, kwalifikacje i umiejętności odpowiadające

wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym po ukończeniu studiów, o których

mowa w art. 7 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 ustawy niniejszej.

3.

Studia, o których mowa w ust. 1, są prowadzone w systemie stacjonarnym lub niestacjonarnym.

Treści programowe studiów realizowanych w systemie stacjonarnym i niestacjonarnym

są takie same, przy czym czas trwania studiów prowadzonych w systemie niestacjonarnym

nie może być krótszy niż czas trwania studiów prowadzonych w systemie stacjonarnym.

4.

Dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji przez absolwenta studiów, o których

mowa w ust. 1, na kierunku pielęgniarstwo jest dyplom licencjata pielęgniarstwa, a

studiów na kierunku położnictwo - dyplom licencjata położnictwa.

5.

Ostatnia rekrutacja na studia, o których mowa w ust. 1, zostanie przeprowadzona na

rok akademicki 2010/2011.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki prowadzenia studiów,

o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności

1)

świadectwa i dyplomy uzyskane przez pielęgniarki i położne uprawniające do podjęcia

studiów,

2)

minimalną długość kształcenia uzależnioną od ukończonej szkoły,

3)

warunki i sposób ustalania programu nauczania, w tym wymiaru zajęć teoretycznych i

praktycznych, w oparciu o porównanie standardów nauczania dla kierunków studiów pielęgniarstwo

i położnictwo, określonych w odrębnych przepisach, z programem kształcenia zrealizowanym

w ukończonej szkole,

4)

warunki i sposób zaliczania zajęć praktycznych i praktyki zawodowej, w oparciu o doświadczenie

zawodowe,

5)

sposób i tryb przeprowadzania teoretycznego i praktycznego egzaminu kończącego studia

- biorąc pod uwagę zapewnienie realizacji wszystkich treści kształcenia zawartych

w standardach nauczania, a także zapewnienie właściwej jakości i dostępności kształcenia.

1.

Zawód pielęgniarki, położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu

stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych.

2.

Prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub odpowiednio zawodu położnej uzyskuje osoba,

która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

posiada dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej

szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny, zgodnie z odrębnymi przepisami;

3)

odbyła wymagany staż podyplomowy;

4)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu.

3.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych przyznaje ograniczone prawo wykonywania zawodu

w celu odbycia stażu osobie, która zamierza wykonywać zawód pielęgniarki lub położnej

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej i spełnia warunki określone w ust. 2 pkt 1,

2, 4 i 5.

4

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki,

położnej przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

znajomości języka polskiego w mowie i piśmie konieczny do wykonywania zawodu pielęgniarki,

położnej, uwzględniając zakres uprawnień zawodowych określonych w art. 4 i 5 oraz

biorąc pod uwagę obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

1

Pielęgniarce będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej przysługuje

prawo wykonywania zawodu pielęgniarki, jeżeli

1)

posiada jeden z tytułów zawodowych wymienionych w załączniku nr 1;

2)

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną,

wydany przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2a

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że dyplom, świadectwo lub inny dokument, o których mowa w pkt 2,

jest zgodny z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu, potwierdzony zaświadczeniem

wydanym przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

5)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że nie została pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to

nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie pozbawienia

lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu;

6)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu pielęgniarki.

2

Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, mogą być przedkładane w okresie

trzech miesięcy od dnia ich wystawienia.

3

Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 4, uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania zawodu pielęgniarki w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem jest pielęgniarka, lub w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, z którego pielęgniarka przybywa; w przypadku gdy dokumenty

tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie

odnoszące się do stanu zdrowia.

1

Położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej przysługuje prawo

wykonywania zawodu położnej, jeżeli

1)

posiada jeden z tytułów zawodowych wymienionych w załączniku nr 2;

2)

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu położnej wydany przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie w zakresie położnictwa

spełnia jeden z następujących warunków

a)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej trzy lata, a rozpoczęcie kształcenia

było uzależnione od posiadania dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu uprawniającego

do podjęcia nauki w szkole wyższej, natomiast w przypadku braku takiego dokumentu

rozpoczęcie kształcenia było uzależnione od dokumentu stwierdzającego równoważny poziom

wiedzy albo nastąpiła po nim praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem stwierdzającym,

że położna, po uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania czynności położnej, pracowała

jako położna w szpitalu lub uprawnionej w tym zakresie placówce służby zdrowia przez

okres co najmniej dwóch lat,

b)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej dwa lata lub 3 600 godzin i było

przeznaczone dla osób posiadających dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający

posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej

za opiekę ogólną,

c)

odbyło się w pełnym wymiarze i trwało co najmniej 18 miesięcy lub 3 000 godzin i było

przeznaczone dla osób posiadających dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający

posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej

za opiekę ogólną, po którym nastąpiła praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem

stwierdzającym, że położna, po uzyskaniu kwalifikacji do wykonywania czynności położnej,

pracowała jako położna w szpitalu lub uprawnionej w tym zakresie placówce służby zdrowia

przez okres co najmniej roku;

2a

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że dyplom, świadectwo lub inny dokument, o których mowa w pkt 2,

jest zgodny z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu, potwierdzony zaświadczeniem

wydanym przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

5)

przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, że nie została pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to

nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie pozbawienia

lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu;

6)

złoży oświadczenie, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu położnej.

2

Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, mogą być przedkładane w okresie

trzech miesięcy od dnia ich wystawienia.

3

Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 4, uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia wymagane do wykonywania zawodu położnej w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, którego obywatelem jest położna, lub w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, z którego położna przybywa; w przypadku gdy dokumenty tego rodzaju

nie są wymagane, za wystarczające uważa się dokumenty wydane w tym państwie odnoszące

się do stanu zdrowia.

1.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 4, uważa się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane

przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem

1)

29 czerwca 1977 r. w Królestwie Belgii, Republice Włoskiej, Republice Federalnej Niemiec,

Republice Francuskiej, Wielkim Księstwie Luksemburga i Królestwie Niderlandów,

2)

29 czerwca 1979 r. w Królestwie Danii, w Republice Irlandii i Zjednoczonym Królestwie

Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

3)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

4)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii i Królestwie Hiszpanii,

5)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Litewskiej,

6)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej pod warunkiem,

że dokument poświadczający formalne kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę

ogólną uprawnia do wykonywania zawodu pielęgniarki na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec,

7)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Słowenii,

8)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Estońskiej,

9)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Łotewskiej,

10)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,

11)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Królestwie

Norwegii, Republice Islandii,

12)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

13)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

14)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

15

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że osoba posługująca się

tymi dokumentami, wykonywała zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną przez

okres co najmniej trzech kolejnych lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia.

2.

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającym do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu położnej, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4,

uważa się dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez odpowiednie władze lub

organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli kształcenie zostało rozpoczęte

przed dniem

1)

23 stycznia 1983 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Federalnej Niemiec,

Republice Greckiej, Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Republice Włoskiej,

Wielkim Księstwie Luksemburga, Królestwie Niderlandów i Zjednoczonym Królestwie Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej,

2)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii i Republice Portugalii,

3)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Litewskiej,

4)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej pod warunkiem,

że dokument poświadczający formalne kwalifikacje położnej uprawnia do wykonywania

zawodu położnej na terytorium Republiki Federalnej Niemiec na tych samych zasadach

jak dokument poświadczający tego rodzaju kwalifikacje przyznany przez odpowiednie

władze lub organizacje Republiki Federalnej Niemiec,

5)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii, w przypadku Republiki Słowenii,

6)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Estońskiej,

7)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w przypadku

Republiki Łotewskiej,

8)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji,

9)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Królestwie

Norwegii, Republice Islandii,

10)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

11)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

12)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

13

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii

- oraz do dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu potwierdzającego posiadanie formalnych

kwalifikacji zostało dołączone zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że osoba posługująca się

tymi dokumentami wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej trzech kolejnych

lat z pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3.

W przypadku pielęgniarki, położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, której dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie

formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej nie odpowiada

dokumentom, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4, kwalifikacje

są uznawane po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez odpowiednie władze lub

organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającego, że te kwalifikacje

zostały uzyskane po odbyciu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej.

4.

W przypadku położnej będącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej posiadającej

dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji

do wykonywania zawodu położnej, której kształcenie zostało rozpoczęte przed dniem

3 października 1990 r. na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i

odpowiada wszystkim minimalnym wymogom kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii

Europejskiej, ale jest uznawane tylko pod warunkiem uzupełnienia go praktyką zawodową,

kwalifikacje są uznawane po przedstawieniu zaświadczenia wydanego przez odpowiednie

władze lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej, że wykonywał zawód

położnej w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez co najmniej dwa lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających datę wystawienia zaświadczenia.

5

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającymi do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 11 ust. 4, uważa się dokumenty wydane przez odpowiednie

władze w Rumunii i potwierdzające kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę

ogólną (Certificat de competenţe profesionale de asistent medical generalist) z wykształceniem

pomaturalnym uzyskanym w şcoală postliceală, jeżeli dokumenty te zostały wydane albo

kształcenie w tej szkole zostało rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2007 r. oraz do

tych dokumentów zostało dołączone zaświadczenie potwierdzające, że osoba posługująca

się tymi dokumentami rzeczywiście i zgodnie z prawem wykonywała zawód pielęgniarki

odpowiedzialnej za opiekę ogólną przez okres co najmniej pięciu kolejnych lat z siedmiu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, a wymieniona działalność obejmowała

pełną odpowiedzialność za planowanie, organizację i opiekę pielęgniarską nad pacjentem.

6

Za równoważne z dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem potwierdzającym posiadanie

formalnych kwalifikacji, uprawniającymi do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej

zawodu położnej, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4,

uważa się dokumenty potwierdzające kwalifikacje położnej (asistent medical obstetricăginecologi/pielęgniarka

w zakresie położnictwa i ginekologii) wydane przed dniem 1 stycznia 2007 r. przez

odpowiednie władze w Rumunii, jeżeli do tych dokumentów zostało dołączone zaświadczenie

potwierdzające, że osoba posługująca się tymi dokumentami rzeczywiście i zgodnie z

prawem wykonywała zawód położnej przez okres co najmniej pięciu kolejnych lat z siedmiu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

1

Pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej może

czasowo i okazjonalnie wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawód pielęgniarki,

położnej bez konieczności stwierdzenia prawa wykonywania zawodu odpowiednio pielęgniarki

lub położnej, jeżeli przed rozpoczęciem po raz pierwszy czasowego i okazjonalnego

wykonywania zawodu złoży w okręgowej izbie pielęgniarek i położnych właściwej ze względu

na miejsce wykonywania zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze okazjonalnego i czasowego wykonywania zawodu pielęgniarki,

położnej, ze wskazaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo;

3)

zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stwierdzające, że zgodnie z prawem wykonuje zawód pielęgniarki,

położnej w tym państwie oraz że w momencie składania zaświadczenia nie obowiązuje

jej nawet tymczasowy zakaz wykonywania zawodu;

4)

zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stwierdzające, że posiada jeden z dyplomów, świadectw lub innych

dokumentów potwierdzających posiadanie formalnych kwalifikacji do wykonywania zawodu

pielęgniarki, położnej lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji

do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej;

5)

oświadczenie o posiadaniu polisy ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej dotyczącej

wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej lub posiadaniu innego dokumentu potwierdzającego

indywidualne lub zbiorowe środki zabezpieczenia w zakresie odpowiedzialności zawodowej.

2.

Jeżeli zaistniała nagła potrzeba udzielenia świadczenia przez pielęgniarkę, położną,

o której mowa w ust. 1, dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być złożone niezwłocznie

po udzieleniu świadczenia.

3

Pielęgniarka, położna zamierzająca czasowo i okazjonalnie wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w kolejnych latach, oświadczenia, o których mowa w ust.

1 pkt 1 oraz pkt 5, składa raz w roku.

4

Zaświadczenia oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, ponownie przedstawia się okręgowej

izbie pielęgniarek i położnych tylko w razie istotnej zmiany okoliczności potwierdzonych

zaświadczeniami lub dokumentami.

5

Pielęgniarka, położna, czasowo i okazjonalnie wykonująca zawód na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie ma obowiązku rejestracji swojej działalności w systemie ubezpieczeń celem

dokonania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniem zawodu. Jednakże

osoba ta jest zobowiązana poinformować właściwą instytucję ubezpieczeniową o tymczasowym

i okazjonalnym wykonywaniu zawodu przed jego rozpoczęciem, a w nagłych wypadkach -

po jego zakończeniu.

1.

Jeżeli Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowe rady pielęgniarek i położnych

posiadają informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które wystąpiło przed podjęciem

w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez pielęgniarkę, położną będącą obywatelem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu pielęgniarki, położnej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, informują o tym zdarzeniu państwo członkowskie

Unii Europejskiej, którego jest obywatelem lub z którego przybywa pielęgniarka, położna

i występują z wnioskiem o weryfikację tych informacji oraz o zawiadomienie o działaniach,

które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.

2.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych lub okręgowe rady pielęgniarek i położnych

mają obowiązek

1)

dokonania na wniosek odpowiednich władz lub organizacji państwa członkowskiego Unii

Europejskiej weryfikacji informacji, które mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie

zawodu pielęgniarki, położnej na terytorium tego państwa niezwłocznie, nie później

jednak niż w okresie trzech miesięcy od dnia przedstawienia informacji;

2)

informowania o wynikach weryfikacji, o której mowa w pkt 1, odpowiednie władze lub

organizacje wnioskującego państwa.

3.

Informacje uzyskane w ramach weryfikacji, o których mowa w ust. 1 i 2, Naczelna Rada

Pielęgniarek i Położnych oraz okręgowe rady pielęgniarek i położnych są obowiązane

zachować w tajemnicy.

4

Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji mogą być przedkładane w okresie trzech miesięcy

od dnia ich wystawienia.

Jeżeli pielęgniarka, położna będąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych

kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej inny niż dokumenty, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4, uznaje się go za równoważny

z tymi dokumentami, jeżeli przedstawi zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze

lub organizacje państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzające, że ten dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji został

uzyskany po ukończeniu kształcenia zgodnego z przepisami prawa Unii Europejskiej i

jest traktowany przez te władze lub organizacje za równoważny z dokumentami, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 4.

1

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo wykonywania zawodu obywatelowi

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który dyplom, świadectwo lub inny dokument

potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji pielęgniarki, położnej uzyskał w

państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli zostały spełnione

wymagania zawarte w przepisach prawa Unii Europejskiej dla kształcenia pielęgniarek

odpowiedzialnych za opiekę ogólną lub odpowiednio dla kształcenia położnych, a Rzeczpospolita

Polska jest pierwszym krajem Unii Europejskiej, w którym pielęgniarka, położna składa

wniosek o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu.

1a

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo wykonywania zawodu obywatelowi

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli państwo członkowskie Unii Europejskiej

potwierdziło kwalifikacje zawodowe pielęgniarki, położnej wydane przez państwo trzecie

oraz pielęgniarka, położna legitymuje się trzyletnim doświadczeniem zawodowym, zdobytym

na terytorium państwa członkowskiego, które uznało kwalifikacje zawodowe.

1b

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek o stwierdzenie prawa wykonywania

zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie spełnia wymagań

określonych w niniejszej ustawie, stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w przepisach

odrębnych.

2

Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu w sytuacji, o której mowa w ust. 1-1b, powinno

być dokonane nie później niż w ciągu 4 miesięcy od dnia złożenia wszystkich wymaganych

dokumentów określonych ustawą.

Okręgowa izba pielęgniarek i położnych, na wniosek pielęgniarki lub położnej będącej

członkiem tej izby, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że pielęgniarka lub położna posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje pielęgniarki lub położnej wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

3)

inne zaświadczenia wymagane przez odpowiednie władze lub organizacje państw członkowskich

Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

Do dnia 31 grudnia 2004 r. szkoły wyższe, które przed dniem wejścia w życie ustawy

rozpoczęły kształcenie na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczone dla

pielęgniarek lub położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum

medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki

i położnej, dostosują to kształcenie do warunków określonych w art. 11.

1.

Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu stwierdza, na wniosek

osoby zainteresowanej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych, właściwa ze względu

na miejsce przyszłego wykonywania zawodu.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych wydaje zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu

albo ograniczonym prawie wykonywania zawodu według ustalonego wzoru.

2a.

Stwierdzenie prawa wykonywania zawodu w odniesieniu do pielęgniarki, położnej będącej

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez okręgową radę pielęgniarek

i położnych powinno być dokonane niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 miesięcy

od dnia złożenia wszystkich wymaganych dokumentów określonych ustawą.

2b

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych po przyjęciu wniosku bezzwłocznie, jednak nie

później niż w terminie 1 miesiąca od jego złożenia, potwierdza otrzymanie wniosku

oraz informuje wnioskodawcę o ewentualnych brakach, wzywając go do ich uzupełnienia.

2c

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów, świadectw

lub innych dokumentów wydanych przez odpowiednie władze lub organizacje państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, okręgowa rada pielęgniarek i położnych zwraca się do odpowiednich

władz lub organizacji tego państwa o potwierdzenie autentyczności dyplomów, świadectw

lub innych dokumentów wydanych przez to państwo oraz o poświadczenie, że pielęgniarka,

położna zamierzająca wykonywać zawód w Rzeczypospolitej Polskiej uzyskała wykształcenie

zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w

ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 6 i 7, które wchodzą w życie z dniem 30 kwietnia

2004 r., oraz art. 3 pkt 4-6 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Do dokumentacji medycznej sporządzonej i udostępnionej przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, o której mowa w art. 12 ust. 1, może przyznać,

z zastrzeżeniem art. 11 ust. 4, prawo wykonywania zawodu pielęgniarki lub zawodu położnej

na stałe albo na czas określony cudzoziemcowi, który

1)

posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie koniecznym do wykonywania zawodu

pielęgniarki, położnej;

3)

przedstawił zaświadczenie o wykonywaniu zawodu pielęgniarki, położnej na podstawie

przepisów obowiązujących w państwie, w którym dotychczas wykonywał zawód;

4)

przedstawi zaświadczenie odpowiedniego organu państwa, którego jest obywatelem, że

nie został pozbawiony prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone

i nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia

prawa wykonywania zawodu;

5)

spełnia warunki, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, 4 i 5;

6)

odbył 12-miesięczny staż podyplomowy w zakładzie opieki zdrowotnej.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać prawo wykonywania zawodu osobie

nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej, która spełnia

warunki określone w ust. 1 pkt 2-4.

3.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych może przyznać cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który spełnia warunki określone w art. 11

ust. 2 pkt 2, 4 i 5, ograniczone prawo wykonywania zawodu na czas odbycia stażu podyplomowego

lub kształcenia podyplomowego.

Pielęgniarka, położna o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadająca prawa

wykonywania zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadająca to prawo w innym państwie,

może brać udział w naradzie pielęgniarskiej oraz udzielać świadczeń wymienionych w

art. 4 lub w art. 5, których potrzeba wynika z narady, jeżeli została zaproszona przez

1)

szpitale lub medyczne instytuty naukowo-badawcze;

2)

Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych lub właściwą okręgową radę pielęgniarek i położnych.

1.

Podjęcie wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej po upływie pięciu lat od ukończenia

stażu podyplomowego lub po przerwie w wykonywaniu zawodu dłuższej niż pięć lat wymaga

odbycia przeszkolenia.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych ustala program i sposób przeszkolenia, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie całkowitej albo częściowej niezdolności pielęgniarki,

położnej do wykonywania zawodu, spowodowanej jej stanem zdrowia, okręgowa rada pielęgniarek

i położnych powołuje komisję lekarską, zwaną dalej „komisją”, złożoną ze specjalistów

odpowiednich dziedzin medycyny.

2.

Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności pielęgniarki, położnej do wykonywania

zawodu.

3.

Pielęgniarka, położna, której sprawa dotyczy, obowiązana jest do stawienia się przed

komisją.

4.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, na podstawie orzeczenia komisji, podejmuje

uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo

o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych na okres trwania niezdolności.

5.

Pielęgniarka, położna, o której mowa w ust. 3, uprawniona jest do uczestnictwa, z

prawem zabrania głosu, w posiedzeniu okręgowej rady pielęgniarek i położnych w czasie

rozpatrywania jej sprawy.

6.

Jeżeli pielęgniarka, położna odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa

rada pielęgniarek i położnych na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna,

że dalsze wykonywanie zawodu lub ściśle określonych czynności zawodowych ze względu

na jej stan zdrowia nie jest możliwe - okręgowa rada pielęgniarek i położnych podejmuje

uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej albo o ograniczeniu

wykonywania określonych czynności zawodowych.

7.

Pielęgniarce, położnej, o której mowa w ust. 6, przysługuje prawo wniesienia odwołania

do Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia

o podjęciu uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych.

8.

Pielęgniarka, położna, w stosunku do której podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania

zawodu albo ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych, może wystąpić

do okręgowej rady pielęgniarek i położnych o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny

zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia

uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych.

9.

Postępowanie w sprawach określonych w ust. 1-6 jest poufne.

10.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

Akty wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 18 ust. 8 i 9, art. 19b ust. 2 i art. 66a ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.

o zakładach opieki zdrowotnej,

2)

art. 20 ust. 8 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej,

3)

art. 41 ust. 9 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

- zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 30 i art. 40 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, jednak nie dłużej niż do dnia 1 stycznia 2011 r.

1.

Prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej

wygasa w razie

1

utraty obywatelstwa polskiego, obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

albo statusu wynikającego z przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 4;

2)

utraty prawa stałego pobytu;

3)

utraty pełnej zdolności do czynności prawnych;

4)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

2.

Wygaśnięcie prawa wykonywania zawodu albo ograniczonego prawa wykonywania zawodu,

z przyczyn określonych w ust. 1, powoduje wykreślenie z rejestru właściwej okręgowej

izby pielęgniarek i położnych, której członkiem była pielęgniarka lub położna.

Pielęgniarka, położna wykonuje zawód zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, dostępnymi

jej metodami i środkami, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną starannością.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 ust.

1 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Pielęgniarka, położna ma obowiązek udzielić pomocy w każdym przypadku niebezpieczeństwa

utraty życia, poważnego uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami

zawodowymi.

1.

Pielęgniarka, położna ma obowiązek poinformować pacjenta o jego prawach.

2.

Pielęgniarka, położna udziela pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu informacji

o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie koniecznym do sprawowania opieki pielęgnacyjnej.

3

Pielęgniarka, położna ma obowiązek prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej

w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 i Nr 76, poz. 641).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

1.

Pielęgniarka, położna ma obowiązek do zachowania w tajemnicy informacji związanych

z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią odrębne przepisy;

2)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

3)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy;

4)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń.

3

Pielęgniarka, położna, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,

jest związana tajemnicą również po śmierci pacjenta.

4.

Pielęgniarka, położna nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających

identyfikację pacjenta, bez jego zgody.

1.

Osoby, które do dnia wejścia w życie ustawy zostały skierowane na szkolenie, staż

i przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, kontynuują je na zasadach określonych w

dotychczasowych przepisach.

1.

Pielęgniarka, położna zobowiązana jest do wykonywania zleceń lekarskich odnotowanych

w dokumentacji medycznej.

2.

Zapis w dokumentacji medycznej, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zleceń wykonywanych

podczas zabiegów ratujących życie pacjenta i w sytuacjach grożących bezpośrednim niebezpieczeństwem

utraty życia lub poważnym uszczerbkiem na zdrowiu pacjenta.

3.

Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania od lekarza informacji o stanie zdrowia pacjenta,

rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym

do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka, położna ma prawo domagać się od

lekarza, który wydał zlecenie, by uzasadnił potrzebę wykonania tego zlecenia.

5.

W wyjątkowych przypadkach pielęgniarka, położna ma prawo odmówić wykonania zlecenia

lekarskiego, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie.

6.

Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania pełnej informacji o celowości, planowanym

przebiegu i dających się przewidzieć skutkach eksperymentu medycznego, w którym ma

uczestniczyć.

7.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka, położna może odmówić uczestniczenia

w eksperymencie, podając przyczynę odmowy na piśmie.

Pielęgniarka, położna może powstrzymać się, po uprzednim powiadomieniu na piśmie przełożonego,

od wykonania świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem, z zastrzeżeniem

art. 19.

Pielęgniarce, położnej, wykonującej zawód na podstawie umowy o pracę lub w przypadku,

o którym mowa w art. 19, przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariusza

publicznego.

Prowadzenie

1)

indywidualnej praktyki pielęgniarek, położnych,

2)

indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęgniarek, położnych albo

3)

grupowej praktyki pielęgniarek, położnych

- jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

1.

Pielęgniarka, położna może wykonywać indywidualną praktykę pielęgniarki, położnej

lub indywidualną specjalistyczną praktykę pielęgniarki, położnej, zwanych dalej odpowiednio

„indywidualną praktyką” albo „indywidualną specjalistyczną praktyką”, po uzyskaniu

wpisu odpowiednio do rejestru indywidualnych praktyk albo rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk prowadzonych przez okręgową radę pielęgniarek i położnych

właściwą ze względu na miejsce wykonywania praktyki.

2

Pielęgniarka, położna wykonująca indywidualną praktykę jest obowiązana spełniać następujące

warunki

1)

posiadać prawo wykonywania zawodu;

2)

nie może być

a)

zawieszona w prawie wykonywania zawodu ani ograniczona w wykonywaniu określonych czynności

zawodowych na podstawie przepisów ustawy lub art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. Nr 41, poz. 178, z późn. zm.,

b)

ukarana karą zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

c)

pozbawiona uprawnienia do wykonywania zawodu orzeczeniem przez sąd środka karnego

albo przez sąd lub prokuratora środka zapobiegawczego zakazu wykonywania zawodu;

3)

posiadać pomieszczenie wyposażone w aparaturę i sprzęt medyczny, w którym będzie wykonywana

praktyka, oraz opinię państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o spełnieniu

warunków umożliwiających udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

ust. 4 pkt 2 i art. 27;

4)

uzyskać wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

3

Pielęgniarka, położna wykonująca indywidualną specjalistyczną praktykę jest obowiązana

1)

spełniać warunki, o których mowa w ust. 2;

2)

posiadać specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa lub innej dziedzinie mającej zastosowanie

w ochronie zdrowia.

4

Pielęgniarka, położna wykonująca indywidualną praktykę lub indywidualną specjalistyczną

praktykę wyłącznie w miejscu wezwania jest obowiązana

1)

spełniać warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, oraz, w przypadku indywidualnej

specjalistycznej praktyki, warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 2;

2)

posiadać sprzęt medyczny umożliwiający udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych

w miejscu zamieszkania lub stałego pobytu pacjenta;

3)

posiadać adres praktyki oraz adres przechowywania dokumentów medycznych.

5

Pielęgniarka, położna, która zamierza prowadzić indywidualną praktykę, indywidualną

praktykę wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualną specjalistyczną praktykę lub indywidualną

specjalistyczną praktykę wyłącznie w miejscu wezwania, w celu uzyskania wpisu do rejestru,

o którym mowa w ust. 1, jest obowiązana złożyć wniosek, który zawiera następujące

informacje

1)

imię i nazwisko pielęgniarki, położnej oraz adres jej miejsca zamieszkania;

2)

numer prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, położnej;

3)

dane dotyczące wyposażenia w aparaturę i sprzęt medyczny, a w przypadku indywidualnej

praktyki i indywidualnej specjalistycznej praktyki także dane dotyczące pomieszczenia;

4)

adres praktyki oraz adres przechowywania dokumentów medycznych i sprzętu medycznego,

w przypadku wykonywania praktyki wyłącznie w miejscu wezwania;

5)

numer w ewidencji działalności gospodarczej;

6)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile pielęgniarka, położna taki numer posiada.

5a

Do wniosku, o którym mowa w ust. 5, pielęgniarka, położna dołącza następujące dokumenty

1)

dokument potwierdzający prawo pielęgniarki, położnej do korzystania z pomieszczenia,

w którym ma być wykonywana indywidualna praktyka lub indywidualna specjalistyczna

praktyka;

2)

dokumenty potwierdzające prawo pielęgniarki, położnej do korzystania z pomieszczenia

i środków łączności, w którym będą przyjmowane wezwania, będzie przechowywana dokumentacja

medyczna i sprzęt medyczny, w przypadku gdy pielęgniarka, położna ma zamiar wykonywać

indywidualną praktykę lub indywidualną specjalistyczną praktykę w miejscu wezwania;

3)

opinię o spełnianiu warunków umożliwiających udzielanie w danym pomieszczeniu określonych

świadczeń zdrowotnych wydaną przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego,

właściwego ze względu na miejsce, w którym ma być wykonywana indywidualna praktyka

lub indywidualna specjalistyczna praktyka;

4)

zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

6

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 5, pielęgniarka, położna składa oświadczenie

następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru praktyk indywidualnych lub rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej odpowiednio w

zakresie praktyki zgłoszonej we wniosku, określone w ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

”

.

7.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

imię i nazwisko pielęgniarki, położnej oraz jej adres;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia.

8

Za równoznaczne z indywidualną praktyką lub indywidualną specjalistyczną praktyką

w rozumieniu ustawy uważa się wykonywanie zawodu pielęgniarki, położnej poza zakładem

opieki zdrowotnej na podstawie umowy cywilnoprawnej. Przepisy ust. 1-3 stosuje się

odpowiednio.

1.

Pielęgniarki, położne w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mogą prowadzić grupową

praktykę w formie spółki cywilnej lub partnerskiej.

2.

Grupowa praktyka pielęgniarek, położnych może rozpocząć działalność po uzyskaniu wpisu

do rejestru grupowych praktyk prowadzonego przez okręgową radę pielęgniarek i położnych

właściwą ze względu na miejsce wykonywania praktyki.

3.

W ramach grupowej praktyki pielęgniarek, położnych mogą być udzielane świadczenia

zdrowotne wyłącznie przez pielęgniarki, położne będące wspólnikami spółki, o której

mowa w ust. 1, spełniające warunki określone w art. 25 ust. 2 pkt 1 i 2 lub ust. 2

pkt 1 i 2 i ust. 3 pkt 2.

4.

Pielęgniarki, położne zamierzające udzielać świadczeń zdrowotnych w ramach grupowej

praktyki w celu uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane

złożyć wniosek, który powinien zawierać następujące dane

1)

listę pielęgniarek, położnych wspólników spółki, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy albo wspólników

spółki cywilnej;

2)

określone w art. 25 ust. 5 pkt 2-4 oraz dane o spełnieniu przez pielęgniarki, położne

warunków, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 i 2 lub ust. 2 pkt 1, 2 i ust. 3 pkt

2;

3)

numer ewidencji działalności gospodarczej albo wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, uprawniona pielęgniarka, położna wspólnik spółki

dołącza dokumenty, o których mowa w art. 25 ust. 5a pkt 1 i 3, umowę spółki, o której

mowa w ust. 1, albo jej kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem, a także

zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej albo odpis z Krajowego Rejestru

Sądowego.

6.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, pielęgniarki, położne zamierzające udzielać

świadczeń zdrowotnych w ramach grupowej praktyki składają oświadczenie następującej

treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru grupowych praktyk pielęgniarek, położnych

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie grupowej

praktyki pielęgniarek, położnych, określone w ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

”

.

7.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, a w przypadku spółki cywilnej imiona

i nazwiska wspólników oraz ich adresy zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy albo wspólników spółki

cywilnej, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8.

Do grupowej praktyki wykonywanej przez pielęgniarki, położne wyłącznie w miejscu wezwania

stosuje się przepisy ust. 4 pkt 1 i 3 oraz art. 25 ust. 4 i ust. 5a pkt 2.

9.

Grupowa praktyka pielęgniarek, położnych może być wykonywana na podstawie umowy cywilnoprawnej

zawartej z podmiotem innym niż zakład opieki zdrowotnej.

10.

Wykonywanie grupowej praktyki pielęgniarek, położnych, o której mowa w ust. 1, nie

jest prowadzeniem zakładu opieki zdrowotnej.

Pielęgniarki, położne prowadzące indywidualną praktykę, indywidualną specjalistyczną

praktykę oraz grupową praktykę pielęgniarek, położnych są obowiązane zgłosić zmianę

danych objętych wpisem do rejestrów w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawie dokonywania wpisów do rejestrów indywidualnych

praktyk, indywidualnych specjalistycznych praktyk, grupowych praktyk pielęgniarek

i położnych,

2)

wzory wniosków o wpis do rejestrów,

3)

wzory zaświadczeń o wpisie do rejestrów oraz sposób prowadzenia rejestrów

- mając na uwadze dane, jakie powinny zawierać wnioski i zaświadczenia.

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku,

o którym mowa w art. 25 ust. 5 lub 25a ust. 4, i oświadczenia, o którym mowa w art.

25 ust. 5a lub art. 25a ust. 6, po sprawdzeniu spełnienia warunków wykonywania działalności

w zakresie indywidualnej praktyki, indywidualnej praktyki wykonywanej wyłącznie w

miejscu wezwania, indywidualnej specjalistycznej praktyki, indywidualnej specjalistycznej

praktyki wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania oraz grupowej praktyki, dokonuje

wpisu do rejestru indywidualnych praktyk, indywidualnych specjalistycznych praktyk

lub grupowych praktyk oraz wydaje pielęgniarce, położnej lub grupowej praktyce zaświadczenie

o wpisie do rejestru.

2.

Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia

wpływu tego wniosku do tego organu upłynęło 40 dni, wnioskodawca może rozpocząć działalność

po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy

to przypadku, gdy organ wezwał tego wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie

później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,

o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia

wniosku o wpis.

1.

Indywidualną praktykę, indywidualną specjalistyczną praktykę i grupową praktykę pielęgniarek,

położnych prowadzi się w pomieszczeniach i przy użyciu urządzeń, które odpowiadają

określonym wymaganiom technicznym i sanitarnym, chyba że przepisy ustawy stanowią

inaczej.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim

powinny odpowiadać pod względem technicznym i sanitarnym urządzenia i pomieszczenia,

w których można wykonywać indywidualną praktykę i grupową praktykę pielęgniarek i

położnych, oraz wymagania, jakim powinien odpowiadać sprzęt medyczny, o którym mowa

w art. 25 ust. 4 pkt 2, mając na względzie właściwy poziom udzielanych świadczeń zdrowotnych

oraz bezpieczeństwo pacjentów.

W przypadku gdy indywidualna praktyka, indywidualna specjalistyczna praktyka i grupowa

praktyka pielęgniarek, położnych jest wykonywana na zasadach określonych w art. 25

ust. 8 oraz w art. 25a ust. 9, obowiązek spełnienia warunków, o których mowa w art.

25 ust. 2 pkt 3, spoczywa na podmiocie, który zawarł odpowiednią umowę, z wyłączeniem

sytuacji, w której pomieszczenie, sprzęt i aparatura medyczna nie stanowią własności

tego podmiotu.

1.

Grupowa praktyka pielęgniarek, położnych nie może być wykonywana w publicznym zakładzie

opieki zdrowotnej na podstawie umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

2

Pielęgniarka, położna może wykonywać w zakładzie opieki zdrowotnej dodatkową opiekę

pielęgnacyjną, o której mowa w art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z pacjentem, osobą bliską, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta, lub opiekunem prawnym.

Jeżeli pielęgniarka, położna zamierzająca wykonywać indywidualną praktykę, indywidualną

specjalistyczną praktykę lub co najmniej jedna z pielęgniarek, położnych grupowej

praktyki jest członkiem innej okręgowej izby pielęgniarek i położnych, w uzasadnionych

przypadkach okręgowa rada pielęgniarek i położnych może podjąć uchwałę o zarejestrowaniu

tej praktyki.

1.

Wpis do rejestrów, o których mowa w art. 25 ust. 1 i art. 25a ust. 2, podlega opłacie.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód właściwej okręgowej rady pielęgniarek

i położnych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za dokonanie wpisu,

o którym mowa w art. 25 ust. 1 i art. 25a ust. 2, z uwzględnieniem kosztów związanych

z postępowaniem w sprawie dokonania wpisu oraz rodzaju praktyki objętej wpisem.

1.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych dokonuje wykreślenia wpisu w rejestrze indywidualnych

praktyk lub indywidualnych specjalistycznych praktyk w przypadku

1)

niespełniania warunków wykonywania działalności, o których mowa w art. 25 i art. 26

ust. 1;

2)

skreślenia pielęgniarki, położnej z listy członków okręgowej izby pielęgniarek i położnych

z przyczyn określonych w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych dokonuje wykreślenia wpisu w rejestrze grupowych

praktyk w przypadku niespełniania warunków wykonywania działalności, o których mowa

w art. 25a oraz art. 26 ust. 1.

1.

Nadzór nad indywidualną praktyką, indywidualną specjalistyczną praktyką oraz nad grupową

praktyką pielęgniarek, położnych sprawuje właściwa okręgowa rada pielęgniarek i położnych.

2.

Okręgowa rada pielęgniarek i położnych jest uprawniona w ramach nadzoru do

1)

przeprowadzania czynności kontrolnych, a w szczególności

a)

wizytacji pomieszczeń, w których udzielane są świadczenia, o których mowa w art. 4

lub art. 5,

b

obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń w ramach praktyki,

c)

żądania informacji i udostępniania dokumentacji medycznej;

2)

wydawania zaleceń pokontrolnych, mających na celu usunięcie stwierdzonych braków i

wadliwości.

1.

Wpis do rejestru indywidualnych praktyk, indywidualnych specjalistycznych praktyk

i grupowych praktyk, odmowa wpisu, zmiana wpisu do tych rejestrów oraz skreślenie

z nich następują w formie uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych.

2.

Od uchwał, o których mowa w ust. 1, pielęgniarce, położnej przysługuje odwołanie do

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, która podejmuje w tej sprawie uchwałę.

3.

Do uchwał samorządu pielęgniarek i położnych w sprawach, o których mowa w ust. 1,

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

4.

Na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, o której mowa w ust. 1, służy

zainteresowanemu skarga do sądu administracyjnego.

(uchylony).

1.

Kto, nie będąc uprawnionym, udziela zawodowo świadczeń, o których mowa w art. 4 lub

art. 5, podlega karze grzywny.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. Nr 41, poz. 178 i z 1996 r. Nr 24, poz. 110) w art. 3 skreśla się wyrazy „i „asystentkę pielęgniarską””.

(pominięte).

1.

Pielęgniarka, położna, która uzyskała kwalifikacje zawodowe wymagane do otrzymania

prawa wykonywania zawodu przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowuje te uprawnienia.

2.

Pielęgniarka, położna, która uzyska kwalifikacje zawodowe wymagane do otrzymania prawa

wykonywania zawodu w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, otrzymuje prawo

wykonywania zawodu na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów.

3.

Pielęgniarka, położna, która rozpoczęła specjalizację na podstawie dotychczas obowiązujących

przepisów, odbywa ją zgodnie z tymi przepisami.

Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawiania, zawieszania prawa wykonywania zawodu,

wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Pielęgniarka, położna, która prowadzi indywidualną praktykę na podstawie dotychczas

obowiązujących przepisów, obowiązana jest uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art.

25 ust. 1, w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1

Pielęgniarka, położna, która na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów uzyskała

zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu pielęgniarki lub położnej, powinna uzyskać

we właściwej okręgowej radzie pielęgniarek i położnych zaświadczenie o prawie wykonywania

zawodu, według ustalonego wzoru zgodnie z art. 12 ust. 2, do dnia 31 grudnia 2001 r.

2

Zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu wydane na podstawie przepisów obowiązujących

przed dniem 28 grudnia 1999 r. traci moc po upływie terminu określonego w ust. 1.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy

dotychczas obowiązujące, o ile nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej jednak niż przez

okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw pracy na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym

do spraw zdrowia przekazuje w 2009 r., na wyodrębniony rachunek bankowy Ministerstwa

Zdrowia, środki Funduszu Pracy w kwocie 567 583 tys. zł z przeznaczeniem w 2009 r.

na

1)

staże podyplomowe oraz szkolenia specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których

mowa w przepisach o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2)

staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek i położnych, o których mowa w przepisach

o zawodach pielęgniarki i położnej.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, powinna określać w szczególności tryb przekazywania

otrzymanych środków oraz ich rozliczenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umów zawartych z

1)

marszałkami województw,

2)

wojewodami,

3)

jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi specjalizacje, o których mowa w art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, oraz podmiotami uprawnionymi do szkolenia specjalizacyjnego, o których mowa w art. 16 ust. 4a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty,

4)

organizatorami kształcenia, o których mowa w art. 10w ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

- środki, o których mowa w ust. 1, na cele określone w ust. 1.

(pominięty).

Wydatki faktycznie poniesione w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia wejścia

w życie ustawy przeznaczone odpowiednio z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest

1)

minister właściwy do spraw zdrowia oraz wojewoda - na staże podyplomowe oraz szkolenia

specjalizacyjne lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w przepisach o zawodach

lekarza i lekarza dentysty, a także staże podyplomowe oraz specjalizacje pielęgniarek

i położnych, o których mowa w przepisach o zawodach pielęgniarki i położnej,

2)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych - na zasiłki i świadczenia przedemerytalne oraz zasiłki

pogrzebowe wraz z kosztami obsługi ich wypłat przez ZUS, o których mowa w przepisach

o świadczeniach przedemerytalnych,

3)

wojewoda - na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, o których

mowa w art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

- są refundowane przez ministra właściwego do spraw pracy ze środków Funduszu Pracy

w ramach wydatków ujętych w planie finansowym Funduszu.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o położnych

(Dz. U. z 1934 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 110, poz. 976 oraz z 1991 r. Nr 41, poz. 178);

2)

ustawa z dnia 21 lutego 1935 r. o pielęgniarstwie

(Dz. U. Nr 27, poz. 199, z 1947 r. Nr 32, poz. 141 oraz z 1991 r. Nr 41, poz. 178).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 39, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy, z mocą od dnia 1 stycznia

2009 r.;

2)

art. 1 pkt 75 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2009 r.;

3)

art. 1 pkt 49, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

1.

Zezwolenia, licencje i zgody na wykonywanie działalności gospodarczej udzielone przed

dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zachowują ważność do dnia upływu terminu, na który zostały udzielone.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Do postępowań o udzielenie zamówienia wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy

oraz postępowań odwoławczych i kontroli, które ich dotyczą, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do umów w sprawach zamówień publicznych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 13 w zakresie dotyczącym przekazywania wstępnego ogłoszenia informacyjnego Urzędowi

Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

2)

art. 30 ust. 2 pkt 4 i ust. 4, art. 31 ust. 4, art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 40 ust.

3, art. 43 ust. 3 i ust. 4 pkt 2, art. 49 ust. 3,

3)

art. 49 ust. 4 w zakresie dotyczącym przekazywania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi

Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

4)

art. 52 ust. 3 pkt 2, art. 62 ust. 3, art. 90 ust. 4, art. 92 w zakresie dotyczącym

zawiadamiania o wyborze oferty Prezesa Urzędu, art. 95 ust. 2, art. 104 ust. 3, art.

108 pkt 2, art. 116 ust. 2, art. 118 ust. 4,

5)

art. 128 w zakresie dotyczącym przekazywania okresowego ogłoszenia informacyjnego

Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

6)

art. 132 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 133, art. 134, art. 135,

7)

art. 146 ust. 1 pkt 1 w zakresie dotyczącym niedopełnienia obowiązku przekazania ogłoszenia

o zamówieniu Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich,

8)

art. 154 pkt 16 w zakresie przedstawiania Komisji Europejskiej rocznego sprawozdania

o funkcjonowaniu systemu zamówień,

9)

art. 167, art. 168, art. 169, art. 177, art. 178

- które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.