Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. w części szczególnej po rozdziale XV dodaje się rozdział XVa w brzmieniu

„

Rozdział XVa

Umieszczanie tymczasowo aresztowanych i skazanych odbywających karę pozbawienia wolności

w wydzielonych pomieszczeniach lub pomieszczeniach dla osób zatrzymanych

Art. 223b.

§ 1.

Tymczasowo aresztowany po wniesieniu aktu oskarżenia lub skazany może być umieszczony

w wydzielonym pomieszczeniu Policji, Straży Granicznej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej przeznaczonym dla osób zatrzymanych, jeżeli jego konwojowanie z innej miejscowości,

w związku z udziałem w czynności sądowej, łączyłoby się z nadmiernymi trudnościami

lub kosztami.

§ 2.

Umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego w pomieszczeniu, o którym mowa

w § 1, z powodu jego udziału w czynności sądowej może nastąpić tylko na czas niezbędny

dla dokonania tej czynności. W razie odroczenia lub przerwy w jej wykonaniu na czas

powyżej 3 dni, tymczasowo aresztowanego lub skazanego przenosi się do właściwego aresztu

śledczego lub zakładu karnego.

§ 3.

Zarządzenia w tym przedmiocie wydaje prezes sądu rozpoznającego sprawę, w odniesieniu

do tymczasowo aresztowanego pozostającego do dyspozycji innego sądu - za zgodą tego

sądu, a w odniesieniu do skazanego - za zgodą właściwego sędziego penitencjarnego.

Art. 223c.

§ 1.

Na zarządzenia, o których mowa w art. 223b § 3, tymczasowo aresztowanemu lub skazanemu

przysługuje zażalenie do sądu odwoławczego.

§ 2.

Sąd rozpoznaje zażalenie bezzwłocznie. W razie uznania bezpodstawności umieszczenia

w pomieszczeniu, o którym mowa w art. 223b § 1, sąd poleca bezzwłoczne przeniesienie

tymczasowo aresztowanego lub skazanego do właściwego aresztu śledczego lub zakładu

karnego. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

Art. 223d.

§ 1.

Tymczasowo aresztowany lub skazany, konwojowany przez funkcjonariuszy Policji, Służby

Więziennej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego lub żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, może być umieszczony w pomieszczeniu

przeznaczonym dla osób zatrzymanych, na czas trwania przeszkody uniemożliwiającej

konwojowanie lub niezbędny ze względów humanitarnych. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje

dowódca konwoju. W czasie tym nie mogą być dokonywane czynności procesowe z udziałem

konwojowanego w sprawie, w związku z którą jest on konwojowany.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie

lub przyjęcie tymczasowo aresztowanego albo skazanego do aresztu śledczego lub zakładu

karnego oraz w razie nieprzewidzianego lądowania podczas przewozu drogą powietrzną

lub nieprzewidzianej przerwy w przewozie inną drogą osoby dostarczanej na zasadach

i w warunkach określonych w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonym w Rzymie dnia 17

lipca 1998 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 708). Decyzję w tym przedmiocie podejmuje odpowiednio komendant lub kierownik jednostki

Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego lub Żandarmerii Wojskowej.

§ 3.

Każdorazowe umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego ze względów humanitarnych

w pomieszczeniu, o którym mowa w § 1, może nastąpić na czas nie dłuższy niż 8 godzin.

Art. 223e.

§ 1.

Wobec tymczasowo aresztowanych i skazanych umieszczonych w pomieszczeniach, o których

mowa w art. 223b § 1, stosuje się odpowiednio przepisy regulaminu organizacyjno-porządkowego

wykonywania tymczasowego aresztowania, regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania

kary pozbawienia wolności, przepisy o nadzorze penitencjarnym, a także inne przepisy

regulujące wykonywanie tymczasowego aresztowania i kary pozbawienia wolności.

§ 2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

i Ministrem Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz pomieszczeń,

o których mowa w art. 223b § 1, w których mogą być odrębnie umieszczeni tymczasowo

aresztowani i skazani, oraz warunki, którym muszą one odpowiadać, uwzględniając potrzebę

zapewnienia warunków porównywalnych z określonymi dla aresztów śledczych i zakładów

karnych przy wykonywaniu tymczasowego aresztowania i kary pozbawienia wolności.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Tymczasowo aresztowany po wniesieniu aktu oskarżenia lub skazany może być umieszczony

w wydzielonym pomieszczeniu Policji, Straży Granicznej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej przeznaczonym dla osób zatrzymanych, jeżeli jego konwojowanie z innej miejscowości,

w związku z udziałem w czynności sądowej, łączyłoby się z nadmiernymi trudnościami

lub kosztami.

§ 2.

Umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego w pomieszczeniu, o którym mowa

w § 1, z powodu jego udziału w czynności sądowej może nastąpić tylko na czas niezbędny

dla dokonania tej czynności. W razie odroczenia lub przerwy w jej wykonaniu na czas

powyżej 3 dni, tymczasowo aresztowanego lub skazanego przenosi się do właściwego aresztu

śledczego lub zakładu karnego.

§ 3.

Zarządzenia w tym przedmiocie wydaje prezes sądu rozpoznającego sprawę, w odniesieniu

do tymczasowo aresztowanego pozostającego do dyspozycji innego sądu - za zgodą tego

sądu, a w odniesieniu do skazanego - za zgodą właściwego sędziego penitencjarnego.

§ 1.

Na zarządzenia, o których mowa w art. 223b § 3, tymczasowo aresztowanemu lub skazanemu

przysługuje zażalenie do sądu odwoławczego.

§ 2.

Sąd rozpoznaje zażalenie bezzwłocznie. W razie uznania bezpodstawności umieszczenia

w pomieszczeniu, o którym mowa w art. 223b § 1, sąd poleca bezzwłoczne przeniesienie

tymczasowo aresztowanego lub skazanego do właściwego aresztu śledczego lub zakładu

karnego. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.

§ 1.

Tymczasowo aresztowany lub skazany, konwojowany przez funkcjonariuszy Policji, Służby

Więziennej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego lub żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, może być umieszczony w pomieszczeniu

przeznaczonym dla osób zatrzymanych, na czas trwania przeszkody uniemożliwiającej

konwojowanie lub niezbędny ze względów humanitarnych. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje

dowódca konwoju. W czasie tym nie mogą być dokonywane czynności procesowe z udziałem

konwojowanego w sprawie, w związku z którą jest on konwojowany.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie

lub przyjęcie tymczasowo aresztowanego albo skazanego do aresztu śledczego lub zakładu

karnego oraz w razie nieprzewidzianego lądowania podczas przewozu drogą powietrzną

lub nieprzewidzianej przerwy w przewozie inną drogą osoby dostarczanej na zasadach

i w warunkach określonych w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonym w Rzymie dnia 17

lipca 1998 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 708). Decyzję w tym przedmiocie podejmuje odpowiednio komendant lub kierownik jednostki

Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego lub Żandarmerii Wojskowej.

§ 3.

Każdorazowe umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego ze względów humanitarnych

w pomieszczeniu, o którym mowa w § 1, może nastąpić na czas nie dłuższy niż 8 godzin.

§ 1.

Wobec tymczasowo aresztowanych i skazanych umieszczonych w pomieszczeniach, o których

mowa w art. 223b § 1, stosuje się odpowiednio przepisy regulaminu organizacyjno-porządkowego

wykonywania tymczasowego aresztowania, regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania

kary pozbawienia wolności, przepisy o nadzorze penitencjarnym, a także inne przepisy

regulujące wykonywanie tymczasowego aresztowania i kary pozbawienia wolności.

§ 2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

i Ministrem Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz pomieszczeń,

o których mowa w art. 223b § 1, w których mogą być odrębnie umieszczeni tymczasowo

aresztowani i skazani, oraz warunki, którym muszą one odpowiadać, uwzględniając potrzebę

zapewnienia warunków porównywalnych z określonymi dla aresztów śledczych i zakładów

karnych przy wykonywaniu tymczasowego aresztowania i kary pozbawienia wolności.