Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o zarządzaniu kryzysowym

W ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. Nr 89, poz. 590 oraz z 2009 r. Nr 11, poz. 59, Nr 65, poz. 553 i Nr 85, poz. 716) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publicznej będąca elementem

kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym,

przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu

w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwaniu ich skutków oraz odtwarzaniu

zasobów i infrastruktury krytycznej.

”

;

2)

w art. 3

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

sytuacji kryzysowej - należy przez to rozumieć sytuację wpływającą negatywnie na poziom

bezpieczeństwa ludzi, mienia w znacznych rozmiarach lub środowiska, wywołującą znaczne

ograniczenia w działaniu właściwych organów administracji publicznej ze względu na

nieadekwatność posiadanych sił i środków;

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

ochronie infrastruktury krytycznej - należy przez to rozumieć wszelkie działania zmierzające

do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej

w celu zapobiegania zagrożeniom, ryzykom lub słabym punktom oraz ograniczenia i neutralizacji

ich skutków oraz szybkiego odtworzenia tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków

oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjonowanie;

”

,

c)

w pkt 4 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

całokształt przedsięwzięć organizacyjnych mających na celu przygotowanie administracji

publicznej do zarządzania kryzysowego

”

;

d)

uchyla się pkt 5,

e)

w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7-11 w brzmieniu

„

7)

cyklu planowania - należy przez to rozumieć okresowe realizowanie etapów: analizowania,

programowania, opracowywania planu lub programu, jego wdrażanie, testowanie i uruchamianie;

8)

siatce bezpieczeństwa - należy przez to rozumieć zestawienie potencjalnych zagrożeń

ze wskazaniem podmiotu wiodącego przy ich usuwaniu oraz podmiotów współpracujących;

9)

mapie zagrożenia - należy przez to rozumieć mapę przedstawiającą obszar geograficzny

objęty zasięgiem zagrożenia z uwzględnieniem różnych scenariuszy zdarzeń;

10)

mapie ryzyka - należy przez to rozumieć mapę lub opis przedstawiający potencjalnie

negatywne skutki oddziaływania zagrożenia na ludzi, środowisko, mienie i infrastrukturę;

11)

zdarzeniu o charakterze terrorystycznym - należy przez to rozumieć sytuację powstałą

na skutek czynu określonego w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. lub zagrożenie zaistnienia takiego czynu, mogącego doprowadzić do sytuacji kryzysowej.

”

;

3)

art. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

Art. 4.

1.

Zadania z zakresu planowania cywilnego obejmują

1)

przygotowanie planów zarządzania kryzysowego;

2)

przygotowanie struktur uruchamianych w sytuacjach kryzysowych;

3)

przygotowanie i utrzymywanie zasobów niezbędnych do wykonania zadań ujętych w planie

zarządzania kryzysowego;

4)

utrzymywanie baz danych niezbędnych w procesie zarządzania kryzysowego;

5)

przygotowanie rozwiązań na wypadek zniszczenia lub zakłócenia funkcjonowania infrastruktury

krytycznej;

6)

zapewnienie spójności między planami zarządzania kryzysowego a innymi planami sporządzanymi

w tym zakresie przez właściwe organy administracji publicznej, których obowiązek wykonania

wynika z odrębnych przepisów.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, powinny uwzględniać

1)

zapewnienie funkcjonowania administracji publicznej w sytuacji kryzysowej;

2)

zapewnienie funkcjonowania i możliwości odtworzenia infrastruktury krytycznej;

3)

zapewnienie ciągłego monitorowania zagrożeń;

4)

racjonalne gospodarowanie siłami i środkami w sytuacjach kryzysowych;

5)

pomoc udzielaną ludności w zapewnieniu jej warunków przetrwania w sytuacjach kryzysowych.

Art. 5.

1.

Tworzy się Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego oraz wojewódzkie, powiatowe i gminne

plany zarządzania kryzysowego, zwane dalej „planami zarządzania kryzysowego”.

2.

W skład planów zarządzania kryzysowego wchodzą następujące elementy

1)

plan główny zawierający

a)

charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury

krytycznej, oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń,

b)

zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa,

c)

zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych;

2)

zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, a w tym

a)

zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,

b)

tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowanych

przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej,

c)

procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowych,

d)

współdziałanie między siłami, o których mowa w lit. b;

3)

załączniki funkcjonalne planu głównego określające

a)

procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną

infrastruktury krytycznej,

b)

organizację łączności,

c)

organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,

d)

zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,

e)

organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,

f)

organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej,

g)

organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru,

h)

wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie

zarządzania kryzysowego,

i)

zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód,

j)

procedury uruchamiania rezerw państwowych,

k)

wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się odpowiednio na terenie województwa,

powiatu lub gminy, objętej planem zarządzania kryzysowego,

l)

priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej.

3.

Plany zarządzania kryzysowego podlegają systematycznej aktualizacji, a cykl planowania

nie może być dłuższy niż dwa lata.

4.

Cykl planowania realizują właściwe organy administracji publicznej oraz podmioty przewidywane

do realizacji przedsięwzięć określonych w planie zarządzania kryzysowego, w zakresie

ich dotyczącym.

5.

Plany zarządzania kryzysowego uzgadnia się z kierownikami jednostek organizacyjnych,

w zakresie ich dotyczącym, planowanych do wykorzystania przy realizacji przedsięwzięć

określonych w planie.

”

;

4)

po art. 5 dodaje się art. 5a i 5b w brzmieniu

„

Art. 5a.

1.

Na potrzeby Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego, ministrowie kierujący działami

administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych oraz wojewodowie sporządzają

Raport o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego, zwany dalej „Raportem”.

2.

Koordynację przygotowania Raportu zapewnia dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa,

a w części dotyczącej zagrożeń o charakterze terrorystycznym, mogących doprowadzić

do sytuacji kryzysowej, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3.

Raport jest dokumentem zawierającym następujące elementy

1)

wskazanie najważniejszych zagrożeń przez stworzenie mapy ryzyka;

2)

określenie celów strategicznych;

3)

określenie priorytetów w reagowaniu na określone zagrożenia;

4)

wskazanie sił i środków niezbędnych do osiągnięcia celów strategicznych;

5)

programowanie zadań w zakresie poprawy bezpieczeństwa przez uwzględnianie regionalnych

i lokalnych inicjatyw;

6)

wnioski zawierające hierarchicznie uporządkowaną listę przedsięwzięć niezbędnych do

osiągnięcia celów strategicznych.

4.

Raport przyjmuje Rada Ministrów w drodze uchwały.

5.

Kierunki działania wynikające z wniosków z Raportu stanowią element Krajowego Planu

Zarządzania Kryzysowego oraz są uwzględniane w planach zarządzania kryzysowego.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb i terminy opracowywania

Raportu, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa

narodowego.

Art. 5b.

1.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, Narodowy Program Ochrony Infrastruktury

Krytycznej, zwany dalej „programem”, którego celem jest stworzenie warunków do poprawy

bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej, w szczególności w zakresie

1)

zapobiegania zakłóceniom funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

2)

przygotowania na sytuacje kryzysowe mogące niekorzystnie wpłynąć na infrastrukturę

krytyczną;

3)

reagowania w sytuacjach zniszczenia lub zakłócenia funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

4)

odtwarzania infrastruktury krytycznej.

2.

Program określa

1)

narodowe priorytety, cele, wymagania oraz standardy, służące zapewnieniu sprawnego

funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

2)

ministrów kierujących działami administracji rządowej i kierowników urzędów centralnych

odpowiedzialnych za systemy, o których mowa w art. 3 pkt 2;

3)

szczegółowe kryteria pozwalające wyodrębnić obiekty, instalacje, urządzenia i usługi

wchodzące w skład systemów infrastruktury krytycznej, biorąc pod uwagę ich znaczenie

dla funkcjonowania państwa i zaspokojenia potrzeb obywateli.

3.

Program przygotowuje dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa we współpracy z ministrami

i kierownikami urzędów centralnych odpowiedzialnymi za systemy, o których mowa w art.

3 pkt 2, oraz właściwymi w sprawach bezpieczeństwa narodowego.

4.

Programem obejmuje się infrastrukturę krytyczną w podziale na systemy, o których mowa

w art. 3 pkt 2.

5.

Program podlega aktualizacji nie rzadziej niż raz na dwa lata.

6.

Do programu stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych.

7.

Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa

1)

na podstawie szczegółowych kryteriów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, we współpracy

z odpowiednimi ministrami odpowiedzialnymi za systemy, sporządza jednolity wykaz obiektów,

instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem

na systemy;

2)

opracowuje wyciągi z wykazu infrastruktury krytycznej, o którym mowa w pkt 1, znajdującej

się w danym systemie oraz przekazuje je ministrom i kierownikom urzędów centralnych

odpowiedzialnym za dany system;

3)

opracowuje wyciągi z wykazu infrastruktury krytycznej, o którym mowa w pkt 1, znajdującej

się na terenie województw oraz przekazuje je właściwym wojewodom;

4)

informuje o ujęciu w wykazie, o którym mowa w pkt 1, obiektów, instalacji lub urządzeń

- ich właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych.

8.

Właściwi wojewodowie, jeżeli istnieje potrzeba wynikająca z wojewódzkiego planu zarządzania

kryzysowego, są upoważnieni do przekazywania niezbędnej informacji o infrastrukturze

krytycznej na terenie województwa właściwemu organowi administracji publicznej działającemu

na tym terenie, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji określonych w ustawie

obowiązków i współpracy w zakresie programu przez organy administracji publicznej

i służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe z właścicielami oraz posiadaczami

samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji, urządzeń i usług infrastruktury krytycznej

oraz innymi organami i służbami publicznymi, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej.

”

;

5)

w art. 6

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

gromadzenie i przetwarzanie informacji dotyczących zagrożeń infrastruktury krytycznej;

”

,

-

uchyla się pkt 2,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odtwarzanie infrastruktury krytycznej;

”

,

b)

uchyla się ust. 2-4,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Właściciele oraz posiadacze samoistni i zależni obiektów, instalacji lub urządzeń

infrastruktury krytycznej mają obowiązek ich ochrony, w szczególności przez przygotowanie

i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej

oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących

funkcjonowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia.

”

,

d)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Właściciele, posiadacze samoistni i zależni, o których mowa w ust. 5, mają obowiązek

wyznaczyć, w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 5b

ust. 7 pkt 4, osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z podmiotami właściwymi

w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej.

”

,

e)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Jeżeli dla obiektów, instalacji, urządzeń i usług infrastruktury krytycznej istnieją,

tworzone na podstawie innych przepisów, plany odpowiadające wymogom planu ochrony

infrastruktury krytycznej, uznaje się, iż wymóg posiadania takiego planu jest spełniony.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób tworzenia, aktualizacji oraz strukturę planów, o których mowa w ust. 5,

2)

warunki i tryb uznania spełnienia obowiązku posiadania planu odpowiadającego wymogom

planu ochrony infrastruktury krytycznej

- uwzględniając potrzebę zapewnienia ciągłości funkcjonowania infrastruktury krytycznej.

”

;

6)

w art. 7 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prezes Rady Ministrów, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa,

w drodze zarządzenia, wykaz przedsięwzięć i procedur systemu zarządzania kryzysowego

z uwzględnieniem zobowiązań wynikających z członkostwa w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego

oraz organy odpowiedzialne za ich uruchamianie.

”

;

7)

w art. 8

a)

w ust. 3

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

ministrowie kierujący działami administracji rządowej

a)

administracja publiczna,

b)

budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa,

c)

finanse publiczne,

d)

gospodarka,

e)

gospodarka morska,

f)

gospodarka wodna,

g)

instytucje finansowe,

h)

informatyzacja,

i)

kultura i ochrona dziedzictwa narodowego,

j)

łączność,

k)

oświata i wychowanie,

l)

rolnictwo,

m)

sprawiedliwość,

n)

środowisko,

o)

transport,

p)

zdrowie,

q)

praca,

r)

zabezpieczenie społeczne,

s)

Skarb Państwa;

”

,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska;

”

,

-

po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;

”

,

b)

uchyla się ust. 8;

8)

w art. 9

a)

w ust. 1

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

opiniowanie i przedkładanie Radzie Ministrów Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego;

”

,

-

uchyla się pkt 6,

-

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

opiniowanie projektu zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w art. 7 ust.

4;

”

,

-

uchyla się pkt 8 i 9,

b)

uchyla się ust. 2;

9)

w art. 10 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Dyrektor Centrum pełni funkcję sekretarza Zespołu, o którym mowa w art. 8 ust. 1.

”

;

10)

w art. 11

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Centrum zapewnia obsługę Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Zespołu i ministra

właściwego do spraw wewnętrznych w sprawach zarządzania kryzysowego oraz pełni funkcję

krajowego centrum zarządzania kryzysowego.

”

,

b)

w ust. 2

-

w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

opracowywanie i aktualizowanie Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego, we współpracy

z właściwymi komórkami organizacyjnymi urzędów obsługujących ministrów oraz kierowników

urzędów centralnych,

”

,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

uzgadnianie planów zarządzania kryzysowego sporządzanych przez ministrów kierujących

działami administracji rządowej i kierowników urzędów centralnych;

”

,

-

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

zapewnienie koordynacji polityki informacyjnej organów administracji publicznej w

czasie sytuacji kryzysowej;

”

,

-

pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6)

współdziałanie z podmiotami, komórkami i jednostkami organizacyjnymi Organizacji Traktatu

Północnoatlantyckiego i Unii Europejskiej oraz innych organizacji międzynarodowych,

odpowiedzialnymi za zarządzanie kryzysowe i ochronę infrastruktury krytycznej;

7)

organizowanie, prowadzenie i koordynacja szkoleń i ćwiczeń z zakresu zarządzania kryzysowego

oraz udział w ćwiczeniach krajowych i międzynarodowych;

”

,

-

pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

realizacja zadań z zakresu zapobiegania, przeciwdziałania i usuwania skutków zdarzeń

o charakterze terrorystycznym;

”

,

-

po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

współdziałanie z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie zapobiegania,

przeciwdziałania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

-

pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

realizacja zadań planistycznych i programowych z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej,

w tym opracowywanie i aktualizacja załącznika funkcjonalnego do Krajowego Planu Zarządzania

Kryzysowego dotyczącego ochrony infrastruktury krytycznej, a także współpraca, jako

krajowy punkt kontaktowy, z instytucjami Unii Europejskiej i Organizacji Traktatu

Północnoatlantyckiego oraz ich krajami członkowskimi w zakresie ochrony infrastruktury

krytycznej;

”

,

-

uchyla się pkt 12,

-

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

przygotowanie projektu zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, o którym mowa w art. 7

ust. 4;

”

,

-

dodaje się pkt 14 i 15 w brzmieniu

„

14)

informowanie, zgodnie z właściwością, podmiotów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i

3, o potencjalnych zagrożeniach oraz działaniach podjętych przez właściwe organy;

15)

współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów administracji publicznej.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Koszty związane z funkcjonowaniem Centrum są pokrywane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

”

;

11)

w art. 12

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ministrowie i kierownicy, o których mowa w ust. 1, opracowują plany zarządzania kryzysowego,

w których w szczególności uwzględnia się

1)

analizę i ocenę możliwości wystąpienia zagrożeń, w tym dla infrastruktury krytycznej

uwzględnionej w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1;

2)

szczegółowe sposoby i środki reagowania na zagrożenia oraz ograniczania i likwidacji

ich skutków;

3)

organizację monitoringu zagrożeń i realizację zadań stałego dyżuru w ramach podwyższania

gotowości obronnej państwa;

4)

organizację realizacji zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

Plany, o których mowa w ust. 2, są uzgadniane z dyrektorem Centrum i stanowią załączniki

funkcjonalne do Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego.

2b.

Ministrowie i kierownicy, o których mowa w ust. 1, na potrzeby realizacji zadań z

zakresu zarządzania kryzysowego tworzą zespoły zarządzania kryzysowego, w skład których

wchodzą kierujący właściwymi komórkami organizacyjnymi urzędu obsługującego ministra

lub kierownika, o których mowa w ust. 1, a także inne osoby przez nich wskazane.

2c.

Do zadań zespołów, o których mowa w ust. 2b, należy

1)

dokonywanie okresowej oceny zagrożeń na potrzeby Raportu;

2)

opiniowanie projektów planów zarządzania kryzysowego, o których mowa w ust. 2;

3)

opiniowanie wykazu obiektów, instalacji i urządzeń wchodzących w skład infrastruktury

krytycznej w ramach swoich właściwości;

4)

wypracowywanie wniosków i propozycji dotyczących zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom.

”

,

c)

uchyla się ust. 3;

12)

po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu

„

Art. 12a.

1.

Zadania z zakresu przeciwdziałania, zapobiegania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze

terrorystycznym są realizowane we współpracy z organami administracji rządowej właściwymi

w tych sprawach, w szczególności z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Organy administracji publicznej, posiadacze samoistni i zależni obiektów, instalacji

lub urządzeń infrastruktury krytycznej są obowiązani niezwłocznie przekazywać Szefowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będące w ich posiadaniu, informacje dotyczące

zagrożeń o charakterze terrorystycznym dla tej infrastruktury krytycznej, w tym zagrożeń

dla funkcjonowania systemów i sieci energetycznych, wodnokanalizacyjnych, ciepłowniczych

oraz teleinformatycznych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, a także

działań, które mogą prowadzić do zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, mienia w znacznych

rozmiarach, dziedzictwa narodowego lub środowiska.

3.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w przypadku podjęcia informacji o możliwości

wystąpienia sytuacji kryzysowej będącej skutkiem zdarzenia o charakterze terrorystycznym,

zagrażającego infrastrukturze krytycznej, życiu lub zdrowiu ludzi, mieniu w znacznych

rozmiarach, dziedzictwu narodowemu lub środowisku, może udzielać zaleceń organom i

podmiotom zagrożonym tymi działaniami oraz przekazywać im niezbędne informacje służące

przeciwdziałaniu zagrożeniom.

4.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o podjętych działaniach, o których mowa w

ust. 3, informuje dyrektora Centrum.

”

;

13)

w art. 13

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, do których zakresu działania

należą sprawy związane z zapewnieniem bezpieczeństwa narodowego, w tym ochrony ludności

lub gospodarczych podstaw bezpieczeństwa państwa, tworzą centra zarządzania kryzysowego.

”

,

b)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Obowiązek utworzenia centrum zarządzania kryzysowego uznaje się za spełniony jeżeli

organ, o którym mowa w ust. 1, utworzył komórkę organizacyjną w urzędzie go obsługującym

lub jednostkę organizacyjną jemu podległą lub nadzorowaną, odpowiedzialną za pełnienie

całodobowych dyżurów i stwarzającą gwarancję realizacji zadań, o których mowa w ust.

2.

”

;

14)

w art. 14

a)

w ust. 2

-

pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

kierowanie monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na

terenie województwa;

2)

realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym

a)

wydawanie starostom zaleceń do powiatowych planów zarządzania kryzysowego,

b)

zatwierdzanie powiatowych planów zarządzania kryzysowego,

c)

przygotowywanie i przedkładanie do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

wojewódzkiego planu zarządzania kryzysowego,

d)

realizacja wytycznych do wojewódzkich planów zarządzania kryzysowego;

3)

zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwiczeń i treningów z zakresu zarządzania

kryzysowego;

”

,

-

po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

współdziałanie z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie zapobiegania,

przeciwdziałania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

-

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

organizacja wykonania zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej;

”

,

-

uchyla się pkt 8,

b)

ust. 3-5 otrzymują brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii dyrektora Centrum,

wydaje, w drodze zarządzenia, wojewodom wytyczne do wojewódzkich planów zarządzania

kryzysowego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych zatwierdza wojewódzkie plany zarządzania kryzysowego

i ich aktualizacje, po zasięgnięciu opinii dyrektora Centrum.

5.

Zadania, o których mowa w ust. 2, wykonuje wojewoda we współpracy z właściwymi organami

administracji publicznej.

”

,

c)

w ust. 6 pkt 7-9 otrzymują brzmienie

„

7)

opracowywanie i aktualizacja wojewódzkiego planu zarządzania kryzysowego;

8)

przygotowywanie, w oparciu o analizę zagrożeń w poszczególnych powiatach, zaleceń

wojewody do powiatowych planów zarządzania kryzysowego;

9)

opiniowanie oraz przedkładanie do zatwierdzenia wojewodzie powiatowych planów zarządzania

kryzysowego;

”

,

d)

w ust. 8

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przygotowywanie propozycji działań i przedstawianie wojewodzie wniosków dotyczących

wykonania, zmiany lub zaniechania działań ujętych w wojewódzkim planie zarządzania

kryzysowego;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

opiniowanie wojewódzkiego planu zarządzania kryzysowego;

”

,

-

uchyla się pkt 5;

15)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Zarząd województwa uczestniczy w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego,

w tym planowania cywilnego, wynikających z jego kompetencji.

”

;

16)

w art. 17

a)

w ust. 2

-

pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

kierowanie monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na

terenie powiatu;

2)

realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym

a)

opracowywanie i przedkładanie wojewodzie do zatwierdzenia powiatowego planu zarządzania

kryzysowego,

b)

realizacja zaleceń do powiatowych planów zarządzania kryzysowego,

c)

wydawanie organom gminy zaleceń do gminnego planu zarządzania kryzysowego,

d)

zatwierdzanie gminnego planu zarządzania kryzysowego;

3)

zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwiczeń i treningów z zakresu zarządzania

kryzysowego;

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

zapobieganie, przeciwdziałanie i usuwanie skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

-

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

współdziałanie z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie przeciwdziałania,

zapobiegania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

organizacja i realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zadania, o których mowa w ust. 2, starosta wykonuje przy pomocy powiatowej administracji

zespolonej i jednostek organizacyjnych powiatu.

”

;

17)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Tworzy się powiatowe centra zarządzania kryzysowego.

2.

Powiatowe centra zarządzania kryzysowego zapewniają przepływ informacji na potrzeby

zarządzania kryzysowego oraz wykonują odpowiednio zadania, o których mowa w art. 16

ust. 2.

3.

Organizację, siedzibę oraz tryb pracy powiatowego centrum zarządzania kryzysowego,

w tym sposób całodobowego alarmowania członków zespołu zarządzania kryzysowego oraz

sposób zapewnienia całodobowego obiegu informacji w sytuacjach kryzysowych, określa

starosta.

4.

W miejscowościach będących jednocześnie siedzibami powiatów i miast na prawach powiatu,

na podstawie porozumienia zawartego między tymi jednostkami samorządu terytorialnego,

może być tworzone wspólne centrum zarządzania kryzysowego obejmujące zasięgiem działania

obszar obu jednostek samorządu terytorialnego.

”

;

18)

w art. 19 w ust. 2

a)

pkt 1-3 otrzymują brzmienie

„

1)

kierowanie monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagrożeń na

terenie gminy;

2)

realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym

a)

realizacja zaleceń do gminnego planu zarządzania kryzysowego,

b)

opracowywanie i przedkładanie staroście do zatwierdzenia gminnego planu zarządzania

kryzysowego;

3)

zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwiczeń i treningów z zakresu zarządzania

kryzysowego;

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

zapobieganie, przeciwdziałanie i usuwanie skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

c)

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

współdziałanie z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie przeciwdziałania,

zapobiegania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze terrorystycznym;

”

,

d)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

organizacja i realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej.

”

;

19)

w art. 20

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

całodobowe alarmowanie członków gminnego zespołu zarządzania kryzysowego, a w sytuacjach

kryzysowych zapewnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu informacji

oraz dokumentowania prowadzonych czynności;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Art. 18 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

”

;

20)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

Organy właściwe w sprawach zarządzania kryzysowego oraz dyrektor Centrum mają prawo

żądania udzielenia informacji, gromadzenia i przetwarzania danych niezbędnych do realizacji

zadań określonych w ustawie.

”

;

21)

art. 22 i 23 otrzymują brzmienie

„

Art. 22.

Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych,

wojewodowie, starostowie i wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast mogą powoływać

ekspertów do udziału w pracach właściwych zespołów zarządzania kryzysowego.

Art. 23.

1.

W zależności od skali zagrożenia atakiem o charakterze terrorystycznym lub sabotażowym,

Prezes Rady Ministrów, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych oraz wojewodowie,

w drodze zarządzenia, mogą wprowadzić odpowiedni stopień alarmowy.

2.

Rodzaje stopni alarmowych, warunki ich wprowadzenia oraz zadania wykonywane w ramach

poszczególnych stopni alarmowych określa się w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust.

4.

3.

Wyższy stopień alarmowy może być wprowadzony z pominięciem niższych stopni.

4.

Organy wymienione w ust. 1, w drodze zarządzenia, odwołują lub zmieniają stopień alarmowy.

”

;

22)

uchyla się art. 24;

23)

w art. 25

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego mogą uczestniczyć oddziały Sił

Zbrojnych, stosownie do ich przygotowania specjalistycznego, zgodnie z wojewódzkim

planem zarządzania kryzysowego.

”

,

b)

w ust. 3 uchyla się pkt 16;

24)

w art. 26 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W budżecie jednostki samorządu terytorialnego tworzy się rezerwę celową na realizację

zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości nie mniejszej niż 0,5%

wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne,

wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.

”

.

Zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publicznej będąca elementem

kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym,

przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu

w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych, usuwaniu ich skutków oraz odtwarzaniu

zasobów i infrastruktury krytycznej.

1.

Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego zostanie sporządzony w okresie jednego roku od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Plan, do czasu jego aktualizacji, może nie

zawierać załączników funkcjonalnych dotyczących infrastruktury krytycznej.

2.

Plany zarządzania kryzysowego, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, o której mowa

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zostaną sporządzone w terminie dziewięciu

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Plany reagowania kryzysowego, przygotowane na poziomie wojewódzkim, powiatowym i gminnym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pozostają w mocy do czasu ich aktualizacji,

o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

4.

Kryteria, o których mowa w art. 5b ust. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zostaną sporządzone w terminie trzech miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Wykaz, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, zostanie sporządzony w terminie sześciu miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

6.

Przepis art. 26 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, ma zastosowanie po raz pierwszy do opracowania budżetów jednostek samorządu

terytorialnego na 2011 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zadania z zakresu planowania cywilnego obejmują

1)

przygotowanie planów zarządzania kryzysowego;

2)

przygotowanie struktur uruchamianych w sytuacjach kryzysowych;

3)

przygotowanie i utrzymywanie zasobów niezbędnych do wykonania zadań ujętych w planie

zarządzania kryzysowego;

4)

utrzymywanie baz danych niezbędnych w procesie zarządzania kryzysowego;

5)

przygotowanie rozwiązań na wypadek zniszczenia lub zakłócenia funkcjonowania infrastruktury

krytycznej;

6)

zapewnienie spójności między planami zarządzania kryzysowego a innymi planami sporządzanymi

w tym zakresie przez właściwe organy administracji publicznej, których obowiązek wykonania

wynika z odrębnych przepisów.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, powinny uwzględniać

1)

zapewnienie funkcjonowania administracji publicznej w sytuacji kryzysowej;

2)

zapewnienie funkcjonowania i możliwości odtworzenia infrastruktury krytycznej;

3)

zapewnienie ciągłego monitorowania zagrożeń;

4)

racjonalne gospodarowanie siłami i środkami w sytuacjach kryzysowych;

5)

pomoc udzielaną ludności w zapewnieniu jej warunków przetrwania w sytuacjach kryzysowych.

1.

Tworzy się Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego oraz wojewódzkie, powiatowe i gminne

plany zarządzania kryzysowego, zwane dalej „planami zarządzania kryzysowego”.

2.

W skład planów zarządzania kryzysowego wchodzą następujące elementy

1)

plan główny zawierający

a)

charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wystąpienia, w tym dotyczących infrastruktury

krytycznej, oraz mapy ryzyka i mapy zagrożeń,

b)

zadania i obowiązki uczestników zarządzania kryzysowego w formie siatki bezpieczeństwa,

c)

zestawienie sił i środków planowanych do wykorzystania w sytuacjach kryzysowych;

2)

zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, a w tym

a)

zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,

b)

tryb uruchamiania niezbędnych sił i środków, uczestniczących w realizacji planowanych

przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowej,

c)

procedury reagowania kryzysowego, określające sposób postępowania w sytuacjach kryzysowych,

d)

współdziałanie między siłami, o których mowa w lit. b;

3)

załączniki funkcjonalne planu głównego określające

a)

procedury realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, w tym związane z ochroną

infrastruktury krytycznej,

b)

organizację łączności,

c)

organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrzegania i alarmowania,

d)

zasady informowania ludności o zagrożeniach i sposobach postępowania na wypadek zagrożeń,

e)

organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,

f)

organizację ratownictwa, opieki medycznej, pomocy społecznej oraz pomocy psychologicznej,

g)

organizację ochrony przed zagrożeniami charakterystycznymi dla danego obszaru,

h)

wykaz zawartych umów i porozumień związanych z realizacją zadań zawartych w planie

zarządzania kryzysowego,

i)

zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód,

j)

procedury uruchamiania rezerw państwowych,

k)

wykaz infrastruktury krytycznej znajdującej się odpowiednio na terenie województwa,

powiatu lub gminy, objętej planem zarządzania kryzysowego,

l)

priorytety w zakresie ochrony oraz odtwarzania infrastruktury krytycznej.

3.

Plany zarządzania kryzysowego podlegają systematycznej aktualizacji, a cykl planowania

nie może być dłuższy niż dwa lata.

4.

Cykl planowania realizują właściwe organy administracji publicznej oraz podmioty przewidywane

do realizacji przedsięwzięć określonych w planie zarządzania kryzysowego, w zakresie

ich dotyczącym.

5.

Plany zarządzania kryzysowego uzgadnia się z kierownikami jednostek organizacyjnych,

w zakresie ich dotyczącym, planowanych do wykorzystania przy realizacji przedsięwzięć

określonych w planie.

1.

Na potrzeby Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego, ministrowie kierujący działami

administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych oraz wojewodowie sporządzają

Raport o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego, zwany dalej „Raportem”.

2.

Koordynację przygotowania Raportu zapewnia dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa,

a w części dotyczącej zagrożeń o charakterze terrorystycznym, mogących doprowadzić

do sytuacji kryzysowej, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3.

Raport jest dokumentem zawierającym następujące elementy

1)

wskazanie najważniejszych zagrożeń przez stworzenie mapy ryzyka;

2)

określenie celów strategicznych;

3)

określenie priorytetów w reagowaniu na określone zagrożenia;

4)

wskazanie sił i środków niezbędnych do osiągnięcia celów strategicznych;

5)

programowanie zadań w zakresie poprawy bezpieczeństwa przez uwzględnianie regionalnych

i lokalnych inicjatyw;

6)

wnioski zawierające hierarchicznie uporządkowaną listę przedsięwzięć niezbędnych do

osiągnięcia celów strategicznych.

4.

Raport przyjmuje Rada Ministrów w drodze uchwały.

5.

Kierunki działania wynikające z wniosków z Raportu stanowią element Krajowego Planu

Zarządzania Kryzysowego oraz są uwzględniane w planach zarządzania kryzysowego.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb i terminy opracowywania

Raportu, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa

narodowego.

1.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, Narodowy Program Ochrony Infrastruktury

Krytycznej, zwany dalej „programem”, którego celem jest stworzenie warunków do poprawy

bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej, w szczególności w zakresie

1)

zapobiegania zakłóceniom funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

2)

przygotowania na sytuacje kryzysowe mogące niekorzystnie wpłynąć na infrastrukturę

krytyczną;

3)

reagowania w sytuacjach zniszczenia lub zakłócenia funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

4)

odtwarzania infrastruktury krytycznej.

2.

Program określa

1)

narodowe priorytety, cele, wymagania oraz standardy, służące zapewnieniu sprawnego

funkcjonowania infrastruktury krytycznej;

2)

ministrów kierujących działami administracji rządowej i kierowników urzędów centralnych

odpowiedzialnych za systemy, o których mowa w art. 3 pkt 2;

3)

szczegółowe kryteria pozwalające wyodrębnić obiekty, instalacje, urządzenia i usługi

wchodzące w skład systemów infrastruktury krytycznej, biorąc pod uwagę ich znaczenie

dla funkcjonowania państwa i zaspokojenia potrzeb obywateli.

3.

Program przygotowuje dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa we współpracy z ministrami

i kierownikami urzędów centralnych odpowiedzialnymi za systemy, o których mowa w art.

3 pkt 2, oraz właściwymi w sprawach bezpieczeństwa narodowego.

4.

Programem obejmuje się infrastrukturę krytyczną w podziale na systemy, o których mowa

w art. 3 pkt 2.

5.

Program podlega aktualizacji nie rzadziej niż raz na dwa lata.

6.

Do programu stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych.

7.

Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa

1)

na podstawie szczegółowych kryteriów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, we współpracy

z odpowiednimi ministrami odpowiedzialnymi za systemy, sporządza jednolity wykaz obiektów,

instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej z podziałem

na systemy;

2)

opracowuje wyciągi z wykazu infrastruktury krytycznej, o którym mowa w pkt 1, znajdującej

się w danym systemie oraz przekazuje je ministrom i kierownikom urzędów centralnych

odpowiedzialnym za dany system;

3)

opracowuje wyciągi z wykazu infrastruktury krytycznej, o którym mowa w pkt 1, znajdującej

się na terenie województw oraz przekazuje je właściwym wojewodom;

4)

informuje o ujęciu w wykazie, o którym mowa w pkt 1, obiektów, instalacji lub urządzeń

- ich właścicieli, posiadaczy samoistnych i zależnych.

8.

Właściwi wojewodowie, jeżeli istnieje potrzeba wynikająca z wojewódzkiego planu zarządzania

kryzysowego, są upoważnieni do przekazywania niezbędnej informacji o infrastrukturze

krytycznej na terenie województwa właściwemu organowi administracji publicznej działającemu

na tym terenie, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji określonych w ustawie

obowiązków i współpracy w zakresie programu przez organy administracji publicznej

i służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe z właścicielami oraz posiadaczami

samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji, urządzeń i usług infrastruktury krytycznej

oraz innymi organami i służbami publicznymi, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia

odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej.

1.

Zadania z zakresu przeciwdziałania, zapobiegania i usuwania skutków zdarzeń o charakterze

terrorystycznym są realizowane we współpracy z organami administracji rządowej właściwymi

w tych sprawach, w szczególności z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Organy administracji publicznej, posiadacze samoistni i zależni obiektów, instalacji

lub urządzeń infrastruktury krytycznej są obowiązani niezwłocznie przekazywać Szefowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będące w ich posiadaniu, informacje dotyczące

zagrożeń o charakterze terrorystycznym dla tej infrastruktury krytycznej, w tym zagrożeń

dla funkcjonowania systemów i sieci energetycznych, wodnokanalizacyjnych, ciepłowniczych

oraz teleinformatycznych istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, a także

działań, które mogą prowadzić do zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, mienia w znacznych

rozmiarach, dziedzictwa narodowego lub środowiska.

3.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w przypadku podjęcia informacji o możliwości

wystąpienia sytuacji kryzysowej będącej skutkiem zdarzenia o charakterze terrorystycznym,

zagrażającego infrastrukturze krytycznej, życiu lub zdrowiu ludzi, mieniu w znacznych

rozmiarach, dziedzictwu narodowemu lub środowisku, może udzielać zaleceń organom i

podmiotom zagrożonym tymi działaniami oraz przekazywać im niezbędne informacje służące

przeciwdziałaniu zagrożeniom.

4.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o podjętych działaniach, o których mowa w

ust. 3, informuje dyrektora Centrum.

Zarząd województwa uczestniczy w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego,

w tym planowania cywilnego, wynikających z jego kompetencji.

1.

Tworzy się powiatowe centra zarządzania kryzysowego.

2.

Powiatowe centra zarządzania kryzysowego zapewniają przepływ informacji na potrzeby

zarządzania kryzysowego oraz wykonują odpowiednio zadania, o których mowa w art. 16

ust. 2.

3.

Organizację, siedzibę oraz tryb pracy powiatowego centrum zarządzania kryzysowego,

w tym sposób całodobowego alarmowania członków zespołu zarządzania kryzysowego oraz

sposób zapewnienia całodobowego obiegu informacji w sytuacjach kryzysowych, określa

starosta.

4.

W miejscowościach będących jednocześnie siedzibami powiatów i miast na prawach powiatu,

na podstawie porozumienia zawartego między tymi jednostkami samorządu terytorialnego,

może być tworzone wspólne centrum zarządzania kryzysowego obejmujące zasięgiem działania

obszar obu jednostek samorządu terytorialnego.

Organy właściwe w sprawach zarządzania kryzysowego oraz dyrektor Centrum mają prawo

żądania udzielenia informacji, gromadzenia i przetwarzania danych niezbędnych do realizacji

zadań określonych w ustawie.

Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych,

wojewodowie, starostowie i wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast mogą powoływać

ekspertów do udziału w pracach właściwych zespołów zarządzania kryzysowego.

1.

W zależności od skali zagrożenia atakiem o charakterze terrorystycznym lub sabotażowym,

Prezes Rady Ministrów, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych oraz wojewodowie,

w drodze zarządzenia, mogą wprowadzić odpowiedni stopień alarmowy.

2.

Rodzaje stopni alarmowych, warunki ich wprowadzenia oraz zadania wykonywane w ramach

poszczególnych stopni alarmowych określa się w wykazie, o którym mowa w art. 7 ust.

4.

3.

Wyższy stopień alarmowy może być wprowadzony z pominięciem niższych stopni.

4.

Organy wymienione w ust. 1, w drodze zarządzenia, odwołują lub zmieniają stopień alarmowy.