Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji

1.

Ustawa określa

1)

zadania Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami;

2)

zasady funkcjonowania Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji;

3)

zasady zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

4)

zasady funkcjonowania Krajowego rejestru jednostek Kioto;

5)

zasady obrotu i zarządzania jednostkami Kioto;

6)

zasady funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji oraz Rachunku klimatycznego;

7)

warunki i zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

8)

warunki i zasady realizacji poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

projektów wspólnych wdrożeń,

b)

projektów mechanizmu czystego rozwoju.

2.

Wykaz gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza, objętych

systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, określa załącznik

do ustawy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

akredytowanej niezależnej jednostce - rozumie się przez to jednostkę upoważnioną do

oceny dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1, oraz weryfikacji

wielkości jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych

wdrożeń, wyłonioną lub wskazaną przez Komitet Nadzorujący;

2)

aktywności - rozumie się przez to parametry charakteryzujące działalność, której skutkiem

jest emisja: wielkość produkcji, wielkość zużycia surowców lub paliw, ilość wytworzonych

odpadów, przebyty dystans określony w kilometrach i masę przetransportowanych ładunków;

3)

bilansowaniu emisji - rozumie się przez to określanie i prognozowanie wielkości emisji,

emisji unikniętej, emisji zredukowanej oraz gromadzenie i przetwarzanie informacji

o tych wielkościach, przy wykorzystaniu danych gromadzonych na potrzeby polityki krajowej

oraz na potrzeby wypełnienia zobowiązań międzynarodowych;

4)

ekwiwalencie - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla (CO2) albo ilość innego gazu cieplarnianego stanowiącą odpowiednik jednego megagrama (1

Mg) dwutlenku węgla (CO2), obliczoną z wykorzystaniem odpowiedniego współczynnika ocieplenia;

5)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane w wyniku działalności człowieka, bezpośrednio

lub pośrednio do powietrza, gazy cieplarniane lub inne substancje;

6)

emisji unikniętej - rozumie się przez to wielkość emisji, jaka mogłaby zostać wprowadzona

do powietrza w danym roku z instalacji w ramach technologii stosowanych powszechnie

do wytwarzania określonego produktu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a na

skutek zastosowania innego rozwiązania technicznego lub technologicznego albo innych

surowców lub paliw w nowej instalacji nie została wprowadzona do powietrza;

7)

emisji zredukowanej - rozumie się przez to niewynikającą z obniżenia produkcji wielkość

emisji, jaka nie została wprowadzona do powietrza w danym roku z instalacji istniejącej

wskutek podjętych działań modernizacyjnych, mających na celu obniżenie wielkości emisji

przypadającej na jednostkę powstającego produktu lub jednostkę wykorzystywanego surowca,

materiału lub paliwa w zakładzie, na którego terenie jest położona instalacja;

8)

gospodarce leśnej - rozumie się przez to działalność w zakresie urządzania, ochrony

i zagospodarowywania lasu, utrzymywania 5 powiększania zasobów i upraw leśnych oraz

pozyskiwania, z wyjątkiem skupu, drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia i

płodów runa leśnego;

9)

instalacji - rozumie się przez to instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.;

10)

jednostce Kioto - rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji, jednostkę

przyznanej emisji, jednostkę redukcji emisji lub jednostkę pochłaniania;

11)

jednostce pochłaniania - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla

(CO2) pochłonięty w wyniku

a)

działalności człowieka mającej na celu zwiększenie pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) przez gleby użytkowane rolniczo,

b)

zmian sposobów użytkowania gruntów rolnych lub leśnych, w tym w zakresie zalesiania,

ponownego zalesiania i wylesiania,

c)

prowadzonej gospodarki leśnej;

12)

jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie

emisję zredukowaną gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych,

otrzymaną w wyniku realizacji projektu mechanizmu czystego rozwoju;

13)

jednostce przyznanej emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję

gazów cieplarnianych przyznaną państwu uprawnionemu zgodnie z Protokołem z Kioto do

Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia

11 grudnia 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 203, poz. 1684), zwanym dalej „Protokołem z Kioto”;

14)

jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję zredukowaną

gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych lub jeden megagram

(1 Mg) pochłoniętego dwutlenku węgla (CO2), otrzymane w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń;

15)

Komitecie Nadzorującym - rozumie się przez to organ wykonawczy Protokołu z Kioto powołany

w celu nadzorowania realizacji projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach

ścieżki drugiej, o której mowa w art. 37 ust. 3;

16)

Krajowej rezerwie jednostek Kioto - rozumie się przez to ilość jednostek Kioto, jaką

Rzeczpospolita Polska jest obowiązana utrzymywać w Krajowym rejestrze jednostek Kioto

w danym okresie rozliczeniowym zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego lub przepisami

prawa Unii Europejskiej;

17)

krajowym pułapie emisji - rozumie się przez to maksymalną wielkość emisji, jaka może

być wyemitowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w danym okresie rozliczeniowym,

wynikającą z przepisów prawa międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;

18)

okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to przedział czasu, w którym są określane

emisje w celu uzyskania informacji niezbędnych do wsparcia działań zmierzających do

wywiązania się Rzeczypospolitej Polskiej z zobowiązań międzynarodowych w zakresie

redukcji emisji;

19)

państwach uprawnionych - rozumie się przez to państwa wymienione w Załączniku I do

Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku

dnia 9 maja 1992 r.

(Dz. U. z 1996 r. Nr 53, poz. 238), zwanej dalej „Konwencją Klimatyczną”, które ratyfikowały Protokół z Kioto, zgodnie

z art. 1 ust. 7 Protokołu z Kioto;

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to podmiot korzystający

ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

21)

poziomie bazowym - rozumie się przez to szacunkową, określoną z największym prawdopodobieństwem,

wielkość emisji gazów cieplarnianych, jaka miałaby miejsce w przypadku, gdyby projekt

wspólnych wdrożeń lub projekt mechanizmu czystego rozwoju nie został zrealizowany,

stanowiącą poziom odniesienia pozwalający określić emisję zredukowaną lub emisję unikniętą;

22)

projekcie mechanizmu czystego rozwoju - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane

przez państwo uprawnione na terytorium innego państwa niż państwo uprawnione, które

ma na celu redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych, a także pochłanianie

dwutlenku węgla (CO2) będące następstwem zalesiania lub ponownego zalesiania;

23)

projekcie wspólnych wdrożeń - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane przez

państwo uprawnione na terytorium innego państwa uprawnionego, które ma na celu redukcję,

uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłanianie dwutlenku węgla (CO2);

24)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to prowadzącego instalację w rozumieniu

art. 3 pkt 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

25)

uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do emisji w rozumieniu przepisów

o wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

26)

urządzeniu - rozumie się przez to urządzenie w rozumieniu art. 3 pkt 42 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

27)

zakładzie - rozumie się przez to zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

28)

źródle emisji - rozumie się przez to instalację lub jej część, której eksploatacja

powoduje emisję.

1.

Tworzy się Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, zwany dalej „Krajowym

ośrodkiem”.

2.

Do zadań Krajowego ośrodka należy

1)

wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i prognozowania

emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji,

zwanej dalej „Krajową bazą”;

2)

prowadzenie Krajowego rejestru jednostek Kioto;

3)

opiniowanie wniosków o wydanie listu popierającego oraz wniosków o wydanie listu zatwierdzającego

realizację projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

prowadzenie wykazu projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające;

5)

prowadzenie wykazu jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów dotyczących osiągniętych

efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu

zielonych inwestycji lub projektów wspólnych wdrożeń oraz sporządzanie raportów, o

których mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2;

6)

sporządzanie raportów i prognoz dotyczących wielkości emisji;

7)

opracowywanie metodyki ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji

lub aktywności oraz metodyki wyznaczania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego

towaru, zużytego paliwa lub surowca;

8)

opracowywanie wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa

lub surowca.

3.

Do zadań Krajowego ośrodka należy także sporządzanie zestawień informacji i raportów,

w szczególności na potrzeby

1)

statystyki publicznej;

2)

systemu opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

systemu bilansowania emisji gazów cieplarnianych;

4)

systemu bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania;

5)

sprawozdawczości w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych;

6)

bieżącej oceny jakości powietrza, w tym analiz modelowych.

4.

Krajowy ośrodek może także sporządzać, na podstawie informacji zawartych w Krajowej

bazie, inne zestawienia informacji i raporty na potrzeby organów administracji publicznej

oraz organizacji samorządu gospodarczego i organizacji pracodawców.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, listę zestawień

informacji i raportów, o których mowa w ust. 3, oraz terminy ich przekazywania, kierując

się potrzebą zapewnienia organom administracji publicznej pełnego i terminowego dostępu

do informacji na temat wielkości emisji.

6.

Zestawienia informacji i raporty wpisane na listę, o której mowa w ust. 5, są przekazywane

organom administracji publicznej nieodpłatnie.

1.

Wykonywanie zadań Krajowego ośrodka powierza się Instytutowi Ochrony Środowiska w

Warszawie.

2.

Działalność Krajowego ośrodka jest finansowana ze środków pochodzących z opłat i kar

pieniężnych pobieranych na podstawie przepisów o wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami

do emisji oraz na podstawie przepisów o systemie bilansowania i rozliczania wielkości

emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez

Krajowy ośrodek.

2.

Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przedkłada ministrowi

właściwemu do spraw środowiska sprawozdanie z wykonania zadań za poprzedni rok kalendarzowy.

3.

W przypadku gdy sprawozdanie jest niepełne lub budzi zastrzeżenia, minister właściwy

do spraw środowiska może zażądać uzupełnienia sprawozdania lub udzielenia dodatkowych

wyjaśnień w wyznaczonym przez siebie terminie.

4.

Jeżeli w wyznaczonym terminie Krajowy ośrodek nie uzupełni sprawozdania lub nie złoży

żądanych wyjaśnień, a także gdy złożone sprawozdanie nadal budzi zastrzeżenia, minister

właściwy do spraw środowiska może zlecić imiennie upoważnionym pracownikom obsługującego

go urzędu przeprowadzenie kontroli w zakresie zadań wykonywanych przez Krajowy ośrodek.

5.

W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli zostaną stwierdzone istotne uchybienia

w wykonywaniu zadań przez Krajowy ośrodek, minister właściwy do spraw środowiska może

odwołać dyrektora Instytutu Ochrony Środowiska przed upływem jego kadencji, bez zasięgania

opinii, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 159, poz. 993).

1.

Tworzy się Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji, zwany dalej „Krajowym

systemem”, w ramach którego są gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane,

bilansowane i zestawiane informacje o emisjach.

2.

Krajowy system obejmuje informacje o

1)

wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza

przez podmioty korzystające ze środowiska;

2)

wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom;

3)

środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji;

4)

wielkościach emisji zredukowanej i emisji unikniętej w wyniku przedsięwzięć realizowanych

przez podmioty korzystające ze środowiska oraz terminach osiągnięcia tych redukcji;

5)

planowanych terminach uruchomienia nowych przedsięwzięć oraz wielkości emisji gazów

cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza z tych przedsięwzięć;

6)

aktywnościach związanych z prowadzeniem działalności przemysłowej, transportem, rolnictwem,

leśnictwem i usługami;

7)

prognozach zmian aktywności dla poszczególnych sektorów gospodarki.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, gromadzi się w Krajowej bazie.

4.

Krajową bazę prowadzi Krajowy ośrodek.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska sporządza i wprowadza do Krajowej bazy, w terminie

do końca lutego każdego roku, raport zawierający informacje wskazane w art. 6 ust.

2 pkt 1-5, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.

2.

W przypadku gdy obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu jest związany z eksploatacją

instalacji, podmiotem obowiązanym do sporządzenia i wprowadzenia raportu jest prowadzący

instalację.

3.

Wielkości emisji, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, ustala się na podstawie prowadzonych

pomiarów lub na podstawie informacji o wielkości produkcji, zużyciu paliw lub surowców

i odpowiadających tym wielkościom wskaźników emisji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji, kierując się potrzebą

zapewnienia wysokiej jakości danych o emisji, w tym zapewnienia ich wiarygodności

i spójności, oraz biorąc pod uwagę rozwój w zakresie dostępnych metod i technologii

służących redukcji emisji.

5.

Dla instalacji o sezonowej lub technologicznej zmienności emisji w ciągu roku, wynikającej

z charakteru i sposobu eksploatacji, wielkość emisji z instalacji określa się w podziale

na kwartały lub miesiące.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

instalacji, których eksploatacja powoduje sezonową lub technologiczną zmienność emisji

w ciągu roku wynikającą z charakteru i sposobu eksploatacji instalacji, kierując się

potrzebą uzyskania reprezentatywnych danych.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

raportu oraz sposób jego wprowadzania do Krajowej bazy, kierując się potrzebą zapewnienia

sprawnego funkcjonowania Krajowej bazy oraz jednolitości i kompletności danych zawartych

w tej bazie.

8.

Jeżeli przedsięwzięcia, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 4 i 5, są realizowane przy

wsparciu ze środków publicznych, informacje o wielkościach emisji unikniętej lub emisji

zredukowanej i terminach osiągnięcia tych redukcji oraz informacje o wielkościach

emisji i całkowitych kosztach inwestycji, w tym wysokości wsparcia ze środków publicznych,

przekazują

1)

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”,

w zakresie środków wydatkowanych i przekazywanych przez Narodowy Fundusz, wojewódzkie

fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, powiatowe fundusze ochrony środowiska

i gospodarki wodnej oraz gminne fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej;

2)

dysponenci środków publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm..

1.

W terminie do dnia 15 marca każdego roku Krajowy ośrodek przeprowadza analizę zawartych

w raportach informacji wprowadzonych przez podmioty korzystające ze środowiska do

Krajowej bazy za poprzedni rok kalendarzowy.

2.

W przypadku gdy z informacji zawartych w raportach dotyczących instalacji, których

eksploatacja wymaga pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów

lub pyłów do powietrza, wynika, że wielkość emisji którejkolwiek z substancji różni

się od podanej w poprzednim roku o więcej niż 10% i nie wynika to ze zmniejszenia

produkcji w takiej samej proporcji, Krajowy ośrodek przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska w terminie do dnia 15 kwietnia każdego roku raporty dotyczące tych

instalacji w celu dokonania oceny informacji w nich zawartych.

3.

Raporty są przekazywane wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze

względu na miejsce położenia instalacji, której dotyczy raport.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska w terminie do dnia 15 grudnia każdego roku

dokonuje oceny informacji zawartych w raportach.

5.

W przypadku stwierdzenia, że różnica wielkości emisji jest wynikiem zmian w sposobie

funkcjonowania instalacji, w tym przeprowadzonej modernizacji, zmian technicznych,

zmiany paliwa lub surowca lub innych zmian skutkujących zmianą aktywności, wojewódzki

inspektor ochrony środowiska informuje o tym Krajowy ośrodek.

6.

W przypadku stwierdzenia w raportach błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych

omyłek wojewódzki inspektor ochrony środowiska informuje o tym Krajowy ośrodek i podmiot

korzystający ze środowiska, który sporządził raport.

7.

Krajowy ośrodek, na podstawie informacji przekazanych przez wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska, dokonuje zmian w Krajowej bazie.

8.

Krajowy ośrodek ocenia informacje zawarte w raporcie w zakresie emisji dwutlenku węgla

(CO2) z instalacji objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych po otrzymaniu raportu, o którym mowa w przepisach o wspólnotowym systemie

handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

1.

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości sporządzają i przekazują ministrowi

właściwemu do spraw środowiska prognozy zmian aktywności dla następujących sektorów

gospodarki

1)

elektroenergetyki;

2)

zaopatrzenia w ciepło sieciowe;

3)

górnictwa;

4)

przemysłu rafineryjnego;

5)

hutnictwa żelaza i stali;

6)

hutnictwa metali nieżelaznych;

7)

koksownictwa;

8)

przemysłu cementowego;

9)

przemysłu wapienniczego;

10)

przemysłu ceramicznego;

11)

przemysłu szklarskiego;

12)

przemysłu drzewnego;

13)

przemysłu papierniczego;

14)

przemysłu chemicznego;

15)

leśnictwa;

16)

rolnictwa;

17)

transportu.

2.

Prognozy zmian aktywności nie stanowią dokumentów planistycznych w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712).

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji w odniesieniu do poszczególnych sektorów gospodarki, jaki powinien

być zawarty w prognozach zmian aktywności,

2)

przedziały czasowe, dla których sporządza się prognozy zmian aktywności,

3)

terminy przekazywania prognoz zmian aktywności ministrowi właściwemu do spraw środowiska

- kierując się potrzebą zapewnienia kompletności, spójności oraz wiarygodności informacji

zawartych w prognozach zmian aktywności oraz koniecznością terminowego wypełniania

zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej, wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej

lub umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, w zakresie opracowywania prognoz

wielkości emisji.

4.

Informacje o prognozach zmian aktywności Krajowy ośrodek zamieszcza w Krajowej bazie.

1.

Na podstawie informacji zawartych w Krajowej bazie Krajowy ośrodek przygotowuje i

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska krajowy raport o wielkościach

emisji gazów cieplarnianych i innych substancji za rok poprzedni, w terminie do dnia

30 września każdego roku.

2.

Krajowy raport o wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji obejmuje

1)

bilans emisji sporządzony na podstawie raportów zawartych w Krajowej bazie;

2)

bilans emisji sporządzony na podstawie informacji, o których mowa w art. 7 ust. 8.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów

międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, roczne inwentaryzacje emisji

1)

gazów cieplarnianych, zgodnie z wytycznymi do Konwencji Klimatycznej;

2)

substancji określonych w Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,

sporządzonej w Genewie dnia 13 listopada 1979 r.

(Dz. U. z 1985 r. Nr 60, poz. 311 oraz z 1988 r. Nr 40, poz. 313);

3)

substancji, dla których poziomy emisji lub stężeń zostały określone w przepisach prawa

Unii Europejskiej.

1.

Krajowy ośrodek opracowuje prognozy wielkości emisji w celu realizacji zadań wynikających

z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska

oraz polityki ekologicznej państwa i przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw

środowiska na 60 dni przed wymaganym terminem.

2.

Przy opracowywaniu prognoz wielkości emisji pod uwagę bierze się w szczególności

1)

krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;

2)

krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;

3)

przekazywane przez właściwych ministrów prognozy zmian aktywności, o których mowa

w art. 9 ust. 1;

4)

informacje dotyczące

a)

podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,

b)

rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających

redukcję emisji,

c)

oceny stanu jakości powietrza wykonanej w ramach państwowego monitoringu środowiska.

3.

Prognozy wielkości emisji obejmują okres 10 lat i są aktualizowane po upływie 5 lat.

1.

Tworzy się system zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany

dalej „systemem zarządzania”, w celu

1)

zarządzania krajowymi pułapami emisji oraz zapewnienia ich trwałego nieprzekraczania;

2)

ograniczania emisji do wymaganych pułapów, jeżeli krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

3)

zarządzania niewykorzystanymi częściami krajowych pułapów emisji.

2.

W skład systemu zarządzania wchodzą

1)

Krajowy system;

2)

system bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania, określony w przepisach o systemie bilansowania i rozliczania

wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania;

3)

wspólnotowy system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, określony

w przepisach o wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

4)

obrót i zarządzanie jednostkami Kioto.

Realizacja programów i projektów związanych z ochroną środowiska, ograniczaniem emisji

lub unikaniem emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem oraz sekwestracją dwutlenku

węgla (CO2) może odbywać się w szczególności w ramach

1)

Krajowego systemu zielonych inwestycji;

2)

projektów wspólnych wdrożeń;

3)

projektów mechanizmu czystego rozwoju.

1.

W przypadku gdy z informacji uzyskanych w ramach Krajowego systemu wynika, że wielkość

emisji powoduje lub może powodować przekroczenie krajowego pułapu emisji, Krajowy

ośrodek opracowuje projekt Krajowego planu redukcji emisji i przedkłada go ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

2.

Krajowy plan redukcji emisji przyjmuje, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów, kierując

się potrzebą ograniczenia emisji i trwałego nieprzekraczania krajowych pułapów emisji

w przyszłości oraz biorąc pod uwagę interesy gospodarcze Rzeczypospolitej Polskiej

oraz jej zobowiązania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych

z zakresu ochrony środowiska.

3.

Krajowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności

1)

określenie substancji, których plan dotyczy, wraz z podaniem zakresu przekroczenia

krajowego pułapu emisji tych substancji;

2)

wykaz sektorów gospodarki objętych planem;

3)

określenie podstawowych kierunków i zakresu działań dla poszczególnych sektorów gospodarki,

niezbędnych do przywracania krajowego pułapu emisji;

4)

określenie sposobu dokumentowania realizacji planu i jego efektów przez Krajowy ośrodek.

4.

W przypadku przyjęcia Krajowego planu redukcji emisji organy administracji publicznej

są obowiązane do dokonania analizy dotyczącej konieczności ograniczenia lub cofnięcia

pozwoleń zintegrowanych albo pozwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów, niezbędnych

dla osiągnięcia celów wynikających z planu.

1.

W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy

do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw gospodarki, transportu,

rolnictwa, budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz gospodarki morskiej,

z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe

plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz

potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych

pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

2.

Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności

1)

zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2)

terminy obowiązywania ograniczeń;

3)

listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji,

których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji

do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

4)

dla instalacji objętych planem

a)

standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli

takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

b)

zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone,

jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

c)

wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub

surowca

- obowiązujące w trakcie realizowania planu;

5)

zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości

emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

3.

W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska

i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w

tym planie, do

1)

ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2)

przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w

sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę

wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

3)

wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających

na

a)

prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie

wskaźników emisji,

b)

przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością,

wyników prowadzonych pomiarów.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie

dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji

emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla

przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

1.

Jednostki Kioto są utrzymywane w Krajowym rejestrze jednostek Kioto, zwanym dalej

„Krajowym rejestrem”.

2.

Krajowy rejestr jest prowadzony przez Krajowy ośrodek w formie elektronicznej bazy

danych.

3.

Krajowy rejestr działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego

i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 386 z 29.12.2004, str. 1, z późn. zm.).

4.

Jednostki Kioto należące do Skarbu Państwa są utrzymywane na krajowym rachunku posiadania,

o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 3.

5.

Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki otwierania, administrowania

i utrzymywania rachunków prowadzącego instalację i osobistych rachunków posiadania

w Krajowym rejestrze.

6.

Krajowy ośrodek zamieszcza regulamin na swojej stronie internetowej.

1.

Jednostki Kioto mogą być

1)

wykorzystywane do wypełnienia zobowiązania do redukcji emisji gazów cieplarnianych

wynikającego z Protokołu z Kioto;

2)

przedmiotem międzynarodowego obrotu;

3)

przenoszone na kolejny okres rozliczeniowy, z wyjątkiem jednostek pochłaniania.

2.

Międzynarodowy obrót jednostkami Kioto prowadzi się zgodnie z postanowieniami Protokołu

z Kioto oraz decyzjami Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej służącej jako spotkanie

Stron Protokołu z Kioto.

3.

Jednostki przyznanej emisji mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na

1)

jednostki redukcji emisji odpowiadające redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych

uzyskane w ramach projektów wspólnych wdrożeń zrealizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

uprawnienia do emisji w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji.

4.

Uprawnienia do emisji w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji

mogą być zamieniane na jednostki przyznanej emisji.

5.

Jednostki pochłaniania mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na jednostki redukcji

emisji odpowiadające pochłanianiu dwutlenku węgla (CO2) uzyskanemu w wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Jednostki przyznanej emisji mogą być przenoszone na kolejne okresy rozliczeniowe bez

ograniczeń ilościowych.

7.

Jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji mogą być przenoszone

na kolejne okresy rozliczeniowe w ilości nie większej niż 2,5% krajowego pułapu emisji

gazów cieplarnianych określonego w Protokole z Kioto.

1.

Obrót, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2, następuje na podstawie umowy zawieranej

między Rzecząpospolitą Polską a państwem uprawnionym lub upoważnionym przez to państwo

podmiotem.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, mogą być zawierane jako umowy międzynarodowe zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych

(Dz. U. Nr 39, poz. 443 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1824) albo jako umowy cywilnoprawne.

3.

Zawarcie umowy cywilnoprawnej wymaga uzyskania zgody Rady Ministrów.

4.

Umowa cywilnoprawna, w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, jest przekazywana Radzie

Ministrów do wiadomości.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 18 i 19, jest minister właściwy

do spraw środowiska.

1.

Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje i

dane dotyczące oszacowania liczby jednostek przyznanej emisji, które mogą zostać zbyte.

2.

Przy szacowaniu liczby jednostek przyznanej emisji bierze się pod uwagę informacje

dotyczące

1)

przewidywanej całkowitej krajowej emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym

2008-2012;

2)

całkowitej rzeczywistej krajowej emisji gazów cieplarnianych dostępne za ostatni rok;

3)

całkowitej rzeczywistej emisji z instalacji objętych wspólnotowym systemem handlu

uprawnieniami do emisji dostępne za ostatni rok;

4)

liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na uprawnienia do emisji

przyznawane instalacjom w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji;

5)

liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na jednostki redukcji

emisji dla projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

poziomu Krajowej rezerwy jednostek Kioto;

7)

przewidywanej liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do przeniesienia na

kolejny okres rozliczeniowy;

8)

wielkości popytu i podaży jednostek przyznanej emisji na rynku międzynarodowym;

9)

dotychczasowej liczby zbytych jednostek przyznanej emisji.

1.

Tworzy się Krajowy system zielonych inwestycji, w ramach którego środki uzyskane ze

zbycia w latach 2009-2012 jednostek przyznanej emisji są przeznaczane na dofinansowanie

realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

programów lub projektów związanych z ochroną środowiska, w szczególności z ograniczeniem

lub unikaniem krajowej emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem lub sekwestracją

dwutlenku węgla (CO2);

2)

działań adaptacyjnych do zmian klimatu;

3)

innych działań związanych z ochroną powietrza.

2.

Programy lub projekty, o których mowa w ust. 1, są realizowane w obszarach

1)

poprawy efektywności energetycznej w różnych sektorach gospodarki;

2)

poprawy efektywności wykorzystania węgla, w tym związanej z czystymi technologiami

węglowymi;

3)

zamiany stosowanego paliwa na paliwo niskoemisyjne;

4)

unikania lub redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu;

5)

wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

6)

unikania lub redukcji emisji metanu przez jego odzyskiwanie i wykorzystywanie w przemyśle

wydobywczym, gospodarce odpadami i ściekami oraz w gospodarce rolnej, a także przez

wykorzystywanie go do produkcji energii;

7)

działań związanych z sekwestracją gazów cieplarnianych;

8)

innych działań zmierzających do ograniczania lub unikania krajowej emisji gazów cieplarnianych

lub pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) oraz adaptacji do zmian klimatu;

9)

prowadzenia prac badawczo-rozwojowych w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł

energii oraz zaawansowanych i innowacyjnych technologii przyjaznych środowisku;

10)

działalności edukacyjnej, w tym prowadzenia szkoleń wspomagających wypełnianie krajowych

zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje programów i projektów przeznaczonych

do realizacji w obszarach, o których mowa w ust. 2, kierując się koniecznością wypełniania

zobowiązań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej i umów międzynarodowych

z zakresu ochrony środowiska oraz potrzebą zapewnienia przejrzystości procedur wyboru

programów i projektów, a także mając na uwadze wyznaczone obszary oraz wielkość osiąganych

efektów ekologicznych.

1.

Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „Rachunkiem klimatycznym”.

2.

Niewykorzystane w terminie określonym umową sprzedaży jednostek przyznanej emisji

środki na dofinansowanie zadań związanych ze wspieraniem przedsięwzięć realizowanych

w ramach programów i projektów objętych Krajowym systemem zielonych inwestycji są,

jeżeli umowa tak stanowi, zwracane na wskazany w tej umowie rachunek bankowy.

3.

Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji mogą być gromadzone na

wyodrębnionych subkontach w ramach Rachunku klimatycznego, jeżeli wynika to z zawartej

umowy sprzedaży jednostek przyznanej emisji.

4.

Narodowy Fundusz nie pobiera opłat za obsługę Rachunku klimatycznego.

1.

Tworzy się Radę Konsultacyjną jako organ doradczy ministra właściwego do spraw środowiska

w zakresie funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji.

2.

Do zadań Rady Konsultacyjnej należy opiniowanie spraw związanych z funkcjonowaniem

Krajowego systemu zielonych inwestycji, w tym w szczególności opiniowanie

1)

regulaminu naboru wniosków o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na

Rachunku klimatycznym;

2)

programów i projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym.

3.

Rada Konsultacyjna przy opiniowaniu programów i projektów, o których mowa w ust. 2

pkt 2, bierze pod uwagę obszary, o których mowa w art. 22 ust. 2, rodzaje przeznaczonych

do realizacji programów i projektów, określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 22 ust. 3, oraz spełnianie warunków niezbędnych do udzielenia pomocy.

4.

W skład Rady Konsultacyjnej wchodzi po jednym przedstawicielu

1)

ministra właściwego do spraw środowiska;

2)

ministra właściwego do spraw gospodarki;

3)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

4)

ministra właściwego do spraw rolnictwa;

5)

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa;

6)

ministra właściwego do spraw transportu;

7)

ministra właściwego do spraw nauki;

8)

Krajowego ośrodka.

5.

Przedstawiciela Krajowego ośrodka powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.

6.

Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej są finansowane ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze zarządzenia, regulamin prac

Rady Konsultacyjnej.

1.

Krajowym systemem zielonych inwestycji zarządza Krajowy operator systemu zielonych

inwestycji, zwany dalej „Krajowym operatorem”.

2.

Do zadań Krajowego operatora należy

1)

organizowanie naboru wniosków o dofinansowanie ze środków zgromadzonych na Rachunku

klimatycznym i ich weryfikacja;

2)

sporządzanie listy programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do

dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;

3)

nadzorowanie wdrażania i realizacji programów i projektów oraz ocena uzyskanych przez

nie efektów ekologicznych;

4)

przygotowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska raportów

wynikających z postanowień umów o sprzedaży jednostek przyznanej emisji;

5)

organizowanie pomocy technicznej dla potencjalnych beneficjentów;

6)

prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie zielonych

inwestycji;

7)

wprowadzanie do Krajowej bazy informacji zawartych w raportach i sprawozdaniach, o

których mowa w art. 32 ust. 1;

8)

prowadzenie wykazu programów i projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

9)

sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem przez beneficjentów środków.

3.

Koszty związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 2, są pokrywane ze środków

zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zgodnie z umowami sprzedaży jednostek przyznanej

emisji.

Wykonywanie zadań Krajowego operatora powierza się Narodowemu Funduszowi.

Minister właściwy do spraw środowiska sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez

Krajowego operatora.

1.

Dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym realizacji programów

i projektów, o których mowa w art. 22, dokonuje się w formie dotacji, w tym dotacji

przeznaczanych na dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych oraz dotacji przeznaczanych

na częściową spłatę kapitału kredytów bankowych.

2.

W zakresie, w którym dofinansowanie programów i projektów stanowi pomoc spełniającą

przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską

albo pomoc de minimis, do tego dofinansowania mają zastosowanie szczegółowe warunki udzielania pomocy.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania pomocy,

o której mowa w ust. 2, kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości przyznawania

pomocy oraz koniecznością wypełniania zobowiązań wynikających z przepisów prawa Unii

Europejskiej i umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, wielkością osiąganych

efektów ekologicznych i efektywnością kosztową oraz mając w szczególności na uwadze

konieczność zapewnienia zgodności udzielanej pomocy z warunkami jej dopuszczalności,

w przypadku gdy odrębne przepisy nie określają szczegółowych warunków udzielania tej

pomocy.

1.

Krajowy operator organizuje i prowadzi w trybie konkursowym nabór wniosków o udzielenie

dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym dla programów lub

projektów w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji.

2.

Ogłoszenie o naborze wniosków i jego warunkach Krajowy operator zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim i na swojej stronie internetowej.

3.

Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków, uwzględniając wymagania wynikające

z zawartych umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji, i podaje go do publicznej

wiadomości na swojej stronie internetowej.

4.

Regulamin naboru wniosków powinien zawierać

1)

określenie podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

2)

procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny programów i projektów;

3)

terminy składania wniosków oraz oceny programów i projektów;

4)

wzory formularzy wniosków.

5.

Regulamin naboru wniosków wymaga zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw

środowiska.

1.

Wniosek o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym

składa się do Krajowego operatora.

2.

Krajowy operator dokonuje wstępnego wyboru programów i projektów do dofinansowania

ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.

3.

Krajowy operator zamieszcza na swojej stronie internetowej

1)

informację o podmiotach, których programy lub projekty zostały wstępnie zakwalifikowane

do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zwanych dalej

„podmiotami”;

2)

listę programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do dofinansowania

ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;

3)

informację o zakresie, sposobie i warunkach dofinansowania oraz terminie realizacji

programów lub projektów, o których mowa w pkt 2.

4.

Krajowy operator przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska do zaakceptowania

listę i informacje, o których mowa w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę wyniki naboru, o którym mowa

w art. 29 ust. 1, oraz opinię Rady Konsultacyjnej, akceptuje listę programów i projektów

lub odmawia w drodze decyzji administracyjnej akceptacji znajdujących się na liście

poszczególnych programów lub projektów.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska zamieszcza na stronie internetowej urzędu obsługującego

tego ministra wykaz podmiotów, których programy lub projekty zostały zaakceptowane,

zwanych dalej „beneficjentami”, wraz z listą tych programów i projektów.

7.

Krajowy operator po otrzymaniu zaakceptowanej przez ministra właściwego do spraw środowiska

listy programów i projektów zawiera umowę o udzielenie dotacji z każdym z beneficjentów

albo z beneficjentem i bankiem udzielającym beneficjentowi kredytu na realizację programu

lub projektu.

1.

Podmiot, którego program lub projekt znajdujący się na liście, o której mowa w art.

30 ust. 3 pkt 2, nie został zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw środowiska,

może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy do ministra właściwego do spraw środowiska.

2.

W przypadku gdy minister właściwy do spraw środowiska utrzyma w mocy swoją decyzję,

podmiotowi przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.

3.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje zawierania umów o udzielenie dotacji z beneficjentami.

1.

Beneficjent jest obowiązany do

1)

monitorowania osiągniętych efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych

i sporządzania raportu określającego osiągnięte efekty;

2)

sporządzenia sprawozdania z wydatkowanych środków uzyskanych z Rachunku klimatycznego

oraz postępów w realizacji programu lub projektu zgodnie z załączonym do umowy harmonogramem.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, beneficjent przedkłada Krajowemu operatorowi

corocznie w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

3.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, beneficjent przedkłada Krajowemu operatorowi

co pół roku do końca miesiąca następującego po zakończeniu każdego półrocza.

4.

Krajowy operator wprowadza do Krajowej bazy informacje zawarte w raportach i sprawozdaniach,

o których mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria

wyznaczania poziomów bazowych, w tym wartości wskaźników emisji lub sektorowych poziomów

bazowych, kierując się potrzebą prawidłowego określania efektu ekologicznego oraz

harmonizacji i efektywności szacowania redukcji lub ograniczania emisji gazów cieplarnianych

w wyniku realizacji projektów i programów.

1.

Raport, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, podlega weryfikacji przez jednostkę

uprawnioną, o której mowa w art. 36 ust. 1, w zakresie zgodności informacji w nim

zawartych ze stanem faktycznym.

2.

Raport nie podlega weryfikacji przez jednostkę uprawnioną, w przypadku gdy

1)

kwota udzielonego beneficjentowi dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku

klimatycznym nie przekroczyła równowartości 25 tysięcy euro lub

2)

szacunkowa wielkość osiągniętych efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych

nie przekroczy 20 tysięcy ton ekwiwalentu dwutlenku węgla (CO2) rocznie.

3.

Z weryfikacji, o której mowa w ust. 1, jednostka uprawniona sporządza raport.

4.

Raport z weryfikacji jest przedkładany przez beneficjenta Krajowemu operatorowi w

terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego bezpośrednio po zakończeniu realizacji

programu lub projektu.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

formę i układ raportu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, oraz zakres zawartych

w nim informacji,

2)

formę i układ sprawozdania, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2, oraz zakres zawartych

w nim informacji,

3)

formę i układ raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 33 ust. 3, oraz zakres zawartych

w nim informacji

- kierując się potrzebą zapewnienia zupełności i wiarygodności informacji o osiągniętych

efektach związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu

zielonych inwestycji oraz uwzględniając rodzaj i skalę programów lub projektów realizowanych

w ramach tego systemu.

1.

Na podstawie sprawozdań i raportów, o których mowa w art. 32 ust. 1 oraz w art. 33

ust. 3, przedkładanych przez beneficjenta, Krajowy operator przygotowuje i przedkłada

ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie do dnia 31 maja każdego roku,

sprawozdanie dotyczące wdrażanych projektów lub programów oraz osiągniętych przy ich

udziale efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych.

2.

Sprawozdanie Krajowy operator przekazuje do wiadomości Krajowemu ośrodkowi.

3.

Krajowy operator może żądać od beneficjenta niezwłocznego zwrotu całości lub części

przyznanych środków lub zawiesić wypłatę kolejnych należności przewidzianych harmonogramem,

jeżeli stwierdzi, że otrzymane przez beneficjenta środki są wykorzystywane niezgodnie

z warunkami określonymi w umowie o udzielenie dotacji, o której mowa w art. 30 ust.

7.

4.

Zwrot środków następuje na Rachunek klimatyczny.

1.

Akredytację jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów, o których mowa w art.

32 ust. 1 pkt 1, prowadzi się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, z późn. zm..

2.

Jednostka uprawniona do weryfikacji raportów powinna wykazać się zatrudnieniem co

najmniej jednej osoby posiadającej odpowiednie wykształcenie i doświadczenie zawodowe

gwarantujące prawidłowe prowadzenie weryfikacji.

3.

Krajowy ośrodek prowadzi wykaz jednostek uprawnionych do weryfikacji i zamieszcza

go na swojej stronie internetowej.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie wykształcenia i

doświadczenia zawodowego osób, o których mowa w ust. 2, kierując się koniecznością

zapewnienia rzetelności i odpowiedniego poziomu weryfikacji raportów.

1.

Projekt wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być realizowany

w ramach procedury krajowej realizacji projektu lub procedury międzynarodowej realizacji

projektu, zwanych dalej „ścieżkami”.

2.

Procedura krajowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką pierwszą”,

obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób jego

monitorowania, oceny i weryfikacji.

3.

Procedura międzynarodowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką

drugą”, obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób

jego monitorowania, oceny i weryfikacji określony w decyzjach Konferencji Stron Konwencji

Klimatycznej służącej jako spotkanie Stron Protokołu z Kioto i Komitetu Nadzorującego.

4.

Podmiot realizujący projekt wspólnych wdrożeń składając wniosek o wydanie listu zatwierdzającego,

o którym mowa w art. 40 ust. 6, dokonuje wyboru jednej ze ścieżek.

1.

Realizacja projektu wspólnych wdrożeń, niezależnie od wybranej ścieżki, wymaga uzyskania

listu popierającego, a następnie listu zatwierdzającego, wydawanych przez ministra

właściwego do spraw środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje list popierający i list zatwierdzający

w formie decyzji administracyjnych, każdy po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka, jeżeli

projekt spełnia warunki określone w art. 39.

3.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, w formie postanowienia, w terminie 45 dni od dnia doręczenia

wniosku.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje list popierający oraz list zatwierdzający

albo odmawia ich wydania, w terminie 30 dni od dnia otrzymania opinii Krajowego ośrodka.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska przed wydaniem listu zatwierdzającego informuje

Komisję Europejską o zamiarze jego wydania, równocześnie przekazując raport, o którym

mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2.

6.

Kopię listu popierającego lub listu zatwierdzającego albo decyzji odmawiających ich

wydania minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

7.

List popierający wygasa po upływie jednego roku od dnia doręczenia zgłaszającemu projekt

wspólnych wdrożeń, jeżeli w tym czasie zgłaszający projekt nie złoży wniosku o wydanie

listu zatwierdzającego.

8.

Wygaśnięcie listu popierającego stwierdza minister właściwy do spraw środowiska w

drodze decyzji administracyjnej.

1.

List popierający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń spełnia następujące

warunki

1)

nie dotyczy zrealizowanych i zakończonych inwestycji;

2)

należy do rodzajów przedsięwzięć, które mogą być realizowane jako projekty wspólnych

wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nie wpływa na obniżenie emisji gazów cieplarnianych z instalacji objętych wspólnotowym

systemem handlu uprawnieniami do emisji;

4)

nie stanowi wykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej

lub krajowego.

2.

List zatwierdzający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń posiada ważny

list popierający i spełnia następujące warunki

1)

powstała w wyniku jego realizacji redukcja lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych

albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji;

2)

jego realizacja nie powoduje pogorszenia jakości środowiska;

3)

jego realizacja zapewnia ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko;

4)

zapewnia wykorzystanie rozwiązań odpowiadających kryteriom najlepszych dostępnych

technik;

5)

spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;

6)

spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 - w przypadku

obiektów hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje przedsięwzięć,

które mogą być realizowane jako projekty wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, kierując się wymaganiami w zakresie ochrony klimatu oraz biorąc pod uwagę

krajową sytuację w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz wynikające z tego tytułu

potrzeby i kierunki działań.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, jakie powinny spełniać projekty wspólnych wdrożeń dotyczące obiektów hydroenergetycznych

o mocy powyżej 20 MW w trakcie ich realizacji, a także kryteria ich oceny oraz formularz

sprawozdania potwierdzającego spełnienie tych wymogów, kierując się potrzebą zapewnienia

odpowiedniej jakości osiąganych przez te projekty efektów środowiskowych oraz harmonizacji

ich oceny, a także biorąc pod uwagę konieczność spełnienia wymagań wynikających z

przepisów prawa Unii Europejskiej.

1.

List popierający oraz list zatwierdzający wydawane są na wniosek zgłaszającego projekt

wspólnych wdrożeń.

2.

Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku polskim i angielskim,

do ministra właściwego do spraw środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

14 dni, przekazuje wniosek Krajowemu ośrodkowi do zaopiniowania.

4.

Wniosek o wydanie listu popierającego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych

albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);

4)

wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek wdrożenia projektu będą powstawały

jednostki redukcji emisji;

5)

opis projektu i stosowanej technologii;

6)

opis sposobu i źródeł finansowania projektu;

7)

informację

a)

o przewidywanych efektach ekologicznych i społecznych, które powstaną w wyniku realizacji

projektu,

b)

na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,

c)

o planowanej ścieżce.

5.

Do wniosku o wydanie listu popierającego należy dołączyć

1)

oświadczenie zgłaszającego, że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji z instalacji

objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji;

2)

raport akredytowanej niezależnej jednostki lub jednostki uprawnionej, o której mowa

w art. 36, potwierdzający, że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji z instalacji

objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji.

6.

Wniosek o wydanie listu zatwierdzającego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;

4)

informację o wybranej ścieżce.

7.

Do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć

1)

dokumentację projektową obejmującą

a)

opis projektu i stosowanej technologii,

b)

opis sposobu i źródeł finansowania projektu,

c)

opis poziomu bazowego projektu i sposobu jego wyznaczania,

d)

oszacowanie wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych lub pochłaniania

dwutlenku węgla (CO2) i opis stosowanej metodologii szacowania tych wielkości,

e)

ocenę, czy powstała w wyniku realizacji projektu redukcja lub uniknięcie emisji gazów

cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji,

f)

plan monitorowania projektu;

2)

raport z oceny dokumentacji projektowej sporządzony przez

a)

akredytowaną niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 36,

jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo

b)

akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga;

3)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia

mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub kartę informacyjną przedsięwzięcia,

jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać

na środowisko, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. Nr 199, poz. 1227 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 42, poz. 340 i Nr 84, poz. 700);

4)

list zatwierdzający projekt wystawiony przez właściwy organ państwa uprawnionego,

nabywającego jednostki redukcji emisji lub dokument potwierdzający zamiar nabycia

jednostek redukcji emisji wystawiony przez ten organ.

8.

W przypadku gdy podmiotem nabywającym jednostki redukcji emisji nie jest państwo uprawnione,

do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć upoważnienie tego podmiotu

do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wydane przez właściwy organ tego państwa

uprawnionego.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wydanie listu popierającego oraz szczegółowy zakres informacji, jakie powinny

być w nim zawarte, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury oceny projektów wspólnych

wdrożeń oraz koniecznością uzyskania pełnego zakresu informacji pozwalających na dokonanie

tej oceny.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów

wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej szczegółowy zakres informacji,

jakie powinny być zawarte w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust.

7 pkt 1, kierując się potrzebą zapewnienia zawarcia w tej dokumentacji kompletnych

informacji określających projekt, niezbędnych do kompleksowej oceny tych projektów

i uzyskanych w wyniku ich realizacji efektów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria

wyznaczania poziomów bazowych, w tym wartości wskaźników emisji lub sektorowych poziomów

bazowych oraz sposób monitorowania wielkości emisji, kierując się potrzebą harmonizacji

i efektywności szacowania redukcji lub ograniczania emisji gazów cieplarnianych w

wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń.

1.

List zatwierdzający powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

nazwę projektu;

4)

potwierdzenie, że projekt jest projektem wspólnych wdrożeń;

5)

określenie maksymalnej liczby jednostek redukcji emisji, jakie mogą zostać przekazane

nabywcy tych jednostek;

6)

oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;

7)

określenie ścieżki;

8)

upoważnienie zgłaszającego projekt do rozporządzania powstałymi w ramach projektu

jednostkami redukcji emisji.

2.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, list zatwierdzający zawiera dodatkowo zobowiązanie

do uzyskania pozytywnej oceny raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, przez

Komitet Nadzorujący.

3.

List zatwierdzający stanowi podstawę dla ministra właściwego do spraw środowiska do

wydania i przekazania nabywcy powstałych w wyniku realizacji projektu i zweryfikowanych

jednostek redukcji emisji.

4.

Zgłaszający projekt jest obowiązany do realizacji i monitorowania projektu w sposób

określony w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1.

1.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt

2, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący po wydaniu listu zatwierdzającego ten

projekt.

2.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu

raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, za pośrednictwem akredytowanej niezależnej

jednostki, która sporządziła ten raport.

3.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informację o wyniku oceny Komitetu Nadzorującego w terminie 14 dni od dnia jej uzyskania.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska stwierdza wygaśnięcie listu zatwierdzającego,

jeżeli Komitet Nadzorujący negatywnie oceni raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7

pkt 2.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje

roszczenie o naprawienie szkody. Nie może on także dokonać zmiany trybu realizacji

projektu wspólnych wdrożeń na ścieżkę pierwszą i wystąpić ponownie o wydanie takiego

listu w ramach tej ścieżki.

1.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do wystąpienia z wnioskiem o

zmianę listu zatwierdzającego w przypadku zmiany

1)

nazwy lub firmy realizującego projekt;

2)

lokalizacji projektu lub dodania nowych lokalizacji projektu;

3)

przepisów dotyczących sposobu monitorowania wielkości emisji zredukowanej lub emisji

unikniętej;

4)

stosowanej technologii skutkującej zmianą liczby jednostek redukcji emisji powstałych

w wyniku realizacji projektu;

5)

ścieżki.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zmiany listu zatwierdzającego

po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka.

3.

Przepis art. 38 ust. 3 oraz przepisy art. 40 ust. 6-8 stosuje się odpowiednio.

1.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do monitorowania tego projektu.

2.

Monitorowanie projektu wspólnych wdrożeń odbywa się zgodnie z planem monitorowania

projektu określonym w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt

1.

3.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń, na podstawie danych uzyskanych z jego monitorowania,

opracowuje sprawozdanie z monitorowania określające uzyskaną w okresie sprawozdawczym

redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku

węgla (CO2) oraz liczbę jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych

wdrożeń.

4.

Okres sprawozdawczy nie może być dłuższy niż 1 rok.

5.

Liczba jednostek redukcji emisji, o której mowa w ust. 3, powstałych w wyniku realizacji

projektu wspólnych wdrożeń podlega weryfikacji przez

1)

akredytowaną niezależną jednostkę lub uprawnioną jednostkę, o której mowa w art. 36,

jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo

2)

akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga.

6.

Z weryfikacji, o której mowa w ust. 5, sporządza się raport.

7.

Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, określa liczbę jednostek redukcji emisji

uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń.

8.

Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, jest przedkładany przez realizującego

projekt wspólnych wdrożeń Krajowemu ośrodkowi w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia

okresu sprawozdawczego, o którym mowa w ust. 3, za który został sporządzony ten raport.

1.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport z weryfikacji, o którym mowa w art.

45 ust. 6, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący.

2.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu

raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, za pośrednictwem akredytowanej

niezależnej jednostki, która sporządziła ten raport.

3.

Jeżeli raport z weryfikacji zostanie negatywnie oceniony przez Komitet Nadzorujący,

realizujący projekt wspólnych wdrożeń nie może ubiegać się o przekazanie jednostek

redukcji emisji. W takim przypadku realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje

roszczenie o naprawienie szkody.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów

wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej

1)

formę i układ sprawozdania z monitorowania, o którym mowa w art. 45 ust. 3, oraz zakres

zawartych w nim informacji,

2)

formę i układ raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, oraz zakres zawartych

w nim informacji

- kierując się potrzebą zapewnienia jednolitości, spójności i wiarygodności informacji

oraz danych o uzyskanych w wyniku realizacji tych projektów jednostkach redukcji emisji,

pozwalających na ocenę prawidłowości wykonania projektów oraz ocenę osiągniętych efektów.

1.

Krajowy ośrodek prowadzi wykaz projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające.

2.

Krajowy ośrodek wprowadza do wykazu projekt wspólnych wdrożeń w terminie 7 dni od

dnia otrzymania kopii listu popierającego lub listu zatwierdzającego.

3.

Krajowy ośrodek gromadzi dokumentację dotyczącą projektów wspólnych wdrożeń realizowanych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przechowuje ją przez okres 5 lat od dnia

zakończenia realizacji projektu.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

informacje o wydanych listach popierających i listach zatwierdzających projekty wspólnych

wdrożeń oraz dokumentację projektową, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1.

2.

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej minister

właściwy do spraw środowiska przekazuje informacje o zatwierdzonych projektach wspólnych

wdrożeń sekretariatowi Konwencji Klimatycznej.

3.

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki drugiej akredytowana

niezależna jednostka lub jednostka uprawniona, o której mowa w art. 36, zamieszcza

na swojej stronie internetowej raport z oceny dokumentacji projektowej, o którym mowa

w art. 40 ust. 7 pkt 2, oraz raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.

1.

Jednostkami redukcji emisji można swobodnie rozporządzać.

2.

Przekazanie jednostek redukcji emisji na wskazany przez nabywcę rachunek lub rachunki

prowadzone w rejestrze państwa uprawnionego lub w Krajowym rejestrze odbywa się na

wniosek realizującego projekt wspólnych wdrożeń.

3.

Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej do ministra właściwego do spraw

środowiska w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia okresu sprawozdawczego, o którym

mowa w art. 45 ust. 3, za który został sporządzony raport z weryfikacji.

4.

Wniosek powinien zawierać

1)

wskazanie nabywcy lub nabywców jednostek redukcji emisji;

2)

wskazanie okresu sprawozdawczego, którego dotyczy raport z weryfikacji i za który

będą przekazywane jednostki redukcji emisji;

3)

wskazanie liczby jednostek redukcji emisji, które mają zostać przekazane nabywcy zgodnie

z liczbą określoną w raporcie z weryfikacji lub liście zatwierdzającym projekt; w

przypadku różnicy wskazuje się wartość niższą;

4)

wskazanie rachunku lub rachunków w krajowym rejestrze nabywcy lub nabywców, na które

mają zostać przekazane jednostki redukcji emisji.

5.

Do wniosku należy dołączyć

1)

umowę sprzedaży jednostek redukcji emisji lub inny dokument określający sposób rozporządzania

tymi jednostkami lub ich przekazywania;

2)

upoważnienie nabywcy do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wystawione przez właściwy

organ państwa uprawnionego, jeżeli nabywca nie jest państwem uprawnionym;

3)

raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.

6.

W przypadku realizacji projektu wspólnych wdrożeń w ramach ścieżki drugiej raport

z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, powinien mieć pozytywną ocenę Komitetu

Nadzorującego.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska wyraża zgodę na przekazanie jednostek redukcji

emisji w drodze decyzji administracyjnej w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

8.

Łączna liczba jednostek redukcji emisji, jaka może zostać przekazana nabywcy, nie

może być większa od sumy jednostek redukcji emisji określonej w raportach z weryfikacji,

o której mowa w art. 45 ust. 5, lub w liście zatwierdzającym projekt.

9.

Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw środowiska

przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

10.

Krajowy ośrodek dokonuje niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 21 dni od

dnia przekazania kopii ostatecznej decyzji, przekazania jednostek redukcji emisji

w ilości określonej w decyzji na wskazany rachunek lub rachunki w krajowym rejestrze

nabywcy.

1.

Udział w realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i projektów mechanizmu czystego rozwoju wymaga uzyskania zgody wydawanej w formie

decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw środowiska.

2.

Udzielenie zgody następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego udziałem w projekcie.

3.

Wniosek o udzielenie zgody składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku

polskim i angielskim, do ministra właściwego do spraw środowiska.

4.

Wniosek o udzielenie zgody powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych

albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);

4)

wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek realizacji projektu będą powstawały

jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji;

5)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 5;

6)

opis projektu i stosowanej technologii;

7)

informację

a)

na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,

b)

o wybranej ścieżce w przypadku projektów wspólnych wdrożeń.

5.

Projekty wspólnych wdrożeń oraz projekty mechanizmu czystego rozwoju dotyczące obiektów

hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW powinny dodatkowo spełniać warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 4.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska udziela zgody albo odmawia jej udzielenia, w

terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska odmawia udzielenia zgody w formie decyzji administracyjnej,

jeżeli wniosek nie odpowiada warunkom określonym w art. 51.

3.

Kopię decyzji udzielającej zgody lub decyzji odmawiającej jej udzielenia minister

właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

Decyzja udzielająca zgody na udział w projekcie powinna zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

nazwę projektu, dla którego jest wydana;

4)

upoważnienie do udziału w projekcie wspólnych wdrożeń lub projekcie mechanizmu czystego

rozwoju.

Jednostkami redukcji emisji i jednostkami poświadczonej redukcji emisji uzyskanymi

w wyniku realizacji projektów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można swobodnie

rozporządzać.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 po pkt 14a dodaje się pkt 14b w brzmieniu

„

14b)

ocena jakości informacji zawartych w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. Nr 130, poz. 1070);

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 152

a)

w ust. 2 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

wykaz źródeł emisji, instalacji, środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji oraz listę substancji podlegających obowiązkowi sporządzenia

raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. Nr 130, poz. 1070).

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do informacji przekazywanych w wykazie, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, mają zastosowanie

przepisy wydane na podstawie art. 221 ust. 1a.

”

;

2)

w art. 195 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

;

3)

w art. 208

a)

w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

wykaz źródeł emisji, instalacji, środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji oraz listę substancji podlegających obowiązkowi sporządzenia

raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

,

b)

po ust. 2b dodaje się ust. 2c w brzmieniu

„

2c.

Do informacji przekazywanych w wykazie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, mają zastosowanie

przepisy wydane na podstawie art. 221 ust. 1a.

”

;

4)

w art. 221

a)

w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

wykaz źródeł emisji, instalacji, środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji oraz listę substancji podlegających obowiązkowi sporządzenia

raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

;

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Kierując się potrzebą ujednolicenia i kompletności informacji przekazywanych na potrzeby

Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji, minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

obejmującego wykaz źródeł emisji, instalacji, środków technicznych mających na celu

zapobieganie lub ograniczanie emisji oraz listę substancji podlegających obowiązkowi

sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

;

5)

w art. 236b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z rodzajów działalności określonych

w załączniku nr I do rozporządzenia 166/2006, w terminie do dnia 31 marca roku następującego

po danym roku sprawozdawczym, przekazuje do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

sprawozdanie zawierające dane o przekroczeniu obowiązujących wartości progowych dla

uwolnień i transferów zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w rozporządzeniu

166/2006.

”

,

b)

uchyla się ust. 4;

6)

w art. 236c ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie,

według wzoru określonego w załączniku nr III do rozporządzenia 166/2006, w terminie

15 miesięcy po upływie danego roku sprawozdawczego.

”

;

7)

art. 285 i 286 otrzymują brzmienie

„

Art. 285.

1.

Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze

środowiska miało miejsce.

2.

Za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pobór wód oraz za składowanie odpadów

podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po

upływie każdego półrocza.

3.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza podmiot korzystający ze środowiska

wnosi do końca miesiąca następującego po upływie pierwszego półrocza i w terminie

do końca lutego roku następnego za drugie półrocze.

4.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza ustala się na podstawie wielkości

rocznej rzeczywistej emisji, określonej w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

5.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

1)

za pierwsze półrocze wnosi się w wysokości 50% rocznej opłaty za wprowadzanie gazów

i pyłów do powietrza uiszczonej w poprzednim roku kalendarzowym;

2)

za drugie półrocze wnosi się na zasadach określonych w ust. 3 w wysokości pomniejszonej

o kwotę opłaty uiszczonej za pierwsze półrocze.

6.

Podmiot ponoszący opłatę zryczałtowaną za odprowadzane ścieki pochodzące z chowu lub

hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych wnosi ją w terminie

2 miesięcy po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.

7.

W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów umieszczono odpady

oraz wydobyto z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska

wnosi opłatę do dnia 31 stycznia następnego roku.

Art. 286.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 i 7,

przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których

mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat.

2.

Podmiot korzystający ze środowiska, wprowadzający gazy lub pyły do powietrza, przedkłada

marszałkowi województwa wykaz sporządzony na podstawie informacji zawartych w raporcie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, uwzględniający informacje o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości

emisji oraz wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonych

za poprzedni rok kalendarzowy.

3.

Wykaz, o którym mowa w ust. 2, podmiot korzystający ze środowiska przedkłada w terminie

do końca lutego roku następnego za poprzedni rok kalendarzowy.

4.

Informacje zawarte w wykazie, o którym mowa w ust. 2, stanowią podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego.

5.

Podmiot korzystający ze środowiska, odprowadzający ścieki pochodzące z chowu lub hodowli

ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych, przekazuje informacje do

końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust.

1 pkt 5.

6.

Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1 pkt 2 i 3, wykorzystane

do ustalenia wysokości opłat, podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym

mowa w art. 285 ust. 2, przedkłada także wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

7.

Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, w terminie do dnia 30 czerwca roku następnego przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska informacje o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości

emisji oraz wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonych

za poprzedni rok kalendarzowy sporządzone na podstawie raportów, o których mowa w

art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, niezbędne do prowadzenia wojewódzkiej bazy informacji o korzystaniu ze środowiska.

8.

Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat.

9.

Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot korzystający

ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu

ze względu na miejsce składowania odpadów.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów

zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości

należnych opłat i sposób przedstawiania tych informacji i danych, uwzględniając w

szczególności wymaganie, aby formularz wykazu zawierał

1)

zbiorcze zestawienie informacji o zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

poboru wód oraz składowania odpadów;

2)

pouczenie, że zawarte w wykazie informacje o wysokości należnych opłat stanowią podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego.

11.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, zostaną ustalone

1)

forma wykazu;

2)

zawartość wykazu;

3)

układ wykazu;

4)

wymagane techniki przedkładania wykazu.

”

;

8)

w art. 286a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na podstawie wykazów, o których mowa w art.

286 ust. 1, informacji, o których mowa w art. 286 ust. 7, oraz informacji o korzystaniu

ze środowiska zawartych w decyzjach, o których mowa w art. 288 ust. 1, prowadzi wojewódzką

bazę informacji o korzystaniu ze środowiska w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1

pkt 2 i 3 oraz sporządza raport wojewódzki i przekazuje go, za pośrednictwem Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska, ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

”

;

9)

w art. 287 w ust. 1 uchyla się pkt 1;

10)

w art. 288 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska

oraz o wysokości należnych opłat, wykazu, o którym mowa w art. 286 ust. 2 - marszałek

województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników

kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;

”

;

11)

w art. 400 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji

określone w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

”

;

12)

art. 401b otrzymuje brzmienie

„

Art. 401b.

Przychody wymienione w art. 401 ust. 2-13 i 13e, art. 401a i art. 401c przeznacza

się również na pokrycie kosztów ich obsługi.

”

;

13)

po art. 401b dodaje się art. 401c w brzmieniu

„

Art. 401c.

1.

Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z umów sprzedaży jednostek przyznanej

emisji zawieranych na podstawie ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

2.

Przychody, o których mowa w ust. 1, przeznaczane są na

1)

dofinansowanie zadań związanych ze wspieraniem przedsięwzięć realizowanych w ramach

programów i projektów objętych Krajowym systemem zielonych inwestycji, o którym mowa

w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

2)

pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

3)

pokrycie kosztów związanych z obsługą Rady Konsultacyjnej, o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

.

1.

Listy zatwierdzające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie

ustawy stają się listami zatwierdzającymi w rozumieniu ustawy.

2.

Listy popierające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie ustawy

stają się listami popierającymi w rozumieniu ustawy.

3.

Podmioty, które otrzymały listy popierające przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą

wystąpić o wydanie listu zatwierdzającego w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

4.

W przypadku niezłożenia wniosku o wydanie listu zatwierdzającego w terminie, o którym

mowa w ust. 3, list popierający otrzymany przed dniem wejścia w życie ustawy traci

ważność.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje jednostki przyznanej emisji w zamian

za osiągniętą redukcję, uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłonięcie dwutlenku

węgła (CO2), jeżeli wynika to z listu zatwierdzającego projekt wspólnych wdrożeń wydanego przed

dniem wejścia w życie ustawy. Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń zatwierdzonych i zrealizowanych przed dniem

wejścia w życie ustawy wniosek o przekazanie jednostek redukcji emisji lub jednostek

przyznanej emisji składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.

1.

Prowadzący instalacje eksploatowane na podstawie ważnego pozwolenia zintegrowanego,

pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza lub zgłoszenia z uwagi na

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

przepisów wydanych na podstawie art. 221 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 56, mają

obowiązek przekazania organowi właściwemu do wydania pozwolenia lub organowi właściwemu

do przyjęcia zgłoszenia informacji obejmującej wykaz źródeł emisji, instalacji, środków

technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji oraz listę substancji

podlegających obowiązkowi sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zostać przekazana na formularzu, którego

wzór jest określony w przepisach wydanych na podstawie art. 221 ust. 1a ustawy zmienianej

w art. 56.

Pierwszy raport, o którym mowa w art. 7 ust. 1, podmiot korzystający ze środowiska

sporządza za rok 2010 i wprowadza do Krajowej bazy w terminie do końca lutego 2011 r.

Pierwszej oceny informacji, o której mowa w art. 8 ust. 4, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska dokonuje w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Ocenie tej podlegają informacje

zawarte w raportach sporządzonych za rok 2010 i 2011.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 56

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 286 ust. 10 ustawy zmienianej w art. 56, jednak nie dłużej niż przez okres 24

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 56 pkt

7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

1.

Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze

środowiska miało miejsce.

2.

Za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, pobór wód oraz za składowanie odpadów

podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do końca miesiąca następującego po

upływie każdego półrocza.

3.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza podmiot korzystający ze środowiska

wnosi do końca miesiąca następującego po upływie pierwszego półrocza i w terminie

do końca lutego roku następnego za drugie półrocze.

4.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza ustala się na podstawie wielkości

rocznej rzeczywistej emisji, określonej w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

5.

Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

1)

za pierwsze półrocze wnosi się w wysokości 50% rocznej opłaty za wprowadzanie gazów

i pyłów do powietrza uiszczonej w poprzednim roku kalendarzowym;

2)

za drugie półrocze wnosi się na zasadach określonych w ust. 3 w wysokości pomniejszonej

o kwotę opłaty uiszczonej za pierwsze półrocze.

6.

Podmiot ponoszący opłatę zryczałtowaną za odprowadzane ścieki pochodzące z chowu lub

hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych wnosi ją w terminie

2 miesięcy po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust. 1 pkt 5.

7.

W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów umieszczono odpady

oraz wydobyto z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska

wnosi opłatę do dnia 31 stycznia następnego roku.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2 i 7,

przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których

mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat.

2.

Podmiot korzystający ze środowiska, wprowadzający gazy lub pyły do powietrza, przedkłada

marszałkowi województwa wykaz sporządzony na podstawie informacji zawartych w raporcie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, uwzględniający informacje o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości

emisji oraz wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonych

za poprzedni rok kalendarzowy.

3.

Wykaz, o którym mowa w ust. 2, podmiot korzystający ze środowiska przedkłada w terminie

do końca lutego roku następnego za poprzedni rok kalendarzowy.

4.

Informacje zawarte w wykazie, o którym mowa w ust. 2, stanowią podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego.

5.

Podmiot korzystający ze środowiska, odprowadzający ścieki pochodzące z chowu lub hodowli

ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych, przekazuje informacje do

końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 287 ust.

1 pkt 5.

6.

Wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287 ust. 1 pkt 2 i 3, wykorzystane

do ustalenia wysokości opłat, podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym

mowa w art. 285 ust. 2, przedkłada także wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

7.

Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, w terminie do dnia 30 czerwca roku następnego przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska informacje o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości

emisji oraz wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza uiszczonych

za poprzedni rok kalendarzowy sporządzone na podstawie raportów, o których mowa w

art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, niezbędne do prowadzenia wojewódzkiej bazy informacji o korzystaniu ze środowiska.

8.

Do zobowiązań z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli wynikają one z wykazu o wysokości należnych opłat.

9.

Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot korzystający

ze środowiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu

ze względu na miejsce składowania odpadów.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów

zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości

należnych opłat i sposób przedstawiania tych informacji i danych, uwzględniając w

szczególności wymaganie, aby formularz wykazu zawierał

1)

zbiorcze zestawienie informacji o zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

poboru wód oraz składowania odpadów;

2)

pouczenie, że zawarte w wykazie informacje o wysokości należnych opłat stanowią podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego.

11.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, zostaną ustalone

1)

forma wykazu;

2)

zawartość wykazu;

3)

układ wykazu;

4)

wymagane techniki przedkładania wykazu.

Przychody wymienione w art. 401 ust. 2-13 i 13e, art. 401a i art. 401c przeznacza

się również na pokrycie kosztów ich obsługi.

1.

Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z umów sprzedaży jednostek przyznanej

emisji zawieranych na podstawie ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

2.

Przychody, o których mowa w ust. 1, przeznaczane są na

1)

dofinansowanie zadań związanych ze wspieraniem przedsięwzięć realizowanych w ramach

programów i projektów objętych Krajowym systemem zielonych inwestycji, o którym mowa

w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

2)

pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji;

3)

pokrycie kosztów związanych z obsługą Rady Konsultacyjnej, o której mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.