Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 stycznia 2008 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

1)

o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności

określonych w art. 3 lub

2)

o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów,

lub

3)

o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia

- zwanych dalej „osobami niepełnosprawnymi”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 1 i 3 wchodzą w życie

z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 1 lit. b), pkt 3 oraz

pkt 4 lit. a) pierwsze tiret wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2008 r.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1

najniższym wynagrodzeniu - oznacza to minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące

w grudniu roku poprzedniego, ustalane na podstawie odrębnych przepisów;

2)

osobie niepełnosprawnej bezrobotnej lub niepełnosprawnej poszukującej pracy - oznacza

to osobę niepełnosprawną bezrobotną lub niepełnosprawną poszukującą pracy w rozumieniu

przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

3

organizacjach pozarządowych - oznacza to stowarzyszenia, związki, izby oraz organizacje

pracodawców i pracobiorców w szczególności działające na rzecz osób niepełnosprawnych,

tworzone na podstawie odrębnych przepisów;

4

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce

narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.;

5)

uczestnictwie w życiu społecznym - oznacza to możliwość pełnienia ról społecznych

oraz pokonywania barier, w szczególności psychologicznych, architektonicznych, urbanistycznych,

transportowych i w komunikowaniu się; Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej,

zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej - wydanie specjalne;

6)

wskaźniku zatrudnienia osób niepełnosprawnych - oznacza to przeciętny miesięczny udział

procentowy osób niepełnosprawnych w zatrudnieniu ogółem, w przeliczeniu na pełny wymiar

czasu pracy;

7

warunkach pracy chronionej - oznacza to warunki, o których mowa w art. 28 albo art.

29, i uzyskanie statusu zakładu pracy chronionej albo zakładu aktywności zawodowej;

8

przystosowanym stanowisku pracy osoby niepełnosprawnej - oznacza to stanowisko pracy,

które jest oprzyrządowane i dostosowane odpowiednio do potrzeb wynikających z rodzaju

i stopnia niepełnosprawności;

9

staroście - oznacza to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

10

niepełnosprawności - oznacza to trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról

społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w

szczególności powodującą niezdolność do pracy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, o której mowa w art.

1, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 35 ust. 3 w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 10 lit. b niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.

1.

Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów

określonych ustawą

1)

znaczny;

2)

umiarkowany;

3)

lekki.

2.

Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania

ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Do wniosków pracodawców o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej, złożonych i

nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis

art. 28 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r. i ma zastosowanie, z zastrzeżeniem

art. 3, do dochodów (strat) uzyskanych od tego dnia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością

organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej

i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy

innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

2.

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością

organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej

lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

3.

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu,

powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu

do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością

psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające

się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze

lub środki techniczne.

4.

Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w

stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb

życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację.

5

Zaliczenie do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności osoby, o której

mowa w ust. 1 lub 2, nie wyklucza możliwości zatrudnienia tej osoby u pracodawcy niezapewniającego

warunków pracy chronionej, w przypadkach

1)

uzyskania pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy o przystosowaniu przez pracodawcę

stanowiska pracy do potrzeb osoby niepełnosprawnej;

2)

zatrudnienia w formie telepracy.

1

Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli

mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej

12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu,

powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu

podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w

danym wieku.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kryteria oceny niepełnosprawności

u osób w wieku do 16 roku życia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2000 r., z wyjątkiem art. 4, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

1)

całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2, i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie

art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

1a

niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy

wymienionej w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2)

całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy wymienionej

w pkt 1, jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;

3)

częściowej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 3, oraz celowości

przekwalifikowania, o którym mowa w art. 119 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w pkt 1,

jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

1

Osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności

do pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 62, oraz orzeczenia, o których

mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek

o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3,

dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

2.

W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności

wydaje orzeczenie, w którym

1)

stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których

mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5 i 62;

2)

wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności

organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności ma prawo żądać od właściwych organów

rentowych udostępnienia kopii orzeczeń, o których mowa w ust. 1, a organy te są obowiązane

do ich udostępniania.

4.

Od orzeczenia, o którym mowa w ust. 2, nie służy odwołanie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16 lit.

b), który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art. 1 pkt

54 lit. c), który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2002 r., a także art. 1 pkt 34

w zakresie art. 72 ust. 1 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

oraz art. 1 pkt 81 w zakresie art. 124a ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

1.

Powołuje się zespoły orzekające o niepełnosprawności

1)

powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja;

2)

wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja.

1a

Wydatki związane z tworzeniem i działalnością zespołów są pokrywane ze środków finansowych

budżetu państwa. Wydatki te mogą być również pokrywane ze środków finansowych jednostek

samorządu terytorialnego.

2.

Właściwość miejscową powiatowego i wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności

ustala się według miejsca stałego pobytu w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności

i dowodach osobistych.

3.

Właściwość miejscową zespołu orzekającego o niepełnosprawności ustala się według miejsca

pobytu w przypadku osób

1)

bezdomnych;

2)

przebywających poza miejscem stałego pobytu ponad dwa miesiące ze względów zdrowotnych

lub rodzinnych;

3)

przebywających w zakładach karnych i poprawczych;

4)

przebywających w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia w rozumieniu przepisów

o pomocy społecznej.

4.

W przypadku osób, o których mowa w ust. 3 pkt 2-4, zespół orzekający o niepełnosprawności

jest obowiązany przesłać zawiadomienie o wydanym orzeczeniu do powiatowego zespołu

do spraw orzekania o niepełnosprawności właściwego zgodnie z ust. 2.

1.

Starosta w ramach zadań z zakresu administracji rządowej powołuje i odwołuje powiatowy

zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, zwany dalej „powiatowym zespołem”,

po uzyskaniu zgody wojewody oraz przedkłada wojewodzie informacje o realizacji zadań.

2.

Wojewoda po zasięgnięciu opinii starostów ustala obszar działania powiatowego zespołu

do spraw orzekania o niepełnosprawności, który może obejmować swoim zasięgiem więcej

niż jeden powiat, oraz siedziby wyjazdowych składów orzekających w powiatach, w których

nie powołano powiatowego zespołu.

3.

Powiatowy zespół działający w mieście na prawach powiatu może być nazwany „miejskim

zespołem do spraw orzekania o niepełnosprawności”. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, zwany dalej „wojewódzkim

zespołem”, powołuje i odwołuje wojewoda.

1

Powiatowe zespoły orzekają na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela

ustawowego albo, za ich zgodą, na wniosek ośrodka pomocy społecznej.

2.

Ośrodki pomocy społecznej mogą uczestniczyć na prawach strony w sprawach, w których

orzekają powiatowe zespoły.

3.

W orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności,

powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności

1)

odpowiedniego zatrudnienia uwzględniającego psychofizyczne możliwości danej osoby;

2)

szkolenia, w tym specjalistycznego;

3)

zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej;

4)

uczestnictwa w terapii zajęciowej;

5)

konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce

techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby;

6)

korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co

rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych

świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz

inne placówki;

7)

konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie

ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

8)

konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia,

rehabilitacji i edukacji;

9)

spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm..

1.

W wojewódzkim zespole przeprowadza się specjalistyczne badania, w tym psychologiczne,

zwane dalej „badaniami”, osób ubiegających się o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności

lub stopniu niepełnosprawności, na podstawie skierowań wystawionych odpowiednio przez

lekarzy lub psychologów członków zespołów orzekających o niepełnosprawności.

2.

Skierowanie powinno zawierać

1)

nazwę zespołu, którego lekarz lub psycholog kieruje na badania;

2)

rodzaj badania, na które jest kierowana osoba zainteresowana;

3)

imię (imiona) i nazwisko osoby skierowanej;

4)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

lub cechy dokumentu potwierdzającego obywatelstwo, w przypadku cudzoziemca nieposiadającego

numeru PESEL;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce zameldowania albo pobytu;

7)

datę wystawienia skierowania;

8)

uzasadnienie do skierowania na badania;

9)

podpis i pieczątkę osoby kierującej i akceptującej przeprowadzenie badania.

3.

Wyniki badań są sporządzane w formie pisemnej na formularzu badania, do którego dołącza

się wydruki komputerowe lub wykonane zdjęcia.

4.

Formularz badania zawiera następujące dane

1)

numer ewidencyjny badania;

2)

nazwę wojewódzkiego zespołu, w którym badanie zostało wykonane;

3)

imię (imiona) i nazwisko osoby badanej;

4)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

lub cechy dokumentu potwierdzającego obywatelstwo, w przypadku cudzoziemca nieposiadającego

numeru PESEL;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce zameldowania albo pobytu;

7)

datę wykonania badania;

8)

wynik badania wraz z opisem;

9)

informację o załącznikach;

10)

podpis i pieczątkę odpowiednio lekarza lub psychologa wykonującego badanie.

5.

Wyniki badań są przesyłane do zespołu, którego lekarz lub psycholog wystawił skierowanie,

w terminie 3 dni roboczych od daty ich sporządzenia; drugi egzemplarz wyników jest

przechowywany w wojewódzkim zespole łącznie z wydrukiem komputerowym lub wykonanymi

zdjęciami.

6.

Na wniosek osoby badanej lub jej przedstawiciela ustawowego wydaje się kopie wyników

badań.

7.

W wojewódzkim zespole prowadzi się rejestr badań w formie dokumentu pisemnego i elektronicznego.

Rejestr ten powinien zawierać

1)

numer ewidencyjny badania;

2)

dane osobowe osoby badanej, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6;

3)

datę skierowania na badania;

4)

datę wykonania badania;

5)

imię i nazwisko lekarza lub psychologa wykonującego badania.

8.

Wojewódzki zespół jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych osób badanych

w celu wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności.

9.

Dane zgromadzone w formularzu badania lub załączniki udostępnia się, o ile są one

niezbędne, do realizacji zadań określonych w ustawie

1)

Pełnomocnikowi Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych;

2)

powiatowym zespołom.

10.

Formularz badania i załączniki ulegają zniszczeniu po upływie 50 lat od dnia sporządzenia

formularza badania.

11.

Wojewódzki zespół jest obowiązany prowadzić odpowiednią ewidencję oraz zapewnić przechowywanie

i ochronę przed uszkodzeniem, zniszczeniem bądź utratą dokumentacji dotyczącej badań.

12.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres wykonywanych badań oraz tryb i warunki kierowania na te badania,

2)

warunki organizacyjne wykonywania badań,

3)

warunki techniczne pomieszczeń, w których są wykonywane badania

- mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu procesu orzekania o niepełnosprawności

lub stopniu niepełnosprawności.

1.

Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, zwany dalej „Pełnomocnikiem”, sprawuje

nadzór nad orzekaniem o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, polega na

1)

kontroli orzeczeń co do ich zgodności z zebranymi dokumentami lub z przepisami dotyczącymi

orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności;

2)

kontroli prawidłowości i jednolitości stosowania przepisów, standardów i procedur

postępowania w sprawach dotyczących orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności;

3)

szkoleniu członków wojewódzkich zespołów;

4)

udzielaniu wyjaśnień w zakresie stosowania przepisów regulujących postępowanie w sprawach

dotyczących orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności.

3.

Jeżeli w ramach nadzoru Pełnomocnik stwierdzi, że istnieje uzasadniona wątpliwość

co do zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub że orzeczenie zostało wydane w

sposób sprzeczny z przepisami dotyczącymi orzekania o niepełnosprawności lub o stopniu

niepełnosprawności, może zwrócić się do właściwego organu o

1)

stwierdzenie nieważności orzeczenia;

2)

wznowienie postępowania.

4.

Pełnomocnik, w wyniku stwierdzonych w ramach nadzoru nieprawidłowości, może wystąpić

1)

do organu, który powołał zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, o odwołanie

członków zespołu odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości;

2)

do wojewody o cofnięcie zgody na powołanie powiatowego zespołu.

5.

Nadzór, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, w imieniu Pełnomocnika realizują upoważnione

przez niego osoby, posiadające wiedzę niezbędną do przeprowadzania kontroli. Pisemne

upoważnienie jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 2 lata.

6.

Wojewoda pełni bezpośredni nadzór nad powiatowymi zespołami. Przepisy ust. 2, 3, 4

pkt 1 i ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7.

Wojewoda przestawia Pełnomocnikowi informacje o realizacji zadań

1)

powiatowych zespołów, sporządzane na podstawie informacji otrzymanych od starostów;

2)

wojewódzkiego zespołu.

8

Od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie wnosi się za

pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który orzeczenie wydał. Jeżeli wojewódzki zespół

uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym

uchyla lub zmienia zaskarżone orzeczenie.

9.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 5a, orzekania o niepełnosprawności

i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając tryb postępowania przy orzekaniu oraz

skład i sposób powoływania i odwoływania członków zespołów orzekających, a także sposób

działania tych zespołów;

2)

rodzaj i zakres wymaganych kwalifikacji członków zespołów orzekających oraz tryb postępowania

przy wydawaniu zaświadczeń uprawniających do orzekania o niepełnosprawności lub o

stopniu niepełnosprawności, uwzględniając konieczność zapewnienia specjalistycznych

kwalifikacji, odpowiednich do zakresu orzekania;

3)

warunki organizacyjne i techniczne, jakie powinny spełniać pomieszczenia zespołów

orzekających, mając na względzie zapewnienie dostępu do tych pomieszczeń osobom niepełnosprawnym;

4)

tryb przeprowadzania szkoleń i minima programowe szkoleń dla specjalistów powoływanych

do zespołów orzekających oraz sposób wyboru ośrodków szkoleniowych upoważnionych do

prowadzenia szkoleń, kierując się koniecznością zapewnienia właściwego poziomu kształcenia,

w tym odpowiedniego poziomu wiedzy specjalistycznej;

5)

standardy w zakresie kwalifikowania oraz postępowania dotyczącego orzekania o niepełnosprawności

i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając schorzenia naruszające sprawność organizmu

i przewidywany okres trwania naruszenia tej sprawności, powodujące zaliczenie do odpowiedniego

stopnia niepełnosprawności, a także oznaczenie symboli przyczyn niepełnosprawności;

6)

wzory i terminy składania informacji, o których mowa w ust. 7 i art. 6a ust. 1, uwzględniając

elementy informacji o realizacji zadań, przyjętych wnioskach, wydanych orzeczeniach

i wydanych legitymacjach, wydatkach oraz elementy zestawień zbiorczych;

7)

wzory legitymacji dokumentujących niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności

oraz organy uprawnione do ich wystawiania, mając na względzie zachowanie jednolitości

dokumentu potwierdzającego podstawę do korzystania z ulg i uprawnień.

1.

Tworzy się Elektroniczny Krajowy System Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności,

zwany dalej „systemem”, w którym przetwarza się dane w celu usprawnienia i podniesienia

jakości orzekania o niepełnosprawności.

2.

Powiatowe zespoły i wojewódzkie zespoły oraz Pełnomocnik są administratorami danych

w prowadzonych przez siebie bazach danych systemu.

3.

W systemie gromadzi się dane dotyczące

1)

osób, które złożyły wniosek o ustalenie niepełnosprawności albo o ustalenie stopnia

niepełnosprawności;

2)

przedstawicieli ustawowych osób, o których mowa w pkt 1;

3)

członków powiatowych zespołów i wojewódzkich zespołów;

4)

innych osób zatrudnionych w zespołach;

5)

kosztów funkcjonowania powiatowych zespołów i wojewódzkich zespołów, w tym

a)

amortyzacji,

b)

zużycia materiałów i energii,

c)

wynagrodzeń, obowiązkowych składek i innych świadczeń, w tym na pracowników wykonujących

badania lub wykonujących czynności pomocnicze przy wykonywaniu tych badań,

d)

umów cywilnoprawnych, w tym umów zawartych z osobami wykonującymi badania lub wykonujących

czynności pomocnicze przy wykonywaniu tych badań,

e)

pozostałych rodzajowo wyżej niewymienionych, w podziale na finansowane z budżetu państwa

i budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

4.

Dane gromadzone w systemie obejmują

1)

dane dotyczące osób, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

płeć,

d)

adres miejsca zameldowania,

e)

adres miejsca pobytu,

f)

cechy dokumentów tożsamości: rodzaj dokumentu, numer i serię dokumentu,

g)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

lub obywatelstwo w przypadku cudzoziemca nieposiadającego numeru PESEL;

2)

dane dotyczące wykształcenia i zawodu osób, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 3;

3)

dane dotyczące formy zatrudnienia i wymiaru czasu pracy osób, o których mowa w ust.

3 pkt 3;

4)

dane dotyczące liczby osób, o których mowa w ust. 3 pkt 4, formy ich zatrudnienia

i wymiaru czasu pracy;

5)

dane dotyczące daty i rodzaju wydanego orzeczenia, symbolu przyczyny niepełnosprawności,

daty powstania niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, okresu, na jaki

zostało wydane orzeczenie, wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego zapewnia warunki organizacyjno-techniczne

funkcjonowania systemu.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki, w tym techniczne i organizacyjne, sposób oraz tryb gromadzenia

i usuwania danych z systemu, mając na względzie ich zabezpieczenie przed dostępem

lub wykorzystywaniem przez osoby nieuprawnione.

1.

Rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych,

leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych,

zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego

poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.

2.

Rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów.

Do czasu powołania, na podstawie art. 6 i 6a ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, zespołów orzekających o niepełnosprawności działają dotychczasowe

zespoły orzekające o stopniu niepełnosprawności.

1.

Rehabilitacja zawodowa ma na celu ułatwienie osobie niepełnosprawnej uzyskania i utrzymania

odpowiedniego zatrudnienia i awansu zawodowego przez umożliwienie jej korzystania

z poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego i pośrednictwa pracy.

2.

Do realizacji celu, o którym mowa w ust. 1, niezbędne jest

1)

dokonanie oceny zdolności do pracy, w szczególności przez

a)

przeprowadzenie badań lekarskich i psychologicznych umożliwiających określenie sprawności

fizycznej, psychicznej i umysłowej do wykonywania zawodu oraz ocenę możliwości zwiększenia

tej sprawności,

b)

ustalenie kwalifikacji, doświadczeń zawodowych, uzdolnień i zainteresowań;

2)

prowadzenie poradnictwa zawodowego uwzględniającego ocenę zdolności do pracy oraz

umożliwiającego wybór odpowiedniego zawodu i szkolenia;

3)

przygotowanie zawodowe z uwzględnieniem perspektyw zatrudnienia;

4)

dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie;

5)

określenie środków technicznych umożliwiających lub ułatwiających wykonywanie pracy,

a w razie potrzeby - przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych, sprzętu rehabilitacyjnego

itp.

Członkowie zespołów orzekających powołani do zespołów na podstawie dotychczas obowiązujących

przepisów obowiązani są do uzyskania, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy, zaświadczeń uprawniających do orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 6c ust. 6 ustawy wymienionej w art.

3 niniejszej ustawy.

W stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej,

którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przed wejściem w życie niniejszej ustawy,

zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na zasadach dotychczasowych, nie

dłużej niż do upływu 3-letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem

1 stycznia 2003 r. przyznającej status prowadzącego zakład.

1.

Maksymalne dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kosztów

1)

(uchylony);

2)

tworzenia warsztatu terapii zajęciowej wynosi

a)

w 2003 r. - 90% tych kosztów,

b)

w 2004 r. - 80% tych kosztów,

c)

(uchylona),

d)

(uchylona).

2.

(uchylony).

Orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji wydane przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, ustalone na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm., jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

1.

Rehabilitacja społeczna ma na celu umożliwianie osobom niepełnosprawnym uczestnictwa

w życiu społecznym.

2.

Rehabilitacja społeczna realizowana jest przede wszystkim przez

1)

wyrabianie zaradności osobistej i pobudzanie aktywności społecznej osoby niepełnosprawnej;

2)

wyrabianie umiejętności samodzielnego wypełniania ról społecznych;

3)

likwidację barier, w szczególności architektonicznych, urbanistycznych, transportowych,

technicznych, w komunikowaniu się i dostępie do informacji;

4)

kształtowanie w społeczeństwie właściwych postaw i zachowań sprzyjających integracji

z osobami niepełnosprawnymi.

Do czasu wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 4a ust. 2 ustawy wymienionej

w art. 3 niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Dotychczasowe wpisy do rejestru ośrodków zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia.

2.

Rejestr organizatorów turnusów, o którym mowa w art. 10c ust. 2 pkt 1, obowiązuje

od dnia 1 stycznia 2004 r.

Na wniosek osoby, która otrzymała pożyczkę na rozpoczęcie działalności gospodarczej

albo rolniczej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

starosta może

1)

umorzyć do 50% kwoty pożyczki - pod warunkiem prowadzenia przez dłużnika działalności

gospodarczej albo rolniczej przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu

pozostałych warunków umowy,

2)

odroczyć termin spłaty pożyczki, rozłożyć jej spłatę na raty lub umorzyć spłatę w

części albo w całości, jeżeli pożyczka stała się wymagalna - w przypadku uzasadnionym

trudną sytuacją materialną lub losową dłużnika

- zgodnie z warunkami dopuszczalności pomocy de minimis.

Do podstawowych form aktywności wspomagającej proces rehabilitacji zawodowej i społecznej

osób niepełnosprawnych zalicza się uczestnictwo tych osób w

1)

warsztatach terapii zajęciowej, zwanych dalej „warsztatami”;

2)

turnusach rehabilitacyjnych, zwanych dalej „turnusami”.

1.

Warsztat oznacza wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo placówkę stwarzającą osobom

niepełnosprawnym niezdolnym do podjęcia pracy możliwość rehabilitacji społecznej i

zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia

zatrudnienia.

2.

Realizacja przez warsztat celu, o którym mowa w ust. 1, odbywa się przy zastosowaniu

technik terapii zajęciowej, zmierzających do rozwijania

1)

umiejętności wykonywania czynności życia codziennego oraz zaradności osobistej;

2)

psychofizycznych sprawności oraz podstawowych i specjalistycznych umiejętności zawodowych,

umożliwiających uczestnictwo w szkoleniu zawodowym albo podjęcie pracy.

3.

Terapię realizuje się na podstawie indywidualnego programu rehabilitacji, w którym

określa się

1)

formy rehabilitacji;

2)

zakres rehabilitacji;

3)

metody i zakres nauki umiejętności, o których mowa w ust. 2;

4)

formy współpracy z rodziną lub opiekunami;

5)

planowane efekty rehabilitacji;

6)

osoby odpowiedzialne za realizację programu rehabilitacji.

4.

W warsztacie działa rada programowa, w skład której wchodzą

1)

kierownik warsztatu;

2)

specjaliści do spraw rehabilitacji lub rewalidacji;

3)

instruktorzy terapii zajęciowej;

4)

psycholog;

5)

doradca zawodowy lub instruktor zawodu - w miarę potrzeb.

5.

Rada programowa dokonuje okresowej oraz, nie rzadziej niż co 3 lata, kompleksowej

oceny realizacji indywidualnego programu rehabilitacji uczestnika warsztatu i zajmuje

stanowisko w kwestii osiągniętych przez niego postępów w rehabilitacji, uzasadniających

1)

podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej

lub na przystosowanym stanowisku pracy;

2)

potrzebę skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia, w rozumieniu przepisów

o pomocy społecznej, ze względu na brak postępów w rehabilitacji i złe rokowania co

do możliwości osiągnięcia postępów uzasadniających podjęcie zatrudnienia i kontynuowanie

rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej lub na rynku pracy po odbyciu

dalszej rehabilitacji w warsztacie;

3)

przedłużenie uczestnictwa w terapii ze względu na

a)

pozytywne rokowania co do przyszłych postępów w rehabilitacji, umożliwiających podjęcie

zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej

lub na rynku pracy,

b)

okresowy brak możliwości podjęcia zatrudnienia,

c)

okresowy brak możliwości skierowania osoby niepełnosprawnej do ośrodka wsparcia, o

którym mowa w pkt 2.

1.

Warsztaty mogą być organizowane przez fundacje, stowarzyszenia lub przez inne podmioty.

2

Koszty utworzenia, działalności i wynikające ze zwiększenia liczby uczestników warsztatu

są współfinansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

zwanego dalej „Funduszem”, ze środków samorządu terytorialnego lub z innych źródeł,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 68c ust. 1.

3

Dofinansowanie ze środków Funduszu kosztów uczestnictwa w warsztacie osób niepełnosprawnych

przebywających w jednostkach organizacyjnych obowiązanych do zapewnienia terapii zajęciowej

na podstawie odrębnych przepisów, jest obniżane w zależności od procentowego wskaźnika

udziału tych osób w ogólnej liczbie uczestników warsztatu, zwanego dalej „wskaźnikiem

udziału”, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4

Ze środków Funduszu nie mogą być dofinansowane koszty, o których mowa w ust. 3, w

przypadku gdy wskaźnik udziału wynosi co najmniej 80%.

5

Koszty, o których mowa w ust. 3, nie ulegają obniżeniu w przypadku, gdy wskaźnik udziału

nie przekracza 30%.

6.

Powiat, którego mieszkańcy są uczestnikami rehabilitacji w warsztacie działającym

na terenie innego powiatu, jest obowiązany do pokrywania kosztów rehabilitacji w odniesieniu

do swoich mieszkańców, w części nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu, w

wysokości i na zasadach określonych w porozumieniu zawartym z powiatem, na terenie którego działa warsztat.

6a

Powiatowe centra pomocy rodzinie przeprowadzają co najmniej raz w roku kontrolę warsztatów.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady tworzenia, działania i dofinansowywania warsztatów, skład i zakres

działania zespołu rozpatrującego wnioski oraz zakres działania rady programowej warsztatu, a także zakres i tryb przeprowadzania kontroli warsztatów przez powiatowe

centra pomocy rodzinie, w tym

1)

wzory, tryb składania oraz sposób rozpatrywania wniosków o dofinansowanie kosztów

utworzenia, działalności i kosztów wynikających ze zwiększonej liczby uczestników

warsztatu,

2)

sposób dofinansowania kosztów utworzenia, działalności i kosztów wynikających ze zwiększonej

liczby uczestników warsztatów,

3)

sposób sporządzania informacji o wykorzystaniu środków oraz sprawozdań z działalności

warsztatu,

4)

szczegółowe zasady obniżania dofinansowania w zależności od wskaźnika udziału,

5)

szczegółowy zakres działania rady programowej oraz sposób dokonywania oceny postępów osób uczestniczących w rehabilitacji

- mając na względzie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania warsztatów i odpowiedniego

poziomu rehabilitacji.

1.

Turnus oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami

wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie

umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie

kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział

w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

2.

Turnusy mogą być organizowane

1)

przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i inne jednostki

organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą co najmniej przez

2 lata działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i uzyskały wpis do rejestru organizatorów

prowadzonego przez wojewodę, zwane dalej „organizatorem turnusów”;

2)

wyłącznie w ośrodkach, które uzyskały wpis do rejestru ośrodków prowadzonego przez

wojewodę - z wyłączeniem turnusów organizowanych w formie, o której mowa w ust. 5

pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W domach pomocy społecznej lub w innych placówkach opiekuńczych turnusy mogą być organizowane

wyłącznie dla osób niepełnosprawnych niebędących stałymi podopiecznymi takich jednostek.

4.

Ośrodki, w których organizowane są turnusy, zapewniają osobom niepełnosprawnym odpowiednie

warunki pobytu, dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników turnusu,

oraz bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji określonego programu turnusu.

5.

Czas trwania turnusów, o których mowa w ust. 2, wynosi co najmniej 14 dni. Turnusy

organizuje się wyłącznie na terenie kraju, w grupach zorganizowanych liczących nie

mniej niż 20 uczestników, w formie

1)

stacjonarnej;

2)

niestacjonarnej.

6.

Program turnusu określa

1)

rodzaj i cele turnusu oraz formy rehabilitacji odpowiednie do rodzajów schorzeń osób

niepełnosprawnych;

2)

rodzaje zajęć kulturalno-oświatowych i sportowo-rekreacyjnych oraz innych zajęć wynikających

ze specjalistycznego rodzaju turnusu, z uwzględnieniem zajęć indywidualnych i grupowych;

3)

kadrę odpowiedzialną za realizację programu turnusu.

7.

Organizator turnusów jest obowiązany do

1)

zabezpieczenia turnusu od strony organizacyjnej, technicznej i kadrowej w sposób gwarantujący

osobom niepełnosprawnym bezpieczne warunki uczestnictwa w turnusie;

2)

opracowania i realizacji programu turnusu;

3)

udostępniania właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia działalności powiatowego

centrum pomocy rodzinie informacji zawierających

a)

nazwy ośrodka i miejscowości, w której będą odbywały się turnusy,

b)

daty rozpoczęcia i zakończenia turnusów,

c)

warunki pobytu w ośrodku, w którym organizuje się turnusy,

d)

program turnusu, o którym mowa w ust. 6,

e)

koszt uczestnictwa w turnusie;

4)

przesłania do właściwego powiatowego centrum pomocy rodzinie informacji o przebiegu

turnusu w terminie 21 dni od dnia zakończenia turnusu, sporządzonej odrębnie dla każdego

uczestnika korzystającego z dofinansowania ze środków Funduszu;

5)

przechowywania dokumentów dotyczących przebiegu turnusu przez okres 3 lat.

1.

Wojewoda prowadzi rejestr ośrodków oraz rejestr organizatorów turnusów i dokonuje

wpisu do tych rejestrów na okres 3 lat po spełnieniu przez ośrodek lub organizatora

turnusów warunków określonych zgodnie z ust. 8 pkt 3.

2

Ośrodki ubiegające się o uzyskanie wpisu do rejestru ośrodków przyjmujących grupy

turnusowe składają wniosek o wpis do rejestru do właściwego terytorialnie samorządu

województwa, który po zaopiniowaniu wniosku, w terminie 30 dni od dnia jego wpływu

przekazuje wniosek wojewodzie.

3.

Podmioty ubiegające się o uzyskanie wpisu do rejestru organizatorów turnusów składają

wniosek o wpis do tego rejestru do wojewody właściwego ze względu na siedzibę organizatora

turnusu.

4.

Rozpatrzenie przez wojewodę wniosku następuje w terminie 30 dni od dnia jego wpływu.

O sposobie rozpatrzenia wniosków, o których mowa w ust. 2 i 3, wojewoda zawiadamia

odpowiednio ośrodek i samorząd województwa albo organizatora turnusu.

5.

Ośrodek lub organizator turnusu, który uzyskał wpis do rejestru, jest obowiązany do

niezwłocznego powiadomienia wojewody o każdej zmianie warunków stanowiących podstawę

uzyskania wpisu do rejestru ośrodków lub rejestru organizatorów turnusów.

6.

Wojewoda wykreśla ośrodek lub organizatora turnusu z rejestru w razie

1)

niespełniania warunków określonych na podstawie ust. 8 pkt 3;

2)

uniemożliwienia kontroli ośrodka lub organizatora turnusu.

7.

O wpisie lub wykreśleniu z rejestrów, o których mowa w ust. 1, wojewoda informuje

w ciągu 14 dni Pełnomocnika, który prowadzi centralną bazę danych ośrodków i organizatorów

turnusów posiadających wpis do rejestru wojewody oraz wydaje krajowy informator o

ośrodkach i organizatorach turnusów posiadających taki wpis.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje turnusów organizowanych przy udziale środków Funduszu oraz warunki uczestnictwa

w tych turnusach,

2)

warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie

uczestnictwa w turnusie, tryb składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie,

wysokość oraz sposób przyznawania i przekazywania tego dofinansowania ze środków Funduszu,

3)

warunki, jakie powinni spełniać organizatorzy turnusów i ośrodki, w których odbywają

się turnusy, sposób oceny spełniania tych warunków i dokonywania wpisu do rejestrów

oraz zasady prowadzenia rejestrów,

4)

zakres, sposób i tryb kontroli organizatorów oraz ośrodków wpisanych do rejestrów,

prowadzonej przez powiatowe centrum pomocy rodzinie lub wojewodę i obowiązki związane

z tą kontrolą,

5)

zakres przekazywanych przez wojewodę informacji o ośrodkach i organizatorach turnusów

posiadających wpis do rejestrów, o których mowa w ust. 1, zasady prowadzenia centralnej

bazy danych ośrodków i organizatorów turnusów posiadających taki wpis oraz udostępniania

danych znajdujących się w tej bazie,

6)

wzory wniosków, zawiadomień i informacji

- mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu rehabilitacji.

1

Osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie ze środków Funduszu uczestnictwa

w turnusie, jeżeli przeciętny miesięczny dochód, w rozumieniu przepisów o świadczeniach

rodzinnych, podzielony przez liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym, obliczony

za kwartał poprzedzający miesiąc złożenia wniosku, nie przekracza kwoty

1)

50% przeciętnego wynagrodzenia na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym;

2)

65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej.

2.

W przypadku przekroczenia kwot dochodu, o których mowa w ust. 1, kwotę dofinansowania

pomniejsza się o kwotę, o którą dochód ten został przekroczony, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

W przypadku uzasadnionym trudną sytuacją materialną lub losową osoby niepełnosprawnej

dofinansowanie ze środków Funduszu uczestnictwa w turnusie tej osoby lub dofinansowanie

uczestnictwa jej opiekuna może zostać przyznane bez pomniejszania kwoty dofinansowania

pomimo przekroczenia kwot dochodu, o których mowa w ust. 1.

4.

Kwota dofinansowania do uczestnictwa w turnusie przyznana osobie niepełnosprawnej

jest przekazywana na rachunek bankowy organizatora turnusu.

1.

Osoby niepełnosprawne są kierowane do uczestnictwa w

1)

warsztacie - zgodnie ze wskazaniem zawartym w orzeczeniu o niepełnosprawności lub

o stopniu niepełnosprawności;

2)

turnusie - na wniosek lekarza, pod którego opieką znajduje się ta osoba.

2

Podmiot zamierzający zorganizować lub prowadzący warsztat przyjmuje i zatwierdza,

w uzgodnieniu z powiatowym centrum pomocy rodzinie, zgłoszenie osób do uczestnictwa

w warsztacie.

3.

Wnioski osób niepełnosprawnych o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie są składane

w powiatowych centrach pomocy rodzinie.

Umowy cywilnoprawne zawarte przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów ustawy, wymienionej w art. 3 niniejszej

ustawy, w zakresie zadań, o których mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. b)-e) ustawy

wymienionej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu

zakończenia ich realizacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 4 w części

dotyczącej art. 7a ust. 1 i 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., oraz

art. 1 pkt 3, w części dotyczącej art. 5 i art. 6 ust. 13 ustawy o podatkach i opłatach

lokalnych i pkt 6, 8, 10, 15, 16 i 18, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Pracodawcy, którzy uzyskali status zakładu pracy chronionej przed dniem wejścia w

życie ustawy, są obowiązani w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

do

1)

zwiększenia stanu zatrudnienia do co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy;

2)

przekazywania na rachunek bankowy niewykorzystanych środków zakładowego funduszu nieprzeznaczanych

na pomoc indywidualną dla niepełnosprawnych pracowników.

1.

Finansowanie składek na ubezpieczenia społeczne, na zasadach określonych w art. 25

ust. 2, 3, 3a i 3b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia

31 grudnia 2007 r., przysługuje nie dłużej niż do składek rozliczanych w dokumentach

składanych za miesiąc grudzień 2007 r.

2.

Nie podlegają finansowaniu na zasadach określonych w art. 25 ust. 2, 3, 3a i 3b ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r., zaległe

składki na ubezpieczenia społeczne rozliczane w dokumentach składanych za okres do

miesiąca grudnia 2007 r., jeżeli złożenie tych dokumentów do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

nastąpi po dniu 30 czerwca 2008 r.

1.

Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo

poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystać z usług lub instrumentów

rynku pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o promocji”.

2.

Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako poszukująca

pracy niepozostająca w zatrudnieniu może również korzystać na zasadach takich jak

bezrobotni z następujących usług lub instrumentów określonych w ustawie o promocji

1)

szkoleń;

2)

stażu;

3)

prac interwencyjnych;

4)

przygotowania zawodowego w miejscu pracy;

5)

badań lekarskich, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o promocji;

6)

zwrotu kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 1, 2 i 4 ustawy o promocji;

7)

finansowania kosztów, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy o promocji.

3.

Wydatki na instrumenty lub usługi rynku pracy, o których mowa w ust. 1 i 2, są finansowane

w odniesieniu do osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako

1)

bezrobotne - ze środków Funduszu Pracy;

2)

poszukujące pracy niepozostające w zatrudnieniu - ze środków Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 2, 4-6, 13 lit. b) i c), pkt 18, 19 lit. c), pkt 20, 22-24, 26, 33 lit.

d), pkt 34 lit. d), pkt 35-38 oraz pkt 63, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu

na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej

ustawy.

Rady, o których mowa w art. 1 pkt 39 w zakresie dotyczącym art. 44a i 44b oraz w art.

1 pkt 47 w zakresie dotyczącym art. 50 ust. 2, zostaną powołane do dnia 30 marca 2003 r.

na zasadach i w składzie określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Z dniem 31 grudnia 2008 r. ulegają umorzeniu wzajemne należności i zobowiązania między

Zakładem Ubezpieczeń Społecznych a budżetem państwa i Państwowym Funduszem Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych powstałe z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne należnych

za okres do dnia 31 grudnia 2007 r., które podlegały finansowaniu ze środków Państwowego

Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i budżetu państwa.

(uchylony).

1.

Osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 11 ust. 1, może otrzymać ze środków Funduszu

jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie

wkładu do spółdzielni socjalnej w wysokości określonej w umowie zawartej ze starostą,

nie więcej jednak niż do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli

nie otrzymała środków publicznych na ten cel.

2.

Osoba niepełnosprawna, która otrzymała jednorazowo środki na podjęcie działalności

gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana

do zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości

podatkowych, jeżeli z przyczyn leżących po jej stronie zostały naruszone warunki umowy,

o której mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki oraz tryb przyznawania i zwrotu środków, o których mowa w ust. 1,

2)

formy zabezpieczenia zwrotu środków, o których mowa w ust. 1, w przypadku naruszenia

warunków umowy dotyczącej ich przyznania,

3)

wzór wniosku i niezbędne elementy umowy dotyczącej przyznania środków określonych

w ust. 1

- mając na względzie zwiększenie aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych, zapewnienie

zgodności udzielanej pomocy z regułami przyznawania pomocy publicznej w ramach zasady

de minimis oraz racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają

rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W przypadku gdy kompetencje w zakresie realizacji zadania zostały z dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przekazane do właściwości innego organu, zadanie to realizuje

organ właściwy na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

3.

W przypadku zmian zakresu zadania wraz z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zadanie podlega realizacji w zakresie przewidzianym w niniejszej ustawie.

1.

Kadencja Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych oraz Rady Nadzorczej

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, rozpoczęta przed dniem

wejścia w życie ustawy, kończy się z upływem okresu tej kadencji.

2.

W trakcie trwania kadencji, o której mowa w ust. 1, w skład Krajowej Rady Konsultacyjnej

do Spraw Osób Niepełnosprawnych oraz Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych powołuje się przedstawiciela organizacji pracodawców lub organizacji

związkowej, która w dniu wejścia w życie ustawy spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada orzeczenie o stwierdzeniu reprezentatywności;

2)

nie wchodzi w skład Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych oraz

Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

3.

W przypadku gdy w trakcie trwania kadencji, o której mowa w ust. 1, organizacja pracodawców

lub organizacja związkowa stanie się organizacją reprezentatywną, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego, przedstawiciela tej organizacji powołuje się w skład Krajowej Rady Konsultacyjnej

do Spraw Osób Niepełnosprawnych oraz Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych.

W 2007 r. Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych otrzymuje dotację

celową z budżetu państwa na realizację zadania, o którym mowa w art. 26a ustawy wymienionej

w art. 1, w wysokości do 25% środków zapewniających jego realizację.

1

Osoba niepełnosprawna prowadząca działalność gospodarczą albo własne lub dzierżawione

gospodarstwo rolne może otrzymać, ze środków Funduszu, dofinansowanie do wysokości

50% oprocentowania kredytu bankowego zaciągniętego na kontynuowanie tej działalności,

jeżeli

1)

nie korzystała z pożyczki z Funduszu na rozpoczęcie działalności gospodarczej albo

rolniczej oraz z Funduszu Pracy na rozpoczęcie działalności gospodarczej albo

2)

pożyczka została spłacona lub w całości umorzona.

2

Dofinansowanie następuje na podstawie umowy zawartej przez starostę z osobą, o której

mowa w ust. 1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

oraz mogą być zmieniane na podstawie upoważnienia w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W zakresie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, o którym mowa

w art. 26a ustawy wymienionej w art. 1, przysługującego za okres do dnia 31 grudnia

2007 r., pracodawcy składają

1)

miesięczne informacje, o których mowa w art. 26c ust. 1 pkt 1 ustawy wymienionej w

art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w terminie do 20. dnia miesiąca następującego

po miesiącu, którego informacja dotyczy;

2)

wniosek, o którym mowa w art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, za dwa miesiące - w terminie do 20. dnia miesiąca następującego

po miesiącach, których wniosek dotyczy.

1.

Osobie zatrudnionej, która w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej utraciła

zdolność do pracy na dotychczasowym stanowisku, pracodawca jest obowiązany wydzielić

lub zorganizować odpowiednie stanowisko pracy z podstawowym zapleczem socjalnym, nie

później niż w okresie trzech miesięcy od daty zgłoszenia przez tę osobę gotowości

przystąpienia do pracy. Zgłoszenie gotowości przystąpienia do pracy powinno nastąpić

w ciągu miesiąca od dnia uznania za osobę niepełnosprawną.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy wyłączną przyczyną wypadku przy pracy było naruszenie

przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przez pracownika z jego winy lub

jego stanu nietrzeźwości - udowodnione przez pracodawcę.

1.

Zwalnia się prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej od

wpłat do urzędu skarbowego należności w zakresie działalności tego zakładu, z tytułu

podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę między podatkiem należnym a naliczonym,

w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Przez prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej rozumie

się podmiot spełniający warunki określone w art. 28 i 29 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776).

3.

Jeżeli kwota zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, jest wyższa od kwoty stanowiącej

iloczyn liczby osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej lub

zakładzie aktywności zawodowej w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz trzykrotności

najniższego wynagrodzenia, różnica podlega przekazaniu na Państwowy Fundusz Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa w ustawie wymienionej w ust. 2, w terminach

przewidzianych dla rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług.

4.

Przez najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się najniższe wynagrodzenie

pracowników ogłoszone przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie Kodeksu pracy. Do wyliczeń przyjmuje się najniższe wynagrodzenie obowiązujące w kwartale poprzedzającym

miesiąc obliczeniowy.

5.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania

1)

w przypadku gdy prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej

nie przekazał różnicy, o której mowa w ust. 3, na Państwowy Fundusz Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych,

2)

w stosunku do tej części różnicy między podatkiem należnym a naliczonym, która odpowiada

kwocie sankcji określonych w art. 27 ust. 5, 6 i 8,

3)

do kwot podatku, o których mowa w art. 28 i art. 29 ust. 2 i art. 33,

4)

w przypadku gdy organ podatkowy określił obrót prowadzonego zakładu pracy chronionej

lub zakładu aktywności zawodowej na podstawie art. 17 ust. 1.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Informacje o ustalonej na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2003 r. wysokości

obniżenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o których

mowa w art. 22 ustawy zmienianej w art. 1, z tytułu zakupu produkcji lub usługi w

zakładzie pracy chronionej lub w zakładzie aktywności zawodowej dokonanego do dnia

31 grudnia 2003 r., mogą być uwzględniane przez pracodawcę zobowiązanego do wpłat

1)

aż do wyczerpania - w przypadku informacji wystawionych do dnia 31 grudnia 1998 r.;

2)

w terminie do 12 miesięcy po dniu uzyskania informacji - w przypadku informacji wystawianych

od dnia 1 stycznia 1999 r.

1.

Pracodawcy, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przeznaczyli w przypadku

zagrożenia utraty płynności finansowej, na okres przejściowy, nie dłuższy niż 12 miesięcy,

do 70% środków zakładowego funduszu rehabilitacji na spłatę zobowiązań w celu utrzymania

zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych, są zobowiązani do zwrotu

tych środków na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych

w terminie 12 miesięcy od dnia ich przeznaczenia, jednak nie później niż do dnia 31

grudnia 2007 r.

2.

W przypadku przekroczenia terminu wymienionego w ust. 1 pracodawca jest zobowiązany

do dokonania wpłaty określonej w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy, o której mowa w art.

1.

1.

Czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin

tygodniowo.

2.

Czas pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

3.

Osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych.

4.

Wymiar czasu pracy ustalony zgodnie z ust. 1 lub 2 obowiązuje od dnia następującego

po przedstawieniu pracodawcy orzeczenia o niepełnosprawności.

Prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego

zakładu otrzymuje zwrot podatku od towarów i usług na podstawie przepisów odrębnych

za okresy miesięczne w 2003 r., nie dłużej jednak niż za grudzień 2003 r.

Pracodawcy, którzy zachowali zakładowy fundusz rehabilitacji i niewykorzystane środki

tego funduszu na podstawie art. 33 ust. 7b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują zakładowy fundusz rehabilitacji

i niewykorzystane środki tego funduszu na dotychczasowych zasadach, z uwzględnieniem

obowiązujących przepisów dotyczących pomocy publicznej.

1.

Przepisów art. 15 nie stosuje się

1)

do osób zatrudnionych przy pilnowaniu oraz

2)

gdy, na wniosek osoby zatrudnionej, lekarz przeprowadzający badania profilaktyczne

pracowników lub w razie jego braku lekarz sprawujący opiekę nad tą osobą wyrazi na

to zgodę.

2.

Koszty badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ponosi pracodawca.

Prowadzący zakład pracy chronionej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych, za okresy miesięczne w 2003 r., nie dłużej jednak niż za grudzień

2003 r., może na wniosek otrzymać dla tego zakładu

1)

dofinansowanie lub refundację wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono

chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych,

w wysokości 75% najniższego wynagrodzenia;

2)

dofinansowanie w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych w przypadku braku

podstaw do zwrotu podatku od towarów i usług lub gdy jest on niższy o 90% od wynikającego

z wyliczenia dokonanego na podstawie przepisów odrębnych.

Rada, określona w art. 42 ustawy, o której mowa w art. 1, powołana przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, wykonuje swoje zadania do czasu powołania nowej, nie dłużej

jednak niż do dnia 31 grudnia 2007 r.

Osoba niepełnosprawna ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą

lub wypoczynek. Czas przerwy wynosi 15 minut i jest wliczany do czasu pracy. Nie narusza

to przepisu art. 134 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

Opłatę prolongacyjną, o której mowa w art. 49 ust. 5d ustawy, o której mowa w art.

1, nalicza się w odniesieniu do należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 21

ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 pkt 1 i art. 33 ust. 4a, 7 i 7a ustawy wymienionej

w art. 1, w przypadku decyzji wydawanych począwszy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Stosowanie norm czasu pracy, o których mowa w art. 15, nie powoduje obniżenia wysokości

wynagrodzenia wypłacanego w stałej miesięcznej wysokości.

2.

Godzinowe stawki wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadające osobistemu zaszeregowaniu

lub zaszeregowaniu wykonywanej pracy, przy przejściu na normy czasu pracy, o których

mowa w art. 15, ulegają podwyższeniu w stosunku, w jakim pozostaje dotychczasowy wymiar

czasu pracy do tych norm.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

ustawa została ogłoszona, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 44 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.;

2)

art. 1 pkt 9 w zakresie dotyczącym art. 10b ust. 3-5, pkt 15, pkt 16, pkt 18, pkt

24 w zakresie dotyczącym art. 32 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3-5, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 2, 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia

2003 r.

Sprawy, które zostały wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlegają rozpoznaniu według przepisów ustaw, o których mowa w art. 1-18,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają

rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych.

1.

Osobie zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności przysługuje

dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze 10 dni roboczych w roku kalendarzowym. Prawo

do pierwszego urlopu dodatkowego osoba ta nabywa po przepracowaniu jednego roku po

dniu zaliczenia jej do jednego z tych stopni niepełnosprawności.

2.

Urlop, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje osobie uprawnionej do urlopu wypoczynkowego

w wymiarze przekraczającym 26 dni roboczych lub do urlopu dodatkowego na podstawie

odrębnych przepisów.

3.

Jeżeli wymiar urlopu dodatkowego, o którym mowa w ust. 2, jest niższy niż 10 dni roboczych,

zamiast tego urlopu przysługuje urlop dodatkowy określony w ust. 1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26c ust. 6, art. 29 ust.

2 i 4, art. 30 ust. 8, art. 33 ust. 11, art. 34 ust. 9, art. 36 ust. 2 i art. 44 ust.

3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 26c ust. 6, art. 29 ust. 4, art. 30 ust. 8,

art. 33 ust. 11, art. 34 ust. 9, art. 36 ust. 4 i art. 44 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Osoba o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ma prawo do zwolnienia

od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia

1

w wymiarze do 21 dni roboczych w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym,

nie częściej niż raz w roku, z zastrzeżeniem art. 10f ust. 1 pkt 2;

2)

w celu wykonania badań specjalistycznych, zabiegów leczniczych lub usprawniających,

a także w celu uzyskania zaopatrzenia ortopedycznego lub jego naprawy, jeżeli czynności

te nie mogą być wykonane poza godzinami pracy.

2.

Wynagrodzenie za czas zwolnień od pracy, o których mowa w ust. 1, oblicza się jak

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

3

Łączny wymiar urlopu określonego w art. 19 ust. 1 i zwolnienia od pracy, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1, nie może przekroczyć 21 dni roboczych w roku kalendarzowym.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 5 i art. 13, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1

stycznia 2007 r.;

2)

art. 1 pkt 14, 15, 17 lit. a i pkt 34 oraz art. 5, 11 i 12, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2008 r.;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2007 r.

1

Pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar

czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych

wpłat na Fundusz

2.

Z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnieni są pracodawcy, u których wskaźnik zatrudnienia

osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6%.

2a

Dla państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych będących jednostkami budżetowymi,

zakładami budżetowymi albo gospodarstwami pomocniczymi, instytucji kultury oraz jednostek

organizacyjnych zajmujących się statutowo ochroną dóbr kultury uznanych za pomnik

historii wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1 i ust.

2, wynosi 2%, 3% w 2005 r., 4% w 2006 r., 5% w 2007 r. i 6% w 2008 r. oraz w latach

następnych.

2b

Dla państwowych i niepaństwowych szkół wyższych

2c

Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostkach, o których mowa w ust.

2b, oblicza się jako sumę wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych i podwojonego

wskaźnika wychowanków, uczniów, studentów lub słuchaczy będących osobami niepełnosprawnymi

i uczących się lub studiujących w ramach ogólnie obowiązujących w danej jednostce

regulaminów nauczania lub studiowania.

2d

Wskaźnik wychowanków, uczniów, studentów lub słuchaczy niepełnosprawnych, o którym

mowa w ust. 2c - oznacza ich udział procentowy w liczbie ogółem odpowiednio: wychowanków,

uczniów, studentów lub słuchaczy, według stanu w roku ubiegłym.

2e

Z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnione są publiczne i niepubliczne jednostki

organizacyjne niedziałające w celu osiągnięcia zysku, których wyłącznym przedmiotem

prowadzonej działalności jest rehabilitacja społeczna i lecznicza, edukacja osób niepełnosprawnych

lub opieka nad osobami niepełnosprawnymi.

2f

Pracodawcy osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa

w ust. 2, 2a i 2b, oraz jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 2e, składają

Zarządowi Funduszu

2g

Pracodawcy, o których mowa w ust. 2a i 2b, nieosiągający wskaźników zatrudnienia osób

niepełnosprawnych wymienionych w ust. 2a i 2b, dokonują wpłat na zasadach określonych

w art. 49.

3.

Z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnieni są pracodawcy prowadzący zakłady pracy

będące w likwidacji albo co do których ogłoszono upadłość.

4.

Wskaźnik, o którym mowa w ust. 2, może zostać obniżony w razie zatrudnienia osób niepełnosprawnych

ze schorzeniami szczególnie utrudniającymi wykonywanie pracy.

5.

Do liczby pracowników, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się - jeżeli nie są to osoby

niepełnosprawne - osób zatrudnionych

1)

na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego;

2)

przebywających na urlopach wychowawczych;

3

nieświadczących pracy w związku z odbywaniem służby wojskowej albo służby zastępczej;

4)

będących uczestnikami Ochotniczych Hufców Pracy;

5)

nieświadczących pracy w związku z uzyskaniem świadczenia rehabilitacyjnego;

6)

przebywających na urlopach bezpłatnych, których obowiązek udzielenia określają odrębne

ustawy.

6.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

placówek dyplomatycznych i urzędów konsularnych;

2)

przedstawicielstw i misji zagranicznych.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 6 lit. b, pkt 7, 32, 35, 39 lit. b, pkt 64 i 67 lit. c, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

2)

art. 1 pkt 13 lit. a, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.;

3)

art. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie do dochodów

uzyskanych od dnia 1 stycznia 2005 r.;

4)

art. 11 pkt 1-3 i 5-9, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2005 r.;

5)

art. 11 pkt 4 i 10, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Wpłaty na Fundusz, o których mowa w art. 21, ulegają obniżeniu z tytułu zakupu usługi,

z wyłączeniem handlu, lub produkcji pracodawcy zatrudniającego co najmniej 25 pracowników

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągającego wskaźnik zatrudnienia osób

niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

w wysokości co najmniej 10%, zwanego dalej „sprzedającym”.

2.

Warunkiem obniżenia wpłaty jest terminowe uregulowanie należności za zrealizowaną

produkcję lub usługę oraz otrzymanie informacji o kwocie obniżenia.

3

Kwota obniżenia, o której mowa w ust. 1, stanowi iloczyn wskaźnika wynagrodzeń niepełnosprawnych

pracowników sprzedającego zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

i wskaźnika udziału przychodów.

4

Wskaźnik wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników sprzedającego zaliczonych do znacznego

lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, o którym mowa w ust. 3, stanowi iloczyn

współczynnika wynagrodzeń tych pracowników i liczby etatów odpowiadającej różnicy

między rzeczywistym zatrudnieniem wszystkich pracowników niepełnosprawnych, a zatrudnieniem

zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości

6%.

5

Współczynnik wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, o którym mowa w ust. 4, stanowi iloraz sumy

wynagrodzeń tych pracowników niepełnosprawnych - pomniejszonych o należne od nich

składki na ubezpieczenia społeczne - i liczby pracowników niepełnosprawnych ogółem

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

6.

Wskaźnik udziału przychodów, o którym mowa w ust. 3, stanowi iloraz przychodu ze sprzedaży

własnych usług, z wyłączeniem handlu, lub produkcji sprzedającego, zrealizowanych

w danym miesiącu na rzecz pracodawcy zobowiązanego do wpłat, o których mowa w art.

21, zwanego dalej „nabywcą”, i przychodu ogółem uzyskanego w tym miesiącu ze sprzedaży

własnej produkcji lub usług, z wyłączeniem handlu.

7.

Informację o kwocie obniżenia sprzedający przekazuje nabywcy niezwłocznie po uregulowaniu

należności w terminie określonym na fakturze. W przypadku płatności realizowanych

za pośrednictwem banku - za datę uregulowania należności uważa się datę obciążenia

rachunku bankowego nabywcy na podstawie polecenia przelewu.

8.

W przypadku gdy kwota obniżenia przewyższa

1)

wartość zrealizowanej produkcji lub usługi, obniżenie wpłaty przysługuje tylko do

wysokości kwoty określonej na fakturze, o której mowa w ust. 7;

2)

wysokość 80% wpłaty na Fundusz, do której obowiązany jest nabywca w danym miesiącu,

różnicę zalicza się na obniżenie wpłaty z tego tytułu w następnych miesiącach.

9.

Przysługująca, a niewykorzystana kwota obniżenia może być uwzględniana we wpłatach

na Fundusz przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, licząc od dnia uzyskania informacji

o kwocie obniżenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2 i 4 w części dotyczącej rozdziału 4a, które wchodzą

w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 4 w części dotyczącej rozdziału 4b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2004 r.

Jeżeli pracodawca nie wydzieli lub nie zorganizuje w przepisanym terminie stanowiska

pracy dla osoby, o której mowa w art. 14, obowiązany jest dokonać, w dniu rozwiązania

stosunku pracy z tą osobą, wpłaty na Fundusz

(uchylony).

(uchylony).

1.

Składki na ubezpieczenia społeczne

1)

zatrudnionych osób niepełnosprawnych oraz osób niepełnosprawnych prowadzących działalność

gospodarczą nalicza się i opłaca na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm.;

2)

niepełnosprawnych rolników oraz niepełnosprawnych domowników nalicza się i opłaca

na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm..

2.

Fundusz refunduje pracodawcy zatrudniającemu mniej niż 25 osób w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy, w stosunku do zatrudnionych osób niepełnosprawnych zaliczonych

do znacznego lub do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności

1)

część wynagrodzenia odpowiadającą składce należnej od zatrudnionego na ubezpieczenie

emerytalne,

2)

część kosztów osobowych pracodawcy odpowiadającą składce należnej od pracodawcy na

ubezpieczenie emerytalne

- pod warunkiem terminowego opłacenia przez pracodawcę tych składek w całości.

3.

Fundusz refunduje pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej lub zakład aktywności

zawodowej w stosunku do zatrudnionych osób niepełnosprawnych

1)

część wynagrodzenia odpowiadającą składce należnej od pracownika na ubezpieczenia

emerytalne i chorobowe,

2)

część kosztów osobowych pracodawcy odpowiadającą składce należnej od pracodawcy na

ubezpieczenia

a)

emerytalne,

b)

rentowe,

c)

wypadkowe

- pod warunkiem terminowego opłacenia przez pracodawcę tych składek w całości.

4.

Fundusz refunduje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu

na pełny wymiar czasu pracy, osiągającemu wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych

ogółem w wysokości co najmniej 6%, w stosunku do zatrudnionych osób niepełnosprawnych

1)

zaliczonych do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności - część wynagrodzenia

odpowiadającą składce należnej od pracownika na ubezpieczenie emerytalne oraz część

kosztów osobowych pracodawcy odpowiadającą składce należnej od pracodawcy na ubezpieczenie

emerytalne,

2)

zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności - część kosztów osobowych pracodawcy

odpowiadającą składce należnej od pracodawcy na ubezpieczenie wypadkowe

- pod warunkiem terminowego opłacenia przez pracodawcę tych składek w całości.

5.

Fundusz refunduje

1)

osobie niepełnosprawnej prowadzącej działalność gospodarczą obowiązkowe składki na

ubezpieczenie emerytalne i rentowe do wysokości odpowiadającej wysokości składki,

której podstawą wymiaru jest kwota stanowiąca 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w poprzednim kwartale,

2)

niepełnosprawnemu rolnikowi lub rolnikowi zobowiązanemu do opłacania składek za niepełnosprawnego

domownika, składki na ubezpieczenia społeczne rolników - wypadkowe, chorobowe, macierzyńskie

oraz emerytalno-rentowe

- pod warunkiem terminowego opłacenia tych składek w całości.

1.

Zatrudnienie osób, o których mowa w art. 25a ust. 2-4, ustala się odpowiednio na podstawie

art. 21 ust. 5 oraz art. 28 ust. 3.

2.

W przypadku gdy osoba niepełnosprawna jest zatrudniona u więcej niż jednego pracodawcy

w wymiarze czasu pracy

1)

nieprzekraczającym ogółem pełnego wymiaru czasu pracy - refundację składek na ubezpieczenia

społeczne przyznaje się w pełnej kwocie;

2)

przekraczającym ogółem pełny wymiar czasu pracy - refundację składek na ubezpieczenia

społeczne przyznaje się na tę osobę odpowiednio na zasadach określonych w art. 26b

ust. 3.

3.

Refundacja składek na ubezpieczenia społeczne nie przysługuje w części odpowiadającej

składkom na ubezpieczenia społeczne finansowanym ze środków publicznych.

1.

Pracodawca, o którym mowa w art. 25a ust. 2-4, składa Funduszowi

1)

miesięczne informacje o podstawach wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, składkach

na ubezpieczenie społeczne, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników

niepełnosprawnych;

2)

wniosek o wypłatę refundacji składek za dany miesiąc;

3)

informacje o wysokości i rodzaju podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osoby niepełnosprawnej wykonującej

działalność gospodarczą oraz niepełnosprawnego rolnika lub rolnika zobowiązanego do

opłacania składek za niepełnosprawnego domownika, z tym że rolnik składa informację

o składkach na ubezpieczenia społeczne i stopniach niepełnosprawności w miesiącu następującym

po miesiącu, w którym terminowo dokonał zapłaty składek za dany kwartał, wraz z wnioskiem

o wypłatę refundacji składek.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, składa pracodawca wykonujący działalność

gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

4.

Informacje i wniosek, o których mowa w ust. 1, pracodawca, osoba wykonująca działalność

gospodarczą oraz niepełnosprawny rolnik lub rolnik zobowiązany do opłacania składek

za niepełnosprawnego domownika zwany dalej „wnioskodawcą”, przekazują w formie dokumentu

elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobierają drogą elektroniczną potwierdzenie

wysłanej informacji lub wniosku. Wnioskodawca może przekazywać informacje i wniosek

również w formie dokumentu pisemnego.

5.

W terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku Fundusz przekazuje na rachunek bankowy

wnioskodawcy kwoty refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości ustalonej

na podstawie ust. 1-4, art. 25a i 25b oraz informuje wnioskodawcę o sposobie jej ustalenia.

6.

Jeżeli wnioskodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające

ogółem kwotę 100 zł, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wstrzymaniu refundacji

składek na ubezpieczenia społeczne do czasu uregulowania zaległości przez wnioskodawcę.

Decyzja podlega wykonaniu z dniem wydania.

7.

W przypadku nieuregulowania przez wnioskodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31

stycznia roku następującego po roku, za który wnioskodawcy przysługuje refundacja,

Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty refundacji składek na ubezpieczenia

społeczne za okres wskazany w decyzji, o której mowa w ust. 6.

8.

W przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota refundacji składek na ubezpieczenia społeczne

jest inna niż kwota refundacji wykazana we wniosku, Prezes Zarządu Funduszu wydaje

decyzję o wysokości refundacji, na wniosek złożony przez wnioskodawcę, w terminie

14 dni od dnia otrzymania informacji o ustaleniu wysokości przysługującej refundacji.

9.

Wnioskodawca dokonuje, na formularzu, rozliczenia środków uzyskanych w ramach refundacji

składek na ubezpieczenia społeczne za okres roczny w terminie do dnia 15 lutego roku

następnego.

10.

Fundusz refunduje składki na ubezpieczenia społeczne przez okres roku na zasadach

określonych w ust. 1-9, art. 25a, 25b i 25d. Po upływie tego okresu wnioskodawca może

wystąpić do Funduszu z wnioskiem o przedłużenie wypłacania refundacji na kolejne okresy

roczne.

1.

Prezes Zarządu Funduszu może przeprowadzać kontrole wnioskodawcy w zakresie refundacji

składek, w szczególności dotyczące ustalania wysokości refundacji składek na ubezpieczenia

społeczne i wypłaty wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W przypadku stwierdzenia

w wyniku kontroli nieprawidłowości Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą

zwrot wypłaconej refundacji składek na ubezpieczenia społeczne w zakresie stwierdzonych

nieprawidłowości.

2.

Od decyzji Prezesa Zarządu Funduszu, o których mowa w ust. 1 i art. 25c ust. 6-8,

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3.

W przypadku konieczności przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, Fundusz

może nieodpłatnie korzystać z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych

lub Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb przekazywania oraz rozliczania refundacji składek na ubezpieczenia

społeczne,

2)

terminy składania i wzory informacji i wniosku, o których mowa w art. 25c ust. 1 i

2,

3)

wzór formularza rozliczenia, o którym mowa w art. 25c ust. 9,

4)

wymogi, jakie muszą spełniać wnioskodawcy przekazujący dokumenty w formie elektronicznej

przez teletransmisję danych

- uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitych warunków niezbędnych dla prawidłowego

przekazywania dokumentów oraz racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Pracodawca, który przez okres co najmniej 36 miesięcy zatrudni osoby niepełnosprawne

spełniające warunki określone w ust. 2, może otrzymać, na wniosek, ze środków Funduszu

zwrot kosztów

1)

poniesionych w związku z przystosowaniem tworzonych lub istniejących stanowisk pracy

dla tych osób, stosownie do potrzeb wynikających z ich niepełnosprawności;

1a

adaptacji pomieszczeń zakładu pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych;

1b

adaptacji lub nabycia urządzeń ułatwiających osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie

w zakładzie pracy;

2

rozpoznania przez służby medycyny pracy potrzeb, o których mowa w pkt 1-1b.

1a

Zwrot kosztów określonych w ust. 1 pkt 1-1b oraz w art. 26d dotyczy wyłącznie dodatkowych

kosztów pracodawcy wynikających z zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

2.

Zwrot kosztów dotyczy osób niepełnosprawnych

1)

bezrobotnych lub poszukujących pracy i niepozostających w zatrudnieniu, skierowanych

do pracy przez powiatowy urząd pracy;

2)

pozostających w zatrudnieniu u pracodawcy występującego o zwrot kosztów, jeżeli niepełnosprawność

tych osób powstała w okresie zatrudnienia u tego pracodawcy, z wyjątkiem przypadków,

gdy przyczyną powstania niepełnosprawności było zawinione przez pracodawcę lub przez

pracownika naruszenie przepisów, w tym przepisów prawa pracy.

3.

Zwrot kosztów nie może przekraczać dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za

każde przystosowane stanowisko pracy osoby niepełnosprawnej.

4.

Zwrotu kosztów dokonuje starosta na warunkach i w wysokości określonych umową zawartą

z pracodawcą, z tym że

1

zwrotowi nie podlegają koszty, o których mowa w ust. 1 pkt 1-1b, poniesione przez

pracodawcę przed dniem podpisania umowy;

2)

kwota zwrotu kosztów poniesionych w związku z rozpoznaniem potrzeb osób niepełnosprawnych

nie może przekraczać 15% kosztów związanych z przystosowaniem tworzonych lub istniejących

stanowisk pracy do potrzeb osób niepełnosprawnych.

5.

Umowy z pracodawcą, którym jest starosta, zawiera Prezes Zarządu Funduszu.

6.

Warunkiem zwrotu kosztów jest uzyskanie pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy

o przystosowanym stanowisku pracy, wydanej na wniosek starosty.

6a

Zwrot kosztów jednostkom budżetowym następuje na wydzielony rachunek dochodów własnych,

o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.. Warunkiem zwrotu kosztów jest ich poniesienie przez jednostkę budżetową ze środków

uprzednio zgromadzonych na tym rachunku.

7.

Jeżeli okres zatrudnienia osoby niepełnosprawnej będzie krótszy niż 36 miesięcy, pracodawca

jest obowiązany zwrócić Funduszowi za pośrednictwem starosty środki w wysokości równej

1/36 ogólnej kwoty zwrotu za każdy miesiąc brakujący do upływu okresu, o którym mowa

w ust. 1, jednak w wysokości nie mniejszej niż 1/6 tej kwoty. Pracodawca dokonuje

zwrotu w terminie 3 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy z osobą niepełnosprawną.

8.

Pracodawca nie zwraca środków, o których mowa w ust. 7, jeżeli zatrudni w terminie

3 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy z osobą niepełnosprawną inną osobę niepełnosprawną,

skierowaną do pracy przez powiatowy urząd pracy, przy czym wynikająca z tego powodu

przerwa nie jest wliczana do okresu, o którym mowa w ust. 1.

9

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1-8 oraz w art. 26d,

w tym wzór wniosku i elementy umowy, dokumentację niezbędną do zwrotu kosztów oraz

sposób i terminy rozpatrywania wniosków, mając na względzie prawidłowe dokonywanie

zwrotu kosztów.

1

Pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia

pracownika niepełnosprawnego, który nie ma ustalonego prawa do emerytury, o ile pracownik

ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w

art. 26b ust. 1, prowadzonej przez Fundusz. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia

pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej „miesięcznym dofinansowaniem”, przysługuje

w kwocie

1)

130% najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do

znacznego stopnia niepełnosprawności;

2)

110% najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do

umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

3)

50% najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do

lekkiego stopnia niepełnosprawności.

1a

Miesięczne dofinansowanie nie przysługuje pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25

pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i nieosiągającemu wskaźnika

zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 6%.

2

Pracodawcy zatrudniającemu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy mniej niż 25

pracowników oraz pracodawcy zatrudniającemu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu

na pełny wymiar czasu pracy i osiągającemu wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych

w wysokości co najmniej 6% przysługuje miesięczne dofinansowanie w wysokości

1)

70% kwot o których mowa w ust. 1;

2)

90% kwot, o których mowa w ust. 1, w przypadku osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono

chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych.

3

Pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej przysługuje

1)

100% kwot dofinansowania, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

kwoty, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o 75% najniższego wynagrodzenia w przypadku

osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe

lub epilepsję, oraz niewidomych.

4.

Kwota miesięcznego dofinansowania, z zastrzeżeniem ust. 5, nie powinna przekroczyć

kwoty miesięcznego wynagrodzenia osiąganego przez pracownika niepełnosprawnego.

5.

W przypadku gdy kwota miesięcznego dofinansowania przekracza kwotę miesięcznego wynagrodzenia

osiąganego przez pracownika niepełnosprawnego u pracodawcy, o którym mowa

1)

w ust. 2, pracodawca otrzymuje miesięczne dofinansowanie w wysokości miesięcznego

wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi niepełnosprawnemu;

2)

w ust. 3, pracodawca przekazuje różnicę pomiędzy kwotą miesięcznego dofinansowania

a kwotą tego wynagrodzenia na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

z przeznaczeniem na indywidualny program rehabilitacji pracowników niepełnosprawnych

zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej.

6.

Miesięczne dofinansowanie wypłaca Fundusz przez okres roku w wysokości proporcjonalnej

do wymiaru czasu pracy pracownika, na zasadach określonych w art. 26b i 26c.

7.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 6, pracodawca może wystąpić do Funduszu z

wnioskiem o przedłużenie wypłacania miesięcznego dofinansowania na kolejne okresy

roczne.

8

Jeżeli pracodawca posiada zaległości w zobowiązaniach wobec Funduszu przekraczające

ogółem kwotę 100 złotych, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wstrzymaniu miesięcznego

dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Decyzja podlega

wykonaniu z dniem wydania.

9

W przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31

stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie,

Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania

za okres wskazany w decyzji, o której mowa w ust. 8.

10

Prezes Zarządu Funduszu może przeprowadzać kontrole pracodawcy w zakresie miesięcznego

dofinansowania, w szczególności dotyczące ustalania wysokości miesięcznego dofinansowania

i wypłaty wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

11

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli Prezes Zarządu Funduszu

wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych

nieprawidłowości.

12

Od decyzji Prezesa Zarządu Funduszu, o których mowa w ust. 8, 9 i 11, przysługuje

odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

1a

Zatrudnienie i wskaźnik, o których mowa w art. 26a ust. 1, 1a i 2, ustala się odpowiednio

na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3.

2.

W przypadku gdy osoba niepełnosprawna jest zatrudniona u więcej niż jednego pracodawcy

w wymiarze czasu pracy nieprzekraczającym ogółem pełnego wymiaru czasu pracy, miesięczne

dofinansowanie przyznaje się na tę osobę pracodawcom, u których jest ona zatrudniona,

w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy tej osoby.

3.

W przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 2, jest zatrudniona w wymiarze czasu pracy

przekraczającym ogółem pełny wymiar czasu pracy, miesięczne dofinansowanie przyznaje

się na tę osobę w wysokości nieprzekraczającej kwoty miesięcznego dofinansowania przyznawanego

na osobę zatrudnioną w pełnym wymiarze czasu pracy. Miesięczne dofinansowanie w wysokości

proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy tej osoby w pierwszej kolejności przyznaje

się pracodawcy, który wcześniej zatrudnił tę osobę.

4

Miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej

ze środków publicznych.

1

Pracodawca, o którym mowa w art. 26a, składa Funduszowi

1)

miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności

pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono

chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych;

2)

wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc;

3)

informacje o wysokości i rodzaju podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

1a

Informacje i wniosek, o których mowa w ust. 1, pracodawca przekazuje w formie dokumentu

elektronicznego przez teletransmisję danych oraz pobiera drogą elektroniczną potwierdzenie

wysłanej informacji lub wniosku. Pracodawca może przekazać informacje i wniosek również

w formie dokumentu pisemnego.

1b

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, składa pracodawca wykonujący działalność

gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

(uchylony).

3

W terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku Fundusz przekazuje na rachunek bankowy

pracodawcy dofinansowanie w kwocie ustalonej na podstawie art. 26a i 26b oraz informuje

pracodawcę o sposobie jej ustalenia.

4

W przypadku gdy ustalona przez Fundusz kwota dofinansowania jest inna niż kwota dofinansowania

wykazana we wniosku pracodawcy, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję o wysokości

dofinansowania, na wniosek pracodawcy złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania

informacji o ustaleniu wysokości przysługującego dofinansowania do wynagrodzenia.

4a.

(uchylony).

4b

Od decyzji, o której mowa w ust. 4, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw zabezpieczenia społecznego.

5.

Pracodawca dokonuje rozliczenia miesięcznego dofinansowania za okres roczny w terminie

do 15 lutego roku następnego.

6

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb przekazywania oraz rozliczania miesięcznego dofinansowania,

2)

terminy składania i wzory informacji i wniosku, o których mowa w ust. 1,

3)

wzór formularza rozliczenia, o którym mowa w ust. 5,

4)

wymogi, jakie muszą spełniać pracodawcy, przekazując dokumenty w formie elektronicznej

przez teletransmisję danych

- uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitych warunków niezbędnych dla prawidłowego

przekazywania dokumentów oraz racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki udzielania pomocy określonej w art. 25a ust. 2-5 oraz art. 26a

ust. 2 i 3, pracodawcom wykonującym działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej, mając na uwadze konieczność zapewnienia zgodności

udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności pomocy na zatrudnienie, oraz osobom

niepełnosprawnym wykonującym działalność gospodarczą lub niepełnosprawnym rolnikom

albo rolnikom zobowiązanym do opłacania składek za niepełnosprawnego domownika w ramach

zasady de minimis, w tym także sposób przedstawiania informacji o otrzymanej pomocy

publicznej lub zaświadczeń o pomocy de minimis.

1.

Pracodawca, który zatrudnia pracownika niepełnosprawnego, może otrzymać ze środków

Funduszu zwrot miesięcznych kosztów zatrudnienia pracowników pomagających pracownikowi

niepełnosprawnemu w pracy w zakresie czynności ułatwiających komunikowanie się z otoczeniem,

a także czynności niemożliwych lub trudnych do samodzielnego wykonania przez pracownika

niepełnosprawnego na stanowisku pracy.

2.

Wysokość zwrotu stanowi iloczyn kwoty najniższego wynagrodzenia i ilorazu liczby godzin

w miesiącu przeznaczonych wyłącznie na pomoc pracownikowi niepełnosprawnemu i miesięcznej

liczby godzin pracy pracownika niepełnosprawnego w miesiącu, z zastrzeżeniem ust.

3.

3.

Liczba godzin przeznaczonych wyłącznie na pomoc pracownikowi niepełnosprawnemu nie

może przekraczać liczby godzin odpowiadającej 20% liczby godzin pracy pracownika w

miesiącu.

4.

Przepisy art. 26 ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Pracodawca, który przez okres co najmniej 36 miesięcy zatrudni osobę niepełnosprawną

zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy

niepozostająca w zatrudnieniu, może otrzymać, na wniosek, ze środków Funduszu zwrot

kosztów wyposażenia stanowiska pracy do wysokości piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje starosta na warunkach i w wysokości

określonych umową zawartą z pracodawcą, z tym że zwrotowi nie podlegają koszty poniesione

przed dniem zawarcia umowy.

3.

Umowy z pracodawcą, którym jest starosta, zawiera Prezes Zarządu Funduszu.

4.

Zwrot kosztów jednostkom budżetowym następuje na wydzielony rachunek dochodów własnych,

o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Warunkiem zwrotu kosztów jest ich poniesienie przez jednostkę budżetową ze środków

uprzednio zgromadzonych na tym rachunku.

5.

Warunkiem zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, jest uzyskanie, wydanej na wniosek

starosty, pozytywnej opinii Państwowej Inspekcji Pracy o przystosowaniu stanowiska

pracy do potrzeb wynikających z niepełnosprawności osoby zatrudnionej na tym stanowisku.

6.

Jeżeli okres zatrudnienia osoby niepełnosprawnej będzie krótszy niż 36 miesięcy, pracodawca

jest obowiązany zwrócić Funduszowi za pośrednictwem starosty środki w wysokości równej

1/36 ogólnej kwoty zwrotu za każdy miesiąc brakujący do upływu okresu, o którym mowa

w ust. 1, jednak w wysokości nie mniejszej niż 1/6 tej kwoty. Pracodawca dokonuje

zwrotu w terminie 3 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy z osobą niepełnosprawną.

7.

Pracodawca nie zwraca środków, o których mowa w ust. 5, jeżeli zatrudni w terminie

3 miesięcy od dnia rozwiązania stosunku pracy z osobą niepełnosprawną inną osobę niepełnosprawną,

zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna lub poszukująca pracy i

niepozostająca w zatrudnieniu, przy czym wynikająca z tego powodu przerwa nie jest

wliczana do okresu, o którym mowa w ust. 1.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1-6,

2)

wzór wniosku i elementy umowy oraz dokumentację niezbędną do zwrotu kosztów, o których

mowa w ust. 1,

3)

sposób i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust. 1,

4)

formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanych środków w przypadku niedotrzymania warunków

umowy dotyczących ich przyznania

- mając na względzie zwiększenie poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, dokonywanie

zwrotu kosztów zgodnie z zasadami udzielania pomocy w ramach zasady de minimis oraz

racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu.

1.

Pracodawca, który zatrudni przez okres co najmniej 12 miesięcy osobę niepełnosprawną

zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo poszukująca pracy

niepozostająca w zatrudnieniu, może otrzymać, na wniosek, ze środków Funduszu zwrot

60%

1)

jej wynagrodzenia przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym oraz

2)

obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia

- za okres jednego roku od dnia jej zatrudnienia.

2.

Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje starosta na warunkach i w wysokości określonych

umową zawartą z pracodawcą, z tym że zwrotowi nie podlegają kwoty wypłacone przez

pracodawcę za okres sprzed dnia podpisania umowy.

3.

Jeżeli okres zatrudnienia osoby niepełnosprawnej będzie krótszy niż 12 miesięcy, pracodawca

za pośrednictwem starosty jest obowiązany zwrócić Funduszowi w pełnej wysokości kwoty

otrzymane z Funduszu, chyba że umowa o pracę

1)

uległa rozwiązaniu z przyczyn określonych w art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy albo

2)

uległa rozwiązaniu za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika, albo

3)

wygasła.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2,

2)

wzór wniosku i elementy umowy, dokumentację niezbędną do zwrotu wynagrodzenia przed

opodatkowaniem podatkiem dochodowym oraz obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne

od tego wynagrodzenia,

3)

sposób i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust. 1,

4)

formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanej refundacji w przypadku niedotrzymania warunków

umowy dotyczącej ich przyznania

- mając na względzie zwiększenie poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, racjonalne

gospodarowanie środkami Funduszu oraz prawidłowe dokonywanie zwrotu wynagrodzenia

i obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne, zgodnie z warunkami dopuszczalności

pomocy na zatrudnienie.

(uchylony).

1.

Pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy,

zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy

i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w pkt 1,

przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład

pracy chronionej, jeżeli

1)

wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi

a)

co najmniej 40%, a w tym co najmniej 10% ogółu zatrudnionych stanowią osoby zaliczone

do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, albo

b)

co najmniej 30% niewidomych lub psychicznie chorych, albo upośledzonych umysłowo zaliczonych

do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

2)

obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy

a)

odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy,

b)

uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy,

pomieszczeń higienicznosanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania

dostępności do nich,

a także

3

jest zapewniona doraźna i specjalistyczna opieka medyczna, poradnictwo i usługi rehabilitacyjne;

4)

wystąpi z wnioskiem o przyznanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej.

1a

Spółdzielnia socjalna, powstała w wyniku przekształcenia spółdzielni inwalidów lub

spółdzielni niewidomych mającej status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej,

uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej, jeżeli wystąpi z

wnioskiem o nadanie takiego statusu w terminie 3 miesięcy od daty wpisu tej spółdzielni

do Krajowego Rejestru Sądowego.

2

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa

Inspekcja Pracy, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b w

stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia.

3

Do pracowników, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zalicza się, z zastrzeżeniem ust. 4-6,

także osoby niepełnosprawne wykonujące pracę nakładczą, jeżeli ich wynagrodzenie zostało

ustalone co najmniej w wysokości

1)

najniższego wynagrodzenia - w stosunku do wykonawców, dla których praca nakładcza

stanowi jedyne źródło utrzymania;

2)

połowy najniższego wynagrodzenia - w stosunku do pozostałych wykonawców.

4

Wymiar czasu pracy zatrudnionych, o których mowa w ust. 3, ustala się jako iloraz

wysokości ustalonego wynagrodzenia i najniższego wynagrodzenia.

5

Maksymalny wymiar czasu pracy ustalony na podstawie ust. 4 nie może przekraczać jednego

etatu.

6

Przepis art. 21 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1

Gmina, powiat oraz fundacja, stowarzyszenie lub inna organizacja społeczna, której

statutowym zadaniem jest rehabilitacja zawodowa i społeczna osób niepełnosprawnych,

może utworzyć wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo jednostkę i uzyskać dla tej

jednostki status zakładu aktywności zawodowej, jeżeli

1)

co najmniej 70% ogółu osób zatrudnionych w tej jednostce stanowią osoby niepełnosprawne,

w szczególności skierowane do pracy przez powiatowe urzędy pracy

a)

zaliczone do znacznego stopnia niepełnosprawności,

b)

zaliczone do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, u których stwierdzono autyzm,

upośledzenie umysłowe lub chorobę psychiczną, w tym osób, w stosunku do których rada

programowa, o której mowa w art. 10a ust. 4, zajęła stanowisko uzasadniające podjęcie

zatrudnienia i kontynuowanie rehabilitacji zawodowej w warunkach pracy chronionej;

2)

spełnia warunki, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 i 3;

3)

przeznacza uzyskane dochody na zakładowy fundusz aktywności;

4)

uzyska pozytywną opinię starosty o potrzebie utworzenia zakładu aktywności zawodowej.

1a

Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b,

nie może być wyższy niż 35% ogółu zatrudnionych.

2.

(uchylony).

3

Koszty utworzenia i działania zakładów aktywności zawodowej są finansowane ze środków

Funduszu, samorządu terytorialnego lub z innych źródeł, z zastrzeżeniem art. 68c ust.

2. Zakłady te nie mogą prowadzić działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów przemysłu

paliwowego, tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także pozostałych

wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,5% oraz wyrobów z metali szlachetnych

albo z udziałem tych metali lub handlu tymi wyrobami.

3a

Dofinansowania ze środków Funduszu kosztów, o których mowa w ust. 3, dokonuje samorząd

województwa na warunkach i w wysokości określonych umową zawartą z jednostką określoną

w ust. 1.

4

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób, tryb i warunki tworzenia, finansowania i działania zakładów aktywności

zawodowej,

2)

czas pracy i rehabilitacji osób zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia

niepełnosprawności,

3)

sposób tworzenia i wykorzystywania zakładowego funduszu aktywności

- mając na względzie jednolite zasady funkcjonowania zakładów aktywności zawodowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Decyzję w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności

zawodowej, potwierdzającą spełnianie warunków, o których mowa w art. 28 lub 29, wydaje

wojewoda.

2.

Wojewoda

1)

zatrudnia co najmniej 60% osób niepełnosprawnych oraz

2

właściwy powiatowy urząd pracy nie może skierować wymaganej liczby osób niepełnosprawnych

zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, posiadających

odpowiednie kwalifikacje zawodowe lub nadających się do przekwalifikowania.

2a

Wojewoda może, w drodze decyzji, zwolnić z obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej

przez okres 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie statusu zakładu

pracy chronionej lub z obowiązku utrzymywania wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych,

określonych w art. 28 ust. 1 pkt 1, w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia

wniosku o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej pracodawcę, który

1)

przejął wraz ze wszystkimi pracownikami zakład pracy chronionej w upadłości lub w

likwidacji albo zagrożony likwidacją lub upadłością, z wyłączeniem przejęcia dokonanego

na podstawie Kodeksu spółek handlowych lub ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848, z późn. zm.;

2)

przejął w drodze darowizny od osoby należącej w stosunku do niego do I grupy podatkowej

w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn zakład pracy chronionej prowadzony

przez jedną lub więcej osób fizycznych.

2b

Wojewoda może wydać decyzję, o której mowa w ust. 2a, w przypadku gdy pracodawca

1)

utrzyma zatrudnienie pracowników zakładu pracy chronionej w okresie roku od dnia wydania

decyzji oraz

2)

spełnia pozostałe warunki, o których mowa w art. 28, w dniu wystąpienia z wnioskiem

o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej lub udokumentowania przejęcia zakładu.

2c

Pracodawca, w stosunku do którego wojewoda podjął z urzędu decyzję, o której mowa

w ust. 3, może wystąpić do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie przyznania

statusu zakładu pracy chronionej z mocą od dnia ponownego spełnienia warunków, o których

mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, jeżeli

1)

pracodawca w dniu złożenia wniosku wykaże się

a)

spełnianiem warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 oraz art. 33 ust. 1 lub 3

pkt 1 i 2, za okres od dnia ponownego spełniania warunków do dnia poprzedzającego

dzień złożenia wniosku,

b)

dokonaniem zwrotu nienależnie pobranej pomocy publicznej otrzymanej w związku z legitymowaniem

się statusem zakładu pracy chronionej wraz z odsetkami za okres od dnia stwierdzonej

decyzją, o której mowa w ust. 3, utraty statusu do dnia ponownego spełniania warunków,

o których mowa w art. 28 ust. 1-3 oraz art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2;

2)

łączny okres niespełniania warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 oraz art. 33

ust. 1 lub 3, był nie dłuższy niż 3 miesiące;

3)

w okresie, o którym mowa w pkt 2, wskaźnik, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1,

nie uległ zmniejszeniu o więcej niż 20% tego wskaźnika;

4)

naruszenie art. 28 ust. 2 i 3 lub art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2 nie było rażące.

3

Wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy

chronionej lub zakładu aktywności zawodowej w razie niespełniania warunków lub obowiązków,

o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, lub odpowiednio

art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek

z tych warunków lub obowiązków.

3a

Od decyzji wojewody, o których mowa w ust. 1-3, pracodawcy przysługuje odwołanie do

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3b

Organy wymienione w ust. 3a mogą przeprowadzać okresowe, nie rzadziej niż co dwa lata,

i doraźne kontrole spełniania warunków i obowiązków, z uwzględnieniem art. 28 i 29.

3c

Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadza, nie rzadziej niż co trzy lata, kontrolę w

zakładach pracy chronionej i w zakładach aktywności zawodowej w zakresie przestrzegania

przepisów ustawy, w szczególności art. 28 ust. 1 pkt 2.

3d

Wojewoda i Państwowa Inspekcja Pracy przedstawiają Pełnomocnikowi informacje o wynikach

kontroli, o których mowa w ust. 3b i 3c, przeprowadzonych w danym roku kalendarzowym,

w terminie do końca I kwartału roku następnego.

4.

Prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej jest obowiązany

1)

poinformować wojewodę

2)

przedstawiać wojewodzie

5

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór informacji, o której mowa w ust. 4, oraz sposób jej przedstawienia.

6

Wojewoda jest obowiązany przedkładać Pełnomocnikowi zbiorcze informacje półroczne

dotyczące wydanych decyzji oraz stanu zatrudnienia w zakładach pracy chronionej i

zakładach aktywności zawodowej, w terminach

1)

do dnia 20 sierpnia - za pierwsze półrocze;

2)

do dnia 20 lutego - za drugie półrocze.

7

Na wniosek Pełnomocnika wojewoda jest obowiązany udzielić informacji dotyczących wydanych

decyzji, o których mowa w ust. 1-3, w zakresie i terminie wskazanym we wniosku. Termin

ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia wniosku.

8

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór informacji, o których mowa w ust. 6, oraz sposób ich przekazywania, mając na

względzie zapewnienie sprawnego i terminowego przekazywania tych informacji.

1.

Prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego

zakładu jest zwolniony z

1)

podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że

a)

z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach

odrębnych,

b)

z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje

w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu;

2

opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy

1)

podatku od gier;

2)

podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego;

3)

cła;

4)

podatków dochodowych;

5)

podatku od środków transportowych.

3.

Prowadzący zakład pracy chronionej przekazuje środki uzyskane

1)

z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na

a)

Fundusz - w wysokości 10%,

b)

zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90%;

2)

z tytułu miesięcznego dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 5, na zakładowy

fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

4.

Prowadzący zakład aktywności zawodowej przekazuje środki uzyskane z tytułu zwolnień,

o których mowa w ust. 1, oraz wpływy z dochodu związanego z prowadzeniem działalności

gospodarczej na zakładowy fundusz aktywności.

5

Wykaz opłat o charakterze sankcyjnym, o których mowa w ust. 1 pkt 2, określi, w drodze

rozporządzenia, minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, uwzględniając charakter opłat podlegających

wyłączeniu.

1.

Prowadzący zakład pracy chronionej może na wniosek otrzymać, dla tego zakładu, ze

środków Funduszu

1)

dofinansowanie w wysokości do 50% oprocentowania zaciągniętych kredytów bankowych,

pod warunkiem wykorzystania tych kredytów na cele związane z rehabilitacją zawodową

i społeczną osób niepełnosprawnych;

2)

zwrot kosztów za szkolenie zatrudnionych osób niepełnosprawnych, w związku z koniecznością

zmiany profilu produkcji;

3)

jednorazową pożyczkę w celu ochrony istniejących w zakładzie miejsc pracy osób niepełnosprawnych;

4)

(uchylony).

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1, w tym

terminy składania oraz rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust. 1, sposób i tryb

sporządzania informacji o wykorzystaniu środków, mając na względzie zapewnienie sprawności

udzielanej pomocy.

Samorząd województwa, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą prowadzącym zakład

pracy chronionej, ze środków Funduszu, udziela pracodawcy pomocy, o której mowa w

art. 32 ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

zwany dalej „funduszem rehabilitacji”.

2

Fundusz rehabilitacji tworzy się w szczególności

1)

ze środków, o których mowa w art. 26a ust. 5 pkt 2 oraz w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit.

b i pkt 2;

2)

z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

3)

z wpływów z zapisów i darowizn;

4)

z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku funduszu rehabilitacji;

5

ze środków pochodzących ze zbycia środków trwałych zakupionych ze środków funduszu,

w części niezamortyzowanej.

3

pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest obowiązany do

1)

prowadzenia ewidencji środków funduszu rehabilitacji;

2)

prowadzenia rachunku bankowego środków tego funduszu;

3

przekazywania środków funduszu rehabilitacji na rachunek, o którym mowa w pkt 2, w

terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano;

4)

przeznaczania co najmniej 15% środków funduszu rehabilitacji na indywidualne programy

rehabilitacji;

5)

przeznaczania co najmniej 10% środków funduszu rehabilitacji na pomoc indywidualną

dla niepełnosprawnych pracowników i byłych niepracujących niepełnosprawnych pracowników

tego zakładu.

4

Środki funduszu rehabilitacji są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej,

społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych

opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie

osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków.

4a

W przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca

jest obowiązany do dokonania

1)

zwrotu 100% kwoty tych środków na fundusz rehabilitacji oraz

2

wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz w terminie do 20. dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków

funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt

3.

4b

Wpłata, o której mowa w ust. 4a pkt 2, nie obciąża funduszu rehabilitacji.

5.

Pracodawcy prowadzący zakład pracy chronionej mogą gromadzić do 10% środków funduszu

rehabilitacji na realizację wspólnych zadań zgodnych z ustawą.

6

Kontrola prawidłowości realizacji przepisów ust. 1-4a wykonywana jest przez właściwe

terenowo urzędy skarbowe.

7

W razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej

prowadzonego przez pracodawcę zakładu pracy chronionej lub utraty statusu zakładu

pracy chronionej niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji, upadłości lub utraty

statusu zakładu pracy chronionej środki funduszu rehabilitacji podlegają niezwłocznie

wpłacie do Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7a i 7b.

7a

Wpłacie do Funduszu podlega także kwota odpowiadająca kwocie wydatkowanej ze środków

funduszu rehabilitacji na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych w związku

z modernizacją zakładu, utworzeniem lub przystosowaniem stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych,

budową lub rozbudową bazy rehabilitacyjnej, wypoczynkowej i socjalnej oraz na zakup

środków transportu - w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi,

ustalonymi przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu rocznych

stawek amortyzacyjnych na dzień zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 7.

7b

W przypadku utraty statusu zakładu pracy chronionej i osiągania stanu zatrudnienia

ogółem w wysokości co najmniej 15 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu

pracy oraz wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 25%,

pracodawca zachowuje fundusz rehabilitacji i niewykorzystane środki tego funduszu.

7c.

(uchylony).

7d.

(uchylony).

8.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy likwidacja zakładu następuje w związku

z przejęciem zakładu przez inny zakład pracy chronionej lub w wyniku połączenia z

takim zakładem, a niewykorzystane środki funduszu podlegają przekazaniu w terminie

do 3 miesięcy na fundusz rehabilitacji zakładu przejmującego zakład likwidowany.

9.

Dysponentem funduszu rehabilitacji lub zakładowego funduszu aktywności jest pracodawca.

10.

Prowadzący zakład pracy chronionej może udzielać, ze środków funduszu rehabilitacji,

pomocy niepracującym osobom niepełnosprawnym byłym pracownikom tego zakładu, na cele

związane z rehabilitacją leczniczą i społeczną.

11

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w

drodze rozporządzenia

1)

rodzaje wydatków ze środków funduszu rehabilitacji, w tym w ramach zasady de minimis,

2)

warunki wykorzystania środków funduszu rehabilitacji,

3)

zakres, warunki i formy udzielania pomocy indywidualnej,

4)

tryb ustalania zakładowego regulaminu wykorzystania tych środków,

5)

warunki tworzenia indywidualnych programów rehabilitacji, w tym skład i zakres działania

komisji rehabilitacyjnej tworzącej te programy

- mając na względzie prawidłowe wykorzystanie środków tego funduszu.

Przepisy art. 33 stosuje się do pracodawców, o których mowa w art. 33 ust. 7b.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. właściwi starostowie stają się stroną dotychczasowych umów

cywilnoprawnych, dotyczących realizacji przejętych przez samorządy powiatowe zadań

z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych,

w miejsce dyrektorów wojewódzkich urzędów pracy.

1.

Wykonanie zadań wynikających z ustawy nadzoruje Pełnomocnik będący sekretarzem stanu

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywany przez

1)

koordynację realizacji zadań wynikających z ustawy;

2)

inicjowanie lub przeprowadzanie kontroli realizacji zadań wynikających z ustawy.

3.

Koordynacja, o której mowa w ust. 2 pkt 1, polega na

1)

żądaniu od podmiotów informacji, dokumentów i sprawozdań okresowych dotyczących realizowanych

zadań określonych w ustawie;

2)

organizowaniu szkoleń i konferencji;

3)

udzielaniu informacji w sprawach z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudniania osób niepełnosprawnych;

4)

opracowywaniu standardów w zakresie realizacji zadań określonych w ustawie;

5)

realizacji zadań wynikających z programów rządowych, o których mowa w ust. 6 pkt 2;

6)

realizacji działań zmierzających do ograniczenia skutków niepełnosprawności i barier,

utrudniających osobom niepełnosprawnym funkcjonowanie w społeczeństwie.

4.

Inicjowanie kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2, dotyczy

1)

działań na rzecz realizacji praw osób niepełnosprawnych;

2)

realizacji zadań określonych w ustawie;

3)

spełniania przez pracodawców warunków określonych w art. 28 ust. 1, art. 29, art.

30 ust. 2b i art. 33.

5.

Pełnomocnik może przeprowadzić kontrolę w zakresie określonym w ust. 4.

6.

Do zadań Pełnomocnika należy także

1)

opracowywanie oraz opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących zatrudnienia,

rehabilitacji oraz warunków życia osób niepełnosprawnych;

2)

opracowywanie projektów programów rządowych dotyczących rozwiązywania problemów osób

niepełnosprawnych;

3)

ustalanie założeń do rocznych planów rzeczowo-finansowych dotyczących realizacji zadań

wynikających z ustawy;

4)

inicjowanie działań zmierzających do ograniczenia skutków niepełnosprawności i barier

utrudniających osobom niepełnosprawnym funkcjonowanie w społeczeństwie;

5)

współpraca z organizacjami pozarządowymi i fundacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych.

7.

Zadania wynikające z ustawy realizują organy administracji rządowej, organy jednostek

samorządu terytorialnego i Fundusz.

8.

Pełnomocnika powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

9

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób przeprowadzania kontroli przez organy upoważnione do kontroli na podstawie

art. 6c ust. 2 pkt 1 i 2, art. 25d ust. 1, art. 26a ust. 10, art. 30 ust. 3b i art.

34 ust. 5, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitej procedury kontroli oraz prawidłowego

przebiegu kontroli.

10.

Pełnomocnik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Pełnomocnika, które stanowi wyodrębnioną

komórkę organizacyjną w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

1.

Do zadań samorządu województwa realizowanych w ramach ustawy należy

1

opracowanie i realizacja wojewódzkich programów dotyczących wyrównywania szans osób

niepełnosprawnych i przeciwdziałania ich wykluczeniu społecznemu oraz pomocy w realizacji

zadań na rzecz zatrudniania osób niepełnosprawnych;

2)

(uchylony);

3)

opracowywanie i przedstawianie Pełnomocnikowi informacji o prowadzonej działalności;

4)

udzielanie pomocy zakładom pracy chronionej, zgodnie z art. 32a;

5

dofinansowanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm., dotyczących obiektów służących rehabilitacji, w związku z potrzebami osób niepełnosprawnych,

z wyjątkiem rozbiórki tych obiektów;

6)

dofinansowanie kosztów tworzenia i działania zakładów aktywności zawodowej;

7)

współpraca z organami administracji rządowej oraz powiatami i gminami w realizacji

zadań wynikających z ustawy;

8)

współpraca z organizacjami pozarządowymi i fundacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych;

9)

opiniowanie wniosku o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 10d ust. 2.

2.

Sejmik województwa w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone

w art. 48 ust. 1 pkt 1.

3

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

zadania samorządu województwa, które mogą być dofinansowane ze środków Funduszu oraz

warunki i tryb dofinansowywania robót budowlanych, o których mowa w ust. 1 pkt 5,

mając na względzie potrzeby w zakresie realizacji zadań na rzecz osób niepełnosprawnych.

1.

Do zadań powiatu należy

1

opracowywanie i realizacja, zgodnych z powiatową strategią dotyczącą rozwiązywania

problemów społecznych, powiatowych programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych

w zakresie

a)

rehabilitacji społecznej,

b)

rehabilitacji zawodowej i zatrudniania,

c)

przestrzegania praw osób niepełnosprawnych;

2)

współpraca z instytucjami administracji rządowej i samorządowej w opracowywaniu i

realizacji programów, o których mowa w pkt 1;

3)

udostępnianie na potrzeby Pełnomocnika i samorządu województwa oraz przekazywanie

właściwemu wojewodzie uchwalonych przez radę powiatu programów, o których mowa w pkt

1, oraz rocznej informacji z ich realizacji;

4)

podejmowanie działań zmierzających do ograniczania skutków niepełnosprawności;

5)

opracowywanie i przedstawianie planów zadań i informacji z prowadzonej działalności

oraz ich udostępnianie na potrzeby samorządu województwa;

6)

współpraca z organizacjami pozarządowymi i fundacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych

w zakresie rehabilitacji społecznej i zawodowej tych osób;

6a

finansowanie z Funduszu wydatków na instrumenty lub usługi rynku pracy określone w

ustawie o promocji, w odniesieniu do osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako

poszukujące pracy niepozostające w zatrudnieniu;

7)

dofinansowanie

a)

uczestnictwa osób niepełnosprawnych i ich opiekunów w turnusach rehabilitacyjnych,

b)

sportu, kultury, rekreacji i turystyki osób niepełnosprawnych,

c)

zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze

przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów,

d

likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku

z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych,

e

rehabilitacji dzieci i młodzieży;

8

dofinansowanie kosztów tworzenia i działania warsztatów terapii zajęciowej;

9)

pośrednictwo pracy i poradnictwo zawodowe dla osób niepełnosprawnych, ich szkolenie

oraz przekwalifikowanie;

9a

przyznawanie środków, o których mowa w art. 12a;

9b

realizacja zadań, o których mowa w art. 26 i art. 26d-26f;

9c

zlecanie zadań zgodnie z art. 36;

10)

kierowanie osób niepełnosprawnych, które wymagają specjalistycznego programu szkolenia

oraz rehabilitacji leczniczej i społecznej, do specjalistycznego ośrodka szkoleniowo-rehabilitacyjnego

lub innej placówki szkoleniowej;

11)

współpraca z organami rentowymi w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów;

12)

doradztwo organizacyjno-prawne i ekonomiczne w zakresie działalności gospodarczej

lub rolniczej podejmowanej przez osoby niepełnosprawne;

13)

współpraca z właściwym terenowo inspektorem pracy w zakresie oceny i kontroli miejsc

pracy osób niepełnosprawnych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1

1)

w pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6 w części dotyczącej rehabilitacji społecznej osób

niepełnosprawnych, a także w pkt 4, 5, 7 i 8 - są realizowane przez powiatowe centra

pomocy rodzinie;

2)

w pkt 1 lit. b i c oraz w pkt 6 w części dotyczącej rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych,

a także w pkt 9-13 - są realizowane przez powiatowe urzędy pracy.

3

Rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone

w art. 48 ust. 1 pkt 1.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Funduszu

(uchylony).

1

Zarządy województw i zarządy powiatów przedstawiają Prezesowi Zarządu Funduszu

2

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady sporządzania sprawozdań rzeczowo-finansowych o zadaniach zrealizowanych

ze środków Funduszu, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności terminy

i sposoby ich przedstawiania oraz wzór tego sprawozdania, a także zasady i sposoby

rozliczeń finansowych samorządu z Funduszem w zakresie wykorzystania środków, w tym

zwrotu niewykorzystanych środków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 21 i 22, art. 25 pkt 2 oraz art. 31, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy

od dnia powołania pierwszego składu Komisji,

1a)

art. 16-18, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2002 r.,

2)

art. 19, 24, 26, 28 i 29, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.

1.

Zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych mogą

być realizowane na zlecenie Funduszu przez fundacje oraz organizacje pozarządowe.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być realizowane ze środków Funduszu przez fundacje

i organizacje pozarządowe również na zlecenie samorządu województwa lub powiatu.

3.

Do zlecania zadań, o którym mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm..

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,

które mogą być zlecane fundacjom oraz organizacjom pozarządowym, mając na względzie

zapewnienie realizacji potrzeb osób niepełnosprawnych.

Szkolenie osób niepełnosprawnych odbywa się w formach pozaszkolnych w celu nauki zawodu,

przekwalifikowania lub podwyższenia kwalifikacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1

Kierownik powiatowego urzędu pracy inicjuje i organizuje szkolenie dla bezrobotnych

osób niepełnosprawnych lub innych osób niepełnosprawnych poszukujących pracy i niepozostających

w zatrudnieniu, a zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy, w celu zwiększenia

ich szans na uzyskanie zatrudnienia, podwyższenia dotychczasowych kwalifikacji zawodowych

lub zwiększenia aktywności zawodowej, a w szczególności w razie

1)

braku kwalifikacji zawodowych;

2)

konieczności zmiany kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniego zatrudnienia;

3)

utraty zdolności do pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie.

2

Szkoleniem, o którym mowa w ust. 1, mogą być objęte również osoby niepełnosprawne

będące w okresie wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Starosta przekazuje wojewodzie informacje o szkoleniach, zatrudnieniu i osobach niepełnosprawnych,

o których mowa w art. 38.

2.

Wojewoda, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, przesyła Pełnomocnikowi

kwartalne informacje zbiorcze.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzory i sposób przedstawiania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, mając na względzie

zapewnienie prawidłowego planowania liczby i rodzaju szkoleń osób niepełnosprawnych

oraz prawidłowego wykorzystania środków na ten cel.

1.

Szkolenie osób niepełnosprawnych może odbywać się

1)

w placówkach szkolących;

2

w specjalistycznych ośrodkach szkoleniowo-rehabilitacyjnych, zwanych dalej „specjalistycznymi

ośrodkami”, zapewniających warunki realizacji zadań określonych w ust. 3.

2

Specjalistyczne ośrodki są tworzone i likwidowane przez marszałka województwa w porozumieniu z Pełnomocnikiem. Samorząd województwa może zlecać innym podmiotom zadania, o których

mowa w ust. 3.

3.

Do zadań specjalistycznego ośrodka należy

1)

prowadzenie szkolenia osób, które z powodu niepełnosprawności mają utrudniony lub

uniemożliwiony dostęp do korzystania ze szkolenia w innych placówkach;

2)

określanie psychofizycznej sprawności danej osoby w stosunku do wymagań różnych zawodów;

3)

określanie, przez zastosowanie odpowiednich testów sprawności i prób praktycznych,

uzdolnienia i możliwości rozwoju zdolności danej osoby;

4)

zapewnienie uczestnikom szkolenia zakwaterowania, wyżywienia, pomocy dydaktycznej

oraz opieki medycznej i usług rehabilitacyjnych.

4

Koszty utworzenia, działalności oraz realizacji zadań specjalistycznego ośrodka powinny

być pokrywane ze środków Funduszu

5

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

1

Kierownik powiatowego urzędu pracy kieruje osobę niepełnosprawną, o której mowa w

art. 38, na szkolenie

1)

z własnej inicjatywy lub na podstawie orzeczenia właściwego organu;

2)

wskazane przez tę osobę, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni

uzyskanie pracy i spełniony jest przynajmniej jeden z warunków wymienionych w art.

38; koszt tego szkolenia nie może przekroczyć dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia.

2.

Koszty szkolenia obejmują w szczególności

1)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą jednostce szkolącej;

2)

koszt ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków;

3)

koszt zakwaterowania i wyżywienia w części albo w całości;

4)

koszt przejazdu na szkolenie, w tym koszt przejazdu przewodnika lub opiekuna osoby

zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności;

5)

koszt usług tłumacza języka migowego albo lektora dla niewidomych lub osoby towarzyszącej

osobie niepełnosprawnej ruchowo zaliczonej do znacznego stopnia niepełnosprawności;

6)

koszt niezbędnych badań lekarskich, psychologicznych, diagnostycznych i usług rehabilitacyjnych.

3.

Szkolenie trwa nie dłużej niż 36 miesięcy.

4.

Koszty szkolenia są finansowane ze środków Funduszu

5.

Osoba niepełnosprawna, która nie ukończyła szkolenia z własnej winy, jest obowiązana

do zwrotu jego kosztów, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia.

1.

Szkolenie osób niepełnosprawnych może być organizowane także przez pracodawcę.

2

Na wniosek pracodawcy poniesione przez niego koszty szkolenia zatrudnionych osób niepełnosprawnych

mogą być zrefundowane ze środków Funduszu do wysokości 90% tych kosztów, nie więcej

jednak niż do wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę.

3

Zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 2, dokonuje starosta na warunkach i w wysokości

określonych w umowie zawartej z pracodawcą. Zwrotowi nie podlegają koszty poniesione

przez pracodawcę przed datą podpisania umowy.

4.

(uchylony).

5

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb dokonywania refundacji kosztów szkolenia, mając na względzie zapewnienie

skuteczności udzielanej pomocy oraz prawidłowe dokonywanie refundacji zgodnie z warunkami

dopuszczalności pomocy na szkolenia.

1.

Placówki szkolące i specjalistyczne ośrodki oraz pracodawcy przeprowadzający szkolenia

przesyłają samorządowi województwa półroczne informacje o przebiegu szkoleń.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się, na jego wniosek, kierownikowi

powiatowego urzędu pracy, który skierował osobę niepełnosprawną na szkolenie.

1.

Powołuje się Krajową Radę Konsultacyjną do Spraw Osób Niepełnosprawnych, zwaną dalej

„Radą”.

2.

Rada jest organem doradczym Pełnomocnika stanowiącym forum współdziałania, na rzecz

osób niepełnosprawnych, organów administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz

organizacji pozarządowych.

3

Do zakresu działania Rady należy

1)

przedstawianie Pełnomocnikowi

a)

propozycji przedsięwzięć zmierzających do integracji osób niepełnosprawnych,

b)

propozycji rozwiązań w zakresie zaspokajania potrzeb osób niepełnosprawnych, wynikających

z niepełnosprawności,

c)

opinii do dokumentów przedkładanych Radzie przez Pełnomocnika, w tym do projektów

-

aktów prawnych mających lub mogących mieć wpływ na sytuację osób niepełnosprawnych,

planów finansowych oraz sprawozdań Funduszu,

-

rządowych programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych oraz informacji o ich

realizacji,

d)

rocznych informacji o działalności Rady;

2)

sygnalizowanie odpowiednim organom potrzeby wydania lub zmiany przepisów dotyczących

sytuacji osób niepełnosprawnych.

1.

Rada składa się z

1

pięciu przedstawicieli organów administracji rządowej, w tym jednego przedstawiciela

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2

pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego;

3

przedstawicieli organizacji pozarządowych, w tym

a)

po jednym przedstawicielu każdej organizacji pracodawców, reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego

(Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych”,

b)

po jednym przedstawicielu każdej organizacji związkowej reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

c

przedstawicieli innych niż wymienione w lit. a i b organizacji pozarządowych w liczbie

równej przedstawicielom tych organizacji; przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

1a

W przypadku gdy w trakcie trwania kadencji Rady organizacja pracodawców lub organizacja

związkowa stanie się organizacją reprezentatywną w rozumieniu ustawy o Trójstronnej

Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, przedstawiciel tej organizacji wchodzi w

skład Rady.

2

Członków Rady powołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego na wniosek

Pełnomocnika, a w przypadku członków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, na wniosek tych

organizacji.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może odwołać członka Rady przed

upływem kadencji

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek reprezentowanego przez niego organu lub organizacji;

3)

na wniosek Pełnomocnika po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, którą członek

Rady reprezentuje.

4

Posiedzenia Rady są zwoływane przez jej przewodniczącego lub co najmniej 5 członków

Rady nie rzadziej niż raz na kwartał oraz w każdym czasie na wniosek Pełnomocnika.

5.

Kadencja Rady trwa 4 lata.

1

Wydatki związane z obsługą Rady są finansowane ze środków urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

Rady. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego według

zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

Koszty wynagrodzenia ponoszone przez pracodawcę są refundowane ze środków urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb działania Rady, w tym jej organizację, mając na względzie zapewnienie

sprawnego funkcjonowania Rady.

1.

Przy marszałkach województw tworzy się wojewódzkie społeczne rady do spraw osób niepełnosprawnych,

zwane dalej „wojewódzkimi radami”, będące organami opiniodawczo-doradczymi.

2.

Do zakresu działania wojewódzkich rad należy

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do

a)

integracji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,

b)

realizacji praw osób niepełnosprawnych;

2)

opiniowanie projektów wojewódzkich programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych;

3)

ocena realizacji programów;

4)

opiniowanie projektów uchwał i programów przyjmowanych przez sejmik województwa pod

kątem ich skutków dla osób niepełnosprawnych.

1.

Przy starostach tworzy się powiatowe społeczne rady do spraw osób niepełnosprawnych,

zwane dalej „powiatowymi radami”, będące organami opiniodawczo-doradczymi.

2.

Do zakresu działania powiatowych rad należy

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do

a)

integracji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,

b)

realizacji praw osób niepełnosprawnych;

2)

opiniowanie projektów powiatowych programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych;

3)

ocena realizacji programów;

4)

opiniowanie projektów uchwał i programów przyjmowanych przez radę powiatu pod kątem

ich skutków dla osób niepełnosprawnych.

1.

Wojewódzkie rady składają się z 7 osób powoływanych spośród przedstawicieli działających

na terenie województwa organizacji pozarządowych, fundacji oraz przedstawicieli wojewody

i jednostek samorządu terytorialnego (powiatów i gmin).

2.

Powiatowe rady składają się z 5 osób, powoływanych spośród przedstawicieli działających

na terenie danego powiatu organizacji pozarządowych, fundacji oraz przedstawicieli

jednostek samorządu terytorialnego (powiatów i gmin).

3.

Członków wojewódzkich rad powołuje i odwołuje marszałek województwa, a członków powiatowych

rad - starosta, spośród kandydatów zgłoszonych przez organizacje i organy, o których

mowa odpowiednio w ust. 1 i 2.

4.

Rady, o których mowa w ust. 1 i 2, wybierają przewodniczącego spośród swoich członków.

5.

Członek rady może zostać odwołany

1)

na swój wniosek;

2)

na wniosek organizacji lub organu, które zgłosiły jego kandydaturę;

3)

na wniosek marszałka lub starosty, po zasięgnięciu opinii organizacji lub organu,

które zgłosiły jego kandydaturę.

6.

Kadencja rad trwa 4 lata.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

organizację oraz tryb działania wojewódzkich i powiatowych rad, w tym sposób powoływania

i odwoływania członków rad oraz częstotliwość posiedzeń, mając na względzie zapewnienie

właściwego wykonywania zadań przez te rady.

8.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego według

zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

9

Na wniosek członków rad zamieszkałych poza miejscem obrad rady mogą być finansowane,

odpowiednio z budżetu samorządu województwa i powiatu, koszty ich przejazdów publicznymi

środkami komunikacji, na zasadach określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz

warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

1

Fundusz jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych.

2.

Fundusz posiada osobowość prawną.

3

Fundusz stosuje zasady rachunkowości określone dla podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm..

3a

Przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Fundusz, w zakresie nieuregulowanym

w odrębnych przepisach, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

4

Nadzór nad Funduszem sprawuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego,

który na wniosek Prezesa Zarządu Funduszu, po uzyskaniu pozytywnej opinii Pełnomocnika,

zatwierdza statut określający organizację, szczegółowe zasady i tryb działania Funduszu,

w tym jego organów.

Przychodami Funduszu są

1)

wpłaty pracodawców, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 24 ust. 2

2)

dotacje z budżetu państwa oraz inne dotacje i subwencje;

3)

spadki, zapisy i darowizny;

4)

dobrowolne wpłaty pracodawców;

5)

dochody z oprocentowania pożyczek, dyskonto od zakupionych bonów skarbowych, odsetki

od obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank

Polski oraz lokat terminowych;

6)

dochody z działalności gospodarczej;

7

wpłaty, o których mowa w art. 12a ust. 2, art. 26 ust. 7, art. 26e ust. 6, art. 26f

ust. 3 oraz spłaty pożyczek udzielonych z Funduszu na rozpoczęcie działalności gospodarczej

albo rolniczej, wraz z oprocentowaniem, a także zwroty środków pobranych przez pracodawców

z Funduszu na szkolenie osoby niepełnosprawnej, która z przyczyn dotyczących pracodawcy

nie będzie zatrudniona zgodnie z kierunkiem szkolenia lub będzie zatrudniana przez

okres krótszy niż 24 miesiące, wraz z odsetkami;

8)

dywidendy;

8a

odsetki od środków, o których mowa w art. 48 ust. 1;

9)

inne wpłaty.

1.

Fundusz otrzymuje dotacje celowe z budżetu państwa

1

na zadanie, o którym mowa w art. 26a - w wysokości 55% środków;

1a

na zadanie, o którym mowa w art. 25a ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 lit. a i b - w wysokości

zapewniającej jego realizację;

2)

na zadanie, o którym mowa w art. 47 ust. 2 - w wysokości 50% utraconych dochodów gmin

z tytułu zastosowania zwolnień ustawowych, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1.

2.

Kwoty dotacji, o których mowa w ust. 1, ustala się i rozlicza zgodnie z zasadami przyjętymi

w budżecie państwa.

3.

Dotacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na zasadach określonych w odrębnych

przepisach przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w sposób umożliwiający

pełne i terminowe wykonywanie zadania.

1

Środki Funduszu, w wysokości do 30% wydatków, przeznacza się na

1)

realizację działań wyrównujących różnice między regionami, w szczególności w jednostkach

samorządu terytorialnego, na terenie których stopa bezrobocia jest wyższa niż 110%

średniej stopy bezrobocia w kraju lub nie utworzono warsztatu terapii zajęciowej albo

zakładu aktywności zawodowej;

1a

zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych realizowane

przez fundacje i organizacje pozarządowe;

2)

realizację programów wspieranych ze środków pomocowych Unii Europejskiej na rzecz

osób niepełnosprawnych przewidzianych do wdrożenia w danym roku;

3

dofinansowanie zadań wynikających z programów rządowych, w tym ukierunkowanych na

rozwój zasobów ludzkich oraz przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych,

a także pomoc rodzinom, których członkami są osoby niepełnosprawne;

4)

zadania inne niż wymienione w ustawie

a

programy zatwierdzone przez Radę Nadzorczą, służące rehabilitacji społecznej i zawodowej,

w szczególności adresowane do osób niepełnosprawnych oraz do rodzin, których członkami

są osoby niepełnosprawne,

b)

finansowanie w części lub całości badań, ekspertyz i analiz dotyczących rehabilitacji

zawodowej i społecznej.

1a

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, Fundusz może

1)

przekazywać instytucji wdrażającej środki na realizację projektów na rzecz osób niepełnosprawnych

- na podstawie umowy, która może być zawarta na okres dłuższy niż rok;

2)

udzielać dotacji, pożyczek oraz finansować odsetki od kredytów udzielonych projektodawcom

na realizację programów - zgodnie z umową określającą w szczególności warunki korzystania

z tych form pomocy, zawartą z realizatorami programów.

2

Środki Funduszu przeznacza się również na zrekompensowanie gminom dochodów utraconych

na skutek zastosowania ustawowych zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1,

w wysokości utraconych dochodów.

3

Czasowo wolne środki Funduszu, z wyłączeniem dotacji, o których mowa w art. 46a ust.

1, mogą być lokowane

1)

w bonach skarbowych i obligacjach emitowanych przez Skarb Państwa albo Narodowy Bank

Polski;

2)

na lokatach terminowych w Narodowym Banku Polskim i Banku Gospodarstwa Krajowego.

4.

(uchylony).

5.

Darowizna dokonywana ze środków Funduszu na rzecz osoby niepełnosprawnej w celach

wynikających z ustawy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

6.

(uchylony).

7

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Komisji Wspólnej Rządu

i Samorządu Terytorialnego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady obliczania

i tryb przekazywania gminom dotacji celowej, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem

wniosków gmin, zawierających dane o rocznych skutkach zastosowania zwolnień, o których

mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, mając na względzie zrekompensowanie gminom utraconych

dochodów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

1.

Środki Funduszu

1)

samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań,

na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu;

2)

podmiotom realizującym zadania zlecone przez Fundusz lub inne zadania wynikające z

ustawy - na podstawie zawartych z nimi umów.

1a.

(uchylony).

2

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, algorytm, o którym mowa w ust. 1,

a także sposób zasady ustalania maksymalnych wysokości kwot zobowiązań przypadających

do wypłaty na dany rok. Projekt algorytmu podlega opiniowaniu przez stronę samorządową

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

3

Algorytm, o którym mowa w ust. 1, powinien uwzględniać w szczególności liczbę mieszkańców,

liczbę osób niepełnosprawnych i liczbę uczestników funkcjonujących warsztatów terapii

zajęciowej w powiecie oraz kwotę przewidzianą w planie finansowym Funduszu na dany

rok na realizację przez samorządy zadań, kwotę zobowiązań finansowanych ze środków

Funduszu z tytułu realizacji umów zawartych do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

rok, dla którego jest obliczana wysokość środków.

1

Do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 pkt 1 i art. 33

ust. 4a, 7 i 7a, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a

i 49b, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone

w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

2

Pracodawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 20 następnego

miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku

wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne poprzez

teletransmisje danych w formie dokumentu elektronicznego według wzoru ustalonego,

w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3

Do egzekucji wpłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Prezes Zarządu Funduszu.

4.

Od decyzji Prezesa Zarządu Funduszu dotyczących wpłat, o których mowa w ust. 1, pracodawcy

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

5.

(uchylony).

5a

Zaległości z tytułu wpłat, odsetki za zwłokę lub opłata prolongacyjne mogą być umarzane

w całości lub w części decyzją Prezesa Zarządu Funduszu wyłącznie w przypadku ich

całkowitej nieściągalności.

5b

Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 5a, zachodzi, gdy

1)

dłużnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające

egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego

użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność

przeciętnego wynagrodzenia, i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma

możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, w rozumieniu przepisów

Ordynacji podatkowej;

2)

sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe

z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz w art. 361 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm.;

3)

nastąpiło trwałe zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku,

z którego można egzekwować należności małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia

odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej;

4)

nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

5)

wysokość zaległej wpłaty nie przekracza pięciokrotnej kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym;

6)

stwierdzono brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

7)

jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających

wydatki egzekucyjne.

5c

Prezes Zarządu Funduszu, w drodze decyzji, na wniosek pracodawcy, w przypadku uzasadnionym

ważnym interesem pracodawcy lub interesem publicznym może

1)

odroczyć termin płatności należności lub rozłożyć ich zapłatę na raty,

2)

odroczyć termin płatności zaległości z tytułu wpłat, odsetek za zwłokę lub rozłożyć

ich zapłatę na raty

- uwzględniając możliwości płatnicze pracodawcy oraz stan finansów Funduszu.

5d

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5c, naliczana jest opłata prolongacyjne

na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej.

6

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw łączności, może, w drodze rozporządzenia, określić wzór formularza

wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu, mając na względzie ustalenie tożsamości

wpłacającego oraz tytuł zobowiązania.

1.

Prezes Zarządu Funduszu ma prawo występowania z wnioskiem o założenie księgi wieczystej

dla nieruchomości dłużnika zalegającego z opłatą z tytułu wpłat, o których mowa w

art. 49 ust. 1.

2.

Wystawione przez Prezesa Zarządu Funduszu dokumenty stwierdzające istnienie należności

z tytułu wpłat, o których mowa w art. 49 ust. 1, oraz ich wysokość są podstawą wpisu

hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanego. Jeżeli

nieruchomość nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie jest dokonywane przez złożenie

tych dokumentów do zbioru dokumentów.

3

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 49 ust. 1, są zabezpieczane hipoteką

przymusową na wszystkich nieruchomościach dłużnika. Podstawą ustanowienia hipoteki

jest doręczona decyzja określająca wysokość należności z tytułu wpłat, o których mowa

w art. 49 ust. 1.

4

Do hipoteki, o której mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej

dotyczące hipoteki przymusowej.

1.

Należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 49 ust. 1, są zabezpieczane ustawowym

prawem zastawu na ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika.

2.

Do zastawu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej

dotyczące zastawów skarbowych.

3.

Zastaw, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się do rejestru zastawów skarbowych prowadzonego

na podstawie art. 43 Ordynacji podatkowej.

4.

Wypis z rejestru zastawów, o którym mowa w art. 46 § 1 Ordynacji podatkowej, wydawany

jest na wniosek Prezesa Zarządu Funduszu nieodpłatnie.

Fundusz jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z danych zgromadzonych

1)

w Krajowej Ewidencji Podatników;

2)

w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) prowadzonym

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego;

3)

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

4)

w Centralnej Bazie RCIPESEL

1.

Prezes Zarządu Funduszu jest obowiązany składać Pełnomocnikowi półroczne informacje

o pracodawcach zwolnionych z wpłat na Fundusz lub zobowiązanych do tych wpłat, w terminach

1)

do dnia 15 sierpnia - za pierwsze półrocze;

2)

do dnia 15 lutego - za drugie półrocze roku poprzedniego.

2.

Prezes Zarządu Funduszu jest obowiązany udzielać, na wniosek Pełnomocnika, informacji

o pracodawcach obowiązanych do składania informacji, o których mowa w art. 21 ust.

2f, lub deklaracji, o których mowa w art. 49 ust. 2, w zakresie i terminie wskazanym

we wniosku. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia wniosku.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzory informacji, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich przekazywania, mając na

względzie zapewnienie prawidłowego przepływu informacji.

1.

Organami Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd.

2.

Rada Nadzorcza składa się z

1)

Prezesa Rady Nadzorczej, którym jest Pełnomocnik;

1a

przedstawiciela ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2

przedstawicieli organizacji pozarządowych, w tym

a)

po jednym przedstawicielu każdej organizacji pracodawców reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

b)

po jednym przedstawicielu każdej organizacji związkowej reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

c)

dwóch przedstawicieli innych niż wymienione w lit. a i b organizacji pozarządowych.

2a

W przypadku gdy w trakcie trwania kadencji Rady organizacja pracodawców lub organizacja

związkowa stanie się organizacją reprezentatywną w rozumieniu ustawy o Trójstronnej

Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, przedstawiciel tej organizacji wchodzi w

skład Rady.

3

Członków Rady Nadzorczej powołuje na wniosek Pełnomocnika, a w przypadku przedstawicieli,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, na wniosek uprawnionych organizacji, minister właściwy

do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może odwołać członka Rady Nadzorczej

przed upływem kadencji

1)

na jego wniosek;

2

na wniosek reprezentowanego podmiotu;

3

na wniosek Pełnomocnika, zaopiniowany przez reprezentowany podmiot.

5.

Kadencja Rady Nadzorczej trwa 2 lata.

6.

Do zadań Rady Nadzorczej należy w szczególności

1)

zatwierdzanie planów działalności i projektu planu finansowego Funduszu;

2

opiniowanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków Funduszu, zgodnie

z kierunkowymi założeniami polityki zatrudniania, rehabilitacji zawodowej i społecznej

osób niepełnosprawnych, określonymi przez Pełnomocnika;

3)

zatwierdzanie wniosków Zarządu w sprawach zaciągania przez Fundusz pożyczek;

4)

(uchylony);

5

opiniowanie wniosków w sprawie powołania i odwołania każdego z zastępców Prezesa Zarządu;

6)

dokonywanie kontroli i oceny działalności Zarządu;

7)

zatwierdzanie rocznych sprawozdań Funduszu;

8

składanie ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, w terminie do

dnia 20 marca każdego roku, sprawozdań z działalności Funduszu.

7.

Obsługę Rady Nadzorczej sprawuje Biuro Funduszu.

8.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

1

W skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu, zwany dalej „Prezesem”,

i dwaj jego zastępcy. Prezesa powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób należących

do państwowego zasobu kadrowego, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa.

1a.

(uchylony).

2

Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, spośród osób należących do

państwowego zasobu kadrowego. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

odwołuje zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą.

3.

Do zadań Zarządu należy w szczególności

1)

opracowywanie projektów planów działalności Funduszu i projektu planu finansowego;

2)

dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu;

3)

gospodarowanie środkami Funduszu;

4)

opracowywanie szczegółowych zasad finansowania realizacji zadań, o których mowa w

ustawie;

5)

podejmowanie decyzji w sprawie odraczania terminu spłat i umarzania pożyczek;

6)

sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem środków Funduszu przekazywanych na realizację

zadań określonych ustawą;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

współpraca z organizacjami pozarządowymi;

10)

składanie Radzie Nadzorczej sprawozdań z działalności Funduszu.

3a

Zarząd Funduszu uzgadnia z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego projekty

planów działalności Funduszu i projekt planu finansowego, o których mowa w ust. 3

pkt 1, w trybie określonym w ustawie z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego

(Dz. U. Nr 48, poz. 550, z późn. zm.

3b

Zadania Zarządu, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 4, nie dotyczą środków, o których

mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1.

3c

Zarząd Funduszu może żądać niezwłocznego zwrotu całości lub części środków do Funduszu

lub zawiesić wypłatę dalszych kwot, jeżeli w ciągu roku budżetowego, w wyniku kontroli,

o której mowa w ust. 3 pkt 6, stwierdzi nieprawidłowości polegające na wykorzystaniu

przekazanych środków z Funduszu niezgodnie z ich przeznaczeniem.

3d

Do oceny prawidłowości wykorzystania środków Funduszu stosuje się przepisy o finansach

publicznych.

3e

Zarząd Funduszu może dokonać podziału środków nieprzekazanych lub zwróconych, o których

mowa w ust. 3c, po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Nadzorczej Funduszu i ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

3f

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i zasady sprawowania przez Fundusz kontroli, o której mowa w ust. 3 pkt 6.

4.

Zarząd udostępnia Radzie Nadzorczej, na jej żądanie, dokumenty i materiały dotyczące

działalności Funduszu.

5.

Obsługę Zarządu sprawuje Biuro Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Zarząd Funduszu może tworzyć i znosić oddziały Funduszu oraz określa zakres i obszar

ich działania.

2.

Dyrektora oddziału powołuje i odwołuje Prezes Zarządu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Prezes Zarządu reprezentuje Fundusz na zewnątrz.

2.

Prezes może powoływać pełnomocników Zarządu, ustalając granice ich umocowania.

3.

Do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu są upoważnieni

1)

Prezes lub każdy z jego zastępców samodzielnie;

2)

dwaj pełnomocnicy działający łącznie.

4.

Prezes wykonuje za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku

do pracowników Funduszu.

1.

Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w biurze Funduszu jest

otwarty i konkurencyjny.

2.

Ogłoszenie o naborze zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm., oraz w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której jest prowadzony

nabór.

Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną

w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy

niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

1.

Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze niezwłocznie

upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w

ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce

organizacyjnej, w której jest prowadzony nabór, a także przez opublikowanie jej w

Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce

zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

1.

Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne

stanowiska pracy w Funduszu.

2.

Protokół zawiera w szczególności

1)

określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

2)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

3)

uzasadnienie dokonanego wyboru.

1.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia

wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy w jego wyniku nie doszło

do zatrudnienia żadnego kandydata.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska pracy;

3)

imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;

4)

uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego

kandydata.

3.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w Biuletynie Informacji Publicznej i w

miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której był prowadzony

nabór.

Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu 3 miesięcy od

dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę

spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole tego naboru. Przepisy art.

53f stosuje się odpowiednio.

Ze środków Funduszu pokrywane są

1)

koszty jego działalności;

2)

(uchylony);

3

koszty obsługi zadań realizowanych przez samorządy powiatowe i wojewódzkie w wysokości

faktycznie poniesionej, nie więcej niż 2,5% środków wykorzystanych na realizację zadań,

o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85, poz. 538, Nr 96, poz. 592 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1 w pkt 35 wyrazy „w ustawie o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej

osób niepełnosprawnych” zastępuje się wyrazami „w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,”;

2)

w art. 23 w ust. 1 pkt 29 otrzymuje brzmienie

„

29)

wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776)

”

;

3)

w art. 38 w ust. 2 po wyrazach „zakładami pracy chronionej” dodaje się wyrazy „lub

zakładami aktywności zawodowej”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

(pominięte).

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 34, poz. 146, Nr 90, poz. 405, Nr 137, poz. 639 i Nr 147, poz. 686 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 592, Nr 107, poz. 685, Nr 118, poz. 754 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 w ust. 1 pkt 36 otrzymuje brzmienie

„

36)

wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776)

”

;

2)

w art. 17 w ust. 1 w pkt 10 wyrazy „w ustawie o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej

osób niepełnosprawnych” zastępuje się wyrazami „w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,”.

W ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym

(Dz. U. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127 i Nr 129, poz. 599, z 1994 r. Nr 132, poz. 670, z 1995 r. Nr 44, poz. 231, Nr 142, poz. 702 i 703, z 1996 r. Nr 137, poz. 640 oraz z 1997 r. Nr 111, poz. 722) po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu

„

Art. 14a.

1.

Zwalnia się prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej od

wpłat do urzędu skarbowego należności w zakresie działalności tego zakładu, z tytułu

podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę między podatkiem należnym a naliczonym,

w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Przez prowadzącego zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej rozumie

się podmiot spełniający warunki określone w art. 28 i 29 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776).

3.

Jeżeli kwota zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, jest wyższa od kwoty stanowiącej

iloczyn liczby osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej lub

zakładzie aktywności zawodowej w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz trzykrotności

najniższego wynagrodzenia, różnica podlega przekazaniu na Państwowy Fundusz Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa w ustawie wymienionej w ust. 2, w terminach

przewidzianych dla rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług.

4.

Przez najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się najniższe wynagrodzenie

pracowników ogłoszone przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie Kodeksu pracy. Do wyliczeń przyjmuje się najniższe wynagrodzenie obowiązujące w kwartale poprzedzającym

miesiąc obliczeniowy.

5.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania

1)

w przypadku gdy prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej

nie przekazał różnicy, o której mowa w ust. 3, na Państwowy Fundusz Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych,

2)

w stosunku do tej części różnicy między podatkiem należnym a naliczonym, która odpowiada

kwocie sankcji określonych w art. 27 ust. 5, 6 i 8,

3)

do kwot podatku, o których mowa w art. 28 i art. 29 ust. 2 i art. 33,

4)

w przypadku gdy organ podatkowy określił obrót prowadzonego zakładu pracy chronionej

lub zakładu aktywności zawodowej na podstawie art. 17 ust. 1.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów opodatkowanych podatkiem akcyzowym.

”

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 i z 1997 r. Nr 28, poz. 153) w art. 17 w ust. 3 po wyrazach „zakłady pracy chronionej” dodaje się wyrazy „lub

zakłady aktywności zawodowej”.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 w pkt 9 wyrazy „o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych”

zastępuje się wyrazami „o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych”;

2)

w art. 54 po wyrazach „Zakłady pracy chronionej” dodaje się wyrazy „lub zakłady aktywności

zawodowej”.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup

inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą

orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy.

2.

Orzeczenie o zaliczeniu do

1)

I grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2)

II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;

3)

III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

3.

Osoby o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje

się za niepełnosprawne, z tym że

1)

osoby, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny, traktuje się jako zaliczone do znacznego

stopnia niepełnosprawności;

2)

pozostałe osoby traktuje się jako zaliczone do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 62, które przed dniem wejścia w życie

ustawy nabyły prawo do świadczeń lub ulg na podstawie odrębnych przepisów, zachowują

dotychczasowe uprawnienia.

(uchylony).

(uchylony).

W sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy.

Sprawy, które zostały wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy,

podlegają rozpoznaniu według przepisów tej ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

(pominięty).

W 1998 roku

1)

obniżenie wpłat, o którym mowa w art. 22, oraz ulga w podatku dochodowym, o której

mowa w art. 24 ust. 1, przysługują zakładowi pracy, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób

niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 46, poz. 201, Nr 80, poz. 350 i Nr 110, poz. 472, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 1, poz. 1, Nr 5, poz. 25 i Nr 120, poz. 577, z 1996 r. Nr 100, poz. 461 oraz z 1997 r. Nr 123, poz. 776),

2)

składka na ubezpieczenie społeczne osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 25

ust. 1 pkt 1, dotyczy osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego

stopnia niepełnosprawności, zatrudnionych przez pracodawcę zatrudniającego mniej niż

50 pracowników, bez przeliczania na pełny wymiar zatrudnienia,

3)

z wpłat, o których mowa w art. 4 ustawy, o której mowa w pkt 1, zwolnione są państwowe

i gminne jednostki organizacyjne będące jednostkami, zakładami budżetowymi lub gospodarstwami

pomocniczymi,

4)

wpłaty, o których mowa w art. 4 ustawy, o której mowa w pkt 1, są przychodami Funduszu

i mają do nich zastosowanie przepisy art. 49.

(pominięty).

1

W 2004 r. i 2005 r. zadanie, o którym mowa w art. 26a, może zostać sfinansowane ze

środków Funduszu, poza dotacją celową z budżetu państwa, do wysokości 45% środków

zapewniających jego realizację.

2

W 2006 r. zadanie, o którym mowa w art. 26a, może zostać sfinansowane ze środków Funduszu,

poza dotacją celową z budżetu państwa, do wysokości 75% środków zapewniających jego

realizację.

(pominięty).

1.

Maksymalne dofinansowanie ze środków Funduszu kosztów

1)

działalności, w tym wynikających ze zwiększonej liczby uczestników warsztatu terapii

zajęciowej, wynosi

a)

w 2007 r. - 95% tych kosztów,

b)

w 2008 r. - 90% tych kosztów,

c)

w 2009 r. i w latach następnych - 85% tych kosztów;

2)

tworzenia warsztatu terapii zajęciowej wynosi w 2005 r. i latach następnych - 70%

tych kosztów.

2.

Maksymalne dofinansowanie ze środków Funduszu kosztów

1)

działania zakładów aktywności zawodowej wynosi

a)

w 2007 r. - 95% tych kosztów,

b)

w 2008 r. - 90% tych kosztów,

c)

w 2009 r. i w latach następnych - 85% tych kosztów;

2)

utworzenia zakładów aktywności zawodowej wynosi

a)

w 2007 r. - 85% tych kosztów,

b)

w 2008 r. - 75% tych kosztów,

c)

w 2009 r. i w latach następnych - 65% tych kosztów.

W 2008 r. Fundusz otrzymuje dotację celową z budżetu państwa na realizację zadania,

o którym mowa w art. 26a, w wysokości do 25% środków zapewniających jego realizację.

Traci moc ustawa z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 46, poz. 201, Nr 80, poz. 350 i Nr 110, poz. 472, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, z 1993 r. Nr 11, poz. 50 i Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 1, poz. 1, Nr 5, poz. 25 i Nr 120, poz. 577 oraz z 1996 r. Nr 100, poz. 461), z tym że

1)

art. 4 obowiązuje do dnia 31 grudnia 1998 r.;

2)

art. 19 obowiązuje do dnia 30 czerwca 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że

1)

art. 6 ust. 7 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

2)

art. 21 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.;

3)

art. 31 ust. 1 pkt 2 oraz art. 59 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem

1)

art. 24-31, 33, 73 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 5, art. 75 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 9

i 10 oraz ust. 3, art. 109, 117 ust. 2-4, art. 119 i 120, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 108, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r.,

3)

art. 39 ust. 1-4, który wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.,

4)

art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2000 r.,

5)

art. 22 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Właściwi ministrowie, do dnia 30 czerwca 2000 r., ogłoszą w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolite teksty ustaw, o których mowa w art. 14, 15, 18, 19, 23, 27, 33,

36, 47, 50-53, 60, 61, 62, 64, 74-76, 78, 82, 86, 90, 91, 97, 107, 126, 137, 139,

z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitych

tekstów ustaw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 138 pkt 5-7, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.;

2)

art. 12 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.;

3)

art. 101 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 182 wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.