Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych

W ustawie z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

Art. 4.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, ustanawia strefę

w drodze rozporządzenia. W rozporządzeniu tym określa się

1)

nazwę, teren i granice strefy,

2)

zarządzającego strefą, zwanego dalej „zarządzającym”,

3)

okres, na jaki ustanawia się strefę - biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia realizacji

celów, o których mowa w art. 3, na terenie obejmowanym strefą.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przedstawia wniosek, o którym mowa w ust. 1,

po uzyskaniu opinii zarządu województwa oraz zgody rady gminy właściwej ze względu

na położenie strefy.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 1,

analizę przewidywanych skutków społecznych i ekonomicznych ustanowienia strefy.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przedmioty działalności gospodarczej, na które nie będzie wydawane zezwolenie, o którym

mowa w art. 16 ust. 1,

2)

maksymalną wielkość pomocy publicznej, którą można udzielić przedsiębiorcy prowadzącemu

działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w

art. 16 ust. 1,

3)

warunki udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

4)

warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy,

a także ich minimalną wysokość,

5)

koszty inwestycji uwzględniane przy obliczaniu wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorców,

którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1, po dniu 31 grudnia 2000 r.,

6)

sposób dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień uzyskania

zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii

Europejskiej.

Art. 5.

1.

Strefa może być ustanowiona, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wyłącznie na gruntach stanowiących

własność zarządzającego, Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, związku

komunalnego lub będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego.

2.

Strefa może być ustanowiona także, jeżeli nabycie przez zarządzającego lub jednostkę

samorządu terytorialnego prawa do gruntów, o którym mowa w ust. 1, wynika z umowy

zobowiązującej, która przewiduje ustanowienie strefy jako jedyny warunek nabycia.

3.

Część strefy może obejmować grunty stanowiące własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów

innych niż wymienione w ust. 1, za ich zgodą, w przypadku gdy

1)

w ramach inwestycji prowadzonej na terenie strefy zostanie utworzona określona liczba

nowych miejsc pracy lub zostaną poniesione nakłady inwestycyjne o określonej wartości

lub

2)

w wyniku inwestycji będzie prowadzona działalność polegająca na uruchomieniu wytwarzania

nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług, lub

3)

inwestycja będzie dotyczyła usług

a)

badawczo-rozwojowych,

b)

informatycznych,

c)

rachunkowości i kontroli ksiąg,

d)

w zakresie księgowości, z wyłączeniem deklaracji podatkowych,

e)

centrów telefonicznych lub

4)

realizacja rozpoczętej inwestycji będzie wymagała zwiększenia terenu strefy o nie

więcej niż 2 ha.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria dotyczące warunków

wymienionych w ust. 3, uwzględniając konieczność zróżnicowania kryteriów określonych

w ust. 3 pkt 1 w zależności od stopy bezrobocia w powiecie właściwym ze względu na

położenie strefy, a także biorąc pod uwagę Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług.

”

;

2)

w art. 5a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada Ministrów, mając na względzie realizację celów, o których mowa w art. 3, może,

na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia, znieść

strefę przed upływem okresu, na jaki została ona ustanowiona, zmienić jej obszar lub

połączyć strefy, z tym że łączny obszar wszystkich stref nie może przekroczyć 20 tys.

ha.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

Zarządzającym może być wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

w której Skarb Państwa albo samorząd województwa posiada większość głosów, które mogą

być oddane na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników.

2.

Do spółki, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem spółek, w których Skarb Państwa posiada

100% akcji lub udziałów, nie stosuje się przepisów art. 19a ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm. oraz art. 10a ust. 6 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej

(Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm..

3.

Kompetencje ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, określone w art. 2 pkt 5 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania

uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm., w odniesieniu do spółek zarządzających specjalnymi strefami ekonomicznymi, o których

mowa w ust. 1, z wyłączeniem spółek, w których Skarb Państwa posiada 100% akcji lub

udziałów, wykonuje minister właściwy do spraw gospodarki.

”

;

4)

po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu

„

Art. 6a.

1.

Pełnienia funkcji członka zarządu spółki będącej zarządzającym nie można łączyć z

zatrudnieniem u przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą na terenie danej

strefy, bez względu na podstawę prawną zatrudnienia.

2.

Zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie można podjąć w okresie roku od dnia zaprzestania

pełnienia funkcji członka zarządu spółki będącej zarządzającym.

”

;

5)

w art. 7 uchyla się ust. 1b;

6)

w art. 8 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Organ właściwy na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm. może zlecić zarządzającemu w drodze umowy przygotowanie nieruchomości do sprzedaży

oraz zorganizowanie i przeprowadzenie przetargu na zbycie tej nieruchomości.

”

;

7)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki ustala, w drodze rozporządzenia, plan rozwoju

strefy, uwzględniając analizę, o której mowa w art. 4 ust. 3.

2.

Plan rozwoju strefy określa w szczególności cele ustanowienia strefy, działania służące

osiągnięciu tych celów oraz obowiązki zarządzającego dotyczące działań zmierzających

do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy wykonania tych obowiązków.

”

;

8)

w art. 16 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności

1)

zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie

strefy przez określony czas określonej liczby pracowników;

2)

dokonania przez przedsiębiorcę na terenie strefy inwestycji o wartości przewyższającej

określoną kwotę;

3)

terminu zakończenia inwestycji;

4)

maksymalnej wysokości kosztów kwalifikowanych inwestycji i dwuletnich kosztów kwalifikowanych

pracy;

5)

wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 3 i 4 - w przypadku, gdy inwestycja będzie realizowana

na gruntach stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione

w art. 5 ust. 1.

3.

Zezwolenie może być udzielone, jeżeli podjęcie działalności na terenie strefy przyczyni

się do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy, o którym mowa w art.

9.

”

;

9)

w art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu

opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, przy czym zmiana nie może

1)

dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, określonego w zezwoleniu w dniu jego udzielenia,

o więcej niż 20%;

2)

skutkować zwiększeniem pomocy publicznej;

3)

dotyczyć spełnienia wymagań odnoszących się do inwestycji realizowanej na gruntach

stanowiących własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów innych niż wymienione w

art. 5 ust. 1.

”

;

10)

w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze rozporządzenia, powierzyć zarządzającemu

1)

udzielanie, w jego imieniu, zezwoleń, o których mowa w art. 16 ust. 1,

2)

wykonywanie, w jego imieniu, kontroli realizacji warunków zezwolenia

- uwzględniając potrzebę zapewnienia właściwego funkcjonowania strefy.

”

.

Do postępowań w sprawach o udzielenie, cofnięcie lub zmianę zezwoleń na prowadzenie

działalności gospodarczej na terenie strefy, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepisy art. 6a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się do członków zarządu spółki, będącej zarządzającym strefą, powoływanych

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, ustanawia strefę

w drodze rozporządzenia. W rozporządzeniu tym określa się

1)

nazwę, teren i granice strefy,

2)

zarządzającego strefą, zwanego dalej „zarządzającym”,

3)

okres, na jaki ustanawia się strefę - biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia realizacji

celów, o których mowa w art. 3, na terenie obejmowanym strefą.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przedstawia wniosek, o którym mowa w ust. 1,

po uzyskaniu opinii zarządu województwa oraz zgody rady gminy właściwej ze względu

na położenie strefy.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 1,

analizę przewidywanych skutków społecznych i ekonomicznych ustanowienia strefy.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przedmioty działalności gospodarczej, na które nie będzie wydawane zezwolenie, o którym

mowa w art. 16 ust. 1,

2)

maksymalną wielkość pomocy publicznej, którą można udzielić przedsiębiorcy prowadzącemu

działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w

art. 16 ust. 1,

3)

warunki udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,

4)

warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy,

a także ich minimalną wysokość,

5)

koszty inwestycji uwzględniane przy obliczaniu wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorców,

którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1, po dniu 31 grudnia 2000 r.,

6)

sposób dyskontowania kosztów inwestycji i wielkości pomocy publicznej na dzień uzyskania

zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii

Europejskiej.

1.

Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref wydane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc.

2.

Do zezwoleń, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 19 ust. 4 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Strefa może być ustanowiona, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wyłącznie na gruntach stanowiących

własność zarządzającego, Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, związku

komunalnego lub będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego.

2.

Strefa może być ustanowiona także, jeżeli nabycie przez zarządzającego lub jednostkę

samorządu terytorialnego prawa do gruntów, o którym mowa w ust. 1, wynika z umowy

zobowiązującej, która przewiduje ustanowienie strefy jako jedyny warunek nabycia.

3.

Część strefy może obejmować grunty stanowiące własność lub użytkowanie wieczyste podmiotów

innych niż wymienione w ust. 1, za ich zgodą, w przypadku gdy

1)

w ramach inwestycji prowadzonej na terenie strefy zostanie utworzona określona liczba

nowych miejsc pracy lub zostaną poniesione nakłady inwestycyjne o określonej wartości

lub

2)

w wyniku inwestycji będzie prowadzona działalność polegająca na uruchomieniu wytwarzania

nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług, lub

3)

inwestycja będzie dotyczyła usług

a)

badawczo-rozwojowych,

b)

informatycznych,

c)

rachunkowości i kontroli ksiąg,

d)

w zakresie księgowości, z wyłączeniem deklaracji podatkowych,

e)

centrów telefonicznych lub

4)

realizacja rozpoczętej inwestycji będzie wymagała zwiększenia terenu strefy o nie

więcej niż 2 ha.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria dotyczące warunków

wymienionych w ust. 3, uwzględniając konieczność zróżnicowania kryteriów określonych

w ust. 3 pkt 1 w zależności od stopy bezrobocia w powiecie właściwym ze względu na

położenie strefy, a także biorąc pod uwagę Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5a ust.

1, art. 9 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do

czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 i

4, art. 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Zarządzającym może być wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

w której Skarb Państwa albo samorząd województwa posiada większość głosów, które mogą

być oddane na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników.

2.

Do spółki, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem spółek, w których Skarb Państwa posiada

100% akcji lub udziałów, nie stosuje się przepisów art. 19a ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm. oraz art. 10a ust. 6 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej

(Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm..

3.

Kompetencje ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, określone w art. 2 pkt 5 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania

uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm., w odniesieniu do spółek zarządzających specjalnymi strefami ekonomicznymi, o których

mowa w ust. 1, z wyłączeniem spółek, w których Skarb Państwa posiada 100% akcji lub

udziałów, wykonuje minister właściwy do spraw gospodarki.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Pełnienia funkcji członka zarządu spółki będącej zarządzającym nie można łączyć z

zatrudnieniem u przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą na terenie danej

strefy, bez względu na podstawę prawną zatrudnienia.

2.

Zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie można podjąć w okresie roku od dnia zaprzestania

pełnienia funkcji członka zarządu spółki będącej zarządzającym.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki ustala, w drodze rozporządzenia, plan rozwoju

strefy, uwzględniając analizę, o której mowa w art. 4 ust. 3.

2.

Plan rozwoju strefy określa w szczególności cele ustanowienia strefy, działania służące

osiągnięciu tych celów oraz obowiązki zarządzającego dotyczące działań zmierzających

do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy wykonania tych obowiązków.