Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

2.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu

1)

pełnego i produktywnego zatrudnienia;

2)

rozwoju zasobów ludzkich;

3)

osiągnięcia wysokiej jakości pracy;

4)

wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej.

3.

Ustawa ma zastosowanie do

1)

obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

za granicą u pracodawców zagranicznych;

2

cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

a)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

b)

obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej,

c)

obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy

mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa

ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,

d)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy,

e)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na osiedlenie się,

f)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich,

g)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170),

h)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej jako członkowie rodziny cudzoziemca, o którym

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 lub art. 54 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony,

i)

posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zgodę na pobyt tolerowany,

j)

korzystających w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,

k)

ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie statusu uchodźcy, którym po

upływie roku od dnia złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie została wydana

decyzja w pierwszej instancji i przyczyna przedłużenia postępowania nie leży po ich

stronie;

3

cudzoziemców - członków rodzin cudzoziemców, o których mowa w pkt 2 lit. a-c;

4

cudzoziemców - członków rodzin obywateli polskich, którzy uzyskali zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

cudzoziemców, którym właściwy organ udzielił zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

4

Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia przysługują

osobom, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i, j, oraz cudzoziemcom -

członkom rodzin obywateli polskich.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

akademickim biurze karier - oznacza to jednostkę działającą na rzecz aktywizacji zawodowej

studentów i absolwentów szkoły wyższej, prowadzoną przez szkołę wyższą lub organizację

studencką, do której zadań należy w szczególności

a)

dostarczanie studentom i absolwentom szkoły wyższej informacji o rynku pracy i możliwościach

podnoszenia kwalifikacji zawodowych,

b)

zbieranie, klasyfikowanie i udostępnianie ofert pracy, staży i praktyk zawodowych,

c)

prowadzenie bazy danych studentów i absolwentów uczelni zainteresowanych znalezieniem

pracy,

d)

pomoc pracodawcom w pozyskiwaniu odpowiednich kandydatów na wolne miejsca pracy oraz

staże zawodowe,

e)

pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;

2

bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub

i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą

innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze

czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej,

albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co

najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej

się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu

tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych,

zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym

urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat,

b)

nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,

c

nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej,

renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia

za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia

pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego,

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

d)

nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm., o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega

ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub

domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha

przeliczeniowe,

e)

nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów

specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej,

obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości

przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych

ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku

rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy

jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,

f

nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie

odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia

społecznego rolników,

g

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności,

g

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z

wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru

elektronicznego,

h)

nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego

wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych

przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,

i)

nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,

j)

nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego

lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty

prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania,

k)

nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art.

70 ust. 6;

2a

bezrobotnym bez doświadczenia zawodowego - oznacza to bezrobotnego, który wykonywał

zatrudnienie oraz inną pracę zarobkową przez łączny okres poniżej 6 miesięcy;

3

bezrobotnym do 25 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który do dnia zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy nie ukończył 25 roku życia;

4

bezrobotnym powyżej 50 roku życia - oznacza to bezrobotnego, który w dniu zastosowania

wobec niego usług lub instrumentów rynku pracy ukończył co najmniej 50 rok życia;

5

bezrobotnym długotrwale - oznacza to bezrobotnego pozostającego w rejestrze powiatowego

urzędu pracy łącznie przez okres ponad 12 miesięcy w okresie ostatnich 2 lat, z wyłączeniem

okresów odbywania stażu i przygotowania zawodowego w miejscu pracy;

6

bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych - oznacza to bezrobotnego nieposiadającego

kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonych dyplomem, świadectwem,

zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania

zawodu;

7)

cudzoziemcu - oznacza to osobę nieposiadająca obywatelstwa polskiego;

8)

członku rodziny - oznacza to

a)

osobę pozostającą z obywatelem polskim lub cudzoziemcem, o którym mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2, w związku małżeńskim uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej,

b

zstępnego, obywatela polskiego lub cudzoziemca, w wieku do 21 lat lub pozostającego

na jego utrzymaniu;

9)

dodatku aktywizacyjnym - oznacza to kwotę wypłaconą osobie, która będąc bezrobotnym

posiadającym prawo do zasiłku, podjęła samodzielnie lub w wyniku skierowania przez

powiatowy urząd pracy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową;

10)

dodatku szkoleniowym - oznacza to kwotę wypłacaną bezrobotnemu w okresie szkolenia;

10a

indywidualnym planie działania - oznacza to plan działań obejmujący podstawowe usługi

rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub

poszukującego pracy;

11)

innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie

umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej

spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych;

12)

koszcie szkolenia - oznacza to

a)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą instytucji szkoleniowej,

b)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,

c)

koszty przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia, jeżeli szkolenie odbywa się w miejscowości

innej niż miejsce zameldowania stałego lub czasowego,

d)

koszty badań lekarskich i psychologicznych wymaganych w przepisach odrębnych,

e)

koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych

uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych

do wykonywania danego zawodu;

13)

nielegalnym zatrudnieniu lub nielegalnej innej pracy zarobkowej - oznacza to

a)

zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez potwierdzenia na piśmie w wymaganym terminie

rodzaju zawartej umowy i jej warunków,

b)

niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia

społecznego,

c)

podjęcie przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności

bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy,

d)

zatrudnienie lub powierzenie wykonywania innej pracy zarobkowej bezrobotnemu bez zawiadomienia

właściwego powiatowego urzędu pracy,

e)

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na pracę wydanego

przez właściwy organ, z wyjątkiem cudzoziemców zwolnionych na podstawie art. 87 z

obowiązku posiadania takiego zezwolenia, lub powierzenie wykonywania pracy na innym

stanowisku lub na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę,

f)

wykonywanie pracy przez cudzoziemca bez zezwolenia na pracę wydanego przez właściwy

organ, z wyjątkiem cudzoziemców zwolnionych na podstawie art. 87 z obowiązku posiadania

takiego zezwolenia, lub na innym stanowisku lub na innych warunkach niż określone

w zezwoleniu na pracę;

14)

nielegalnym wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to wykonywanie pracy przez

cudzoziemca bez zezwolenia na pracę, z wyjątkiem cudzoziemców zwolnionych na podstawie

art. 87 z obowiązku posiadania takiego zezwolenia, lub na innych warunkach lub na

innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, niezgodnie z deklarowanym celem

pobytu oraz bez zawarcia wymaganych umów o pracę lub umów cywilnoprawnych;

15)

(uchylony);

16)

odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają

ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje

lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia

pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem

środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin;

17)

organach zatrudnienia - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów,

marszałków województw i starostów;

18)

organizacji pozarządowej - oznacza to niebędące jednostkami sektora finansów publicznych

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej, utworzone na podstawie

przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia, z wyjątkiem partii politycznych

i utworzonych przez nie fundacji;

19)

osobie samotnie wychowującej dzieci - oznacza to osobę samotnie wychowującą co najmniej

jedno dziecko w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

20)

osobie współpracującej - oznacza to osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą

działalność oraz zleceniobiorcami w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych;

21)

osobie zależnej - oznacza to osobę wymagającą ze względu na stan zdrowia lub wiek

stałej opieki, połączoną więzami rodzinnymi lub powinowactwem z osobą objętą usługami

lub instrumentami rynku pracy lub pozostającą z nią we wspólnym gospodarstwie domowym;

21a

partnerstwie transgranicznym EURES - oznacza to działania sieci EURES w regionach

przygranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzone przez Komisję Europejską na

podstawie odrębnych procedur, realizowane na podstawie umowy przez służby zatrudnienia,

związki zawodowe i organizacje pracodawców z państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c;

22

poszukującym pracy - oznacza to osobę niezatrudnioną, o której mowa w art. 1 ust.

3 pkt 1-3, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, poszukującą zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej oraz osobę zatrudnioną zgłaszającą zamiar i gotowość podjęcia

innej pracy zarobkowej lub zatrudnienia w wyższym wymiarze czasu pracy, dodatkowego

albo innego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie

pracy;

23)

pozarolniczej działalności - oznacza to pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych;

23a

pracach społecznie użytecznych - oznacza to prace wykonywane przez bezrobotnych bez

prawa do zasiłku na skutek skierowania przez starostę, organizowane przez gminę w

jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, organizacjach lub instytucjach statutowo

zajmujących się pomocą charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej;

24

przychodach - oznacza to przychody z tytułu innego niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa,

zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu

na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

25

pracodawcy - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości

prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika;

26)

pracach interwencyjnych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę, które

nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze starostą i ma na celu wsparcie osób będących

w szczególnej sytuacji na rynku pracy, o których mowa w art. 49;

26a

projektach - oznacza to projekty w rozumieniu art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r. Nr 140, poz. 984) realizujące działania w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych wynikające z programów

operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu

Pracy;

27)

pożyczce szkoleniowej - oznacza to pożyczkę udzieloną bezrobotnemu na sfinansowanie

kosztów szkolenia podejmowanego bez skierowania powiatowego urzędu pracy na to szkolenie;

28

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne wynagrodzenie w poprzednim kwartale,

od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na

podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.;

29)

przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to

a)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników,

zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u

pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

b)

rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy,

jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych,

produkcyjnych albo technologicznych,

c)

wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy

lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego

w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania

przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy;

30

przyrzeczeniu - oznacza to przyrzeczenie wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę

pod warunkiem uzyskania przez niego odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony albo zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej

bądź karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej;

31)

przygotowanie zawodowe w miejscu pracy - oznacza to zdobywanie nowych kwalifikacji

lub umiejętności zawodowych poprzez praktyczne wykonywanie zadań zawodowych na stanowisku

pracy według ustalonego programu uzgodnionego pomiędzy starostą, pracodawcą i bezrobotnym;

32

robotach publicznych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac organizowanych przez gminy, organizacje pozarządowe

statutowo zajmujące się problematyką: ochrony środowiska, kultury, oświaty, kultury

fizycznej i turystyki, opieki zdrowotnej, bezrobocia oraz pomocy społecznej, a także

spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub dofinansowane ze środków

samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy celowych, organizacji pozarządowych,

spółek wodnych i ich związków;

33)

sieci EURES - oznacza to sieć europejskich służb zatrudnienia;

34)

stażu - oznacza to nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania

pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą;

35

stypendium - oznacza to kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu w okresie odbywania

przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub w okresie odbywania szkolenia, stażu

u pracodawcy oraz w okresie nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej albo

w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych;

36)

staroście - oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu,

sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy;

37

szkoleniu - oznacza to pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie

lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych

do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

38)

składkach na ubezpieczenia społeczne - oznacza to składki na ubezpieczenia emerytalne,

rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek;

39

usługach EURES - oznacza to usługi rynku pracy realizowane przez publiczne służby

zatrudnienia oraz związki zawodowe i organizacje pracodawców, obejmujące w szczególności

pośrednictwo pracy wraz z doradztwem z zakresu mobilności na rynku pracy Rzeczypospolitej

Polskiej oraz państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c;

40

wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy

zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do

rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są

spółkami kapitałowymi w organizacji;

41)

zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych;

42)

zajęciach aktywizacyjnych - oznacza to zajęcia dla bezrobotnych i poszukujących pracy,

które mają na celu przygotowanie ich do samodzielnego poszukiwania i podjęcia zatrudnienia

oraz innej pracy zarobkowej;

43)

zatrudnieniu - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego oraz umowy o pracę nakładczą;

44)

zwolnieniu monitorowanym - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w związku z którym są świadczone usługi rynku

pracy dla pracowników będących w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku

służbowego, a także zagrożonych wypowiedzeniem;

45)

żołnierzach rezerwy - oznacza to osoby zwolnione z zawodowej służby wojskowej w wyniku

restrukturyzacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, które nie nabyły uprawnień

do świadczeń emerytalnych lub rentowych w pełnej wysokości; status żołnierza rezerwy

przysługuje przez okres 36 miesięcy od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

2.

Wykonywanie przez wolontariuszy świadczeń odpowiadających świadczeniu pracy na zasadach

określonych w przepisach o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie

stanowi przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego, jeżeli wolontariusz

przedstawi właściwemu powiatowemu urzędowi pracy porozumienie z korzystającym.

3

Koszty badań lekarskich mających na celu stwierdzenie zdolności bezrobotnego do wykonywania

pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac

społecznie użytecznych, przeprowadzanych na wniosek powiatowego urzędu pracy, są finansowane

z Funduszu Pracy.

1.

Zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz

aktywizacji zawodowej są realizowane na podstawie uchwalanego przez Radę Ministrów

Krajowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia, zawierającego zasady realizacji Europejskiej

Strategii Zatrudnienia, zwanego dalej „Krajowym Planem Działań”, oraz w oparciu o

inicjatywy samorządu gminy, powiatu, województwa i partnerów społecznych.

2.

Projekt Krajowego Planu Działań przygotowuje minister właściwy do spraw pracy, współdziałając

z ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw oświaty i

wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, i przedstawia do

zaopiniowania Naczelnej Radzie Zatrudnienia.

3.

Krajowy Plan Działań określa

1)

cele i działania zgodne z kierunkami i priorytetami polityki państwa w dziedzinie

rynku pracy;

2)

działania i zakładane wyniki wdrożenia priorytetów i wytycznych Europejskiej Strategii

Zatrudnienia;

3)

zadania, programy i projekty, które mogą uzyskać wsparcie w ramach Krajowego Planu

Działań;

4)

kryteria uzyskania wsparcia finansowego przez samorządy terytorialne;

5)

przewidywane wydatki Funduszu Pracy oraz budżetu państwa na dofinansowanie zadań objętych

Krajowym Planem Działań, z określeniem wydatków w kolejnych latach budżetowych;

6)

wskaźniki efektywności Krajowego Planu Działań;

7)

sposób monitorowania i koordynowania wykonywania zadań.

4.

Samorząd województwa na podstawie Krajowego Planu Działań, uwzględniając strategię

rozwoju województwa oraz strategię wojewódzką w zakresie polityki społecznej, o których

mowa w odrębnych przepisach, przygotowuje corocznie regionalny plan działań na rzecz

zatrudnienia, określający preferowane programy regionalne, projekty lokalne, priorytetowe

grupy bezrobotnych i innych osób wymagających wsparcia - po zasięgnięciu opinii powiatowych

jednostek samorządu terytorialnego oraz partnerów społecznych.

5.

Rada Ministrów w ramach Krajowego Planu Działań może przyjąć rządowe programy promocji

zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, mające na celu aktywizację zawodową bezrobotnych.

6.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej przyjęty Krajowy Plan

Działań oraz sprawozdania z jego realizacji.

1.

Minister właściwy do spraw pracy realizuje zadania na rzecz rynku pracy przez

1)

przygotowywanie i koordynację realizacji Krajowego Planu Działań;

2)

koordynację publicznych służb zatrudnienia, w szczególności przez

a)

realizowanie zadań wynikających z funkcji dysponenta Funduszu Pracy,

b)

określanie instrumentów stymulujących rozwój kształcenia ustawicznego rozumianego

jako kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy

ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do bezrobotnych, poszukujących

pracy, pracowników i pracodawców,

c)

tworzenie narzędzi i metod na potrzeby poradnictwa zawodowego, pośrednictwa pracy,

organizacji szkoleń bezrobotnych, aktywizacji bezrobotnych i poszukujących pracy oraz

usług EURES,

d

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności przez realizowanie

i koordynowanie działań w województwach i powiatach w zakresie udziału publicznych

służb zatrudnienia w sieci EURES,

e)

reprezentowanie publicznych służb zatrudnienia wobec publicznych służb zatrudnienia

innych państw,

f)

realizowanie postanowień i koordynowanie działań wynikających z umów międzynarodowych

i innych porozumień zawartych z partnerami zagranicznymi w zakresie przepływu pracowników;

3)

(uchylony);

4)

zapewnianie jednolitości stosowania prawa, w szczególności przez

a)

udzielanie wyjaśnień dotyczących stosowania przepisów ustawy,

b)

ustalanie standardów realizacji usług rynku pracy świadczonych przez publiczne służby

zatrudnienia;

5)

sporządzanie rocznych sprawozdań z realizacji Krajowego Planu Działań;

6

planowanie i realizowanie we współpracy z ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego

zadań w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu, łagodzenia

skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, realizowanych przez instytucje

rynku pracy wynikających z programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego

Funduszu Społecznego, w zakresie należącym do kompetencji ministra właściwego do spraw

pracy;

7)

dążenie do uzyskania wysokiego poziomu i rozwoju zasobów ludzkich, w szczególności

przez

a)

prowadzenie badań i analiz rynku pracy,

b)

ustalanie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy,

c)

koordynowanie opracowywania standardów kwalifikacji zawodowych dla zawodów występujących

w klasyfikacji zawodów i specjalności oraz prowadzenie baz danych o standardach kwalifikacji,

d)

koordynowanie opracowywania i rekomendowanie modułowych programów szkoleń zawodowych

dla bezrobotnych i poszukujących pracy, a także prowadzenie baz danych tych programów;

8

wprowadzanie i rozwijanie w publicznych służbach zatrudnienia systemów teleinformatycznych

zapewniających spójny system obsługi rynku pracy oraz prowadzenie i udostępnianie

internetowej bazy ofert pracy.

1a

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego realizuje zadania z zakresu

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust.

3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności przez pełnienie

funkcji instytucji łącznikowej.

2

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

opis systemów teleinformatycznych stosowanych w publicznych służbach zatrudnienia

zawierający strukturę systemu, wymaganą minimalną funkcjonalność systemu oraz zakres

komunikacji między elementami struktury systemu, w tym zestawienie struktur dokumentów

elektronicznych, formatów danych oraz protokołów komunikacyjnych i szyfrujących, o

których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. Nr 64, poz. 565 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 65 i Nr 73, poz. 501),

2)

wymagania standaryzujące w zakresie bezpieczeństwa, wydajności i rozwoju systemu,

3)

sposób postępowania w zakresie stwierdzania zgodności oprogramowania z opisem systemu

wraz z podaniem terminu dostosowania

- mając na uwadze zapewnienie spójności systemów teleinformatycznych stosowanych w

publicznych służbach zatrudnienia, w szczególności w zakresie jednorodności zakresu

i rodzaju danych, która umożliwi ich scalanie w zbiór centralny, a także zachowanie

zgodności z minimalnymi wymaganiami i sposobem stwierdzania zgodności oprogramowania,

określonymi na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

3

Publiczne służby zatrudnienia używają oprogramowania, które jest zgodne z wymaganiami

określonymi przez ministra właściwego do spraw pracy w przepisach wydanych na podstawie

ust. 2.

4

Minister właściwy do spraw pracy może utworzyć rejestr centralny obejmujący dane dotyczące

rynku pracy, instytucji rynku pracy, form udzielonego wsparcia, a także dane dotyczące

osób poszukujących pracy i bezrobotnych, gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia

na podstawie przepisów ustawy, oraz może przetwarzać te dane na zasadach określonych

w przepisach o ochronie danych osobowych. Publiczne służby zatrudnienia przekazują

dane do rejestru centralnego, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3.

Minister właściwy do spraw pracy pełni funkcję koordynatora publicznych służb zatrudnienia.

1.

Instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w ustawie są

1)

publiczne służby zatrudnienia;

2)

Ochotnicze Hufce Pracy;

3)

agencje zatrudnienia;

4)

instytucje szkoleniowe;

5)

instytucje dialogu społecznego;

6)

instytucje partnerstwa lokalnego.

2.

Publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi

urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami

wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką wyspecjalizowaną w działaniach na rzecz

młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, oraz bezrobotnych

do 25 roku życia.

4.

Agencje zatrudnienia są niepublicznymi jednostkami organizacyjnymi świadczącymi usługi

w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych,

poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego i pracy tymczasowej.

5.

Instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie

odrębnych przepisów edukację pozaszkolną.

6

Instytucjami dialogu społecznego na rynku pracy są

1)

związki zawodowe lub organizacje związków zawodowych,

2)

organizacje pracodawców,

3)

organizacje bezrobotnych,

4)

organizacje pozarządowe

- jeżeli wśród zadań statutowych znajduje się realizacja zadań w zakresie promocji

zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

7

Instytucją partnerstwa lokalnego jest grupa instytucji realizujących na podstawie

umowy przedsięwzięcia i projekty na rzecz rynku pracy.

8.

Publiczne służby zatrudnienia mogą zlecać jednostkom samorządu terytorialnego, organizacjom

pozarządowym, instytucjom szkoleniowym, organizacjom związków zawodowych, organizacjom

pracodawców oraz agencjom zatrudnienia niektóre zadania określone w ustawie.

1.

Dodatki aktywizacyjne przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy w kwocie do 30%

kwoty zasiłku dla bezrobotnych są wypłacane w dotychczasowej wysokości, z uwzględnieniem

waloryzacji.

2.

Stypendia z tytułu odbywania stażu i przygotowania zawodowego w miejscu pracy przyznane

przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane w dotychczasowej wysokości, z uwzględnieniem

waloryzacji.

3.

Bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych przed dniem 1 stycznia

2008 r., zasiłek wypłaca się przez okres wynikający z dotychczasowych przepisów.

4.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących

odraczania terminu płatności, rozkładania na raty oraz umarzania kwot uzyskanych z

Funduszu Pracy, stosuje się art. 76 ust. 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

5.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, dotyczących

nienależnie pobranego świadczenia, przepisy art. 76 ust. 2 pkt 3 oraz art. 78 ustawy,

o której mowa w art. 1, stosuje się w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia

w życie ustawy.

6.

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie art. 61c ustawy

wymienionej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu stosuje się przepisy dotychczasowe.

7.

Osoba prowadząca gospodarstwo domowe, która przed dniem wejścia w życie ustawy zawarła

umowę na podstawie art. 61c ustawy wymienionej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu,

jest obowiązana do poboru zaliczki na podatek dochodowy oraz do sporządzania deklaracji

i informacji, na zasadach określonych w art. 35a ustawy wymienionej w art. 4 w brzmieniu

obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, do końca obowiązywania

tej umowy.

8.

Do zakończenia spraw, rozpoczętych na podstawie wniosków złożonych do dnia wejścia

w życie ustawy, dotyczących wydania lub przedłużenia zezwolenia na pracę cudzoziemca,

w zakresie wpłaty, o której mowa w art. 90a ustawy wymienionej w art. 1, stosuje się

przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 46 i 47 lit. e, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia

1 kwietnia 2007 r.;

2)

art. 1 pkt 5 lit. b-d, pkt 6, 28 lit. a, pkt 42, 47 lit. a i b i pkt 48 lit. a i b,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

określanie i koordynowanie regionalnej polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich

w odniesieniu do krajowej polityki rynku pracy przez przygotowanie i realizację regionalnego

planu działań na rzecz zatrudnienia;

2)

podział posiadanych środków Funduszu Pracy, z uwzględnieniem kierunków i priorytetów

określonych w regionalnym planie działań na rzecz zatrudnienia, na działania na rzecz

promocji zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i aktywizacji bezrobotnych;

3)

opracowywanie analiz rynku pracy i badanie popytu na pracę, w tym prowadzenie monitoringu

zawodów deficytowych i nadwyżkowych;

4)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w określaniu i realizacji regionalnej

polityki rynku pracy i rozwoju zasobów ludzkich;

5)

badanie efektywności projektów lokalnych;

6)

programowanie i wykonywanie zadań realizowanych przy współfinansowaniu Europejskiego

Funduszu Społecznego przez

a)

opracowywanie, realizację i finansowanie programów regionalnych i projektów lokalnych,

o których mowa w art. 63-66,

b

wykonywanie zadań wynikających z programów, o których mowa w przepisach o Narodowym

Planie Rozwoju albo o zasadach prowadzenia polityki rozwoju;

7)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

8

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

w szczególności

a)

pełnienie funkcji instytucji właściwej,

b)

przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków bezrobotnych o wydanie odpowiednich zaświadczeń

w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia,

c)

wydawanie decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia;

9

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności realizowanie zadań

z zakresu udziału w sieci EURES, w tym

a)

wspieranie i koordynowanie realizacji zadań na terenie województwa we współpracy z

ministrem właściwym do spraw pracy oraz samorządem powiatowym, związkami zawodowymi

i organizacjami pracodawców,

b)

świadczenie usług EURES;

10

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

11

organizowanie i koordynowanie oraz świadczenie usług poradnictwa zawodowego i informacji

zawodowej, a także ich rozwijanie na terenie województwa;

12)

opracowywanie, gromadzenie, aktualizowanie i upowszechnianie informacji zawodowych

na terenie województwa;

13)

koordynowanie działań w zakresie kształcenia ustawicznego i szkolenia bezrobotnych

i poszukujących pracy, w szczególności

a)

diagnozowanie potrzeb rynku pracy w zakresie kształcenia ustawicznego i szkolenia

bezrobotnych i poszukujących pracy,

b)

określanie i wdrażanie instrumentów służących dostosowaniu kierunków kształcenia i

szkolenia zawodowego do potrzeb rynku pracy,

c)

prowadzenie rejestru instytucji szkoleniowych,

d)

prowadzenie dialogu społecznego w zakresie polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego

pracowników i poszukujących pracy;

14)

organizowanie, prowadzenie i finansowanie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych

urzędów pracy;

15

określanie, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia, na podstawie klasyfikacji

zawodów i specjalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. b, wykazu zawodów,

w których za przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników może być dokonywana refundacja,

o której mowa w art. 12 ust. 6; wykaz zawodów podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym;

16)

współdziałanie z właściwymi organami oświatowymi w harmonizowaniu ustawicznego kształcenia

zawodowego z potrzebami rynku pracy;

17

prowadzenie rejestru agencji zatrudnienia oraz wydawanie certyfikatów wstępnych i

certyfikatów o dokonaniu wpisu do rejestru agencji zatrudnienia.

2

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. b i

c, organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane przez wojewódzki urząd pracy będący

jednostką organizacyjną samorządu województwa.

4.

(uchylony).

5

Marszałek województwa może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora wojewódzkiego urzędu

pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu

marszałka województwa spraw, w tym wydawania decyzji i postanowień w trybie przepisów

o postępowaniu administracyjnym. W zakresie zadań wynikających z programów współfinansowanych

z Funduszu Pracy w imieniu marszałka województwa zadania wykonuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

6

Marszałek województwa powołuje dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy wyłonionego w

drodze konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni

staż pracy w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy

w innych instytucjach rynku pracy. Marszałek województwa odwołuje dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy po uzyskaniu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia. Opinia wojewódzkiej

rady zatrudnienia nie jest wymagana w przypadkach, o których mowa w art. 52 i 53 Kodeksu pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy na jego wniosek.

7.

Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy.

8

W ramach wojewódzkich urzędów pracy funkcjonują centra informacji i planowania kariery

zawodowej będące wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi, które w szczególności

1)

wspomagają powiatowe urzędy pracy w prowadzeniu poradnictwa zawodowego przez świadczenie

wyspecjalizowanych usług w zakresie planowania kariery zawodowej na rzecz bezrobotnych

i poszukujących pracy;

2

we współpracy z powiatowymi urzędami pracy opracowują i aktualizują informacje zawodowe

oraz inne zasoby informacji pomocne w aktywnym poszukiwaniu pracy i upowszechniają

je na terenie województwa;

3)

prowadzą zajęcia aktywizacyjne na rzecz bezrobotnych i poszukujących pracy;

4)

współpracują przy świadczeniu usług EURES;

5)

współdziałają z powiatowymi urzędami pracy w opracowywaniu i realizowaniu indywidualnych

planów działania;

6)

(uchylony).

8a

Utworzenie i likwidacja centrum informacji i planowania kariery zawodowej wymaga zgody

ministra właściwego do spraw pracy.

9.

Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy i

realizacji zadań w zakresie polityki rynku pracy.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 109 ust. 11 ustawy, o której

mowa w art. 3, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 109 ust. 11 ustawy, o której mowa w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego staje się z dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stroną umowy, o której mowa w art. 109 ust. 7 ustawy wymienionej

w art. 3, zawartej przed tym dniem.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

13 lit. a, art. 4 oraz art. 5 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2007 r.

1.

Do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy

1)

opracowanie i realizacja programu promocji zatrudnienia oraz aktywizacji lokalnego

rynku pracy stanowiącego część powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

o której mowa w odrębnych przepisach;

2)

pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu aktywizacji

lokalnego rynku pracy;

3

udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu pracy przez pośrednictwo

pracy, poradnictwo zawodowe i informację zawodową oraz pomoc w aktywnym poszukiwaniu

pracy;

3a

udzielanie pomocy pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników przez pośrednictwo pracy

oraz poradnictwo zawodowe i informację zawodową;

4)

rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy;

5)

inicjowanie i wdrażanie instrumentów rynku pracy;

6)

inicjowanie, organizowanie i finansowanie usług i instrumentów rynku pracy;

7

inicjowanie i wspieranie metodyczne tworzenia klubów pracy działających w innych niż

powiatowy urząd pracy instytucjach i organizacjach;

8)

inicjowanie, organizowanie i finansowanie projektów lokalnych i innych działań na

rzecz aktywizacji bezrobotnych;

9)

opracowywanie analiz i sprawozdań, w tym prowadzenie monitoringu zawodów deficytowych

i nadwyżkowych, oraz dokonywanie ocen dotyczących rynku pracy na potrzeby powiatowej

rady zatrudnienia oraz organów zatrudnienia;

10)

inicjowanie i realizowanie przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi zwolnieniami grup pracowników z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

11)

współdziałanie z powiatowymi radami zatrudnienia w zakresie promocji zatrudnienia

oraz wykorzystania środków Funduszu Pracy;

12)

współpraca z gminami w zakresie upowszechniania ofert pracy, upowszechniania informacji

o usługach poradnictwa zawodowego i szkoleniach, organizacji robót publicznych oraz

zatrudnienia socjalnego na podstawie odrębnych przepisów;

13)

przyznawanie i wypłacanie zasiłków oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia;

14)

wydawanie decyzji o

a)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,

b

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub

pozbawieniu prawa do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium i innych finansowanych

z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów,

c)

obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium,

innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia finansowanych z Funduszu

Pracy,

d

odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie

pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy oraz należności z tytułu zwrotu

refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46;

15

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych,

w tym realizowanie decyzji, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c;

16

realizowanie zadań wynikających z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami,

o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w szczególności realizowanie zadań

z zakresu udziału w sieci EURES, w tym świadczenie usług EURES we współpracy z ministrem

właściwym do spraw pracy, samorządem województwa, związkami zawodowymi i organizacjami

pracodawców;

16a

realizowanie zadań związanych z międzynarodowym przepływem pracowników, wynikających

z odrębnych przepisów, umów międzynarodowych i innych porozumień zawartych z partnerami

zagranicznymi;

17)

badanie i analizowanie sytuacji na lokalnym rynku pracy w związku z postępowaniem

o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca;

18)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników powiatowego urzędu pracy;

19

opracowywanie i realizowanie indywidualnych planów działania;

20

realizowanie projektów w zakresie promocji zatrudnienia, w tym przeciwdziałania bezrobociu,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wynikających z

programów operacyjnych współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące

w skład powiatowej administracji zespolonej.

2a

Minister właściwy do spraw pracy przekaże samorządom powiatowym w 2006 r. oraz w 2007 r.

z Funduszu Pracy 7% kwoty środków (limitu) Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni

na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia

i aktywizacji zawodowej, o której mowa w art. 109 ust. 2, z wyłączeniem kwot przyznanych

ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa oraz z rezerwy dysponenta Funduszu

Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia

społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy.

2a

2a

2b

Kwota środków, o której mowa w ust. 2a kwoty ustalonej na dany rok.

2c

Przekazane samorządom powiatowym kwoty środków, o których mowa w ust. 2aart. 8 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. Nr 203, poz. 1966, z późn. zm..

2d

Starosta może ze środków Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie

innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, zrefundować

część poniesionych z budżetu powiatu kosztów kwalifikowalnych w rozumieniu przepisów

rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r.

w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1784/1999

(Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 12) realizacji projektów poniesionych na

1)

ocenę, w rozumieniu przepisów o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

2)

pomoc i doradztwo prawne powiatowemu urzędowi pracy w zakresie przygotowania i przeprowadzenia

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego z realizacją

projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy,

3)

zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych dla powiatowego urzędu

pracy, niezbędnych i bezpośrednio związanych z realizacją projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2006 r.

ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1260/1999

- do wysokości 3% kwoty przyznanej ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa

na realizację zadań współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy.

3.

Utworzenie, likwidacja lub zmiana obszaru działania powiatowego urzędu pracy wymaga

zgody ministra właściwego do spraw pracy.

4.

(uchylony).

5

Starosta powołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy wyłonionego w drodze konkursu

spośród osób posiadających wykształcenie wyższe oraz co najmniej 3-letni staż pracy

w publicznych służbach zatrudnienia lub co najmniej 5-letni staż pracy w innych instytucjach

rynku pracy. Starosta odwołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy po uzyskaniu opinii

powiatowej rady zatrudnienia. Opinia powiatowej rady zatrudnienia nie jest wymagana

w przypadkach, o których mowa w art. 52 i 53 Kodeksu pracy, oraz w przypadku odwołania dyrektora powiatowego urzędu pracy na jego wniosek.

5a

Dyrektora powiatowego urzędu pracy, o którym mowa w art. 9a, wyłonionego w drodze

konkursu spośród osób spełniających warunki określone w ust. 5 powołują i odwołują

w porozumieniu właściwi starostowie i prezydenci miast na prawach powiatu. Organ właściwy

do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy ustalają w porozumieniu właściwi starostowie

i prezydenci miast na prawach powiatu.

6.

Zastępców dyrektora powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje dyrektor powiatowego

urzędu pracy.

7.

Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub

na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw,

w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu

administracyjnym.

1.

Powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący

obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów.

2.

Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa

w ust. 1, zwany dalej „powiatem prowadzącym”, otrzymuje dotacje celowe na wydatki

bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej „powiatami

dotującymi”.

3

Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające

wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów

funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę

refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację

przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu

Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego.

4

W przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia

przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych

kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców

z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania

powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy,

w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa

w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych

ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu

dotującego.

1.

Słuchaczem kolegium pracowników służb społecznych może być tylko osoba posiadająca

świadectwo dojrzałości.

2.

W zakresie uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

korzystania ze świadczeń publicznych zakładów opieki zdrowotnej i odbywania przeszkolenia

wojskowego do słuchaczy kolegiów pracowników służb społecznych stosuje się przepisy

dotyczące studentów szkół wyższych.

3.

Kolegia służb społecznych mogą pobierać opłaty za egzaminy wstępne oraz za zajęcia

dydaktyczne, z wyłączeniem zajęć dydaktycznych w systemie dziennym w publicznych kolegiach

pracowników służb społecznych, chyba że są powtarzane z powodu niezadowalających wyników

w nauce.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw oświaty i wychowania określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

i warunki tworzenia, przekształcania i likwidowania oraz organizację i zasady działania,

w tym zasady powierzania stanowisk kierowniczych, a także zasady sprawowania opieki

naukowo-dydaktycznej i nadzoru nad kolegiami pracowników służb społecznych.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia,

standardy kształcenia w kolegiach pracowników służb społecznych, uwzględniając w szczególności

wymagania dotyczące realizowania planów nauczania, przedmioty kształcenia, zakres

i wymiar praktyk zawodowych, treści programowe i wymagane umiejętności.

6.

W zakresie nieuregulowanym odmiennie w przepisach, o których mowa w ust. 4 i 5, do

kolegiów pracowników służb społecznych stosuje się przepisy dotyczące szkół wyższych.

1.

Do zadań wojewody w zakresie polityki rynku pracy należy sprawowanie nadzoru nad działalnością

samorządu powiatu i województwa, realizującego zadania przy pomocy odpowiednio powiatowego

i wojewódzkiego urzędu pracy w zakresie

1)

wdrażania i stosowania standardów usług rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust.

3;

2)

spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla pracowników urzędów pracy;

3)

kontroli realizacji zadań, wynikających z przestrzegania przepisów ustawy, wykonywanych

przez jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Do zadań wojewody należy

1)

(uchylony);

2)

ustalanie, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa, kryteriów wydawania przyrzeczeń

i zezwoleń na pracę cudzoziemców; kryteria te nie mogą zawierać wymagań dyskryminujących

kandydatów ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość, orientację

seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne ani ze względu na przynależność

związkową;

3)

organizowanie i finansowanie szkoleń pracowników urzędu wojewódzkiego i powiatowych

urzędów pracy;

4)

wydawanie licencji pośrednikom pracy i doradcom zawodowym;

5)

wydawanie przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców;

6)

realizacja zadań organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach

dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia.

3.

Kryteria, o których mowa w ust. 2 pkt 2, podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

4.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających

z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

organem właściwym jest starosta;

2)

organem wyższego stopnia jest wojewoda.

1.

Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo

poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystać z usług lub instrumentów

rynku pracy na zasadach określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

2.

Wydatki na instrumenty lub usługi rynku pracy, dotyczące bezrobotnych osób niepełnosprawnych,

przewyższające wydatki określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, a także wydatki

dotyczące osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako poszukujące pracy i niepozostających

w zatrudnieniu są realizowane i finansowane na zasadach określonych w ustawie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką budżetową.

2.

Nadzór nad Ochotniczymi Hufcami Pracy sprawuje minister właściwy do spraw pracy.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw pracy w szczególności

akceptuje roczne plany pracy i sprawozdania z wykonania planu pracy Ochotniczych Hufców

Pracy za rok poprzedni.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy wykonują zadania państwa w zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania

marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży, a także zadania w zakresie jej

kształcenia i wychowania.

2.

W zakresie kształcenia i wychowania młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy w szczególności

prowadzą działania mające na celu

1)

umożliwienie młodzieży, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum albo

nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół, zdobycie kwalifikacji zawodowych oraz

uzupełnienie wykształcenia podstawowego lub gimnazjalnego;

2)

umożliwienie młodzieży uzupełniania ponadgimnazjalnego wykształcenia ogólnego i zawodowego.

3.

Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie, o którym mowa w ust. 2, organizują rekrutacje młodzieży

do Ochotniczych Hufców Pracy, prowadzą działalność edukacyjno-szkoleniową oraz w porozumieniu

z kuratorami oświaty i organami prowadzącymi szkoły kierują uczestników Ochotniczych

Hufców Pracy do szkół i placówek, o których mowa w przepisach o systemie oświaty.

4.

Młodzież objęta opieką Ochotniczych Hufców Pracy, która ukończyła 15 lat najpóźniej

w dniu rozpoczęcia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, jeżeli

1)

ma opóźnienie w cyklu kształcenia i nie rokuje ukończenia szkoły podstawowej lub gimnazjum

dla dzieci i młodzieży albo

2)

ma uwarunkowania psychofizyczne lub trudną sytuację życiową ograniczającą możliwość

nauki w szkole

- może uczęszczać do szkół dla dorosłych.

5.

W zakresie zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu

młodzieży Ochotnicze Hufce Pracy, w szczególności

1)

organizują zatrudnianie

a)

młodzieży w wieku powyżej 15 lat, która nie ukończyła szkoły podstawowej lub gimnazjum

albo nie kontynuuje nauki po ukończeniu tych szkół,

b)

bezrobotnych do 25 roku życia,

c)

uczniów i studentów;

2)

prowadzą poradnictwo zawodowe dla młodzieży oraz mobilne centra informacji zawodowej;

3)

inicjują międzynarodową współpracę i wymianę młodzieży;

4)

prowadzą agencje zatrudnienia bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru zatrudnienia;

5)

refundują koszty poniesione przez pracodawcę na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne młodocianych pracowników, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu

przygotowania zawodowego w ramach szkoleń ogólnych w rozumieniu przepisów o dopuszczalności

pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

6.

Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę

na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z uwzględnieniem wykazu

zawodów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 15, do wysokości najniższych stawek, określonych

w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za który jest dokonywana refundacja

na podstawie umowy zawartej z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców.

7.

Ochotnicze Hufce Pracy współpracują w szczególności z jednostkami administracji rządowej,

z publicznymi służbami zatrudnienia i innymi instytucjami rynku pracy oraz jednostkami

samorządu terytorialnego.

8

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb refundowania pracodawcom ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych

młodocianym pracownikom oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń,

a w szczególności elementy wniosku o zawarcie umowy o refundację, terminy składania

i kryteria rozpatrywania wniosku, podmioty uprawnione do zawarcia umowy o refundację,

elementy umowy o refundację i wniosku o zwrot poniesionych kosztów przez pracodawcę,

mając na względzie zapewnienie młodocianym pracownikom właściwych warunków odbywania

przygotowania zawodowego oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy

publicznej dla przedsiębiorców z warunkami dopuszczalności pomocy na szkolenia.

Dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy i dyrektorzy powiatowych urzędów pracy pełniący

funkcje w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają się z mocy prawa dyrektorami

wojewódzkich urzędów pracy i dyrektorami powiatowych urzędów pracy w rozumieniu niniejszej

ustawy bez konieczności ich ponownego powoływania.

Współdziałanie Ochotniczych Hufców Pracy z jednostkami samorządu terytorialnego odbywa

się na warunkach określonych w zawieranych umowach lub porozumieniach, określających

cele, zadania do realizacji na rzecz młodzieży oraz wzajemne zobowiązania organizacyjne

i finansowe w tym zakresie.

1.

Agencje zatrudnienia wpisane do rejestru agencji zatrudnienia w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy stają się z tym dniem agencjami zatrudnienia w rozumieniu ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Minister właściwy do spraw pracy przekaże w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy właściwym, ze względu na siedzibę podmiotu lub miejsce zamieszkania,

marszałkom województw dokumentację agencji zatrudnienia posiadających wpis do rejestru

agencji zatrudnienia.

3.

Do agencji zatrudnienia wpisanych do rejestru agencji zatrudnienia przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy warunek, o którym mowa w art. 18a ust. 2 pkt 3 ustawy, o

której mowa w art. 1, stosuje się po upływie roku od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Zadania, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2, są realizowane przez Komendanta Głównego

Ochotniczych Hufców Pracy, w szczególności przy pomocy

1)

Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy;

2)

wojewódzkich komendantów Ochotniczych Hufców Pracy;

3)

dyrektorów centrów kształcenia i wychowania.

2.

Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw pracy.

Wojewódzkie rady zatrudnienia działają w składzie istniejącym w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy, z wyjątkiem osób powołanych na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 4 ustawy,

o której mowa w art. 1, spośród członków powiatowych rad zatrudnienia.

(uchylony).

1.

Dodatki aktywizacyjne przyznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są pobierane

na dotychczasowych zasadach.

2.

Zasiłki dla bezrobotnych przyznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są

pobierane przez okres wynikający z dotychczasowych przepisów.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania

i organizację Ochotniczych Hufców Pracy, mając na względzie zapewnienie efektywności

i skuteczności realizacji zadań przez Ochotnicze Hufce Pracy.

Do żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej przed dniem 1 stycznia

2006 r. art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się w brzmieniu

obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji uzupełnienia wykształcenia

ogólnego młodzieży w Ochotniczych Hufcach Pracy oraz zdobywania przez nią kwalifikacji

zawodowych, mając na względzie szczególne potrzeby w tym zakresie młodzieży rekrutowanej

do Ochotniczych Hufców Pracy.

Udokumentowane okresy zatrudnienia obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych

przebyte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są zaliczane do okresów pracy

w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych, pod warunkiem opłacania

składek na Fundusz Pracy.

1.

Działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług w zakresie

1)

pośrednictwa pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych obywateli polskich,

3)

doradztwa personalnego,

4)

poradnictwa zawodowego,

5)

pracy tymczasowej

- jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280), zwanej dalej „ustawą o swobodzie działalności gospodarczej”, i wymaga wpisu do rejestru

podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, zwanego dalej „rejestrem”.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być wykonywana także przez jednostki

samorządu terytorialnego, szkoły wyższe, stowarzyszenia, fundacje, organizacje społeczne

i zawodowe oraz inne organizacje, których statutowym celem jest świadczenie tych usług,

pod warunkiem uzyskania wpisu do rejestru.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu

ustawy o swobodzie działalności gospodarczej posiadających uprawnienia do prowadzenia

działalności w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego

lub pracy tymczasowej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym zgodnie z prawem tego państwa, tworzących oddziały z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla wykonywania działalności gospodarczej

w tym zakresie.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

działalności organów, o których mowa w art. 35 ust. 2a;

2)

organów określonych w przepisach o systemie oświaty kierujących nauczycieli do pracy

za granicą w środowiskach polonijnych, w zakresie działalności, o której mowa w ust.

1 pkt 2;

3)

przedsiębiorców zagranicznych posiadających uprawnienia i prowadzących działalność

w zakresie pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub

pracy tymczasowej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym zgodnie z prawem tego państwa i zamierzających tymczasowo -

łącznie w okresie do 3 miesięcy w roku kalendarzowym - świadczyć te usługi na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4

centrów integracji społecznej oraz klubów integracji społecznej, o których mowa w

przepisach o zatrudnieniu socjalnym.

5.

W przypadku świadczenia przez agencje pośrednictwa pracy usług, o których mowa w art.

36 ust. 1, przez poszukującego pracy rozumie się osobę poszukującą zatrudnienia lub

innej pracy zarobkowej, w tym również niezarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy.

6.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4 pkt 3, są obowiązani przed rozpoczęciem świadczenia

usług złożyć marszałkowi województwa właściwemu dla miejsca świadczenia usług

1)

informację zawierającą następujące dane

a)

nazwę państwa pochodzenia, oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego siedzibę,

b)

miejsce, termin rozpoczęcia i zakończenia świadczenia usług oraz rodzaj świadczonych

usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

oświadczenie, że świadczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi w zakresie

pośrednictwa pracy, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego lub pracy tymczasowej

są zgodne z

a)

posiadanymi uprawnieniami,

b)

wykonywaną działalnością w państwie swojej siedziby,

c)

przepisami prawa państwa pochodzenia

- zawierające elementy, o których mowa w art. 19 ust. 4;

3)

kopię dokumentu uprawniającego do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia

usług, o których mowa w ust. 1, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

oraz jego tłumaczenie na język polski dokonane przez tłumacza przysięgłego wraz z

podaniem pełnej nazwy i adresu organu wydającego ten dokument.

7.

Usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, prowadzą agencje pośrednictwa pracy.

8.

Usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prowadzą agencje doradztwa personalnego.

9.

Doradztwo personalne polega w szczególności na

1)

prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników

i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy;

2)

wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy;

3)

weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji, z zastosowaniem

narzędzi 5 metod psychologicznych.

10.

Usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 4, prowadzą agencje poradnictwa zawodowego.

11.

Poradnictwo zawodowe polega w szczególności na

1)

udzielaniu pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia;

2)

udzielaniu informacji zawodowych;

3)

udzielaniu pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy na stanowiska wymagające

szczególnych predyspozycji psychofizycznych.

12

Agencje pracy tymczasowej prowadzące usługi, o których mowa w ust. 1 pkt 5, kierują

pracowników lub osoby niebędące pracownikami do pracodawcy użytkownika, którym może

być pracodawca lub podmiot niebędący pracodawcą. Pracodawca użytkownik wyznacza pracownikowi

skierowanemu z agencji pracy tymczasowej zadania i kontroluje ich wykonanie. Usługi

w zakresie kierowania pracowników lub osób niebędących pracownikami do wykonywania

pracy tymczasowej wykonują wyłącznie agencje pracy tymczasowej będące przedsiębiorcami

w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

13.

Agencje pośrednictwa pracy, agencje doradztwa personalnego, agencje pracy tymczasowej

oraz agencje poradnictwa zawodowego są zwane dalej „agencjami zatrudnienia”.

1.

Podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art.

18 ust. 1, powinien spełniać następujące warunki

1)

nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie

zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

o ile był obowiązany do ich opłacania;

2)

być niekaranym za przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w art. 121 ustawy;

3)

być podmiotem, w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono

jego upadłości.

2.

Agencja zatrudnienia powinna

1)

posiadać lokal przeznaczony na biuro agencji zatrudnienia zapewniający poufność prowadzonych

rozmów;

2)

posiadać wyposażenie techniczne umożliwiające prowadzenie działalności agencji zatrudnienia;

3)

dla obsługi osób korzystających z usług w zakresie

a)

poradnictwa zawodowego oraz doradztwa personalnego - zapewnić osoby z wykształceniem

wyższym magisterskim lub innym równoważnym, których program studiów obejmował przygotowanie

w zakresie poradnictwa zawodowego albo doradztwa personalnego lub które posiadają

co najmniej roczne doświadczenie zawodowe w pracy na stanowisku doradcy zawodowego

lub doradcy personalnego w publicznych służbach zatrudnienia lub agencjach zatrudnienia,

b)

pośrednictwa pracy oraz pracy tymczasowej - zapewnić osoby z wykształceniem minimum

średnim.

3.

Przetwarzanie danych przez agencję zatrudnienia odbywa się zgodnie z przepisami o

ochronie danych osobowych.

4.

Agencja zatrudnienia nie może dyskryminować ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność,

rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne

i wyznanie religijne ani ze względu na przynależność związkową osób, dla których poszukuje

zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

5.

Agencja zatrudnienia od osób, dla których poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

lub którym udziela pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia, nie

może pobierać kwot innych niż określone w art. 85 ust. 2 pkt 7.

6.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek współpracować z organami zatrudnienia w zakresie

realizacji polityki rynku pracy.

7.

Nie wymaga wpisu do rejestru gromadzenie w postaci elektronicznej i udostępnianie

informacji o wolnych i poszukiwanych miejscach pracy za pośrednictwem Internetu i

innych sieci telekomunikacyjnych.

8.

W dokumentach, ogłoszeniach i ofertach agencja zatrudnienia podaje numer wpisu do

rejestru, a agencja pracy tymczasowej podaje ponadto określenie „agencja pracy tymczasowej”.

Oferty pracy ogłaszane przez agencję pracy tymczasowej są oznaczane jako oferty pracy

tymczasowej.

Do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się okresy zatrudnienia

u pracodawcy prowadzącego działalność wytwórczą w rolnictwie, przebyte po dniu 1 czerwca

2004 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli podstawę wymiaru składki

na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne stanowiła kwota wynosząca co

najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), co najmniej wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie.

1.

Marszałek województwa właściwy dla siedziby agencji zatrudnienia prowadzi rejestr.

Rejestr jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej.

2.

Marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru na podstawie pisemnego wniosku podmiotu

zamierzającego prowadzić działalność określoną w art. 18 ust. 1-3 zawierającego następujące

dane

1)

oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia, adres zamieszkania lub siedziby

oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność, wraz z nazwą gminy i województwa;

2)

określenie rodzaju agencji zatrudnienia;

3)

oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności;

4)

numer identyfikacji podatkowej NIP, jeżeli został nadany;

5)

numer w Krajowym Rejestrze Sądowym albo numer w ewidencji działalności gospodarczej,

jeżeli został nadany, oraz nazwę i adres organu ewidencyjnego.

3.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, podmiot składa

1)

oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności agencji zatrudnienia odpowiednio

w zakresie

a)

pośrednictwa pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych obywateli polskich,

c)

doradztwa personalnego,

d)

poradnictwa zawodowego,

e)

pracy tymczasowej

- określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

”

;

2)

kopię potwierdzenia dokonania opłaty, o której mowa w ust. 6.

4.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia oraz adres zamieszkania lub

siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu, ze wskazaniem imienia i nazwiska

oraz pełnionej funkcji.

5.

Wpisowi do rejestru podlegają dane, o których mowa w ust. 2, oraz data dokonania wpisu,

z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby podmiotu.

6.

Wpis do rejestru podlega jednorazowej opłacie na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy, o którym mowa w art. 103 ust. 2, w wysokości 100 zł.

7.

Marszałek województwa podmiotowi ubiegającemu się po raz pierwszy o wpis do rejestru

wydaje, na okres roku, certyfikat wstępny o dokonaniu wpisu do rejestru, zwany dalej

„certyfikatem wstępnym”.

8.

Marszałek województwa wydaje certyfikat o dokonaniu wpisu do rejestru, zwany dalej

„certyfikatem”, podmiotowi posiadającemu certyfikat wstępny pod warunkiem

1)

wystąpienia z wnioskiem o wydanie certyfikatu w terminie nie późniejszym niż 7 dni

przed dniem upływu ważności certyfikatu wstępnego;

2)

złożenia oświadczenia o prowadzeniu działalności agencji zatrudnienia w okresie posiadania

certyfikatu wstępnego;

3)

złożenia oświadczenia o prowadzeniu działalności zgodnie z warunkami prowadzenia agencji

zatrudnienia określonymi w ustawie.

9.

W przypadku otrzymania informacji o zmianie danych, o której mowa w ust. 16, marszałek

województwa wydaje uwzględniający te zmiany certyfikat wstępny lub certyfikat.

10.

Certyfikat wstępny oraz certyfikat powinny zawierać następujące dane

1)

nazwę podmiotu;

2)

adres siedziby podmiotu;

3)

określenie rodzaju agencji zatrudnienia;

4)

numer w rejestrze;

5)

datę dokonania wpisu do rejestru.

11.

Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu podmiotu do rejestru w przypadku

niespełnienia przynajmniej jednego z warunków, o których mowa w art. 18a ust. 1.

12.

Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wpisu podmiotu do rejestru, w przypadku

gdy w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku

1)

zaszły przypadki, o których mowa w art. 68 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

podmiot wykreślono z rejestru z przyczyn, o których mowa w ust. 14 pkt 3-6.

13.

Marszałek województwa odmawia, w drodze decyzji, wydania certyfikatu, w przypadku

gdy w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku

1)

podmiot posiadający certyfikat wstępny nie dopełnił warunku, o którym mowa w ust.

8 pkt 2;

2)

podmiot posiadający certyfikat wstępny naruszył warunki prowadzenia działalności agencji

zatrudnienia określone w ustawie.

14.

Marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku

1)

pisemnego wniosku podmiotu;

2)

postawienia przedsiębiorcy w stan likwidacji lub upadłości;

3)

wydania decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej;

4)

niewykazania działalności w informacji o działalności agencji zatrudnienia, o której

mowa w ust. 17;

5)

naruszenia przez podmiot warunków prowadzenia działalności agencji zatrudnienia określonych

w ustawie;

6)

złożenia przez podmiot oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i ust. 4, lub przekazania

informacji, o których mowa w ust. 16 i 17, niezgodnych ze stanem faktycznym.

15.

Podmiot wykreślony z rejestru jest obowiązany do zwrotu certyfikatu wstępnego lub

certyfikatu w okresie miesiąca od dnia otrzymania decyzji o wykreśleniu z rejestru.

16.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania marszałka województwa o każdej zmianie

danych objętych wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, a także o zaprzestaniu działalności.

17.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji

o działalności agencji zatrudnienia, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku,

za rok poprzedni.

18.

Informacja o działalności, o której mowa w ust. 17, powinna zawierać w szczególności

liczbę

1)

osób, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych

zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku

pracy, z podaniem państw zatrudnienia;

2)

pracodawców korzystających z usług doradztwa personalnego;

3)

osób korzystających z usług poradnictwa zawodowego;

4)

pracodawców korzystających z pomocy poradnictwa zawodowego;

5)

osób skierowanych do wykonywania pracy tymczasowej.

19.

Marszałek województwa przekazuje w formie elektronicznej ministrowi właściwemu do

spraw pracy zbiorczą informację z województwa dotyczącą informacji, o których mowa

w ust. 17, w terminie do dnia 31 marca.

20.

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza dane o agencjach zatrudnienia przekazane

w formie elektronicznej przez marszałków województw.

21.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

22.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o

wpis do rejestru, wzór certyfikatu wstępnego i certyfikatu oraz zakres składanych

informacji o działalności agencji zatrudnienia, a także wzory formularzy składanych

informacji, mając na względzie tworzenie warunków do rozwoju agencji zatrudnienia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej

ustawy.

1.

Instytucja szkoleniowa oferująca szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

może uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie tych szkoleń

po wpisie do rejestru instytucji szkoleniowych prowadzonego przez wojewódzki urząd

pracy właściwy ze względu na siedzibę instytucji szkoleniowej.

1a

Rejestr instytucji szkoleniowych jest jawny i może być prowadzony w formie elektronicznej.

2.

Instytucja szkoleniowa, która posiada akredytację wydaną przez kuratora oświaty na

podstawie przepisów o systemie oświaty, uzyskuje na swój wniosek wpis do rejestru

instytucji szkoleniowych.

3.

Instytucja szkoleniowa może ubiegać się o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych

po złożeniu wniosku o wpis wraz z informacją o

1)

tematyce prowadzonych szkoleń;

2)

kadrze prowadzącej szkolenia;

3)

bazie lokalowej, jej wyposażeniu i środkach dydaktycznych;

4)

metodach oceny jakości szkoleń;

5)

liczbie bezrobotnych i poszukujących pracy objętych szkoleniami w okresie ostatniego

roku;

6)

udzielanej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej po ukończeniu

szkolenia.

4.

Wojewódzki urząd pracy potwierdza dokonanie wpisu do rejestru instytucji szkoleniowych

i wydaje zaświadczenie o wpisie do rejestru oraz przekazuje informację o dokonanym

wpisie ministrowi właściwemu do spraw pracy.

5.

Wpis do rejestru instytucji szkoleniowych jest bezpłatny.

6.

Wojewódzki urząd pracy wykreśla instytucję szkoleniową z rejestru instytucji szkoleniowych

1)

na wniosek instytucji szkoleniowej;

2)

w przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem naruszenia przepisów ustawy;

3)

w przypadku zakończenia działalności przez instytucję szkoleniową;

4

w przypadku niepowiadomienia wojewódzkiego urzędu pracy o kontynuowaniu działalności

szkoleniowej w kolejnym roku kalendarzowym.

7.

Instytucja szkoleniowa ma obowiązek informować wojewódzki urząd pracy o zmianie siedziby,

otwarciu i likwidacji oddziałów lub filii oraz o kontynuowaniu działalności szkoleniowej

w kolejnym roku kalendarzowym.

8

Minister właściwy do spraw pracy przetwarza informacje o instytucjach szkoleniowych

wpisanych do rejestru instytucji szkoleniowych przekazane przez wojewódzkie urzędy

pracy.

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

i wykreślania wpisu w rejestrze instytucji szkoleniowych oraz uaktualniania danych

w rejestrze, wzór wniosku o wpis oraz wymagane dokumenty, mając na względzie efektywne

wydatkowanie środków publicznych na szkolenia dla bezrobotnych i poszukujących pracy

oraz zasadę wzajemności w stosunku do podmiotów z państw członkowskich Unii Europejskiej

zamierzających uzyskać zlecenie finansowane ze środków publicznych na prowadzenie

szkoleń.

1.

Świadczenia przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej przez powiatowe urzędy

pracy, a za okres po dniu 31 lipca 2004 r. także przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

uważa się za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne w rozumieniu ustawy, o której

mowa w art. 1, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury

w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego.

2.

Dochodzenia zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, dokonują powiatowe urzędy pracy.

3.

Powiatowy urząd pracy przekazuje kwotę świadczeń, o których mowa w ust. 1, za okres

po dniu 31 lipca 2004 r. Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w wysokości uwzględniającej

zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 5 i art. 13, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1

stycznia 2007 r.;

2)

art. 1 pkt 14, 15, 17 lit. a i pkt 34 oraz art. 5, 11 i 12, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2008 r.;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2007 r.

Polityka rynku pracy realizowana przez władze publiczne opiera się na dialogu i współpracy

z partnerami społecznymi, w szczególności w ramach

1)

działalności rad zatrudnienia;

2)

partnerstwa lokalnego;

3)

uzupełniania i rozszerzania oferty usług publicznych służb zatrudnienia przez partnerów

społecznych i agencje zatrudnienia.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 6 lit. b, pkt 7, 32, 35, 39 lit. b, pkt 64 i 67 lit. c, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

2)

art. 1 pkt 13 lit. a, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.;

3)

art. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie do dochodów

uzyskanych od dnia 1 stycznia 2005 r.;

4)

art. 11 pkt 1-3 i 5-9, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2005 r.;

5)

art. 11 pkt 4 i 10, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 18, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

3)

art. 1 pkt 15 lit. i-k, pkt 28 lit. a oraz pkt 37 lit. a, które wchodzą w życie z

dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego

do spraw pracy w sprawach polityki rynku pracy.

2.

Wojewódzkie rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi marszałka województwa

w sprawach polityki rynku pracy.

3.

Powiatowe rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi starosty w sprawach

polityki rynku pracy.

4.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia i

rozwoju zasobów ludzkich;

2)

opiniowanie projektów Krajowego Planu Działań i regionalnego planu działań na rzecz

zatrudnienia;

3)

opiniowanie rocznych sprawozdań z działalności Funduszu Pracy, a także ocena racjonalności

gospodarki środkami tego funduszu;

3a

realizacja zadań określonych w przepisach o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy;

4)

opiniowanie okresowych sprawozdań z realizacji Krajowego Planu Działań;

5

opiniowanie projektów ustaw dotyczących promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków

bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej.

5.

Do zakresu działania wojewódzkich rad zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i produktywnego zatrudnienia w

województwie;

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy;

3)

opiniowanie kryteriów podziału środków Funduszu Pracy dla samorządów powiatowych danego

województwa na finansowanie programów dotyczących promocji zatrudnienia i finansowanie

innych fakultatywnych zadań oraz opiniowanie opracowanych przez wojewódzkie urzędy

pracy propozycji przeznaczenia środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu

województwa i sprawozdań z ich wykorzystania;

4)

składanie wniosków i wydawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków kształcenia,

szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie;

5)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie

Naczelnej Radzie Zatrudnienia okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia;

6)

delegowanie przedstawicieli do komisji konkursowej w liczbie równej co najmniej połowie

składu komisji dokonującej wyboru kandydata na stanowisko dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy;

7)

opiniowanie wniosków o odwołanie lub wnioskowanie o odwołanie dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy;

8)

delegowanie przedstawiciela do Naczelnej Rady Zatrudnienia.

6.

Do zakresu działania powiatowych rad zatrudnienia stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 5. Powiatowe rady zatrudnienia opiniują refundowanie z Funduszu Pracy kosztów

szkoleń, o których mowa w art. 69.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W skład Naczelnej Rady Zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez ministra właściwego

do spraw pracy spośród przedstawicieli

1

wszystkich organizacji związkowych i organizacji pracodawców reprezentatywnych w rozumieniu

ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego

(Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.;

2)

ogólnopolskich organizacji jednostek samorządu terytorialnego reprezentowanych w Komisji

Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;

3)

wojewódzkich rad zatrudnienia;

4)

organizacji pozarządowych o zasięgu krajowym zajmujących się statutowo problematyką

rynku pracy;

5)

nauki - delegowanych przez Komitet Nauk o Pracy i Polityce Społecznej Polskiej Akademii

Nauk.

2.

W skład wojewódzkiej rady zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez marszałka województwa

spośród działających na terenie województwa

1)

wojewódzkich struktur każdej organizacji związkowej reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

2)

wojewódzkich struktur każdej organizacji pracodawców reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych,

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych rolników indywidualnych

i izb rolniczych,

4)

(uchylony),

5)

organizacji pozarządowych zajmujących się statutowo problematyką rynku pracy,

6)

przedstawicieli nauki - delegowanych przez Komitet Nauk o Pracy i Polityce Społecznej

Polskiej Akademii Nauk oraz przedstawiciel wojewody.

3.

W skład powiatowej rady zatrudnienia wchodzą osoby powoływane przez starostę spośród

działających na terenie powiatu

1)

terenowych struktur każdej reprezentatywnej organizacji związkowej w rozumieniu ustawy

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

2)

terenowych struktur każdej reprezentatywnej organizacji pracodawców w rozumieniu ustawy

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników, w tym związków zawodowych rolników indywidualnych

i izb rolniczych;

4)

jednostek samorządu terytorialnego;

5)

organizacji pozarządowych zajmujących się statutowo problematyką rynku pracy.

4.

Członków Naczelnej Rady Zatrudnienia powołuje minister właściwy do spraw pracy, członków

wojewódzkich rad zatrudnienia - marszałek województwa, a członków powiatowych rad

zatrudnienia - starosta, spośród kandydatów zgłoszonych przez organy i organizacje,

o których mowa odpowiednio w ust. 1-3.

4a

W przypadku gdy powiatowy urząd pracy realizuje zadania z zakresu promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej na obszarze przekraczającym

granice powiatu, tworzy się jedną powiatową radę zatrudnienia, która jest powoływana

przez prezydenta miasta na prawach powiatu lub starostę sprawującego zwierzchnictwo

nad powiatowym urzędem pracy w porozumieniu z prezydentem miasta na prawach powiatu

lub starostą powiatu dotującego.

5.

Członek rady zatrudnienia może zostać odwołany

1)

na wniosek organu lub organizacji, które zgłosiły jego kandydaturę na członka rady;

2)

z inicjatywy odpowiednio ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa

oraz starosty, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, które zgłosiły jego

kandydaturę na członka rady.

6.

Kadencja rad zatrudnienia trwa 4 lata.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz

tryb działania rad zatrudnienia, a także warunki, na jakich mogą uczestniczyć w posiedzeniach

rad zatrudnienia przedstawiciele organów, organizacji i instytucji niereprezentowanych

w radach, oraz tryb finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając na względzie

zapewnienie efektywnego dialogu społecznego.

8.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady zatrudnienia. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego

według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

9.

Na wniosek członków rady zatrudnienia zamieszkałych poza miejscem obrad rady koszty

przejazdów środkami transportu zbiorowego są refundowane ze środków Funduszu Pracy

odpowiednio przez ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa albo starostę,

w wysokości i na zasadach określonych w przepisach odrębnych dla pracownika zatrudnionego

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju.

1.

Marszałek województwa lub starosta w ramach środków określonych w budżecie danego

samorządu mogą zlecić realizację usług rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust.

1

1)

jednostkom samorządu terytorialnego;

2)

organizacjom pozarządowym statutowo zajmującym się problematyką rynku pracy;

3)

związkom zawodowym;

4)

organizacjom pracodawców;

5)

instytucjom szkoleniowym;

6)

agencjom zatrudnienia.

1a

Marszałek województwa lub starosta przy zlecaniu usług rynku pracy, o których mowa

w art. 35 ust. 1, zapewnia ich realizację zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

2.

Zlecanie wykonywania usług rynku pracy odbywa się po przeprowadzeniu otwartego konkursu

ofert lub przez zakup tych usług na zasadach i w trybie określonych w przepisach o

zamówieniach publicznych.

3.

Zlecanie realizacji usług rynku pracy nie może dotyczyć

1)

spraw podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej;

2)

wydatkowania i gospodarowania środkami Funduszu Pracy.

4.

Wolontariusze mogą wykonywać świadczenia w zakresie realizacji usług rynku pracy na

rzecz podmiotów określonych w ust. 1 pkt 1-4 na zasadach określonych w przepisach

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1-3, 8, 12, 15-17, 39, 42, 45 lit. a, 48 lit. a i c, 55, 58 i 59, art.

2 pkt 2, 3, 5, 7-12, 17-20 i 28-30, art. 13 oraz art. 14 i 15 w zakresie dotyczącym

cudzoziemców posiadających zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej,

art. 17 pkt 1 lit. a tiret pierwsze i pkt 4 w zakresie dotyczącym cudzoziemców ubiegających

się o nadanie statusu uchodźcy, którym po upływie roku od dnia złożenia wniosku o

nadanie statusu uchodźcy nie została wydana decyzja w pierwszej instancji i przyczyna

przedłużenia postępowania nie leży po stronie cudzoziemca, art. 17 pkt 1 lit. a tiret

drugie i lit. b oraz pkt 2 w zakresie dotyczącym cudzoziemców posiadających zgodę

na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystających z ochrony czasowej

w Rzeczypospolitej Polskiej, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 14 i 16 w zakresie dotyczącym cudzoziemców posiadających zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub zezwolenie na zamieszkanie na

czas oznaczony udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r

Otwarty konkurs ofert realizacji usług rynku pracy odbywa się przy uwzględnieniu zasad

pomocniczości, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności.

(uchylony).

1.

Marszałek województwa lub starosta zamierzający zlecić realizację usług rynku pracy

ogłasza otwarty konkurs ofert z terminem składania ofert nie krótszym niż 30 dni.

2.

Ogłoszenie otwartego konkursu ofert powinno zawierać informacje o

1)

rodzaju usług rynku pracy;

2)

wysokości środków finansowych na realizację usług rynku pracy;

3)

warunkach przekazywania środków finansowych na realizację usług rynku pracy;

4)

terminie i warunkach realizacji usług rynku pracy;

5)

terminie składania ofert;

6)

terminie i trybie wyboru oferty oraz kryteriach stosowanych przy wyborze oferty.

3.

Ogłoszenie otwartego konkursu ofert zamieszcza się, w zależności od rodzaju usług

rynku pracy, w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub lokalnym oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej, jak również na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu zlecającego realizację

usług rynku pracy w miejscu przeznaczonym na ogłoszenia. Ogłoszenie może być ponadto

rozpowszechniane w inny sposób zapewniający dostęp do informacji potencjalnym oferentom,

w tym, w miarę możliwości, z użyciem powszechnie dostępnych sieci teleinformatycznych.

1.

Oferta podmiotu, o którym mowa w art. 24 ust. 1, powinna zawierać

1)

szczegółowy zakres rzeczowy proponowanej do realizacji usługi rynku pracy;

2)

termin i miejsce realizacji usługi rynku pracy;

3)

kalkulację przewidywanych kosztów realizacji usługi rynku pracy;

4)

informacje o posiadanych zasobach rzeczowych i kadrowych zapewniających realizację

usługi rynku pracy;

5)

informacje o wysokości środków finansowych własnych albo pozyskanych z innych źródeł

na realizację danej usługi rynku pracy;

6)

informację o wcześniejszej działalności podmiotu składającego ofertę w zakresie, którego

dotyczy usługa rynku pracy.

2.

Marszałek województwa lub starosta ogłaszający otwarty konkurs ofert może uzależnić

rozpatrzenie oferty od złożenia, w wyznaczonym terminie, dodatkowych informacji lub

dokumentów, dostępnych uprawnionemu podmiotowi składającemu ofertę.

1.

Warunkiem rozpatrzenia oferty jest

1)

zamieszczenie w ofercie szczegółowego opisu planowanego działania;

2)

dołączenie aktualnego odpisu potwierdzającego wpis do właściwej ewidencji lub rejestru,

dotyczącego statusu prawnego podmiotu i prowadzonej przez niego działalności;

3)

przedstawienie sprawozdania finansowego i merytorycznego z działalności podmiotu za

ubiegły rok lub, w przypadku dotychczasowej krótszej działalności - za okres tej działalności.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do jednostek samorządu terytorialnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Marszałek województwa lub starosta przy rozpatrywaniu ofert bierze pod uwagę

1)

zgłoszone możliwości realizacji usługi rynku pracy;

2)

przedstawioną we wniosku kalkulację kosztów realizacji usługi rynku pracy, uwzględniając

relację przedstawionych kosztów do zakresu rzeczowego usługi rynku pracy;

3)

zadeklarowany udział środków finansowych własnych albo pozyskanych z innych źródeł

na realizację usługi rynku pracy;

4)

analizę i ocenę realizacji usług rynku pracy zleconych w okresie poprzednim, z uwzględnieniem

rzetelności i terminowości ich realizacji oraz sposobu rozliczenia otrzymanych na

ten ceł środków;

5)

wysokość środków finansowych niezbędnych do realizacji usługi rynku pracy.

2.

Marszałek województwa lub starosta ogłaszający otwarty konkurs ofert jest obowiązany

w uzasadnieniu wyboru oferty ustosunkować się do spełniania przez oferenta warunków

określonych w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 27 ust. 2.

1.

Oferty sporządzone wadliwie albo niekompletne pozostają bez rozpatrzenia.

2.

Wyniki otwartego konkursu ofert oraz warunki zlecenia realizacji usług rynku pracy

podaje się do wiadomości publicznej.

3.

Wyłoniony w drodze otwartego konkursu ofert podmiot zawiera umowę o realizację usług

rynku pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 24 ust. 1, przyjmujący zlecenie realizacji usługi rynku

pracy zobowiązuje się do wykonania zadania w zakresie i na warunkach określonych w

umowie o realizację usługi rynku pracy, a marszałek województwa lub starosta zlecający

realizację usługi rynku pracy - do przekazania, w trybie określonym odrębnymi przepisami,

środków własnych samorządu terytorialnego.

2.

Umowa o realizację usługi rynku pracy jest sporządzana w formie pisemnej pod rygorem

nieważności i powinna określać w szczególności

1)

szczegółowy opis usługi rynku pracy i termin jej realizacji;

2)

wysokość środków finansowych, tryb i terminy ich przekazywania;

3)

tryb sprawdzania sposobu realizacji usługi rynku pracy;

4)

sposób rozliczenia przyznanych środków finansowych i warunki ich zwrotu;

5)

konsekwencje niezgodnego z przeznaczeniem wykorzystania środków finansowych lub niedotrzymania

innych warunków umowy.

3.

Umowę o realizację usługi rynku pracy zawiera się na czas określony, uzależniony od

rodzaju zleconej usługi, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

4.

Podmiot przyjmujący zlecenie jest obowiązany do wyodrębnienia w ewidencji księgowej

środków finansowych otrzymanych na realizację umowy.

5.

Wysokość środków finansowych, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać kwoty

koniecznej do pokrycia kosztów poniesionych na realizację usług rynku pracy, o których

mowa w art. 24 ust. 1.

6.

Starosta może także zlecić ze środków Funduszu Pracy w ramach kwoty (limitu) ustalonej

dla samorządu powiatu podmiotowi, któremu przyznano środki na realizację usług rynku

pracy, realizację zadań, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 30, 31, 33, 35-37, na

zasadach i w trybie określonych w odrębnych przepisach.

1.

Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą

rejestr tych osób.

2.

Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te

osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

3

Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w

wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania

informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.

3

Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w

wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania

informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W przypadku bezrobotnego będącego

dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów,

wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 10 dni.

4.

Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego,

który

1)

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;

2

otrzymał pożyczkę z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub

instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności pozarolniczej lub

rolniczej albo otrzymał jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej,

o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności;

2a

otrzymał jednorazowo środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

lub instytucji z udziałem środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej,

rolniczej lub na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej;

3

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych

lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym

w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni;

4

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił

w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu

bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie

pracy;

4a

nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust.

2a;

5)

odmówił poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym mającym na celu ustalenie

zdolności do pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy

od dnia tej odmowy;

6)

złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego;

7

z własnej winy przerwał staż, szkolenie, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub

wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

na okres 90 dni.

5.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji

i sposób prowadzenia rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy, wzór karty rejestracyjnej,

a także dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych

osób, mając na względzie pozyskanie wszystkich koniecznych informacji mających wpływ

na uprawnienia rejestrowanych osób.

Powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w

razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniego zatrudnienia

1)

świadczą usługę poradnictwa zawodowego;

2)

umożliwiają udział w zajęciach klubu pracy;

3)

inicjują, organizują i finansują szkolenia bezrobotnych i innych uprawnionych osób

oraz przyznają i wypłacają dodatki szkoleniowe lub stypendia;

4)

inicjują i dofinansowują tworzenie dodatkowych miejsc pracy;

5)

inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy;

6)

inicjują i realizują projekty lokalne;

7)

przyznają i wypłacają zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia.

1.

Podstawowymi usługami rynku pracy są

1)

pośrednictwo pracy;

2)

usługi EURES;

3)

poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa;

4)

pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy;

5)

organizacja szkoleń.

2

Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby

zatrudnienia są realizowane zgodnie ze standardami usług rynku pracy.

2a

Pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe, doradztwo personalne i organizację szkoleń

dla żołnierzy zawodowych zwalnianych i zwolnionych z zawodowej służby wojskowej wykonują

również wyspecjalizowane organy wojskowe, o których mowa w przepisach o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych.

3

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, standardy usług

rynku pracy realizowanych przez publiczne służby zatrudnienia, a także terminy dostosowania

tych służb do wymaganych standardów, uwzględniając zakres usług, miejsce i sposób

ich realizacji oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających

z usług.

4

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

prowadzenia przez publiczne służby zatrudnienia usług pośrednictwa pracy, usług EURES,

poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej, organizowania szkoleń oraz pomocy w

aktywnym poszukiwaniu pracy, mając na uwadze ujednolicenie procedur usług rynku pracy

realizowanych przez publiczne służby zatrudnienia oraz konieczność zapewnienia zgodności

udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców z warunkami jej dopuszczalności.

1.

Pośrednictwo pracy polega w szczególności na

1)

udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia

oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;

2)

pozyskiwaniu ofert pracy;

2a

upowszechnianiu ofert pracy, w tym przez przekazywanie ofert pracy do internetowej

bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra właściwego do spraw pracy;

3)

udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą

pracy;

4)

informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji

i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;

5)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;

6)

współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach

uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;

7)

informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.

2.

Nie stanowi pośrednictwa pracy

1)

kierowanie za granicę do pracodawców zagranicznych własnych pracowników, jeżeli wynika

to z umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska;

2

kierowanie za granicę do zatrudnienia polegającego na czasowym przyjęciu do rodziny

w zamian za określone świadczenia w celu doskonalenia umiejętności językowych lub

zawodowych na okres do 2 lat; przepisy art. 18a ust. 5 i art. 85 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

3.

Pośrednictwo pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub pośrednictwo do pracy

za granicą prowadzą powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy, agencje pośrednictwa pracy

i Ochotnicze Hufce Pracy.

4.

Pośrednictwo pracy dla bezrobotnych i poszukujących pracy realizowane przez powiatowe

i wojewódzkie urzędy pracy jest prowadzone nieodpłatnie, zgodnie z zasadami

1)

dostępności usług pośrednictwa pracy dla poszukujących pracy oraz dla pracodawców;

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy

przez poszukujących pracy;

3)

równości - oznaczającej obowiązek udzielania wszystkim poszukującym pracy pomocy w

znalezieniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność,

rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne

i wyznanie religijne lub przynależność związkową;

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu pracy jest

podawane do wiadomości bezrobotnym i poszukującym pracy.

4a

Powiatowy urząd pracy, który nie dysponuje kandydatami spełniającymi wymagania określone

w ofercie pracy, udostępnia informacje o braku możliwości realizacji oferty innym

powiatowym urzędom pracy co najmniej przez internetową bazę ofert pracy, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8.

5

Pracodawcy są obowiązani na bieżąco informować powiatowe urzędy pracy właściwe ze

względu na siedzibę pracodawcy lub miejsce wykonywania pracy o wolnych miejscach zatrudnienia

lub miejscach przygotowania zawodowego. Informując o wolnych miejscach zatrudnienia

lub miejscach przygotowania zawodowego, pracodawcy nie mogą formułować wymagań dyskryminujących

kandydatów ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub

ze względu na przynależność związkową.

6.

Pracodawca przed zatrudnieniem osoby lub powierzeniem jej innej pracy zarobkowej jest

obowiązany uzyskać od niej pisemne oświadczenie o pozostawaniu lub niepozostawaniu

w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy, a osoba podejmująca pracę jest obowiązana

złożyć takie oświadczenie.

7.

Pracodawca jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej, w okresie do 5 dni, właściwy

powiatowy urząd pracy o zatrudnieniu osoby zarejestrowanej jako bezrobotna lub o powierzeniu

jej innej pracy zarobkowej.

8.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów

i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakres jej stosowania, uwzględniając zawody

i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa

zawodowego.

1.

Usługi EURES są realizowane na terenie państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt

2 lit. a-c, i polegają w szczególności na

1)

udzielaniu bezrobotnym i poszukującym pracy pomocy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia

zgodnie z prawem swobodnego przepływu pracowników w Unii Europejskiej;

2)

udzielaniu pracodawcom pomocy w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach

zawodowych;

3)

inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;

4

informowaniu o warunkach życia i pracy oraz sytuacji na rynkach pracy, z uwzględnieniem

występujących tam zawodów deficytowych i nadwyżkowych;

5)

przeciwdziałaniu i zwalczaniu pojawiających się przeszkód w mobilności w dziedzinie

zatrudnienia;

6)

informowaniu pracowników publicznych służb zatrudnienia oraz związków zawodowych i

organizacji pracodawców o usługach EURES;

7)

inicjowaniu projektów o zasięgu międzynarodowym i zarządzaniu nimi.

2.

(uchylony).

3

procedury i warunki finansowania kosztów ponoszonych na realizację krajowej działalności

sieci EURES określają odrębne procedury finansowe obowiązujące państwa członkowskie

Unii Europejskiej.

1.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa polega na udzielaniu

1)

bezrobotnym i poszukującym pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia,

w szczególności na

a)

udzielaniu informacji o zawodach, rynku pracy oraz możliwościach szkolenia i kształcenia,

b)

udzielaniu porad z wykorzystaniem standaryzowanych metod ułatwiających wybór zawodu,

zmianę kwalifikacji, podjęcie lub zmianę zatrudnienia, w tym badaniu zainteresowań

i uzdolnień zawodowych,

c)

kierowaniu na specjalistyczne badania psychologiczne i lekarskie umożliwiające wydawanie

opinii o przydatności zawodowej do pracy i zawodu albo kierunku szkolenia,

d)

inicjowaniu, organizowaniu i prowadzeniu grupowych porad zawodowych dla bezrobotnych

i poszukujących pracy;

2)

pracodawcom pomocy w doborze kandydatów do pracy, w szczególności na udzielaniu informacji

i doradztwie w tym zakresie.

2.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa są realizowane zgodnie z zasadami

1)

dostępności usług poradnictwa zawodowego dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz

dla pracodawców;

2)

dobrowolności;

3)

równości bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub

przynależność związkową;

4)

swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia;

5)

bezpłatności;

6)

poufności i ochrony danych.

3.

Poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa są świadczone w formie grupowej lub w formie

porady indywidualnej.

4.

Porada indywidualna w uzasadnionych przypadkach może być, za zgodą bezrobotnego lub

poszukującego pracy, poprzedzona specjalistycznymi badaniami lekarskimi lub psychologicznymi.

Koszty tych badań są finansowane z Funduszu Pracy do wysokości 15% przeciętnego wynagrodzenia.

1.

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy polega na przygotowywaniu bezrobotnych i poszukujących

pracy do lepszego radzenia sobie w poszukiwaniu i podejmowaniu zatrudnienia, w szczególności

przez

1)

uczestnictwo w szkoleniu z zakresu umiejętności poszukiwania pracy;

2)

uczestnictwo w zajęciach aktywizacyjnych;

3)

dostęp do informacji i elektronicznych baz danych służących uzyskaniu umiejętności

poszukiwania pracy i samozatrudnienia.

2.

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, jest przeznaczona

dla bezrobotnych i poszukujących pracy. Z pomocy określonej w ust. 1 pkt 3 mogą korzystać

wszyscy zainteresowani.

3.

Pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy jest udzielana przez powiatowe urzędy pracy w

ramach klubów pracy oraz przez centra informacji i planowania kariery zawodowej wojewódzkich

urzędów pracy.

4.

Koszty utworzenia klubu pracy i prowadzonych w nim działań są finansowane ze środków

przeznaczonych na funkcjonowanie powiatowego urzędu pracy oraz ze środków Funduszu

Pracy w zakresie wyposażenia klubu pracy oraz kosztów prowadzenia zajęć przez osoby

niebędące pracownikami powiatowego urzędu pracy.

5

Starosta inicjuje i wspiera tworzenie klubów pracy przez instytucje lub organizacje,

udzielając im pomocy organizacyjnej i merytorycznej.

6

Starosta może zawrzeć ze szkołą wyższą lub organizacją studencką umowę przewidującą

sfinansowanie z Funduszu Pracy części kosztów wyposażenia nowo otwartego akademickiego

biura karier, w wysokości nieprzekraczającej piętnastokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

Do sfinansowania kosztów wyposażenia akademickiego biura karier prowadzącego działalność

gospodarczą mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis.

1.

Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych,

osób pobierających rentę szkoleniową i żołnierzy rezerwy w celu zwiększenia ich szans

na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenia kwalifikacji zawodowych

lub zwiększenia aktywności zawodowej, w szczególności w przypadku

1)

braku kwalifikacji zawodowych;

2)

konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej

pracy;

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;

4)

braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy.

2.

(uchylony).

3

Starosta kieruje bezrobotnego, osobę pobierającą rentę szkoleniową i żołnierza rezerwy

na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uprawdopodobni, że szkolenie to zapewni

uzyskanie odpowiedniej pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, koszt tego szkolenia

nie przekroczy 200% przeciętnego wynagrodzenia, a także jest spełniony przynajmniej

jeden z warunków, o których mowa w ust. 1.

3a

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować ze środków Funduszu Pracy, do

wysokości 50% przeciętnego wynagrodzenia, koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie

świadectw, dyplomów, zaświadczeń, określonych uprawnień zawodowych lub tytułów zawodowych

oraz koszty uzyskania licencji niezbędnych do wykonywania danego zawodu. Przepis ust.

3 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1

1)

w pkt 1 - szkolenie może trwać do 12 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem

szkolenia w danym zawodzie - nie dłużej niż 24 miesiące;

2)

w pkt 2 i 3 - szkolenie może trwać do 6 miesięcy, a w sytuacjach uzasadnionych programem

szkolenia w danym zawodzie - nie dłużej niż 12 miesięcy.

5

Skierowanie na szkolenie bezrobotnego, osoby pobierającej rentę szkoleniową i żołnierza

rezerwy, w przypadkach zawodów wymagających szczególnych predyspozycji psychofizycznych,

powinno być poprzedzone określeniem przez doradcę zawodowego powiatowego urzędu pracy

predyspozycji do wykonywania zawodu, który osoby te uzyskają w wyniku szkolenia; w

uzasadnionych przypadkach szkolenie może być poprzedzone skierowaniem na specjalistyczne

badania lekarskie finansowane z Funduszu Pracy.

6.

Przy kierowaniu na szkolenie obowiązuje zasada równości w korzystaniu ze szkoleń bez

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub przynależność

związkową.

7.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania standardów

kwalifikacji zawodowych i ich wykaz, uwzględniając potrzeby kształcenia i szkolenia

zawodowego.

8.

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, tryb opracowywania

modułowych programów szkoleń zawodowych i ich wykaz, uwzględniając sposób ich wykorzystania

na rynku pracy.

1.

Bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę,

przysługuje dodatek szkoleniowy, z zastrzeżeniem art. 52.

2.

Dodatek szkoleniowy nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia

przysługuje mu z tego tytułu stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne

w wysokości równej lub wyższej niż dodatek szkoleniowy.

3.

Wysokość dodatku szkoleniowego wynosi miesięcznie 20% zasiłku, o którym mowa w art.

72 ust. 1.

4

W przypadku skierowania bezrobotnego, osoby pobierającej rentę szkoleniową lub żołnierza

rezerwy na szkolenie koszty tego szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy.

5.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z

Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na

prośbę bezrobotnego albo organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów tego

szkolenia. Przepisy art. 40 stosuje się odpowiednio.

6.

Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana do zwrotu kosztów

szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub

innej pracy zarobkowej.

7.

Osobom skierowanym na szkolenie przez starostę, z wyjątkiem osób posiadających z tego

tytułu prawo do stypendium, przysługuje odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw

nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku ze szkoleniem oraz w drodze do miejsca

szkolenia i z powrotem, wypłacane przez instytucję ubezpieczeniową, w której osoby

te zostały ubezpieczone.

8.

Instytucja szkoleniowa jest obowiązana ubezpieczyć osobę, o której mowa w ust. 7,

od następstw nieszczęśliwych wypadków.

9.

Starosta może w umowie zawartej z instytucją szkoleniową przewidzieć przyznanie tej

instytucji z Funduszu Pracy jednorazowej kwoty w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia

za pracę za każdego skierowanego bezrobotnego uczestniczącego w szkoleniu, który wskutek

działań tej instytucji szkoleniowej podjął w ciągu 30 dni od dnia ukończenia szkolenia

zatrudnienie lub inną pracę zarobkową i wykonuje je co najmniej przez okres 6 miesięcy.

10

Do przyznania instytucji szkoleniowej jednorazowej kwoty, o której mowa w ust. 9,

mają zastosowanie przepisy dotyczące udzielania pomocy de minimis.

11

Osoby bezrobotne biorące udział w szkoleniach finansowanych z publicznych środków

wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie

projektu albo decyzji, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

(Dz. U. Nr 116, poz. 1206, z późn. zm. albo ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, organizowanych przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy, powiadamiają powiatowy

urząd pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia.

1.

Starosta może, na wniosek bezrobotnego lub żołnierza rezerwy, udzielić pożyczki na

sfinansowanie kosztów szkolenia do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu podpisania umowy pożyczki, w celu umożliwienia podjęcia zatrudnienia lub innej

pracy zarobkowej wymagających szczególnych kwalifikacji.

2.

Pożyczka, o której mowa w ust. 1, jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty nie może

przekroczyć 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.

3.

W przypadku wykorzystania pożyczki na cele inne niż określone w umowie, niepodjęcia

lub nieukończenia szkolenia pożyczka podlega bezzwłocznemu zwrotowi w całości, wraz

z odsetkami ustawowymi. Odsetki ustawowe ustala się także od kwoty pożyczki niespłaconej

w terminie.

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może sfinansować z Funduszu Pracy koszty studiów

podyplomowych do wysokości 75%, jeżeli bezrobotny uprawdopodobni, że ukończenie danych

studiów zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy. W trakcie odbywania studiów dodatek

szkoleniowy i stypendium, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 1 oraz art. 52,

nie przysługuje.

Starosta może sfinansować z Funduszu Pracy koszty szkolenia poszukującego pracy skierowanego

na szkolenie, który

1)

jest w okresie wypowiedzenia stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

2)

jest zatrudniony u pracodawcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest w stanie

likwidacji, z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji;

3)

otrzymuje świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek

socjalny, określone w odrębnych przepisach;

4)

uczestniczy w indywidualnym programie integracji, o którym mowa w przepisach o pomocy

społecznej.

Instrumentami rynku pracy wspierającymi podstawowe usługi rynku pracy są

1)

finansowanie kosztów przejazdu do pracodawcy zgłaszającego ofertę pracy lub do miejsca

pracy, odbywania stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania

zajęć w zakresie poradnictwa zawodowego poza miejscem stałego zamieszkania w związku

ze skierowaniem przez powiatowy urząd pracy;

2)

finansowanie kosztów zakwaterowania w miejscu pracy osobie, która podjęta zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub szkolenie

poza miejscem stałego zamieszkania, w przypadku skierowania przez powiatowy urząd

pracy;

3)

dofinansowanie wyposażenia miejsca pracy, podjęcia działalności gospodarczej, kosztów

pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa;

4)

refundowanie kosztów poniesionych z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w związku z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego;

5)

finansowanie dodatków aktywizacyjnych.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów

przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy

zarobkowej, odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy,

szkolenia lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia

łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, szkolenie, staż lub została skierowana

na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego poza miejscem zamieszkania;

2)

uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego wynagrodzenia

za pracę.

2.

Starosta może dokonywać przez okres do 12 miesięcy zwrotu z Funduszu Pracy kosztów

zakwaterowania osobie, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę

zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub szkolenie poza miejscem

zamieszkania w miejscowości, do której czas dojazdu i powrotu do miejsca stałego zamieszkania

wynosi łącznie ponad 3 godziny dziennie;

2

mieszka w hotelu lub wynajętym mieszkaniu w miejscowości lub w pobliżu miejscowości,

w której jest zatrudniona, wykonuje inną pracę zarobkową, odbywa staż lub przygotowanie

zawodowe w miejscu pracy;

3)

uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego wynagrodzenia

za pracę obowiązującego w miesiącu, za który jest dokonywany zwrot kosztów zakwaterowania.

3.

Starosta finansuje z Funduszu Pracy koszty zakwaterowania i wyżywienia bezrobotnego

lub innej uprawnionej osoby, skierowanych na szkolenie odbywane poza miejscem zamieszkania,

jeżeli wynika to z umowy zawartej z instytucją szkoleniową.

4.

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca

zamieszkania w przypadku skierowania go do pracodawcy, który zgłosił ofertę pracy,

jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.

5

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu na badania lekarskie i powrotu

do miejsca zamieszkania, jeżeli na badania te bezrobotny został skierowany przez powiatowy

urząd pracy i odbywają się one poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.

6

Starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do miejsca wykonywania prac, o

których mowa w art. 73a ust. 1, i powrotu do miejsca zamieszkania lub pobytu, jeżeli

prace, do wykonywania których został skierowany bezrobotny, są wykonywane poza miejscem

jego zamieszkania lub pobytu.

1.

Starosta ze środków Funduszu Pracy może

1)

zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub

doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej

w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia;

2)

przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w

tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem

tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej

wysokości przeciętnego wynagrodzenia, a w przypadku gdy działalność jest podejmowana

na zasadach określonych dla spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych bezrobotnemu

środków nie może przekraczać 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

założyciela spółdzielni oraz 2-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka

przystępującego do spółdzielni socjalnej po jej założeniu.

2

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia

lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać

zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku

pracy skierowanego lub skierowanych bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie

przez okres krótszy niż 3 lata, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców w

rozumieniu przepisów o pomocy publicznej dla małych i średnich przedsiębiorców - 2

lata, albo naruszył inne warunki umowy o refundację.

3.

Osoba, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowo środki na podjęcie działalności

gospodarczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej, jest obowiązana

dokonać zwrotu otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli prowadziła działalność

gospodarczą lub była członkiem spółdzielni socjalnej przez okres krótszy niż 12 miesięcy

albo naruszone zostały inne warunki umowy dotyczące przyznania tych środków.

4.

W przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w ust. 2 i 3, dochodzenie

roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Wysokość przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 1, jest przyjmowana na dzień

zawarcia umowy z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą lub bezrobotnym.

6

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1,

2)

szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie

działalności gospodarczej, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

3)

formy zabezpieczenia zwrotu otrzymanej refundacji lub środków na podjęcie działalności

gospodarczej w przypadku niedotrzymania warunków umowy dotyczącej ich przyznania

- mając na względzie zwiększenie mobilności bezrobotnych i poszukujących pracy oraz

racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu Pracy, a także konieczność zapewnienia

zgodności udzielania pomocy publicznej dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą

z warunkami dopuszczalności pomocy na zatrudnienie lub warunkami pomocy dla małych

i średnich przedsiębiorców w przypadku refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia

stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz zasadami udzielania pomocy de

minimis w przypadku pomocy przyznawanej bezrobotnemu w postaci jednorazowej wypłaty

środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej lub refundacji kosztów pomocy prawnej,

konsultacji i doradztwa dotyczących podjęcia takiej działalności.

1.

Starosta może zawrzeć z pracodawcą umowę przewidującą jednorazowe refundowanie poniesionych

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne w związku z zatrudnieniem

skierowanego bezrobotnego.

2.

Refundacja może nastąpić w przypadku, gdy

1)

pracodawca zatrudniał skierowanego bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej 12 miesięcy oraz

2)

po upływie 12 miesięcy zatrudnienia skierowany bezrobotny jest nadal zatrudniony.

3.

Kwota refundowanych składek, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 300% wysokości

minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu spełnienia warunków określonych

w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2008 r., z wyjątkiem

1)

art. 20 ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2008 r.;

2)

art. 32, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 45, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli

1)

w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze

czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe

od minimalnego wynagrodzenia za pracę;

2)

z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

stanowiącej różnicę między minimalnym wynagrodzeniem za pracę a otrzymywanym wynagrodzeniem,

nie większej jednak niż 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez okres,

w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.

3

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości

do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby

bezrobotnemu zasiłek.

4

Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku

1)

skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót

publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały

zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;

2)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową

bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;

3)

podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego.

W stosunku do

1)

bezrobotnych do 25 roku życia,

2)

bezrobotnych długotrwale lub kobiet, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka,

3)

bezrobotnych powyżej 50 roku życia,

4)

bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia

średniego,

5)

bezrobotnych samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia,

6)

bezrobotnych, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia,

7)

bezrobotnych niepełnosprawnych

- zwanych dalej „osobami będącymi w szczególnej sytuacji na rynku pracy”, mogą być

dodatkowo stosowane działania określone w art. 50-61.

1

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 1, 3 i 6, powiatowy urząd pracy w okresie

do 6 miesięcy od dnia rejestracji powinien przedstawić propozycję zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej, stażu, odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub zatrudnienia

w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych.

2.

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 2, którzy pobierają świadczenia z pomocy

społecznej lub realizują indywidualny program usamodzielnienia na podstawie przepisów

o pomocy społecznej, powiatowy urząd pracy w okresie 6 miesięcy od dnia utraty prawa

do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania powinien przedstawić propozycję

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, stażu, odbycia przygotowania zawodowego w miejscu

pracy lub zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia.

1.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres

do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49, część kosztów poniesionych

na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako

iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy

oraz kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1, obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia

każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego

wynagrodzenia.

2.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych co najmniej

w połowie wymiaru czasu pracy na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, o

których mowa w art. 49, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz

składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę

i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdą osobę

bezrobotną.

3.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12 miesięcy skierowanych

bezrobotnych, o których mowa w art. 49, w ramach prac interwencyjnych, w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia za pracę

i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego,

jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

4.

Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej

6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i

po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, starosta

może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu spełnienia tego warunku.

5.

Starosta, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek wziąć pod uwagę

jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

Bezrobotnemu do 25 roku życia skierowanemu przez starostę na szkolenie przysługuje

w okresie jego odbywania stypendium w wysokości 40% kwoty zasiłku, o którym mowa w

art. 72 ust. 1; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio.

1

Bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt 1, starosta może skierować do odbycia stażu

przez okres nieprzekraczający 12 miesięcy do pracodawcy lub pełnoletniej osoby fizycznej,

zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i

na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym

ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu

gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej

2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa

w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291).

2

Do bezrobotnego, w okresie 12 miesięcy od dnia określonego w dyplomie, świadectwie

lub innym dokumencie poświadczającym ukończenie szkoły wyższej, który nie ukończył

27 roku życia, ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3

Starosta może skierować na okres do 6 miesięcy bezrobotnych, o których mowa w art.

49 pkt 2-7, do odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy, bez nawiązywania

stosunku pracy.

4.

Staż i przygotowanie zawodowe w miejscu pracy odbywają się na podstawie umowy zawartej

przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu

programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom

wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Program powinien

określać

1)

nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy;

2)

zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego;

3)

rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

4)

sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;

5)

opiekuna osoby objętej programem przygotowania zawodowego i stażu.

5

Nadzór nad odbywaniem stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przez bezrobotnego

sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w

ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego

i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu oraz o zadaniach realizowanych

przez bezrobotnego, kwalifikacjach lub umiejętnościach zawodowych pozyskanych w trakcie

przygotowania zawodowego. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu

lub przygotowania zawodowego.

6

Bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy

do wykonywania zawodu przysługuje stypendium w wysokości 140% kwoty zasiłku, o którym

mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art.

80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie

przysługuje.

7

Na wniosek bezrobotnego odbywającego staż lub przygotowanie zawodowe w miejscu pracy

pracodawca jest obowiązany do udzielenia dni wolnych w wymiarze 2 dni za każde 30

dni kalendarzowych odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy. Za

dni wolne przysługuje stypendium.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych.

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

odbywania stażu oraz przygotowania zawodowego w miejscu pracy, mając na uwadze zapewnienie

właściwych warunków nabywania umiejętności.

Starosta ustala i opłaca w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach

składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe od stypendiów wypłaconych

na podstawie art. 52 i art. 53 ust. 6.

1

Bezrobotnemu, o którym mowa w art. 49 pkt 1, będącemu jednocześnie bezrobotnym bez

kwalifikacji zawodowych, który w okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym

urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej

dla dorosłych albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych,

starosta, na wniosek bezrobotnego, przyznaje stypendium w wysokości 50% kwoty zasiłku,

o którym mowa w art. 72 ust. 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia

nauki.

2.

Starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki

zgodnie z programem nauczania.

3

Stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w

rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń z

pomocy społecznej. Do dochodu nie wlicza się kwoty tego stypendium.

4.

Podstawą wypłaty stypendium jest zaświadczenie wystawione przez szkołę, potwierdzające

kontynuowanie nauki.

5

Stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki lub utraty statusu bezrobotnego.

Przepis art. 73 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt 1, 2, 6 i 7, kosztów

wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty zasiłku określonej

w art. 72 ust. 1, obowiązującej w ostatnim dniu każdego rozliczanego miesiąca i składek

na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 18 miesięcy zwrotu poniesionych

przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych w pełnym wymiarze

czasu pracy skierowanego bezrobotnego, o którym mowa w art. 49 pkt 1, 2, 6 i 7, kosztów

wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak minimalnego wynagrodzenia

za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli zwrot

obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc.

1

Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych,

o których mowa w art. 49 pkt 2-7, przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych

na wynagrodzenia, nagrody oraz składek na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby

zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego

wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca

i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

1

Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych,

o których mowa w art. 49 pkt 2, 3 i 5, a także bezrobotnych będących dłużnikami alimentacyjnymi,

w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, przez okres do 6

miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składek na ubezpieczenia

społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu

zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od

refundowanego wynagrodzenia.

2

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez organizatora robót publicznych kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12

miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2-7, w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak przeciętnego wynagrodzenia i składek

na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego,

jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

2

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez organizatora robót publicznych kosztów z tytułu zatrudnienia na okres do 12

miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2, 3 i 5, a także

bezrobotnych będących dłużnikami alimentacyjnymi, w rozumieniu przepisów o pomocy

osobom uprawnionym do alimentów, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej

jednak przeciętnego wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego

wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione

za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Na wniosek organizatora robót publicznych starosta może przyznawać zaliczki ze środków

Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz opłacenia składek na ubezpieczenia

społeczne.

4

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 1 i 2, mogą zostać skierowani przez starostę,

na zasadach dotyczących robót publicznych, do wykonywania przez okres do 6 miesięcy

pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru

czasu pracy, w instytucjach użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących

się problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej lub pomocy

społecznej.

4

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 1 i 2, a także bezrobotni będący dłużnikami

alimentacyjnymi w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, mogą

zostać skierowani przez starostę, na zasadach dotyczących robót publicznych, do wykonywania

przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej z wyuczonym zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym

połowy wymiaru czasu pracy, w instytucjach użyteczności publicznej oraz organizacjach

zajmujących się problematyką kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej

lub pomocy społecznej.

5.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 4, powinno dotyczyć w szczególności bezrobotnych

zobowiązanych do alimentów na mocy odrębnych przepisów.

6.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił bezrobotnych skierowanych do prac, o których

mowa w ust. 4, część poniesionych kosztów na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na

ubezpieczenia społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych bezrobotnych i połowy minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego

miesiąca, łącznie ze składką na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Bezrobotni, o których mowa w art. 49 pkt 3, po upływie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania

w powiatowym urzędzie pracy mogą ubiegać się o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego,

jeżeli spełniają warunki do nabycia tego świadczenia, określone w odrębnych przepisach.

1.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 3, do wykonywania

pracy w ramach prac interwencyjnych przez okres do 24 miesięcy oraz dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia

społeczne.

2.

Starosta może skierować bezrobotnych, o których mowa w ust. 1, do wykonywania pracy

w ramach prac interwencyjnych u pracodawcy przez okres do 4 lat i dokonywać refundacji

poniesionych przez pracodawcę kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,

jeżeli obejmuje ona koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3

Starosta, kierując bezrobotnych do wykonywania pracy w ramach prac interwencyjnych,

o których mowa w ust. 1 i 2, może, na zasadach określonych w art. 46 ust. 1 pkt 1,

zrefundować przedsiębiorcy koszty wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanych

do tych prac bezrobotnych.

4.

Jeżeli do pracy w ramach prac interwencyjnych są kierowani bezrobotni, którzy

1)

spełniają warunki konieczne do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia;

2)

nie spełniają warunków koniecznych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego - refundacja

jest przyznawana w wysokości do 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na

ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Prace interwencyjne, o których mowa w art. 51, 56 i 59, nie mogą być organizowane

w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy.

1.

Wykazy pracodawców i osób, z którymi zawarto umowy w przypadkach, o których mowa w

art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 47 ust. 1, art. 51 ust. 1-4, art. 53 ust. 1 i 3, art. 56,

57 ust. 1, 2 i 4 i art. 59 ust. 1-3, są podawane do wiadomości publicznej przez powiatowy

urząd pracy poprzez wywieszenie ich na tablicy ogłoszeń w siedzibie urzędu na okres

30 dni.

2.

Powiatowy urząd pracy po zakończeniu każdego roku kalendarzowego, w terminie do dnia

31 stycznia, przekazuje właściwej powiatowej radzie zatrudnienia zbiorczy wykaz pracodawców

i osób, o których mowa w ust. 1.

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać

1)

nazwę pracodawcy albo imię i nazwisko osoby, z którą zawarto umowę;

2)

wskazanie rodzaju instrumentu rynku pracy;

3)

liczbę utworzonych stanowisk pracy, stażu i przygotowania zawodowego w miejscu pracy.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych, jednorazowej refundacji

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne poniesionych w związku

z zatrudnieniem skierowanego bezrobotnego, treść wniosku o organizowanie robót publicznych,

prac interwencyjnych oraz tryb i warunki zawieranych umów z uprawnionymi pracodawcami,

mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków z Funduszu Pracy, a także konieczność

zapewnienia zgodności udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców z warunkami

dopuszczalności pomocy na zatrudnienie.

1

Bezrobotnym, o których mowa w art. 49 pkt 5, starosta może, po udokumentowaniu poniesionych

kosztów, refundować koszty opieki nad dzieckiem lub dziećmi do lat 7 w wysokości uzgodnionej,

nie wyższej jednak niż połowa zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, na każde dziecko,

na opiekę którego poniesiono koszty, jeżeli bezrobotny podejmie zatrudnienie lub inną

pracę zarobkową lub zostanie skierowany na staż, przygotowanie zawodowe w miejscu

pracy lub szkolenie oraz pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości kryterium dochodowego

na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

2.

Refundacja kosztów opieki nad dzieckiem do lat 7 następuje

1)

na okres do 3 miesięcy, jeżeli bezrobotny podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

na okres co najmniej 6 miesięcy;

2)

na okres do 6 miesięcy, jeżeli bezrobotny podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

na okres co najmniej 12 miesięcy.

3.

W przypadku skierowania na staż, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub szkolenie

refundacja kosztów opieki nad dzieckiem do lat 7 następuje na okres odbywania stażu,

przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub szkolenia.

4.

Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, starosta może wypłacić zaliczkę na refundację

kosztów opieki nad dzieckiem.

5.

Na zasadach określonych w ust. 1-4 może nastąpić również refundacja kosztów opieki

nad osobą zależną.

Bezrobotny może być skierowany do odbywania stażu, przygotowania zawodowego w miejscu

pracy oraz do prac interwencyjnych do przedsiębiorcy niezatrudniającego pracownika

na zasadach przewidzianych dla pracodawców.

1.

Osobie podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników, z którą stosunek pracy lub

stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy i która nie

jest uprawniona do zasiłku

1)

przysługuje

a)

pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne rolników w okresie pierwszych czterech

kwartałów po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego,

b)

dodatek szkoleniowy określony w art. 41 ust. 1,

c)

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla bezrobotnych;

2)

starosta może

a)

sfinansować koszty szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub pozarolniczej działalności

poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 41 ust. 6 stosuje się odpowiednio,

b)

przyznać jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, na podjęcie pozarolniczej

działalności lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej

związanej z rolnictwem.

2.

Świadczenia przyznaje się osobie, o której mowa w ust. 1, jeżeli

1)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy lub stosunku służbowym i osiągała wynagrodzenie stanowiące

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, wynoszące co

najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę przez okres 365 dni, i stosunek ten został

rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy;

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo, w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego

niemającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu, nie przekracza kwoty podatku rolnego

z 1 ha przeliczeniowego.

3.

Pokrycie składek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, polega na przekazaniu z Funduszu

Pracy na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji

właściwego starosty wydanej na wniosek rolnika obowiązanego do zapłacenia składek,

kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje

począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania

stosunku pracy lub stosunku służbowego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą

ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych na podstawie

nowych upoważnień, nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Starosta, samodzielnie lub we współpracy z innymi organami, organizacjami i podmiotami

zajmującymi się problematyką rynku pracy, w celu promocji zatrudnienia i aktywizacji

bezrobotnych i poszukujących pracy, inicjuje i realizuje projekty lokalne.

2.

Projekty lokalne stanowią zespół działań łączących usługi rynku pracy oraz instrumenty

rynku pracy.

3.

Projekty lokalne mogą stanowić działania samodzielne powiatu lub element programów

regionalnych.

4.

Projekty lokalne są przygotowywane i realizowane na zasadzie partnerstwa, polegającego

w szczególności na stworzeniu odpowiednich warunków organizacyjnych dla realizacji

projektów z udziałem partnerów społecznych oraz na zapewnieniu wsparcia finansowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 17 oraz 54, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 36 i 37, które wchodzą w życie po upływie 7 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 40, który wchodzi w życie po upływie 27 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 42 pkt 1, 4 i 7, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

1.

Projekty lokalne przygotowuje się na podstawie

1)

regionalnego planu działań na rzecz zatrudnienia;

2)

badań i analiz lokalnego rynku pracy, w tym sytuacji osób będących w szczególnej sytuacji

na rynku pracy;

3)

analiz i informacji ośrodków pomocy społecznej i innych organów, organizacji i podmiotów

zajmujących się problematyką rynku pracy.

2.

Projekty lokalne są realizowane przez powiatowy urząd pracy lub przez wykonawców wyłonionych

w drodze otwartego konkursu ofert na zasadach, o których mowa w art. 25-32, albo w

trybie określonym w przepisach o zamówieniach publicznych.

3.

Projekty lokalne są współfinansowane, w zakresie i na zasadach określonych w ustawie,

ze środków Funduszu Pracy przyznanych na finansowanie zadań realizowanych w województwie

lub w powiecie.

4.

Projekty lokalne realizowane w ramach programu regionalnego mogą obejmować okres dłuższy

niż rok budżetowy.

1.

Marszałek województwa, samodzielnie lub we współpracy z samorządami powiatowymi, na

podstawie regionalnego planu działań na rzecz zatrudnienia, inicjuje tworzenie programów

regionalnych mających na celu

1)

utrzymanie i tworzenie miejsc pracy;

2)

zmniejszenie negatywnych skutków bezrobocia;

3)

wsparcie przebiegu restrukturyzacji zatrudnienia w przedsiębiorstwach;

4)

rozwój zasobów ludzkich;

5)

wzmocnienie równych szans na rynku pracy.

2.

Programy regionalne mogą składać się z

1)

projektów lokalnych lub

2)

inicjatyw samorządu województwa.

3.

Programy regionalne są przygotowywane i realizowane na zasadzie partnerstwa, polegającego

w szczególności na stworzeniu odpowiednich warunków organizacyjnych dla realizacji

projektów z udziałem partnerów społecznych oraz na zapewnieniu wsparcia finansowego.

1.

Programy regionalne mogą być współfinansowane ze środków Funduszu Pracy przyznanych

na finansowanie zadań w województwie lub w powiecie oraz z innych źródeł określonych

w odrębnych przepisach.

2.

Programy regionalne mogą obejmować okres dłuższy niż rok budżetowy.

3.

Na realizację programów regionalnych, na wniosek marszałka województwa, mogą być przyznane

dodatkowe środki Funduszu Pracy, z rezerwy będącej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw pracy, w przypadku gdy realizacja programu jest szczególnie istotna dla realizacji

Krajowego Planu Działań.

4.

(uchylony).

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb przygotowywania programów regionalnych i projektów lokalnych,

2)

(uchylony),

3)

szczegółowe warunki, zakres i tryb wspierania ze środków Funduszu Pracy realizacji

programów regionalnych

- uwzględniając uzasadnione potrzeby rynku pracy oraz procedury i standardy obowiązujące

państwa członkowskie Unii Europejskiej.

1.

Pracodawcy, w ramach posiadanych środków, mogą tworzyć zakładowy fundusz szkoleniowy,

zwany dalej „funduszem szkoleniowym”.

2.

Fundusz szkoleniowy jest przeznaczony na finansowanie lub współfinansowanie kosztów

kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców.

3.

Fundusz szkoleniowy może być tworzony przez więcej niż jednego pracodawcę na zasadzie

porozumienia.

4.

Utworzenie, funkcjonowanie i likwidację funduszu szkoleniowego reguluje układ zbiorowy

pracy lub regulamin funduszu szkoleniowego.

1.

Dochodami funduszu szkoleniowego są

1)

wpłaty pracodawców, zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy lub regulaminu

funduszu szkoleniowego, w wysokości nie niższej niż 0,25% funduszu płac;

2)

inne wpływy.

2.

Wydatkowanie środków funduszu szkoleniowego następuje na podstawie planu szkoleń uzgadnianego

przez pracodawcę z zakładową organizacją związkową. Pracodawca, u którego nie działa

zakładowa organizacja związkowa, plan szkoleń uzgadnia z pracownikiem wybranym przez

załogę do reprezentowania jej interesów.

3.

W przypadku nieuzgodnienia planu szkoleń w ustalonym przez strony terminie, nie dłuższym

niż 30 dni, plan szkoleń jest realizowany zgodnie z propozycjami pracodawcy.

4.

Plan szkoleń powinien zawierać

1)

diagnozę potrzeb szkoleniowych;

2)

liczbę osób przewidzianych do szkolenia;

3)

zakres szkoleń;

4)

sposób monitorowania efektów szkoleń;

5)

nakłady przewidziane na realizację szkoleń.

1.

Na wniosek pracodawcy, który utworzył fundusz szkoleniowy, starosta może refundować

z Funduszu Pracy, na warunkach określonych w umowie, koszty szkolenia specjalistycznego

pracowników zagrożonych zwolnieniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w wysokości

do 50%, nie więcej jednak niż do wysokości przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu zawarcia umowy, na jedną osobę, jeżeli po ukończeniu szkolenia pracownicy ci

zostaną zatrudnieni zgodnie z kierunkiem odbytego szkolenia, przez tego pracodawcę,

na innych stanowiskach pracy co najmniej przez okres 12 miesięcy.

2.

Na wniosek pracodawcy, który skieruje pracownika na trwające co najmniej 22 dni robocze

szkolenie w wymiarze równym czasowi pracy skierowanego pracownika i udzieli mu na

ten okres płatnego urlopu szkoleniowego, a na okres szkolenia tego pracownika zatrudni

bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, starosta może zrefundować z

Funduszu Pracy

1)

koszty szkolenia - w wysokości do 80% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w

dniu rozpoczęcia szkolenia, na jednego pracownika;

2)

wynagrodzenie, wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia,

w wysokości nieprzekraczającej 40% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu

rozpoczęcia szkolenia, za każdego skierowanego bezrobotnego.

3.

Zasady współfinansowania z budżetu państwa kształcenia ustawicznego pracowników i

pracodawców w oparciu o zakładowe plany szkoleń są regulowane w odrębnych przepisach.

4

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

refundacji kosztów szkoleń oraz wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne,

o których mowa w ust. 1 i 2, mając na uwadze prawidłowość wydatkowania środków, a

także konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy publicznej z warunkami dopuszczalności

pomocy na szkolenia w przypadku refundacji kosztów szkoleń, o których mowa w ust.

1 i ust. 2 pkt 1, i zasadami udzielania pomocy de minimis w przypadku refundacji wynagrodzeń

i składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

1

Pracodawca zamierzający zwolnić co najmniej 50 pracowników w okresie 3 miesięcy jest

obowiązany uzgodnić z powiatowym urzędem pracy właściwym dla siedziby tego pracodawcy

lub ze względu na miejsce wykonywania pracy zakres i formy pomocy dla zwalnianych

pracowników, dotyczące w szczególności

1)

pośrednictwa pracy;

2)

poradnictwa zawodowego;

3)

szkoleń;

4)

pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy.

2.

W przypadku zwolnienia monitorowanego pracodawca jest obowiązany podjąć działania

polegające na zapewnieniu pracownikom przewidzianym do zwolnienia lub będącym w trakcie

wypowiedzenia lub w okresie 6 miesięcy po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku

służbowego usług rynku pracy realizowanych w formie programu.

3.

Program może być realizowany przez powiatowy urząd pracy, agencję zatrudnienia lub

instytucję szkoleniową.

4.

Program może być finansowany

1)

przez pracodawcę;

2)

przez pracodawcę i odpowiednie jednostki administracji publicznej;

3)

na podstawie porozumienia organizacji i osób prawnych z udziałem pracodawcy.

5.

Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz szkoleniowy, w ramach programu, o którym mowa

w ust. 2, mogą na wniosek pracownika finansować ze środków funduszu szkoleniowego

świadczenie szkoleniowe.

6.

Świadczenie szkoleniowe jest przyznawane przez pracodawcę na wniosek pracownika i

przysługuje po rozwiązaniu stosunku pracy lub stosunku służbowego na czas udziału

pracownika w szkoleniach, w okresie nie dłuższym niż 6 miesięcy.

7

W okresie korzystania ze świadczenia szkoleniowego zwolnionemu pracownikowi przysługuje

pomoc w zakresie poradnictwa zawodowego udzielana przez właściwy dla zwolnionego pracownika

powiatowy urząd pracy. Pracownik ten może być skierowany na jednorazowe szkolenie

organizowane i finansowane przez powiatowy urząd pracy, na zasadach określonych w

ustawie.

8.

Po przyznaniu przez pracodawcę świadczenia szkoleniowego powiatowy urząd pracy refunduje

pracodawcy składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe finansowane ze środków własnych

pracodawcy, w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

9.

Pracodawca wypłaca co miesiąc zwolnionemu pracownikowi, na podstawie zawartej z nim

umowy, począwszy od miesiąca, w którym pracownik rozpoczął szkolenie, świadczenie

szkoleniowe w wysokości równej wynagrodzeniu pracownika, obliczanemu jak za urlop

wypoczynkowy, nie wyższej jednak niż 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7

dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem

art. 75, jeżeli

1

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego

w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co

najmniej 365 dni

a

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem

art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających

łącznie dłużej niż 30 dni,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód

w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych

umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy

stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres

pełnego miesiąca,

d)

opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności

lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia

wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych

lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej

minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej

pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w

art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy

miesiąc zatrudnienia,

h)

był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy

przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej

Polskiej jako repatriant,

i

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie

lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy

1

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza,

o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, z późn. zm.;

2)

urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3

pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1,

renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy

zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania

zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego

lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia,

z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca

co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4)

niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne

i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej

minimalne wynagrodzenie za pracę;

5)

za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez

pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono

pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

3.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed

ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności

wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia

za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę w

okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania

zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do

zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i

w trakcie przerw w odbywaniu kary.

4.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej służby

wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240 dni i przypadał w okresie

18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

5.

(uchylony).

6.

W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po

upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie

posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania

tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.

7

Do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także okresy zatrudnienia

w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, na zasadach określonych

przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich

Unii Europejskiej.

8

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

oraz tryb opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym

w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, uwzględniając zasady obowiązujące przy opłacaniu składek

na ubezpieczenia społeczne, brak możliwości ich opłacania za okresy wsteczne oraz

ich zwrotu, chyba że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej wysokości.

1.

Wysokość zasiłku wynosi 504,20 zł miesięcznie.

2.

Bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt

1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7, zwane dalej „okresem uprawniającym do zasiłku”, wynoszą mniej

niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

3.

Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje

zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

4.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego,

okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych

pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju

na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu

bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek

pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów

bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące

przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką nad dzieckiem

1)

w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami,

o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2, bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat;

2)

na które, ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny, przysługuje

zasiłek pielęgnacyjny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko.

5

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 89.

5a

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również

a)

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 stycznia 1997 r.,

jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub zaopatrzenie emerytalne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę wówczas obowiązującego

najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych

przepisów; okres prowadzenia działalności pozarolniczej przed dniem 1 stycznia 1997 r.

podlega zaliczeniu, pod warunkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz

Pracy z tego tytułu, o ile podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota wynosząca

co najmniej połowę wówczas obowiązującego najniższego wynagrodzenia za pracę,

b

okresy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przebyte przed dniem 1 maja 2004 r.

za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2

lit. a-c, za które były opłacane składki na Fundusz Pracy.

6

Zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków,

w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie

zmienił się lub uległ zmniejszeniu.

7

przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio do dodatków szkoleniowych, stypendiów oraz

dodatków aktywizacyjnych, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2.

8.

Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, kwoty zasiłków po waloryzacji.

9

Średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, o którym mowa w

ust. 6, ustala się na podstawie komunikatów Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, na podstawie

art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

10.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala

się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych

przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.

11.

Do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się przepisów o postępowaniu

administracyjnym dotyczących terminów.

12.

Uprawnionym do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium i innych świadczeń wypłacanych

z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn

niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie.

13.

Starosta ustala i opłaca, na zasadach i w wysokości określonych w odrębnych przepisach,

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od zasiłków wypłaconych bezrobotnym.

1

Okres pobierania zasiłku wynosi

1)

6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze

powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego

dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia

w kraju;

2)

12 miesięcy - dla bezrobotnych

a)

zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia

na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku

przekraczała 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b)

powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający

do zasiłku;

3)

18 miesięcy dla bezrobotnych

a)

zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze

powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego

dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia

w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do

zasiłku lub

b)

którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek

bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu

jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

2

Okres pobierania zasiłku przez bezrobotnego nie ulega zmianie, jeżeli w okresie jego

pobierania następuje zmiana miejsca zamieszkania bezrobotnego lub miejscowość, w której

on mieszka, została objęta obszarem działania innego powiatu.

2a

W przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości

powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd

pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym

dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

2b

W przypadku gdy wskutek zmiany miejsca zamieszkania bezrobotny z prawem do zasiłku

na okres 6 miesięcy zostaje objęty właściwością powiatowego urzędu pracy, w którym

okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy, bezrobotnemu nie przysługuje prawo do

wydłużenia okresu pobierania zasiłku do 12 miesięcy.

3.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o

czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

4

Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia

w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub

przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby

zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.

5

Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu

podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania

przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie

i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od

dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia

pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia,

zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności

lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę

miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku

przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

powołania i zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby

wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej

w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby

wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;

2)

bezrobotnych odbywających szkolenia lub staże organizowane przez inny podmiot niż

powiatowy urząd pracy.

7.

Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu

kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku

na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których

mowa w ust. 4.

8

Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności,

pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej

pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu,

wymienione w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2.

1

Na wniosek gminy starosta może skierować bezrobotnego bez prawa do zasiłku korzystającego

ze świadczeń z pomocy społecznej do wykonywania prac społecznie użytecznych na terenie

gminy, w której bezrobotny zamieszkuje lub przebywa, w wymiarze do 10 godzin w tygodniu.

2.

Wykonywanie prac społecznie użytecznych odbywa się na podstawie porozumienia zawartego

między starostą a gminą, na rzecz której prace społecznie użyteczne będą wykonywane.

3.

Bezrobotnemu nieposiadającemu prawa do zasiłku przysługuje świadczenie w wysokości

nie niższej niż 6 zł za każdą godzinę wykonywania prac społecznie użytecznych. Świadczenie

podlega waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6.

4.

Świadczenie nie przysługuje za okres niewykonywania pracy, w tym za okres udokumentowanej

niezdolności do pracy.

5.

Starosta refunduje gminie ze środków Funduszu Pracy do 60% minimalnej kwoty świadczenia

przysługującego bezrobotnemu.

6.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac społecznie użytecznych, w tym warunki ustalania świadczenia,

o którym mowa w ust. 3, uwzględniając dobro społeczności lokalnej, potrzeby aktywizacji

osób bezrobotnych oraz konieczność zapewnienia pomocy finansowej bezrobotnym bez prawa

do zasiłku.

Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia

innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do

zasiłku.

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej, szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy,

wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych;

2)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał

stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron,

chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub

zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku

pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło

z powodu zmiany miejsca zamieszkania;

3)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował

rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia;

4)

otrzymał przewidziane w odrębnych przepisach świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu

pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej

po zasiłku socjalnym, jednorazowej odprawy warunkowej lub odprawy pieniężnej bezwarunkowej;

5)

otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6)

(uchylony).

2.

Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek

przysługuje

1)

po okresie 90 dni - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 1;

2)

po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 2;

3)

po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 3;

4

po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których

mowa w ust. 1 pkt 4 i 5.

3.

Bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje

w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje

pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji

powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.

Zasiłek za ten okres nie przysługuje.

4

Bezrobotny, który nabył w Rzeczypospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia

i udaje się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa określonego

w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. b i c w celu poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych

świadczeń.

5

Świadczenia przysługujące bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 4, są wypłacane na zasadach

określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o

których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c.

6

Bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy

pisemnego oświadczenia o przychodach oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia

jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie

1)

w każdym miesiącu - w przypadku bezrobotnych z prawem do zasiłku;

2)

w terminie 7 dni od dnia uzyskania przychodów - w przypadku bezrobotnych bez prawa

do zasiłku.

W razie niedokonanie tych czynności zasiłek lub inne świadczenia z tytułu bezrobocia

przysługują od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych dokumentów.

1.

Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z

przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz

składką na ubezpieczenie zdrowotne.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się

1)

świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie

prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2)

świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych

dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu

pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;

3

zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane

z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia

przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty

rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który

przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art.

78;

4)

koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6;

5)

zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia

umowy o pracę;

6)

świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;

7

świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił

wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia

przedemerytalnego.

3.

Roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń

pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od

dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego

urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty.

4.

Roszczenia pracodawców z tytułu refundacji z Funduszu Pracy należnych świadczeń ulegają

przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia.

6.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

7

Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie,

zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa

w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć

te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przestanek

1)

w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono,

że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały

jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego

można dochodzić należności;

2)

dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie

lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę

pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3)

osoba, która pobrata nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których

mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić

należności;

4)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków,

o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

7a

przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń

finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu

umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.

8.

(uchylony).

9

od należności, której termin zapłaty odroczono lub którą rozłożono na raty, nie nalicza

się odsetek za zwłokę, jeżeli odsetki takie wynikają z przepisów ustawy lub wydanych

na jej podstawie przepisów, za okres od wydania decyzji do dnia upływu terminu zapłaty

określonego w decyzji. Jeżeli jednak w terminie określonym w decyzji nie zostanie

dokonana zapłata odroczonej należności lub należności rozłożonej na raty, od kwot

pozostałych do spłaty nalicza się odsetki za zwłokę od terminu płatności, o którym

mowa w ust. 1.

10.

(uchylony).

Świadczenia z tytułu bezrobocia przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom

stanowią ich prawa majątkowe i przechodzą po ich śmierci, w równych częściach, na

małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej

w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie

braku takich osób prawa te wchodzą do spadku.

1.

W przypadku przyznania bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie prawa do emerytury,

świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o

której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego,

zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego

lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za

pracę za okres, za który pobierała zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, dodatek

aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane

z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób

fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego

przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w

kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona

za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1, kwota emerytury, świadczenia

przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa

w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego,

zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego

lub renty rodzinnej.

3.

Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której

mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który

wypłacił zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne

świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy.

4.

W przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego,

renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt

1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości

zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty

rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na

okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku

następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę

z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę

szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej

połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Okresy pobierania zasiłku i stypendium przyznanych na podstawie art. 52 i art. 53

ust. 6 wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych

oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Okresów pobierania zasiłku i stypendium nie wlicza się jednak do

1)

okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku;

2)

okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego;

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń

socjalnych przysługujących na urlopie górniczym, górniczych zasiłków socjalnych, okresu

uprawnienia do świadczenia górniczego lub okresu pobierania stypendium na przekwalifikowanie,

określonych w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

Bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku, stypendium lub dodatku szkoleniowego za okres

udokumentowanej niezdolności do pracy, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy

zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby lub macierzyństwa.

Kwoty zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i innych świadczeń z tytułu bezrobocia

finansowanych z Funduszu Pracy za należny okres zaokrągla się w górę do 10 groszy.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w terminie do dnia 30 września każdego roku,

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów według stanu

na dzień 30 czerwca danego roku.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

przyznawania zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego

wydatkowania środków Funduszu Pracy.

Obywatele polscy mogą podejmować pracę za granicą u pracodawców zagranicznych w trybie

i na zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.

1.

Podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych

przez obywateli polskich z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych

służb zatrudnienia, a także agencji pośrednictwa pracy świadczących usługi, o których

mowa w art. 36 ust. 1.

2.

Kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji

pośrednictwa pracy odbywa się na podstawie umowy zawieranej przez te agencje z obywatelami

polskimi. Umowa ta powinna określać w szczególności

1)

pracodawcę zagranicznego;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej

do pracy świadczenia socjalne;

4)

warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób

tropikalnych;

5)

obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji pośrednictwa pracy;

6)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między agencją pośrednictwa pracy a obywatelem polskim, w

tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku

niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia

związanych z tym roszczeń;

7

kwoty należne agencji pośrednictwa pracy z tytułu faktycznie poniesionych kosztów

związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na

a)

dojazd i powrót osoby skierowanej,

b)

wydanie wizy,

c)

badania lekarskie,

d)

tłumaczenia dokumentów;

8)

informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie

wykonywania pracy;

9)

inne zobowiązania stron.

3.

Agencja pośrednictwa pracy ma obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego

zamierza kierować obywateli polskich do pracy za granicą, umowy określającej w szczególności

1)

liczbę miejsc pracy;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym

pracę świadczenia socjalne;

4)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą

koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się

pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń.

4.

Agencja pośrednictwa pracy ma obowiązek poinformować osobę kierowaną do pracy za granicą

o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86.

5.

Agencja pośrednictwa pracy jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów,

porozumień i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz

obowiązujących w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu.

1

Udokumentowane okresy zatrudnienia obywateli polskich i obywateli państw, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego

1)

w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c,

2)

w innym państwie niż wymienione w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, za które były opłacane

składki na Fundusz Pracy

- są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych.

2.

Udokumentowane okresy zatrudnienia za granicą repatriantów oraz osób uznanych za repatriantów

są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dokumenty,

tryb i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich za granicą w celu

realizacji umów o dzieło przez polskich pracodawców, jeżeli został on ustanowiony

w umowie międzynarodowej, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.

1

Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę

pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy

1)

posiadający status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej;

2

posiadający zezwolenie na osiedlenie się w Rzeczypospolitej Polskiej;

2a

posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 10, 11, 13 i 16-18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

2b

posiadający zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich w

Rzeczypospolitej Polskiej;

2c

posiadający ważną Kartę Polaka;

3)

posiadający zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

korzystający z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej;

5

członkowie rodziny obywatela polskiego będący obywatelami państw, o których mowa w

art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c;

5a

małżonek obywatela polskiego niebędący obywatelem państwa, o którym mowa w art. 1

ust. 3 pkt 2 lit. a-c, jeżeli posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;

5b

zstępni, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca

- małżonka obywatela polskiego, o którym mowa w pkt 1-4 i 5a, niebędący obywatelami

państwa, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, jeżeli posiadają zezwolenie

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6

członkowie rodziny cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1-4

a)

będący małżonkiem tego cudzoziemca posiadającym zezwolenie na zamieszkanie na czas

oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem

związku małżeńskiego,

b)

posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej udzielone na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 lub 14 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach lub będący zstępnymi cudzoziemca posiadającego zgodę na pobyt tolerowany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli uzyskali zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub będący zstępnymi cudzoziemca korzystającego

z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli uzyskali zezwolenie

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

zwolnieni z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie odrębnych przepisów;

8

cudzoziemcy

a)

będący obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej,

b)

będący obywatelami państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii

Europejskiej,

c)

będący obywatelami państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez

te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi,

d)

członkowie rodzin cudzoziemców, o których mowa w lit. a-c, a także zstępni małżonka

tych cudzoziemców, w wieku do 21 lat lub pozostający na utrzymaniu tych cudzoziemców

lub ich małżonka oraz wstępni tych cudzoziemców lub ich małżonka, pozostający na utrzymaniu

tych cudzoziemców lub ich małżonka.

2

w stosunku do cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 pkt 8, jest możliwe zastosowanie

ograniczeń w dostępie do rynku pracy, jeżeli możliwość taka wynika z umów międzynarodowych.

3

Ograniczeń w dostępie do rynku pracy nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec, o którym

mowa w ust. 1 pkt 8, posiada prawo stałego pobytu.

1.

Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec

1)

wykonuje pracę w podmiocie mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu realizacji usługi eksportowej;

3)

wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany przez niego do podmiotu

mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający

30 dni w roku w celu wykonania zadania określonego przez delegującego w innym trybie

niż realizacja usługi eksportowej; przepis ten nie narusza przepisów, o których mowa

w art. 90 ust. 2, dotyczących trybu zatrudniania cudzoziemców przy realizacji usług

eksportowych świadczonych przez pracodawców zagranicznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Warunkiem wydania zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę

przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca

1)

odpowiedniej wizy lub

2)

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

3)

zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej, lub

4)

karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej.

3

W przypadku gdy cudzoziemiec posiada

1)

odpowiednią wizę lub

2)

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

3)

zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej, lub

4)

kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, lub

5)

tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca i zaświadczenie, o którym mowa w art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818)

- wydaje się decyzję w sprawie zezwolenia na pracę bez konieczności uprzedniego wydania

przyrzeczenia. Decyzję w sprawie zezwolenia na pracę wydaje się także na podstawie

ważnego dokumentu podróży lub innego ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość

i obywatelstwo, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818).

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca powierza cudzoziemcowi

wykonywanie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

O zezwolenie na pracę cudzoziemców

1)

pełniących funkcję w zarządach - występuje podmiot upoważniony do reprezentacji;

2)

o których mowa w ust. 1 pkt 2 - występuje pracodawca zagraniczny; decyzję w sprawie

przyrzeczenia i zezwolenia na pracę wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce

realizacji usługi eksportowej;

3)

o których mowa w ust. 1 pkt 3 - występuje pracodawca zagraniczny lub podmiot, u którego

będzie wykonywane zadanie określone przez delegującego; decyzję w sprawie przyrzeczenia

i zezwolenia na pracę wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, u

którego będzie wykonywane zadanie.

6.

Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca w jednostkach podległych ministrowi

właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, ministrowi właściwemu

do spraw kultury fizycznej i sportu, ministrowi właściwemu do spraw nauki, ministrowi

właściwemu do spraw turystyki, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego,

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania

oraz Prezesowi Polskiej Akademii Nauk wydaje wojewoda, jeżeli zostały spełnione warunki

określone w przepisach ustawy oraz w odrębnych przepisach.

7.

Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację

na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 2. Wojewoda

może, w przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy, ograniczyć rodzaj pracy

do czynności zarządzających i reprezentacji podmiotu. Wojewoda może także uwzględnić

przydatność podmiotu dla rynku pracy i gospodarki.

8

Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca są wydawane na wniosek pracodawcy,

na czas określony, dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko

lub rodzaj wykonywanej pracy. Zezwolenie wydaje się na warunkach określonych w przyrzeczeniu,

na okres nie dłuższy niż

1)

czas pobytu określony w odpowiedniej wizie lub

2)

okres ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

3)

okres ważności karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, lub

4)

okres wskazany w zaświadczeniu wydanym na podstawie art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku gdy przyrzeczenie zostało wydane, zezwolenie wydaje się po uzyskaniu pisemnego

potwierdzenia pracodawcy o dacie rozpoczęcia wykonywania pracy przez cudzoziemca.

Data rozpoczęcia wykonywania pracy przez cudzoziemca nie może być wcześniejsza niż

data wydania decyzji w sprawie zezwolenia na pracę. Na wniosek pracodawcy można przedłużyć

przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca.

9

Na wniosek naczelnika właściwego urzędu skarbowego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

lub konsula wojewoda przekazuje kopie wydanych decyzji.

10.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, pracodawca zatrudnia cudzoziemca lub

zawiera z nim umowę o wykonywanie innej pracy zarobkowej na czas udzielonego zezwolenia

na pracę.

11.

Jeżeli odrębne przepisy uzależniają możliwość zajmowania określonego stanowiska, wykonywania

zawodu lub prowadzenia innej działalności od uzyskania zgody właściwego organu, pracodawca

przed wystąpieniem do wojewody jest obowiązany uzyskać taką zgodę.

12.

Przyrzeczenie lub zezwolenie na pracę podlegają uchyleniu przez wojewodę, jeżeli

1)

cudzoziemiec wykonuje pracę nielegalnie;

2)

cudzoziemiec utracił uprawnienia do wykonywania pracy;

3)

uległy zmianie okoliczności lub dowody odnoszące się do wydanej decyzji;

4)

ustała przyczyna, dla której zostało udzielone zezwolenie na pracę;

5

cudzoziemiec wykonujący za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w

sprawach z zakresu prawa pracy narusza to prawo; uchylenie przyrzeczenia lub zezwolenia

na pracę w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy następuje na wniosek właściwego

organu Państwowej Inspekcji Pracy.

13.

Uchylenie przyrzeczenia lub zezwolenia na pracę zobowiązuje pracodawcę do niezwłocznego

rozwiązania umowy z cudzoziemcem. W przypadku cudzoziemca delegowanego pracodawca

jest obowiązany do niezwłocznego odwołania go z delegacji.

14.

(uchylony).

15

Minister właściwy do spraw pracy, urząd obsługujący ministra właściwego do spraw pracy

oraz wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy gromadzą i przetwarzają dane dotyczące cudzoziemców,

wydawania zezwoleń na pracę, kontroli przestrzegania przepisów ustawy i toczących

się w tych sprawach postępowań, w zakresie niezbędnym do realizacji przepisów ustawy.

16

Przepisy ust. 1-13 i 15 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych, choćby

nie posiadały osobowości prawnej, a także do osób fizycznych, zamierzających powierzyć

wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

W postępowaniu o wydanie zezwolenia lub o przedłużenie zezwolenia na pracę stroną

postępowania jest wyłącznie pracodawca albo podmiot, o którym mowa w art. 88 ust.

16.

1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2008 r., z wyjątkiem art. 2, 3, 4, 59, 62 i

69, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

2.

Ustawa obowiązuje do dnia 30 czerwca 2013 r.

1.

Okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej

i byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r. są traktowane jak okresy

zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych.

2.

Okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na okres skierowania do pracy za

granicą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw

i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa

eksportowego i usług związanych z eksportem

(Dz. U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259, z 1991 r. Nr 78, poz. 346 oraz z 1993 r. Nr 99, poz. 452), a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności

do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - wlicza się

do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, jeżeli pracownik podjął

zatrudnienie u macierzystego pracodawcy w terminie przewidzianym w tym rozporządzeniu.

3.

Okres zatrudnienia za granicą pracownika, który nie pozostawał w stosunku pracy przed

skierowaniem do pracy za granicą na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w ust.

2, jest traktowany jak okres zatrudnienia w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień

pracowniczych. Dotyczy to także pracownika, któremu udzielono urlopu bezpłatnego na

okres skierowania do pracy za granicą, a który nie podjął pracy u macierzystego pracodawcy

po zakończeniu pracy za granicą lub podjął pracę u macierzystego pracodawcy, lecz

po upływie terminu przewidzianego w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i warunki wydawania lub przedłużania przyrzeczeń lub zezwoleń na pracę cudzoziemców,

2

tryb i warunki odmowy wydania lub przedłużenia zezwoleń na pracę cudzoziemców,

3)

wzory wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, przedłużenie zezwolenia na pracę oraz

zezwoleń i przyrzeczeń, które mogą zawierać dane osobowe cudzoziemca

- mając na uwadze potrzeby rynku pracy Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapewnienie

właściwej organizacji wydawania i odmowy wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę.

2.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia

1

tryb i warunki wydawania lub przedłużania przyrzeczeń lub zezwoleń, a także odmowy

wydawania lub przedłużania zezwoleń na pracę cudzoziemców zatrudnionych przy realizacji

usług eksportowych świadczonych przez pracodawców zagranicznych w Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

wzory wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, przedłużenie zezwolenia na pracę oraz

zezwoleń i przyrzeczeń, które mogą zawierać dane osobowe cudzoziemca

- mając na uwadze potrzeby rynku pracy Rzeczypospolitej Polskiej oraz zapewnienie

właściwej organizacji wydawania i odmowy wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy, może określić, w drodze rozporządzenia, warunki

wykonywania pracy przez cudzoziemców w ramach świadczenia usług artystycznych, kwalifikacje

i umiejętności, jakie powinien posiadać cudzoziemiec, oraz staż pracy, mając na względzie

uzasadnione potrzeby rynku pracy w tym zakresie.

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, jeżeli przypadki

te wynikają z umów i porozumień międzynarodowych, programów szkoleniowych lub doradczych

prowadzonych w ramach Unii Europejskiej, specyfiki wykonywanego zawodu, charakteru

pracy, a także szczególnego statusu, który był podstawą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca są wydawane przez wojewodę

bez względu na sytuację na lokalnym rynku pracy i kryteria, o których mowa w art.

10 ust. 2 pkt 2, kierując się w szczególności zasadą wzajemności.

6

W sytuacji, o której mowa w art. 87 ust. 2, minister właściwy do spraw pracy może

określić, w drodze rozporządzenia, zakres ograniczeń w sferze wykonywania pracy przez

cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mając na względzie ochronę polskiego

rynku pracy.

1.

Pracodawca albo podmiot, o którym mowa w art. 88 ust. 16, składa wniosek o wydanie

zezwolenia na pracę lub jego przedłużenie po dokonaniu jednorazowej wpłaty w wysokości

nie większej niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę za każdą osobę.

2.

Wpłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty,

o której mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę

1)

rodzaj wykonywanej pracy, kwalifikacje posiadane przez cudzoziemca oraz ich zależność

od podaży i popytu na rynku pracy lub

2)

umowy i porozumienia międzynarodowe w zakresie zatrudnienia, lub

3)

okres wykonywania pracy przez cudzoziemca, lub

4)

liczbę wniosków o wydanie zezwolenia na pracę lub wniosków o przedłużenie zezwolenia

na pracę składanych przez pracodawcę.

§ 1.

Należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 i 7 mogą być potrącane z wynagrodzenia

pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę

w wysokości

1)

określonej w art. 87

2)

80% kwoty określonej w art. 87

Pracownikami publicznych służb zatrudnienia są pracownicy zatrudnieni w tych służbach,

w tym

1)

pośrednicy pracy;

2)

doradcy zawodowi;

3)

specjaliści do spraw rozwoju zawodowego;

4)

specjaliści do spraw programów;

5)

liderzy klubów pracy;

6

doradcy EURES i asystenci EURES.

1.

Zadania w zakresie pośrednictwa pracy realizują

1)

pośrednik pracy - stażysta;

2)

pośrednik pracy;

3)

pośrednik pracy I stopnia;

4)

pośrednik pracy II stopnia.

2.

Pośrednikiem pracy może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4

wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie pośrednictwa

pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

2a

Wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, nie stosuje się do obywateli, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, posiadających decyzję o uznaniu kwalifikacji

zawodowych, wydaną zgodnie z odrębnymi przepisami.

3

Osoba niespełniające warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może wykonywać czynności

na stanowisku pośrednika pracy - stażysty pod nadzorem pośrednika pracy.

4.

Pośrednikiem pracy I stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2, i która

1)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy w publicznych

służbach zatrudnienia;

2)

(uchylony).

5.

Pośrednikiem pracy II stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, oraz

1

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

posiada co najmniej 36-miesięczny staż pracy na stanowisku pośrednika pracy I stopnia

w publicznych służbach zatrudnienia;

3

ukończyła studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa pracy.

6

Pośrednik pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4, jest obowiązany doskonalić kwalifikacje

zawodowe.

1

Wojewoda, na wniosek zainteresowanej osoby, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje

licencję zawodową pośrednika pracy określonego stopnia osobie spełniającej warunki,

o których mowa w art. 92 ust. 2, 2a, 4 i 5.

2.

Określa się następujące stopnie licencji zawodowej pośrednika pracy

1)

licencja zawodowa pośrednika pracy;

2)

licencja zawodowa pośrednika pracy I stopnia;

3)

licencja zawodowa pośrednika pracy II stopnia.

1.

Zadania w zakresie poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej realizują

1)

doradca zawodowy - stażysta;

2)

doradca zawodowy;

3)

doradca zawodowy I stopnia;

4)

doradca zawodowy II stopnia.

2.

Doradcą zawodowym może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana;

3)

posiada wyższe wykształcenie;

4

wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie poradnictwa

zawodowego przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

2a

Wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, nie stosuje się do obywateli, o których

mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, posiadających decyzję o uznaniu kwalifikacji

zawodowych, wydaną zgodnie z odrębnymi przepisami.

3

Osoba niespełniające warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, może wykonywać czynności

na stanowisku doradcy zawodowego - stażysty pod nadzorem doradcy zawodowego.

4.

Doradcą zawodowym I stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2, oraz

1)

posiada co najmniej 24-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych

służbach zatrudnienia i ukończone studia magisterskie lub co najmniej 12-miesięczny

staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego w publicznych służbach zatrudnienia i

ukończone studia magisterskie z zakresu psychologii lub poradnictwa zawodowego;

2)

(uchylony).

5.

Doradcą zawodowym II stopnia może zostać osoba spełniająca łącznie warunki, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, oraz

1)

ukończyła studia podyplomowe z zakresu poradnictwa zawodowego;

2)

posiada co najmniej 36-miesięczny staż pracy na stanowisku doradcy zawodowego I stopnia.

6

Doradca zawodowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4, jest obowiązany doskonalić kwalifikacje

zawodowe.

1

Wojewoda, na wniosek zainteresowanej osoby, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje

licencję zawodową doradcy zawodowego określonego stopnia osobie spełniającej warunki,

o których mowa w art. 94 ust. 2, 2a, 4 i 5.

2.

Określa się następujące stopnie licencji zawodowej doradcy zawodowego

1)

licencja zawodowa doradcy zawodowego;

2)

licencja zawodowa doradcy zawodowego I stopnia;

3)

licencja zawodowa doradcy zawodowego II stopnia.

1.

Zadania w zakresie planowania rozwoju zasobów ludzkich oraz organizacji szkoleń bezrobotnych

i poszukujących pracy wykonuje specjalista do spraw rozwoju zawodowego.

2.

Specjalistą do spraw rozwoju zawodowego może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana;

3

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

4)

wykonywała zadania z zakresu organizacji szkoleń przez okres co najmniej 12 miesięcy

w publicznych służbach zatrudnienia;

5)

(uchylony).

3.

Samodzielnym specjalistą do spraw rozwoju zawodowego może zostać osoba spełniająca

łącznie warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, która

1

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

przez co najmniej 24 miesiące wykonywała zadania na stanowisku specjalisty do spraw

rozwoju zawodowego;

3

ukończyła studia podyplomowe z zakresu rozwoju zasobów ludzkich potwierdzone odpowiednimi

dokumentami.

4

Specjalista do spraw rozwoju zawodowego, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest obowiązany

doskonalić kwalifikacje zawodowe.

1.

Zadania z zakresu przygotowywania, realizacji i oceniania efektów programów i projektów

z zakresu promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej

wykonuje specjalista do spraw programów.

2.

Specjalistą do spraw programów może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana;

3

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

4)

wykonywała zadania z zakresu projektowania, realizowania lub oceniania programów i

projektów, o których mowa w ust. 1, przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych

służbach zatrudnienia;

5)

(uchylony).

3.

Samodzielnym specjalistą do spraw programów może zostać osoba, która

1

posiada tytuł zawodowy magistra lub inny równorzędny;

2)

przez co najmniej 24 miesiące wykonywała zadania na stanowisku specjalisty do spraw

programów;

3

ukończyła studia podyplomowe z zakresu programów i projektów rynku pracy potwierdzone

odpowiednimi dokumentami.

4

Specjalista, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest obowiązany doskonalić kwalifikacje zawodowe.

1.

Zadania polegające na udzielaniu pomocy w zakresie aktywnego poszukiwania pracy wykonuje

lider klubu pracy.

2.

Liderem klubu pracy może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana;

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4

wykonywała zadania w zakresie aktywnego poszukiwania pracy przez okres co najmniej

12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia oraz w Ochotniczych Hufcach Pracy;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

3

Lider klubu pracy jest obowiązany doskonalić kwalifikacje zawodowe.

1.

Zadania w zakresie świadczenia usług EURES realizują doradca EURES i asystent EURES

zatrudnieni w powiatowym i wojewódzkim urzędzie pracy.

2.

Doradcą EURES może zostać osoba, która

1)

spełnia wymagania określone w odrębnych procedurach obowiązujących państwa członkowskie

Unii Europejskiej;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była karana za przestępstwo popełnione z winy umyślnej;

4)

posiada wyższe wykształcenie;

5)

posiada znajomość języka angielskiego, francuskiego lub niemieckiego wystarczającą

do wykonywania zadań;

6)

była zatrudniona przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia

i wykonywała zadania w zakresie usług rynku pracy;

7)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

3.

Asystentem EURES może zostać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie była karana za przestępstwo popełnione z winy umyślnej;

3)

ma co najmniej średnie wykształcenie;

4)

była zatrudniona przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia

i wykonywała zadania w zakresie usług rynku pracy;

5)

posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą

do wykonywania zadań.

4.

Doradca EURES i asystent EURES są obowiązani doskonalić kwalifikacje zawodowe.

1

Pracownikom wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy, o których mowa w art. 91 pkt

1 i 2, może być przyznany dodatek do wynagrodzenia uzależniony od stopnia posiadanej

licencji i doskonalenia kwalifikacji zawodowych oraz jakości wykonywanej pracy.

2

pracownikom wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy, o których mowa w art. 91 pkt

3-6, może być przyznany dodatek do wynagrodzenia uzależniony od posiadanego przygotowania

zawodowego, doskonalenia kwalifikacji zawodowych oraz jakości wykonywanej pracy.

3.

Dodatki, o których mowa w ust. 1 i 2, są finansowane ze środków Funduszu Pracy.

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb nadawania

licencji zawodowych pośrednika pracy i doradcy zawodowego, biorąc pod uwagę rozwój

zawodowy pracowników publicznych służb zatrudnienia.

5

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb

oraz warunki przyznawania i wypłacania dodatku do wynagrodzenia pracownikom, o których

mowa w art. 91 pkt 1-6, mając na uwadze osiągnięcie zwiększonej efektywności oraz

rozwoju zawodowego pracowników publicznych służb zatrudnienia.

1.

Przepisy art. 92, 94, 96-98 i 100 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych w

Ochotniczych Hufcach Pracy.

2.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Dotychczasowy akt wykonawczy wydany na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 93 zachowuje moc do czasu wejścia w życie aktu wykonawczego wydanego na podstawie

art. 90 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 93, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym.

2.

Dysponentem Funduszu Pracy jest minister właściwy do spraw pracy.

1.

Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym

mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, z późn. zm., wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie

za pracę, w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), co najmniej wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie, a w przypadku osób wykonujących

pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania

co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę, opłacają

1)

pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby

a)

pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym,

b)

wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą,

c)

wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące,

d)

wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,

e)

pobierające stypendia sportowe,

f)

otrzymujące świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym, świadczenie górnicze

lub górniczy zasiłek socjalny lub wynagrodzenie przysługujące w okresie świadczenia

górniczego, stypendium na przekwalifikowanie lub kontraktu szkoleniowego - przewidziane

w odrębnych przepisach,

g

za żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy niespełniających warunków do nabycia

prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej,

za których, po zwolnieniu ze służby lub rozwiązaniu stosunku pracy, odprowadzono składkę

na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od uposażenia lub wynagrodzenia wypłaconego

w okresie służby lub stosunku pracy na podstawie przepisów odrębnych,

h

za funkcjonariuszy, którzy w chwili zwolnienia ze służby spełniają jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej, w przypadku przekazania składek

na ubezpieczenie emerytalne i rentowe;

1a)

(uchylony);

2)

rolnicze spółdzielnie produkcyjne, spółdzielnie kółek rolniczych lub spółdzielnie

usług rolniczych - za swoich członków, z wyjątkiem członków, którzy wnieśli wkład

gruntowy o powierzchni użytków rolnych większej niż 2 ha przeliczeniowe;

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym

lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyjątkiem

a)

duchownych,

b)

pobierających na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłek stały,

c)

pobierających na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne

lub dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka,

d)

podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników,

e)

żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej,

f)

odbywających zastępcze formy służby wojskowej,

g)

przebywających na urlopach wychowawczych oraz pobierających zasiłek macierzyński,

h)

pobierających świadczenie szkoleniowe, o którym mowa w art. 70 ust. 6.

2.

Wysokość składki na Fundusz Pracy określa ustawa budżetowa.

3.

W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek

opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę

wymiaru składek ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku osób, o

których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w tym przepisie.

4.

Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 3, składa stosowne oświadczenie każdemu

pracodawcy lub w terenowej jednostce organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

jeżeli sama opłaca składki na ubezpieczenia społeczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 94 pkt

2 i 3 oraz art. 96, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

Przedsiębiorcy Polskiego Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku

Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi,

Zakład Opieki dla Niewidomych w Laskach oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają

składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym

stopniu niepełnosprawności.

1.

Przychodami Funduszu Pracy są

1)

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy;

2)

dotacje budżetu państwa;

3)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej na współfinansowanie projektów finansowanych

z Funduszu Pracy;

4)

odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na rachunkach bankowych dysponenta

Funduszu Pracy oraz samorządów województw, powiatów, Ochotniczych Hufców Pracy i wojewodów;

5)

spłaty rat i odsetki od pożyczek udzielonych z Funduszu Pracy;

6)

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, przeznaczone na współfinansowanie działań

z zakresu udziału publicznych służb zatrudnienia w EURES;

6a

środki ze sprzedaży akcji i udziałów, o których mowa w art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm., oraz zwrot środków z Banku Gospodarstwa Krajowego, pochodzących z wypłaty pożyczek

dla osób fizycznych podejmujących działalność gospodarczą;

7)

inne wpływy.

2

Przychodami Funduszu Pracy są również opłaty, wpłaty, kary pieniężne i grzywny, o

których mowa w art. 115 i art. 119-124art. 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych

(Dz. U. Nr 94, poz. 651).

3.

Dysponent Funduszu Pracy, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

może zaciągać kredyty i pożyczki na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków.

1.

Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczane na finansowanie części działań publicznych

służb zatrudnienia związanych z udziałem w sieci EURES.

2.

Rodzaj działań, o których mowa w ust. 1, oraz wydatków na ich realizację określają

1)

porozumienia zawierane pomiędzy ministrem właściwym do spraw pracy a samorządami województw

lub

2)

umowy zawierane pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotą Europejską, lub

3)

umowy zawierane pomiędzy państwami, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c,

a Wspólnotą Europejską na finansowanie partnerstw transgranicznych EURES.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 2, podlegają refundacji ze środków pochodzących z budżetu

Unii Europejskiej do wysokości określonej w umowach, o których mowa w ust. 2 pkt 2

i 3.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy urzędów wojewódzkich wykonujący kontrolę

legalności zatrudnienia na podstawie ustawy wymienionej w art. 103, posiadający wykształcenie

wyższe, stają się pracownikami Państwowej Inspekcji Pracy.

2.

Dotychczasowy pracodawca jest obowiązany w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia niniejszej

ustawy zawiadomić na piśmie pracowników, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunkach pracy. Przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

Do pracowników, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się wymagań wynikających z art.

39 pkt 4 w zakresie wykształcenia.

4.

Pracownicy, o których mowa w ust. 1, przed dopuszczeniem do wykonywania czynności

kontrolnych obowiązani są odbyć, w okresie dwóch lat od dnia wejścia ustawy w życie,

szkolenie z zagadnień wchodzących w zakres działania Państwowej Inspekcji Pracy zakończone

egzaminem państwowym, o którym mowa w art. 39 pkt 4. Koszty szkolenia ponosi Główny

Inspektor Pracy.

5.

Stosunek pracy z pracownikiem, o którym mowa w ust. 1 wygasa w przypadku, gdy nie

spełni on warunku przewidzianego w ust. 4.

1.

Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego

i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.

2.

Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wyodrębniony

rachunek bankowy prowadzony dla składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych i przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy

niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych od ich otrzymania, w

formie zaliczek, część składek zgromadzonych na koncie odpowiadającą udziałowi stopy

procentowej składek na Fundusz Pracy w sumie stóp procentowych składek na Fundusz

Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

ostatecznie rozlicza pobrane składki na Fundusz Pracy do 20 dnia następnego miesiąca.

3.

W razie nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej

wysokości Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć pracodawcę lub osobę podlegającą

ubezpieczeniu społecznemu dodatkową opłatą w wysokości do 100% należnej kwoty składek.

4.

Od składek na Fundusz Pracy nieopłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, o których

mowa w ust. 3, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składki, odsetki i dodatkowe opłaty są

przekazywane na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy.

5.

Koszty poboru składek na Fundusz Pracy obciążają ten fundusz i są zwracane Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty składek przekazanych na rachunek bankowy

dysponenta Funduszu Pracy.

6.

W przypadku nieprzekazania w terminach określonych w ust. 2 składek, pobranych odsetek

oraz dodatkowych opłat, o których mowa w ust. 4, na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy należne są od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odsetki ustawowe.

1.

Dotychczasowy pracodawca, w terminie do dnia 1 czerwca 2007 r., przekaże imienne wykazy

pracowników, o których mowa w art. 107 ust. 1 Głównemu Inspektorowi Pracy.

2.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb postępowania w sprawach pracowników, o których mowa w art. 107 ust.

1, kierując się koniecznością zapewnienia sprawnego i efektywnego wykonywania przekazanych

zadań.

1.

Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie

1)

kosztów badań lekarskich, psychologicznych i specjalistycznych, o których mowa w art.

2 ust. 3, art. 38 ust. 4 oraz art. 40 ust. 5;

2)

kosztów związanych z organizowaniem partnerstwa lokalnego, o którym mowa w art. 6

ust. 7, obejmujących koszty organizacji przez organy zatrudnienia spotkań i konferencji

z udziałem przedstawicieli instytucji partnerstwa lokalnego oraz instytucji realizujących

inicjatywy partnerów rynku pracy;

3)

(uchylony);

4

refundacji kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz

Pracy oraz odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych pracowników wojewódzkich

urzędów pracy, o których mowa w art. 109 ust. 7a;

4a

kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych

urzędów pracy, o których mowa w art. 9 ust. 2a i 2a

4b

kosztów kwalifikowalnych realizacji projektów, o których mowa w art. 9 ust. 2d i art.

109 ust. 7c;

5)

kosztów wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie

umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenia społeczne

od refundowanych wynagrodzeń, o których mowa w art. 12 ust. 6;

5a

kosztów korespondencji, komunikowania się, przekazywania środków pieniężnych oraz

innych dokumentów niezbędnych do realizacji refundacji kosztów wynagrodzeń oraz składek

na ubezpieczenia społeczne pracowników młodocianych;

6)

kosztów szkolenia oraz przejazdu członków rad zatrudnienia, o których mowa w art.

23 ust. 7 i 9;

7)

(uchylony);

8)

dodatków szkoleniowych, o których mowa w art. 41 ust. 1;

9)

kosztów szkolenia pracowników, bezrobotnych i innych uprawnionych osób, o których

mowa w art. 41 ust. 4 i 5 oraz art. 43;

10)

jednorazowych kwot przyznawanych instytucjom szkoleniowym, o których mowa w art. 41

ust. 9;

11)

pożyczek na sfinansowanie kosztów szkolenia, o których mowa w art. 42;

12)

kosztów przejazdów, zakwaterowania i wyżywienia, o których mowa w art. 45;

13

refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego,

jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, kosztów pomocy prawnej,

konsultacji i doradztwa, o których mowa w art. 46;

14)

kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne refundowanych pracodawcy,

o których mowa w art. 47;

15)

dodatków aktywizacyjnych, o których mowa w art. 48;

16)

zwrotu części kosztów poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia bezrobotnych

w ramach prac interwencyjnych, o których mowa w art. 51, 56 i 59;

17)

stypendiów, o których mowa w art. 52, 53 i 55;

18)

składek na ubezpieczenia społeczne opłacanych od stypendiów, o których mowa w art.

54;

19)

zwrotu kosztów poniesionych przez organizatora robót publicznych z tytułu zatrudnienia

bezrobotnych, o których mowa w art. 57;

20

refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy, o których mowa w

art. 59 ust. 3;

21)

kosztów opieki nad dzieckiem i osobą zależną, o których mowa w art. 61;

22)

świadczeń przysługujących rolnikom zwalnianym z pracy, o których mowa w art. 62;

23)

refundowania pracodawcy kosztów szkolenia pracowników, o których mowa w art. 69 ust.

1 i ust. 2 pkt 1;

24)

refundowania pracodawcy wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, o których

mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2;

24a

świadczeń, o których mowa w art. 73a ust. 3;

25)

refundacji pracodawcom składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 70

ust. 8;

26)

zasiłków, o których mowa w art. 71, oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych

zasiłków, o których mowa w art. 72 ust. 13;

27

refundacji dodatków do wynagrodzeń, o których mowa w art. 100;

27a)

(uchylony);

28)

kosztów poboru składek, o których mowa w art. 107 ust. 5;

29)

kosztów opracowywania, upowszechniania i wdrażania klasyfikacji zawodów i specjalności,

standardów kwalifikacji zawodowych oraz modułowych programów szkoleń dla bezrobotnych

i poszukujących pracy;

30

opracowywania i rozpowszechniania informacji zawodowych oraz wyposażenia dla prowadzenia

poradnictwa zawodowego przez publiczne służby zatrudnienia i Ochotnicze Hufce Pracy;

31)

opracowywania, wydawania i rozpowszechniania informacji o usługach organów zatrudnienia

oraz innych partnerów rynku pracy, dla bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców;

32)

kosztów wezwań, zawiadomień, zakupu lub druku kart rejestracyjnych i innych druków

niezbędnych do ustalenia uprawnień do zasiłku i innych świadczeń z tytułu bezrobocia,

przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych oraz kosztów komunikowania

się z pracodawcami, bezrobotnymi, poszukującymi pracy, organami rentowymi oraz urzędami

skarbowymi;

33)

badań, opracowywania programów, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących

rynku pracy;

34

kosztów wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu teleinformatycznego i technologii

cyfrowych w publicznych służbach zatrudnienia oraz Ochotniczych Hufcach Pracy, służących

realizacji zadań wynikających z ustawy;

35)

wydatków związanych z promocją oraz pomocą prawną zatrudnionym za granicą w ramach

umów międzynarodowych;

36

kosztów opracowywania i rozpowszechniania przez publiczne służby zatrudnienia i Ochotnicze

Hufce Pracy materiałów informacyjnych i szkoleniowych dotyczących nabywania umiejętności

poszukiwania i uzyskiwania zatrudnienia;

36a

kosztów przeprowadzenia audytu zewnętrznego projektów realizowanych w ramach Europejskiego

Funduszu Społecznego współfinansowanych ze środków Funduszu Pracy;

37

kosztów wyposażenia klubów pracy oraz prowadzenia w nich zajęć przez osoby niebędące

pracownikami urzędów pracy, o których mowa w art. 39 ust. 4, oraz kosztów wyposażenia

akademickich biur karier, o których mowa w art. 39 ust. 6;

38)

kosztów szkolenia kadr publicznych służb zatrudnienia i kadr Ochotniczych Hufców Pracy;

39)

(uchylony);

40

świadczeń integracyjnych przyznawanych na podstawie przepisów o zatrudnieniu socjalnym

oraz składek na ubezpieczenia społeczne od tych świadczeń;

41)

zatrudnienia wspieranego, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o zatrudnieniu

socjalnym;

42)

restrukturyzacji zatrudnienia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o

pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy;

43)

kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego w sprawach nienależnie pobranych świadczeń

pieniężnych i innych wypłat z Funduszu Pracy;

44

odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań pokrywanych z Funduszu Pracy oraz kosztów

obsługi rachunku bankowego Funduszu Pracy;

45)

spłaty i obsługi kredytów i pożyczek wraz z odsetkami, zaciągniętych przez Fundusz

Pracy;

46)

zasiłków przedemerytalnych, świadczeń przedemerytalnych oraz zasiłków pogrzebowych,

o których mowa w art. 141;

47)

(uchylony);

48

kosztów, o których mowa w art. 42a;

49

wydatków związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w sieci EURES, o których

mowa w art. 106a.

2.

Dysponent Funduszu Pracy może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu

Pracy kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych

w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak, że łączna kwota

środków na finansowanie zadań na rzecz przeciwdziałania bezrobociu nie powinna zostać

zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.

1.

W toczących się postępowaniach w sprawach o wykroczenia, o których mowa w art. 119-123

ustawy wymienionej w art. 103, w których oskarżycielem publicznym był inspektor właściwego

urzędu wojewódzkiego z dniem wejścia w życie ustawy oskarżycielem publicznym staje

się właściwy inspektor pracy.

2.

Niezakończone postępowania administracyjne toczą się nadal przed właściwymi okręgowymi

inspektorami pracy.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i tryb przejęcia toczących się postępowań sądowych i administracyjnych, w szczególności

sposób przekazania dokumentacji dotyczącej tych postępowań, kierując się koniecznością

zapewnienia sprawnego i efektywnego prowadzenia przejętych postępowań przez właściwego

okręgowego inspektora pracy.

1.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje, na wyodrębniony rachunek bankowy, samorządom

województw i powiatów środki Funduszu Pracy na finansowanie zadań realizowanych w

województwie do wysokości kwot ustalonych zgodnie z ust. 2-11.

2.

Kwoty środków (limity), jakie mogą być wydatkowane w roku budżetowym na realizację

programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji

zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań w województwie, są ustalane przez ministra

właściwego do spraw pracy według algorytmu.

3.

Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy

Ochotniczym Hufcom Pracy kwotę środków Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na refundowanie

wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników, szkolenie

pracowników Ochotniczych Hufców Pracy oraz realizację innych zadań finansowanych z

Funduszu Pracy.

4.

Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy

urzędom wojewódzkim środki Funduszu Pracy, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów

szkolenia pracowników urzędu wojewódzkiego i powiatowych urzędów pracy.

5.

Środki Funduszu Pracy na wypłatę zasiłków i innych obligatoryjnych świadczeń są przekazywane

samorządom województw i powiatów do wysokości faktycznych potrzeb.

6.

(uchylony).

7

podstawę wydatkowania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na finansowanie

w województwie projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego

stanowi umowa zawarta między zarządem województwa a ministrem właściwym do spraw rozwoju

regionalnego, po uprzednim uzgodnieniu treści umowy oraz wysokości środków Funduszu

Pracy przeznaczonych na finansowanie tych projektów z ministrem właściwym do spraw

pracy. Kopie zawartych umów minister do spraw rozwoju regionalnego przekazuje niezwłocznie

ministrowi właściwemu do spraw pracy.

7a

Podstawę wydatkowania w danym roku budżetowym środków Funduszu Pracy na refundację

kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, składek na Fundusz Pracy

oraz odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych pracowników wojewódzkich urzędów

pracy wykonujących zadania wynikające z realizacji w województwie projektów współfinansowanych

ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy stanowi umowa zawarta

między zarządem województwa a ministrem właściwym do spraw pracy, określająca wysokość

środków na ten cel oraz sposób ich wydatkowania.

7b

Marszałek województwa informuje ministra właściwego do spraw pracy o kwocie środków

Funduszu Pracy przeznaczonych w danym roku budżetowym na realizację przez powiaty

projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach

poszczególnych działań, w tym ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządu

województwa oraz ze środków Funduszu Pracy będących w dyspozycji samorządów powiatowych.

7c

Minister właściwy do spraw pracy może ze środków Funduszu Pracy zrefundować część

poniesionych z budżetu kosztów kwalifikowalnych w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r.

w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr

1784/1999 realizacji projektów poniesionych na

1)

pomoc i doradztwo prawne urzędowi ministra właściwego do spraw pracy w zakresie przygotowania

i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego bezpośrednio związanego

z realizacją projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu

Pracy,

2)

zakup lub amortyzację sprzętu oraz zakup materiałów biurowych, niezbędnych i bezpośrednio

związanych z realizacją projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego

i Funduszu Pracy, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2006 r.

ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego,

Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1260/1999

- do wysokości 0,5% wartości projektu.

8.

Kwoty środków Funduszu Pracy na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej oraz innych fakultatywnych zadań

realizowanych przez powiaty są ustalane przez zarząd województwa, według kryteriów

określonych przez sejmik województwa, w ramach kwoty, o której mowa w ust. 2. Określając

kryteria, sejmik województwa powinien wziąć pod uwagę w szczególności

1)

skalę napływów do bezrobocia i odpływów z bezrobocia;

2)

udział osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy w ogólnej liczbie bezrobotnych;

3)

stopę bezrobocia;

4)

wskaźnik efektywności realizowanych usług lub instrumentów rynku pracy;

5

kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w powiecie na realizację projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

9.

Decyzję w sprawie wyboru form aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych uprawnionych

osób, w ramach łącznej kwoty ustalonej dla powiatu na finansowanie programów na rzecz

promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej, podejmuje

starosta, po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia.

10.

Organy zatrudnienia oraz ochotnicze hufce pracy mogą zawierać umowy, porozumienia

i udzielać zleceń dotyczących realizacji programów rynku pracy finansowanych z Funduszu

Pracy, powodujących powstawanie zobowiązań przechodzących na rok następny do wysokości

30% kwoty środków (limitów) ustalonych na dany rok kalendarzowy, a łącznie z zobowiązaniami

wynikającymi z realizacji projektów współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej

do wysokości określonej przez ministra właściwego do spraw pracy. Zobowiązania te

obciążają kwotę (limit) środków Funduszu Pracy ustaloną na rok następny.

11

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Zatrudnienia oraz Komisji Wspólnej

Rządu i Samorządu Terytorialnego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

algorytm, o którym mowa w ust. 2;

2)

udział w ustalonej dla województwa kwocie Funduszu Pracy na finansowanie programów

na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej

środków będących w dyspozycji samorządu województwa z przeznaczeniem na finansowanie

programów regionalnych, w tym projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu

Społecznego;

3)

sposób ustalania kwot środków z Funduszu Pracy dla samorządów województw i powiatów

oraz wysokość i przeznaczenie rezerwy będącej w dyspozycji ministra właściwego do

spraw pracy.

11a

Przy ustalaniu kwot środków na finansowanie programów na rzecz promocji zatrudnienia,

łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej w województwie algorytm powinien

w szczególności uwzględniać

1)

skalę napływów do bezrobocia i odpływów z bezrobocia;

2)

udział osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy w ogólnej liczbie bezrobotnych;

3)

stopę bezrobocia;

4)

kwoty środków Funduszu Pracy przeznaczone w województwie na realizację projektów współfinansowanych

z Europejskiego Funduszu Społecznego.

12

środki trwałe lub wyposażenie zakupione z Funduszu Pracy przez

1)

organy zatrudnienia albo Ochotnicze Hufce Pracy na potrzeby związane z realizacją

zadań określonych w ustawie stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwego samorządu

terytorialnego do wyłącznej dyspozycji odpowiednio: urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw pracy, wojewódzkiego urzędu pracy, powiatowego urzędu pracy, a

także wydzielonej komórki organizacyjnej urzędu obsługującego właściwego wojewodę

realizującej zadania określone w ustawie;

2)

podmioty prowadzące działalność gospodarczą oraz przez bezrobotnych, o których mowa

w art. 46, stają się ich własnością;

3

szkoły wyższe lub organizacje studenckie, o których mowa w art. 39 ust. 6, stają się

ich własnością.

1.

Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 9, nie mogą przekroczyć dziesięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.

2.

Łączna kwota przeznaczona na koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt

38, w okresie kolejnych trzech lat nie może przekroczyć iloczynu dziesięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz przeciętnej liczby zatrudnionych w urzędzie

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

3.

Koszty szkoleń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 6, nie mogą przekroczyć pięciokrotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę na jedną osobę w okresie kolejnych trzech lat.

W sprawach z zakresu gospodarki funduszami celowymi nieuregulowanych w niniejszym

rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy o finansach publicznych.

Wojewoda sprawuje nadzór, o którym mowa w art. 10 ust. 1, przez

1)

badanie dokumentów i danych, niezbędnych do sprawowania nadzoru;

2)

wizytację obiektów i pomieszczeń;

3)

przeprowadzanie oględzin obiektów, składników majątku oraz obserwację przebiegu określonych

czynności objętych obowiązującym standardem;

4)

żądanie od pracowników nadzorowanej jednostki udzielania informacji w formie ustnej

i pisemnej w związku z czynnościami nadzorczymi;

5)

wzywanie i przesłuchiwanie świadków;

6)

zwracanie się o wydanie opinii przez biegłych i specjalistów z zakresu rynku pracy;

7)

badanie wymogów kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 92, 94, 96-99.

1.

Czynności, o których mowa w art. 111, w imieniu i z upoważnienia wojewody przeprowadza

zespół pracowników właściwego do spraw pracy wydziału urzędu wojewódzkiego w składzie

co najmniej dwóch osób, zwany dalej „zespołem inspektorów”.

2.

Zespół inspektorów przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 111, jest obowiązany

do okazania legitymacji służbowych oraz imiennego upoważnienia wskazującego urząd

pracy, którego czynności te dotyczą.

1.

Wojewoda, w wyniku przeprowadzonych przez zespół inspektorów czynności, o których

mowa w art. 111, może przekazać jednostce samorządu terytorialnego zalecenia, pouczenia

oraz może zgłaszać uwagi i wnioski.

2.

Urząd pracy objęty czynnościami nadzorczymi może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

zaleceń, uwag i wniosków, zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Wojewoda ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń urząd pracy w terminie 30 dni

jest obowiązany do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń, uwag i wniosków.

5.

W przypadku uwzględnienia przez wojewodę zastrzeżeń wojewódzki lub powiatowy urząd

pracy w terminie 30 dni jest obowiązany do powiadomienia wojewody o realizacji zaleceń,

uwag i wniosków, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zmian wynikających z zastrzeżeń.

6.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności wojewódzkiego lub powiatowego

urzędu pracy w zakresie wdrażania i stosowania standardów usług rynku pracy, o których

mowa w art. 35 ust. 3, oraz spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla pracowników

urzędów pracy, wojewoda, niezależnie od przysługujących mu innych środków, zawiadamia

o stwierdzonych uchybieniach odpowiednio marszałka województwa lub starostę.

7.

Organ, o którym mowa w ust. 6, do którego skierowano zawiadomienie o stwierdzonych

istotnych uchybieniach, jest obowiązany powiadomić wojewodę o podjętych czynnościach

w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o stwierdzonych uchybieniach.

1.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 111, zostały ujawnione

rażące zaniedbania lub zaniechania w zakresie wdrażania i stosowania standardów usług

rynku pracy, o których mowa w art. 35 ust. 3, oraz spełniania wymogów kwalifikacyjnych

określonych dla pracowników urzędów pracy, wojewoda może wezwać jednostkę samorządu

terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego w terminie nie dłuższym niż 2

miesiące od dnia otrzymania wezwania.

2.

W przypadku niewyznaczenia przez jednostkę samorządu terytorialnego wykonawcy zastępczego

w terminie, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może wystąpić do sądu administracyjnego

ze skargą na bezczynność organu.

Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw pracy w terminie do dnia 31 stycznia

informację o realizacji w roku poprzednim nadzoru, o którym mowa w art. 10 ust. 1,

wraz z jego wynikami i ich oceną.

1.

Kto nie realizuje zaleceń wojewody, o których mowa w art. 113 - podlega karze pieniężnej

w wysokości do 6 000 zł.

2.

Kto nie wdraża lub nie stosuje standardów usług rynku pracy w zakresie pośrednictwa

pracy - podlega karze pieniężnej w wysokości do 10 000 zł.

3.

Karę pieniężną wymierza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę

rozmiar, stopień i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień.

4.

Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie pobiera się odsetki ustawowe.

5.

Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami za zwłokę następuje w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2007 r., z wyjątkiem art. 108, który wchodzi

w życie z dniem 1 czerwca 2007 r.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Dysponent Funduszu Pracy może przeprowadzać w publicznych służbach zatrudnienia oraz

w innych organach, organizacjach i jednostkach organizacyjnych, które otrzymały środki

Funduszu Pracy, kontrole w zakresie

1)

wydatkowania środków Funduszu Pracy zgodnie z przeznaczeniem;

2)

przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu Pracy;

3)

właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków Funduszu

Pracy;

4)

nieprzekroczenia ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy kwot środków

(limitów) Funduszu Pracy, o których mowa w art. 109 ust. 2-4, na finansowanie zadań

realizowanych w roku budżetowym.

2.

Kontrolowani są obowiązani udostępnić wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

1.

Kto zatrudnia lub powierza wykonywanie innej pracy zarobkowej bezrobotnemu, nie zawiadamiając

o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000

zł.

2.

Bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą

bez powiadomienia o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny

nie niższej niż 500 zł.

3.

Sprawca nie podlega odpowiedzialności, jeżeli przed dniem przeprowadzenia kontroli

obowiązek, o którym mowa odpowiednio w art. 36 ust. 7 i art. 74, został już spełniony.

1.

Kto powierza wykonywanie pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na pracę,

o którym mowa w art. 88, lub na innym stanowisku, lub na innych warunkach niż określone

w zezwoleniu na pracę, podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

2.

Cudzoziemiec, który wykonuje pracę bez zezwolenia, o którym mowa w art. 88, lub na

innym stanowisku, lub na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę, podlega

karze grzywny nie niższej niż 1 000 zł.

1.

Kto bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia prowadzi agencję zatrudnienia,

podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

2

Kto, prowadząc agencję zatrudnienia, pobiera od osoby, dla której poszukuje zatrudnienia,

innej pracy zarobkowej lub której udziela pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i

miejsca zatrudnienia, dodatkowe opłaty inne niż wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 7,

podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

3.

Tej samej karze podlega, kto prowadząc agencję zatrudnienia, nie przestrzega zasady

zakazu dyskryminacji ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie

etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne

lub ze względu na przynależność związkową.

4

Kto nie dokonał zwrotu certyfikatu wstępnego lub certyfikatu w terminie określonym

w art. 19 ust. 15, podlega karze grzywny nie niższej niż 2 000 zł.

5

Kto nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 6, podlega karze grzywny

nie niższej niż 3 000 zł.

1.

Kto

1)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym

przepisami terminie,

2)

nie zgłasza wymaganych danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające wpływ na wymiar

składek na Fundusz Pracy lub udziela w tym zakresie nieprawdziwych wyjaśnień albo

odmawia ich udzielenia

- podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

2.

Sprawca nie podlega odpowiedzialności, jeżeli przed dniem przeprowadzenia kontroli

zaległe składki na Fundusz Pracy zostały już opłacone w wymaganej wysokości.

Kto ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania polityczne i wyznanie religijne lub ze względu na

przynależność związkową odmówi zatrudnienia kandydata na wolnym miejscu zatrudnienia

lub miejscu przygotowania zawodowego, podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000

zł.

(uchylony).

1

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 119-123, następuje w trybie przepisów

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm..

2

Orzeczone i wyegzekwowane kary grzywien, o których mowa w art. 119-123, sądy przekazują

bezpośrednio na rachunek dysponenta Funduszu Pracy, w trybie i terminach określonych

w przepisach dotyczących sposobu wykonywania budżetu państwa.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. art. 91 otrzymuje brzmienie

„

Art. 91.

§ 1.

Należności inne niż wymienione w art. 87 § 1 i 7 mogą być potrącane z wynagrodzenia

pracownika tylko za jego zgodą wyrażoną na piśmie.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę

w wysokości

1)

określonej w art. 87

2)

80% kwoty określonej w art. 87

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Liczba założycieli spółdzielni nie może być mniejsza od dziesięciu, jeżeli założycielami

są osoby fizyczne, i trzech, jeżeli założycielami są osoby prawne. W spółdzielniach

produkcji rolnej i spółdzielniach socjalnych liczba założycieli - osób fizycznych

nie może być mniejsza od pięciu.

”

;

2)

w art. 15 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Spółdzielnia liczy co najmniej dziesięciu członków, spółdzielnia produkcji rolnej

co najmniej pięciu członków, a spółdzielnia socjalna nie mniej niż pięciu i nie więcej

niż pięćdziesięciu członków, o ile statut nie wymaga liczby większej.

”

;

3)

w części I „Spółdzielnie”

a)

tytuł II otrzymuje brzmienie

„

Przepisy szczególne dla spółdzielni produkcji rolnej, spółdzielni kółek rolniczych,

spółdzielni pracy, spółdzielni mieszkaniowych i spółdzielni socjalnych

”

,

b)

w tytule II po art. 203 dodaje się dział V w brzmieniu

„

Dział V

Spółdzielnie socjalne

Art. 203a.

§ 1.

Spółdzielnie socjalne mogą tworzyć

1)

osoby bezrobotne, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy;

2)

osoby, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-4, 6 i 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. Nr 122, poz. 1143 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 624 i Nr 99, poz. 1001);

3)

niepełnosprawni, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych.

§ 2.

Nazwa spółdzielni niezależnie od jej brzmienia musi zawierać oznaczenie „spółdzielnia

socjalna”.

§ 3.

Spółdzielnia socjalna może połączyć się wyłącznie z inną spółdzielnią socjalną.

§ 4.

Spółdzielnia socjalna może podzielić się na podstawie uchwały walnego zgromadzenia,

podjętej zwykłą większością głosów, wyłącznie w ten sposób, że z jej wydzielonej części

zostaje utworzona nowa spółdzielnia socjalna.

§ 5.

Spółdzielnia socjalna przechodzi w stan likwidacji w przypadku, gdy dokonane zmiany

statutu naruszają zasady określone w art. 203b.

§ 6.

Spółdzielnia inwalidów i spółdzielnia niewidomych staje się spółdzielnią socjalną

na podstawie uchwały walnego zgromadzenia, podjętej zwykłą większością głosów. Przepisy

o łączeniu się spółdzielni stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów niezbędnych do utworzenia spółdzielni socjalnej,

mając na względzie ułatwienie procedur rejestracyjnych.

Art. 203b.

§ 1.

Przedmiotem działalności spółdzielni socjalnej jest prowadzenie wspólnego przedsiębiorstwa

w oparciu o osobistą pracę członków w celu zawodowej i społecznej integracji przez

osoby, o których mowa w art. 203a § 1.

§ 2.

Spółdzielnie socjalne mogą zatrudniać osoby niebędące osobami, o których mowa w art.

203a § 1, przy pracach wymagających szczególnych kwalifikacji, których nie posiadają

członkowie spółdzielni. Liczba tych osób nie może być większa niż jedna na pięciu

członków spółdzielni.

§ 3.

W spółdzielniach socjalnych, w których liczba członków nie przekracza 15, nie powołuje

się rady nadzorczej, zaś jej zadania wykonuje walne zgromadzenie, a prawo kontroli

działalności spółdzielni przysługuje każdemu członkowi.

§ 4.

W spółdzielniach socjalnych całość nadwyżki bilansowej walne zgromadzenie przeznacza

na fundusz zasobowy spółdzielni.

Art. 203c.

§ 1.

W przypadku likwidacji spółdzielni socjalnej jej majątek pochodzący ze środków publicznych

po zakończeniu postępowania likwidacyjnego zostaje przekazany na Fundusz Pracy.

§ 2.

W razie likwidacji spółdzielni socjalnej utworzonej z udziałem osób, o których mowa

w art. 203a § 1 pkt 3, jej majątek pochodzący ze środków publicznych po zakończeniu

postępowania likwidacyjnego zostaje przekazany na Fundusz Pracy i Państwowy Fundusz

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych proporcjonalnie do wskaźnika niepełnosprawnych

udziałowców i zatrudnionych osób niepełnosprawnych ustalonego odpowiednio na zasadach

określonych w art. 2 pkt 6 i art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3-6 ustawy z dnia 27 sierpnia

1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Art. 203d.

W sprawach nieuregulowanych w art. 203a-203c do spółdzielni socjalnej stosuje się

przepisy ustawy odnoszące się do spółdzielni pracy.

”

.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 i Nr 167, poz. 1372, z 2003 r. Nr 80, poz. 719 i Nr 122, poz. 1143 oraz z 2004 r. Nr 29, poz. 257) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Samorząd województwa realizuje zadania, o których mowa w art. 1 i 2, w postaci wojewódzkiego

programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiącego część strategii

wojewódzkiej w zakresie polityki społecznej.

”

;

2)

w art. 4

„

2.

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w postaci gminnego programu

profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, stanowiącego część strategii

rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy. Program

jest realizowany przez ośrodek pomocy społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy

społecznej, lub inną jednostkę wskazaną w programie. W celu realizacji programu wójt

(burmistrz, prezydent miasta) może powołać pełnomocnika.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1

a)

pkt 102 otrzymuje brzmienie

„

102)

zwrot kosztów przejazdu bezrobotnego do miejsca pracy lub miejsca odbywania stażu,

szkolenia, zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego lub przygotowania zawodowego w miejscu

pracy oraz kosztów zakwaterowania bezrobotnego w miejscu pracy, odbywania stażu, szkolenia

lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy, otrzymane na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001),

”

,

b)

w pkt 117 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 118 w brzmieniu

„

118)

wartość nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń

rzeczowych, z tytułu szkoleń, badań lekarskich oraz ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych

wypadków otrzymanych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. Nr 99, poz. 1001).

”

;

2)

w art. 34 po ust. 10 dodaje się ust. 10a i 10b w brzmieniu

„

10a.

W przypadku przyznania podatnikowi prawa do emerytury, renty z tytułu niezdolności

do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej, renty strukturalnej

lub zasiłków z ubezpieczenia społecznego albo świadczeń pieniężnych dla cywilnych

ofiar wojny, za okres, za który podatnik pobierał świadczenie z innego organu rentowego

w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek i składkę na ubezpieczenie zdrowotne

- organ rentowy odejmuje te kwoty od przyznanego świadczenia przy ustalaniu wysokości

zaliczek oraz w rocznym obliczeniu podatku, zamieszczając na tym rozliczeniu odpowiednie

informacje.

10b.

W przypadku przyznania podatnikowi prawa do emerytury, renty z tytułu niezdolności

do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłków z ubezpieczenia społecznego

lub renty rodzinnej, za okres, za który podatnik pobierał zasiłek, dodatek szkoleniowy,

stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, albo zasiłek

przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości

uwzględniającej zaliczkę na podatek i składkę na ubezpieczenie zdrowotne - organ rentowy

odejmuje od przyznanego świadczenia przy ustalaniu wysokości zaliczek oraz w rocznym

obliczeniu podatku, zamieszczając na tym rozliczeniu odpowiednie informacje.

”

.

W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po pkt 10 dodaje się pkt 11 w brzmieniu

„

11)

kolegia pracowników służb społecznych,

”

;

2)

w art. 5 po ust. 6c dodaje się ust. 6d w brzmieniu

„

6d.

Zakładanie publicznych kolegiów pracowników służb społecznych należy do zadań własnych

samorządu województwa.

”

;

3)

w art. 5a w ust. 2 w pkt 3 po wyrazie „nauczycieli” skreśla się przecinek i dodaje

wyrazy „oraz kolegiach pracowników służb społecznych,”;

4)

po art. 9e dodaje się art. 9f w brzmieniu

„

Art. 9f.

1.

Słuchaczem kolegium pracowników służb społecznych może być tylko osoba posiadająca

świadectwo dojrzałości.

2.

W zakresie uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego,

korzystania ze świadczeń publicznych zakładów opieki zdrowotnej i odbywania przeszkolenia

wojskowego do słuchaczy kolegiów pracowników służb społecznych stosuje się przepisy

dotyczące studentów szkół wyższych.

3.

Kolegia służb społecznych mogą pobierać opłaty za egzaminy wstępne oraz za zajęcia

dydaktyczne, z wyłączeniem zajęć dydaktycznych w systemie dziennym w publicznych kolegiach

pracowników służb społecznych, chyba że są powtarzane z powodu niezadowalających wyników

w nauce.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw oświaty i wychowania określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

i warunki tworzenia, przekształcania i likwidowania oraz organizację i zasady działania,

w tym zasady powierzania stanowisk kierowniczych, a także zasady sprawowania opieki

naukowo-dydaktycznej i nadzoru nad kolegiami pracowników służb społecznych.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia,

standardy kształcenia w kolegiach pracowników służb społecznych, uwzględniając w szczególności

wymagania dotyczące realizowania planów nauczania, przedmioty kształcenia, zakres

i wymiar praktyk zawodowych, treści programowe i wymagane umiejętności.

6.

W zakresie nieuregulowanym odmiennie w przepisach, o których mowa w ust. 4 i 5, do

kolegiów pracowników służb społecznych stosuje się przepisy dotyczące szkół wyższych.

”

;

5)

w art. 22 w ust. 2a po wyrazach „która ukończyła 16 lat” dodaje się wyrazy „, a w

przypadku uczestników Ochotniczych Hufców Pracy 15 lat”;

6)

w art. 69 uchyla się ust. 2 i 3.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna albo

poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystać z usług lub instrumentów

rynku pracy na zasadach określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

2.

Wydatki na instrumenty lub usługi rynku pracy, dotyczące bezrobotnych osób niepełnosprawnych,

przewyższające wydatki określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, a także wydatki

dotyczące osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako poszukujące pracy i niepozostających

w zatrudnieniu są realizowane i finansowane na zasadach określonych w ustawie.

”

;

2)

w art. 26a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej przysługuje

1)

100% kwot dofinansowania, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem pkt 2,

2)

kwoty, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o 75% najniższego wynagrodzenia w przypadku

osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe

lub epilepsję, oraz niewidomych.

”

;

3)

w art. 26b ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej

ze środków publicznych.

”

;

4)

w art. 26c

a)

w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

informacje o wysokości podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych,

z zastrzeżeniem ust. 1a

”

,

b)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, składają przedsiębiorcy.

”

;

5)

w art. 32 w ust. 1 uchyla się pkt 4.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm. w art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do Najwyższej Izby Kontroli oraz Komendanta

Głównego Ochotniczych Hufców Pracy.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w pkt 2 po lit. w dodaje się lit. z w brzmieniu

„

z)

podmiot, który wypłaca świadczenie szkoleniowe po ustaniu zatrudnienia - w stosunku

do osób, którym wypłaca to świadczenie,

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1

a)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

osobami pobierającymi zasiłek dla bezrobotnych lub pobierającymi stypendium w okresie

odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy, na które

zostały skierowane przez powiatowy urząd pracy, zwanymi dalej „bezrobotnymi”,

”

,

b)

w pkt 20 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 21 w brzmieniu

„

21)

osobami pobierającymi świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia.

”

;

3)

w art. 9 ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1.

Osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 10, 18a, 20 i 21, spełniające jednocześnie

warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z innych

tytułów, są obejmowane ubezpieczeniami tylko z tytułu stosunku pracy, umowy agencyjnej,

umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarty

z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy

wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, członkostwa

w spółdzielni, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego,

zasiłku socjalnego albo wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia

górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie. Mogą one

dobrowolnie, na swój wniosek, być objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi również

z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1a.

1a.

Ubezpieczeni wymienieni w ust. 1, których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe z tytułu stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania

świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego lub wynagrodzenia

przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania

ze stypendium na przekwalifikowanie w przeliczeniu na okres miesiąca jest niższa od

określonej w art. 18 ust. 4 pkt 5a, podlegają również obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1b i art. 16 ust. 10a.

”

;

4)

w art. 12 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Nie podlegają ubezpieczeniu wypadkowemu osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

21.

”

;

5)

w art. 13 w pkt 15 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 16 w brzmieniu

„

16)

osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 21 - od dnia nabycia prawa do świadczenia

szkoleniowego do dnia utraty tego prawa.

”

;

6)

w art. 16 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób pobierających świadczenie szkoleniowe

po ustaniu zatrudnienia finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni

i płatnicy składek.

”

;

7)

w art. 18 w ust. 4 w pkt 6 na końcu dodaje się przecinek i pkt 7 w brzmieniu

„

7)

osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 21 - stanowi kwota świadczenia szkoleniowego

”

;

8)

w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych osób określonych w art. 6 ust. 1 pkt

1-4, 6-9, 11, 12, 18a-21, ust. 2 i ust. 2a, duchownych będących członkami zakonów

lub klasztorów oraz osób współpracujących, o których mowa w art. 8 ust. 11, należy

do płatnika składek.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 i Nr 64, poz. 593) w art. 139 w ust. 1 uchyla się pkt 9.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1673, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przez osobę

pobierającą stypendium w okresie odbywania tego szkolenia, stażu lub przygotowania

zawodowego w miejscu pracy na podstawie skierowania wydanego przez powiatowy urząd

pracy;

”

;

2)

w art. 5 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

pracodawca, u którego osoba pobierająca stypendium odbywa staż, przygotowanie zawodowe

w miejscu pracy lub szkolenie, lub jednostka, w której osoba pobierająca stypendium

odbywa szkolenie - w stosunku do osoby pobierającej stypendium w okresie odbywania

tego stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub szkolenia na podstawie skierowania

wydanego przez powiatowy urząd pracy;

”

;

3)

w art. 9 w ust. 4 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

4)

kwota otrzymanego za ten miesiąc stypendium - dla ubezpieczonych będących osobami

pobierającymi stypendium w okresie odbywania szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego

w miejscu pracy, na które zostały skierowane przez powiatowy urząd pracy,

”

.

W ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 1 w pkt 1 dodaje się lit. i w brzmieniu

„

i)

osobami pobierającymi świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia;

”

;

2)

w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit.

a, c-i, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym,

z zastrzeżeniem ust. 3.

”

;

3)

w art. 23

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa

w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. a, d-i i pkt 2a i 10, stosuje się przepisy określające

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem

ust. 6, 7 i 10.

”

,

b)

w ust. 9 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 15, jest kwota emerytury, renty z wyłączeniem

dodatków, zasiłków, świadczeń pieniężnych i ryczałtu energetycznego, ekwiwalentu pieniężnego

z tytułu prawa do bezpłatnego węgla oraz deputatu węglowego albo kwota uposażenia

pobieranego w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego, kwota uposażenia pobieranego

po zwolnieniu ze służby lub świadczenia pieniężnego o takim samym charakterze, pomniejszona

o kwotę zaliczoną na poczet emerytury lub renty.

”

;

4)

w art. 27 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Za osobę pobierającą świadczenie szkoleniowe wypłacane po ustaniu zatrudnienia składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot który

wypłaca to świadczenie.

”

;

5)

w art. 29 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

osób wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i c-i, pkt 2-29 i 31 oraz w art. 11

są opłacane i ewidencjonowane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem

pkt 2,

”

.

W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. Nr 122, poz. 1143 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 624) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

bezrobotnych, w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu,

pozostających bez pracy przez okres co najmniej 24 miesięcy,

”

;

2)

w art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organizacjach pozarządowych - oznacza to organizacje pozarządowe w rozumieniu przepisów

o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie działające na rzecz osób, o których

mowa w art. 1;

”

;

3)

w art. 3

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Centrum, na zasadach określonych w ustawie, może być tworzone przez wójta, burmistrza,

prezydenta miasta i organizację pozarządową, zwane dalej „instytucjami tworzącymi”.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Centrum utworzone przez organizację pozarządową działa w formie jednostki wyodrębnionej

organizacyjnie i finansowo w sposób zapewniający należytą identyfikację pod względem

organizacyjnym i finansowym, w stopniu umożliwiającym określenie przychodów, kosztów

i wyników, z uwzględnieniem przepisów o rachunkowości.

”

;

4)

w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Status Centrum przyznaje wojewoda, w drodze

decyzji administracyjnej, po zaopiniowaniu przez marszałka województwa wniosku, o

którym mowa w art. 4, składanego w terminie 30 kwietnia i 30 września danego roku.”;

5)

w art. 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku gdy instytucja tworząca, będąca organizacją pozarządową, ulega likwidacji,

prawa i obowiązki tej instytucji może przejąć gmina właściwa ze względu na siedzibę

Centrum. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 7

a)

w ust. 1

-

w pkt 2 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

w przypadku Centrum tworzonego przez organizację pozarządową z

”

,

-

uchyla się lit. b,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Utworzenie Centrum może być finansowane z dotacji na pierwsze wyposażenie pochodzącej

z dochodów własnych samorządu województwa przeznaczonych na realizację wojewódzkiego

programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, na zasadach porozumienia,

o którym mowa w art. 8 ust. 1.

”

;

7)

w art. 10

a)

w ust. 1 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 3 w brzmieniu

„

3)

środków z Unii Europejskiej.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku Centrum utworzonego przez organizację pozarządową działalność Centrum

może być ponadto finansowana z

1)

zasobów instytucji tworzącej pochodzących ze zbiórek, darowizn lub innych źródeł;

2)

innych dochodów własnych gminy niż określone w ust. 1 pkt 1.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kwota dotacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w przypadku gdy instytucją tworzącą jest

organizacja pozarządowa, jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej uchwałą rady

gminy oraz liczby uczestników zajęć reintegracji zawodowej i społecznej prowadzonych

w Centrum i liczby pracowników Centrum, według stanu na koniec miesiąca, i wypłacana

co miesiąc, przez okres działalności Centrum, w terminie do 10 dnia miesiąca następującego

po miesiącu, za który została przyznana dotacja.

”

;

8)

w art. 13 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Zadania, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 12 ust. 2 i art. 15 ust. 3, mogą być

realizowane także przez pracownika socjalnego zatrudnionego na podstawie umowy o pracę

w organizacji pozarządowej, która uzyska zgodę na wykonywanie tych zadań właściwego

dla siedziby tej organizacji wojewody.

”

;

9)

w art. 16

a)

w ust. 1 po wyrazach „pracownika socjalnego” dodaje się wyrazy „i uczestnika lub po

uczestnictwie w klubie integracji społecznej na wniosek pracownika socjalnego”,

b)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

uczestnicy mogą podjąć wspólną działalność gospodarczą w formie spółdzielni socjalnej,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze

(Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 oraz z 2004 r. Nr 99, poz. 1001).

”

,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

W przypadku podjęcia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przysługują uprawnienia,

o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

”

;

10)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Gmina, ośrodek pomocy społecznej lub organizacja pozarządowa prowadzące reintegrację

zawodową i społeczną dla osób, o których mowa w art. 1, mogą

1)

organizować roboty publiczne;

2)

prowadzić kluby integracji społecznej organizujące działania o charakterze terapeutycznym,

zatrudnieniowym i samopomocowym.

”

.

W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. Nr 64, poz. 593) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 dodaje się ust. 8a w brzmieniu

„

8a.

Zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty, o których mowa w ust. 5 i 6, obowiązują

od dnia 1 października roku, w którym jest przeprowadzana weryfikacja.

”

;

2)

w art. 17 w ust. 2 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

współpraca z powiatowym urzędem pracy w zakresie upowszechniania ofert pracy oraz

informacji o wolnych miejscach pracy, upowszechniania informacji o usługach poradnictwa

zawodowego i o szkoleniach.

”

;

3)

w art. 23

a)

w ust. 1 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

finansowe wspieranie programów w określonym przez ministra obszarze pomocy społecznej,

realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego lub podmioty uprawnione, o

których mowa w art. 25 ust. 1;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do wyboru programów, o których mowa w ust. 1 pkt 7a, stosuje się odpowiednio art.

25, 26 oraz 28-35.

”

;

4)

w art. 116 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pracownikiem socjalnym może być osoba, która posiada dyplom uzyskania tytułu zawodowego

w zawodzie pracownik socjalny, dyplom wyższej szkoły zawodowej o specjalności praca

socjalna lub ukończone studia wyższe o specjalności praca socjalna na jednym z kierunków

pedagogika, politologia, polityka społeczna, psychologia, socjologia lub nauki o rodzinie.

”

;

5)

w art. 143 w pkt 7 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ właściwy może upoważnić, w formie pisemnej, swojego zastępcę, pracownika urzędu

albo kierownika ośrodka pomocy lub inną osobę na wniosek kierownika ośrodka pomocy

społecznej do prowadzenia postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 2, a także

do wydawania w tych sprawach decyzji.”,

”

;

”

;

6)

w art. 149 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Decyzje przyznające świadczenia na podstawie art. 16, 17, 18, 21 oraz 31 ust. 6-10 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy

społecznej realizuje się według przepisów dotychczasowych, przez czas, na jaki te decyzje zostały

wydane, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

”

;

7)

w art. 155 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W stosunku do osób umieszczonych w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania

wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r., decyzje zmieniające decyzje o odpłatności

i o skierowaniu do domu pomocy społecznej wydaje starosta właściwy ze względu na położenie

domu.”.

”

;

1.

Zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym

przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych

przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszania, które są dokonywane na zasadach

określonych w niniejszej ustawie.

2.

Do kwot z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia

przyznanych na podstawie dotychczasowych przepisów za okres do dnia wejścia w życie

ustawy zasady określone w art. 78 ustawy stosuje się odpowiednio.

3.

Osoby, które do dnia wejścia w życie ustawy zostały skierowane na staż, szkolenie,

prace interwencyjne, roboty publiczne i inne formy aktywizacji, kontynuują je na zasadach

określonych w przepisach dotychczasowych.

4.

Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy są kontynuowane na zasadach określonych

w przepisach dotychczasowych.

5.

Pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia

w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty

na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

6.

Do refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników

zatrudnionych na podstawie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartych

przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty

(Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem jej wejścia w życie, nie dłużej jednak

niż do dnia 30 czerwca 2005 r.

7.

Do dnia 30 czerwca 2005 r. powiatowe urzędy pracy refundują na dotychczasowych zasadach

wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń za młodocianych

pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego na podstawie umów o refundację

zawartych do dnia 31 sierpnia 2004 r.

8.

Od dnia 1 lipca 2005 r. Ochotnicze Hufce Pracy stają się z mocy prawa stroną umów

o refundację wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne zawartych do dnia 31

sierpnia 2004 r. przez starostów z pracodawcami lub organizacjami pracodawców.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. powiat może być organizatorem robót publicznych dla wszystkich

osób bezrobotnych.

1.

Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przyznane na podstawie przepisów

dotychczasowych są wypłacane i finansowane z Funduszu Pracy za okres do dnia przejęcia

wypłaty przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Zasiłki pogrzebowe wypłacane osobie, która poniosła koszty pogrzebu osoby pobierającej

zasiłek przedemerytalny lub świadczenia przedemerytalne albo członka rodziny tej osoby

pozostającego na jej utrzymaniu i spełniającego warunki do uzyskania renty rodzinnej,

są finansowane z Funduszu Pracy za okres do dnia przejęcia wypłaty przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, o ile nie przysługują one na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Zasiłki pogrzebowe, o których mowa w ust. 2, przysługują w wysokości określonej w

przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia oraz wojewódzkie i powiatowe rady zatrudnienia w składzie

istniejącym w dniu wejścia w życie ustawy działają do dnia 30 czerwca 2004 r.

2.

Dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy i wicedyrektorzy pełniący funkcje w dniu wejścia

w życie ustawy stają się z mocy prawa dyrektorami wojewódzkich urzędów pracy i wicedyrektorami

w rozumieniu ustawy bez konieczności ich ponownego powoływania.

3.

Kierownicy powiatowych urzędów pracy i ich zastępcy pełniący funkcje w dniu wejścia

w życie ustawy stają się z mocy prawa odpowiednio dyrektorami i zastępcami dyrektorów

powiatowych urzędów pracy w rozumieniu ustawy bez konieczności ich ponownego powoływania.

4.

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w

życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione na stanowiskach

pośrednika pracy lub wykonujące zadania w zakresie pośrednictwa pracy, z dniem wejścia

w życie ustawy stają się z mocy prawa pośrednikami pracy, o których mowa w art. 92

ust. 2.

5.

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w

życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione na stanowiskach

doradcy zawodowego lub wykonujące zadania w zakresie poradnictwa zawodowego, z dniem

wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa doradcami zawodowymi, o których mowa

w art. 94 ust. 2.

6.

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w

życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy były zatrudnione przy wykonywaniu

zadań dotyczących opracowania i realizacji programów i projektów międzynarodowych

z zakresu rynku pracy, z dniem wejścia w życie ustawy stają się z mocy prawa specjalistami

do spraw programów w rozumieniu niniejszej ustawy.

7.

Osoby zatrudnione w urzędach pracy lub ochotniczych hufcach pracy w dniu wejścia w

życie ustawy, jeżeli przez okres co najmniej 12 miesięcy zatrudnione byty przy wykonywaniu

zadań dotyczących organizacji szkoleń dla osób bezrobotnych, stają się z mocy prawa

specjalistami do spraw rozwoju zawodowego w rozumieniu ustawy.

Instytucje szkoleniowe mogą prowadzić działalność w zakresie określonym ustawą bez

konieczności uzyskania wpisu, o którym mowa w art. 20 ust. 1, w okresie do 6 miesięcy

po dniu wejścia w życie ustawy.

Uprawnienia nabyte na podstawie przepisów o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół

są kontynuowane na dotychczasowych zasadach do czasu ich wygaśnięcia.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przez odwołanie się do odrębnych przepisów lub wprost do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, rozumie się przez to odwołanie do niniejszej ustawy.

Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze

lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów

dotychczasowych.

Szkoły policealne kształcące w zawodzie „pracownik socjalny” przeprowadzają ostatni

nabór słuchaczy na ten kierunek w roku szkolnym 2004/2005.

Przepis art. 106 ust. 2 stosuje się odpowiednio do zaciągania kredytów i pożyczek

na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków przedemerytalnych i świadczeń

przedemerytalnych za okres, w którym wypłata zasiłków przedemerytalnych i świadczeń

przedemerytalnych jest dokonywana z Funduszu Pracy.

1

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 7, art. 22, art. 36 ust. 1 pkt 1-5, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 18,

art. 37b ust. 6, art. 45, art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 49 ust. 2, art. 51 ust. 1-5,

art. 57 ust. 6 i 8, art. 57a ust. 9 i art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r.

o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm. zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej

ustawy.

2.

Rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie art. 37h ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zachowuje moc do dnia 31 grudnia 2005 r.

Upoważnia się ministra właściwego do spraw finansów publicznych do dokonania, na wniosek

ministra właściwego do spraw pracy, przeniesienia planowanych wydatków na finansowanie

zadań dotyczących zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu określonych w ustawie budżetowej na rok 2004 między odpowiednimi częściami, działami, rozdziałami i paragrafami.

1.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do

dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa

w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła

warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia

przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych

i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego.

3.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje

za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której

mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej

jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia

przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o

jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa

określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia

2001 r.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku

przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006 r., do

właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy.

6.

Starosta rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 5, wydaje decyzje oraz wypłaca

z Funduszu Pracy zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne za okres

do dnia 31 lipca 2004 r.

7.

Starosta po rozpatrzeniu wniosku i wypłaceniu zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia

przedemerytalnego, za okres do dnia 31 lipca 2004 r. przekazuje dokumentację osoby

uprawnionej do pobierania zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego,

do organu rentowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

8.

Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne, o których mowa w ust. 7,

stają się, z dniem 1 sierpnia 2004 r., odpowiednio zasiłkiem przedemerytalnym i świadczeniem

przedemerytalnym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych.

9.

Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne przysługujące

1)

do dnia 31 lipca 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym okresie

przez właściwy powiatowy urząd pracy;

2)

od dnia 1 sierpnia 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym

okresie przez właściwy organ rentowy.

1.

Pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne,

jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki

określone w art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., z wyłączeniem wyrazów „w dniu

7 listopada 2001 r.”.

2.

Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków

do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym

w dniu 1 stycznia 2002 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r.

3.

Przepis art. 150a ust. 5-9 stosuje się odpowiednio.

Świadczenia przedemerytalne oraz zasiłki przedemerytalne przyznane na podstawie art.

150a i 150b wypłacane są bez odsetek ustawowych.

1.

Prawo do świadczeń przedemerytalnych przyznanych przez powiatowy urząd pracy na podstawie

przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i ich wysokość ulega ponownemu

ustaleniu na zasadach i w trybie określonym w tych przepisach na wniosek osoby uprawnionej

(zainteresowanej) lub z urzędu, jeżeli po dniu przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń

Społecznych wypłaty tych świadczeń zostaną ujawnione okoliczności

1)

określone w art. 145 § 1 oraz art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego powodujące wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji;

2)

mające wpływ na prawo do świadczenia przedemerytalnego lub jego wysokość, zaistniałe

po dniu ustalenia prawa do tego świadczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku ponownego obliczenia przez organ

rentowy wysokości emerytury dla celów ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego

wskutek

1)

doliczenia dotychczas nieuwzględnionego okresu uprawniającego do emerytury, przebytego

przed nabyciem prawa do świadczenia przedemerytalnego,

2)

ponownego ustalenia podstawy wymiaru w myśl art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub doliczenia dotychczas nieuwzględnionego dochodu - przychodu stanowiącego podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne

na podstawie przepisów prawa polskiego za okres, który wskazano do ustalenia podstawy

wymiaru emerytury

- z tym, że wysokość emerytury oblicza się przy zastosowaniu kwoty bazowej ostatnio

przyjętej do obliczenia wysokości tej emerytury.

3.

W przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, dochodzenia zwrotu nienależnie

pobranych świadczeń przedemerytalnych za okres przypadający przed dniem przejęcia

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaty tych świadczeń dokonują powiatowe urzędy

pracy według zasad określonych w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio do zasiłków przedemerytalnych.

Udokumentowane okresy zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej za granicą

u pracodawców zagranicznych w państwach niewymienionych w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit.

a-c przebyte w okresie od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia 25 sierpnia 2006 r. są

zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku pod warunkiem opłacenia składki na Fundusz

Pracy. Przepisy dotyczące trybu opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące

zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego stosuje

się odpowiednio.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm., z wyjątkiem art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. g, który traci moc z dniem 30 kwietnia 2004 r.;

2)

ustawa z dnia 18 września 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół

(Dz. U. Nr 122, poz. 1325 i Nr 154, poz. 1793 oraz z 2002 r. Nr 112, poz. 975 i Nr 241, poz. 2074).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia

1)

art. 138 pkt 5-7, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.;

2)

art. 12 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.;

3)

art. 101 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

§ 1.

Spółdzielnie socjalne mogą tworzyć

1)

osoby bezrobotne, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy;

2)

osoby, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-4, 6 i 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. Nr 122, poz. 1143 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 624 i Nr 99, poz. 1001);

3)

niepełnosprawni, w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych.

§ 2.

Nazwa spółdzielni niezależnie od jej brzmienia musi zawierać oznaczenie „spółdzielnia

socjalna”.

§ 3.

Spółdzielnia socjalna może połączyć się wyłącznie z inną spółdzielnią socjalną.

§ 4.

Spółdzielnia socjalna może podzielić się na podstawie uchwały walnego zgromadzenia,

podjętej zwykłą większością głosów, wyłącznie w ten sposób, że z jej wydzielonej części

zostaje utworzona nowa spółdzielnia socjalna.

§ 5.

Spółdzielnia socjalna przechodzi w stan likwidacji w przypadku, gdy dokonane zmiany

statutu naruszają zasady określone w art. 203b.

§ 6.

Spółdzielnia inwalidów i spółdzielnia niewidomych staje się spółdzielnią socjalną

na podstawie uchwały walnego zgromadzenia, podjętej zwykłą większością głosów. Przepisy

o łączeniu się spółdzielni stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów niezbędnych do utworzenia spółdzielni socjalnej,

mając na względzie ułatwienie procedur rejestracyjnych.

§ 1.

Przedmiotem działalności spółdzielni socjalnej jest prowadzenie wspólnego przedsiębiorstwa

w oparciu o osobistą pracę członków w celu zawodowej i społecznej integracji przez

osoby, o których mowa w art. 203a § 1.

§ 2.

Spółdzielnie socjalne mogą zatrudniać osoby niebędące osobami, o których mowa w art.

203a § 1, przy pracach wymagających szczególnych kwalifikacji, których nie posiadają

członkowie spółdzielni. Liczba tych osób nie może być większa niż jedna na pięciu

członków spółdzielni.

§ 3.

W spółdzielniach socjalnych, w których liczba członków nie przekracza 15, nie powołuje

się rady nadzorczej, zaś jej zadania wykonuje walne zgromadzenie, a prawo kontroli

działalności spółdzielni przysługuje każdemu członkowi.

§ 4.

W spółdzielniach socjalnych całość nadwyżki bilansowej walne zgromadzenie przeznacza

na fundusz zasobowy spółdzielni.

§ 1.

W przypadku likwidacji spółdzielni socjalnej jej majątek pochodzący ze środków publicznych

po zakończeniu postępowania likwidacyjnego zostaje przekazany na Fundusz Pracy.

§ 2.

W razie likwidacji spółdzielni socjalnej utworzonej z udziałem osób, o których mowa

w art. 203a § 1 pkt 3, jej majątek pochodzący ze środków publicznych po zakończeniu

postępowania likwidacyjnego zostaje przekazany na Fundusz Pracy i Państwowy Fundusz

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych proporcjonalnie do wskaźnika niepełnosprawnych

udziałowców i zatrudnionych osób niepełnosprawnych ustalonego odpowiednio na zasadach

określonych w art. 2 pkt 6 i art. 21 ust. 1 i 5 oraz art. 28 ust. 3-6 ustawy z dnia 27 sierpnia

1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

W sprawach nieuregulowanych w art. 203a-203c do spółdzielni socjalnej stosuje się

przepisy ustawy odnoszące się do spółdzielni pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 197

pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art.

214, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.