Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty (DU_2008_351) | PL

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 1 Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1943, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,

rozumie się przez to także członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818) oraz obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

WE w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170).

”

;

2)

art. 5-5c otrzymują brzmienie

„

Art. 5.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą lub

b)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu, odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

c)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a lub c oraz pkt

3-5, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli ponadto

1)

odbyła staż podyplomowy lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz

2)

złożyła z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Państwowy lub Lekarsko-Dentystyczny

Egzamin Państwowy w języku polskim lub w języku, w jakim były prowadzone w polskich

uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim i lekarsko-dentystycznym, jeżeli

ukończyła studia w tym języku.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz w ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

5.

W celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub

Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Państwowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty, na okres nie dłuższy niż 5 lat.

Art. 5a.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez

co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument

potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym

państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

Art. 5b.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,

Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice

Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki

Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju

kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub

Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty

przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej lub Republiki Słowenii potwierdzające,

że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc jak dokumenty wymienione

w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie

i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,

b)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,

c)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,

d)

1 października 2003 r. w Rumunii,

e)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,

Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza

dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do

wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów

wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a

dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki

Włoskiej potwierdzające, że

a)

zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że

posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym

w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne

z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki

Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, albo

5)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty

wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez

nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia

kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej

i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje

wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,

że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej

są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy

odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie

z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3.

Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia

po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem

31 grudnia 1994 r.

Art. 5c.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,

o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić

zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty

wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić

zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub

lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje

tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania

określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

”

;

3)

uchyla się art. 5d i 5e;

4)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, lekarz lub lekarz dentysta przedstawia

okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza wykonywać zawód, odpowiednie

dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań

1)

określonych w art. 5 ust. 1 oraz w ust. 2, a jeżeli tym lekarzem lub lekarzem dentystą

jest osoba, o której mowa w art. 5 ust. 3 i 4 - również dokumenty stwierdzające odbycie

stażu podyplomowego i złożenie Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego z wynikiem pozytywnym, albo

2)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt

2 albo pkt 3, albo

3)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1

albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 5, albo

4)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1.

2.

Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania

1)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać

nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia

oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;

2)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz

że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie

z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego

w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię

lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza;

3)

o którym mowa w art. 5 ust. 2 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej treści

„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca

i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.

3.

W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.

1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,

potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że

nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu

z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają

takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.

4.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4

jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie

przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej

opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych

w Kodeksie pracy.

5.

W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w

zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego

lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo

wydane przez organy właściwe tego państwa.

6.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust.

5 - lekarz, lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której

zamierza odbyć staż podyplomowy, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a lub c oraz pkt 3-5 i w ust. 2 albo w art. 5

ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza

lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b.

7.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu do odbycia stażu adaptacyjnego

lub złożenia testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej - lekarz, lekarz dentysta

przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny

lub złożyć test umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 lub 2, oraz decyzję

właściwego organu w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego lub testu umiejętności.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których

mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza, numer

prawa wykonywania zawodu, adnotacje o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane

dotyczące kwalifikacji lekarza.

9.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od

daty ich wydania.

10.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu

lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty” albo „Ograniczone prawo

wykonywania zawodu lekarza” albo „Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

11.

Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji

równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej

w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania

zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie

został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować

zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych

czynności medycznych;

4)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

5)

inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

12.

Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie

jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.

”

;

5)

w art. 6a

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Właściwy organ zawiadamia wnioskodawcę o otrzymaniu dokumentów w terminie miesiąca

od dnia ich otrzymania. W przypadku stwierdzenia braków formalnych wzywa do ich uzupełnienia.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych

lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony

danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych

informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych

ustaleniach.

”

,

c)

uchyla się ust. 3,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada

lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie

autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące

specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający

wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie

zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

”

;

6)

w art. 7

a)

ust. 1-1b otrzymują brzmienie

„

1.

Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa

rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje

prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na

stałe albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany

a)

przez polską szkołę wyższą lub

b)

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

c)

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom

został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z odrębnymi przepisami

oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

4)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

5)

wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;

6)

odbył staż podyplomowy;

7)

złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Państwowy lub Lekarsko-Dentystyczny

Egzamin Państwowy;

8)

uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi

przepisami.

1a.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej

formie lub odbycia studiów w celu uzyskania stopnia naukowego albo uczestniczenia

w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo wykonywania zawodu

na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 oraz uzyska na podstawie

odrębnych przepisów zgodę ministra właściwego do spraw zdrowia na odbycie określonej

formy kształcenia lub studiów.

1b.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres

szkolenia zawodowego lub trwania studiów, lub prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych

we wskazanym miejscu szkolenia, studiów lub prowadzenia badań.

”

,

b)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje

sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio

wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty

z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie

wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich

członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu

egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.

”

,

c)

uchyla się ust. 8;

7)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych

określonych w art. 2;

2)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty

za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji

egzaminu.

”

;

8)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

1.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,

może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w

konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium

lub programu nauczania, jeżeli

1)

został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

2)

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w zakładzie opieki zdrowotnej,

każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego zakładu i właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

3)

został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczną jednostkę naukową, która informuje

o tym właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może czasowo i okazjonalnie

wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania

zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności

uzyskania wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lub rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich, jeżeli złoży w okręgowej izbie lekarskiej właściwej

ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,

lekarza dentysty, z podaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu jego wykonywania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz

3)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,

i że wykonuje zawód lekarza, oraz

4)

dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,

w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, dokumenty określone w ust. 2 pkt

2-4 przedstawia właściwej okręgowej radzie lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku

istotnej zmiany zawartych w nim informacji.

5.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo

i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez właściwą okręgową radę lekarską.

6.

Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej

i zawiera następujące dane

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

tytuł zawodowy;

3)

imiona i nazwisko;

4)

płeć;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce urodzenia;

7)

obywatelstwo;

8)

numer dokumentu tożsamości;

9)

nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza

w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;

10)

posiadane specjalizacje;

11)

miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego

i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

ich określenie jest możliwe;

12)

datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego

obowiązku złożenia oświadczenia;

13)

adres do korespondencji.

7.

Okręgowa rada lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym

mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu

przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.

2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień

w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

8.

Okręgowa rada lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo

i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych

organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo

do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód

w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.

9.

Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

10.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,

urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 50b ust. 3.

11.

Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 54 i 56.

12.

Okręgowa rada lekarska każdorazowo może ocenić tymczasowy i okazjonalny charakter

wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość, regularność i ciągłość.

13.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych

albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

14.

Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 29 i 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 30, poz. 158, z późn. zm..

”

;

9)

po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu

„

Art. 9a.

W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9

ust. 2-12, okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska mogą wymagać od lekarza

lub lekarza dentysty przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących

informacji

1)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub

podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje

w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację

lekarza, lekarza dentysty;

2)

nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w

państwie członkowskim siedziby;

3)

wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz

dentysta jest zarejestrowany;

4)

tytułu zawodowego;

5)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu

podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;

6)

szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub

zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.

”

;

10)

w art. 15

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Lekarski Egzamin Państwowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Państwowy organizuje

i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, działające przy ministrze właściwym do

spraw zdrowia, zwane dalej „CEM”, we współpracy z właściwym wojewodą.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego

przez absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-dentystycznych będących obywatelami

polskimi, zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, a w przypadku osób będących

obywatelami innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

zamierzających odbywać staż na obszarze tego województwa, jest zadaniem marszałka

województwa z zakresu administracji rządowej.

”

;

11)

w art. 16

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1o w brzmieniu

„

1a.

Lekarz może odbywać specjalizację na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu

pracy, zawartej z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację na czas określony,

w celu doskonalenia zawodowego, obejmującego realizację programu specjalizacji, zwaną

dalej „rezydenturą”.

1b.

Lekarz może również odbywać specjalizację w ramach

1)

umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania specjalizacji

z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację;

2)

płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania określonej

specjalizacji na podstawie odrębnych przepisów;

3)

poszerzenia zajęć programowych dziennych studiów doktoranckich o program specjalizacji

zgodny z kierunkiem tych studiów i udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego,

a po ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w pkt 1, 2, 4 lub 5;

4)

umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony z jednostką organizacyjną inną niż określona

w art. 19 ust. 1, zapewniającą realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu odpowiedniej specjalizacji,

w liczbie określonej w tym programie, nie mniej niż 3 dyżury w miesiącu, i w ramach

płatnych urlopów szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania

pozostałej części programu specjalizacji w jednostce organizacyjnej prowadzącej specjalizację

lub odpowiednio prowadzącej staż kierunkowy;

5)

umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z jednostką organizacyjną

prowadzącą specjalizację; jednostka organizacyjna prowadząca specjalizację nie pobiera

od lekarza opłat za to szkolenie.

1c.

Rezydentury są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw zdrowia.

1d.

Lekarz w czasie trwania danej specjalizacji może odbywać tylko jedną specjalizację.

1e.

Liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy, którzy mogą rozpocząć specjalizację

w poszczególnych dziedzinach medycyny na obszarze województwa w danym postępowaniu

kwalifikacyjnym, w tym liczbę rezydentur, minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza

na 21 dni przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego, w oparciu o informację

dotyczącą liczby wszystkich wolnych miejsc szkoleniowych przekazaną przez wojewódzkie

centra zdrowia publicznego.

1f.

Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając dostępność świadczeń zdrowotnych

w danej dziedzinie medycyny na obszarze województwa lub kraju, po zasięgnięciu opinii

właściwego konsultanta wojewódzkiego, może ustalić liczbę miejsc szkoleniowych w danej

dziedzinie medycyny mniejszą od liczby miejsc wynikającej z informacji przekazanych

przez wojewódzkie centra zdrowia publicznego.

1g.

Minister właściwy do spraw zdrowia w ramach liczby miejsc, o których mowa w ust. 1e,

ustala liczbę miejsc szkoleniowych zgodnie z terminami postępowania kwalifikacyjnego

w określonych specjalnościach w skali kraju oraz w poszczególnych województwach dla

lekarzy, którzy będą mogli odbywać specjalizację w ramach rezydentury.

1h.

Lekarz, który odbywa specjalizację w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie

miesięczne ustalane corocznie przez ministra właściwego do spraw zdrowia do dnia 30

marca roku poprzedzającego rok, w którym lekarz rozpoczyna lub odbywa specjalizację,

na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez

wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

1i.

Lekarz cudzoziemiec zamierzający wykonywać lub wykonujący zawód na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wyłącznie w celu odbycia szkolenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego,

posiadający wizę pobytową lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, po uzyskaniu

zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może odbywać specjalizację na zasadach

określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych

i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi oraz o zasadach odpłatności

za te studia i szkolenia.

1j.

Lekarz obywatel państwa innego niż Rzeczpospolita Polska posiadający prawo wykonywania

zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przystępuje do postępowania kwalifikacyjnego

do specjalizacji lekarskich na zasadach obowiązujących obywateli polskich.

1k.

Państwowy Egzamin Specjalizacyjny organizuje CEM.

1l.

Państwowy Egzamin Specjalizacyjny przeprowadza Państwowa Komisja Egzaminacyjna, której

przewodniczącego i członków powołuje i odwołuje Dyrektor CEM.

1m.

W skład Państwowej Komisji Egzaminacyjnej mogą wchodzić lekarze specjaliści w dziedzinie

medycyny objętej Państwowym Egzaminem Specjalizacyjnym lub, w uzasadnionych przypadkach,

w pokrewnej dziedzinie medycyny, a w szczególności

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele właściwych towarzystw naukowych dla dziedziny medycyny

objętej egzaminem państwowym;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej lub przedstawiciele okręgowej

rady lekarskiej;

4)

przedstawiciel lub przedstawiciele uczelni medycznych lub uczelni prowadzących działalność

dydaktyczną i badawczą w zakresie nauk medycznych, Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego lub medycznych jednostek badawczo-rozwojowych.

1n.

W skład Państwowej Komisji Egzaminacyjnej nie może być powołana osoba, która jest

małżonkiem lub krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie lekarza, który

składa egzamin.

1o.

Członkowi Państwowej Komisji Egzaminacyjnej przysługuje zwolnienie od pracy zawodowej

na czas wykonywania zadań w tej komisji i wynagrodzenie za udział w posiedzeniu komisji

oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

i Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, określa, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz specjalności lekarskich i lekarsko-dentystycznych,

2)

ramowe programy specjalizacji,

3)

warunki, jakim powinny odpowiadać jednostki organizacyjne prowadzące szkolenie specjalizacyjne,

4)

sposób, czas i szczegółowy tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

5)

sposób i tryb składania Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego,

6)

sposób powoływania i odwoływania przewodniczącego i członków Państwowej Komisji Egzaminacyjnej

oraz wysokość ich wynagrodzenia,

7)

warunki i tryb uznawania tytułu specjalisty uzyskanego za granicą,

8)

warunki i tryb uznawania programu szkolenia odbytego w kraju lub za granicą za równoważny

w całości albo w części ze zrealizowaniem obowiązującego programu szkolenia w danej

specjalizacji,

9)

szczegółowy tryb finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego w trybie rezydentury

- uwzględniając konieczność prawidłowego przebiegu szkolenia specjalizacyjnego i składania

państwowego egzaminu specjalizacyjnego oraz koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane organizatorom kształcenia na podstawie umów zawartych między ministrem

właściwym do spraw zdrowia a podmiotem uprawnionym do szkolenia specjalizacyjnego.

”

;

12)

art. 16a otrzymuje brzmienie

„

Art. 16a.

1.

Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.

3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do

wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec

na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe

organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii,

Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,

c)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia

do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany

przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym

mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,

g)

1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,

Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,

j)

27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,

k)

21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

4)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

5)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.

w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,

o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje

lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w

ust. 3;

6)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.

20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej

został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi

określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne

z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

”

;

13)

po art. 16a dodaje się art. 16b w brzmieniu

„

Art. 16b.

1.

W przypadku

1)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,

albo

2)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,

o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego

przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne

i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium

tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo

niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,

że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,

uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie

kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło

uzyskane doświadczenie zawodowe

- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych

przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

”

;

14)

w art. 17

a)

ust. 11 otrzymuje brzmienie

„

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać program szkolenia odbytego w kraju albo

za granicą za równoważny z programem, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.

”

,

b)

w ust. 13 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

szczegółowe warunki i tryb uznawania szkoleń odbytych w kraju lub za granicą,

”

,

c)

ust. 14 otrzymuje brzmienie

„

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia,

wykaz umiejętności uprawniających do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium uwzględniając odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności

w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

”

;

15)

w art. 20b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.

”

;

16)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

2.

Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza wykonującego

zawód w zakładzie opieki zdrowotnej określają odrębne przepisy.

3.

Lekarz udostępnia dokumentację medyczną

1)

pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta,

a w razie śmierci pacjenta - osobie upoważnionej przez pacjenta do uzyskiwania dokumentacji

w przypadku jego zgonu;

2)

innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu świadczeń zdrowotnych;

3)

podmiotom i organom uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Dokumentacja medyczna jest udostępniana

1)

do wglądu;

2)

w formie wypisów, odpisów lub kopii;

3)

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, przez wydanie oryginału za pokwitowaniem

odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, jeżeli uprawniony podmiot lub organ

żąda udostępnienia oryginałów dokumentacji.

5.

Za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w ust. 3 pkt 2 lekarz może

pobierać opłatę, z zastrzeżeniem art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

6.

Maksymalna wysokość opłaty za

1)

jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,0015

przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca

po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych;

2)

jedną stronę kopii dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,00015 przeciętnego

wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1;

3)

sporządzenie wyciągu, odpisu lub kopii dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku

danych, jeżeli lekarz prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej - nie

może przekraczać 0,001 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1.

7.

Dokumentację medyczną przechowuje się przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym sporządzono ostatni wpis o udzielonych świadczeniach zdrowotnych, z wyjątkiem

dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub

zatrucia, którą przechowuje się przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym nastąpił zgon.

8.

Po upływie okresów wymienionych w ust. 7 dokumentację medyczną niszczy się w sposób

uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji medycznej, sposób

jej prowadzenia i przechowywania oraz szczegółowe warunki jej udostępniania, uwzględniając

konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do dokumentacji medycznej, rzetelnego

jej prowadzenia oraz ochrony danych i informacji dotyczących stanu zdrowia.

”

;

17)

w art. 50

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Lekarz może wykonywać indywidualną praktykę lekarską, indywidualną praktykę lekarską

wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania, po uzyskaniu wpisu

odpowiednio do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych

praktyk lekarskich, prowadzonego przez okręgową radę lekarską właściwą ze względu

na miejsce wykonywania praktyki.

”

,

b)

uchyla się ust. 3.

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 2 Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 8,

art. 16 ust. 2 oraz art. 41 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do

czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 7a, art. 16

ust. 2 oraz art. 41 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 3 Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 5 Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez polską szkołę wyższą lub

b)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu, odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

c)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1. Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a lub c oraz pkt

3-5, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli ponadto

1)

odbyła staż podyplomowy lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz

2)

złożyła z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Państwowy lub Lekarsko-Dentystyczny

Egzamin Państwowy w języku polskim lub w języku, w jakim były prowadzone w polskich

uczelniach medycznych studia na kierunku lekarskim i lekarsko-dentystycznym, jeżeli

ukończyła studia w tym języku.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz w ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

5.

W celu odbycia stażu podyplomowego i złożenia Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub

Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Państwowego okręgowa rada lekarska przyznaje ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza albo ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty, na okres nie dłuższy niż 5 lat.

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 5a Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez

co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument

potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym

państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

Dz.U. 2008 nr 58 poz. 351 inForce

Art. 5b Ustawa z dnia 12 marca 2008 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i dentysty Open official source