Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ustawa reguluje

1)

zasady wspólnego dochodzenia roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych dłużników będących

a)

przedsiębiorcami,

b)

osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, których niewypłacalność

powstała wskutek wyjątkowych i niezależnych od nich okoliczności;

2)

skutki ogłoszenia upadłości;

3)

zasady postępowania naprawczego wobec przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością.

”

;

2)

w części trzeciej dodaje się tytuł V w brzmieniu

„

Tytuł V.

Postępowanie upadłościowe wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej

Art. 491

Przepisy niniejszego tytułu stosuje się wobec osób fizycznych, do których nie mają

zastosowania przepisy działu II tytułu I części pierwszej.

Art. 491

1.

W sprawach objętych przepisami niniejszego tytułu postępowanie upadłościowe prowadzi

się według stosowanych odpowiednio przepisów o postępowaniu upadłościowym obejmującym

likwidację majątku upadłego, z tym że nie stosuje się przepisów art. 20, art. 21,

art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 44-50, art. 53, art. 55-56 i art. 307 ust. 1.

2.

Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić tylko dłużnik.

3.

Obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości dokonuje się przez ogłoszenie w

budynku sądowym oraz zamieszczenie w co najmniej jednym dzienniku o zasięgu krajowym.

4.

Sąd niezwłocznie zwraca się do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla dłużnika

o udzielenie informacji, czy dłużnik w ciągu ostatnich pięciu lat przed złożeniem

wniosku o ogłoszenie upadłości zgłaszał fakt dokonania czynności prawnych podlegających

opodatkowaniu, oraz zasięga informacji w Krajowym Rejestrze Sądowym, czy dłużnik jest

wspólnikiem spółek handlowych.

5.

Sędzia-komisarz może zezwolić, żeby likwidację masy upadłości prowadził upadły pod

nadzorem syndyka.

6.

Do zobowiązań upadłego powstałych po prawomocnym ustaleniu planu spłaty nie stosuje

się art. 146 ust. 4.

Art. 491

1.

Sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli niewypłacalność dłużnika nie powstała

wskutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności, w szczególności w przypadku

gdy dłużnik zaciągnął zobowiązanie będąc niewypłacalnym, albo do rozwiązania stosunku

pracy dłużnika doszło z przyczyn leżących po stronie pracownika lub za jego zgodą.

2.

Sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w stosunku do dłużnika w okresie

dziesięciu lat przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości

1)

prowadzono postępowanie upadłościowe lub inne postępowanie, w którym umorzono całość

lub część jego zobowiązań albo w którym zawarto układ, lub

2)

prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym nie zaspokojono wszystkich wierzycieli,

a dłużnik po zakończeniu lub umorzeniu postępowania zobowiązań swych nie wykonał,

lub

3)

prowadzono postępowanie upadłościowe według przepisów tytułu niniejszego, jeżeli postępowanie

to zostało umorzone z innych przyczyn niż na wniosek wszystkich wierzycieli, lub

4)

czynność prawna dłużnika została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Art. 491

Jeżeli upadły nie wskaże i nie wyda syndykowi całego majątku albo niezbędnych dokumentów

lub w inny sposób nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, sąd umarza postępowanie.

Art. 491

Wątpliwości co do tego, które z przedmiotów należących do upadłego wchodzą w skład

masy upadłości, rozstrzyga sędzia-komisarz na wniosek syndyka lub upadłego. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

Art. 491

1.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzi lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny, w którym

zamieszkuje upadły, z sumy uzyskanej z jego sprzedaży wydziela się upadłemu kwotę

odpowiadającą przeciętnemu czynszowi najmu lokalu mieszkalnego za okres dwunastu miesięcy.

2.

Kwotę, o której mowa w ust. 1, na wniosek syndyka, określa sędzia-komisarz, biorąc

pod uwagę potrzeby mieszkaniowe upadłego, w tym liczbę osób pozostających z upadłym

we wspólnym gospodarstwie domowym. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje

zażalenie.

3.

Sędzia-komisarz może przyznać upadłemu zaliczkę na poczet kwoty, o której mowa w ust.

1.

Art. 491

1.

Po sporządzeniu ostatecznego planu podziału, nie wcześniej jednak niż po opuszczeniu

przez upadłego domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art.

491

2.

O ustaleniu planu spłaty wierzycieli upadłego sąd orzeka na wniosek upadłego, po przeprowadzeniu

rozprawy, o której terminie zawiadamia wszystkich wierzycieli.

3.

Sąd nie jest związany wnioskiem upadłego co do treści planu spłaty wierzycieli i może

ustalić warunki spłaty bardziej korzystne dla wierzycieli, jeżeli zażąda tego wierzyciel.

Przepis art. 370 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje

zażalenie.

5.

Ustalenie planu spłaty wierzycieli nie narusza praw wierzyciela wobec poręczyciela

upadłego oraz współdłużnika upadłego ani praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu

rejestrowego oraz hipoteki morskiej, jeśli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej.

Art. 491

Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o ustaleniu planu spłaty wierzycieli powołanie

syndyka wygasa z mocy prawa.

Art. 491

1.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły nie może dokonywać czynności

prawnych przekraczających granice zwykłego zarządu.

2.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły może zaciągać zobowiązania niezbędne

dla utrzymania swojego i osób, w stosunku do których ciąży na nim ustawowy obowiązek

dostarczania środków utrzymania, z wyjątkiem jednak zakupów na raty lub zakupów z

odroczoną płatnością.

3.

Upadły jest obowiązany składać sądowi corocznie, do końca kwietnia, sprawozdanie z

wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje

osiągnięte przychody, spłacone kwoty oraz nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej

dwukrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach.

Do sprawozdania upadły dołącza kopię rocznego zeznania podatkowego.

Art. 491

1.

Jeżeli upadły z powodu przemijającej przeszkody nie może wywiązać się z obowiązków

określonych w planie spłaty wierzycieli, sąd na jego wniosek, po wysłuchaniu wierzycieli,

może zmienić plan spłaty wierzycieli w ten sposób, że przedłuży termin spłaty lub

zmieni wysokość poszczególnych płatności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Łączny okres, o który można przedłużyć termin spłaty wierzytelności, nie może przekroczyć

dwóch lat.

2.

W razie istotnej poprawy sytuacji majątkowej upadłego w okresie wykonywania planu

spłaty wierzycieli, wynikającej z innych przyczyn niż zwiększenie się wynagrodzenia

za pracę lub dochodów uzyskiwanych z osobiście wykonywanej przez upadłego działalności

zarobkowej, każdy z wierzycieli może wystąpić z wnioskiem o zmianę planu spłaty wierzycieli

przez podwyższenie kwot przypadających wierzycielom. O zmianie planu spłaty wierzycieli

orzeka sąd po przeprowadzeniu rozprawy, o której zawiadamia się upadłego i wierzycieli

objętych planem spłaty. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Art. 491

1.

W razie niewykonywania przez upadłego obowiązków ustalonych w planie spłaty wierzycieli

sąd na wniosek wierzyciela, po przeprowadzeniu rozprawy, o której zawiadamia się upadłego

i wierzycieli objętych planem spłaty, uchyla plan spłaty wierzycieli oraz umarza postępowanie

upadłościowe. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także wtedy, gdy upadły w sprawozdaniu z wykonania planu

spłaty wierzycieli zataił swoje przychody lub w okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli

dokonywał czynności przekraczających granice zwykłego zarządu, lub gdy okaże się,

że upadły ukrywał majątek bądź czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana

za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Art. 491

1.

Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli sąd

wydaje postanowienie o umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań upadłego objętych planem

spłaty oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego.

2.

Umarzając zobowiązania upadłego sąd wymienia wierzyciela, tytuł i sumę zobowiązania,

podlegającego umorzeniu.

3.

Umorzenie zobowiązań nie dotyczy zobowiązań upadłego, obejmujących świadczenia okresowe,

których tytuł prawny nie wygasł, oraz zobowiązań powstałych po ogłoszeniu upadłości.

4.

O umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań upadłego oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego

sąd orzeka na wniosek upadłego, po przeprowadzeniu rozprawy, o której terminie zawiadamia

wszystkich wierzycieli objętych planem spłaty wierzycieli. Na postanowienie sądu przysługuje

zażalenie.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398, z późn. zm. w art. 75 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

wniosku o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przepisy niniejszego tytułu stosuje się wobec osób fizycznych, do których nie mają

zastosowania przepisy działu II tytułu I części pierwszej.

1.

Jeżeli upadły z powodu przemijającej przeszkody nie może wywiązać się z obowiązków

określonych w planie spłaty wierzycieli, sąd na jego wniosek, po wysłuchaniu wierzycieli,

może zmienić plan spłaty wierzycieli w ten sposób, że przedłuży termin spłaty lub

zmieni wysokość poszczególnych płatności. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Łączny okres, o który można przedłużyć termin spłaty wierzytelności, nie może przekroczyć

dwóch lat.

2.

W razie istotnej poprawy sytuacji majątkowej upadłego w okresie wykonywania planu

spłaty wierzycieli, wynikającej z innych przyczyn niż zwiększenie się wynagrodzenia

za pracę lub dochodów uzyskiwanych z osobiście wykonywanej przez upadłego działalności

zarobkowej, każdy z wierzycieli może wystąpić z wnioskiem o zmianę planu spłaty wierzycieli

przez podwyższenie kwot przypadających wierzycielom. O zmianie planu spłaty wierzycieli

orzeka sąd po przeprowadzeniu rozprawy, o której zawiadamia się upadłego i wierzycieli

objętych planem spłaty. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

1.

W razie niewykonywania przez upadłego obowiązków ustalonych w planie spłaty wierzycieli

sąd na wniosek wierzyciela, po przeprowadzeniu rozprawy, o której zawiadamia się upadłego

i wierzycieli objętych planem spłaty, uchyla plan spłaty wierzycieli oraz umarza postępowanie

upadłościowe. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także wtedy, gdy upadły w sprawozdaniu z wykonania planu

spłaty wierzycieli zataił swoje przychody lub w okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli

dokonywał czynności przekraczających granice zwykłego zarządu, lub gdy okaże się,

że upadły ukrywał majątek bądź czynność prawna upadłego została prawomocnie uznana

za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.

1.

Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli sąd

wydaje postanowienie o umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań upadłego objętych planem

spłaty oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego.

2.

Umarzając zobowiązania upadłego sąd wymienia wierzyciela, tytuł i sumę zobowiązania,

podlegającego umorzeniu.

3.

Umorzenie zobowiązań nie dotyczy zobowiązań upadłego, obejmujących świadczenia okresowe,

których tytuł prawny nie wygasł, oraz zobowiązań powstałych po ogłoszeniu upadłości.

4.

O umorzeniu niezaspokojonych zobowiązań upadłego oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego

sąd orzeka na wniosek upadłego, po przeprowadzeniu rozprawy, o której terminie zawiadamia

wszystkich wierzycieli objętych planem spłaty wierzycieli. Na postanowienie sądu przysługuje

zażalenie.

1.

W sprawach objętych przepisami niniejszego tytułu postępowanie upadłościowe prowadzi

się według stosowanych odpowiednio przepisów o postępowaniu upadłościowym obejmującym

likwidację majątku upadłego, z tym że nie stosuje się przepisów art. 20, art. 21,

art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 44-50, art. 53, art. 55-56 i art. 307 ust. 1.

2.

Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić tylko dłużnik.

3.

Obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości dokonuje się przez ogłoszenie w

budynku sądowym oraz zamieszczenie w co najmniej jednym dzienniku o zasięgu krajowym.

4.

Sąd niezwłocznie zwraca się do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla dłużnika

o udzielenie informacji, czy dłużnik w ciągu ostatnich pięciu lat przed złożeniem

wniosku o ogłoszenie upadłości zgłaszał fakt dokonania czynności prawnych podlegających

opodatkowaniu, oraz zasięga informacji w Krajowym Rejestrze Sądowym, czy dłużnik jest

wspólnikiem spółek handlowych.

5.

Sędzia-komisarz może zezwolić, żeby likwidację masy upadłości prowadził upadły pod

nadzorem syndyka.

6.

Do zobowiązań upadłego powstałych po prawomocnym ustaleniu planu spłaty nie stosuje

się art. 146 ust. 4.

1.

Sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli niewypłacalność dłużnika nie powstała

wskutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności, w szczególności w przypadku

gdy dłużnik zaciągnął zobowiązanie będąc niewypłacalnym, albo do rozwiązania stosunku

pracy dłużnika doszło z przyczyn leżących po stronie pracownika lub za jego zgodą.

2.

Sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w stosunku do dłużnika w okresie

dziesięciu lat przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości

1)

prowadzono postępowanie upadłościowe lub inne postępowanie, w którym umorzono całość

lub część jego zobowiązań albo w którym zawarto układ, lub

2)

prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym nie zaspokojono wszystkich wierzycieli,

a dłużnik po zakończeniu lub umorzeniu postępowania zobowiązań swych nie wykonał,

lub

3)

prowadzono postępowanie upadłościowe według przepisów tytułu niniejszego, jeżeli postępowanie

to zostało umorzone z innych przyczyn niż na wniosek wszystkich wierzycieli, lub

4)

czynność prawna dłużnika została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Jeżeli upadły nie wskaże i nie wyda syndykowi całego majątku albo niezbędnych dokumentów

lub w inny sposób nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, sąd umarza postępowanie.

Wątpliwości co do tego, które z przedmiotów należących do upadłego wchodzą w skład

masy upadłości, rozstrzyga sędzia-komisarz na wniosek syndyka lub upadłego. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzi lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny, w którym

zamieszkuje upadły, z sumy uzyskanej z jego sprzedaży wydziela się upadłemu kwotę

odpowiadającą przeciętnemu czynszowi najmu lokalu mieszkalnego za okres dwunastu miesięcy.

2.

Kwotę, o której mowa w ust. 1, na wniosek syndyka, określa sędzia-komisarz, biorąc

pod uwagę potrzeby mieszkaniowe upadłego, w tym liczbę osób pozostających z upadłym

we wspólnym gospodarstwie domowym. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje

zażalenie.

3.

Sędzia-komisarz może przyznać upadłemu zaliczkę na poczet kwoty, o której mowa w ust.

1.

1.

Po sporządzeniu ostatecznego planu podziału, nie wcześniej jednak niż po opuszczeniu

przez upadłego domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art.

491

2.

O ustaleniu planu spłaty wierzycieli upadłego sąd orzeka na wniosek upadłego, po przeprowadzeniu

rozprawy, o której terminie zawiadamia wszystkich wierzycieli.

3.

Sąd nie jest związany wnioskiem upadłego co do treści planu spłaty wierzycieli i może

ustalić warunki spłaty bardziej korzystne dla wierzycieli, jeżeli zażąda tego wierzyciel.

Przepis art. 370 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli przysługuje

zażalenie.

5.

Ustalenie planu spłaty wierzycieli nie narusza praw wierzyciela wobec poręczyciela

upadłego oraz współdłużnika upadłego ani praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu

rejestrowego oraz hipoteki morskiej, jeśli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej.

Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o ustaleniu planu spłaty wierzycieli powołanie

syndyka wygasa z mocy prawa.

1.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły nie może dokonywać czynności

prawnych przekraczających granice zwykłego zarządu.

2.

W okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli upadły może zaciągać zobowiązania niezbędne

dla utrzymania swojego i osób, w stosunku do których ciąży na nim ustawowy obowiązek

dostarczania środków utrzymania, z wyjątkiem jednak zakupów na raty lub zakupów z

odroczoną płatnością.

3.

Upadły jest obowiązany składać sądowi corocznie, do końca kwietnia, sprawozdanie z

wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy, w którym wykazuje

osiągnięte przychody, spłacone kwoty oraz nabyte składniki majątkowe o wartości przekraczającej

dwukrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach.

Do sprawozdania upadły dołącza kopię rocznego zeznania podatkowego.