Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

Powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu

małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu

tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie

właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie

ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.

”

;

2)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 48, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie

lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

”

;

3)

w art. 130

a)

uchyla się § 3 i 4;

b)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy obowiązek uiszczenia opłaty stosunkowej powstał

na skutek sprawdzenia przez sąd wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu lub

zaskarżenia.

”

;

4)

w art. 235 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 i 3 w brzmieniu

„

§ 2.

Jeżeli charakter dowodu się temu nie sprzeciwia, sąd orzekający może postanowić, że

jego przeprowadzenie nastąpi przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających dokonanie

tej czynności na odległość. Sąd orzekający przeprowadza dowód w obecności sądu wezwanego

lub referendarza sądowego w tym sądzie.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków

technicznych umożliwiających przeprowadzenie dowodu na odległość, sposób korzystania

z tego rodzaju urządzeń i środków, jak również sposób przechowywania, odtwarzania

i kopiowania zapisów dokonanych podczas jego przeprowadzenia, mając na względzie konieczność

właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego

zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.

”

;

5)

w art. 398

„

§ 1.

Na orzeczenie referendarza sądowego co do istoty sprawy, orzeczenie kończące postępowanie,

orzeczenia, o których mowa w art. 394 § 1 pkt 1, 2, 4

§ 2.

W razie wniesienia skargi orzeczenie referendarza sądowego traci moc, z wyjątkiem

orzeczenia o nadaniu klauzuli wykonalności i orzeczeń o stwierdzeniu wykonalności

europejskiego nakazu zapłaty i o wydaniu zaświadczenia, o którym mowa w art. 795

”

;

6)

w art. 403

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku,

dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych

lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

”

,

b)

uchyla się § 3;

7)

w art. 412 uchyla się § 3;

8)

w art. 424

„

§ 3.

Jeżeli w chwili orzekania sprawa ze względu na osobę nie podlegała orzecznictwu sądów

polskich albo w sprawie droga sądowa była niedopuszczalna, Sąd Najwyższy - stwierdzając

niezgodność orzeczenia z prawem - uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie sądu

pierwszej instancji i odrzuca pozew albo umarza postępowanie.

”

;

9)

art. 479

„

Art. 479

W sprawach gospodarczych rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu, przepisy

o innych postępowaniach odrębnych stosuje się w zakresie, w którym nie są one sprzeczne

z przepisami tego działu. Nie dotyczy to spraw gospodarczych rozpoznawanych w europejskim

postępowaniu nakazowym albo europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.

”

;

10)

uchyla się art. 479

11)

w art. 479

„

§ 3.

W razie niezłożenia odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji

wraz z dowodem doręczenia albo wysłania go pozwanemu przesyłką poleconą, stosuje się

przepis art. 130.

”

;

12)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII dodaje się dział VII w brzmieniu

„

Dział VII

Europejskie postępowania w sprawach transgranicznych

Rozdział 1.

Europejskie postępowanie nakazowe

Art. 505

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu nakazowym, jeżeli są spełnione warunki

określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

W sprawie rozpoznawanej według przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się przepisów

o innych postępowaniach odrębnych.

Art. 505

§ 1.

Europejskie postępowanie nakazowe należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Europejski nakaz zapłaty może wydać także referendarz sądowy.

§ 3.

Referendarz sądowy może wydawać zarządzenia.

Art. 505

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym.

Art. 505

§ 1.

Jeżeli europejski nakaz zapłaty, zgodnie z przepisami odrębnymi, może zostać wydany

tylko co do części roszczenia i powód wyraża na to zgodę, sprawę co do pozostałej

części roszczenia sąd rozpoznaje we właściwym trybie. W przypadkach wskazanych w ustawie

sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o postępowaniach odrębnych, z wyłączeniem przepisów

o postępowaniu nakazowym i upominawczym.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o

postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, przewodniczący wyznacza termin, w

którym powód jest obowiązany w piśmie procesowym podać wszystkie twierdzenia oraz

dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania,

chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że

potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

Art. 505

§ 1.

W razie wniesienia sprzeciwu zgodnie z przepisami odrębnymi, europejski nakaz zapłaty

traci moc, a sąd rozpoznaje sprawę we właściwym trybie. W przypadkach wskazanych w

ustawie sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o postępowaniach odrębnych, z wyłączeniem

przepisów o postępowaniu nakazowym i upominawczym.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o

postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, przewodniczący, zawiadamiając powoda

o wniesieniu sprzeciwu, wyznacza termin, w którym powód obowiązany jest w piśmie procesowym

podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania

ich w toku postępowania, chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie

nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

§ 3.

Doręczając odpis pisma, o którym mowa w § 2, przewodniczący wyznacza termin, w którym

pozwany jest obowiązany w piśmie procesowym podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz

dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania,

chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że

potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

§ 4.

Jeżeli powód zgodnie z przepisami odrębnymi zażądał zakończenia postępowania na wypadek

wniesienia sprzeciwu, sąd umarza postępowanie, orzekając o kosztach jak przy cofnięciu

pozwu.

Art. 505

§ 1.

W razie stwierdzenia, że istnieje określona w przepisach odrębnych podstawa do uchylenia

europejskiego nakazu zapłaty, na wniosek pozwanego sąd, który go wydał, a w przypadku

nakazu wydanego przez referendarza sądowego - sąd, przed którym wytoczono powództwo,

uchyla nakaz zapłaty.

§ 2.

Wniosek powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego i wskazywać okoliczności

uzasadniające uchylenie europejskiego nakazu zapłaty.

§ 3.

Przed uchyleniem europejskiego nakazu zapłaty sąd wysłucha powoda na posiedzeniu lub

zażąda od niego oświadczenia na piśmie.

§ 4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie uchylenia europejskiego nakazu zapłaty przysługuje

zażalenie.

Rozdział 2.

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

Art. 505

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, jeżeli

spełnione są warunki określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

W sprawie rozpoznawanej według przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się przepisów

o innych postępowaniach odrębnych.

Art. 505

§ 1.

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń należy do właściwości sądów rejonowych

i okręgowych.

§ 2.

Referendarz sądowy może wydawać zarządzenia.

Art. 505

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym. Sąd może wyznaczyć rozprawę

w przypadkach wskazanych w przepisach odrębnych.

Art. 505

Jeżeli przepisy odrębne przewidują, że pozew powinien zostać zwrócony, sąd wydaje

postanowienie.

Art. 505

§ 1.

Świadek składa zeznanie na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. W takim przypadku świadek

składa przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia. Świadek obowiązany jest

złożyć tekst zeznania w sądzie w terminie wyznaczonym przez sąd. Przepisy art. 165

§ 2, art. 274 § 1 i art. 276 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Przesłuchanie strony następuje na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. Przepisu art.

303 nie stosuje się.

Art. 505

Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym wiąże sąd od chwili podpisania sentencji. Sąd

z urzędu doręcza wyrok obu stronom z pouczeniem o przysługujących im środkach zaskarżenia.

Art. 505

§ 1.

Przepisy art. 505

§ 2.

Uchylając zaskarżony wyrok, sąd drugiej instancji przekazuje sprawę do rozpoznania

z wyłączeniem przepisów o postępowaniach odrębnych.

”

;

13)

po art. 598

„

Art. 598

§ 1.

Dla przymusowego odebrania, zgodnie z art. 598

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w art. 598

”

;

14)

art. 734 otrzymuje brzmienie

„

Art. 734.

Do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie

sprawy w pierwszej instancji. Jeżeli nie można ustalić takiego sądu, właściwy jest

sąd, w którego okręgu ma być wykonane postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, a

z braku tej podstawy lub w przypadku, w którym postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia

miałoby być wykonane w okręgach różnych sądów - sąd rejonowy dla m. st. Warszawy.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia zgłoszony w toku postępowania rozpoznaje sąd tej

instancji, w której toczy się postępowanie, z wyjątkiem przypadku, gdy sądem tym jest

Sąd Najwyższy. Wtedy o zabezpieczeniu orzeka sąd pierwszej instancji.

”

;

15)

w art. 795

„

§ 2.

Na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego

wierzycielowi przysługuje zażalenie. Odpisu zażalenia nie doręcza się dłużnikowi.

”

;

16)

w części trzeciej w tytule I po dziale IIa dodaje się działy llb i IIc w brzmieniu

„

Dział IIb.

Stwierdzenie wykonalności europejskiego nakazu zapłaty

Art. 795

§ 1.

Sąd, który wydał europejski nakaz zapłaty, stwierdza z urzędu jego wykonalność, jeżeli

zostały spełnione warunki określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

Postanowienie może wydać także referendarz sądowy.

Art. 795

Na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia wykonalności przysługuje zażalenie.

Dział IIc.

Zaświadczenie dotyczące orzeczenia wydanego w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych

roszczeń

Art. 795

§ 1.

Sąd, który wydał orzeczenie w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń,

wydaje na wniosek wierzyciela zaświadczenie określone w przepisach odrębnych, jeżeli

spełnione są warunki określone w tych przepisach.

§ 2.

Postanowienie może wydać także referendarz sądowy.

Art. 795

Na postanowienie w przedmiocie wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie.

”

;

17)

w art. 820

„

§ 1.

W przypadku egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego w postaci zaopatrzonego

w klauzulę wykonalności tytułu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 1153

”

;

18)

art. 840

„

Art. 840

Jeżeli podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy w postaci zaopatrzonego w klauzulę

wykonalności orzeczenia sądu, o którym mowa w art. 1153

”

;

19)

uchyla się art. 1096 i skreśla się poprzedzające go wyrazy „Przepis wstępny”;

20)

art. 1097 i 1098 otrzymują brzmienie

„

Art. 1097.

§ 1.

Jurysdykcja krajowa istniejąca w chwili wszczęcia postępowania trwa nadal, choćby

jej podstawy odpadły w toku postępowania.

§ 2.

Sąd nie może uznać, że brak jest jurysdykcji krajowej, jeżeli jej podstawy powstały

w toku postępowania.

Art. 1098.

§ 1.

Jeżeli sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisła przed sądem

państwa obcego wcześniej niż przed sądem polskim, sąd polski zawiesza postępowanie.

Sąd nie zawiesza jednak postępowania, jeżeli orzeczenie, które ma wydać sąd państwa

obcego, nie będzie spełniało przesłanek jego uznania w Rzeczypospolitej Polskiej lub

nie można oczekiwać, że postępowanie przed sądem państwa obcego zostanie prawomocnie

zakończone w rozsądnym terminie.

§ 2.

Po zakończeniu postępowania przed sądem państwa obcego, sąd umarza postępowanie, jeżeli

orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu w Rzeczypospolitej Polskiej; w przeciwnym

przypadku sąd postanowi podjąć postępowanie.

§ 3.

Sąd na wniosek strony może także podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli postępowanie

przed sądem państwa obcego nie zostało zakończone w rozsądnym terminie.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do sprawy zawisłej przed innym niż sąd organem

państwa obcego.

”

;

21)

po art. 1098 dodaje się art. 1098

„

Art. 1098

Jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania w sprawie cywilnej

toczącego się przed sądem lub innym organem państwa obcego, sąd może zawiesić postępowanie

z urzędu, chyba że orzeczenie, które ma wydać sąd albo inny organ państwa obcego,

nie spełni przesłanek jego uznania w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

22)

art. 1099 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1099.

§ 1.

Brak jurysdykcji krajowej sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.

W razie stwierdzenia braku jurysdykcji krajowej sąd odrzuca pozew albo wniosek, z

zastrzeżeniem art. 1104 §2 lub art. 1105 § 5.

§ 2.

Brak jurysdykcji krajowej stanowi przyczynę nieważności postępowania.

”

;

23)

po art. 1099 dodaje się art. 1099

„

Art. 1099

§ 1.

Jeżeli brak podstaw uzasadniających jurysdykcję krajową w sprawie, a przeprowadzenie

postępowania przed sądem lub innym organem państwa obcego nie jest możliwe albo nie

można wymagać jego przeprowadzenia, sprawa należy do jurysdykcji krajowej, gdy wykazuje

wystarczający związek z polskim porządkiem prawnym.

§ 2.

W razie prawomocnego ustalenia przez sąd, że orzeczenie sądu lub innego organu państwa

obcego nie podlega uznaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, sprawa rozstrzygnięta tym

orzeczeniem należy do jurysdykcji krajowej mimo braku podstaw uzasadniających tę jurysdykcję,

jeżeli wykazuje wystarczający związek z polskim porządkiem prawnym.

”

;

24)

uchyla się art. 1100-1102 oraz skreśla się poprzedzające je wyrazy: „Tytuł II. Przepisy łączne dla jurysdykcji krajowej (w postępowaniu procesowym i nieprocesowym)”;

25)

art. 1103 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1103.

Sprawy rozpoznawane w procesie należą do jurysdykcji krajowej, jeżeli pozwany ma miejsce

zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

26)

po art. 1103 dodaje się art. 1103

„

Art. 1103

§ 1.

Sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych należą do

jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy

1)

oboje małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jedno z nich nadal ma miejsce zamieszkania

lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2)

małżonek będący powodem ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem postępowania

miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu miesięcy

bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

oboje małżonkowie są obywatelami polskimi.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi

oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jurysdykcja krajowa w sprawie małżeńskiej obejmuje także orzekanie o władzy rodzicielskiej

nad wspólnymi małoletnimi dziećmi małżonków.

Art. 1103

§ 1.

Sprawy ze stosunków między rodzicami i dziećmi należą do jurysdykcji krajowej także

wtedy, gdy

1)

dziecko albo przysposobiony lub przysposabiający mają miejsce zamieszkania lub miejsce

zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

powód, jeżeli nie jest nim dziecko, ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem

postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

3)

powód, jeżeli nie jest nim dziecko, jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu

miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce

zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

powód i pozwany są obywatelami polskimi.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli wszystkie osoby występujące jako strony

są obywatelami polskimi oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1103

§ 1.

Sprawy o alimenty oraz sprawy o roszczenia związane z ustaleniem pochodzenia dziecka

należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy powodem jest uprawniony, który ma

miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawa o alimenty rozpoznawana łącznie ze sprawą małżeńską należy do jurysdykcji krajowej

także wtedy, gdy do jurysdykcji krajowej należy sprawa małżeńska.

§ 3.

Sprawa o roszczenia związane z ustaleniem pochodzenia dziecka rozpoznawana łącznie

ze sprawą o ustalenie pochodzenia dziecka należy do jurysdykcji krajowej także wtedy,

gdy do jurysdykcji krajowej należy sprawa o ustalenie pochodzenia dziecka.

Art. 1103

§ 1.

Sprawy z zakresu prawa pracy, w których pracownik jest powodem, należą do jurysdykcji

krajowej także wtedy, gdy praca zazwyczaj jest, była lub miała być wykonywana w Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 2.

Sprawy z powództwa pracownika, dotyczące zapewnienia warunków zatrudnienia zgodnie

z art. 67, należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy pracownik jest albo był skierowany

do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę

w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, gdy pracownik został skierowany do pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym

członkiem Unii Europejskiej.

Art. 1103

§ 1.

Sprawy ze stosunku ubezpieczenia przeciwko ubezpieczycielowi należą do jurysdykcji

krajowej także wtedy, gdy

1)

powód ma miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

istnieje jurysdykcja krajowa w sprawie przeciwko ubezpieczycielowi głównemu, a pozwany

ubezpieczyciel jest współubezpieczycielem, lub

3)

zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło w Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawa dotyczy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczenia nieruchomości albo ubezpieczenia

nieruchomości i ruchomości, gdy powstała na nich szkoda wynikła z jednego zdarzenia.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, ubezpieczyciel jest traktowany jako mający miejsce

zamieszkania albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ma zakład lub oddział

w Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawa wynikła z działalności tego zakładu lub oddziału.

Art. 1103

§ 1.

Sprawy wynikające z umów, jeżeli powodem jest konsument, należą do jurysdykcji krajowej

także wtedy, gdy konsument ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej i w Rzeczypospolitej Polskiej podjął czynności niezbędne do zawarcia umowy.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, druga strona umowy z konsumentem jest traktowana

jak podmiot mający miejsce zamieszkania albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli ma zakład lub oddział w Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa z konsumentem została

zawarta w ramach działalności zakładu lub oddziału.

Art. 1103

Sprawy rozpoznawane w procesie, inne niż wymienione w art. 1103

1)

zobowiązania wynikającego z czynności prawnej, które zostało wykonane albo ma lub

miało być wykonane w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zobowiązania niewynikającego z czynności prawnej, które powstało w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

działalności znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej zakładu lub oddziału pozwanego;

4)

roszczenia o prawo majątkowe, a pozwany ma majątek w Rzeczypospolitej Polskiej lub

przysługują mu prawa majątkowe w Rzeczypospolitej Polskiej o znacznej wartości w stosunku

do wartości przedmiotu sporu;

5)

przedmiotu sporu znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

spadku po osobie, która w chwili śmierci miała miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1103

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o prawa rzeczowe na nieruchomości i o posiadanie nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej,

jak również sprawy ze stosunku najmu, dzierżawy i innych stosunków dotyczących używania

takiej nieruchomości, z wyjątkiem spraw o czynsz i inne należności związane z używaniem

lub pobieraniem pożytków z takiej nieruchomości.

§ 2.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą także sprawy niewymienione w § 1 w zakresie, w którym rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych, posiadania lub używania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1103

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o rozwiązanie osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, jak również o uchylenie lub stwierdzenie nieważności

uchwał ich organów, jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą

prawną ma siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1103

§ 1.

Jeżeli do jurysdykcji krajowej należy sprawa z powództwa głównego, jurysdykcja ta

obejmuje również sprawę z powództwa wzajemnego.

§ 2.

Jeżeli w sprawie występuje współuczestnictwo materialne, a jurysdykcja krajowa istnieje

w stosunku do jednego ze współuczestników, sprawa należy do jurysdykcji krajowej w

stosunku do wszystkich współuczestników.

”

;

27)

art. 1104 i 1105 otrzymują brzmienie

„

Art. 1104.

§ 1.

Strony oznaczonego stosunku prawnego mogą umówić się na piśmie o poddanie wynikłych

lub mogących wyniknąć z niego spraw o prawa majątkowe jurysdykcji sądów polskich.

§ 2.

Poddanie jurysdykcji sądów polskich spraw, o których mowa w § 1, może nastąpić również

przez wdanie się w spór co do istoty sprawy, jeżeli pozwany nie podniesie zarzutu

braku jurysdykcji krajowej.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w sprawach, które według przepisów prawa polskiego

należą do wyłącznej jurysdykcji sądów państwa obcego.

Art. 1105.

§ 1.

Strony oznaczonego stosunku prawnego mogą umówić się na piśmie o poddanie jurysdykcji

sądów państwa obcego wynikłych lub mogących wyniknąć z niego spraw o prawa majątkowe,

wyłączając jurysdykcję sądów polskich, jeżeli umowa taka jest skuteczna według prawa

mającego do niej zastosowanie w państwie obcym.

§ 2.

Umowa wyłączająca jurysdykcję sądów polskich nie może dotyczyć spraw

1)

należących do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

2)

z zakresu prawa pracy, chyba że umowa zostanie zawarta po powstaniu sporu;

3)

wynikłych lub mogących wyniknąć z umów zawartych przez konsumenta, który ma miejsce

zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

wynikłych lub mogących wyniknąć ze stosunku ubezpieczenia.

§ 3.

Jurysdykcji sądów polskich nie wyłącza umowa, na podstawie której tylko jedna ze stron

może wytoczyć powództwo przed sądy państwa obcego.

§ 4.

W sprawach wymienionych w § 2 pkt 3 dopuszczalne jest zawarcie umowy, na podstawie

której konsument może wytoczyć powództwo przed sądy państwa obcego.

§ 5.

W sprawach wymienionych w § 2 pkt 4 dopuszczalne jest zawarcie umowy, na podstawie

której powództwo przeciwko ubezpieczycielowi może być wytoczone przed sądy państwa

obcego.

§ 6.

Jeżeli strony zawarły umowę wyłączającą jurysdykcję sądów polskich, art. 1104 § 2

stosuje się odpowiednio.

”

;

28)

po art. 1105 dodaje się art. 1105

„

Art. 1105

Wymaganie zawarcia umowy na piśmie, przewidziane w art. 1104 § 1 i art. 1105 § 1,

jest spełnione, jeżeli umowa jest zamieszczona w dokumencie podpisanym przez strony

lub w wymienionych między nimi pismach lub oświadczeniach złożonych za pomocą środków

porozumiewania się na odległość, które pozwalają utrwalić ich treść. Powołanie się

w umowie podstawowej na dokument zawierający postanowienie odpowiadające umowie określonej

w art. 1104 § 1 lub art. 1105 § 1 spełnia wymaganie dotyczące formy tej umowy, jeżeli

umowa podstawowa jest sporządzona na piśmie, a to powołanie czyni umowę częścią umowy

podstawowej.

”

;

29)

art. 1106 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1106.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o uznanie za zmarłego i o stwierdzenie zgonu

osoby będącej obywatelem polskim lub cudzoziemca mającego ostatnie miejsce zamieszkania

lub ostatnie miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sąd polski może uznać za zmarłego cudzoziemca mającego ostatnie miejsce zamieszkania

i ostatnie miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli sprawa wykazuje wystarczający

związek z polskim porządkiem prawnym.

§ 3.

Do jurysdykcji krajowej należą również sprawy o stwierdzenie zgonu cudzoziemca mającego

miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli zgon nastąpił w

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

30)

po art. 1106 dodaje się art. 1106

„

Art. 1106

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o ubezwłasnowolnienie osoby będącej obywatelem

polskim lub cudzoziemca mającego miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie,

jest obywatelem polskim, mającym miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1106

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy małżeńskie, jeżeli jeden z małżonków albo jedna

z osób zamierzających zawrzeć małżeństwo jest obywatelem polskim albo, będąc cudzoziemcem,

ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej bądź

zamierza zawrzeć małżeństwo w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawy o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej należą

do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy majątek wspólny albo jego znaczna część znajduje

się w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1106

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu stosunków między rodzicami a dziećmi,

jeżeli

1)

dziecko, którego sprawa dotyczy, ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

wnioskodawca i dziecko, którego sprawa dotyczy, są obywatelami polskimi.

Art. 1106

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o przysposobienie, jeżeli osoba, która ma być

przysposobiona, jest obywatelem polskim albo, będąc cudzoziemcem, ma miejsce zamieszkania

lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawy o przysposobienie należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy przysposabiający

jest obywatelem polskim i ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej. W razie przysposobienia wspólnego przez małżonków wystarczające jest, że

jeden z małżonków jest obywatelem polskim i ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli przysposabiający, a w razie przysposobienia

wspólnego - każdy z przysposabiających małżonków, oraz osoba, która ma być przysposobiona,

są obywatelami polskimi, mającymi miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

31)

art. 1107 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1107.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu opieki i kurateli nad osobą będącą

obywatelem polskim lub cudzoziemcem mającym miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jak również sprawy z zakresu kurateli nad osobą

prawną lub niebędącą osobą prawną jednostką organizacyjną, mającą siedzibę w Rzeczypospolitej

Polskiej. Ustanowienie kurateli do załatwienia poszczególnej sprawy należy do jurysdykcji

krajowej, jeżeli należy do niej ta sprawa.

§ 2.

Sądy polskie mogą w razie potrzeby wydawać zarządzenia w zakresie opieki i kurateli

co do położonego w Rzeczypospolitej Polskiej majątku cudzoziemca mającego miejsce

zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli okaże się to konieczne w

interesie tego cudzoziemca.

§ 3.

Sądy polskie mogą wydawać zarządzenia w zakresie opieki i kurateli również w przypadkach

innych niż wymienione w § 1 i 2, jeżeli sprawa wykazuje wystarczający związek z polskim

porządkiem prawnym lub jeżeli zachodzi pilna potrzeba udzielenia ochrony cudzoziemcowi,

który przebywa w Rzeczypospolitej Polskiej, mającemu miejsce zamieszkania i miejsce

zwykłego pobytu za granicą.

”

;

32)

po art. 1107 dodaje się art. 1107

„

Art. 1107

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o prawa rzeczowe na nieruchomości i o posiadanie nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

33)

art. 1108 i 1109 otrzymują brzmienie

„

Art. 1108.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy spadkowe, jeżeli spadkodawca w chwili śmierci

był obywatelem polskim lub miał miejsce zamieszkania bądź miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Do jurysdykcji krajowej należą również sprawy spadkowe, jeżeli majątek spadkowy albo

jego znaczna część znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1109.

W stosunku do spadku podlegającego jurysdykcji sądu polskiego po osobie, która w chwili

śmierci nie miała miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej, sąd może wydać postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku na wniosek polskiego

przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

”

;

34)

po art. 1109 dodaje się art. 1109

„

Art. 1109

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu postępowania rejestrowego

dotyczące rejestru prowadzonego w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą rozpoznawane przez sąd rejestrowy sprawy

o rozwiązanie osoby prawnej lub niebędącej osobą prawną jednostki organizacyjnej,

jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędącą osobą prawną ma siedzibę

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Do jurysdykcji krajowej należą również inne sprawy rozpoznawane przez sąd rejestrowy,

jeżeli właściwy miejscowo sąd rejestrowy znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

35)

art. 1110 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1110.

Do jurysdykcji krajowej należą również inne niż wymienione w art. 1106-1109

”

;

36)

po art. 1110 dodaje się art. 1110

„

Art. 1110

W sprawach o podział majątku wspólnego, o dział spadku, jak również w sprawach dotyczących

zarządu związanego ze współwłasnością i o zniesienie współwłasności, przepisy art.

1104-1105

Art. 1110

Jurysdykcja krajowa w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym jest wyłączna

w zakresie, w którym rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

37)

w części czwartej w księdze pierwszej po tytule IV dodaje się tytuł IVa w brzmieniu

„

Tytuł IVa.

Jurysdykcja krajowa w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym

Art. 1110

§ 1.

Przepisy o podstawach jurysdykcji krajowej zawarte w tytule III i tytule IV stosuje

się odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym. Umowa, o której mowa w art. 1105

§ 1, jest jednak bezskuteczna, jeżeli wyłącza jurysdykcję sądów polskich jedynie w

postępowaniu zabezpieczającym.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa w postępowaniu zabezpieczającym istnieje także wtedy, gdy zabezpieczenie

może być wykonane w Rzeczypospolitej Polskiej lub wywołać skutek w Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 1110

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy egzekucyjne, jeżeli egzekucja ma być

wszczęta lub jest prowadzona w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia.

§ 3.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy z powództw przeciwegzekucyjnych, jeżeli

egzekucja ma być wszczęta lub jest prowadzona w Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

38)

w części czwartej w księdze pierwszej w nazwie tytułu V wyrazy: „Tytuł V. Zwolnienie od jurysdykcji krajowej” zastępuje się wyrazami: „Księga pierwsza a. Immunitet sądowy i egzekucyjny”;

39)

art. 1111-1113 otrzymują brzmienie

„

Art. 1111.

§ 1.

Nie mogą być pozywane przed sądy polskie następujące osoby

1)

uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych

państw obcych;

2)

członkowie personelu dyplomatycznego przedstawicielstw państw obcych w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na mocy ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych;

4)

członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie

domowej i nie mają obywatelstwa polskiego.

§ 2.

Przepisy § 1 nie mają zastosowania do osób w nim wymienionych w odniesieniu do

1)

spraw z zakresu prawa rzeczowego dotyczących prywatnego mienia nieruchomego położonego w Rzeczypospolitej Polskiej,

chyba że mienie to jest w posiadaniu tych osób w imieniu państwa wysyłającego dla

celów przedstawicielstwa dyplomatycznego lub odpowiedniej organizacji międzynarodowej

dla celów organizacji;

2)

spraw dotyczących spadków, w których osoby te występują jako spadkobiercy, zapisobiercy,

wykonawcy testamentów, zarządcy lub kuratorzy spadku w charakterze osób prywatnych,

nie zaś w imieniu państwa wysyłającego lub odpowiedniej organizacji międzynarodowej;

3)

spraw dotyczących zawodowej lub gospodarczej działalności tych osób, wykonywanej przez

nie w Rzeczypospolitej Polskiej poza funkcjami urzędowymi.

Art. 1112.

§ 1.

Nie mogą być pozywane przed sądy polskie w sprawach wchodzących w zakres czynności

dokonanych w toku pełnienia ich funkcji urzędowych następujące osoby

1)

urzędnicy pełniący funkcje konsularne w imieniu państw obcych niezależnie od posiadanego

obywatelstwa;

2)

cudzoziemcy będący pracownikami administracyjnymi i technicznymi przedstawicielstw

dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych w Rzeczypospolitej Polskiej lub

członkami personelu służby przedstawicielstw dyplomatycznych oraz inne osoby zrównane

z nimi na mocy ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.

§ 2.

Przepis § 1 nie ma zastosowania w stosunku do urzędników pełniących funkcje konsularne

oraz pracowników administracyjnych i technicznych urzędów konsularnych w przypadku

wytoczenia przeciwko tym osobom powództw

1)

wynikłych z zawarcia przez nie umowy, w której nie występowały wyraźnie lub w sposób

dorozumiany jako przedstawiciele państwa wysyłającego;

2)

o wynagrodzenie szkody powstałej w wyniku wypadku spowodowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej przez pojazd, statek morski, statek żeglugi śródlądowej lub statek powietrzny.

Art. 1113.

Immunitet sądowy sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy. W razie stwierdzenia

istnienia immunitetu sąd odrzuca pozew albo wniosek. Rozpoznanie sprawy z naruszeniem

immunitetu sądowego powoduje nieważność postępowania. Jeżeli osoba, przeciwko której

albo z udziałem której wszczęto sprawę, uzyska immunitet sądowy w toku postępowania,

sąd umarza postępowanie.

”

;

40)

po art. 1113 dodaje się art. 1113

„

Art. 1113

§ 1.

Osoby wymienione w art. 1111 § 1, jak również osoby wymienione w art. 1112 § 1 pkt

2, z wyjątkiem pracowników administracyjnych i technicznych urzędów konsularnych państw

obcych w Rzeczypospolitej Polskiej, nie mają obowiązku składania zeznań w charakterze

świadków lub występowania w charakterze biegłego lub tłumacza, jak również obowiązku

przedstawienia dokumentu lub przedmiotu oględzin, chyba że uprawniona do tego osoba

wyrazi zgodę.

§ 2.

Urzędnicy pełniący funkcje konsularne, pracownicy administracyjni i techniczni urzędów

konsularnych państw obcych w Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 1112

§ 1, jak również członkowie personelu służby tych urzędów będący cudzoziemcami, nie

mają obowiązku - co do faktów związanych z wykonywaniem ich funkcji - składania zeznań

w charakterze świadków lub występowania w charakterze biegłych co do treści prawa

państwa wysyłającego, jak również obowiązku przedstawienia dokumentu lub przedmiotu

oględzin, chyba że uprawniona do tego osoba wyrazi zgodę.

§ 3.

W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1 lub 2, nie można stosować środków przymusu,

ani grozić ich zastosowaniem.

”

;

41)

art. 1114 i 1115 otrzymują brzmienie

„

Art. 1114.

§ 1.

Przepisy art. 1111 § 1 i art. 1112 § 1 nie mają zastosowania w przypadku, jeżeli państwo

wysyłające w sposób wyraźny zrzeknie się immunitetu sądowego w stosunku do osób wymienionych

w tych przepisach.

§ 2.

W stosunku do urzędników międzynarodowych, korzystających z immunitetu sądowego, zrzeczenie

się immunitetu przewidziane w § 1 musi być dokonane przez odpowiednią organizację

międzynarodową.

§ 3.

Niezależnie od postanowień § 1 i 2 osobom wymienionym w art. 1111 § 1 i art. 1112

§ 1 nie przysługuje immunitet sądowy w sprawach

1)

w których osoby te wszczynają postępowanie przed sądem polskim;

2)

z powództw wzajemnych przeciwko tym osobom;

3)

z powództw przeciwegzekucyjnych wytoczonych przeciwko nim.

Art. 1115.

§ 1.

Przeciwko osobom, które na podstawie art. 1111 § 1 i art. 1112 § 1 korzystają z immunitetu

sądowego w zakresie przewidzianym w tych przepisach, nie może być także prowadzona

egzekucja, chyba że chodzi o sprawę, w której osobom tym nie przysługuje immunitet

sądowy.

§ 2.

Przeciwko osobom określonym w § 1, w stosunku do których państwo wysyłające lub odpowiednia

organizacja międzynarodowa zrzekły się immunitetu sądowego, może być prowadzona egzekucja

jedynie w przypadku wyraźnego zrzeczenia się immunitetu przez państwo wysyłające lub

odpowiednią organizację międzynarodową także w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego.

§ 3.

Jeżeli prowadzenie egzekucji jest dozwolone, niedopuszczalna jest egzekucja z mienia

służącego do użytku urzędowego oraz przez stosowanie przymusu wobec osoby dłużnika.

§ 4.

Egzekucja jest niedopuszczalna w pomieszczeniach zajmowanych przez przedstawicielstwa

dyplomatyczne, misje zagraniczne lub urzędy konsularne państw obcych w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w mieszkaniach osób wymienionych w art. 1111 § 1, chyba że szef przedstawicielstwa

dyplomatycznego, misji zagranicznej lub urzędu konsularnego wyrazi na to zgodę.

”

;

42)

po art. 1115 dodaje się art. 1115

„

Art. 1115

Przepisy art. 1111-1115 stosuje się odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym.

”

;

43)

art. 1116 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1116.

W razie wątpliwości co do istnienia immunitetu sądowego lub egzekucyjnego sąd może

zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o informację.

”

;

44)

art. 1117 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1117.

§ 1.

Zdolność sądową cudzoziemców, zagranicznych osób prawnych i jednostek organizacyjnych

niebędących osobami prawnymi określa się według prawa właściwego dla ich zdolności

prawnej.

§ 2.

Zdolność procesową podmiotów wymienionych w § 1 określa się według prawa właściwego

dla ich zdolności do czynności prawnych.

§ 3.

Cudzoziemiec niemający zdolności procesowej według prawa wskazanego w § 2 może dokonywać

czynności procesowych przed sądem polskim, jeżeli miałby zdolność procesową według

prawa polskiego.

”

;

45)

art. 1119-1121 otrzymują brzmienie

„

Art. 1119.

Powód, który nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej

Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jest obowiązany na żądanie

pozwanego złożyć kaucję na zabezpieczenie kosztów procesu.

Art. 1120.

Powód nie ma obowiązku określonego w art. 1119

1)

jeżeli ma w Rzeczypospolitej Polskiej majątek wystarczający na zapłatę kosztów;

2)

jeżeli przysługuje mu lub uzyskał zwolnienie od kosztów sądowych;

3)

w sprawach małżeńskich niemajątkowych, w sprawach z powództwa wzajemnego oraz w postępowaniu

nakazowym, upominawczym i uproszczonym;

4)

w sprawach, które strony zgodnie poddały jurysdykcji sądów polskich;

5)

jeżeli orzeczenie sądu polskiego zasądzające koszty procesu od powoda na rzecz pozwanego

byłoby wykonalne w państwie, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu

albo siedzibę.

Art. 1121.

§ 1.

Pozwany może zgłosić żądanie zabezpieczenia kosztów przed wdaniem się w spór co do

istoty sprawy.

§ 2.

Późniejsze zgłoszenie żądania jest dopuszczalne, jeżeli dopiero w toku sprawy

1)

pozwany dowiedział się, że powód nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo

siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)

ustała podstawa prawna do zwolnienia powoda od obowiązku złożenia kaucji.

”

;

46)

w art. 1123 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Kaucję składa się na rachunek depozytowy sądu, chyba że sąd określi inny sposób jej

złożenia.

”

;

47)

w art. 1124 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Po bezskutecznym upływie terminu sąd odrzuca pozew lub środek odwoławczy, orzekając

o kosztach jak w przypadku cofnięcia pozwu.

”

;

48)

art. 1127 i 1128 otrzymują brzmienie

„

Art. 1127.

Pierwszeństwo zaspokojenia z kaucji złożonej przez powoda przysługuje pozwanemu przed

wszystkimi innymi wierzycielami powoda.

Art. 1128.

Przepisy tytułu niniejszego stosuje się odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym.

”

;

49)

art. 1129 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1129.

Cudzoziemcy, zagraniczne osoby prawne i jednostki organizacyjne niebędące osobami

prawnymi korzystają ze zwolnienia od kosztów sądowych na zasadach przewidzianych w

przepisach odrębnych.

”

;

50)

w części czwartej w księdze drugiej tytuł tytułu IV otrzymuje brzmienie

„

Pomoc prawna

”

;

51)

art. 1130 i 1131 otrzymują brzmienie

„

Art. 1130.

§ 1.

W sprawach przeprowadzania dowodów i dokonywania innych czynności oraz doręczania

pism sądowych sądy porozumiewają się z sądami lub innymi organami państw obcych oraz

z polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi i urzędami konsularnymi, chyba że

przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Czynności, o których mowa w § 1, może wykonywać referendarz sądowy, z wyjątkiem przeprowadzania

dowodu.

Art. 1131.

§ 1.

Sądy występują o przeprowadzenie dowodów za granicą do sądów lub innych organów państw

obcych.

§ 2.

Wnioski są przesyłane bezpośrednio, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo państwa wezwanego,

lub za pośrednictwem polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

Nie wyłącza to innych sposobów przesyłania wniosków.

§ 3.

Sąd może wnosić o bezpośrednie zawiadomienie go, stron i ich przedstawicieli, w tym

pełnomocników, o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu w celu umożliwienia obecności

przy przeprowadzeniu dowodu lub udziału w tej czynności.

§ 4.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu prawo państwa wezwanego, sąd może wyznaczyć jednego

ze swych członków (sędzia wyznaczony), aby był obecny przy przeprowadzaniu za granicą

dowodu przez sąd lub inny organ państwa wezwanego, jak również, aby brał udział w

tej czynności. Sąd może w tym celu wyznaczyć również biegłego.

§ 5.

Za zgodą państwa wezwanego sąd lub sędzia wyznaczony może przeprowadzić dowód bezpośrednio

w państwie wezwanym. Przepisów kodeksu o środkach przymusu nie stosuje się.

§ 6.

W przypadkach wskazanych w § 1-5 sąd może postanowić, w porozumieniu z sądem lub innym

organem państwa wezwanego, że przeprowadzenie dowodu, którego charakter się temu nie

sprzeciwia, nastąpi przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających obecność lub

udział w dokonaniu tej czynności albo jej dokonanie na odległość.

”

;

52)

po art. 1131 dodaje się art. 1131

„

Art. 1131

Przepis art. 1131 stosuje się odpowiednio, jeżeli sądy występują do sądów lub innych

organów państw obcych o dokonanie innych czynności niż przeprowadzenie dowodów.

”

;

53)

art. 1132 i 1133 otrzymują brzmienie

„

Art. 1132.

§ 1.

Sądy występują o doręczenie pism sądowych osobie mającej miejsce zamieszkania lub

zwykłego pobytu albo siedzibę za granicą do sądów lub innych organów państw obcych.

§ 2.

Wnioski są przesyłane bezpośrednio, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo państwa wezwanego,

lub za pośrednictwem polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

Nie wyłącza to innych sposobów przesyłania wniosków.

Art. 1133.

§ 1.

Sąd może doręczyć pisma sądowe osobie przebywającej lub mającej siedzibę za granicą

pocztą listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo

państwa, w którym ma nastąpić doręczenie.

§ 2.

Jeżeli nie jest możliwe doręczenie z powodu odmowy wykonania wniosku przez sąd lub

inny organ państwa wezwanego lub długotrwałego niewykonywania wniosku, sąd może doręczyć

pisma w sposób określony w § 1, także wówczas, gdy takiego sposobu nie dopuszcza prawo

państwa, w którym ma nastąpić doręczenie.

”

;

54)

po art. 1133 dodaje się art. 1133

„

Art. 1133

Przepisy art. 1132 i 1133 stosuje się odpowiednio do doręczania pism pozasądowych.

”

;

55)

art. 1134 i 1135 otrzymują brzmienie

„

Art. 1134.

Sądy mogą występować do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego

o przeprowadzenie dowodu lub o doręczenie pisma, jeżeli osoba mająca być przesłuchana

lub odbiorca pisma jest obywatelem polskim przebywającym za granicą.

Art. 1135.

§ 1.

Sądy polskie przeprowadzają dowody i doręczają pisma na wniosek sądów i innych organów

państw obcych. W przypadkach takich właściwy jest sąd rejonowy, w którego okręgu ma

być przeprowadzony dowód lub ma nastąpić doręczenie pisma.

§ 2.

Sąd polski odmawia wykonania czynności wymienionych w § 1, jeżeli

1)

ich wykonanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej (klauzula porządku publicznego);

2)

ich wykonanie nie należy do zakresu działania sądów polskich;

3)

państwo, z którego pochodzi wniosek, odmawia sądom polskim wykonywania takich czynności;

4)

nie została złożona w terminie zaliczka, o której mowa w art. 1135

”

;

56)

po art. 1135 dodaje się art. 1135

„

Art. 1135

§ 1.

Wykonanie wniosku sądu lub innego organu państwa obcego o przeprowadzenie dowodu lub

doręczenie pism sądowych przez sąd polski odbywa się według prawa polskiego. Sąd wezwany

może jednak na wniosek sądu lub innego organu państwa obcego zastosować przy wykonaniu

wniosku inny sposób od przewidzianego przez prawo polskie, jeżeli ten sposób wykonania

wniosku nie jest zakazany przez prawo polskie i nie jest sprzeczny z podstawowymi

zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

§ 2.

Jeżeli sąd lub inny organ państwa obcego zwróci się do sądu o doręczenie pisma sądowego

osobie przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej, nie dołączając tłumaczenia tego

pisma na język polski, doręcza się je odbiorcy, o ile zechce je przyjąć. Odbiorcę,

który odmawia przyjęcia pisma, należy pouczyć o możliwości wystąpienia w związku z

tym niekorzystnych skutków prawnych za granicą.

§ 3.

Jeżeli w wykonaniu wniosku sądu lub innego organu państwa obcego mogą powstać koszty

związane z udziałem biegłych, tłumaczy, świadków i innych osób, sąd wykonuje wniosek

dopiero po złożeniu w wyznaczonym terminie stosownej zaliczki przez sąd lub inny organ

państwa obcego. To samo dotyczy kosztów mogących powstać w wyniku zastosowania innego

sposobu niż przewidziany przez prawo polskie.

Art. 1135

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sądy zawiadamiają bezpośrednio sąd

lub inny organ państwa wzywającego, jak również strony i ich przedstawicieli, w tym

pełnomocników, o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu w celu umożliwienia obecności

przy przeprowadzeniu dowodu lub udziału w tej czynności tylko na ich wniosek.

§ 2.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sędzia lub inna osoba wyznaczona przez

sąd lub inny organ państwa wzywającego mogą być obecni przy przeprowadzaniu dowodu

lub brać udział w tej czynności tylko za zgodą sądu.

§ 3.

Na wniosek sądu lub innego organu państwa wzywającego sąd może wyrazić zgodę na bezpośrednie

przeprowadzenie dowodu w Rzeczypospolitej Polskiej przez sąd lub inny organ państwa

wzywającego lub wyznaczone przez nich osoby, jeżeli przeprowadzenie dowodu nie będzie

sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula

porządku publicznego). W takim przypadku sąd na wniosek sądu lub innego organu państwa

wzywającego stosuje przepisy kodeksu o środkach przymusu. Przeprowadzenie dowodu następuje

w obecności sądu lub sędziego wyznaczonego.

§ 4.

W przypadkach wskazanych w § 1-3 sąd może wyrazić zgodę na przeprowadzenie dowodu,

którego charakter się temu nie sprzeciwia, przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających

obecność lub udział w dokonaniu tej czynności albo jej dokonanie na odległość.

Art. 1135

§ 1.

Doręczenie pism sądowych osobom przebywającym w Rzeczypospolitej Polskiej, którym

przysługuje immunitet sądowy lub egzekucyjny, oraz innym osobom przebywającym w budynkach

lub pomieszczeniach korzystających z nietykalności na podstawie ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych, dokonuje się za pośrednictwem Ministerstwa

Spraw Zagranicznych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do doręczania pism sądowych obywatelom polskim

przebywającym za granicą, którzy korzystają z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego.

Art. 1135

Przepisy art. 1135-1135

Art. 1135

§ 1.

Strona mająca miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedzibę za granicą, jeżeli

nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej

Polskiej, obowiązana jest wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń.

§ 2.

W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla tej strony pisma sądowe

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć

przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia

odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto

może być ustanowiony pełnomocnikiem.

”

;

57)

art. 1137 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1137.

Sąd może zabezpieczyć dowód znajdujący się w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest

to potrzebne do dochodzenia roszczenia za granicą. Wniosek o zabezpieczenie dowodu

składa się w sądzie rejonowym, w którego okręgu dowód ma być przeprowadzony. O terminie

wyznaczonym do przeprowadzenia dowodu zawiadamia się wnioskodawcę, chyba że zachodzi

wypadek niecierpiący zwłoki. Poza tym stosuje się odpowiednio art. 310 oraz art. 312-314.

”

;

58)

art. 1138 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1138.

Zagraniczne dokumenty urzędowe mają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi.

Dokument dotyczący przeniesienia własności nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej

Polskiej powinien być uwierzytelniony przez polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne

lub urząd konsularny. To samo dotyczy dokumentu, którego autentyczności strona zaprzeczyła.

”

;

59)

w części czwartej w księdze drugiej tytuł tytułu VII otrzymuje brzmienie

„

Czynności dotyczące spadku po cudzoziemcach

”

;

60)

art. 1139 i 1140 otrzymują brzmienie

„

Art. 1139.

§ 1.

W sprawach spadkowych z zakresu postępowania nieprocesowego, w których sądom polskim

nie przysługuje jurysdykcja, dokonują one z urzędu zabezpieczenia spadku oraz otwarcia

i ogłoszenia testamentu. Zawiadamia się o tym właściwego konsula, który może uczestniczyć

w postępowaniu.

§ 2.

Organom państwa, którego obywatelem był spadkodawca, wydaje się na żądanie wypis testamentu

oraz protokołu otwarcia i ogłoszenia testamentu. Oryginał testamentu może być wydany,

jeżeli nie przewiduje się dalszych czynności urzędowych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1140.

§ 1.

Sąd z urzędu postanowi o wezwaniu przez ogłoszenie osób roszczących sobie prawa do

spadku, spadkobierców i wierzycieli spadkodawcy, aby w ciągu trzech miesięcy zgłosili

i uprawdopodobnili swoje prawa. W ogłoszeniu należy wskazać obywatelstwo, miejsce

zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy.

§ 2.

Ogłoszenie doręcza się właściwemu urzędowi skarbowemu i konsulowi.

”

;

61)

w art. 1141 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W przeciwnym razie wyznacza się rozprawę, na którą wzywa się osoby zainteresowane.

Po wysłuchaniu stawających sąd wyda postanowienie o zabezpieczeniu zgłoszonych i uprawdopodobnionych

praw osób zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz obywateli polskich zamieszkałych

za granicą, jak również o zabezpieczeniu należnych podatków. Na postanowienie sądu

przysługuje zażalenie.

”

;

62)

w art. 1142 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli cudzoziemiec zmarł w Rzeczypospolitej Polskiej w czasie podróży, a nie miał

w Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu ani majątku

oprócz rzeczy przy nim znalezionych, rzeczy te będą zabezpieczone z urzędu przez sąd,

który zawiadamia o tym właściwego konsula.

”

;

63)

art. 1143 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1143.

§ 1.

Sąd z urzędu ustala i stosuje właściwe prawo obce. Sąd może zwrócić się do Ministra

Sprawiedliwości o udzielenie tekstu tego prawa oraz o wyjaśnienie obcej praktyki sądowej.

§ 2.

Sąd może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości również o udzielenie informacji co

do istnienia wzajemności w stosunkach z państwem obcym.

§ 3.

Celem ustalenia treści prawa obcego lub obcej praktyki sądowej albo istnienia wzajemności

sąd może zastosować także inne środki, w tym zasięgnąć opinii biegłych.

”

;

64)

w części czwartej w księdze drugiej tytuł tytułu IX otrzymuje brzmienie

„

Uzasadnienie prawomocnych orzeczeń i wydawanie zaświadczeń

”

;

65)

po art. 1144 dodaje się art. 1144

„

Art. 1144

Jeżeli przepisy odrębne przewidują wydanie zaświadczenia na potrzeby uznania lub stwierdzenia

wykonalności orzeczenia, ugody lub innego tytułu egzekucyjnego w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zaświadczenie takie wystawia, stosując formularz określony we właściwych

przepisach odrębnych, na wniosek zainteresowanego, przewodniczący w sądzie, który

wydał orzeczenie albo zatwierdził ugodę lub przed którym ugoda została zawarta. W

przypadku innych tytułów egzekucyjnych właściwy do wystawienia zaświadczenia jest

przewodniczący w sądzie rejonowym, w którego okręgu tytuł został sporządzony.

”

;

66)

w części czwartej tytuł księgi trzeciej otrzymuje brzmienie

„

Uznanie i stwierdzenie wykonalności

”

;

67)

w części czwartej w księdze trzeciej tytuł tytułu I otrzymuje brzmienie

„

Uznanie orzeczeń sądów państw obcych lub rozstrzygnięć innych organów państw obcych

”

;

68)

art. 1145-1148 otrzymują brzmienie

„

Art. 1145.

Orzeczenia sądów państw obcych wydane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu z mocy

prawa, chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146.

Art. 1146.

§ 1.

Orzeczenie nie podlega uznaniu, jeżeli

1)

nie jest prawomocne w państwie, w którym zostało wydane;

2)

zapadło w sprawie należącej do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

3)

pozwanemu, który nie wdał się w spór co do istoty sprawy, nie doręczono należycie

i w czasie umożliwiającym podjęcie obrony pisma wszczynającego postępowanie;

4)

strona w toku postępowania była pozbawiona możności obrony;

5)

sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisła w Rzeczypospolitej

Polskiej wcześniej niż przed sądem państwa obcego;

6)

jest sprzeczne z wcześniej wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu polskiego albo wcześniej

wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu państwa obcego, spełniającym przesłanki jego

uznania w Rzeczypospolitej Polskiej, zapadłymi w sprawie o to samo roszczenie między

tymi samymi stronami;

7)

uznanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej (klauzula porządku publicznego).

§ 2.

Przeszkody określone w § 1 pkt 5 i 6 stosuje się odpowiednio do sprawy zawisłej przed

innym niż sąd organem polskim lub organem państwa obcego oraz do rozstrzygnięcia wydanego

przez inny niż sąd organ polski lub organ państwa obcego.

§ 3.

Przepisów § 1 pkt 5 i 6 nie stosuje się, gdy orzeczenie sądu państwa obcego stwierdza,

zgodnie z przepisami tego państwa o jurysdykcji krajowej, nabycie przez osobę mieszkającą

albo mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej mienia spadkowego znajdującego się

w chwili śmierci spadkodawcy na obszarze państwa obcego.

Art. 1147.

§ 1.

Osoba powołująca się na uznanie orzeczenia sądu państwa obcego jest zobowiązana przedstawić

1)

urzędowy odpis orzeczenia;

2)

dokument stwierdzający, że orzeczenie jest prawomocne, chyba że prawomocność orzeczenia

wynika z jego treści;

3)

uwierzytelniony przekład na język polski dokumentów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz

w § 2.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie zostało wydane w postępowaniu, w którym pozwany nie wdał się w spór

co do istoty sprawy, należy przedstawić dokument stwierdzający, że pismo wszczynające

postępowanie zostało mu doręczone.

Art. 1148.

§ 1.

Każdy, kto ma w tym interes prawny, może wystąpić do sądu z wnioskiem o ustalenie,

że orzeczenie sądu państwa obcego podlega albo nie podlega uznaniu.

§ 2.

Do wniosku o ustalenie, że orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu, należy

dołączyć dokumenty wymienione w art. 1147, a do wniosku o ustalenie, że orzeczenie

nie podlega uznaniu, urzędowy odpis orzeczenia wraz z jego uwierzytelnionym przekładem

na język polski.

”

;

69)

po art. 1148 dodaje się art. 1148

„

Art. 1148

§ 1.

Wniosek, o którym mowa w art. 1148, rozpoznaje sąd okręgowy, który byłby miejscowo

właściwy do rozpoznania sprawy rozstrzygniętej orzeczeniem sądu państwa obcego lub

w którego okręgu znajduje się miejscowo właściwy sąd rejonowy, a w braku tej podstawy

- Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 2.

W terminie dwóch tygodni od doręczenia wniosku strona może przedstawić sądowi stanowisko

w sprawie. Sąd może rozpoznać wniosek na posiedzeniu niejawnym.

§ 3.

Na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie ustalenia przysługuje zażalenie, a

od postanowienia sądu apelacyjnego - skarga kasacyjna; można także żądać wznowienia

postępowania, które zostało zakończone prawomocnym postanowieniem w przedmiocie ustalenia.

”

;

70)

art. 1149 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1149.

Przepisy art. 170 i art. 400 stosuje się odpowiednio do prawomocnych postanowień sądu

polskiego ustalających, że orzeczenia sądu państwa obcego orzekające rozwód lub unieważnienie

małżeństwa albo ustalające nieistnienie małżeństwa podlegają uznaniu.

”

;

71)

po art. 1149 dodaje się art. 1149

„

Art. 1149

Przepisy tytułu niniejszego stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć innych organów

państw obcych wydanych w sprawach cywilnych.

”

;

72)

w części czwartej w księdze trzeciej tytuł tytułu II otrzymuje brzmienie

„

Wykonalność orzeczeń sądów państw obcych lub rozstrzygnięć innych organów państw obcych

oraz ugód zawartych przed takimi sądami i organami lub przez nie zatwierdzonych

”

;

73)

art. 1150 i 1151 otrzymują brzmienie

„

Art. 1150.

Orzeczenia sądów państw obcych w sprawach cywilnych, nadające się do wykonania w drodze

egzekucji, stają się tytułami wykonawczymi po stwierdzeniu ich wykonalności przez

sąd polski. Stwierdzenie wykonalności następuje, jeżeli orzeczenie jest wykonalne

w państwie, z którego pochodzi, oraz nie istnieją przeszkody określone w art. 1146

§ 1 i 2.

Art. 1151.

§ 1.

Stwierdzenie wykonalności następuje na wniosek wierzyciela przez nadanie orzeczeniu

sądu państwa obcego klauzuli wykonalności.

§ 2.

Do wniosku o nadanie klauzuli wykonalności należy dołączyć dokumenty wymienione w

art. 1147, a ponadto dokument stwierdzający, że orzeczenie jest wykonalne w państwie,

z którego pochodzi, chyba że wykonalność wynika z treści orzeczenia lub prawa tego

państwa.

”

;

74)

po art. 1151 dodaje się art. 1151

„

Art. 1151

§ 1.

O nadaniu klauzuli wykonalności orzeka sąd okręgowy miejsca zamieszkania albo siedziby

dłużnika, a w braku takiego sądu - sąd okręgowy, w którego okręgu ma być prowadzona

egzekucja.

§ 2.

W terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia odpisu wniosku dłużnik może przedstawić

stanowisko w sprawie. Sąd rozpoznaje wniosek na posiedzeniu niejawnym.

§ 3.

Na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności służy

zażalenie, a od postanowienia sądu apelacyjnego - skarga kasacyjna; można także żądać

wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem w przedmiocie nadania

klauzuli wykonalności. Przepisu art. 795 § 2 nie stosuje się.

Art. 1151

§ 1.

Egzekucja na podstawie orzeczenia sądu państwa obcego może być wszczęta po uprawomocnieniu

się postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności. Do czasu upływu terminu do wniesienia

zażalenia na postanowienie sądu okręgowego o nadaniu klauzuli wykonalności, a w razie

wniesienia zażalenia - do czasu jego rozpoznania przez sąd apelacyjny, postanowienie

to stanowi tytuł zabezpieczenia. Sposób zabezpieczenia określa wierzyciel we wniosku

o dokonanie zabezpieczenia. Dla orzeczeń obejmujących roszczenia pieniężne dopuszczalne

są wyłącznie rodzaje zabezpieczeń wymienione w art. 747. W razie potrzeby rodzaj zabezpieczenia

może określić na wniosek wierzyciela także sąd okręgowy w postanowieniu o nadaniu

klauzuli wykonalności. Do zabezpieczenia tego art. 750-752

§ 2.

Wykonanie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sąd okręgowy może uzależnić od złożenia

przez wierzyciela kaucji. Dłużnikowi przysługuje pierwszeństwo zaspokojenia z kaucji

złożonej przez wierzyciela przed wszystkimi innymi wierzycielami wierzyciela.

§ 3.

W razie oddalenia zażalenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności albo

wydania postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności sąd apelacyjny może uzależnić

wykonanie orzeczenia sądu państwa obcego od złożenia stosownego zabezpieczenia przez

wierzyciela. Sąd może, jeżeli na skutek wykonania orzeczenia mogłaby wyniknąć dla

dłużnika niepowetowana szkoda, wstrzymać wykonanie orzeczenia do czasu upływu terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej, a w razie jej wniesienia - do czasu jej rozpoznania

przez Sąd Najwyższy.

Art. 1151

W przypadkach, o których mowa w art. 840 § 1, podstawy powództwa o pozbawienie wykonalności

orzeczenia sądu państwa obcego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności nie mogą stanowić

zarzuty co do przeszkód określonych w art. 1146 § 1 i 2.

Art. 1151

Przepisy art. 1150-1151

”

;

75)

art. 1152 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1152.

Ugody w sprawach cywilnych zawarte przed sądami i innymi organami państw obcych lub

przez nie zatwierdzone stają się tytułami wykonawczymi po stwierdzeniu ich wykonalności,

jeżeli są one wykonalne w państwie pochodzenia i nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami

porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego). Przepisy

art. 1151-1151

”

;

76)

uchyla się art. 1153;

77)

po art. 1153

„

Art. 1153

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.

”

;

78)

w części czwartej w księdze trzeciej po tytule III dodaje tytuły IV i V w brzmieniu

„

Tytuł IV.

Wykonalność europejskich nakazów zapłaty wydanych przez sądy państw członkowskich

Unii Europejskiej

Art. 1153

Europejskie nakazy zapłaty wydane przez sądy państw członkowskich Unii

Europejskiej, których wykonalność została stwierdzona w tych państwach na podstawie

przepisów odrębnych, są tytułami egzekucyjnymi i podlegają wykonaniu w Rzeczypospolitej

Polskiej po nadaniu klauzuli wykonalności.

Art. 1153

Tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 1153

Art. 1153

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.

Tytuł V.

Wykonalność orzeczeń sądów państw członkowskich Unii Europejskiej wydanych w europejskim

postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń

Art. 1153

Orzeczenia sądów państw członkowskich Unii Europejskiej wydane w europejskim postępowaniu

w sprawie drobnych roszczeń, opatrzone w tych państwach zaświadczeniem na podstawie

przepisów odrębnych, są tytułami egzekucyjnymi i podlegają wykonaniu w Rzeczypospolitej

Polskiej po nadaniu klauzuli wykonalności.

Art. 1153

Tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 1153

Art. 1153

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.

”

;

79)

w art. 1162 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Wymaganie dotyczące formy zapisu na sąd polubowny jest spełnione także wtedy, gdy

zapis zamieszczony został w wymienionych między stronami pismach lub oświadczeniach

złożonych za pomocą środków porozumiewania się na odległość, które pozwalają utrwalić

ich treść. Powołanie się w umowie na dokument zawierający postanowienie o poddaniu

sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego spełnia wymagania dotyczące formy zapisu

na sąd polubowny, jeżeli umowa ta jest sporządzona na piśmie, a to powołanie się jest

tego rodzaju, że czyni zapis częścią składową umowy.

”

.

W ustawie z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

(Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688, z późn. zm. w art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wpisanie wzmianki dodatkowej lub zamieszczenia przypisku w akcie stanu cywilnego na

podstawie orzeczenia sądu państwa obcego lub rozstrzygnięcia innego organu państwa

obcego następuje, jeżeli orzeczenie to podlega uznaniu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego lub innych właściwych przepisów.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. po art. 69 dodaje się art. 69a w brzmieniu

„

Art. 69a.

Sąd karny orzekający o odpowiedzialności karnej za przestępstwo ma jurysdykcję w sprawie

o roszczenia majątkowe wynikające z tego przestępstwa. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do prokuratora w postępowaniu przygotowawczym w sytuacji określonej w art. 69 § 2.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. w art. 13 w § 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

cywilnych podlegających rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem spraw

rozpoznawanych w europejskim postępowaniu nakazowym, oraz dotyczących depozytów sądowych

i przepadku rzeczy.

”

.

W ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. Nr 240, poz. 2052, z 2004 r. Nr 25, poz. 219 oraz z 2006 r. Nr 157, poz. 1119) art. 64 otrzymuje brzmienie

„

Art. 64.

Sąd Najwyższy na wniosek Prokuratora Generalnego unieważnia prawomocne orzeczenie

wydane w sprawie, która w chwili orzekania ze względu na osobę nie podlegała orzecznictwu

sądów polskich lub w której w chwili orzekania droga sądowa była niedopuszczalna,

jeżeli orzeczenie to nie może być wzruszone w trybie przewidzianym w ustawach o postępowaniach

sądowych.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm. w art. 106 uchyla się ust. 10.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Połowę opłaty pobiera się od sprzeciwu od wyroku zaocznego i od wniosku o uchylenie

europejskiego nakazu zapłaty.

”

;

2)

w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłatę stałą w kwocie 300 zł pobiera się od wniosku o

1)

ustalenie, że orzeczenie sądu państwa obcego lub rozstrzygnięcie innego organu państwa

obcego podlega albo nie podlega uznaniu;

2)

stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu państwa obcego lub rozstrzygnięcia innego

organu państwa obcego albo ugody zawartej przed tym sądem lub organem lub zatwierdzonej

przez ten sąd lub organ;

3)

uznanie lub stwierdzenie wykonalności orzeczenia sądu polubownego lub ugody zawartej

przed tym sądem.

”

;

3)

po art. 27a dodaje się art. 27b w brzmieniu

„

Art. 27b.

Opłatę stałą w kwocie 100 zł pobiera się od pozwu w sprawie rozpoznawanej w europejskim

postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.

”

;

4)

w art. 71 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8-10 w brzmieniu

„

8)

wydanie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego;

9)

uchylenie zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego;

10)

wydanie zaświadczenia o utracie lub ograniczeniu wykonalności tytułu egzekucyjnego

opatrzonego zaświadczeniem europejskiego tytułu egzekucyjnego.

”

;

5)

w art. 79 w ust. 1 w pkt 2 w lit. c średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. d w brzmieniu

„

d)

pozwu w europejskim postępowaniu nakazowym, jeżeli uprawomocnił się europejski nakaz

zapłaty;

”

.

1.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia

w życie, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

2.

Jeżeli sąd miał jurysdykcję krajową w sprawie na podstawie określonej w przepisach

dotychczasowych, jurysdykcja ta istnieje nadal, choćby ta podstawa nie była przewidziana

w przepisach ustawy.

3.

Sąd nie może uznać, że brak jest jurysdykcji krajowej, jeżeli w sprawie istnieje podstawa

jurysdykcji określona w przepisach ustawy, choćby ta podstawa nie była przewidziana

w przepisach dotychczasowych.

4.

Przepisy art. 1130-1135

5.

Uznaniu lub stwierdzeniu wykonalności na podstawie przepisów ustawy podlegają orzeczenia,

rozstrzygnięcia lub ugody, które zostały wydane albo zawarte lub zatwierdzone po dniu

wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 5, 9, 12 i 15-18 oraz pkt 78 w zakresie dodawanych art. 1153

Opłatę stałą w kwocie 100 zł pobiera się od pozwu w sprawie rozpoznawanej w europejskim

postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.

Powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu

małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu

tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie

właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie

ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.

Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 48, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie

lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać

uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Sąd Najwyższy na wniosek Prokuratora Generalnego unieważnia prawomocne orzeczenie

wydane w sprawie, która w chwili orzekania ze względu na osobę nie podlegała orzecznictwu

sądów polskich lub w której w chwili orzekania droga sądowa była niedopuszczalna,

jeżeli orzeczenie to nie może być wzruszone w trybie przewidzianym w ustawach o postępowaniach

sądowych.

Sąd karny orzekający o odpowiedzialności karnej za przestępstwo ma jurysdykcję w sprawie

o roszczenia majątkowe wynikające z tego przestępstwa. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do prokuratora w postępowaniu przygotowawczym w sytuacji określonej w art. 69 § 2.

W sprawach gospodarczych rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu, przepisy

o innych postępowaniach odrębnych stosuje się w zakresie, w którym nie są one sprzeczne

z przepisami tego działu. Nie dotyczy to spraw gospodarczych rozpoznawanych w europejskim

postępowaniu nakazowym albo europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu nakazowym, jeżeli są spełnione warunki

określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

W sprawie rozpoznawanej według przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się przepisów

o innych postępowaniach odrębnych.

Jeżeli przepisy odrębne przewidują, że pozew powinien zostać zwrócony, sąd wydaje

postanowienie.

§ 1.

Świadek składa zeznanie na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. W takim przypadku świadek

składa przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia. Świadek obowiązany jest

złożyć tekst zeznania w sądzie w terminie wyznaczonym przez sąd. Przepisy art. 165

§ 2, art. 274 § 1 i art. 276 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Przesłuchanie strony następuje na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. Przepisu art.

303 nie stosuje się.

Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym wiąże sąd od chwili podpisania sentencji. Sąd

z urzędu doręcza wyrok obu stronom z pouczeniem o przysługujących im środkach zaskarżenia.

§ 1.

Przepisy art. 505

§ 2.

Uchylając zaskarżony wyrok, sąd drugiej instancji przekazuje sprawę do rozpoznania

z wyłączeniem przepisów o postępowaniach odrębnych.

§ 1.

Europejskie postępowanie nakazowe należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Europejski nakaz zapłaty może wydać także referendarz sądowy.

§ 3.

Referendarz sądowy może wydawać zarządzenia.

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Jeżeli europejski nakaz zapłaty, zgodnie z przepisami odrębnymi, może zostać wydany

tylko co do części roszczenia i powód wyraża na to zgodę, sprawę co do pozostałej

części roszczenia sąd rozpoznaje we właściwym trybie. W przypadkach wskazanych w ustawie

sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o postępowaniach odrębnych, z wyłączeniem przepisów

o postępowaniu nakazowym i upominawczym.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o

postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, przewodniczący wyznacza termin, w

którym powód jest obowiązany w piśmie procesowym podać wszystkie twierdzenia oraz

dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania,

chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że

potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

§ 1.

W razie wniesienia sprzeciwu zgodnie z przepisami odrębnymi, europejski nakaz zapłaty

traci moc, a sąd rozpoznaje sprawę we właściwym trybie. W przypadkach wskazanych w

ustawie sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o postępowaniach odrębnych, z wyłączeniem

przepisów o postępowaniu nakazowym i upominawczym.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli sąd rozpoznaje sprawę według przepisów o

postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, przewodniczący, zawiadamiając powoda

o wniesieniu sprzeciwu, wyznacza termin, w którym powód obowiązany jest w piśmie procesowym

podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania

ich w toku postępowania, chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie

nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

§ 3.

Doręczając odpis pisma, o którym mowa w § 2, przewodniczący wyznacza termin, w którym

pozwany jest obowiązany w piśmie procesowym podać wszystkie twierdzenia, zarzuty oraz

dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania,

chyba że wykaże, iż ich powołanie w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że

potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis art. 479

§ 4.

Jeżeli powód zgodnie z przepisami odrębnymi zażądał zakończenia postępowania na wypadek

wniesienia sprzeciwu, sąd umarza postępowanie, orzekając o kosztach jak przy cofnięciu

pozwu.

§ 1.

W razie stwierdzenia, że istnieje określona w przepisach odrębnych podstawa do uchylenia

europejskiego nakazu zapłaty, na wniosek pozwanego sąd, który go wydał, a w przypadku

nakazu wydanego przez referendarza sądowego - sąd, przed którym wytoczono powództwo,

uchyla nakaz zapłaty.

§ 2.

Wniosek powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego i wskazywać okoliczności

uzasadniające uchylenie europejskiego nakazu zapłaty.

§ 3.

Przed uchyleniem europejskiego nakazu zapłaty sąd wysłucha powoda na posiedzeniu lub

zażąda od niego oświadczenia na piśmie.

§ 4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie uchylenia europejskiego nakazu zapłaty przysługuje

zażalenie.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń, jeżeli

spełnione są warunki określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

W sprawie rozpoznawanej według przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się przepisów

o innych postępowaniach odrębnych.

§ 1.

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń należy do właściwości sądów rejonowych

i okręgowych.

§ 2.

Referendarz sądowy może wydawać zarządzenia.

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym. Sąd może wyznaczyć rozprawę

w przypadkach wskazanych w przepisach odrębnych.

§ 1.

Dla przymusowego odebrania, zgodnie z art. 598

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w art. 598

Do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie

sprawy w pierwszej instancji. Jeżeli nie można ustalić takiego sądu, właściwy jest

sąd, w którego okręgu ma być wykonane postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, a

z braku tej podstawy lub w przypadku, w którym postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia

miałoby być wykonane w okręgach różnych sądów - sąd rejonowy dla m. st. Warszawy.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia zgłoszony w toku postępowania rozpoznaje sąd tej

instancji, w której toczy się postępowanie, z wyjątkiem przypadku, gdy sądem tym jest

Sąd Najwyższy. Wtedy o zabezpieczeniu orzeka sąd pierwszej instancji.

§ 1.

Sąd, który wydał europejski nakaz zapłaty, stwierdza z urzędu jego wykonalność, jeżeli

zostały spełnione warunki określone w przepisach odrębnych.

§ 2.

Postanowienie może wydać także referendarz sądowy.

Na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia wykonalności przysługuje zażalenie.

§ 1.

Sąd, który wydał orzeczenie w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń,

wydaje na wniosek wierzyciela zaświadczenie określone w przepisach odrębnych, jeżeli

spełnione są warunki określone w tych przepisach.

§ 2.

Postanowienie może wydać także referendarz sądowy.

Na postanowienie w przedmiocie wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie.

Jeżeli podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy w postaci zaopatrzonego w klauzulę

wykonalności orzeczenia sądu, o którym mowa w art. 1153

§ 1.

Jurysdykcja krajowa istniejąca w chwili wszczęcia postępowania trwa nadal, choćby

jej podstawy odpadły w toku postępowania.

§ 2.

Sąd nie może uznać, że brak jest jurysdykcji krajowej, jeżeli jej podstawy powstały

w toku postępowania.

§ 1.

Jeżeli sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisła przed sądem

państwa obcego wcześniej niż przed sądem polskim, sąd polski zawiesza postępowanie.

Sąd nie zawiesza jednak postępowania, jeżeli orzeczenie, które ma wydać sąd państwa

obcego, nie będzie spełniało przesłanek jego uznania w Rzeczypospolitej Polskiej lub

nie można oczekiwać, że postępowanie przed sądem państwa obcego zostanie prawomocnie

zakończone w rozsądnym terminie.

§ 2.

Po zakończeniu postępowania przed sądem państwa obcego, sąd umarza postępowanie, jeżeli

orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu w Rzeczypospolitej Polskiej; w przeciwnym

przypadku sąd postanowi podjąć postępowanie.

§ 3.

Sąd na wniosek strony może także podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli postępowanie

przed sądem państwa obcego nie zostało zakończone w rozsądnym terminie.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do sprawy zawisłej przed innym niż sąd organem

państwa obcego.

Jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania w sprawie cywilnej

toczącego się przed sądem lub innym organem państwa obcego, sąd może zawiesić postępowanie

z urzędu, chyba że orzeczenie, które ma wydać sąd albo inny organ państwa obcego,

nie spełni przesłanek jego uznania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Brak jurysdykcji krajowej sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.

W razie stwierdzenia braku jurysdykcji krajowej sąd odrzuca pozew albo wniosek, z

zastrzeżeniem art. 1104 §2 lub art. 1105 § 5.

§ 2.

Brak jurysdykcji krajowej stanowi przyczynę nieważności postępowania.

§ 1.

Jeżeli brak podstaw uzasadniających jurysdykcję krajową w sprawie, a przeprowadzenie

postępowania przed sądem lub innym organem państwa obcego nie jest możliwe albo nie

można wymagać jego przeprowadzenia, sprawa należy do jurysdykcji krajowej, gdy wykazuje

wystarczający związek z polskim porządkiem prawnym.

§ 2.

W razie prawomocnego ustalenia przez sąd, że orzeczenie sądu lub innego organu państwa

obcego nie podlega uznaniu w Rzeczypospolitej Polskiej, sprawa rozstrzygnięta tym

orzeczeniem należy do jurysdykcji krajowej mimo braku podstaw uzasadniających tę jurysdykcję,

jeżeli wykazuje wystarczający związek z polskim porządkiem prawnym.

Sprawy rozpoznawane w procesie należą do jurysdykcji krajowej, jeżeli pozwany ma miejsce

zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o rozwiązanie osoby prawnej lub jednostki

organizacyjnej niebędącej osobą prawną, jak również o uchylenie lub stwierdzenie nieważności

uchwał ich organów, jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą

prawną ma siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Jeżeli do jurysdykcji krajowej należy sprawa z powództwa głównego, jurysdykcja ta

obejmuje również sprawę z powództwa wzajemnego.

§ 2.

Jeżeli w sprawie występuje współuczestnictwo materialne, a jurysdykcja krajowa istnieje

w stosunku do jednego ze współuczestników, sprawa należy do jurysdykcji krajowej w

stosunku do wszystkich współuczestników.

§ 1.

Sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych należą do

jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy

1)

oboje małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jedno z nich nadal ma miejsce zamieszkania

lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

2)

małżonek będący powodem ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem postępowania

miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

małżonek będący powodem jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu miesięcy

bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

oboje małżonkowie są obywatelami polskimi.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi

oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jurysdykcja krajowa w sprawie małżeńskiej obejmuje także orzekanie o władzy rodzicielskiej

nad wspólnymi małoletnimi dziećmi małżonków.

§ 1.

Sprawy ze stosunków między rodzicami i dziećmi należą do jurysdykcji krajowej także

wtedy, gdy

1)

dziecko albo przysposobiony lub przysposabiający mają miejsce zamieszkania lub miejsce

zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

powód, jeżeli nie jest nim dziecko, ma co najmniej od roku bezpośrednio przed wszczęciem

postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej,

lub

3)

powód, jeżeli nie jest nim dziecko, jest obywatelem polskim i ma co najmniej od sześciu

miesięcy bezpośrednio przed wszczęciem postępowania miejsce zamieszkania lub miejsce

zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

powód i pozwany są obywatelami polskimi.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli wszystkie osoby występujące jako strony

są obywatelami polskimi oraz mają miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Sprawy o alimenty oraz sprawy o roszczenia związane z ustaleniem pochodzenia dziecka

należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy powodem jest uprawniony, który ma

miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawa o alimenty rozpoznawana łącznie ze sprawą małżeńską należy do jurysdykcji krajowej

także wtedy, gdy do jurysdykcji krajowej należy sprawa małżeńska.

§ 3.

Sprawa o roszczenia związane z ustaleniem pochodzenia dziecka rozpoznawana łącznie

ze sprawą o ustalenie pochodzenia dziecka należy do jurysdykcji krajowej także wtedy,

gdy do jurysdykcji krajowej należy sprawa o ustalenie pochodzenia dziecka.

§ 1.

Sprawy z zakresu prawa pracy, w których pracownik jest powodem, należą do jurysdykcji

krajowej także wtedy, gdy praca zazwyczaj jest, była lub miała być wykonywana w Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 2.

Sprawy z powództwa pracownika, dotyczące zapewnienia warunków zatrudnienia zgodnie

z art. 67, należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy pracownik jest albo był skierowany

do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę

w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, gdy pracownik został skierowany do pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym

członkiem Unii Europejskiej.

§ 1.

Sprawy ze stosunku ubezpieczenia przeciwko ubezpieczycielowi należą do jurysdykcji

krajowej także wtedy, gdy

1)

powód ma miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

istnieje jurysdykcja krajowa w sprawie przeciwko ubezpieczycielowi głównemu, a pozwany

ubezpieczyciel jest współubezpieczycielem, lub

3)

zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło w Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawa dotyczy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczenia nieruchomości albo ubezpieczenia

nieruchomości i ruchomości, gdy powstała na nich szkoda wynikła z jednego zdarzenia.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, ubezpieczyciel jest traktowany jako mający miejsce

zamieszkania albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli ma zakład lub oddział

w Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawa wynikła z działalności tego zakładu lub oddziału.

§ 1.

Sprawy wynikające z umów, jeżeli powodem jest konsument, należą do jurysdykcji krajowej

także wtedy, gdy konsument ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej i w Rzeczypospolitej Polskiej podjął czynności niezbędne do zawarcia umowy.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, druga strona umowy z konsumentem jest traktowana

jak podmiot mający miejsce zamieszkania albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli ma zakład lub oddział w Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa z konsumentem została

zawarta w ramach działalności zakładu lub oddziału.

Sprawy rozpoznawane w procesie, inne niż wymienione w art. 1103

1)

zobowiązania wynikającego z czynności prawnej, które zostało wykonane albo ma lub

miało być wykonane w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zobowiązania niewynikającego z czynności prawnej, które powstało w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

działalności znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej zakładu lub oddziału pozwanego;

4)

roszczenia o prawo majątkowe, a pozwany ma majątek w Rzeczypospolitej Polskiej lub

przysługują mu prawa majątkowe w Rzeczypospolitej Polskiej o znacznej wartości w stosunku

do wartości przedmiotu sporu;

5)

przedmiotu sporu znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

spadku po osobie, która w chwili śmierci miała miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o prawa rzeczowe na nieruchomości i o posiadanie nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej,

jak również sprawy ze stosunku najmu, dzierżawy i innych stosunków dotyczących używania

takiej nieruchomości, z wyjątkiem spraw o czynsz i inne należności związane z używaniem

lub pobieraniem pożytków z takiej nieruchomości.

§ 2.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą także sprawy niewymienione w § 1 w zakresie, w którym rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych, posiadania lub używania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Strony oznaczonego stosunku prawnego mogą umówić się na piśmie o poddanie wynikłych

lub mogących wyniknąć z niego spraw o prawa majątkowe jurysdykcji sądów polskich.

§ 2.

Poddanie jurysdykcji sądów polskich spraw, o których mowa w § 1, może nastąpić również

przez wdanie się w spór co do istoty sprawy, jeżeli pozwany nie podniesie zarzutu

braku jurysdykcji krajowej.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w sprawach, które według przepisów prawa polskiego

należą do wyłącznej jurysdykcji sądów państwa obcego.

§ 1.

Strony oznaczonego stosunku prawnego mogą umówić się na piśmie o poddanie jurysdykcji

sądów państwa obcego wynikłych lub mogących wyniknąć z niego spraw o prawa majątkowe,

wyłączając jurysdykcję sądów polskich, jeżeli umowa taka jest skuteczna według prawa

mającego do niej zastosowanie w państwie obcym.

§ 2.

Umowa wyłączająca jurysdykcję sądów polskich nie może dotyczyć spraw

1)

należących do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

2)

z zakresu prawa pracy, chyba że umowa zostanie zawarta po powstaniu sporu;

3)

wynikłych lub mogących wyniknąć z umów zawartych przez konsumenta, który ma miejsce

zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

wynikłych lub mogących wyniknąć ze stosunku ubezpieczenia.

§ 3.

Jurysdykcji sądów polskich nie wyłącza umowa, na podstawie której tylko jedna ze stron

może wytoczyć powództwo przed sądy państwa obcego.

§ 4.

W sprawach wymienionych w § 2 pkt 3 dopuszczalne jest zawarcie umowy, na podstawie

której konsument może wytoczyć powództwo przed sądy państwa obcego.

§ 5.

W sprawach wymienionych w § 2 pkt 4 dopuszczalne jest zawarcie umowy, na podstawie

której powództwo przeciwko ubezpieczycielowi może być wytoczone przed sądy państwa

obcego.

§ 6.

Jeżeli strony zawarły umowę wyłączającą jurysdykcję sądów polskich, art. 1104 § 2

stosuje się odpowiednio.

Wymaganie zawarcia umowy na piśmie, przewidziane w art. 1104 § 1 i art. 1105 § 1,

jest spełnione, jeżeli umowa jest zamieszczona w dokumencie podpisanym przez strony

lub w wymienionych między nimi pismach lub oświadczeniach złożonych za pomocą środków

porozumiewania się na odległość, które pozwalają utrwalić ich treść. Powołanie się

w umowie podstawowej na dokument zawierający postanowienie odpowiadające umowie określonej

w art. 1104 § 1 lub art. 1105 § 1 spełnia wymaganie dotyczące formy tej umowy, jeżeli

umowa podstawowa jest sporządzona na piśmie, a to powołanie czyni umowę częścią umowy

podstawowej.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o uznanie za zmarłego i o stwierdzenie zgonu

osoby będącej obywatelem polskim lub cudzoziemca mającego ostatnie miejsce zamieszkania

lub ostatnie miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sąd polski może uznać za zmarłego cudzoziemca mającego ostatnie miejsce zamieszkania

i ostatnie miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli sprawa wykazuje wystarczający

związek z polskim porządkiem prawnym.

§ 3.

Do jurysdykcji krajowej należą również sprawy o stwierdzenie zgonu cudzoziemca mającego

miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli zgon nastąpił w

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o ubezwłasnowolnienie osoby będącej obywatelem

polskim lub cudzoziemca mającego miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie,

jest obywatelem polskim, mającym miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy małżeńskie, jeżeli jeden z małżonków albo jedna

z osób zamierzających zawrzeć małżeństwo jest obywatelem polskim albo, będąc cudzoziemcem,

ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej bądź

zamierza zawrzeć małżeństwo w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawy o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej należą

do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy majątek wspólny albo jego znaczna część znajduje

się w Rzeczypospolitej Polskiej.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu stosunków między rodzicami a dziećmi,

jeżeli

1)

dziecko, którego sprawa dotyczy, ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

wnioskodawca i dziecko, którego sprawa dotyczy, są obywatelami polskimi.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy o przysposobienie, jeżeli osoba, która ma być

przysposobiona, jest obywatelem polskim albo, będąc cudzoziemcem, ma miejsce zamieszkania

lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sprawy o przysposobienie należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy przysposabiający

jest obywatelem polskim i ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej. W razie przysposobienia wspólnego przez małżonków wystarczające jest, że

jeden z małżonków jest obywatelem polskim i ma miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jurysdykcja krajowa jest wyłączna, jeżeli przysposabiający, a w razie przysposobienia

wspólnego - każdy z przysposabiających małżonków, oraz osoba, która ma być przysposobiona,

są obywatelami polskimi, mającymi miejsce zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu w

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu opieki i kurateli nad osobą będącą

obywatelem polskim lub cudzoziemcem mającym miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego

pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej, jak również sprawy z zakresu kurateli nad osobą

prawną lub niebędącą osobą prawną jednostką organizacyjną, mającą siedzibę w Rzeczypospolitej

Polskiej. Ustanowienie kurateli do załatwienia poszczególnej sprawy należy do jurysdykcji

krajowej, jeżeli należy do niej ta sprawa.

§ 2.

Sądy polskie mogą w razie potrzeby wydawać zarządzenia w zakresie opieki i kurateli

co do położonego w Rzeczypospolitej Polskiej majątku cudzoziemca mającego miejsce

zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu za granicą, jeżeli okaże się to konieczne w

interesie tego cudzoziemca.

§ 3.

Sądy polskie mogą wydawać zarządzenia w zakresie opieki i kurateli również w przypadkach

innych niż wymienione w § 1 i 2, jeżeli sprawa wykazuje wystarczający związek z polskim

porządkiem prawnym lub jeżeli zachodzi pilna potrzeba udzielenia ochrony cudzoziemcowi,

który przebywa w Rzeczypospolitej Polskiej, mającemu miejsce zamieszkania i miejsce

zwykłego pobytu za granicą.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy o prawa rzeczowe na nieruchomości i o posiadanie nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Do jurysdykcji krajowej należą sprawy spadkowe, jeżeli spadkodawca w chwili śmierci

był obywatelem polskim lub miał miejsce zamieszkania bądź miejsce zwykłego pobytu

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Do jurysdykcji krajowej należą również sprawy spadkowe, jeżeli majątek spadkowy albo

jego znaczna część znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej.

W stosunku do spadku podlegającego jurysdykcji sądu polskiego po osobie, która w chwili

śmierci nie miała miejsca zamieszkania lub miejsca zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej

Polskiej, sąd może wydać postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku na wniosek polskiego

przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy z zakresu postępowania rejestrowego

dotyczące rejestru prowadzonego w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą rozpoznawane przez sąd rejestrowy sprawy

o rozwiązanie osoby prawnej lub niebędącej osobą prawną jednostki organizacyjnej,

jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędącą osobą prawną ma siedzibę

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Do jurysdykcji krajowej należą również inne sprawy rozpoznawane przez sąd rejestrowy,

jeżeli właściwy miejscowo sąd rejestrowy znajduje się w Rzeczypospolitej Polskiej.

Do jurysdykcji krajowej należą również inne niż wymienione w art. 1106-1109

W sprawach o podział majątku wspólnego, o dział spadku, jak również w sprawach dotyczących

zarządu związanego ze współwłasnością i o zniesienie współwłasności, przepisy art.

1104-1105

Jurysdykcja krajowa w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym jest wyłączna

w zakresie, w którym rozstrzygnięcie dotyczy praw rzeczowych na nieruchomości lub posiadania nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Przepisy o podstawach jurysdykcji krajowej zawarte w tytule III i tytule IV stosuje

się odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym. Umowa, o której mowa w art. 1105

§ 1, jest jednak bezskuteczna, jeżeli wyłącza jurysdykcję sądów polskich jedynie w

postępowaniu zabezpieczającym.

§ 2.

Jurysdykcja krajowa w postępowaniu zabezpieczającym istnieje także wtedy, gdy zabezpieczenie

może być wykonane w Rzeczypospolitej Polskiej lub wywołać skutek w Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 1.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy egzekucyjne, jeżeli egzekucja ma być

wszczęta lub jest prowadzona w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia.

§ 3.

Do wyłącznej jurysdykcji krajowej należą sprawy z powództw przeciwegzekucyjnych, jeżeli

egzekucja ma być wszczęta lub jest prowadzona w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Nie mogą być pozywane przed sądy polskie następujące osoby

1)

uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych

państw obcych;

2)

członkowie personelu dyplomatycznego przedstawicielstw państw obcych w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na mocy ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych;

4)

członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie

domowej i nie mają obywatelstwa polskiego.

§ 2.

Przepisy § 1 nie mają zastosowania do osób w nim wymienionych w odniesieniu do

1)

spraw z zakresu prawa rzeczowego dotyczących prywatnego mienia nieruchomego położonego w Rzeczypospolitej Polskiej,

chyba że mienie to jest w posiadaniu tych osób w imieniu państwa wysyłającego dla

celów przedstawicielstwa dyplomatycznego lub odpowiedniej organizacji międzynarodowej

dla celów organizacji;

2)

spraw dotyczących spadków, w których osoby te występują jako spadkobiercy, zapisobiercy,

wykonawcy testamentów, zarządcy lub kuratorzy spadku w charakterze osób prywatnych,

nie zaś w imieniu państwa wysyłającego lub odpowiedniej organizacji międzynarodowej;

3)

spraw dotyczących zawodowej lub gospodarczej działalności tych osób, wykonywanej przez

nie w Rzeczypospolitej Polskiej poza funkcjami urzędowymi.

§ 1.

Nie mogą być pozywane przed sądy polskie w sprawach wchodzących w zakres czynności

dokonanych w toku pełnienia ich funkcji urzędowych następujące osoby

1)

urzędnicy pełniący funkcje konsularne w imieniu państw obcych niezależnie od posiadanego

obywatelstwa;

2)

cudzoziemcy będący pracownikami administracyjnymi i technicznymi przedstawicielstw

dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych w Rzeczypospolitej Polskiej lub

członkami personelu służby przedstawicielstw dyplomatycznych oraz inne osoby zrównane

z nimi na mocy ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.

§ 2.

Przepis § 1 nie ma zastosowania w stosunku do urzędników pełniących funkcje konsularne

oraz pracowników administracyjnych i technicznych urzędów konsularnych w przypadku

wytoczenia przeciwko tym osobom powództw

1)

wynikłych z zawarcia przez nie umowy, w której nie występowały wyraźnie lub w sposób

dorozumiany jako przedstawiciele państwa wysyłającego;

2)

o wynagrodzenie szkody powstałej w wyniku wypadku spowodowanego w Rzeczypospolitej

Polskiej przez pojazd, statek morski, statek żeglugi śródlądowej lub statek powietrzny.

Immunitet sądowy sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy. W razie stwierdzenia

istnienia immunitetu sąd odrzuca pozew albo wniosek. Rozpoznanie sprawy z naruszeniem

immunitetu sądowego powoduje nieważność postępowania. Jeżeli osoba, przeciwko której

albo z udziałem której wszczęto sprawę, uzyska immunitet sądowy w toku postępowania,

sąd umarza postępowanie.

§ 1.

Osoby wymienione w art. 1111 § 1, jak również osoby wymienione w art. 1112 § 1 pkt

2, z wyjątkiem pracowników administracyjnych i technicznych urzędów konsularnych państw

obcych w Rzeczypospolitej Polskiej, nie mają obowiązku składania zeznań w charakterze

świadków lub występowania w charakterze biegłego lub tłumacza, jak również obowiązku

przedstawienia dokumentu lub przedmiotu oględzin, chyba że uprawniona do tego osoba

wyrazi zgodę.

§ 2.

Urzędnicy pełniący funkcje konsularne, pracownicy administracyjni i techniczni urzędów

konsularnych państw obcych w Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 1112

§ 1, jak również członkowie personelu służby tych urzędów będący cudzoziemcami, nie

mają obowiązku - co do faktów związanych z wykonywaniem ich funkcji - składania zeznań

w charakterze świadków lub występowania w charakterze biegłych co do treści prawa

państwa wysyłającego, jak również obowiązku przedstawienia dokumentu lub przedmiotu

oględzin, chyba że uprawniona do tego osoba wyrazi zgodę.

§ 3.

W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1 lub 2, nie można stosować środków przymusu,

ani grozić ich zastosowaniem.

§ 1.

Przepisy art. 1111 § 1 i art. 1112 § 1 nie mają zastosowania w przypadku, jeżeli państwo

wysyłające w sposób wyraźny zrzeknie się immunitetu sądowego w stosunku do osób wymienionych

w tych przepisach.

§ 2.

W stosunku do urzędników międzynarodowych, korzystających z immunitetu sądowego, zrzeczenie

się immunitetu przewidziane w § 1 musi być dokonane przez odpowiednią organizację

międzynarodową.

§ 3.

Niezależnie od postanowień § 1 i 2 osobom wymienionym w art. 1111 § 1 i art. 1112

§ 1 nie przysługuje immunitet sądowy w sprawach

1)

w których osoby te wszczynają postępowanie przed sądem polskim;

2)

z powództw wzajemnych przeciwko tym osobom;

3)

z powództw przeciwegzekucyjnych wytoczonych przeciwko nim.

§ 1.

Przeciwko osobom, które na podstawie art. 1111 § 1 i art. 1112 § 1 korzystają z immunitetu

sądowego w zakresie przewidzianym w tych przepisach, nie może być także prowadzona

egzekucja, chyba że chodzi o sprawę, w której osobom tym nie przysługuje immunitet

sądowy.

§ 2.

Przeciwko osobom określonym w § 1, w stosunku do których państwo wysyłające lub odpowiednia

organizacja międzynarodowa zrzekły się immunitetu sądowego, może być prowadzona egzekucja

jedynie w przypadku wyraźnego zrzeczenia się immunitetu przez państwo wysyłające lub

odpowiednią organizację międzynarodową także w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego.

§ 3.

Jeżeli prowadzenie egzekucji jest dozwolone, niedopuszczalna jest egzekucja z mienia

służącego do użytku urzędowego oraz przez stosowanie przymusu wobec osoby dłużnika.

§ 4.

Egzekucja jest niedopuszczalna w pomieszczeniach zajmowanych przez przedstawicielstwa

dyplomatyczne, misje zagraniczne lub urzędy konsularne państw obcych w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w mieszkaniach osób wymienionych w art. 1111 § 1, chyba że szef przedstawicielstwa

dyplomatycznego, misji zagranicznej lub urzędu konsularnego wyrazi na to zgodę.

Przepisy art. 1111-1115 stosuje się odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym.

W razie wątpliwości co do istnienia immunitetu sądowego lub egzekucyjnego sąd może

zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o informację.

§ 1.

Zdolność sądową cudzoziemców, zagranicznych osób prawnych i jednostek organizacyjnych

niebędących osobami prawnymi określa się według prawa właściwego dla ich zdolności

prawnej.

§ 2.

Zdolność procesową podmiotów wymienionych w § 1 określa się według prawa właściwego

dla ich zdolności do czynności prawnych.

§ 3.

Cudzoziemiec niemający zdolności procesowej według prawa wskazanego w § 2 może dokonywać

czynności procesowych przed sądem polskim, jeżeli miałby zdolność procesową według

prawa polskiego.

Powód, który nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej

Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jest obowiązany na żądanie

pozwanego złożyć kaucję na zabezpieczenie kosztów procesu.

Powód nie ma obowiązku określonego w art. 1119

1)

jeżeli ma w Rzeczypospolitej Polskiej majątek wystarczający na zapłatę kosztów;

2)

jeżeli przysługuje mu lub uzyskał zwolnienie od kosztów sądowych;

3)

w sprawach małżeńskich niemajątkowych, w sprawach z powództwa wzajemnego oraz w postępowaniu

nakazowym, upominawczym i uproszczonym;

4)

w sprawach, które strony zgodnie poddały jurysdykcji sądów polskich;

5)

jeżeli orzeczenie sądu polskiego zasądzające koszty procesu od powoda na rzecz pozwanego

byłoby wykonalne w państwie, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu

albo siedzibę.

§ 1.

Pozwany może zgłosić żądanie zabezpieczenia kosztów przed wdaniem się w spór co do

istoty sprawy.

§ 2.

Późniejsze zgłoszenie żądania jest dopuszczalne, jeżeli dopiero w toku sprawy

1)

pozwany dowiedział się, że powód nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo

siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)

ustała podstawa prawna do zwolnienia powoda od obowiązku złożenia kaucji.

Pierwszeństwo zaspokojenia z kaucji złożonej przez powoda przysługuje pozwanemu przed

wszystkimi innymi wierzycielami powoda.

Przepisy tytułu niniejszego stosuje się odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym.

Cudzoziemcy, zagraniczne osoby prawne i jednostki organizacyjne niebędące osobami

prawnymi korzystają ze zwolnienia od kosztów sądowych na zasadach przewidzianych w

przepisach odrębnych.

§ 1.

W sprawach przeprowadzania dowodów i dokonywania innych czynności oraz doręczania

pism sądowych sądy porozumiewają się z sądami lub innymi organami państw obcych oraz

z polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi i urzędami konsularnymi, chyba że

przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Czynności, o których mowa w § 1, może wykonywać referendarz sądowy, z wyjątkiem przeprowadzania

dowodu.

§ 1.

Sądy występują o przeprowadzenie dowodów za granicą do sądów lub innych organów państw

obcych.

§ 2.

Wnioski są przesyłane bezpośrednio, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo państwa wezwanego,

lub za pośrednictwem polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

Nie wyłącza to innych sposobów przesyłania wniosków.

§ 3.

Sąd może wnosić o bezpośrednie zawiadomienie go, stron i ich przedstawicieli, w tym

pełnomocników, o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu w celu umożliwienia obecności

przy przeprowadzeniu dowodu lub udziału w tej czynności.

§ 4.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu prawo państwa wezwanego, sąd może wyznaczyć jednego

ze swych członków (sędzia wyznaczony), aby był obecny przy przeprowadzaniu za granicą

dowodu przez sąd lub inny organ państwa wezwanego, jak również, aby brał udział w

tej czynności. Sąd może w tym celu wyznaczyć również biegłego.

§ 5.

Za zgodą państwa wezwanego sąd lub sędzia wyznaczony może przeprowadzić dowód bezpośrednio

w państwie wezwanym. Przepisów kodeksu o środkach przymusu nie stosuje się.

§ 6.

W przypadkach wskazanych w § 1-5 sąd może postanowić, w porozumieniu z sądem lub innym

organem państwa wezwanego, że przeprowadzenie dowodu, którego charakter się temu nie

sprzeciwia, nastąpi przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających obecność lub

udział w dokonaniu tej czynności albo jej dokonanie na odległość.

Przepis art. 1131 stosuje się odpowiednio, jeżeli sądy występują do sądów lub innych

organów państw obcych o dokonanie innych czynności niż przeprowadzenie dowodów.

§ 1.

Sądy występują o doręczenie pism sądowych osobie mającej miejsce zamieszkania lub

zwykłego pobytu albo siedzibę za granicą do sądów lub innych organów państw obcych.

§ 2.

Wnioski są przesyłane bezpośrednio, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo państwa wezwanego,

lub za pośrednictwem polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.

Nie wyłącza to innych sposobów przesyłania wniosków.

§ 1.

Sąd może doręczyć pisma sądowe osobie przebywającej lub mającej siedzibę za granicą

pocztą listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, jeżeli taki sposób dopuszcza prawo

państwa, w którym ma nastąpić doręczenie.

§ 2.

Jeżeli nie jest możliwe doręczenie z powodu odmowy wykonania wniosku przez sąd lub

inny organ państwa wezwanego lub długotrwałego niewykonywania wniosku, sąd może doręczyć

pisma w sposób określony w § 1, także wówczas, gdy takiego sposobu nie dopuszcza prawo

państwa, w którym ma nastąpić doręczenie.

Przepisy art. 1132 i 1133 stosuje się odpowiednio do doręczania pism pozasądowych.

Sądy mogą występować do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego

o przeprowadzenie dowodu lub o doręczenie pisma, jeżeli osoba mająca być przesłuchana

lub odbiorca pisma jest obywatelem polskim przebywającym za granicą.

§ 1.

Sądy polskie przeprowadzają dowody i doręczają pisma na wniosek sądów i innych organów

państw obcych. W przypadkach takich właściwy jest sąd rejonowy, w którego okręgu ma

być przeprowadzony dowód lub ma nastąpić doręczenie pisma.

§ 2.

Sąd polski odmawia wykonania czynności wymienionych w § 1, jeżeli

1)

ich wykonanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej (klauzula porządku publicznego);

2)

ich wykonanie nie należy do zakresu działania sądów polskich;

3)

państwo, z którego pochodzi wniosek, odmawia sądom polskim wykonywania takich czynności;

4)

nie została złożona w terminie zaliczka, o której mowa w art. 1135

§ 1.

Wykonanie wniosku sądu lub innego organu państwa obcego o przeprowadzenie dowodu lub

doręczenie pism sądowych przez sąd polski odbywa się według prawa polskiego. Sąd wezwany

może jednak na wniosek sądu lub innego organu państwa obcego zastosować przy wykonaniu

wniosku inny sposób od przewidzianego przez prawo polskie, jeżeli ten sposób wykonania

wniosku nie jest zakazany przez prawo polskie i nie jest sprzeczny z podstawowymi

zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego).

§ 2.

Jeżeli sąd lub inny organ państwa obcego zwróci się do sądu o doręczenie pisma sądowego

osobie przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej, nie dołączając tłumaczenia tego

pisma na język polski, doręcza się je odbiorcy, o ile zechce je przyjąć. Odbiorcę,

który odmawia przyjęcia pisma, należy pouczyć o możliwości wystąpienia w związku z

tym niekorzystnych skutków prawnych za granicą.

§ 3.

Jeżeli w wykonaniu wniosku sądu lub innego organu państwa obcego mogą powstać koszty

związane z udziałem biegłych, tłumaczy, świadków i innych osób, sąd wykonuje wniosek

dopiero po złożeniu w wyznaczonym terminie stosownej zaliczki przez sąd lub inny organ

państwa obcego. To samo dotyczy kosztów mogących powstać w wyniku zastosowania innego

sposobu niż przewidziany przez prawo polskie.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sądy zawiadamiają bezpośrednio sąd

lub inny organ państwa wzywającego, jak również strony i ich przedstawicieli, w tym

pełnomocników, o miejscu i czasie przeprowadzenia dowodu w celu umożliwienia obecności

przy przeprowadzeniu dowodu lub udziału w tej czynności tylko na ich wniosek.

§ 2.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sędzia lub inna osoba wyznaczona przez

sąd lub inny organ państwa wzywającego mogą być obecni przy przeprowadzaniu dowodu

lub brać udział w tej czynności tylko za zgodą sądu.

§ 3.

Na wniosek sądu lub innego organu państwa wzywającego sąd może wyrazić zgodę na bezpośrednie

przeprowadzenie dowodu w Rzeczypospolitej Polskiej przez sąd lub inny organ państwa

wzywającego lub wyznaczone przez nich osoby, jeżeli przeprowadzenie dowodu nie będzie

sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula

porządku publicznego). W takim przypadku sąd na wniosek sądu lub innego organu państwa

wzywającego stosuje przepisy kodeksu o środkach przymusu. Przeprowadzenie dowodu następuje

w obecności sądu lub sędziego wyznaczonego.

§ 4.

W przypadkach wskazanych w § 1-3 sąd może wyrazić zgodę na przeprowadzenie dowodu,

którego charakter się temu nie sprzeciwia, przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających

obecność lub udział w dokonaniu tej czynności albo jej dokonanie na odległość.

§ 1.

Doręczenie pism sądowych osobom przebywającym w Rzeczypospolitej Polskiej, którym

przysługuje immunitet sądowy lub egzekucyjny, oraz innym osobom przebywającym w budynkach

lub pomieszczeniach korzystających z nietykalności na podstawie ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych, dokonuje się za pośrednictwem Ministerstwa

Spraw Zagranicznych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do doręczania pism sądowych obywatelom polskim

przebywającym za granicą, którzy korzystają z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego.

Przepisy art. 1135-1135

§ 1.

Strona mająca miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedzibę za granicą, jeżeli

nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej

Polskiej, obowiązana jest wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń.

§ 2.

W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla tej strony pisma sądowe

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć

przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia

odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto

może być ustanowiony pełnomocnikiem.

Sąd może zabezpieczyć dowód znajdujący się w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest

to potrzebne do dochodzenia roszczenia za granicą. Wniosek o zabezpieczenie dowodu

składa się w sądzie rejonowym, w którego okręgu dowód ma być przeprowadzony. O terminie

wyznaczonym do przeprowadzenia dowodu zawiadamia się wnioskodawcę, chyba że zachodzi

wypadek niecierpiący zwłoki. Poza tym stosuje się odpowiednio art. 310 oraz art. 312-314.

Zagraniczne dokumenty urzędowe mają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi.

Dokument dotyczący przeniesienia własności nieruchomości położonej w Rzeczypospolitej

Polskiej powinien być uwierzytelniony przez polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne

lub urząd konsularny. To samo dotyczy dokumentu, którego autentyczności strona zaprzeczyła.

§ 1.

W sprawach spadkowych z zakresu postępowania nieprocesowego, w których sądom polskim

nie przysługuje jurysdykcja, dokonują one z urzędu zabezpieczenia spadku oraz otwarcia

i ogłoszenia testamentu. Zawiadamia się o tym właściwego konsula, który może uczestniczyć

w postępowaniu.

§ 2.

Organom państwa, którego obywatelem był spadkodawca, wydaje się na żądanie wypis testamentu

oraz protokołu otwarcia i ogłoszenia testamentu. Oryginał testamentu może być wydany,

jeżeli nie przewiduje się dalszych czynności urzędowych w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Sąd z urzędu postanowi o wezwaniu przez ogłoszenie osób roszczących sobie prawa do

spadku, spadkobierców i wierzycieli spadkodawcy, aby w ciągu trzech miesięcy zgłosili

i uprawdopodobnili swoje prawa. W ogłoszeniu należy wskazać obywatelstwo, miejsce

zamieszkania i miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy.

§ 2.

Ogłoszenie doręcza się właściwemu urzędowi skarbowemu i konsulowi.

§ 1.

Sąd z urzędu ustala i stosuje właściwe prawo obce. Sąd może zwrócić się do Ministra

Sprawiedliwości o udzielenie tekstu tego prawa oraz o wyjaśnienie obcej praktyki sądowej.

§ 2.

Sąd może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości również o udzielenie informacji co

do istnienia wzajemności w stosunkach z państwem obcym.

§ 3.

Celem ustalenia treści prawa obcego lub obcej praktyki sądowej albo istnienia wzajemności

sąd może zastosować także inne środki, w tym zasięgnąć opinii biegłych.

Jeżeli przepisy odrębne przewidują wydanie zaświadczenia na potrzeby uznania lub stwierdzenia

wykonalności orzeczenia, ugody lub innego tytułu egzekucyjnego w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, zaświadczenie takie wystawia, stosując formularz określony we właściwych

przepisach odrębnych, na wniosek zainteresowanego, przewodniczący w sądzie, który

wydał orzeczenie albo zatwierdził ugodę lub przed którym ugoda została zawarta. W

przypadku innych tytułów egzekucyjnych właściwy do wystawienia zaświadczenia jest

przewodniczący w sądzie rejonowym, w którego okręgu tytuł został sporządzony.

Orzeczenia sądów państw obcych wydane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu z mocy

prawa, chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146.

§ 1.

Orzeczenie nie podlega uznaniu, jeżeli

1)

nie jest prawomocne w państwie, w którym zostało wydane;

2)

zapadło w sprawie należącej do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

3)

pozwanemu, który nie wdał się w spór co do istoty sprawy, nie doręczono należycie

i w czasie umożliwiającym podjęcie obrony pisma wszczynającego postępowanie;

4)

strona w toku postępowania była pozbawiona możności obrony;

5)

sprawa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisła w Rzeczypospolitej

Polskiej wcześniej niż przed sądem państwa obcego;

6)

jest sprzeczne z wcześniej wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu polskiego albo wcześniej

wydanym prawomocnym orzeczeniem sądu państwa obcego, spełniającym przesłanki jego

uznania w Rzeczypospolitej Polskiej, zapadłymi w sprawie o to samo roszczenie między

tymi samymi stronami;

7)

uznanie byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej (klauzula porządku publicznego).

§ 2.

Przeszkody określone w § 1 pkt 5 i 6 stosuje się odpowiednio do sprawy zawisłej przed

innym niż sąd organem polskim lub organem państwa obcego oraz do rozstrzygnięcia wydanego

przez inny niż sąd organ polski lub organ państwa obcego.

§ 3.

Przepisów § 1 pkt 5 i 6 nie stosuje się, gdy orzeczenie sądu państwa obcego stwierdza,

zgodnie z przepisami tego państwa o jurysdykcji krajowej, nabycie przez osobę mieszkającą

albo mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej mienia spadkowego znajdującego się

w chwili śmierci spadkodawcy na obszarze państwa obcego.

§ 1.

Osoba powołująca się na uznanie orzeczenia sądu państwa obcego jest zobowiązana przedstawić

1)

urzędowy odpis orzeczenia;

2)

dokument stwierdzający, że orzeczenie jest prawomocne, chyba że prawomocność orzeczenia

wynika z jego treści;

3)

uwierzytelniony przekład na język polski dokumentów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz

w § 2.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie zostało wydane w postępowaniu, w którym pozwany nie wdał się w spór

co do istoty sprawy, należy przedstawić dokument stwierdzający, że pismo wszczynające

postępowanie zostało mu doręczone.

§ 1.

Każdy, kto ma w tym interes prawny, może wystąpić do sądu z wnioskiem o ustalenie,

że orzeczenie sądu państwa obcego podlega albo nie podlega uznaniu.

§ 2.

Do wniosku o ustalenie, że orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu, należy

dołączyć dokumenty wymienione w art. 1147, a do wniosku o ustalenie, że orzeczenie

nie podlega uznaniu, urzędowy odpis orzeczenia wraz z jego uwierzytelnionym przekładem

na język polski.

§ 1.

Wniosek, o którym mowa w art. 1148, rozpoznaje sąd okręgowy, który byłby miejscowo

właściwy do rozpoznania sprawy rozstrzygniętej orzeczeniem sądu państwa obcego lub

w którego okręgu znajduje się miejscowo właściwy sąd rejonowy, a w braku tej podstawy

- Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 2.

W terminie dwóch tygodni od doręczenia wniosku strona może przedstawić sądowi stanowisko

w sprawie. Sąd może rozpoznać wniosek na posiedzeniu niejawnym.

§ 3.

Na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie ustalenia przysługuje zażalenie, a

od postanowienia sądu apelacyjnego - skarga kasacyjna; można także żądać wznowienia

postępowania, które zostało zakończone prawomocnym postanowieniem w przedmiocie ustalenia.

Przepisy art. 170 i art. 400 stosuje się odpowiednio do prawomocnych postanowień sądu

polskiego ustalających, że orzeczenia sądu państwa obcego orzekające rozwód lub unieważnienie

małżeństwa albo ustalające nieistnienie małżeństwa podlegają uznaniu.

Przepisy tytułu niniejszego stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć innych organów

państw obcych wydanych w sprawach cywilnych.

Orzeczenia sądów państw obcych w sprawach cywilnych, nadające się do wykonania w drodze

egzekucji, stają się tytułami wykonawczymi po stwierdzeniu ich wykonalności przez

sąd polski. Stwierdzenie wykonalności następuje, jeżeli orzeczenie jest wykonalne

w państwie, z którego pochodzi, oraz nie istnieją przeszkody określone w art. 1146

§ 1 i 2.

§ 1.

Stwierdzenie wykonalności następuje na wniosek wierzyciela przez nadanie orzeczeniu

sądu państwa obcego klauzuli wykonalności.

§ 2.

Do wniosku o nadanie klauzuli wykonalności należy dołączyć dokumenty wymienione w

art. 1147, a ponadto dokument stwierdzający, że orzeczenie jest wykonalne w państwie,

z którego pochodzi, chyba że wykonalność wynika z treści orzeczenia lub prawa tego

państwa.

§ 1.

O nadaniu klauzuli wykonalności orzeka sąd okręgowy miejsca zamieszkania albo siedziby

dłużnika, a w braku takiego sądu - sąd okręgowy, w którego okręgu ma być prowadzona

egzekucja.

§ 2.

W terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia odpisu wniosku dłużnik może przedstawić

stanowisko w sprawie. Sąd rozpoznaje wniosek na posiedzeniu niejawnym.

§ 3.

Na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności służy

zażalenie, a od postanowienia sądu apelacyjnego - skarga kasacyjna; można także żądać

wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem w przedmiocie nadania

klauzuli wykonalności. Przepisu art. 795 § 2 nie stosuje się.

§ 1.

Egzekucja na podstawie orzeczenia sądu państwa obcego może być wszczęta po uprawomocnieniu

się postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności. Do czasu upływu terminu do wniesienia

zażalenia na postanowienie sądu okręgowego o nadaniu klauzuli wykonalności, a w razie

wniesienia zażalenia - do czasu jego rozpoznania przez sąd apelacyjny, postanowienie

to stanowi tytuł zabezpieczenia. Sposób zabezpieczenia określa wierzyciel we wniosku

o dokonanie zabezpieczenia. Dla orzeczeń obejmujących roszczenia pieniężne dopuszczalne

są wyłącznie rodzaje zabezpieczeń wymienione w art. 747. W razie potrzeby rodzaj zabezpieczenia

może określić na wniosek wierzyciela także sąd okręgowy w postanowieniu o nadaniu

klauzuli wykonalności. Do zabezpieczenia tego art. 750-752

§ 2.

Wykonanie zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, sąd okręgowy może uzależnić od złożenia

przez wierzyciela kaucji. Dłużnikowi przysługuje pierwszeństwo zaspokojenia z kaucji

złożonej przez wierzyciela przed wszystkimi innymi wierzycielami wierzyciela.

§ 3.

W razie oddalenia zażalenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności albo

wydania postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności sąd apelacyjny może uzależnić

wykonanie orzeczenia sądu państwa obcego od złożenia stosownego zabezpieczenia przez

wierzyciela. Sąd może, jeżeli na skutek wykonania orzeczenia mogłaby wyniknąć dla

dłużnika niepowetowana szkoda, wstrzymać wykonanie orzeczenia do czasu upływu terminu

do wniesienia skargi kasacyjnej, a w razie jej wniesienia - do czasu jej rozpoznania

przez Sąd Najwyższy.

W przypadkach, o których mowa w art. 840 § 1, podstawy powództwa o pozbawienie wykonalności

orzeczenia sądu państwa obcego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności nie mogą stanowić

zarzuty co do przeszkód określonych w art. 1146 § 1 i 2.

Przepisy art. 1150-1151

Ugody w sprawach cywilnych zawarte przed sądami i innymi organami państw obcych lub

przez nie zatwierdzone stają się tytułami wykonawczymi po stwierdzeniu ich wykonalności,

jeżeli są one wykonalne w państwie pochodzenia i nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami

porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula porządku publicznego). Przepisy

art. 1151-1151

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.

Europejskie nakazy zapłaty wydane przez sądy państw członkowskich Unii

Europejskiej, których wykonalność została stwierdzona w tych państwach na podstawie

przepisów odrębnych, są tytułami egzekucyjnymi i podlegają wykonaniu w Rzeczypospolitej

Polskiej po nadaniu klauzuli wykonalności.

Tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 1153

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.

Orzeczenia sądów państw członkowskich Unii Europejskiej wydane w europejskim postępowaniu

w sprawie drobnych roszczeń, opatrzone w tych państwach zaświadczeniem na podstawie

przepisów odrębnych, są tytułami egzekucyjnymi i podlegają wykonaniu w Rzeczypospolitej

Polskiej po nadaniu klauzuli wykonalności.

Tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 1153

Przepisów art. 1150-1152 nie stosuje się.