Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 stycznia 2008 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów,

z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności

1)

zasady ustalania

a)

warunków ochrony zasobów środowiska,

b)

warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,

c)

kosztów korzystania ze środowiska;

2)

udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie;

3)

udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska;

4)

obowiązki organów administracji;

5)

odpowiedzialność i sankcje.

1.

Przepisów ustawy, z wyjątkiem tytułu I działu IV rozdziału 1 i 2, nie stosuje się

do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie

1

obowiązku posiadania pozwolenia,

1a

wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

2)

ponoszenia opłat,

w razie prowadzenia działań ratowniczych.

2a.

Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakresie hałasu powstającego w związku z

powszechnym korzystaniem ze środowiska.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm..

4.

Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji

właściwe w sprawach tej ochrony określają przepisy odrębne.

1.

Zakłady, które dokonywały poboru wody na potrzeby energetyki wodnej i zwróciły taką

samą ilość wody, nie gorszej jakości, od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy, nie uiszczają należnej za ten okres opłaty za pobór wody.

2.

Uiszczone opłaty, o których mowa w ust. 1, zalicza się na poczet przyszłych opłat

za korzystanie ze środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

aglomeracji - rozumie się przez to miasto lub kilka miast o wspólnych granicach administracyjnych;

2)

autostradzie - rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach

płatnych mają zastosowanie do tej drogi;

3)

eksploatacji instalacji lub urządzenia - rozumie się przez to użytkowanie instalacji

lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności;

4)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności

człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi

a)

substancje,

b)

energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne;

5)

hałasie - rozumie się przez to dźwięki o częstotliwościach od 16 Hz do 16 000 Hz;

6)

instalacji - rozumie się przez to

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których

tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja

może spowodować emisję;

7)

istotnej zmianie instalacji - rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania

instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego

oddziaływania na środowisko;

8)

kompensacji przyrodniczej - rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności

roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub

tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej

na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia

i zachowanie walorów krajobrazowych;

8a)

lotnisku - rozumie się przez to także port lotniczy oraz lądowisko;

9)

metodyce referencyjnej - rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę

pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób

interpretacji uzyskanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

oraz energii w środowisku;

10)

najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najbardziej efektywny oraz

zaawansowany poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, wykorzystywany

jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych, mających na celu eliminowanie

emisji lub, jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpływu na

środowisko jako całość, z tym że pojęcie

a)

„technika” oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja

jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,

b)

„dostępne techniki” oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich

praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych

i technicznych oraz rachunku kosztów inwestycyjnych i korzyści dla środowiska, a które

to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,

c)

„najlepsza technika” oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego

ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;

10a)

obszarze cichym w aglomeracji - rozumie się przez to obszar, na którym nie występują

przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu LDWN;

10b)

obszarze cichym poza aglomeracją - rozumie się przez to obszar, który nie jest narażony

na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z działalności

rekreacyjno-wypoczynkowej;

10c)

obszarze Natura 2000 - rozumie się przez to obszar Natura 2000 wyznaczony w trybie

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 92, poz. 880, z późn. zm.;

11)

oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie

ludzi;

11a)

oddziaływaniu na obszar Natura 2000 - rozumie się przez to podejmowane działania,

które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk

roślin i siedlisk zwierząt lub w inny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których

ochrony wyznaczono obszar Natura 2000;

12)

odpadach - rozumie się przez to odpady w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 i Nr 88, poz. 587);

13)

ochronie środowiska - rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające

zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności

na

a)

racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie

z zasadą zrównoważonego rozwoju,

b)

przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,

c)

przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;

14)

organie administracji - rozumie się przez to

a)

ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub

we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu

terytorialnego,

b)

inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania

zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony;

15)

organie ochrony środowiska - rozumie się przez to organy administracji powołane do

wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości

określonej w tytule VII w dziale l;

16)

organizacji ekologicznej - rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym

celem jest ochrona środowiska;

17)

PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,

monometylodichlorodifenylometan, monometylofibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające

jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie;

18)

polach elektromagnetycznych - rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz;

19)

podaniu do publicznej wiadomości - rozumie się przez to ogłoszenie informacji, w sposób

zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie

w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego

organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na

przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty

w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia;

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to

a

przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych,

chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego

oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej

specjalistycznej praktyki,

b

jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

c)

osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska

w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;

21)

pomiarze - rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;

22)

(uchylony);

23)

poważnej awarii - rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub

eksplozję, powstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu,

w których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych substancji, prowadzące do natychmiastowego

powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powstania takiego

zagrożenia z opóźnieniem;

24)

poważnej awarii przemysłowej - rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie;

25)

powierzchni ziemi - rozumie się przez to naturalne ukształtowanie terenu, glebę oraz

znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania człowieka, z tym że pojęcie

„gleba” oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,

wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie;

26)

powietrzu - rozumie się przez to powietrze znajdujące się w troposferze, z wyłączeniem

wnętrz budynków i miejsc pracy;

26a)

poziomie dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) - rozumie się przez to wartość poziomu

ciśnienia akustycznego, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną

zgodnie z Polską Normą;

27)

(uchylony);

28

poziomie substancji w powietrzu - rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu

w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w odniesieniu do ustalonego

czasu i powierzchni, przy czym

a)

poziom dopuszczalny - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

terminie i który po tym terminie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny

jest standardem jakości powietrza,

b)

poziom docelowy - jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym

czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych;

poziom ten określa się w celu zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej

substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,

c)

poziom celu długoterminowego - jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie

ze stanem współczesnej wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko

jako całość jest mało prawdopodobny; poziom ten ma być osiągnięty w długim okresie

czasu, z wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za pomocą ekonomicznie uzasadnionych

działań technicznych i technologicznych;

29)

pozwoleniu, bez podania jego rodzaju - rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie

do środowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1;

30)

produkcie - rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację,

urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część;

31)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

32)

równowadze przyrodniczej - rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze

istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej

i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej;

32a)

ruchach masowych ziemi - rozumie się przez to powstające naturalnie lub na skutek

działalności człowieka osuwanie, spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw

skał, zwietrzeliny i gleby;

32b)

równoważnym poziomie hałasu - rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego

ciągłego ustalonego dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej

A, która w określonym przedziale czasu odniesienia jest równa średniemu kwadratowi

ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o zmiennym poziomie w czasie; równoważny

poziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z Polską Normą;

32c)

ryzyku - rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w

określonym czasie lub w określonej sytuacji;

33)

standardach emisyjnych - rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;

34

standardzie jakości środowiska - rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji

lub energii, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako

całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze;

35)

staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;

36)

substancji - rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny

lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka;

37)

substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo

mieszaniny substancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne

lub promieniotwórcze mogą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z nimi, spowodować

zagrożenie życia lub zdrowia łudzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może być

surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a także substancja powstała w wyniku awarii;

38)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte, w szczególności na cele bytowe lub gospodarcze,

b

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. Nr 147, poz. 1033),

c)

wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące

z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów,

lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych

oraz dróg i parkingów,

d)

wody odciekowe ze składowisk odpadów i miejsc ich magazynowania, wykorzystane solanki,

wody lecznicze i termalne,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb łososiowatych,

g)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate

albo innych organizmów wodnych, o ile produkcja tych ryb lub organizmów, rozumiana

jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego, przekracza 1 500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych

tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

39)

środowisku - rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych

w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody,

powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a

także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;

40)

terenie zamkniętym - rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt

budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony

w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125);

41)

tytule prawnym - rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały

zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;

42)

urządzeniu - rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki

transportu;

42a)

użytkowniku urządzenia - rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego

tytułu prawnego do władania urządzeniem w celu jego eksploatacji zgodnie z wymaganiami

ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie;

43)

wielkości emisji - rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub

energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności

w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach;

44)

władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a

jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne

i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako

władający;

45)

właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej - rozumie się przez to

a)

komendanta powiatowego - w sprawach dotyczących zakładów o zwiększonym ryzyku,

b)

komendanta wojewódzkiego - w sprawach dotyczących zakładów o dużym ryzyku;

46)

wprowadzaniu ścieków do ziemi - rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do

gleby;

47)

wykorzystywaniu substancji - rozumie się przez to także ich gromadzenie;

48)

zakładzie - rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego

prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;

49)

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia

ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać

walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami

korzystania ze środowiska;

50)

zrównoważonym rozwoju - rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w

którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych,

z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,

w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych

społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Opłaty za wprowadzanie ścieków, należne od podmiotów, które dokonywały wprowadzenia

ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. f ustawy wymienionej w art. 1, do wód

od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ulegają umorzeniu

z mocy prawa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 7 i art. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje

korzystanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu zaspokojenia potrzeb osobistych

oraz gospodarstwa domowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie

1)

wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

2)

innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z wód w rozumieniu

ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm..

2.

Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być,

w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w szczególności

zakres i warunki tego korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3.

Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania

powszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz

zwykłe korzystanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo wodne.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do uiszczenia opłaty za wprowadzanie

ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia i jednocześnie realizujący zadania

własne gminy w zakresie odprowadzania ścieków może wystąpić z wnioskiem o odroczenie

terminu jej płatności na zasadach określonych w art. 317 ust. 1a ustawy, o której

mowa w art. 1, także przed dniem zatwierdzenia przez Radę Ministrów krajowego programu

oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy wymienionej

w art. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 marszałek województwa zawiesza postępowanie, w

przedmiocie odroczenia terminu płatności opłaty, do dnia zatwierdzenia przez Radę

Ministrów krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych.

3.

Odroczenie terminu płatności opłaty, o którym mowa w ust. 1, dotyczy opłaty należnej

od dnia 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 31 stycznia 2003 r.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,

a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się

przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 2 i 11 oraz

art. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w

życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 286a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 2 oraz art. 121 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem

ochrony pozostałych elementów.

Obowiązek zapewnienia dostępu za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych

do informacji o emisji i poborze wód, wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 9a ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powstaje z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany

do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2.

Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze

w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe

środki zapobiegawcze.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. - Prawo ochrony środowiska zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 1

pkt 6 lit. b ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres

6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Do dnia wejścia w życie rozporządzenia wydanego na podstawie art. 220 ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.

2.

Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493) stosuje się przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Marszałek województwa udostępni wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska informacje

o korzystaniu ze środowiska, w zakresie wskazanym w art. 287 ust. 1 pkt 1-3 ustawy

zmienianej w art. 1, zgromadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w szczególności przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej,

leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać

zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.

Do dnia 1 lipca 2007 r. nie tworzy się obszarów ograniczonego użytkowania dla istniejących

dróg, gdy z przeglądu ekologicznego wynika, że pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań

technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane dopuszczalne

poziomy hałasu poza terenem, do którego zarządzający drogą ma tytuł prawny.

Do czasu ustanowienia, w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, planu ochrony dla obszaru Natura 2000, w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko zamieszcza się mapy, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 10a lit. a

tiret pierwsze ustawy zmienianej w art. 1, w skali, w jakiej są one dostępne.

Jeżeli przedsięwzięcie jest realizowane lub zostało zrealizowane w oparciu o zgłoszenie

budowy lub wykonywania robót budowlanych lub zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania

obiektu budowlanego wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych

innych ustaw, uprawniony podmiot może złożyć, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację

przedsięwzięcia. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska stosuje się odpowiednio.

Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych

ustawą.

1.

Ostateczne decyzje w przedmiocie nałożenia na zakład obowiązków na czas nieoznaczony

dotyczące pozwoleń wodnoprawnych, które utraciły moc na podstawie przepisów dotychczasowych,

wygasają po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji w przedmiocie ustanowienia stref ochronnych

ujęć wody.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Jeżeli dla realizowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszar Natura

2000 została wydana, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, decyzja o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu lub jedna z decyzji określonych w art. 46 ust.

4 pkt 2-9 ustawy zmienianej w art. 1, uprawniony podmiot powinien złożyć, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wniosek o wydanie decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania

na obszar Natura 2000.

Pierwsze sprawozdanie z realizacji programów ochrony powietrza, o których mowa w art.

91 ustawy zmienianej w art. 1, przyjętych w drodze rozporządzenia przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

w ciągu 4 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie określenia programu

ochrony powietrza.

Każdy w przypadkach określonych w ustawie ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu

w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowiska lub przyjęcia projektu polityki,

strategii, planu lub programu rozwoju i restrukturyzacji oraz projektu studium i planu

zagospodarowania przestrzennego.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 30 ust. 3, art. 72 ust.

6, art. 94 ust. 3, art. 148 ust. 1, art. 176 ust. 1 i art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 30, art. 72 ust. 6, art. 94, art.

148 ust. 1, art. 176 i art. 201 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 51 ust. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej niż przez okres 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 105 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 105 ust. 1 i 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

4.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 169 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 167 ust. 3 i art. 169 ust. 1 i 3 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

5.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 385 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 385 ust. 1 i 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Wyniki pomiarów uzyskane przy pomocy dotychczasowych metodyk wykonywania pomiarów

stanowią dane wyjściowe do wyznaczania wartości wskaźników LDWN i LN, o ile pochodzą z okresu nie późniejszego, niż sprzed trzech lat od dnia przystąpienia

do sporządzania mapy akustycznej.

Obowiązek

1)

prowadzenia w formie elektronicznej publicznie dostępnych wykazów danych o dokumentach

zawierających informacje o środowisku i jego ochronie oraz ich udostępniania w Biuletynie

Informacji Publicznej, wskazany w art. 19 ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

2)

zapewnienia dostępu za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych do informacji

o wytwarzaniu i gospodarowaniu odpadami, wskazany w art. 30 ust. 1 pkt 12 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, wskazany w art. 30 ust.

2a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 236c ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1,

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w terminie do

dnia 30 czerwca 2009 r.

2.

Pierwszy raport, o którym mowa w art. 236c ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, Główny

Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w terminie do dnia 31

marca 2011 r.

Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

25, 35, 55-62 i 86 lit. b i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, prowadzący instalację

uzupełni wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego o informacje oraz załączniki,

o których mowa w art. 208 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 2 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 63), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz innych ustaw ulegają wygaśnięciu w całości lub części dotyczącej zastosowania

odpadów w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24 ust.

3, art. 30 ust. 3 i art. 385 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc

do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 19

ust. 8 i 9, art. 24 ust. 3, art. 30 ust. 3 i 4 oraz art. 385 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż do dnia 1 lipca

2007 r.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 30 ust. 3, art. 51 ust.

8, art. 86 ust. 1 i 2, art. 89 ust. 4, art. 90 ust. 3, art. 91 ust. 4, art. 94 ust.

3, art. 148 ust. 1, art. 222 ust. 2 i 3 oraz art. 290 ust. 2 ustawy zmienianej w art.

1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 30 ust. 3, art. 51 ust. 8, art. 86 ust. 1 i 2, art. 90 ust. 3, art.

91 ust. 10, art. 94 ust. 3, art. 148 ust. 1, art. 222 ust. 2 i 3 oraz art. 290 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej

niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Rada Ministrów może zmienić, w drodze rozporządzenia, zachowane w mocy przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie wskazanym

w art. 51 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, biorąc pod

uwagę rodzaj działalności i wielkość produkcji oraz uwzględniając potrzeby społeczne

i gospodarcze.

1.

Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania

metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.

2.

Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z metodyki referencyjnej,

jest dopuszczalne stosowanie innej metodyki, pod warunkiem

1)

że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a uzasadnieniem jej zastosowania

są zjawiska meteorologiczne, mechanizmy fizyczne i procesy chemiczne, jakim podlegają

substancje lub energie - w przypadku metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji

lub energii w środowisku;

2)

udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników - w przypadku pozostałych metodyk.

Do opłat za korzystanie ze środowiska należnych do dnia 30 czerwca 2005 r. stosuje

się przepisy art. 285 ust. 2, art. 288 ust. 1 i art. 289 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

Wpłaty z tytułu opłaty produktowej od wprowadzonych na terytorium kraju urządzeń chłodniczych

i klimatyzacyjnych pobranej na podstawie ustawy, o której mowa w art. 6, zgromadzone na rachunku bankowym Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i

Gospodarki Wodnej, przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art. 410

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 18 lit. b i pkt 73-78 oraz art. 7, które wchodzą w życie po upływie 14

dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 47, pkt 50 lit. c i pkt 51, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do realizacji

ochrony środowiska.

Opłaty za korzystanie ze środowiska, o których mowa w art. 292 ustawy zmienianej w

art. 1, są ponoszone za okres do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz za 2006 r. w wysokości

podwyższonej o 100%, a za 2007 r. i 2008 r. - w wysokości podwyższonej o 200%.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9a ust. 8-8d, art. 9c ust. 6 i 7 oraz art. 56 ust. 2a pkt 3 ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

2007 r.;

2)

art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. a ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Polityka ekologiczna państwa, na podstawie aktualnego stanu środowiska, określa w

szczególności

1)

cele ekologiczne;

2)

priorytety ekologiczne;

2a

poziomy celów długoterminowych;

3)

rodzaj i harmonogram działań proekologicznych;

4)

środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym mechanizmy prawno-ekonomiczne i środki

finansowe.

2.

Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane w niej

działania w perspektywie obejmują kolejne 4 lata.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości

emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy, pomiary nasuwają

zastrzeżenia lub nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o których mowa w art.

147a ustawy zmienianej w art. 1, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska

określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w

art. 1, dla każdego z tych pomiarów zostały przekroczone w przypadku składu ścieków

o 50% za okres do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz za 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, pkt 3 lit. c-e, pkt 33-38, pkt 46 i pkt 48, które wchodzą w życie z

dniem 28 grudnia 2005 r.;

2)

art. 1 pkt 7 lit. a i b, pkt 8 lit. a i b, pkt 9, pkt 25 lit. b i pkt 26, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 6 pkt 5, pkt 6 lit. a, pkt 8 oraz pkt 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2007 r.

1.

Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii marszałków województw,

opracowuje projekt polityki ekologicznej państwa.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie projektu polityki ekologicznej państwa.

1.

Podmiot, który po dniu 1 stycznia 2003 r. uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie

ścieków do wód lub do ziemi, może zwrócić się do wojewódzkiego inspektora ochrony

środowiska z wnioskiem o umorzenie kary pieniężnej wymierzonej za naruszenie warunków

odprowadzania ścieków określonych w poprzednim pozwoleniu, której termin płatności

nie upłynął do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, w części odpowiadającej zmianie

warunków pozwolenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do podmiotów, które w 2002 r. wystąpiły z wnioskiem

o wydanie nowego pozwolenia lub o zmianę warunków pozwolenia uzyskanego w 2002 r.,

a wniosek ten nie został rozpatrzony.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska zawiesi

postępowanie w sprawie umorzenia kary do czasu wydania przez właściwy organ decyzji

ostatecznej w sprawie wydania nowego pozwolenia lub zmiany warunków pozwolenia, a

po jej wydaniu uwzględni wniosek w części uzasadnionej ustaleniami nowego pozwolenia.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki ekologicznej

państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 365 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy art. 367 ust. 2-4 tej ustawy, jednak ustalony termin usunięcia

naruszenia nie może upływać później niż w dniu 30 października 2007 r.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do instalacji, których użytkowanie rozpoczęto po dniu

30 października 2000 r.

1.

Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ekologicznej

państwa, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska,

uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 14.

2.

Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez

1)

ministra właściwego do spraw środowiska - w przypadku projektów wojewódzkich programów

ochrony środowiska;

2)

organ wykonawczy województwa - w przypadku projektów powiatowych programów ochrony

środowiska;

3)

organ wykonawczy powiatu - w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.

3.

(uchylony).

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.

Pierwsza informacja, o której mowa w art. 411a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1,

powinna być przedstawiona w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa,

rada powiatu albo rada gminy.

2.

Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy sporządza co 2

lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu

lub radzie gminy.

1.

Do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe

stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

2.

Do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla dróg krajowych, dla

których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały wydane decyzje o ustaleniu

lokalizacji drogi, a nie zostały wydane pozwolenia na budowę drogi, przepisy dotychczasowe

stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

3.

Przez decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej rozumie się również decyzję o

ustaleniu lokalizacji autostrady na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm., decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzję o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sprawy, które zostały wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlegają rozpoznaniu według przepisów ustaw, o których mowa w art. 1-18,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Organy administracji są obowiązane udostępniać każdemu informacje o środowisku i jego

ochronie znajdujące się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.

2.

Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają

1)

projekty

a)

polityki ekologicznej państwa,

b)

wojewódzkich, powiatowych i gminnych programów ochrony środowiska,

c)

programów ochrony powietrza,

d)

programów ochrony środowiska przed hałasem,

e)

zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych

- przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa;

1a)

polityka ekologiczna państwa;

1b)

wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska;

1c)

projekty polityk, strategii, planów i programów, o których mowa w art. 40 ust. 1,

oraz projekty zmian w tych dokumentach, przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem

społeczeństwa oraz w celu uzyskania opinii organu, o którym mowa w art. 45 i 381;

1d)

informacje o odstąpieniu od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko, o którym mowa w art. 40 ust. 4;

2)

polityki, strategie, plany lub programy, o których mowa w art. 40 ust. 1;

3)

prognozy oddziaływania na środowisko;

3a)

uzgodnienia, o których mowa w art. 48 ust. 2;

4

decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1a-2, 2a i 4-9, wydawane dla przedsięwzięć

mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących znacząco

oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego

obszaru lub nie wynikają z tej ochrony;

4a)

wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację

przedsięwzięcia;

5)

postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 2;

6)

(uchylony);

7)

raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

8)

analizy porealizacyjne;

8a)

postanowienia, o których mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1;

9)

dokumenty, o których mowa w art. 66 ust. 1;

9a)

rozstrzygnięcia przekazane przez państwo podejmujące przedsięwzięcie, które może oddziaływać

na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku, o którym mowa

w art. 59;

10)

opracowania ekofizjograficzne;

10a)

programy ochrony powietrza;

11)

(uchylony);

11a)

mapy akustyczne, o których mowa w art. 118 ust. 1;

11b)

programy ochrony środowiska przed hałasem;

12)

zgłoszenia, o których mowa w art. 152 ust. 1;

13)

wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1;

14)

przeglądy ekologiczne;

15)

rejestry substancji niebezpiecznych, o których mowa w art. 267 ust. 1;

16)

raporty o bezpieczeństwie oraz decyzje, o których mowa w art. 259 ust. 1;

17)

zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze;

18)

wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1;

19)

decyzje o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i umorzeniu opłat za

korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pieniężnych;

20)

decyzje określające wymiar kary biegnącej;

20a)

decyzje odmawiające udostępnienia informacji, o których mowa w art. 20 ust. 4;

21)

wnioski o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426 ust. 1;

22)

dokumentacje mierniczo-geologiczne zlikwidowanych zakładów górniczych;

23)

wyniki prac badawczych i studialnych z zakresu ochrony środowiska;

23a)

rejestry zawierające informacje o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz

terenach, na których występują te ruchy;

24)

z zakresu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

a)

zezwolenia na prowadzenie ogrodu botanicznego, ogrodu zoologicznego lub ośrodka rehabilitacji

zwierząt,

b)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na pozyskiwanie roślin i zwierząt gatunków

objętych ochroną częściową,

c)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na zbiór roślin i grzybów chronionych,

chwytanie, odławianie lub zabijanie zwierząt chronionych oraz wnioski o wydanie zezwolenia

i zezwolenia na inne czynności podlegające zakazom lub ograniczeniom w stosunku do

gatunków objętych ochroną,

d)

zezwolenia na przewożenie przez granicę państwa roślin i zwierząt należących do gatunków

podlegających ograniczeniom na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej, a także

ich rozpoznawalnych części i produktów pochodnych,

e)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów,

f)

decyzje o wymiarze administracyjnych kar pieniężnych za

-

zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonywaniem

robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych

oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności,

-

usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia,

-

zniszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew

lub krzewów;

25)

z zakresu ustawy o odpadach

a)

wnioski o wydanie decyzji o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi

oraz decyzja zatwierdzająca ten program, a także informacje o wytwarzanych odpadach

oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami,

b)

wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie

zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,

c)

dokumenty sporządzane na potrzeby ewidencji odpadów;

25a)

sprawozdania, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie

gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607);

26)

z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 oraz z 2006 r. Nr 144, poz. 1042) - wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie

odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;

27)

z zakresu ustawy - Prawo wodne - wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenie wodno-prawne

na pobór wód, a także decyzje nakazujące usunięcie drzew i krzewów;

28

z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287, Nr 75, poz. 493, Nr 88, poz. 587 i Nr 124, poz. 859) - rejestry poważnych awarii oraz rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku

i szkód w środowisku;

29)

rejestry, o których mowa w art. 34, 40, 50 i 56 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 233);

29a

decyzje określające szczegółowe warunki wydobywania kopaliny, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne

i górnicze

(Dz. U. Nr 110, poz. 1190);

30)

z zakresu ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS)

(Dz. U. Nr 70, poz. 631, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2007 r. Nr 93, poz. 621) - deklaracje środowiskowe;

31)

z zakresu ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów

cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. Nr 281, poz. 2784)

a)

projekty krajowych planów rozdziału uprawnień do emisji,

b)

zezwolenia na uczestnictwo we wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji

lub w krajowym systemie handlu uprawnieniami do emisji,

c)

zweryfikowane roczne raporty,

d)

decyzje o wymierzeniu kary pieniężnej za brak uprawnień do emisji,

e

informacje dotyczące projektów wspólnych wdrożeń i projektów mechanizmu czystego rozwoju;

32)

z zakresu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.

a)

koncesje na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wydobywanie kopalin ze złóż,

bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym

w podziemnych wyrobiskach górniczych,

b)

dane zawarte w księdze rejestrowej rejestru obszarów górniczych,

c)

karty informacyjne złóż kopalin, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

33

z zakresu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

a)

wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 13 ust. 3, w art. 15

ust. 1 oraz w art. 17 ust. 2 tej ustawy,

b)

postanowienia, o których mowa w art. 24 ust. 7 tej ustawy.

3.

Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają także inne informacje w postaci dokumentów,

danych gromadzonych w szczególności w formie pisemnej, wizualnej, fonicznej lub elektronicznej

na informatycznych nośnikach danych, dotyczące

1)

stanu elementów przyrodniczych i ich wzajemnego oddziaływania;

2)

emisji oraz działań i środków wpływających lub mogących wpływać na środowisko;

3)

wpływu stanu środowiska na zdrowie i warunki życia ludzi oraz na zabytki;

4)

działań oraz środków w szczególności administracyjnych i ekonomicznych, mających na

celu ochronę środowiska;

5)

planów, programów oraz analiz finansowych, związanych z podejmowaniem rozstrzygnięć

istotnych dla ochrony środowiska;

6)

raportów dotyczących realizacji przepisów o ochronie środowiska.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udostępnia się na pisemny wniosek, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Informację niewymagającą wyszukiwania, która może być przekazana w formie ustnej,

udostępnia się bez pisemnego wniosku.

6.

Organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 2, są obowiązane do

prowadzenia publicznie dostępnych wykazów danych o tych dokumentach oraz mogą zamieszczać

w tych wykazach dane o dokumentach, o których mowa w ust. 3.

7.

Publicznie dostępne wykazy danych o dokumentach, o których mowa w ust. 2 pkt 7 i 8,

prowadzą także organy administracji właściwe do prowadzenia postępowania, w ramach

którego lub w wyniku którego sporządzane są te dokumenty.

7a.

Publicznie dostępne wykazy, o których mowa w ust. 6, prowadzi się w formie elektronicznej;

organ obowiązany do prowadzenia wykazu udostępnia go w Biuletynie Informacji Publicznej,

o którym mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm..

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór publicznie

dostępnego wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze zapewnienie przejrzystości

wykazu i łatwości wyszukiwania zawartych w nim informacji.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, zostaną określone zawartość i układ wykazu

zawierającego w szczególności nazwy zamieszczonych w nim dokumentów, miejsca i daty

ich wydania oraz miejsca ich przechowywania, a także zastrzeżenia dotyczące nieudostępniania

informacji.

1.

Do czasu wygaśnięcia decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu przenikającego do środowiska

oraz pozwoleń na emitowanie hałasu do środowiska stosuje się do nich przepisy dotyczące

decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a ustawy zmienianej

w art. 1.

2.

Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska wszczętych,

a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie

hałasu, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do postępowań w sprawie wymierzenia kar, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy

zmienianej w art. 1, wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Organ administracji nie udostępnia informacji, o których mowa w art. 19, jeżeli

1)

udostępnienie informacji mogłoby naruszyć przepisy o ochronie danych jednostkowych

uzyskiwanych w badaniach statystycznych statystyki publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm., lub przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.;

2)

informacje dotyczą

a)

spraw objętych toczącym się postępowaniem sądowym, dyscyplinarnym lub karnym, jeżeli

ujawnienie informacji mogłoby zakłócić przebieg postępowania,

b)

spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli udostępnienie

mogłoby naruszyć te prawa,

c)

dokumentów lub danych dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli nie miały one obowiązku

ich dostarczenia i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostępnianiu,

d)

przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych, co do których nie prowadzi się

postępowania z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 37,

e)

dokumentów lub danych, których ujawnienie mogłoby spowodować zagrożenie środowiska.

2.

Organ administracji może

1)

odmówić udostępnienia informacji, jeżeli

a)

wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania

lub przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się,

b)

wniosek o udostępnienie informacji jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania

lub sformułowany w sposób zbyt ogólny;

2)

na uzasadniony wniosek przekazującego informacje, o których mowa w art. 19 ust. 2

i 3, wyłączyć z udostępniania dane o wartości handlowej, w tym zwłaszcza dane technologiczne,

o ile ich ujawnienie mogłoby pogorszyć jego konkurencyjną pozycję.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c-e oraz ust. 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli

informacja dotyczy

1)

ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania;

2)

stanu, składu i ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz miejsca ich

wprowadzania;

3)

rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów oraz miejsca ich wytwarzania;

4)

poziomu emitowanego hałasu;

5)

poziomu emitowanych pól elektromagnetycznych.

3a.

Organ administracji, odmawiając udostępnienia informacji na podstawie ust. 2 pkt 1

lit. a w zakresie dotyczącym dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania,

podaje nazwę organu odpowiedzialnego za przygotowanie danego dokumentu lub danych

oraz informuje o przewidywanym terminie ukończenia prac nad nimi.

3b.

Jeżeli wniosek o udostępnienie informacji jest sformułowany w sposób zbyt ogólny,

organ administracji niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu miesiąca od dnia

otrzymania wniosku, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, udzielając stosownych

wyjaśnień, w szczególności informuje o możliwości skorzystania z publicznie dostępnych

wykazów danych; uzupełnienie wniosku nie wyłącza możliwości odmowy udostępnienia informacji

na podstawie ust. 2 pkt 1 lit. b.

4.

Odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji.

5.

W przypadku odmowy udostępnienia informacji ze względu na wyłączenie jawności informacji

przepisy art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stosuje się odpowiednio.

6.

Jeżeli wniosek dotyczy informacji niebędącej w posiadaniu organu administracji i dla

niego nieprzeznaczonej, organ ten niezwłocznie

1)

przekazuje wniosek organowi administracji, w którego posiadaniu znajduje się żądana

informacja lub dla którego informacja ta jest przeznaczona, i powiadamia o tym wnioskodawcę;

2)

zwraca wniosek wnioskodawcy, jeżeli nie można ustalić organu, o którym mowa w pkt

1.

Dotychczasowe

1)

kary biegnące w związku z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu - stają się

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy karami biegnącymi za przekroczenie warunków

decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 300 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1;

2)

administracyjne kary pieniężne w związku z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu hałasu

- stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy karami pieniężnymi za przekroczenie

warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 298 ust. 1 pkt

5 ustawy zmienianej w art. 1;

3)

odroczenia administracyjnych kar pieniężnych za przekroczenie warunków pozwolenia

na emitowanie hałasu do środowiska - stają się z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy odroczeniami terminu płatności kar pieniężnych za przekroczenie warunków decyzji

o dopuszczalnym poziomie hałasu w rozumieniu art. 317 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organ administracji jest obowiązany udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie

później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na

stopień skomplikowania sprawy; w tym przypadku przepisy art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3.

Dokumenty, o których dane zamieszczane są w publicznie dostępnych wykazach, udostępnia

się w dniu złożenia wniosku o udostępnienie informacji.

4.

W przypadku odmowy udostępnienia informacji ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów pozwolenia na emitowanie pól elektromagnetycznych

zachowują moc nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jeżeli jest możliwe oddzielenie części informacji podlegającej wyłączeniu z udostępnienia

z przyczyn, o których mowa w art. 20 i 21, organ administracji udostępnia pozostałą

część informacji, wskazując, które części informacji i z jakich powodów zostały wyłączone

z udostępnienia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 113 ust. 1, art. 149 ust.

2, art. 177 ust. 2, art. 286 ust. 3 i art. 310 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują

moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.

113 ust. 1, art. 149 ust. 2, art. 177 ust. 2, art. 286 ust. 3 i art. 310 ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Organ administracji, udostępniając informacje przekazane przez osoby trzecie, wskazuje

źródło ich pochodzenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9a, art. 9e i art. 56 ust. 1 pkt 1a, ust. 2a i 2b ustawy wymienionej w art. 1

oraz art. 2, art. 11, art. 12 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2005 r.;

2)

art. 9i ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca

2007 r.

1.

W sprawach o wydanie pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii,

o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych, a

niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy art. 180-229 tej ustawy, w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy

art. 184 ust. 2 pkt 17a i 17b, art. 188 ust. 2 pkt 4 i 6, art. 191a, art. 208 ust.

2a, art. 209 ust. 2 oraz art. 211 ust. 2 pkt 3a, ust. 2a i ust. 3b ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

W sprawach wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, prowadzący instalację

lub deklarujący realizację nowej instalacji uzupełni wniosek o wydanie pozwolenia

o informacje określone

1)

w art. 184 ust. 2 pkt 17a lub 17b ustawy zmienianej w art. 1, w terminie dwóch miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli deklarowany czas dalszej eksploatacji

instalacji ma wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska lub ubiegający się o

pozwolenie deklaruje realizację nowej instalacji;

2)

w art. 208 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1, w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, jeżeli spełnienie wymagań najlepszych dostępnych technik

wymaga podjęcia działań w okresie, na który ma być wydane pozwolenie.

1.

Wyszukiwanie i przeglądanie w siedzibie organu administracji dokumentów wyszczególnionych

w publicznie dostępnym wykazie jest bezpłatne.

2.

Za wyszukiwanie informacji, przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku

o udostępnienie, sporządzanie kopii dokumentów lub danych oraz ich przesłanie organ

administracji pobiera opłaty w wysokości odzwierciedlającej związane z tym uzasadnione

koszty.

2a.

Opłaty, o której mowa w ust. 2, nie pobiera się, jeżeli wniosek został złożony przez

organ administracji.

2b.

Górne jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 2, wynoszą

1)

za wyszukiwanie informacji - 10 zł, jeżeli wymaga wyszukiwania do dziesięciu dokumentów;

opłata ulega zwiększeniu o nie więcej niż 1 zł za każdy kolejny dokument, jeżeli informacja

wymaga wyszukiwania więcej niż dziesięciu dokumentów;

2)

za przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku o udostępnienie - 3 zł za

każdy informatyczny nośnik danych;

3)

za sporządzanie kopii dokumentów lub danych w formacie 210 mm × 297 mm (A4)

a)

za stronę kopii czarno-białej - 0,60 zł,

b)

za stronę kopii kolorowej - 6 zł.

2c.

Za przesłanie kopii dokumentów lub danych drogą pocztową pobiera się opłatę za przesyłkę

danego rodzaju i danej kategorii wagowej w wysokości podanej w obowiązującym cenniku

powszechnych usług pocztowych operatora publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm., zwiększoną o

1)

nie więcej niż 4 zł - za kopię dokumentów lub danych w formie wydruku lub kserokopii;

2)

nie więcej niż 10 zł - za kopię dokumentów lub danych na informatycznym nośniku danych

dostarczonym przez wnioskodawcę.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe stawki opłat, o których mowa w ust. 2,

2)

sposób naliczania opłat, o których mowa w ust. 2, z uwzględnieniem w szczególności

przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku o udostępnienie,

3)

sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 2, biorąc pod uwagę, że opłaty te nie

powinny stanowić przeszkody w dostępie do informacji.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

wysokość opłat za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych

oraz ich przesyłanie;

2)

współczynniki różnicujące wysokość opłat;

3)

terminy i sposób uiszczania opłat.

1.

Organy właściwe do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

są obowiązane do corocznego przedkładania ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

w terminie do końca marca, informacji o prowadzonych postępowaniach w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko, w tym danych o dokumentacji sporządzanej w ramach tych

postępowań, za rok poprzedni.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres informacji, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą monitorowania postępowań

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

zakres informacji o prowadzonych postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

który powinien być przedkładany ministrowi właściwemu do spraw środowiska;

2)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 98, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.;

2)

art. 1 pkt 103, 116, 130 oraz 132 lit. a i c, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2006 r.;

3)

art. 1 pkt 132 lit. b, który wchodzi w życie w pierwszym dniu po wyborach do sejmików

województw następnej kadencji;

4)

art. 1 pkt 64, pkt 109 w zakresie dotyczącym art. 305 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 1, pkt 110 w zakresie dotyczącym art. 305a ust. 2 ustawy zmienianej w art.

1, a także pkt 119 w zakresie dotyczącym art. 340 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 1, które wchodzą w życie po upływie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Źródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.

2.

Państwowy monitoring środowiska stanowi system pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska

oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania informacji o środowisku.

3.

Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez

systematyczne informowanie organów administracji i społeczeństwa o

1

jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych

przepisami i poziomów, o których mowa w art. 3 pkt 28 lit. b i c, oraz obszarach występowania

przekroczeń tych standardów i poziomów;

2)

występujących zmianach jakości elementów przyrodniczych i przyczynach tych zmian,

w tym powiązaniach przyczynowo-skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem

elementów przyrodniczych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Państwowy monitoring środowiska obejmuje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringowych,

informacje w zakresie

1)

jakości powietrza;

2)

jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód wewnętrznych

i wód morza terytorialnego;

3)

jakości gleby i ziemi;

4)

hałasu;

5)

promieniowania jonizującego i pól elektromagnetycznych;

6)

stanu zasobów środowiska, w tym lasów;

7)

rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadzanych do powietrza, wód, gleby i

ziemi;

8)

wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2.

Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody

zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych.

3.

W ramach państwowego monitoringu środowiska są gromadzone i sporządzane dane dotyczące

stanu środowiska, do których przekazywania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana na

mocy zobowiązań międzynarodowych.

1.

Państwowy monitoring środowiska zbiera dane na podstawie

1)

pomiarów dokonywanych przez organy administracji, obowiązane na podstawie ustawy do

wykonywania badań monitoringowych;

2)

danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach

badań statystycznych statystyki publicznej;

3)

informacji udostępnionych przez inne organy administracji;

4)

pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których

prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji;

5)

innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyskanych odpłatnie lub nieodpłatnie od

podmiotów niebędących organami administracji.

2.

Zasady funkcjonowania państwowego monitoringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji

Ochrony Środowiska w zakresie jego koordynacji określają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Podmioty korzystające ze środowiska, obowiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji

do pomiaru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą

i przetwarzają dane z zachowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłatnie udostępniają

informacje na potrzeby państwowego monitoringu środowiska.

1.

Organy administracji obowiązane do wykonywania badań monitoringowych mają obowiązek

wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku.

1a

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska udostępniają nieodpłatnie organom Państwowej Inspekcji

Sanitarnej, gromadzone w ramach państwowego monitoringu środowiska, dane zawierające

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1.

2.

Inne organy administracji, dysponujące informacjami, które mogą być wykorzystane na

potrzeby państwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania

organom, o których mowa w ust. 1.

1.

Informacje dotyczące

1)

klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1,

2

wyników pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

2a

programów ochrony powietrza, o których mowa w art. 91 ust. 3 i 5,

3

planów działań krótkoterminowych, o których mowa w art. 92 ust. 1,

4)

wyników badań, o których mowa w art. 109 ust. 2,

5)

terenów, o których mowa w art. 110

6

map akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1,

6a

map akustycznych, o których mowa w art. 179 ust. 1,

7

terenów, o których mowa w art. 118 ust. 6,

7a

programów ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1,

8)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 123 ust. 2,

9)

terenów, o których mowa w art. 124,

10)

emisji i poboru wód, zgromadzone w wojewódzkiej bazie informacji o korzystaniu ze

środowiska, o której mowa w art. 286a ust. 1,

11)

wyników pomiarów, o których mowa w art. 175,

12)

wytwarzania i gospodarowania odpadami zgromadzone w wojewódzkiej bazie danych, o której

mowa w art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,

13)

wyników badań, o których mowa w art. 155a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, są udostępniane za pośrednictwem publicznych sieci telekomunikacyjnych, w szczególności

przy wykorzystaniu elektronicznych baz danych.

2.

Dostępne bazy danych prowadzą

1

marszałek województwa

2

starosta - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, oraz, gdy dotyczy

to terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, w zakresie informacji,

o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7 i 7a;

3)

wojewódzki inspektor ochrony środowiska - w zakresie informacji, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, 2, 8-11 i 13;

4)

marszałek województwa - w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 12;

5

zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem - w zakresie informacji, o których

mowa w ust. 1 pkt 6a;

6

zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem - w zakresie

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 11.

2a.

W Biuletynie Informacji Publicznej są udostępniane

1)

przez ministra właściwego do spraw środowiska

a)

polityka ekologiczna państwa,

b)

krajowy plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,

c)

umowy międzynarodowe, które dotyczą ochrony środowiska,

d)

porozumienia dotyczące ochrony środowiska,

e)

Rejestr Zamkniętego Użycia GMO, o którym mowa w art. 34 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,

f)

Rejestr Zamierzonego Uwalniania GMO do Środowiska, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,

g)

Rejestr Produktów GMO, o którym mowa w art. 50 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,

h)

Rejestr Wywozu za Granicę i Tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów

GMO, o którym mowa w art. 56 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych,

i)

krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne,

j)

baza danych o ocenach oddziaływania na środowisko;

2

przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska

a)

Krajowy Rejestr Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, o którym mowa w art. 236a ust.

1,

b)

raporty o stanie środowiska w Polsce, o których mowa w art. 25b ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska;

3)

przez wojewodę

a)

program ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91,

b)

plan działań krótkoterminowych, o którym mowa w art. 92 ust. 1,

c)

programy ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119, określone w

drodze rozporządzenia wojewody;

4)

przez marszałka województwa

a)

wojewódzkie programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,

b)

rejestr udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami, o którym

mowa w art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach,

c)

wojewódzki plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;

5)

przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - akty prawa miejscowego, o

których mowa w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

6)

przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej - rejestr substancji niebezpiecznych,

o którym mowa w art. 267 ust. 1;

7)

przez starostę

a)

powiatowe programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,

b)

programy ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119, uchwalone przez

radę powiatu,

c)

powiatowy plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach;

8)

przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta

a)

gminne programy ochrony środowiska, o których mowa w art. 17 ust. 1,

b)

gminny plan gospodarki odpadami, o którym mowa w art. 14 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób udostępniania

informacji, o których mowa w ust. 1.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

minimalny zakres udostępnianych informacji;

2)

forma udostępniania informacji;

3)

częstotliwość aktualizacji udostępnianych informacji.

Każdy ma prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa.

1.

Przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy

do ich wydania

1)

podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym

wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków,

wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania, a w przypadku, o

którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1, także informację o prowadzonym postępowaniu dotyczącym

transgranicznego oddziaływania na środowisko;

2)

może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa; przepis art. 91 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio;

3)

rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

1a

Uwagi lub wnioski złożone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, pozostawia

się bez rozpatrzenia.

2.

Organ administracji właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację

o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału

społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości

powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu

właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę.

1.

Organizacje ekologiczne, które, uzasadniając to miejscem swojego działania, zgłoszą

chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu administracyjnym wymagającym udziału

społeczeństwa i złożyły uwagi lub wnioski w ramach tego postępowania, uczestniczą

w tym postępowaniu na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1a

Zgłoszenie przez organizacje ekologiczne chęci uczestniczenia w postępowaniu powinno

nastąpić równocześnie ze złożeniem uwag lub wniosków, o których mowa w ust. 1; zgłoszenia

chęci uczestniczenia po złożeniu uwag lub wniosków nie uwzględnia się.

2.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej

służy zażalenie.

1

Organ właściwy do opracowania projektu polityki ekologicznej państwa oraz organ administracji

właściwy do opracowania dokumentów, o których mowa w art. 17 ust. 1, art. 40 ust.

1 i 2, art. 91 ust. 3, 5 i 7, art. 119 ust. 1 i art. 265 ust. 1, zapewniają możliwość

udziału społeczeństwa poprzedzającego ich przyjęcie; przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1

i 3 oraz ust. 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin zgłaszania uwag lub wniosków

wynosi co najmniej 21 dni.

2.

Do dokumentów, o których mowa w ust. 1, załącza się informacje o zgłoszonych uwagach,

wnioskach oraz sposobie ich wykorzystania.

1.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, które

zaistniały przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynikały z działalności, która została

zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia

2007 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 32, w brzmieniu dotychczasowym,

z tym że organem właściwym jest wojewoda.

Do prowadzenia postępowań wymagających udziału społeczeństwa przepisy art. 20 stosuje

się odpowiednio.

Starostowie niezwłocznie po wejściu w życie ustawy przekażą właściwym wojewodom

1)

akta spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz z pełną

posiadaną dokumentacją;

2)

rejestry, o których mowa w art. 110 ustawy zmienianej w art. 32 w brzmieniu dotychczasowym.

Do uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących skarg i wniosków nie stosuje się.

Rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, obejmujący

wszystkie zgłoszone od dnia 30 kwietnia 2007 r. przypadki wystąpienia bezpośrednich

zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, uruchamia się do dnia 30 kwietnia

2008 r.

Do przedsięwzięcia realizowanego na terenach zamkniętych nie stosuje się przepisów

art. 31-36; nie dotyczy to usytuowanych na terenach zamkniętych linii kolejowych,

jeżeli informacjom o nich nie przyznano klauzuli tajności.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska

zbiorczą informację na temat zawartości rejestru bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku

i szkód w środowisku za rok 2007 do dnia 31 grudnia 2008 r.

1.

Organizacje ekologiczne, jednostki pomocnicze samorządu gminnego, samorząd pracowniczy,

jednostki ochotniczych straży pożarnych oraz związki zawodowe mogą współdziałać w

dziedzinie ochrony środowiska z organami administracji.

2.

Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą powoływać zakładowe komisje ochrony

środowiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowiska w celu organizowania i

przeprowadzania społecznej kontroli ochrony środowiska na terenie zakładu pracy.

3.

Organy administracji mogą udzielać pomocy organizacjom ekologicznym w ich działalności

w dziedzinie ochrony środowiska.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.

Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie

środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub

usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80.

1.

Przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie

z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagają

1)

projekt koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, projekty planów zagospodarowania

przestrzennego oraz projekty strategii rozwoju regionalnego;

2)

projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu, energetyki,

transportu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, leśnictwa, rolnictwa,

rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania terenu, opracowywane przez organy administracji,

ustalające ramy dla późniejszej realizacji przedsięwzięć, o których mowa w art. 51

ust. 1 pkt 1 i 2;

3)

projekty polityk, strategii, planów lub programów innych niż wymienione w pkt 2, które

nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej

ochrony, jeżeli realizacja postanowień tych polityk, strategii, planów lub programów

może znacząco oddziaływać na ten obszar.

2.

Przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie

z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagane jest też w przypadku

wprowadzania zmian do przyjętych dokumentów, o których mowa w ust. 1.

3.

Organ administracji opracowujący projekty polityk, strategii, planów lub programów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, lub wprowadzający do nich zmiany może, w porozumieniu

z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, odstąpić od przeprowadzenia

określonego w niniejszym rozdziale postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

jeżeli uzna, że realizacja postanowień tych dokumentów nie spowoduje znaczącego oddziaływania

na środowisko, uwzględniając

1)

charakter działań przewidzianych w tych dokumentach, w szczególności

a)

powiązania z działaniami przewidzianymi w innych dokumentach,

b)

powiązania z problemami dotyczącymi ochrony środowiska;

2)

rodzaj i skalę oddziaływania na środowisko, w szczególności

a)

prawdopodobieństwo wystąpienia, czas trwania, częstotliwość i odwracalność oddziaływań,

b)

prawdopodobieństwo wystąpienia oddziaływań skumulowanych lub transgranicznych;

3)

cechy obszaru objętego oddziaływaniem na środowisko, w szczególności

a)

obszary o szczególnych właściwościach naturalnych lub posiadające znaczenie dla dziedzictwa

kulturowego wrażliwe na oddziaływania, istniejące przekroczenia standardów jakości

środowiska lub intensywne wykorzystywanie terenu,

b)

formy ochrony przyrody oraz obszary podlegające ochronie zgodnie z prawem międzynarodowym.

4.

Odstąpienie od przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć wyłącznie projektów polityk, strategii, planów

lub programów stanowiących niewielkie modyfikacje w ustaleniach wcześniej przyjętych

dokumentów albo dotyczących obszarów w granicach jednego powiatu.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, sporządza prognozę oddziaływania na

środowisko.

2.

Prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, powinna

1)

zawierać informacje o zawartości, głównych celach projektowanego dokumentu oraz jego

powiązaniach z innymi dokumentami;

2)

określać, analizować i oceniać istniejący stan środowiska oraz potencjalne zmiany

tego stanu w przypadku braku realizacji projektowanego dokumentu;

3)

określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym

znaczącym oddziaływaniem;

4

określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska istotne z punktu

widzenia projektowanego dokumentu, w szczególności dotyczące obszarów podlegających

ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

5

określać, analizować i oceniać cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym,

wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz

sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas

opracowywania dokumentu;

6

określać, analizować i oceniać przewidywane znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania

bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe i

długoterminowe, stałe i chwilowe oraz pozytywne i negatywne, na środowisko, a w szczególności

na

a)

różnorodność biologiczną,

b)

ludzi,

c)

zwierzęta,

d)

rośliny,

e)

wodę,

f)

powietrze,

g)

powierzchnię ziemi,

h)

krajobraz,

i)

klimat,

j)

zasoby naturalne,

k)

zabytki

- z uwzględnieniem zależności między tymi elementami środowiska i między oddziaływaniami

na te elementy;

7)

przedstawiać rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację

przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji

projektowanego dokumentu;

8)

przedstawiać rozwiązania alternatywne do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie

wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz opis metod dokonania oceny prowadzącej do tego

wyboru, w tym także wskazania napotkanych trudności wynikających z niedostatków techniki

lub luk we współczesnej wiedzy;

9)

zawierać informacje o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy;

10)

zawierać informacje o przewidywanych metodach analizy realizacji postanowień projektowanego

dokumentu oraz częstotliwości jej przeprowadzania;

11)

zawierać informacje o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko;

12)

zawierać streszczenie sporządzone w języku niespecjalistycznym.

2a.

W prognozie oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, uwzględnia się informacje

zawarte w prognozach oddziaływania na środowisko sporządzonych dla przyjętych dokumentów

powiązanych z projektem dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania

na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, należy uwzględnić

1)

formę sporządzenia prognozy;

2)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w prognozie;

3)

zakres terytorialny prognozy;

4)

rodzaje dokumentów, z których informacje powinny być uwzględnione w prognozie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, uzgadnia z organem ochrony środowiska

oraz organem, o którym mowa w art. 45, zakres i stopień szczegółowości informacji

wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko.

2.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do sporządzania prognoz oddziaływania

na środowisko projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2007 r.

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, poddaje go, wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko, opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz organ, o którym mowa

w art. 45.

2.

Organ administracji, o którym mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, zapewnia możliwość

udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów,

o których mowa w art. 40 ust. 1.

3.

Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm..

1.

Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego

już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, bierze pod uwagę ustalenia zawarte

w prognozie oddziaływania na środowisko, opinię organu ochrony środowiska oraz organu,

o którym mowa w art. 45, a także rozpatruje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z

udziałem społeczeństwa.

2.

Do przyjętego dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, załącza się pisemne informacje

o sposobie wykorzystania

1)

ustaleń zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko;

2)

opinii i uzgodnień organu ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 45;

3)

wyników udziału społeczeństwa, o którym mowa w art. 43 ust. 2, a w przypadku przeprowadzenia

postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko - również wyników

konsultacji, o których mowa w art. 63 ust. 2;

4)

informacji o metodach i częstotliwości przeprowadzania analizy realizacji postanowień

dokumentu.

3.

Organ administracji, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przeprowadzić dla przyjętego

dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, analizę skutków realizacji jego ustaleń

w zakresie oddziaływania na środowisko, zgodnie z częstotliwością i metodami wskazanymi

w informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem

rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 44,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt

2 lit. b i c, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

Organem właściwym do uzgadniania zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych

w prognozie oddziaływania na środowisko oraz opiniowania projektów, o których mowa

w art. 40, jest

1)

Główny Inspektor Sanitarny - w odniesieniu do postępowań przeprowadzanych przez centralne

organy administracji rządowej;

2

państwowy wojewódzki inspektor sanitarny - w odniesieniu do pozostałych postępowań,

z wyłączeniem postępowań dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;

3

państwowy powiatowy inspektor sanitarny - w odniesieniu do postępowań dotyczących

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

1.

Realizacja

1)

planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego

w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2)

planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które

nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej

ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar

- jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej „decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach”.

1a.

W przypadku

1)

dróg,

2)

linii kolejowych,

3)

napowietrznych linii elektroenergetycznych,

4)

instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych

lub gazu

- będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których

mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla

całego przedsięwzięcia realizowanego w granicach województwa.

1b

W przypadku przedsięwzięcia polegającego na przebudowie drogi, będącego przedsięwzięciem

mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1,

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się dla całego przedsięwzięcia realizowanego

w granicach województwa.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez

to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu

lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą

decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a.

2a.

Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie,

także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

3.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia

przeprowadza się jednokrotnie.

4.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem

1)

(uchylony);

1a

decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zalesieniu - na podstawie

ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2)

decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu

budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.;

2a)

decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektów jądrowych - na podstawie ustawy, o której

mowa w pkt 2;

3)

koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze

złóż, na bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze,

w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych - na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze;

3a

decyzji określającej szczegółowe warunki wydobywania kopaliny - na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne

i górnicze;

4)

pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

5)

decyzji ustalającej warunki prowadzenia robót polegających na regulacji wód oraz budowie

wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych oraz

innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na terenach o szczególnych wartościach

przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności

o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych

i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych

oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów

wodnych - na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

6)

decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów - na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749, z 2004 r. Nr 116, poz. 1206, z 2006 r. Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r. Nr 64, poz. 427);

6a

dla planowanego przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na obszar Natura

2000 i nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej

ochrony

a)

decyzji uzgadniającej warunki rekultywacji - na podstawie art. 106 ust. 2

b)

decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania - na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z późn. zm.,

c)

decyzji w sprawie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne - na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych;

7)

decyzji o zmianie lasu na użytek rolny - na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.;

8)

decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady - na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm.;

9)

decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych

10

decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej - na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, Nr 176, poz. 1238 i Nr 191, poz. 1374).

4a.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem

zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu

użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

4b

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji,

o której mowa w ust. 4, oraz do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a; złożenie wniosku

albo dokonanie zgłoszenia powinno nastąpić nie później niż przed upływem czterech

lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

4c.

Termin, o którym mowa w ust. 4b, może ulec wydłużeniu o dwa lata, jeżeli realizacja

planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przebiega

etapowo oraz nie zmieniły się warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

4d.

Dla przedsięwzięcia, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach,

przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku zmian decyzji, o której mowa w ust. 4

pkt 2, polegających na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącym

1)

charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy,

wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

2)

zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne

- które nie spowodują zmian warunków określonych w wydanej decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach.

4e.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku zmian decyzji, o której mowa w ust. 4

pkt 3, polegających na

1)

zmianie terminu ważności decyzji;

2)

zmniejszeniu przestrzeni, w granicach której ma być prowadzona działalność;

3)

zmianie terminu rozpoczęcia działalności objętej decyzją, w tym wykonania poszczególnych

prac;

4)

ustaleniu lub zmianie formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących powstać

wskutek wykonywania działalności objętej decyzją.

4f

Jeżeli na terenie, na którym realizowane jest przedsięwzięcie, dla którego została

wydana jedna z decyzji określonych w ust. 4 lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa

w ust. 4a, został wyznaczony obszar Natura 2000, uprawniony podmiot powinien złożyć,

w terminie 6 miesięcy od dnia wyznaczenia tego obszaru, wniosek o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

10.

(uchylony).

1.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna

się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia.

2.

Dla przedsięwzięcia, dla którego zgodnie z przepisami odrębnymi jest wymagana decyzja

o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów, postępowanie w przedmiocie

wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się z urzędu; informacje

zawierające dane określone w art. 49 ust. 3 sporządza organ właściwy do wydania tej

decyzji.

3.

(uchylony).

4.

Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć

1

poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany

teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich;

1a)

w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt

3, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości

gruntowej - zamiast mapy, o której mowa w pkt 1, mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną

w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego

dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

2)

dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 7 pkt 1 - wypis i wyrys z miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony;

3

w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 - raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w trzech egzemplarzach, wraz z jego

zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;

4

w postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 - informacje

zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, w trzech egzemplarzach, wraz z

ich zapisem w formie elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.

4a

przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach dla drogi krajowej.

5.

Jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

6.

W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się

art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

7.

Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest

1)

wojewoda - w przypadku

a)

będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których

mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1

-

dróg,

-

linii kolejowych,

-

napowietrznych linii elektroenergetycznych,

-

instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych

lub gazu,

-

sztucznych zbiorników wodnych,

b)

przedsięwzięć na terenach zamkniętych,

c)

przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich,

d)

zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny;

2)

starosta - w przypadku scalania, wymiany lub podziału gruntów;

3)

dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w przypadku zmiany lasu, stanowiącego

własność Skarbu Państwa, na użytek rolny;

4)

wójt, burmistrz lub prezydent miasta - w przypadku pozostałych przedsięwzięć.

7a

W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, realizowanego przez gminę

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane.

8.

W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, wykraczającego poza obszar

jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent

miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym

ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami,

burmistrzami lub prezydentami miast.

9.

W przypadku przedsięwzięcia realizowanego w części na terenie zamkniętym dla całego

przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wojewoda.

1.

Jeżeli organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9,

stwierdzi, iż planowane przedsięwzięcie, inne niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1

i 2, może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest ono bezpośrednio związane

z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wydaje postanowienie o zawieszeniu

postępowania do czasu uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

1a.

Jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a, stwierdzi,

że planowane przedsięwzięcie, inne niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, może

znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie jest ono bezpośrednio związane z

ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wydaje postanowienie o konieczności

uzyskania przez zgłaszającego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

2.

Postanowienia, o których mowa w ust. 1 i 1a, wydaje się po zasięgnięciu opinii wojewody,

a na obszarach morskich - opinii dyrektora urzędu morskiego.

3.

W przypadku planowanego przedsięwzięcia, innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt

1 i 2, które może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i które nie jest bezpośrednio

związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, wnioskodawca może złożyć

wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku

o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9, albo przed dokonaniem zgłoszenia,

o którym mowa w art. 46 ust. 4a.

1.

Konkursy, o których mowa w ustawach zmienianych niniejszą ustawą, zostaną ogłoszone

w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Osoby zajmujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stanowiska kierowników centralnych

urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych oraz prezesów i zastępców

prezesów zarządów państwowych funduszy celowych pełnią swoje obowiązki do czasu powołania

na te stanowiska osób wyłonionych w drodze konkursu.

3.

Powołanie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Przewodniczącego

Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, Przewodniczącego Komisji Nadzoru Ubezpieczeń

i Funduszy Emerytalnych, Prezesa Głównego Urzędu Miar, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów oraz Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na zasadach określonych w niniejszej

ustawie nastąpi po zakończeniu kadencji, na którą zostali powołani.

W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje

oraz ocenia

1)

bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na

a)

środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b)

dobra materialne,

c)

zabytki,

d)

wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c,

e)

dostępność do złóż kopalin;

2)

możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko;

3)

wymagany zakres monitoringu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 35, art. 37, art. 38 ust. 3, art. 42, art. 45, art. 46 i art. 47 ust. 3, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

1a)

art. 17 pkt 2, art. 22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 19, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy

do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

2.

Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust.

1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia

1)

z organem ochrony środowiska;

1a

w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt

2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym

mowa w art. 57;

2)

w przypadku dróg oraz linii kolejowych będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco

oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 - z ministrem właściwym

do spraw środowiska oraz państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym;

3)

w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i

nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony

a

będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1-2 - z wojewodą,

a na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego, a także, jeżeli przedsięwzięcia

te wymagają decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia,

o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym mowa w art. 57,

b)

będących przedsięwzięciami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 - z wojewodą, a

na obszarach morskich z dyrektorem urzędu morskiego;

4)

(uchylony);

5)

w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich - z dyrektorem urzędu

morskiego.

3.

Organ występujący o uzgodnienie przedkłada

1)

wniosek o wydanie decyzji;

2)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane

określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane;

3)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten

został uchwalony.

4

Uzgodnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje się w terminie 60 dni od dnia otrzymania

dokumentów, o których mowa w ust. 3.

5

Przepisu ust. 3 pkt 3 nie stosuje się do uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia

dla drogi krajowej.

1.

Wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

może zwrócić się z zapytaniem do organu właściwego do wydania tej decyzji o określenie

zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o

których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.

1a.

Jeżeli przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, może transgranicznie

oddziaływać na środowisko, wnioskodawca przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany zwrócić się z zapytaniem do organu

właściwego do wydania tej decyzji o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko.

2.

(uchylony).

3.

Do zapytania, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć informacje o planowanym przedsięwzięciu,

zawierające w szczególności dane o

1)

rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia;

2)

powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym

sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną;

3)

rodzaju technologii;

4)

ewentualnych wariantach przedsięwzięcia;

5)

przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów,

paliw oraz energii;

6)

rozwiązaniach chroniących środowisko;

7)

rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii

przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko;

8)

możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko;

9)

obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia.

4.

Organ, określając zakres raportu, uwzględnia wymagania, o których mowa w art. 52 ust.

1 i 2, w stopniu uzasadnionym rodzajem i usytuowaniem przedsięwzięcia oraz skalą jego

oddziaływania na środowisko.

5.

Postanowienie ustalające zakres raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii

1

marszałka województwa

1a

organu, o którym mowa w art. 57, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o

której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art.

46 ust. 4a;

2)

ministra właściwego do spraw środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora

sanitarnego w przypadku dróg oraz linii kolejowych;

3)

(uchylony);

4)

dyrektora urzędu morskiego w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich.

5a

Opinię, o której mowa w ust. 5, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku

o wydanie opinii.

5b

Postanowienie, o którym mowa w ust. 5, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania

zapytania o zakres raportu.

6.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje zażalenie.

(uchylony).

1.

Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają

1)

planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

2

planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek

może być stwierdzony na podstawie ust. 2;

3

planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których

obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.

2.

Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust.

1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania,

o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie

stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu.

2a.

W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zakres raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia oddziaływania

przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt,

dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

3.

Postanowienia, o których mowa w ust. 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii

1)

organu ochrony środowiska;

2

organu, o którym mowa w art. 57, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o

której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art.

46 ust. 4a;

3

w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i

nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony,

będących przedsięwzięciami, o których mowa w ust. 1 pkt 2

a)

wojewody, a na obszarach morskich dyrektora urzędu morskiego,

b)

organu, o którym mowa w art. 57 - jeżeli przedsięwzięcia te wymagają decyzji, o której

mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust.

4a;

4)

wojewody, a na obszarach morskich dyrektora urzędu morskiego, w przypadku przedsięwzięć,

które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane

z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, będących przedsięwzięciami,

o których mowa w ust. 1 pkt 3;

5)

(uchylony);

6)

dyrektora urzędu morskiego w przypadku przedsięwzięć realizowanych na obszarach morskich.

4

Organ zasięgający opinii przedkłada

1)

wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2)

informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3;

3)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten

został uchwalony.

4a

Przepisu ust. 4 pkt 3 nie stosuje się do opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu

i jego zakresu dla drogi krajowej.

4b

W przypadku przedsięwzięć

1)

o których mowa w ust. 1 pkt 2, wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust.

4 pkt 3-7,

2)

o których mowa w ust. 1 pkt 3

- odpowiednio starosta albo wojewoda, a na obszarach morskich dyrektor urzędu morskiego,

wydając opinię w sprawie braku potrzeby sporządzenia raportu, jednocześnie uzgadnia

warunki realizacji przedsięwzięcia, w trybie art. 48 ust. 2.

4c

Opinię, o której mowa w ust. 3, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku

o wydanie opinii.

4d

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia

postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

5.

Na postanowienia, o których mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie.

5a

Uzasadnienia postanowień, o których mowa w ust. 2, niezależnie od wymagań wynikających

z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o szczegółowych uwarunkowaniach, o których mowa w ust.

8 pkt 2, uwzględnionych przy wydawaniu tych postanowień.

6.

(uchylony).

7.

Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdza

się obligatoryjnie dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli możliwość

realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od ustanowienia obszaru ograniczonego

użytkowania.

8.

Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, o

których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, określi, w drodze rozporządzenia

1

rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia

raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek

sporządzenia raportu może być wymagany, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach

są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę rodzaj działalności,

wielkość produkcji i inne parametry techniczne, a także charakterystykę przedsięwzięcia,

wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko;

2)

szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia

raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie

oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko.

1.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać, z zastrzeżeniem

ust. 1a

1)

opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności

a)

charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji

i eksploatacji,

b)

główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c)

przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;

2)

opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania

planowanego przedsięwzięcia;

2a)

opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego

przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i

opiece nad zabytkami;

3)

opis analizowanych wariantów, w tym wariantu

a)

polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia,

b)

najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru;

4)

określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym

również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego

oddziaływania na środowisko;

4a)

(uchylony);

5)

uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania

na środowisko, w szczególności na

a)

ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze,

b)

powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,

c)

dobra materialne,

d)

zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem

lub ewidencją zabytków,

e)

wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d;

6)

opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko,

obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe,

stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z

a)

istnienia przedsięwzięcia,

b)

wykorzystywania zasobów środowiska,

c)

emisji,

oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę;

7)

opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację

przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko;

7a

dla dróg będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o

których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1

a)

określenie założeń do

-

ratowniczych badań zidentyfikowanych zabytków znajdujących się na obszarze planowanego

przedsięwzięcia, odkrywanych w trakcie robót budowlanych,

-

programu zabezpieczenia istniejących zabytków przed negatywnym oddziaływaniem planowanego

przedsięwzięcia oraz ochrony krajobrazu kulturowego,

b)

analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych,

w obrębie terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie;

8)

jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie, z

zastrzeżeniem ust. 2, proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania,

o których mowa w art. 143;

9)

wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru

ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie

przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów

korzystania z nich;

10)

przedstawienie zagadnień w formie graficznej;

10a)

mapy dla będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o

których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1

a)

dróg oraz linii kolejowych

-

w skali 1:10 000 lub większej - dla przedsięwzięć lokalizowanych na obszarach podlegających

ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz na terenie ich otulin,

-

w skali 1:25 000 lub większej - dla przedsięwzięć na pozostałych obszarach,

b)

napowietrznych linii elektroenergetycznych,

c)

instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych

lub gazu;

11)

analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem;

12)

przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na

etapie jego budowy i eksploatacji;

13)

wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy,

jakie napotkano, opracowując raport;

14)

streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie;

15)

nazwisko osoby lub osób sporządzających raport;

16)

źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu.

1a.

Organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i

skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - odstąpić od wymagań co do zawartości

raportu, o których mowa w ust. 1 pkt 10, 11 i 12, oraz od wymagania opisu wariantu

polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia; nie dotyczy to dróg oraz linii kolejowych

- będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których

mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.

1b.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 4-7, powinny uwzględniać przewidywane oddziaływanie

analizowanych wariantów w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin

i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

1c.

Jeżeli dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego

użytkowania, do raportu powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia

mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest

utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających

na budowie drogi krajowej.

1d

Dla przedsięwzięć polegających na przebudowie drogi oraz dla dróg, dla których została

wydana decyzja, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 8 lub 9, informacje, o których

mowa w ust. 1 pkt 3-4 i pkt 5, nie dotyczą wariantów lokalizacyjnych planowanego przedsięwzięcia.

2.

Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem

uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko

powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami.

3.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie

przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji.

4.

(uchylony).

4a.

W razie stwierdzenia możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, informacje,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-13, powinny uwzględniać określenie oddziaływania planowanego

przedsięwzięcia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

25 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. oraz art. 25 ust. 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość

udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu

przedsięwzięcia na środowisko.

(uchylony).

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność

realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji,

za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariant

dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi, w drodze

decyzji, określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

1.

Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności

lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

jeżeli plan ten został uchwalony.

1a

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej

dla drogi krajowej.

1b

Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając

1)

uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2;

2)

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje

zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie

jest wymagane;

3)

wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art.

53.

2.

W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa

1)

rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2)

warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem

konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków

oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3)

wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4)

wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do

przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych

awarii;

5)

wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu

do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego

oddziaływania na środowisko;

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia

obszaru ograniczonego użytkowania.

3.

Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach.

4.

Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki

1)

dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia

na środowisko, a także wykonania kompensacji przyrodniczej;

2)

przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia,

w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko.

5.

W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2, dokonuje się porównania

ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na

środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia.

6.

Jeżeli z analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2, wynika, iż dla przedsięwzięcia

konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, do analizy powinna

być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z zaznaczonym

przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego

użytkowania.

7.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia.

8.

Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających

z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych

w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania

analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2.

9

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa

w art. 46 ust. 4, oraz organ przyjmujący zgłoszenie, o którym mowa w art. 46 ust.

4a.

Do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy

o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązany,

za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji

na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on warunki zawarte w tej decyzji.

2.

Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są

podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji.

1.

Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt

1, jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, a organem właściwym do dokonania

uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania

opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresu w odniesieniu do przedsięwzięć,

o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny.

1a.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do przedsięwzięć,

o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, jest państwowy wojewódzki lub graniczny inspektor

sanitarny w zakresie zadań określonych dla tych organów w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm..

2.

(uchylony).

1

W razie stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko,

pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek

1)

realizacji planowanych przedsięwzięć objętych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach,

2)

realizacji projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art.

40 ust. 1 pkt 2, przeprowadza się postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania

na środowisko.

2

Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się

również na wniosek innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na którego terytorium

może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja projektu dokumentu, o którym mowa

w art. 40 ust. 1 pkt 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8 ust. 3 pkt 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2004 r.;

2)

art. 17 ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r.;

3)

art. 17 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 49 ust. 1 pkt

1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się

także w przypadku, gdy możliwe oddziaływanie pochodzące spoza granic Rzeczypospolitej

Polskiej mogłoby ujawnić się na jej terytorium.

1.

Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko w przypadku stwierdzenia możliwości znaczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko na skutek realizacji

1)

planowanego przedsięwzięcia

a)

wydaje postanowienie o przeprowadzeniu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko, w którym ustala zakres dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia tego

postępowania oraz obowiązek sporządzenia tej dokumentacji, przez wnioskodawcę, w języku

państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie,

b)

niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego

oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i przekazuje informacje zawierające

dane, o których mowa w art. 49 ust. 3,

c)

po otrzymaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przekazuje je ministrowi właściwemu

do spraw środowiska;

2)

projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 - niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego oddziaływania

na środowisko skutków realizacji tego dokumentu i przekazuje projekt dokumentu, wraz

z prognozą oddziaływania na środowisko; projekt dokumentu oraz prognozę oddziaływania

na środowisko - w części, która umożliwi państwu, na którego terytorium realizacja

projektu dokumentu może oddziaływać, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko - sporządza się w języku tego państwa.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, przysługuje zażalenie.

3.

Przez dokumentację, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się wniosek o wydanie

decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, informacje zawierające dane, o których mowa

w art. 49 ust. 3, oraz część raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

która umożliwi państwu, na którego terytorium planowane przedsięwzięcie może oddziaływać,

ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

4.

W przypadku postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko

prowadzonego przed wydaniem pozwolenia zintegrowanego, przez dokumentację, o której

mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się część wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego,

która umożliwi państwu, na którego terytorium może oddziaływać instalacja wymagająca

uzyskania takiego pozwolenia, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania

na środowisko.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o możliwym transgranicznym

oddziaływaniu na środowisko

1)

planowanego przedsięwzięcia - niezwłocznie powiadamia o tym państwo, na którego terytorium

przedsięwzięcie to może oddziaływać, informując o decyzji, która ma być dla tego przedsięwzięcia

wydana, i o organie właściwym do jej wydania oraz załączając dane, o których mowa

w art. 49 ust. 3;

2)

projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 - niezwłocznie powiadamia

o tym państwo, na którego terytorium realizacja projektu dokumentu może oddziaływać,

załączając do powiadomienia projekt tego dokumentu, wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w powiadomieniu o możliwym transgranicznym oddziaływaniu

na środowisko proponuje termin na odpowiedź, czy państwo, o którym mowa w ust. 1,

jest zainteresowane uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko.

Jeżeli państwo, o którym mowa w art. 61 ust. 1, powiadomi, iż jest zainteresowane

uczestnictwem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, minister

właściwy do spraw środowiska

1

w porozumieniu z organem administracji przeprowadzającym postępowanie w sprawie oceny

oddziaływania na środowisko, uzgadnia z tym państwem terminy etapów postępowania,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu właściwych

organów oraz społeczeństwa tego państwa;

2

przekazuje temu państwu

a)

wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

b)

postanowienie, o którym mowa w art. 51 ust. 2, jeżeli zostało wydane, wraz z opiniami,

o których mowa w art. 51 ust. 3,

c)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jego sporządzenie jest

wymagane.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

1)

art. 7, art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w życie po upływie

6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 11-17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w

zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, i art. 60 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 23 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem

1 lipca 2002 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.;

4)

art. 58 pkt 1 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 1-10 i 13-16, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

(uchylony).

2

Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na

środowisko prowadzi, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw środowiska, konsultacje

z państwem, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie albo realizacja

projektu dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2; konsultacje dotyczą środków

eliminowania lub ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których

mowa w ust. 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.

4.

W konsultacjach, o których mowa w ust. 2, uczestniczy minister właściwy do spraw środowiska,

a w konsultacjach, o których mowa w ust. 3, organ administracji przeprowadzający postępowanie

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

1.

Uwagi i wnioski dotyczące informacji zawierających dane, o których mowa w art. 49

ust. 3, złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania

na środowisko, rozpatruje się przy wydawaniu postanowienia w sprawie ustalenia zakresu

raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

1a.

Uwagi i wnioski dotyczące raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, złożone

przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

oraz wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje się przy wydawaniu decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach.

1b

Wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje się przed przyjęciem polityki,

strategii, planu lub programu, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2.

2

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przyjęcie polityki, strategii,

planu lub programu, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, nie powinno nastąpić przed

zakończeniem postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko

1)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzje, o których mowa w art. 46 ust.

4;

2)

politykę, strategię, plan lub program, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, wraz

z informacjami, o których mowa w art. 44 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu dokumentów zawierających informacje

o

1)

przedsięwzięciu podejmowanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którego realizacja

może oddziaływać na środowisko na jej terytorium - niezwłocznie przekazuje je wojewodzie

właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;

2)

projekcie dokumentu opracowywanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, którego

skutki realizacji mogą oddziaływać na środowisko na jej terytorium - niezwłocznie

przekazuje je marszałkowi województwa właściwemu ze względu na obszar możliwego transgranicznego

oddziaływania na środowisko.

2.

Odpowiednio wojewoda albo marszałek województwa wykłada do wglądu w języku polskim

dokumenty, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do analizy

oddziaływania przedsięwzięcia albo skutków realizacji dokumentu na środowisko; przepis

art. 32 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Odpowiednio wojewoda albo marszałek województwa przedkłada ministrowi właściwemu do

spraw środowiska projekt stanowiska dotyczącego przedsięwzięcia albo projektu dokumentu,

których realizacja może oddziaływać na środowisko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska powiadamia państwo podejmujące przedsięwzięcie

albo opracowujące projekt dokumentu, których realizacja może oddziaływać na środowisko

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o stanowisku dotyczącym odpowiednio tego

przedsięwzięcia albo dokumentu.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w przypadku uchylenia, zmiany

oraz stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

(uchylony).

Do postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko przepisy

art. 20 i 21 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

1.

Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania

i aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju

województw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności

1)

określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia

ochrony przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego

stanu;

2)

ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów

w zakresie ochrony środowiska.

3.

Przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinny w jak największym stopniu zapewniać

zachowanie jego walorów krajobrazowych.

1.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi

przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez

1)

ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach

eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami;

2)

uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb

eksploatacji tych złóż;

3)

zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym

uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów

transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;

4)

uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku

z prowadzeniem gospodarki rolnej;

5)

zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych;

5a)

uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

6)

uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony

przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne

cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania

terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi

przyrodniczej i prawidłowych warunków życia.

3.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania

obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów

masowych ziemi.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych,

stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych

i ich wzajemnych powiązań.

5.

Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub

planem i ich wzajemne powiązania.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje, zakres i sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych, o których mowa w

ust. 4, uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których sporządzane są te opracowania,

konieczność zapewnienia trwałości podstawowych procesów przyrodniczych na obszarze

objętym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dane będące podstawą sporządzania

tych opracowań.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

1.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z

1)

ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu,

obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska

dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin;

2)

utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;

2a)

wyznaczenia obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;

3)

ustalenia w trybie przepisów ustawy - Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu

wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych.

2.

Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty

liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania

na środowisko, w tym

1)

ochronę walorów krajobrazowych;

2)

możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.

3.

W granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona

budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności

zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna

pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym

wystąpienia poważnych awarii.

3a.

Przepis ust. 3 nie dotyczy budowy i rozbudowy zakładów na obszarach określanych w

miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności

produkcyjnej, składowania i magazynowania, jeżeli plany te nie zawierają ograniczeń

dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

4.

Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być lokalizowane

w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności

publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz od linii kolejowych o znaczeniu

państwowym.

5.

Osiedla mieszkaniowe, obiekty użyteczności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego,

obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, drogi krajowe oraz linie kolejowe o znaczeniu

państwowym powinny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających

zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.

6.

Istniejącym zakładom, o których mowa w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna odległość

nie została zachowana, organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać decyzję w zakresie nałożenia dodatkowych

zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są narażeni

ludzie.

1.

W trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie

z terenu.

2.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy

administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji

właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.

1.

W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić

ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby,

zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych,

2.

Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie

elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku

z realizacją konkretnej inwestycji.

3.

Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania

mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą.

4.

Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków,

o których mowa w ust. 1 i 3.

5.

Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których przeprowadzone

było postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określa decyzja o środowiskowych

uwarunkowaniach.

1

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o

których mowa w ust. 2.

2.

Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego,

zespołu obiektów lub instalacji są

1)

wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków

technicznych chroniących środowisko;

2)

zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z ustaw lub decyzji;

3)

uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska;

4)

dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa

standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji.

3

Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie

mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane

wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji,

ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.

4.

Na 30 dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego

obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie

mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i

2, inwestor jest obowiązany poinformować wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

o planowanym terminie

1

oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu

obiektów lub instalacji;

2)

zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.

1.

Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podstawach

programowych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących

do uzyskania kwalifikacji zawodowych.

Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa

do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach.

Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową

i naukowo-badawczą, a także szkoły wyższe, placówki naukowe i naukowo-badawcze, obejmujące

swym zakresem działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wiążące się z ochroną

środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności

badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących

model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju,

a w szczególności wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promowania produktów i

usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.

1.

Reklama i inny rodzaj promocji, zawierające informację o produkcie w zakresie określonym

w art. 167 ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania określone

na podstawie art. 167 ust. 4 pkt 3.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu

istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe wymagania w zakresie zamieszczania w reklamie i materiałach promocyjnych

informacji o produkcie, o której mowa w art. 167 ust. 1, w tym

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

wymagania co do czytelności informacji o produkcie.

Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o których mowa w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja

Handlowa.

1.

Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.

2.

Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy - Prawo wodne.

3.

Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża

ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.

4.

Szczegółowe zasady

1)

ochrony obszarów i obiektów o wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin

zagrożonych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni - określają przepisy ustawy o ochronie przyrody;

2)

ochrony lasów - określają przepisy ustawy o lasach;

3)

ochrony dziko występujących zwierząt - określają przepisy ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z późn. zm., ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, z późn. zm.ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 i Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 220, poz. 1600 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238), a także ustawy z dnia 6 września 2001 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. Nr 129, poz. 1441 oraz z 2002 r. Nr 181, poz. 1514)

4)

ochrony zwierząt gospodarskich i domowych - określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.;

5)

ochrony gruntów rolnych i leśnych - określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez

1)

określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie

działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;

2)

ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

1.

Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i

rodzajem oddziaływania substancji lub energii na środowisko.

2.

Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w zależności od obszarów i są wyrażane

jako poziomy substancji lub energii.

1.

W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach

wskazanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone

są programy. Programy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2.

W programie ustala się

1)

obszar objęty zakresem jego obowiązywania;

2)

naruszone standardy jakości środowiska wraz z podaniem zakresu naruszenia;

3)

podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości

środowiska;

4)

harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań;

5)

podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie;

6)

w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane

z ograniczaniem oddziaływania na środowisko, polegające na

a)

obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii

w środowisku,

b)

obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów

oraz informacji dotyczących przestrzegania wymagań określonych w posiadanych pozwoleniach,

c)

ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej

jednak niż do 2 lat;

7)

obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu

program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu;

8)

sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3.

Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie

1)

oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie

danych państwowego monitoringu środowiska;

2)

analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym

lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględnieniem konieczności stosowania technologii,

o których mowa w art. 143, albo najlepszych dostępnych technik;

3)

analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich

optymalizacji;

4)

analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym

programem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.

4.

Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, ujmowane są w uzasadnieniu do programu,

podlegającym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdziale I w dziale IV w tytule

I.

Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności

przez

1)

utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów

lub co najmniej na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie

są one dotrzymane;

3

zmniejszanie i utrzymanie poziomów substancji w powietrzu poniżej poziomów docelowych

albo poziomów celów długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.

1

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu;

2)

poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu;

3)

poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w powietrzu;

4)

alarmowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu, których nawet krótkotrwałe

przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi;

5)

warunki, w jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i ciśnienie;

6)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

7)

okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów;

8)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu dla

a)

terenu kraju, z wyłączeniem uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1399 oraz z 2007 r. Nr 133, poz. 921),

b)

uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu ustawy wymienionej w lit.

a.

2

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2)

terminy osiągnięcia poziomów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, dla niektórych substancji

w powietrzu;

3)

zróżnicowane poziomy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, ze względu na ochronę zdrowia

ludzi oraz ochronę roślin;

4)

marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jako malejąca

wartość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych

latach.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6

Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego

poziomu substancji w powietrzu nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu rozporządzenia

w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w art. 91 ust. 1.

7

Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na którym

poziom tej substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się

do strefy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1.

1.

Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2.

Strefę stanowi

1)

aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

2

obszar jednego lub więcej powiatów położonych na obszarze tego samego województwa,

niewchodzący w skład aglomeracji, o której mowa w pkt 1.

3

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje, których poziom

w powietrzu podlega ocenie, określi, w drodze rozporządzenia, strefy, o których mowa

w ust. 2 pkt 2, z uwzględnieniem ich nazw i kodów.

1.

Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu

środowiska.

2.

Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych

strefach wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje przynajmniej co 5 lat, z

zastrzeżeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji,

wyodrębniając strefy, w których

1)

przekroczone są poziomy dopuszczalne;

1a

przekroczone są poziomy docelowe;

1b

przekroczone są poziomy celów długoterminowych;

2)

poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

2a

poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i jest wyższy od górnego progu

oszacowania;

3)

poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego

progu oszacowania;

4)

poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3

Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego albo docelowego

poziomu substancji w powietrzu.

4.

Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem

5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej

do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie do dnia 31 marca każdego roku,

dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w danej strefie za rok poprzedni oraz

odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom odpowiednio

1)

przekracza poziom dopuszczalny powiększony o margines tolerancji;

2)

mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczalnym powiększonym o

margines tolerancji;

3)

nie przekracza poziomu dopuszczalnego;

4)

przekracza poziom docelowy;

5)

nie przekracza poziomu docelowego;

6)

przekracza poziom celu długoterminowego;

7)

nie przekracza poziomu celu długoterminowego.

1a.

Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska niezwłocznie przekazuje marszałkowi województwa.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu

na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

2.

(uchylony).

3

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza

w strefach, określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

2)

górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1

zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

2

kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

3

minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

4)

(uchylony);

5

przypadki, gdy ocena jakości powietrza

a)

powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

b)

może być dokonywana

-

przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

-

metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

6)

metodyki referencyjne;

7

wymagania dotyczące jakości pomiarów i zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia

lokalizacji punktów pomiarowych.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

2)

sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

6

Główny Inspektor Ochrony Środowiska

1)

sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu

oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości

powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza

sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

2)

koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza

poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale

laboratoriów wzorcujących;

3)

koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych

przez Komisję Europejską.

1

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, marszałek województwa, w terminie

12 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, przedstawia do zaopiniowania właściwym starostom

projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie

poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu.

2

Starosta jest obowiązany do wydania opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 1.

3

Sejmik województwa, w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów

substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, określa,

w drodze uchwały, program ochrony powietrza.

4.

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, marszałek województwa

5

Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4, sejmik województwa, w terminie 15

miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji

stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, po zasięgnięciu opinii właściwych starostów,

określa, w drodze uchwały, program ochrony powietrza, mający na celu osiągnięcie poziomów

docelowych substancji w powietrzu.

6

Starosta jest obowiązany do wydania opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania

projektu uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, o którym mowa w ust. 5.

7.

Dla stref, w których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy

więcej niż jednej substancji w powietrzu, można sporządzić wspólny program ochrony

powietrza dotyczący tych substancji.

8.

Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub docelowych poziomów substancji

w powietrzu w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4, występują na

terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwi marszałkowie województw

9.

Marszałek województwa

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinny odpowiadać programy ochrony powietrza, o których mowa w ust.

3 i 5, biorąc pod uwagę cele tych programów.

11.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 10, zostaną ustalone forma sporządzania i niezbędne

części składowe programów ochrony powietrza, o których mowa w ust. 3 i 5, oraz zakres zagadnień, które powinny

zostać określone i ocenione w tych programach.

W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o których mowa w art. 89 ust.

1 pkt 6, osiągnięcie poziomów celów długoterminowych jest jednym z celów wojewódzkich

programów ochrony środowiska, o których mowa w art. 17.

1.

W przypadku ryzyka występowania przekroczeń dopuszczalnych lub alarmowych poziomów

substancji w powietrzu w danej strefie wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego

starosty, określi, w drodze rozporządzenia, plan działań krótkoterminowych, w którym

ustala się działania mające na celu

1)

zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;

2)

ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

2.

Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać

1)

listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania

wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do powietrza;

2)

sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych

silnikami spalinowymi;

3)

sposób postępowania organów, instytucji i podmiotów korzystających ze środowiska oraz

zachowania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń;

4)

określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 oraz art. 93 w zakresie obowiązku określania planu działań krótkoterminowych

w przypadku wystąpienia przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu

oraz obowiązku wdrażania tych planów nie stosuje się do stref, o których mowa w art.

89 ust. 1 pkt 1, w odniesieniu do substancji, których poziomy są przekroczone.

1.

W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów dopuszczalnych, powiększonych o

margines tolerancji, lub poziomów alarmowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń

z terytorium innego państwa, minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu

opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zawiadamia o tym to państwo i, za pośrednictwem

marszałka województwa

2.

W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o wystąpieniu ryzyka przekroczeń

poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów dopuszczalnych, powiększonych o

margines tolerancji, lub poziomów alarmowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, konsultacje prowadzi marszałek województwa

3.

Marszałek województwa

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których

mowa w ust. 1 i 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.

Wpływy z tytułu opłaty produktowej od wprowadzenia na rynek krajowy lamp wyładowczych

zgromadzone na rachunku Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

przeznacza się na dofinansowanie działań określonych w art. 401 ust. 12b ustawy, o

której mowa w art. 87.

1.

Marszałek województwa

2.

Powiadomienie powinno zawierać w szczególności

1)

datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie,

oraz przyczyny tego stanu;

2)

prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru,

którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;

3)

wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie oraz środki ostrożności, które

mają być przez nie podjęte;

4)

informację o obowiązujących ograniczeniach i innych środkach zaradczych.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

1)

wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2;

2

wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1;

3)

wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których

mowa w art. 89;

4)

informacje o stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w powietrzu,

o których mowa w art. 93.

1a

Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie wyników i informacji, o których mowa

w ust. 1, dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w skali kraju.

2.

Marszałek województwa

2a

Marszałek województwa

2b

Jeżeli realizacja programu ochrony powietrza jest zaplanowana na okres krótszy niż

3 lata, sprawozdanie, o którym mowa w ust. 2a, marszałek województwa

3

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę konieczność gromadzenia danych

i informacji na potrzeby krajowe i zobowiązań międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, zakres i sposób przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1,

2 i 2a.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną

1)

terminy przekazywania informacji;

2)

forma przekazywanych informacji;

3)

układ przekazywanych informacji;

4)

wymagane techniki przekazywania informacji.

1.

Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego poziomu substancji w

powietrzu, w odniesieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest

kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, o którym

mowa w art. 51 ust. 1, marszałek województwa

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów

przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 18-20, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

2)

art. 6-14, art. 24, art. 31, art. 39, art. 40, art. 42, art. 51, art. 56, art. 71,

art. 72 pkt 4 i 7, art. 75 pkt 3, art. 76 pkt 3-5, art. 77 pkt 4, art. 78 pkt 3, art.

80, art. 85 i art. 88, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2006 r.;

3)

art. 21, art. 33, art. 72 pkt 1 i art. 84, które wchodzą w życie z dniem 1 października

2006 r.;

4)

art. 28, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3-6, art. 64-69, art. 82, art. 83, art.

87, art. 89 i art. 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

5)

art. 30 ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na środowisko lub na zabytki określić dla terenu województwa bądź jego części rodzaje

lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także sposób realizacji i kontroli

tego obowiązku.

1.

Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywanie ilości

wody na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez

1)

utrzymywanie jakości wód powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach;

2)

doprowadzanie jakości wód co najmniej do wymaganego przepisami poziomu, gdy nie jest

on osiągnięty.

2.

Poziom jakości wód jest określany z uwzględnieniem ilości substancji i energii w wodach

oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych.

1.

Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności

na

1)

zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód poprzez ograniczenie oddziaływania na

obszary ich zasilania;

2)

utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2.

Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych

ustawą - Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.

3.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie

potrzeb bytowych ludzi.

Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości

wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

1.

Przy planowaniu i realizacji przedsięwzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które

ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę

przedsięwzięcia.

2.

Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie

w okresie niezbędnym.

3.

Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia

działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna.

Ochrona powierzchni ziemi polega na

1)

zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności przez

a)

racjonalne gospodarowanie,

b)

zachowanie wartości przyrodniczych,

c)

zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzystania,

d)

ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,

e)

utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co najmniej na poziomie wymaganych standardów,

f)

doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów, jeżeli nie

są one dotrzymane,

g)

zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnieniem zabytków archeologicznych;

2)

zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

(uchylony).

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej

których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona.

4.

Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego

zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania

przestrzennego.

Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady pochodzące

z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, nie mogą przekraczać

standardów jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, w drodze rozporządzenia, określi standardy jakości gleby i ziemi, uwzględniając

naturalne stężenia substancji w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione

1)

grupy rodzajów gruntów - według kryterium ich funkcji aktualnej lub planowanej;

2)

standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w glebie albo

ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych grup rodzajów gruntów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność

i głębokość.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, uwzględniając naturalne stężenia substancji w środowisku, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac ziemnych, w tym

używanych do tego celu osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących

lub wód płynących;

2)

referencyjne metodyki wykonywania badania jakości gleby lub ziemi;

3)

referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w glebie i ziemi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Oceny jakości gleby i ziemi oraz obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska.

2.

Starosta prowadzi okresowe badania jakości gleby i ziemi.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów poboru próbek;

2)

wymagana częstotliwość pobierania próbek.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników badań.

6.

W przypadku stwierdzenia naruszenia standardów jakości gleby lub ziemi wojewódzki

inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki pomiarów.

(uchylony).

1.

Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów,

na których występują te ruchy, a także rejestr zawierający informacje o tych terenach.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

metody, zakres i częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o których mowa w ust.

1, oraz sposób ustalania tych terenów, kierując się potrzebą ograniczenia występowania

szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;

2)

informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o którym mowa w ust. 1, a także sposób

prowadzenia oraz formę i układ tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących

informacji o terenach zagrożonych ruchami masowymi ziemi i terenach, na których występują

te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i glebowe tych terenów,

a także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.

(uchylony).

Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska,

w szczególności poprzez

1)

utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2)

zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach hałasu, rozumie się

przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB),

w tym

1)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie

ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych,

o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem,

o których mowa w art. 119 ust. 1

a)

LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział

czasu od godz. 6

b)

LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w

ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 22

2)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania

ze środowiska w odniesieniu do jednej doby

a

LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz.

6

b

LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz.

22

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt 1 lit. a, uwzględniając

potrzebę prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę

stosowania wskaźników hałasu do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska

oraz obowiązujące w tym zakresie dokumenty normalizacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji

(Dz. U. Nr 169, poz. 1386, z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 132, poz. 1110 oraz z 2006 r. Nr 170, poz. 1217).

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska może

określić sposób ustalania wartości wskaźników hałasu, o których mowa w art. 112a pkt

2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy opieki społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f)

na cele mieszkaniowo-usługowe;

2)

poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu;

3)

(uchylony);

4)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z uwzględnieniem

1)

zmienności działania źródeł hałasu w czasie;

2)

charakterystyki częstotliwościowej hałasu;

3)

zawartości impulsów akustycznych.

1.

Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny

o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich

należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2.

Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113

ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak

dla przeważającego rodzaju terenu.

3.

Jeżeli na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania

znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy opieki społecznej lub budynki związane

ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na

stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach.

W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy

do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują

na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów;

przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych,

pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów

podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności,

przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym

poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie

wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

2.

Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej

przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem

przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które

oddziałuje zakład.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie

poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności

1)

rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

2

zakres sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim

wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148;

3)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu

hałasu, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

4

formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt

2, organowi właściwemu do wydania decyzji i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska;

do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.

6.

5.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wywołuje skutki prawne po upływie 6 miesięcy od dnia,

w którym stała się ostateczna.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku

1)

uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2)

zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje

hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3)

zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

1.

Rada powiatu, w drodze uchwały, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania

jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych

wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich

warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia,

minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których

obowiązują ograniczenia lub zakazy;

2)

rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą

być charakteryzowane poprzez

a)

przeznaczenie jednostki,

b)

parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu;

3)

zakazy i ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w okresie roku, dni

tygodnia lub doby.

4.

Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne

do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

1.

Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego

monitoringu środowiska na podstawie wyników pomiarów poziomów hałasu określonych wskaźnikami

hałasu LDWN i LN oraz z uwzględnieniem pozostałych danych, w szczególności demograficznych oraz dotyczących

sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu.

2.

Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla

1)

aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy;

2)

terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny,

dla których dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.

4.

Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z uwzględnieniem

wymagań, o których mowa w art. 148 ust. 1 i art. 176 ust. 1.

5.

Na terenach niewymienionych w ust. 2 oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje

wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

1.

Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt

1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycznych,

o których mowa w art. 179 ust. 1.

3.

Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.

4.

Część opisowa powinna zawierać w szczególności

1)

charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;

2)

identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu;

3)

uwarunkowania akustyczne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4)

metody wykorzystane do dokonania oceny;

5)

zestawienie wyników badań;

6)

identyfikację terenów zagrożonych hałasem;

7)

liczbę ludności zagrożonej hałasem;

8)

analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;

9)

wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5.

Część graficzna powinna zawierać w szczególności

1)

mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszczególnych źródeł;

2)

mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie

dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego;

3)

mapę terenów zagrożonych hałasem;

4)

mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.

6

Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są przekroczone dopuszczalne

poziomy hałasu, określone wskaźnikami LDWN i LN, o których mowa w art. 113.

7.

(uchylony).

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, wskaźniki odzwierciedlające relacje

między narażeniem na hałas a efektem szkodliwym lub uciążliwym oddziaływania hałasu

na potrzeby sporządzania map akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny

stanu akustycznego środowiska, kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi; przez

efekt szkodliwy hałasu rozumie się skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a przez efekt

uciążliwy hałasu - negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szkodliwych skutków

dla jego zdrowia.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby oceny stanu akustycznego

środowiska przy wykorzystaniu wskaźników odzwierciedlających relacje między narażeniem

na hałas a jego efektem szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony zdrowia

ludzi.

1.

Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących w skład państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego, stanowi podstawowe źródło danych wykorzystywanych

dla celów

1)

informowania społeczeństwa o zagrożeniach środowiska hałasem;

2)

opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;

3)

tworzenia i aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres danych ujętych na mapach akustycznych oraz ich układ i sposób prezentacji,

uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być wykorzystywane.

1.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w aglomeracji lub obszary

ciche poza aglomeracją, uwzględniając szczególne potrzeby ochrony przed hałasem tych

obszarów i podając wymagania zapewniające utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na

istniejącym poziomie.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z właściwym miejscowo

wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta w terminie 30 dni; niezajęcie przez organ

stanowiska w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do projektu uchwały.

Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu

w środowisku, z zastrzeżeniem art. 145 ust. 2 pkt 3.

1.

Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy

ochrony środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do

dopuszczalnego.

2

Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada

powiatu, a dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, programy określa,

w drodze uchwały, sejmik województwa.

2a.

Organ, o którym mowa w ust. 2, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu,

którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska przed hałasem.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinien odpowiadać program ochrony środowiska przed hałasem.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

forma sporządzania programu;

2)

niezbędne części składowe programu;

3)

zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie;

4)

sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzystaniem

wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu

i liczbę mieszkańców na danym terenie.

4a.

Organ właściwy do tworzenia programu ochrony środowiska przed hałasem opracowuje łącznie

z programem jego streszczenie, sporządzane w języku niespecjalistycznym, zawierające

omówienie wszystkich ważnych aspektów działań przewidywanych w programie, w formie

prezentacji graficznych i zestawień danych tabelarycznych.

5.

Program dla terenu, o którym mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, powinien być określony

w terminie 1 roku od dnia przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany

do jej sporządzenia.

6.

Programy, o których mowa w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a

także w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu

realizacji.

1.

Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu

mapy akustyczne, o których mowa w art. 118.

2.

Starosta przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program ochrony

środowiska przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez radę powiatu.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o

stanie akustycznym środowiska, na podstawie pomiarów, badań i analiz wykonywanych

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące rejestru, o którym mowa w ust. 1, w tym

1)

rodzaje wyników pomiarów, badań i analiz podlegających rejestracji,

2)

układ rejestru,

3)

formę rejestracji wyników pomiarów, badań i analiz

- kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o stanie akustycznym

środowiska.

3.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska,

do dnia 31 marca każdego roku, informacje z rejestru, o którym mowa w ust. 1, za rok

poprzedni.

Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu

środowiska poprzez

1)

utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej

na tych poziomach;

2)

zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy

nie są one dotrzymane.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych

w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane poziomy pół elektromagnetycznych dla

a)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

b)

miejsc dostępnych dla ludności;

2)

zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry

fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do

których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych;

3)

dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.

3.

Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną

przez wskazanie metod

1)

wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla poszczególnych

zakresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2;

2)

wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne,

które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi

o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi,

radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których

równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola

elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania

pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku

1)

bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;

2)

każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany

spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą

mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja

lub urządzenie.

1.

Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się

w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych

w środowisku.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób prowadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

sposób wyboru punktów pomiarowych;

2)

wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji

wyników pomiarów.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr

zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych

poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących

1)

terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;

2)

miejsc dostępnych dla ludności.

Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami

oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących.

1.

Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu

środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia

i zagospodarowania kopaliny.

2.

Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany

przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni

ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację

terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze.

1.

Ochrona zwierząt oraz roślin polega na

1)

zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi

przyrodniczej;

2)

tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i

roślinność funkcji biologicznej w środowisku;

3)

zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby

niekorzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin;

4)

zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i tworów przyrody.

2.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowana w szczególności poprzez

1)

obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cennych przyrodniczo;

2)

ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;

3)

ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin;

4)

odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko

występujących zwierząt oraz roślin;

5)

zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanieczyszczeniem i pożarami;

6)

ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;

7)

zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają

za tym potrzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby

związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodniczej i zaspokajania

potrzeb rekreacyjno-wypoczynkowych ludzi;

8)

nadzorowanie wprowadzania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych.

1.

Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez

1)

sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej;

2)

oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak

miejsca lęgowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie

na nich stosownych ograniczeń działalności szkoleniowej;

3)

stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne

usuwanie szkód;

4)

przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie

poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochrony zwierząt oraz roślin.

2.

Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach

szkoleniowych dla poligonów.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej

w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkolenia Sił Zbrojnych

na poligonach.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną uwzględnione

1)

zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić

wymagania ochrony zwierząt oraz roślin;

2)

sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;

3)

uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które

należy uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.

5.

W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust.

1-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości korzystanie z

niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może

żądać odszkodowania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości

nieruchomości.

3.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkownikowi wieczystemu

nieruchomości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.

4.

Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1-3, można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia

w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu

korzystania z nieruchomości.

5.

W sprawach, o których mowa w ust. 1-4, nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska

może nastąpić przez

1)

poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody;

2)

ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni oraz ustanowienie

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych ha podstawie przepisów ustawy - Prawo

wodne;

3)

wyznaczenie obszarów cichych w aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130

ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość

odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust.

1.

Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości,

o których mowa w art. 130 ust. 1, stosuje się odpowiednio zasady i tryb określone

w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm..

Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu

opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i

trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są

1)

właściwa jednostka samorządu terytorialnego - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu

terytorialnego;

2)

reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, właściwego

ministra albo wojewody;

3)

reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Skarb Państwa

- jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania

przez niego rozporządzenia.

1.

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej

albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,

technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska

poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska

odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej

oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się

obszar ograniczonego użytkowania.

2

obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać

na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych

obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie

przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały.

3.

Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych

w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.

3a.

Organy, o których mowa w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają

granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne

dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie

oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.

3b.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy

organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym

konieczne jest utworzenie tego obszaru; nie dotyczy to przedsięwzięć polegających

na budowie drogi krajowej.

4.

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje

się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz nie rozpoczyna się jego użytkowania,

gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z zastrzeżeniem ust. 5. Obowiązek

utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu

stwierdza się w pozwoleniu na budowę.

5.

Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie

drogi krajowej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381) obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.

W pozwoleniu na budowę nakłada się obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej

po upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i jej przedstawienia w terminie

18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.

6.

Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia

zintegrowanego, innych niż wymienione w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało

wydane przed dniem 1 października 2001 r., a których użytkowanie rozpoczęło się nie

później niż do dnia 30 czerwca 2003 r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych dostępnych

technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w wyniku ustanowienia obszaru

ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania

lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne.

2.

Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność

spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego

użytkowania.

3.

W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących

budynków szkodą, o której mowa w art. 129 ust. 2, są także koszty poniesione w celu

wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, nawet w przypadku braku obowiązku

podjęcia działań w tym zakresie.

1.

Na obszarach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako

tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i

równocześnie użytkowanych zgodnie z przeznaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.

2.

W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z zastrzeżeniem art. 136d ust. 3,

przekraczanie standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów substancji

w powietrzu i dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, w szczególności nie

narusza wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

3.

Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych,

technologicznych i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska

oraz wartości odniesienia, o których mowa w art. 222, poza terenem zakładu lub innego

obiektu.

1.

Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej zgody władającego

powierzchnią ziemi.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, wyłącza roszczenia o odszkodowanie lub o wykup nieruchomości,

o których mowa w art. 129 ust. 1-3, w związku z ograniczeniem sposobu korzystania

z nieruchomości w zakresie wynikającym z utworzenia strefy przemysłowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w związku

1)

z wydaniem rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w

istotnym zakresie niezgodne z propozycjami, o których mowa w art. 136c ust. 2 pkt

5;

2)

ze zmianą rozporządzenia o utworzeniu strefy przemysłowej.

1.

Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach,

które mają być objęte strefą przemysłową.

2.

Wniosek o utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać

1)

uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że są

spełnione warunki, o których mowa w art. 136a ust. 3;

2)

uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w którym jest wykazane, że

nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, a w szczególności nie narusza wymagań norm

bezpieczeństwa i higieny pracy;

3)

projekt granic strefy przemysłowej i plan sytuacyjny obszaru tej strefy;

4)

przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w granicach proponowanej strefy przemysłowej

w zakresie, o którym mowa w art. 238 pkt 1-3, 6 i 7;

5)

propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

wydania rozporządzenia o ustanowieniu strefy przemysłowej w zakresie, o którym mowa

w art. 136d ust. 2 pkt 2 i ust. 3.

3.

Do wniosku dołącza się

1)

wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy

przemysłowej na objęcie ich nieruchomości strefą przemysłową;

3)

kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej granice działek

ewidencyjnych, budynki, sieć uzbrojenia terenu i ulice.

1.

Strefę przemysłową tworzy, w drodze rozporządzenia, wojewoda w porozumieniu z państwowym

wojewódzkim inspektorem sanitarnym.

2.

Rozporządzenie o utworzeniu strefy przemysłowej określa

1)

granice i obszar strefy przemysłowej;

2)

rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy przemysłowej

z uwagi na możliwość występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń

wartości odniesienia, o których mowa w art. 222.

3.

Rozporządzenie o utworzeniu strefy przemysłowej może określać

1)

niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których mowa w art.

222, których przekraczanie na terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;

2)

warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne z punktu widzenia

nieprzekraczania standardów jakości środowiska lub wartości odniesienia, o których

mowa w art. 222, poza jej terenem oraz z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzi,

w szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i higieny pracy.

Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania

do środowiska substancji lub energii.

1.

Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest,

z zastrzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym

instalacją lub urządzeniem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

2.

(uchylony).

Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych,

linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań

ochrony środowiska, w szczególności przez

1)

odpowiednią organizację pracy;

2)

powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym

odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

3)

zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska,

z wymaganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe

w tym zakresie;

4)

podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających

z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowania

właściwych środków w celu wyeliminowania takich przypadków w przyszłości.

2.

Pracownicy są obowiązani postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych

kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urządzeń;

2)

wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie

a)

kwalifikacji zawodowych,

b)

przeszkolenia pracowników.

1.

Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów

emisyjnych.

2.

Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

1.

Wielkość emisji z instalacji lub urządzenia w warunkach odbiegających od normalnych

powinna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej

niż jest to konieczne.

2.

Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i

likwidacji instalacji lub urządzenia.

Technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach

i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się

w szczególności

1)

stosowanie substancji o małym potencjale zagrożeń;

2)

efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;

3)

zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw;

4)

stosowanie technologii bezodpadowych i małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających

odpadów;

5)

rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;

6)

wykorzystywanie porównywalnych procesów i metod, które zostały skutecznie zastosowane

w skali przemysłowej;

7)

(uchylony);

8)

postęp naukowo-techniczny.

1.

Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję

hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust.

3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego

prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania,

eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska

poza tym obszarem.

3a.

Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia poza

granicami strefy przemysłowej.

3b.

W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przepis ust. 3 stosuje się jedynie w

odniesieniu do przekroczenia standardów ochrony środowiska powodowanego przez emisję

hałasu.

3c.

W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono

obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 6, przewidywane oddziaływanie

na środowisko w zakresie emitowania hałasu do środowiska ocenia się z uwzględnieniem

istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania.

4.

Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także

dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w przepisach odrębnych,

nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy emisyjne z instalacji

w zakresie

1)

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

2)

wytwarzania odpadów;

3)

emitowania hałasu.

2.

Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się

1)

w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako

a)

stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub

b)

masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub

c)

stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa

lub powstającego produktu;

2)

w razie wytwarzania odpadów - jako stosunek jednostki objętości albo masy powstających

odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego

produktu;

3)

w razie powodowania hałasu - jako poziom mocy akustycznej instalacji.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone

1)

zróżnicowane wartości standardów

a)

w zależności od rodzaju działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej,

b)

w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji, terminu zakończenia jej

eksploatacji lub dalszego łącznego czasu jej eksploatacji;

2)

sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice odstępstw;

3)

warunki uznawania standardów za dotrzymane.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich

prawidłowej eksploatacji polegającej w szczególności na

1)

stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych zapewniających ograniczanie

ich negatywnego oddziaływania na środowisko;

2)

podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych

i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko

eksploatowanych instalacji i urządzeń, może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie stosowania

1)

paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych właściwościach, cechach

lub parametrach;

2)

określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczenie emisji.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na termin oddania

instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w razie zakłóceń

w procesach technologicznych i operacjach technicznych dotyczących eksploatacji instalacji

lub urządzenia.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mogą zostać ustalone

1)

rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji lub urządzenia;

2)

środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia;

3)

przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia powinien poinformować

o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, termin, w jakim informacja

ta powinna zostać złożona oraz jej wymaganą formę.

1.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów

wielkości emisji i pomiarów ilości pobieranej wody.

2.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów

wielkości emisji w razie wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub

energii.

3.

Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1 i 2, może być związany

z parametrami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja

wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości

emisji z tej instalacji.

5.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zrealizować najpóźniej w ciągu 14 dni od

zakończenia rozruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy

do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.

6.

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania

wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia

roku kalendarzowego, którego dotyczą.

1

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie

pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przez

1)

akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, z późn. zm. lub

2)

laboratorium posiadające uprawnienia do badania właściwości fizykochemicznych, toksyczności

i ekotoksyczności substancji i preparatów nadane w trybie ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych

(Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm.

- w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.

1a

Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania

jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania

ze środowiska, do których wykonywania są obowiązani, we własnym laboratorium, pod

warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością.

1b

Przepisów ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów

1)

ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik

urządzenia;

2)

wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w

rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm..

2.

Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości

emisji, powinien zapewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd

pomiarowy.

1

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1

i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, o których mowa w art. 147 ust. 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji;

2)

przypadki, w których wymagane są okresowe pomiary emisji z instalacji albo urządzenia,

oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;

3)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

4)

sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów

w zależności odpowiednio od

1)

rodzaju instalacji albo urządzenia;

2)

nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urządzenia;

3)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4.

Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.

5.

Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone

w przepisach odrębnych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i

użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu

na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków

korzystania ze środowiska.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przekazuje się właściwym organom

ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych

warunków korzystania ze środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na

a)

rodzaj instalacji lub urządzenia,

b)

nominalną wielkość emisji,

c)

parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;

2)

formy przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układy przekazywanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia

1)

inne niż wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, dane zbierane w

wyniku monitorowania procesów technologicznych w związku z wymaganiami pozwolenia,

które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości

emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być przekazywane właściwym

organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

2)

terminy i sposób prezentacji danych, o których mowa w pkt 1

- kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów

technologicznych przez podmioty korzystające ze środowiska.

1

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości

emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub

obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1, jeżeli z przeprowadzonej kontroli

wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych

pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania

w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

3.

Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych,

organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację

lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji

wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres

i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych

technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z instalacji, organ właściwy do jego wydania

może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o których mowa w art.

147 i przepisach wydanych na podstawie art. 148, a także określić dodatkowe wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony

środowiska.

1.

Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na

środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych

usług;

4)

czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i godziny);

5)

wielkość i rodzaj emisji;

6)

opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;

7)

informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny z obowiązującymi

przepisami.

3.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia

przed rozpoczęciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji można przystąpić, jeżeli organ właściwy do

przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu

w drodze decyzji.

5.

Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest

już ona eksploatowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w terminie 6 miesięcy

od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć organowi

właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o

1)

rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksploatacji instalacji;

2)

zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-6.

7.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy dokonać w terminie 14 dni od dnia rezygnacji

z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany danych, o których

mowa w ust. 2 pkt 2-6.

8.

Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z uwagi

na wytwarzanie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące zakresu danych ujętych w zgłoszeniu, o których mowa w ust. 2,

oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych rodzajów instalacji, uwzględniając

znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania instalacji

na środowisko.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji,

z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia,

uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których

eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3)

powodowanie hałasu;

4)

wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji

może być uzależniony od

1)

stosowanej techniki;

2)

parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.

1.

Organ ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony

środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia,

o ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony środowiska.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepis art. 188 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z

urzędu.

Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych

terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i

imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych

i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji

i komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.

1.

Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania

instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać

na środowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących

się w miejscach kultu religijnego.

Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji

jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem

prowadzonej działalności.

1.

Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do

1)

opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do

środowiska;

2)

załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia

substancji do środowiska.

2.

Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie,

informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna określać sposób postępowania w celu

ograniczenia szkód.

1.

Zabronione jest, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie i przepisach odrębnych,

wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne

zagrożenie dla środowiska.

2.

Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w szczególności

1)

azbest;

2)

PCB.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne

- poza azbestem i PCB - substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;

2)

nazwa substancji.

1.

Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane,

przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.

2.

Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.

3.

Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były

w nich wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska,

stosuje się wymagania dotyczące postępowania z instalacjami i urządzeniami, w których

są lub były wykorzystywane te substancje.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 39 i 134 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

1.

Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają

sukcesywnej eliminacji.

2.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany

do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.

3.

Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien

okresowo przedkładać marszałkowi województwa

4.

Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości

i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska

w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.

5.

Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa

7.

Marszałek województwa

8.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do instalacji i urządzeń, w których substancje

stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.

9.

Sposób postępowania z eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie

dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w których są lub były one wykorzystywane,

określają przepisy ustawy o odpadach.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

1)

wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla

środowiska;

2)

wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane

substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące

1)

wykorzystywania i przemieszczania poszczególnych substancji;

2)

wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub

są wykorzystywane poszczególne substancje.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb

1)

wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu

substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w których

były lub są wykorzystywane substancje;

2)

sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywane substancje,

oraz pomieszczeń, w których one się znajdują;

3)

przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i miejsc występowania substancji

oraz instalacji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywane, a także zakres i

formę dokumentowania postępowania z nimi oraz czas przechowywania dokumentacji;

4)

terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa

a)

rodzaju, ilości i miejscach występowania wykorzystywanych substancji,

b)

instalacjach i urządzeniach, w których substancje były lub są wykorzystywane,

c)

czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i urządzeń, w których były lub

są one wykorzystywane,

d)

czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;

5)

zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa

a)

formy przedkładanych informacji,

b)

układu przekazywanych informacji,

c)

wymaganych technik przedkładania informacji;

6)

przypadki i terminy, w których powinno się zaprzestać wykorzystywania substancji,

oraz harmonogram ich eliminowania przez użytkowników;

7)

przypadki i terminy, w których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje

lub urządzenia, w których były lub są wykorzystywane substancje.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje

lub urządzenia, w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w których

były lub są wykorzystywane te substancje.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub

urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio

1)

terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;

2)

wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania

marszałkowi województwa

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zostaną określone

1)

terminy przedkładania informacji;

2)

forma przedkładanej informacji;

3)

układ przedkładanych informacji;

4)

wymagane techniki przedkładania informacji.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia przez marszałka województwa

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mogą zostać ustalone

1)

forma i układ rejestru;

2)

zawartość rejestru;

3)

warunki i okres przechowywania rejestru.

Ilekroć w art. 160-163 jest mowa o

1)

substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez

to także substancje i przedmioty, w których zawarte są substancje stwarzające szczególne

zagrożenie dla środowiska;

1a)

instalacjach - rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;

2)

instalacjach lub urządzeniach, w których były wykorzystywane substancje stwarzające

szczególne zagrożenie dla środowiska - rozumie się przez to instalacje i urządzenia,

które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia.

Szczegółowe zasady postępowania z substancjami chemicznymi oraz wprowadzania do środowiska

genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne.

Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa

użytkownika, należy ograniczać

1)

zużycie substancji i energii;

2)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać

na środowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;

3)

wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicznych utrudniających

a)

naprawę produktu,

b)

demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego

postępowania na podstawie przepisów ustawy o odpadach,

c)

użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych

po zużyciu produktu.

1.

Produkt powinien być zaopatrzony w informację dotyczącą

1)

zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;

2)

wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu;

3)

bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia

produktu.

2.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja, o której mowa w ust. 1, znajdowała

się także w miejscach sprzedaży produktu.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, uwzględniając cechy produktów oraz ich oddziaływanie w trakcie użytkowania

oraz po ich zużyciu, określi, w drodze rozporządzenia, produkty objęte obowiązkami,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w tym

zakresie.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o której mowa w ust. 1, w tym

a)

oznaczania produktu lub jego części,

b)

formy i treści informacji,

c)

sposobów prezentowania informacji w miejscach sprzedaży produktów;

3)

wymagania w zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i materiałów eksploatacyjnych

lub wielkości emisji związanej z użytkowaniem produktu, w celu zamieszczenia w informacji,

o której mowa w ust. 1.

5.

Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o którym mowa w art. 171a,

było udostępniane nieodpłatnie w miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w

sposób określony na podstawie art. 171a ust. 2 pkt 4.

6.

Przepisy ust. 2-5 dotyczące sprzedaży i sprzedawcy stosuje się także do finansującego

leasing w miejscach, w których oferuje się produkty do leasingu, oraz prezentującego

produkty na wystawach publicznych.

Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań

ochrony środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w celu spełnienia

obowiązków, o których mowa w art. 166.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów

lub których wykorzystywanie jest zabronione;

2)

dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;

3)

właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w tym

a)

standardy emisyjne z urządzeń,

b)

dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w produkcie,

c)

zakaz występowania określonych substancji w produkcie,

d)

cechy i parametry produktu;

4)

terminy, w których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty

lub grupy produktów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, kierując

się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko,

produkty z tworzyw sztucznych, na których należy zamieszczać informację o ich negatywnym

oddziaływaniu na środowisko.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

zamieszczania i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko

na produktach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom

możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone

1)

wielkość informacji;

2)

wzory informacji;

3)

grafika i kolory informacji.

Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o

których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 169 i 170.

1.

W celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o których mowa w art. 167 ust. 1,

organy administracji corocznie opracowują i nieodpłatnie udostępniają zestawienia

dotyczące wybranych dostępnych na rynku produktów w zakresie określonym na podstawie

ust. 2.

2.

Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości

łatwej oceny cech produktu istotnych z punktu widzenia ochrony środowiska, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

produkty, o których informacje powinny być zawarte w zestawieniach;

2)

rodzaje informacji zawartych w zestawieniach;

3)

organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania i udostępniania

zestawień oraz szczegółowe sposoby realizacji tych obowiązków;

4)

szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w punktach sprzedaży

produktów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone w szczególności

1)

oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz

ich nazwy;

2)

forma, treść, sposób i termin wydawania zestawień oraz termin i sposób ich aktualizacji;

3)

terminy przekazywania informacji o produktach przez organy administracji będące w

ich posiadaniu.

4.

Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie ust. 2, są obowiązane

do ich nieodpłatnego przedkładania w terminach, o których mowa w ust. 3 pkt 3.

Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów art. 166 i 167 oraz przepisów

wydanych na podstawie art. 169 i 170, produkty

1)

zgodnie z prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej albo w Republice Turcji;

2)

zgodnie z prawem wyprodukowane w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w przepisach odrębnych.

Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii

kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez

1)

stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń,

a w szczególności

a)

zabezpieczeń akustycznych,

b)

zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych do gleby lub

ziemi,

c)

środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg,

linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów;

2)

właściwą organizację ruchu.

1.

Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może

powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.

2.

Emisje polegające na

1)

wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3)

wytwarzaniu odpadów,

4)

powodowaniu hałasu,

powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska

oraz portu, nie mogą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów

jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3.

Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska

utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia

standardów jakości środowiska poza tym obszarem.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem

ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w środowisku substancji lub

energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

2.

W razie eksploatacji obiektów o określonych cechach lub kategoriach wskazujących na

możliwość wprowadzania do środowiska substancji lub energii w znacznych ilościach

zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany

do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.

3.

W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu,

zmieniającej w istotny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do

przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych

w związku z eksploatacją tych obiektów.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w ciągu 14 dni od rozpoczęcia

eksploatacji przebudowanego obiektu.

4a

Dla dróg krajowych obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wypełnić w ciągu roku

od rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu.

5

Do wyników pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepis art.

147 ust. 6.

5a

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

6.

Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów poziomów hałasu, o których mowa

w ust. 1, i innych niezbędnych danych, zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem

sporządza mapę akustyczną terenów położonych wokół tych obiektów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których

mowa w art. 175 ust. 1-3.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których są wymagane

a)

ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

b)

okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku;

2)

referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;

3)

kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;

4)

sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia

pomiarów

1)

w zależności od

a)

kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,

b)

rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,

c)

parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;

2)

w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz

portu

a)

na terenach gęsto zaludnionych,

b)

na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie

przepisów szczególnych;

3)

dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.

1.

Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią

tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej

obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników

pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych,

lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji

zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów powinny być przekazywane

właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,

oraz terminy i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia

systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone

1)

przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy

obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usytuowanie;

2)

forma przedkładanych wyników pomiarów;

3)

układ przedkładanych wyników pomiarów;

4)

wymagane techniki przedkładania pomiarów;

5)

terminy przedkładania wyników pomiarów w zależności od ich rodzajów.

1

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,

linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art.

175 ust. 1-3, lub obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1 lub art. 95 ust.

1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art.

147 ust. 6.

1a

Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 147a.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 150 ust. 2.

3.

Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego

drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkładania

mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza

obowiązki, o których mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i terminy ich przedkładania,

a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkładania.

4.

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów

lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu.

1.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których

eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach,

sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować

przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie

kolejowe i lotniska, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map akustycznych, oraz

sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów,

o których mowa w art. 176 ust. 3.

2a.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, można zróżnicować terminy zaliczenia dróg,

linii kolejowych i lotnisk do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne

oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem sporządzania w pierwszej kolejności

map akustycznych dla obiektów o bardziej negatywnym oddziaływaniu akustycznym.

2b.

Mapę akustyczną sporządza się, wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzanych

na podstawie art. 175 oraz inne dane.

3.

Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych

powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3-5.

4.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie po wykonaniu

1)

fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat - właściwemu wojewodzie i staroście;

2)

fragment mapy akustycznej obejmującej określone województwo - właściwemu wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

5.

Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz

pierwszy mapę akustyczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zostały one zaliczone

do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne

na znacznych obszarach.

Eksploatacja instalacji powodująca

1)

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3)

wytwarzanie odpadów,

4)

(uchylony),

5)

(uchylony),

jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.

1.

Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia

1)

zintegrowanego;

2)

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

4)

na wytwarzanie odpadów;

5)

(uchylony);

6)

(uchylony).

1a.

Organ ochrony środowiska, wydając jedno z pozwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4,

na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem instalacje położone

na obszarze swojej właściwości.

2.

Warunki i tryb wydawania, wygasania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3, oraz właściwość organów określają przepisy ustawy - Prawo wodne, z

zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się

odpowiednio art. 187, 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 190, 191, 193 ust. 2 i art.

198.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

1.

Pozwolenie wydaje w drodze decyzji organ ochrony środowiska.

2.

O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania

pozwolenia.

W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot

uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią

instalacji.

1.

Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189 i 191a, na wniosek prowadzącego instalację.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;

2)

adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;

3)

informację o tytule prawnym do instalacji;

4)

informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę

techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji;

5)

ocenę stanu technicznego instalacji;

6)

informację o rodzaju prowadzonej działalności;

7)

opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;

8)

blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z bilansem masowym i rodzajami wykorzystywanych

materiałów, surowców i paliw, istotnych z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;

9)

informację o energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;

10)

wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji - aktualnych i proponowanych - w

trakcie normalnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych,

w szczególności takich jak rozruch i wyłączenia;

11)

informację o planowanych okresach funkcjonowania instalacji w warunkach odbiegających

od normalnych;

12)

informację o istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;

13)

wyniki pomiarów wielkości emisji z instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było

wymagane;

14)

zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia dla instalacji;

15)

proponowane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu

zapobieganie lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie,

na który ma być wydane pozwolenie - również proponowany termin zakończenia tych działań;

16)

proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z punktu widzenia

wymagań ochrony środowiska, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości

emisji;

17)

deklarowany termin i sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej

części, niestwarzający zagrożenia dla środowiska, jeżeli zakończenie eksploatacji

jest przewidywane w okresie, na który ma być wydane pozwolenie;

17a)

deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie

wymagań ochrony środowiska, oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;

17b)

deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w przypadku określonym w art.

191a;

18)

czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

2a.

Wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których

mowa w ust. 2 pkt 11-15.

3.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub

w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o spełnianiu wymogów,

o których mowa w art. 143.

4.

Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołączyć

1)

dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie

prawnym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fizyczną;

2)

(uchylony);

3)

streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym.

5

Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208 i 221

oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

1.

Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w

związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający

powierzchnią ziemi na tym obszarze.

2.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia nie stosuje się art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację

stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli

1)

nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204

ust. 1, a w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz pozwolenia zintegrowanego

- także jeżeli zachodzą przesłanki odmowy określone w art. 18 ust. 3 pkt 1 i 2 lub art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.

o odpadach;

2)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;

3)

eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;

4)

wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z programami działań, o których mowa w art. 17,

91 ust. 1 i art. 119 ust. 1;

5)

wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu

pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1,

a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia stała się ostateczna;

6)

eksploatacja instalacji położonej w granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie

ustaleń zawartych w rozporządzeniu o jej utworzeniu.

1

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie

roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

2

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,

gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.

3.

Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany

przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwarancji bankowej lub

polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydającego pozwolenie.

4.

Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia

negatywnych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków

określonych w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, bank lub firma

ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozwolenie.

5

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej

w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych

szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań

naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać

ustanowione.

6

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia

i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia

pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,

może określić, w drodze rozporządzenia, metody określania wysokości zabezpieczenia

roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska

działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.

1.

Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

2.

Pozwolenie określa

1)

rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;

2)

wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach normalnego funkcjonowania instalacji, nie

większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów

funkcjonowania;

3)

maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków

eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu

i wyłączenia instalacji, a także warunki wprowadzania do środowiska substancji lub

energii w takich przypadkach;

4)

jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska

a)

wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,

b)

dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania

czasu tej eksploatacji;

5)

źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;

6)

termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w przypadku określonym w art. 191a;

7)

(uchylony);

8)

(uchylony);

9)

(uchylony).

2a.

Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt

2 i 3.

3.

Pozwolenie może określać, o ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska

1)

sposób postępowania w razie zakończenia eksploatacji instalacji;

2)

wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń;

3)

wymagane działania, w tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie

lub ograniczanie emisji, a jeżeli działania mają być realizowane w okresie, na który

jest wydane pozwolenie - również termin realizacji tych działań;

4)

rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw, biorąc pod uwagę

wymagania, o których mowa w art. 143 pkt 1-5;

5)

zakres i sposób monitorowania procesów technologicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania

wielkości emisji w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa

w art. 147 i 148 ust. 1;

6)

sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania

procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;

7)

sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 5,

organowi właściwemu do wydania pozwolenia i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4.

Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o ile zostało

ono ustanowione.

5

Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211 i 224 oraz przepisy

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego uzyskaniem tytułu prawnego

do instalacji lub jej oznaczonej części.

1.

Zainteresowany nabyciem tytułu prawnego do całej instalacji może złożyć wniosek o

przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji.

2.

Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię

prawidłowego wykonania tych obowiązków.

3.

Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji.

4.

Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z

eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wynikające z pozwolenia

i przepisów ustawy oraz ustawy - Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach.

5.

W razie podjęcia decyzji, o której mowa w ust. 3, organ właściwy do wydania pozwolenia

może w tej decyzji orzec o obowiązku ustanowienia zabezpieczenia roszczeń lub zmienić

uprzednio określone warunki zabezpieczenia roszczeń; przepisy art. 187 stosuje się

odpowiednio.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3

1)

wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej

części;

2)

wygasają po upływie roku od daty ich wydania, jeżeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu

prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.

2.

Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy.

Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmującego realizację nowej instalacji.

Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków.

1.

Pozwolenie wygasa

1)

po upływie czasu, na jaki zostało wydane;

2)

jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, z zastrzeżeniem

art. 190 ust. 1-3, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;

3)

na wniosek prowadzącego instalację;

4)

jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie

dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne;

5)

jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez

dwa lata;

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4.

1a.

(uchylony).

1b.

W przypadku, o którym mowa w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadzący instalację

nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od określonego

w pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.

2.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenie wodnoprawne

na pobór wód wygasają w części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego

z chwilą upływu terminu, w którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie

zintegrowane, chyba że prowadzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane przed

tym terminem.

3.

Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,

jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4.

Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację

uzyska nowe pozwolenie oraz jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym

mowa w art. 190 ust. 1-3.

1.

Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja

nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska

w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia

pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli

1)

eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych

przepisów ustawy lub ustawy o odpadach;

2)

przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję

na warunkach określonych w pozwoleniu;

3)