Ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz z 2008 r. Nr 54, poz. 326) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13

a)

w ust. 1 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm., za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego

oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym

autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

”

,

b)

w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w ust. 2, są zwolnione

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy

1)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi;

2)

służb ratowniczych, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, Inspekcji

Transportu Drogowego oraz Policji;

3)

zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg.

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Korzystający z drogi publicznej może być zwolniony z opłat, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 2 oraz w ust. 2, w przypadku wykonywania przez niego przejazdów w ramach

pomocy humanitarnej lub medycznej.

”

;

2)

w art. 13g ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, mający miejsce

stałego zamieszkania lub siedzibę w kraju, uiszcza tę karę w terminie do 21 dni od

dnia jej wymierzenia oraz jest obowiązany do niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia

kary pieniężnej organowi, który ją wymierzył.

”

;

3)

po art. 13h dodaje się art. 13ha-13hd w brzmieniu

„

Art. 13ha.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej „opłatą elektroniczną”,

jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 6.

2.

Opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki

tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

3.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawki opłaty elektronicznej

1)

kategoria 1 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

3)

kategoria 3 - autobusy.

4.

Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, niezależnie od kategorii

pojazdów, o której mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż 2 zł oraz nie może przekroczyć

stawki tej opłaty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową metodę obliczania maksymalnej

stawki opłaty elektronicznej za przejazd 1 kilometra drogi krajowej, uwzględniając

koszty budowy drogi krajowej lub jej odcinka, w tym koszty finansowe, koszty utrzymania,

koszty remontów, ochrony oraz zarządzania drogą, koszty poboru opłaty elektronicznej

oraz inne koszty eksploatacji.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określi drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną,

2)

ustali dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej

kategorii pojazdu, w wysokości nie większej niż określona w ust. 4

- mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej,

koszty poboru opłaty elektronicznej oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata

elektroniczna.

7.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, może

1)

zróżnicować stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi, emisję spalin pojazdu

samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników drogi krajowej w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty elektronicznej, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

Art. 13hb.

1.

Opłatę elektroniczną pobiera Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Opłata elektroniczna stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, za zgodą Rady Ministrów, może powierzyć przygotowanie,

wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat elektronicznych,

w tym pobór opłaty elektronicznej, drogowej spółce specjalnego przeznaczenia, utworzonej

w trybie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, z zastrzeżeniem art. 13hd ust. 3.

Art. 13hc.

1.

Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat,

zgodnie z art. 13i.

2.

Podmioty pobierające opłaty elektroniczne z wykorzystaniem systemów elektronicznego

poboru opłat mogą umożliwić użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez

konieczności instalacji urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3.

Art. 13hd.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia,

o której mowa w art. 13hb ust. 3, za zgodą ministra właściwego do spraw transportu

i po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, może w drodze

umowy powierzyć budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat elektronicznych

innemu podmiotowi, zwanemu dalej „operatorem”.

2.

Wybór operatora następuje zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1058).

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, może upoważnić operatora do poboru tych opłat.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje coroczne prawo odkupu, za wynagrodzeniem

ustalonym na podstawie tej umowy, na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad lub drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, systemu elektronicznego poboru

opłat elektronicznych, w przypadku gdy system ten został sfinansowany ze środków operatora.

”

;

4)

w art. 13i

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Wprowadzane po dniu 1 stycznia 2007 r. systemy elektronicznego poboru opłat, o których

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłaty za przejazd autostradą, o których

mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm., powinny wykorzystywać co najmniej jedną z następujących technologii

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat

powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach

samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa w ust. 3,

jest obowiązany do

1)

włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę;

2)

wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu;

3)

używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem.

4b.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa w ust. 3,

w przypadku stwierdzenia niesprawności tego urządzenia, jest obowiązany do niezwłocznego

zjechania z drogi objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej.

”

;

5)

po art. 13j dodaje się art. 13k i 13l w brzmieniu

„

Art. 13k.

1.

Za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w

art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną

1)

bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł;

2)

bez uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości - wymierza się karę pieniężną w wysokości

1 500 zł.

2.

Kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, który narusza

obowiązek określony w art. 13i

1)

w ust. 4a w

a)

pkt 1 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł,

b)

pkt 2 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł,

c)

pkt 3 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł;

2)

w ust. 4b - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł.

3.

Kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nie wymierza się, gdy kierujący uiścił w

inny sposób opłatę elektroniczną.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej,

uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1.

5.

Decyzji, o której mowa w ust. 4, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z

zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej, który kieruje pojazdem samochodowym, mający

miejsce stałego zamieszkania w kraju, uiszcza tę karę w terminie do 21 dni od dnia

jej nałożenia oraz jest obowiązany do niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia

kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.

7.

Do uiszczania kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, przepisy art. 13g ust.

5-7 oraz 9-12 stosuje się odpowiednio.

8.

W przypadku uwzględnienia odwołania, uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi z rachunku

bankowego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, o którym mowa w art. 40a

ust. 1, w terminie 14 dni od dnia uchylenia decyzji nakładającej karę.

Art. 13l.

1.

Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane,

oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3)

naczelnicy urzędów celnych i dyrektorzy izb celnych;

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb, sposób i zakres kontroli, o której mowa w ust. 1,

uwzględniając technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

”

;

6)

w art. 18 w ust. 2

a)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

pobieranie opłaty elektronicznej zgodnie z art. 13hb ust. 1;

”

,

b)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

podejmowanie działań mających na celu wprowadzenie systemów elektronicznego poboru

opłat i szerokiego zastosowania tych systemów, w zakresie określonym w ustawie;

”

;

7)

w art. 40a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 i 2, z wyłączeniem opłaty elektronicznej, art. 13f

ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz kary pieniężne określone w art. 13g ust. 1, art. 13k

ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, a także opłaty z tytułu umów

zawieranych na podstawie art. 22 ust. 2 i art. 39 ust. 7, są przekazywane odpowiednio

do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Środki z opłat i kar gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad, o którym mowa w ust. 1, są przekazywane w terminie pierwszych

dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego

Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę, przebudowę, remont, utrzymanie i ochronę

dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz na zakup

urządzeń do ważenia pojazdów.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Środki z opłat elektronicznych są przekazywane na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na utrzymanie dróg krajowych objętych opłatami elektronicznymi, budowę

dróg krajowych oraz wynagrodzenie dla operatora.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb, sposób i termin wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania, w tym

tryb dokonywania zwrotu nienależnie pobranych opłat elektronicznych,

2)

tryb i termin przekazywania opłat elektronicznych oraz kar pieniężnych, o których

mowa w art. 13k ust. 1 i 2, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego

- mając na uwadze sprawny pobór opłat elektronicznych od użytkowników, efektywną obsługę

Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, oraz technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

”

;

8)

art. 40d otrzymuje brzmienie

„

Art. 40d.

1.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 i w

art. 40 ust. 3, opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2 i art.

39 ust. 7 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1

i 2 oraz w art. 40 ust. 12 pobiera się odsetki ustawowe.

2.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę,

opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1

i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają

przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

3.

Obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 i art.

40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g ust. 1, art. 13k ust. 1 i 2,

art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

”

.

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 37a otrzymuje brzmienie

„

Art. 37a.

1.

Za przejazd autostradą są pobierane opłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Opłaty za przejazd autostradą pobiera spółka, która zawarła umowę o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady, zwana dalej „spółką”, na warunkach określonych

w umowie.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może pobierać opłaty za przejazd autostradą

w okresie nieobjętym umową, o której mowa w ust. 2, pod warunkiem przystosowania autostrady

do poboru tych opłat.

4.

Drogowa spółka specjalnego przeznaczenia może pobierać opłaty za przejazd autostradą

na warunkach określonych w umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. Nr 23, poz. 136).

5.

Opłatę za przejazd autostradą ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu

i stawki opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

6.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawek opłat za przejazd

autostradą

1)

kategoria 1 - motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony;

3)

kategoria 3 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

4)

kategoria 4 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

5)

kategoria 5 - autobusy.

”

;

2)

w art. 37b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez spółkę stanowią jej przychód, z zastrzeżeniem

ust. 2-4.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady może stanowić,

że opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód Funduszu.

”

;

3)

art. 37d i 37e otrzymują brzmienie

„

Art. 37d.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 2, warunki zmian tych stawek oraz sposób

ich wprowadzenia ustala umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady.

2.

Stawki, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż stawki obliczone zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm..

3.

Spółka ogłasza w prasie o zasięgu lokalnym i ogólnokrajowym oraz w punktach poboru

opłat informację o wysokości opłat za przejazd autostradą lub ich zmianie, w terminie

co najmniej czternastu dni przed dniem rozpoczęcia pobierania tych opłat.

Art. 37e.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 3 i 4, za przejazd kilometra autostradą,

niezależnie od kategorii pojazdu, o której mowa w art. 37a ust. 6, nie mogą być wyższe

niż 2 zł oraz nie mogą przekroczyć stawek opłat za przejazd obliczonych zgodnie z

przepisami, wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3 i 4 z uwzględnieniem ust.

1, mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci

drogowej.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może

1)

zróżnicować stawki opłat za przejazd autostradą ze względu na liczbę osi, emisję spalin

pojazdu samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników autostrady w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty za przejazd autostradą, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

”

;

4)

uchyla się art. 37f;

5)

art. 37g i 37ga otrzymują brzmienie

„

Art. 37g.

Od opłat za przejazd autostradą są zwolnione pojazdy uprzywilejowane wykonujące zadania

określone w art. 53 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm..

Art. 37ga.

Zasady poboru opłat w systemie elektronicznym określają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

”

;

6)

w art. 39b w ust. 1

a)

pkt 5 i 5a otrzymują brzmienie

„

5)

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad;

5a)

środków pochodzących z opłat za przejazdy autostradą, pobieranych przez drogową spółkę

specjalnego przeznaczenia, jeżeli umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, nie stanowi inaczej;

”

,

b)

po pkt 5a dodaje się pkt 5b i 5c w brzmieniu

„

5b)

środków pochodzących z opłat za przejazd autostradą, pobieranych przez spółkę, jeżeli

umowa, o której mowa w art. 37b ust. 4, tak stanowi;

5c)

środków pochodzących z opłat elektronicznych, o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

,

c)

pkt 11b otrzymuje brzmienie

„

11b)

innych wpływów z opłat i kar określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz wpływów z opłat określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381), z zastrzeżeniem ust. 3;

”

;

7)

w art. 39f dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia operatora, o którym mowa w

art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

”

;

8)

w art. 39k dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek odpowiednio Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad albo drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, wypłaca ze środków Funduszu

wynagrodzenie operatorowi, o którym mowa w art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

”

;

9)

uchyla się załącznik do ustawy.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 42

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane

są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której

maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1 800 euro rocznie, z wyłączeniem

1)

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2)

pojazdów transportu kombinowanego;

3)

pojazdów realizujących komunikację miejską;

4)

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania

przewozów na potrzeby własne;

5)

pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

liczby osi oraz emisji spalin pojazdu.

”

,

c)

ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową

albo dobową.

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przedsiębiorcy prowadzący stacje benzynowe mogą pobierać opłatę po zawarciu porozumień

z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.

”

;

2)

uchyla się art. 42a;

3)

w art. 43 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na zasadach wzajemności.

”

;

4)

w art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 32 pkt 2 oraz w art.

43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie mniejszej niż 7%

i nie większej niż 10%, z zastrzeżeniem ust. 1b.

”

;

5)

w art. 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których

mowa w art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

”

;

6)

uchyla się art. 45a;

7)

w art. 46

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 43, oraz wpływy z opłat z tytułu

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów

z opłat, o których mowa w art. 43.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o

których mowa w ust. 1, w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia,

w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę

i utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia danych o drogach publicznych

i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak również na poprawę bezpieczeństwa

ruchu drogowego i budowy autostrad.

”

;

8)

w art. 50 dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

”

;

9)

w art. 55 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

;

10)

w art. 87 w ust. 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem

ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu

kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy,

czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie

albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661 i Nr 192, poz. 1381), a ponadto

”

,

b)

dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jeżeli jest wymagane.

”

;

11)

w załączniku do ustawy

a)

uchyla się pkt 4,

b)

dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

„4a.

WYKONYWANIE TRANSPORTU DROGOWEGO PRZEZ PRZEWOŹNIKÓW ZAGRANICZNYCH Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW

DOTYCZĄCYCH OPŁAT, O KTÓRYCH MOWA W ART. 43 UST 1

4a.1.

Wykonywanie transportu drogowego przez przewoźników zagranicznych bez uiszczenia opłaty

3 000

4a.2.

Wykonywanie transportu drogowego przez przewoźników zagranicznych bez posiadanego

w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty

500”

W ustawie z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. Nr 23, poz. 136) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 2

a)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

przygotowanie, wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat

elektronicznych, o którym mowa w art. 13i ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

,

b)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

pobieranie opłat elektronicznych, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

;

2)

w art. 6 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Warunki umowy, o której mowa w ust. 1, wymagają uzgodnienia z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych.

”

;

3)

w art. 7

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1, odpowiednio do zakresu przedsięwzięcia drogowego,

określa w szczególności

”

,

b)

po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

tryb i warunki poboru opłat elektronicznych, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

”

;

4)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

1.

Prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych lub postanowień wydanych

na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczących przygotowania

lub realizacji przedsięwzięcia drogowego stanowiącego przedmiot umowy, o której mowa

w art. 6 ust. 1, przechodzą z mocy prawa na drogową spółkę specjalnego przeznaczenia,

z dniem zawarcia tej umowy.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, wszczętych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad i niezakończonych przed dniem zawarcia umowy, o której mowa w art. 6 ust.

1, decyzją administracyjną lub postanowieniem w miejsce Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad wstępuje z mocy prawa drogowa spółka specjalnego przeznaczenia,

z dniem zawarcia tej umowy.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do umów lub porozumień zawartych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczących przygotowania lub realizacji przedsięwzięcia

drogowego stanowiącego przedmiot umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1.

”

;

5)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

1.

W celu realizacji przedsięwzięcia drogowego lub jego części spółka może zawrzeć z

wykonawcą umowę na eksploatację drogi, z zastrzeżeniem art. 9a.

2.

Do wyboru wykonawcy oraz do zawierania umów, o których mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, z zastrzeżeniem art. 10.

3.

Spółka może powierzyć wykonawcy, o którym mowa w ust. 1, pobieranie opłat, o których

mowa w art. 4 ust. 2 pkt 7-8a.

”

;

6)

po art. 9 dodaje się art. 9a i 9b w brzmieniu

„

Art. 9a.

W celu realizacji przedsięwzięcia drogowego lub jego części, o którym mowa w art.

4 ust. 2 pkt 1a, spółka może powierzyć operatorowi, o którym mowa w art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pobieranie opłat elektronicznych z zachowaniem warunków określonych w art. 13hd

ust. 4 tej ustawy.

Art. 9b.

Warunki umów, o których mowa w art. 9 i 9a, wymagają uzgodnienia z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych.

”

;

7)

w art. 10 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

obowiązek złożenia oświadczenia przez uczestnika postępowania, że jego wspólnicy albo

akcjonariusze, którzy dysponują bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 20% głosów

na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu lub którzy posiadają bezpośrednio

co najmniej 20% udziałów lub akcji w innej spółce kapitałowej, nie ubiegają się o

zawarcie umowy, o której mowa w art. 9 ust. 1, dotyczącej tego samego postępowania;

”

.

1.

Do systemów pobierania opłat za przejazd autostradą ustalonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 37d ustawy, o której mowa w art.

2, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Do systemów pobierania opłat za przejazd autostradą, o których mowa w ust. 1, stosuje

się przepisy ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- w zakresie ustalania wysokości opłat za przejazd autostradą, jeżeli ustalony system

pobierania opłat za przejazd autostradą jest zmieniony po dniu jej wejścia w życie

w stopniu istotnym w zakresie sposobu ustalania stawek opłat za przejazd autostradą.

1.

Opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych pobiera się do dnia

30 czerwca 2011 r.

2.

Sprzedaż kart opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych prowadzi

się nie dłużej niż

1)

w przypadku opłaty rocznej - do dnia 30 czerwca 2010 r.;

2)

w przypadku opłaty miesięcznej - do dnia 31 maja 2011 r.;

3)

w przypadku opłaty siedmiodniowej - do dnia 23 czerwca 2011 r.;

4)

w przypadku opłaty dobowej - do dnia 30 czerwca 2011 r.

3.

Karty opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2011 r.

1.

Zasady pobierania opłat za przejazd autostradą oraz zwrot środków finansowych, o których

mowa w art. 37a ust. 4-13 ustawy wymienionej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym,

obowiązują według dotychczasowych zasad do dnia 30 czerwca 2011 r.

2.

Zwrot środków finansowych, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje za przejazd pojazdów

samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton, chyba że przejazd ten

następuje za okazaniem ważnej karty opłaty drogowej, nabytej przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy dla kategorii pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej

12 ton.

1.

Prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych lub postanowień wydanych

na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczących przygotowania

lub realizacji przedsięwzięcia drogowego stanowiącego przedmiot umowy, o której mowa

w art. 6 ust. 1, przechodzą z mocy prawa na drogową spółkę specjalnego przeznaczenia,

z dniem zawarcia tej umowy.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, wszczętych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad i niezakończonych przed dniem zawarcia umowy, o której mowa w art. 6 ust.

1, decyzją administracyjną lub postanowieniem w miejsce Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad wstępuje z mocy prawa drogowa spółka specjalnego przeznaczenia,

z dniem zawarcia tej umowy.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do umów lub porozumień zawartych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczących przygotowania lub realizacji przedsięwzięcia

drogowego stanowiącego przedmiot umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381) art. 42 traci moc z dniem 30 czerwca 2011 r.

1.

W celu realizacji przedsięwzięcia drogowego lub jego części spółka może zawrzeć z

wykonawcą umowę na eksploatację drogi, z zastrzeżeniem art. 9a.

2.

Do wyboru wykonawcy oraz do zawierania umów, o których mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, z zastrzeżeniem art. 10.

3.

Spółka może powierzyć wykonawcy, o którym mowa w ust. 1, pobieranie opłat, o których

mowa w art. 4 ust. 2 pkt 7-8a.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1)

z tym że art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, dodawany niniejszą ustawą,

stosuje się od dnia 1 lipca 2011 r.;

2)

z wyjątkiem art. 3 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia niniejszej ustawy oraz art. 3 pkt 2-11, które wchodzą w życie z dniem 1

lipca 2011 r.

W celu realizacji przedsięwzięcia drogowego lub jego części, o którym mowa w art.

4 ust. 2 pkt 1a, spółka może powierzyć operatorowi, o którym mowa w art. 13hd ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pobieranie opłat elektronicznych z zachowaniem warunków określonych w art. 13hd

ust. 4 tej ustawy.

Warunki umów, o których mowa w art. 9 i 9a, wymagają uzgodnienia z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej „opłatą elektroniczną”,

jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 6.

2.

Opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki

tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

3.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawki opłaty elektronicznej

1)

kategoria 1 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

3)

kategoria 3 - autobusy.

4.

Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, niezależnie od kategorii

pojazdów, o której mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż 2 zł oraz nie może przekroczyć

stawki tej opłaty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową metodę obliczania maksymalnej

stawki opłaty elektronicznej za przejazd 1 kilometra drogi krajowej, uwzględniając

koszty budowy drogi krajowej lub jej odcinka, w tym koszty finansowe, koszty utrzymania,

koszty remontów, ochrony oraz zarządzania drogą, koszty poboru opłaty elektronicznej

oraz inne koszty eksploatacji.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określi drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną,

2)

ustali dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej

kategorii pojazdu, w wysokości nie większej niż określona w ust. 4

- mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej,

koszty poboru opłaty elektronicznej oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata

elektroniczna.

7.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, może

1)

zróżnicować stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi, emisję spalin pojazdu

samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników drogi krajowej w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty elektronicznej, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

1.

Opłatę elektroniczną pobiera Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Opłata elektroniczna stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, za zgodą Rady Ministrów, może powierzyć przygotowanie,

wdrożenie, budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat elektronicznych,

w tym pobór opłaty elektronicznej, drogowej spółce specjalnego przeznaczenia, utworzonej

w trybie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, z zastrzeżeniem art. 13hd ust. 3.

1.

Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat,

zgodnie z art. 13i.

2.

Podmioty pobierające opłaty elektroniczne z wykorzystaniem systemów elektronicznego

poboru opłat mogą umożliwić użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez

konieczności instalacji urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo drogowa spółka specjalnego przeznaczenia,

o której mowa w art. 13hb ust. 3, za zgodą ministra właściwego do spraw transportu

i po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, może w drodze

umowy powierzyć budowę lub eksploatację systemu elektronicznego poboru opłat elektronicznych

innemu podmiotowi, zwanemu dalej „operatorem”.

2.

Wybór operatora następuje zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 oraz z 2008 r. Nr 171, poz. 1058).

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1, może upoważnić operatora do poboru tych opłat.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje coroczne prawo odkupu, za wynagrodzeniem

ustalonym na podstawie tej umowy, na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad lub drogowej spółki specjalnego przeznaczenia, systemu elektronicznego poboru

opłat elektronicznych, w przypadku gdy system ten został sfinansowany ze środków operatora.

1.

Za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w

art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną

1)

bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł;

2)

bez uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości - wymierza się karę pieniężną w wysokości

1 500 zł.

2.

Kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, który narusza

obowiązek określony w art. 13i

1)

w ust. 4a w

a)

pkt 1 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł,

b)

pkt 2 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł,

c)

pkt 3 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł;

2)

w ust. 4b - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3 000 zł.

3.

Kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nie wymierza się, gdy kierujący uiścił w

inny sposób opłatę elektroniczną.

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej,

uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1.

5.

Decyzji, o której mowa w ust. 4, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z

zastrzeżeniem ust. 6.

6.

Zobowiązany do uiszczenia kary pieniężnej, który kieruje pojazdem samochodowym, mający

miejsce stałego zamieszkania w kraju, uiszcza tę karę w terminie do 21 dni od dnia

jej nałożenia oraz jest obowiązany do niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia

kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.

7.

Do uiszczania kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, przepisy art. 13g ust.

5-7 oraz 9-12 stosuje się odpowiednio.

8.

W przypadku uwzględnienia odwołania, uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi z rachunku

bankowego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, o którym mowa w art. 40a

ust. 1, w terminie 14 dni od dnia uchylenia decyzji nakładającej karę.

1.

Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane,

oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3)

naczelnicy urzędów celnych i dyrektorzy izb celnych;

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy tryb, sposób i zakres kontroli, o której mowa w ust. 1,

uwzględniając technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

1.

Za przejazd autostradą są pobierane opłaty, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Opłaty za przejazd autostradą pobiera spółka, która zawarła umowę o budowę i eksploatację

albo wyłącznie eksploatację autostrady, zwana dalej „spółką”, na warunkach określonych

w umowie.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może pobierać opłaty za przejazd autostradą

w okresie nieobjętym umową, o której mowa w ust. 2, pod warunkiem przystosowania autostrady

do poboru tych opłat.

4.

Drogowa spółka specjalnego przeznaczenia może pobierać opłaty za przejazd autostradą

na warunkach określonych w umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. Nr 23, poz. 136).

5.

Opłatę za przejazd autostradą ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu

i stawki opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

6.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawek opłat za przejazd

autostradą

1)

kategoria 1 - motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony;

3)

kategoria 3 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

4)

kategoria 4 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

5)

kategoria 5 - autobusy.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 2, warunki zmian tych stawek oraz sposób

ich wprowadzenia ustala umowa o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady.

2.

Stawki, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wyższe niż stawki obliczone zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm..

3.

Spółka ogłasza w prasie o zasięgu lokalnym i ogólnokrajowym oraz w punktach poboru

opłat informację o wysokości opłat za przejazd autostradą lub ich zmianie, w terminie

co najmniej czternastu dni przed dniem rozpoczęcia pobierania tych opłat.

1.

Stawki opłat, o których mowa w art. 37a ust. 3 i 4, za przejazd kilometra autostradą,

niezależnie od kategorii pojazdu, o której mowa w art. 37a ust. 6, nie mogą być wyższe

niż 2 zł oraz nie mogą przekroczyć stawek opłat za przejazd obliczonych zgodnie z

przepisami, wydanymi na podstawie art. 13ha ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3 i 4 z uwzględnieniem ust.

1, mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci

drogowej.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, może

1)

zróżnicować stawki opłat za przejazd autostradą ze względu na liczbę osi, emisję spalin

pojazdu samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników autostrady w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty za przejazd autostradą, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

Od opłat za przejazd autostradą są zwolnione pojazdy uprzywilejowane wykonujące zadania

określone w art. 53 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm..

Zasady poboru opłat w systemie elektronicznym określają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

1.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 i w

art. 40 ust. 3, opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2 i art.

39 ust. 7 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1

i 2 oraz w art. 40 ust. 12 pobiera się odsetki ustawowe.

2.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ust. 3 wraz z odsetkami za zwłokę,

opłaty określone w art. 13f ust. 1 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1

i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 wraz z odsetkami za zwłokę podlegają

przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

3.

Obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 i art.

40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g ust. 1, art. 13k ust. 1 i 2,

art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.