Ustawa z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

szefów i członków personelu misji dyplomatycznych, kierowników urzędów konsularnych

i członków personelu konsularnego państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi

na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pod

warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających pełnienie

przez nie funkcji, z wyjątkiem art. 13 ust. 1, art. 21a, art. 25, art. 28, art. 30-33

i art. 46;

2)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają

lub z nimi przebywają, z wyjątkiem

a)

art. 12a, art. 93, art. 94, art. 96-96c, art. 100, rozdziałów 9 i 10, art. 124 pkt

1 lit. g oraz pkt 2 i 4, art. 125 ust. 1 pkt 2 w zakresie dotyczącym art. 124 pkt

1 lit. g, art. 126 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz ust. 2, art. 127, art. 128 ust. 2, art. 131-134,

które mają zastosowanie do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, oraz członków ich rodzin, którzy

do nich dołączają lub z nimi przebywają,

b)

art. 4 pkt 5-5d, art. 25, art. 26, art. 28 ust. 1 pkt 12, art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt

1 i ust. 3, art. 39, art. 40, art. 44 ust. 4 i 7-9, art. 47, art. 48, art. 84a, rozdziału

8a, art. 124 pkt 1 lit. a, art. 125 ust. 1 pkt 1, art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. a, art.

134a, które mają zastosowanie do członków rodzin obywateli państw członkowskich Unii

Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają, niebędących obywatelami tych państw;

”

;

2)

w art. 4

a)

pkt 5a otrzymuje brzmienie

„

5a)

wiza jednolita - wiza, o której mowa w art. 10 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen z dnia

14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej

Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych

granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

”

,

b)

pkt 5c otrzymuje brzmienie

„

5c)

centralny organ wizowy - organ odpowiedzialny za przeprowadzenie konsultacji, w tym

konsultacji elektronicznych, o których mowa w art. 17 ust. 2 Konwencji Wykonawczej

Schengen;

”

,

c)

w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11-13 w brzmieniu

„

11)

mały ruch graniczny - wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych

granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen

(Dz. Urz. UE L 29 z 03.02.2007, str. 3), zwane dalej „rozporządzeniem nr 1931/2006”;

12)

ochrona czasowa - ochronę czasową w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

13)

ochrona uzupełniająca - ochronę uzupełniającą w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

;

3)

art. 11a otrzymuje brzmienie

„

Art. 11a.

1.

W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym

przez nie adresem lub w każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata.

2.

Pisma mogą również być doręczane w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej przez

pracodawcę do odbioru korespondencji.

3.

Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji

zakładu, w którym przebywają.

4.

W razie wyjazdu za granicę strona jest obowiązana do ustanowienia pełnomocnika do

spraw doręczeń w kraju i powiadomienia o tym organu prowadzącego postępowanie w sprawie.

5.

W razie niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 4, pismo uważa się za doręczone

pod dotychczasowym adresem.

”

;

4)

po art. 11a dodaje się art. 11b i 11c w brzmieniu

„

Art. 11b.

Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do spraw

doręczeń i powiadamia o tym organ prowadzący postępowanie w sprawie.

Art. 11c.

1.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży

Granicznej mogą wykonywać czynności polegające na

1)

przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego;

2)

ustalaniu miejsca pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także

osoby, z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.

2.

Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych

przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości

odnośnie ich prawdziwości funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia

lokalu we wskazanym przez cudzoziemca miejscu jego pobytu.

3.

Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.

2, mają prawo

1)

wejścia do lokalu,

2)

żądania okazania rzeczy i przedmiotów należących do cudzoziemca,

3)

żądania udzielenia wyjaśnień

- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.

4.

Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 3, powinien być obecny cudzoziemiec

lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.

Czynności te nie mogą być podejmowane i przeprowadzane w porze nocnej.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 3, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają

za zgodą cudzoziemca.

6.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 3, uznaje

się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.

7.

Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,

funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie

oraz przekazują mu informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa w ust.

1.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przeprowadzania wywiadu środowiskowego, zakres wywiadu oraz miejsce

i czas jego przeprowadzania, a także formę sprawozdania z przeprowadzonego wywiadu,

uwzględniając konieczność zebrania informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych

na podstawie ustawy;

2)

tryb sprawdzania lokalu, o którym mowa w ust. 2, dokumenty upoważniające do przeprowadzenia

sprawdzenia, a także sposób dokumentowania tych czynności, uwzględniając konieczność

właściwej organizacji przeprowadzania sprawdzenia lokalu, w tym zawiadomienia cudzoziemca,

oraz uzyskania przez Straż Graniczą informacji o faktycznym miejscu i okolicznościach

pobytu cudzoziemca.

”

;

5)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli posiada

1)

ważny dokument podróży;

2)

ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium,

jeżeli są wymagane;

3)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

”

;

6)

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu

„

Art. 13a.

1.

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów

morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta

portowego, posiadający ważny dokument podróży oraz przepustkę wydaną przez komendanta

placówki Straży Granicznej, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

2.

Przepustkę wydaje, odmawia jej wydania lub unieważnia komendant placówki Straży Granicznej.

3.

Przepustkę wydaje się cudzoziemcowi na wniosek złożony przez armatora lub kapitana

statku morskiego albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu.

4.

Do wniosku o wydanie przepustki dołącza się listę członków załogi statku morskiego

zawierającą informacje określone w załączniku do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej

w Londynie dnia 9 kwietnia 1965 r.

(Dz. U. z 1969 r. Nr 30, poz. 236, z 1972 r. Nr 27, poz. 199 oraz z 2003 r. Nr 131, poz. 1200).

5.

W przepustce zamieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko członka załogi statku morskiego;

2)

nazwę i numer dokumentu podróży, którym legitymuje się członek załogi statku morskiego;

3)

nazwę statku morskiego;

4)

nazwę portu (stoczni, przystani);

5)

datę wystawienia przepustki oraz okres jej ważności;

6)

odcisk stempla kontrolerskiego i podpis wystawiającego przepustkę;

7)

informację, że przepustka jest ważna tylko z dokumentem podróży i upoważnia jej posiadacza

do przebywania w obrębie miasta portowego.

6.

Przepustkę wydaje się na okres postoju statku morskiego w porcie wskazanym we wniosku

o wydanie przepustki. Przepustka jest wydawana na okres nie dłuższy niż 15 dni.

7.

W przypadku nieprzewidzianego przedłużenia się okresu postoju statku morskiego komendant

placówki Straży Granicznej może, na wniosek armatora lub kapitana statku morskiego

albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu, przedłużyć ważność przepustki

na okres wskazany we wniosku o przedłużenie przepustki, nie dłuższy niż 15 dni.

8.

Odmawia się wydania przepustki, jeżeli zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności,

o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 7-11.

9.

Przepustkę unieważnia się

1)

w przypadku zatrzymania cudzoziemca poza granicami miasta portowego lub po upływie

okresu, na który przepustka została wydana, lub

2)

gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt

7-11.

10.

Do odmowy wydania przepustki i jej unieważnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 23.

11.

Wydanie, przedłużenie oraz unieważnienie przepustki rejestruje się w ewidencji prowadzonej

przez komendanta placówki Straży Granicznej.

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wydanie lub przedłużenie przepustki oraz wzór przepustki, uwzględniając

dane, o których mowa w ust. 5.

”

;

7)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien

1)

uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2)

posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej

a)

dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzający

pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium - w przypadku wjazdu na podstawie

wizy krajowej,

b)

wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem,

c)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę

1)

na podstawie

a)

umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania

tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe

lub instytucje publiczne,

b)

wizy w celu repatriacji,

c)

wizy w celu wykonywania pracy,

d)

wizy w celu korzystania z ochrony czasowej,

e)

wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

f)

karty pobytu,

g)

wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

2)

w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;

3)

w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

3.

Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków utrzymania

lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje funkcjonariusz Straży Granicznej

podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość środków utrzymania, które

powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na czas trwania planowanego pobytu na tym terytorium oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub na tranzyt, dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków

zgodnie z prawem oraz cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze względu na

cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości środków.

5.

Określona w rozporządzeniu wysokość środków utrzymania może być zróżnicowana w zależności

od celu lub czasu trwania planowanego pobytu i powinna zapewniać możliwość pokrycia

przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa

pochodzenia. Rodzaj dokumentów określonych w rozporządzeniu powinien zapewniać możliwość

potwierdzenia posiadania przez cudzoziemca środków utrzymania w wymaganej wysokości.

”

;

8)

uchyla się art. 15a;

9)

w art. 16 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Cudzoziemiec może przedstawić jako dokument potwierdzający możliwość uzyskania wystarczających

środków utrzymania zaproszenie, które mogą wystawić

”

;

10)

w art. 17 w ust. 3

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zapraszanym jest cudzoziemiec, w przypadku którego zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności,

o których mowa w art. 35 pkt 1,4 lub 6;

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 16 ust. 1.

”

;

11)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

Dnie posiada ważnych dokumentów lub wizy, o których mowa w art. 13 ust. 1;

2)

nie uiścił opłaty, do której uiszczenia był obowiązany na podstawie art. 13 ust. 2;

3)

nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu

przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub

potwierdzającego pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium;

4)

wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez 3

miesiące w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu, chyba że umowy

międzynarodowe stanowią inaczej;

5)

nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego

pobytu;

6)

nie posiada wystarczających środków utrzymania w odniesieniu do długości i celu planowanego

pobytu lub środków na powrót do państwa pochodzenia lub tranzyt albo dokumentu potwierdzającego

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem;

7)

posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający

do wjazdu i pobytu;

8)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;

9)

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen, o którym mowa w art.

92 Konwencji Wykonawczej Schengen, do celów odmowy wjazdu;

10)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego;

11)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego lub stosunków międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone na podstawie art.

53a ust. 2;

2)

posiada wizę jednolitą pobytową upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1-7 i pkt 9-11 nie stosuje się do cudzoziemca przejeżdżającego

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o których mowa

w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ

osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1), zwany dalej „kodeksem granicznym Schengen”.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

5.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lub 9, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi, który posiada wizę krajową lub wizę jednolitą pobytową

upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu do innego państwa obszaru Schengen, które

wydało mu wizę krajową, lub posiadającemu wizę jednolitą tranzytową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których rozpoznanie

lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

kryteria pozwalające rozpoznać lub podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia

oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu

u obywateli polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm., oraz mając na celu zapewnienie humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenie

zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego.

”

;

12)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

1.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków dotyczących wjazdu określonych w ustawie

lub w art. 5 kodeksu granicznego Schengen, komendant placówki Straży Granicznej, po

uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, może zezwolić na wjazd na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu nie dłuższy niż 15 dni, jeżeli wymagają

tego względy humanitarne, interes Rzeczypospolitej Polskiej lub zobowiązania międzynarodowe.

Do wydania zezwolenia i samego zezwolenia nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

O wydaniu zezwolenia Komendant Główny Straży Granicznej informuje Szefa Urzędu do

Spraw Cudzoziemców, a jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym

Schengen do celów odmowy wjazdu, również właściwy organ innego państwa obszaru Schengen,

które dokonało wpisu.

”

;

13)

w art. 24a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komendant placówki Straży Granicznej jest organem właściwym do podejmowania decyzji

w sprawie odmowy wjazdu zgodnie z art. 13 ust. 2 kodeksu granicznego Schengen.

”

;

14)

art. 24b otrzymuje brzmienie

„

Art. 24b.

Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu

granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 13, art. 14, art. 15 ust. 1-3,

6 i 7 i art. 23-24.

”

;

15)

po art. 24b dodaje się art. 24c w brzmieniu

„

Art. 24c.

Przepisów rozdziału, z wyjątkiem art. 21 ust. 7, nie stosuje się do przekraczania

granicy przez cudzoziemców w ramach małego ruchu granicznego.

”

;

16)

po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

Art. 24d.

Cudzoziemcy zamieszkujący w strefie przygranicznej państwa sąsiadującego z Rzecząpospolitą

Polską, przekraczający granicę w celu pobytu w polskiej strefie przygranicznej na

podstawie ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

na zasadach określonych w umowie o małym ruchu granicznym zawartej przez Rzeczpospolitą

Polską z tym państwem, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

Art. 24e.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może być wydane

cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu nr 1931/2006, odmawia się mu wydania zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

Art. 24f.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego składa na formularzu wniosek i przedstawia w nim powody częstego

przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz dołącza

1)

fotografie wnioskodawcy;

2)

dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;

3)

dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego jest obowiązany przedstawić właściwemu organowi ważny dokument

podróży.

3.

W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego zamieszcza

się: fotografię, informację o płci posiadacza, dane oraz pouczenie, o których mowa

w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006, serię i numer zezwolenia, nazwę organu wydającego, a także w razie potrzeby informacje,

o których mowa w art. 15 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1931/2006.

Art. 24g.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się, jeżeli

1)

zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

po wydaniu zezwolenia cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego wydania.

2.

W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego cudzoziemiec zwraca zezwolenie konsulowi, który je wydał.

Art. 24h.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydaje, odmawia

jego wydania lub cofa konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca.

2.

Decyzja konsula w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego jest ostateczna.

Art. 24i.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,

w drodze decyzji, jeżeli cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na

podstawie zezwolenia, lub

2)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać

- jeżeli zachodzą przeszkody prawne do wydania w tych okolicznościach decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu.

2.

Decyzję o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, który

w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności uzasadniające

unieważnienie tego zezwolenia.

3.

Od decyzji o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze względu na siedzibę organu,

który wydał decyzję.

Art. 24j.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że

zezwolenie to zostało cofnięte lub unieważnione.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu podczas

kontroli granicznej zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia, uwzględniając konieczność uniemożliwienia

korzystania z tego zezwolenia.

Art. 24k.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego, uwzględniając w szczególności dane, o których mowa w art. 12, w

zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia oraz liczbę i wymogi dotyczące dołączanych

do wniosku fotografii;

2)

wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, uwzględniając

wymogi określone w art. 24f ust. 3 i w przepisach art. 7 ust. 3 i art. 15 ust. 4 rozporządzenia nr 1931/2006.

”

;

17)

art. 25-42 otrzymują brzmienie

„

Art. 25.

1.

Wiza określa

1)

numer dokumentu podróży cudzoziemca;

2)

miejsce i datę jej wydania;

3)

cel wjazdu i pobytu;

4)

okres ważności wizy, podczas którego może nastąpić pierwszy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub państw obszaru Schengen i musi nastąpić ostatni wyjazd z tego terytorium;

5)

okres pobytu, przez który cudzoziemiec może przebywać, w okresie ważności wizy, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub państw obszaru Schengen;

6)

liczbę wjazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub państw obszaru Schengen

dozwolonych w okresie pobytu.

2.

Wiza może uprawniać do jednego, dwóch lub nieograniczonej liczby wjazdów.

3.

Początek okresu ważności wizy powinien przypadać na okres 3 miesięcy od dnia wydania

wizy.

4.

Wiza może określać inne warunki wjazdu, a także zawierać inne informacje, a w szczególności

1)

imię i nazwisko cudzoziemca oraz jego fotografię;

2)

miejsce, w którym powinno nastąpić przekroczenie granicy;

3)

liczbę dzieci oraz innych osób towarzyszących cudzoziemcowi, wpisanych do jego dokumentu

podróży.

5.

Wiza może zawierać zakodowany zapis danych i informacji, o których mowa w ust. 1 i

4.

Art. 26.

1.

Wizę wydaje się jako wizę

1)

jednolitą: pobytową lub tranzytową;

2)

krajową.

2.

Wiza jednolita pobytowa uprawnia do jednego lub większej liczby wjazdów, pod warunkiem,

że ani długość ciągłego pobytu, ani całkowita długość kolejnych pobytów na terytorium

państw obszaru Schengen nie przekraczają 3 miesięcy w ciągu każdego okresu 6 miesięcy

liczonego od dnia pierwszego wjazdu na to terytorium.

3.

Wiza jednolita tranzytowa uprawnia do

1)

przejazdu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen

w drodze na terytorium innego państwa niż państwa obszaru Schengen, pod warunkiem

że tranzyt nie przekracza 5 dni;

2)

pobytu w strefie tranzytowej lotniska międzynarodowego.

4.

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 3 miesiące

i nieprzekraczających łącznie roku w okresie ważności wizy.

5.

Okres pobytu na podstawie wizy jednolitej pobytowej lub wizy krajowej ustala się w

granicach określonych w ust. 2 lub 4 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.

6.

Na wniosek cudzoziemca może być wydana wiza krajowa, która przez okres 3 miesięcy,

licząc od pierwszego dnia jej ważności, uprawnia do wjazdu i pobytu także jako wiza

jednolita pobytowa, jeżeli nie zachodzą przesłanki odmowy wydania wizy krajowej oraz

wizy jednolitej pobytowej.

7.

Okres ważności wizy jednolitej pobytowej lub wizy krajowej nie może przekroczyć 5

lat.

Art. 27.

1.

Wiza jednolita może być wydana cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art.

5 ust. 1 lit. a i c-e kodeksu granicznego Schengen.

2.

Wiza jednolita o ograniczonej ważności terytorialnej upoważniająca do wjazdu i pobytu

tylko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wydana cudzoziemcowi

1)

który nie spełnia warunków wjazdu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c-e kodeksu

granicznego Schengen,

2)

który wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez

3 miesiące w ciągu każdego okresu 6 miesięcy liczonego od dnia pierwszego wjazdu,

3)

ze względu na wyjątkową pilność sprawy, w szczególności uzasadnioną względami humanitarnymi,

zobowiązaniami międzynarodowymi lub interesem Rzeczypospolitej Polskiej, gdy centralny

organ wizowy innego państwa obszaru Schengen zajął negatywne stanowisko w toku konsultacji,

o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 2, lub konsul odstąpił od przeprowadzenia konsultacji

- pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej;

warunek ten nie dotyczy wydania wizy w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11.

3.

Wiza jednolita o ograniczonej ważności terytorialnej upoważniająca cudzoziemca do

wjazdu i pobytu tylko na terytorium niektórych państw obszaru Schengen może być wydana,

gdy dokument podróży cudzoziemca jest uznawany tylko na terytorium tych państw.

Art. 28.

1.

Wiza jednolita pobytowa lub wiza krajowa mogą być wydane w celu

1)

turystycznym;

2)

odwiedzin;

3)

udziału w imprezach sportowych;

4)

prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach międzynarodowych;

6)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego oraz organizacji

międzynarodowej;

7)

wykonywania pracy;

8)

odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

9)

naukowym, szkoleniowym, dydaktycznym, innym niż cel, o którym mowa w pkt 8;

10)

korzystania z ochrony czasowej;

11)

przyjazdu ze względów humanitarnych, ze względu na interes państwa lub zobowiązania

międzynarodowe;

12)

dołączenia do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

13)

udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej albo programie pomocy humanitarnej

lub programie wakacyjnej pracy studentów;

14)

innym niż określony w pkt 1-13 oraz ust. 2 i 3.

2.

Wiza może być wydana także jako wiza

1)

dyplomatyczna;

2)

służbowa;

3)

kurierska.

3.

Wiza w celu

1)

udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

2)

o którym mowa w art. 43 ust. 4, art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3,

3)

przesiedlenia się jako członek najbliższej rodziny repatrianta,

4)

realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

5)

korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka,

6)

repatriacji

- może być wydana tylko jako wiza krajowa.

Art. 29.

1.

Wiza w celu wykonywania pracy może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi przyrzeczenie

wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie

pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie

na pracę nie jest wymagane.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi

wskazanemu w przyrzeczeniu lub oświadczeniu, nie dłuższy niż określony w art. 26 ust.

2 lub 4.

3.

Cudzoziemcowi, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę

zależną od rytmu pór roku przez czas określony, wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje

się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w przyrzeczeniu wydania zezwolenia

na pracę lub pisemnym oświadczeniu pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi

wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, nie dłużej jednak

niż na 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu.

Art. 30.

Wizę dyplomatyczną wydaje się szefowi i członkowi personelu misji dyplomatycznej,

kierownikowi urzędu konsularnego i członkowi personelu konsularnego państwa obcego

oraz innej osobie zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

Art. 31.

Wizę służbową wydaje się członkowi personelu administracyjnego i technicznego, członkowi

personelu służby misji dyplomatycznej, pracownikowi konsularnemu, członkowi personelu

służby urzędu konsularnego, innej osobie skierowanej do pracy w Rzeczypospolitej Polskiej

oraz przyjeżdżającej służbowo zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

Art. 32.

Wizę dyplomatyczną i służbową wydaje się na okres pełnienia funkcji, z którą jest

związane uprawnienie do uzyskania tego rodzaju wizy.

Art. 33.

Wizę kurierską wydaje się kurierowi dyplomatycznemu.

Art. 34.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy jednolitej, jeżeli jego dane znajdują się w

wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

lub cudzoziemiec nie spełnia warunków wjazdu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit.

a i c-e kodeksu granicznego Schengen.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wiz jednolitych o ograniczonej ważności terytorialnej.

Art. 35.

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej, jeżeli

1)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

2)

nie posiada wystarczających środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela

kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ważnego przez okres zamierzonego

pobytu cudzoziemca na tym terytorium;

4)

zachodzi obawa, że wydanie wizy mogłoby spowodować zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszyć interes Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca upływa wcześniej niż 3 miesiące przed

upływem okresu ważności wnioskowanej wizy;

6)

w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

7)

nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu.

Art. 36.

1.

Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul. Wizę w celu wykonywania pracy wydaje lub

odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca.

2.

Jeżeli cudzoziemiec legalnie przebywa na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wizę w celu wykonywania

pracy może mu wydać inny konsul niż wskazany w ust. 1 zdanie drugie.

3.

Wizę dyplomatyczną, służbową i kurierską wydają lub odmawiają jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych;

2)

konsul.

4.

Wizę dyplomatyczną i służbową wydaje minister właściwy do spraw zagranicznych na podstawie

noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej,

a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

5.

Decyzja wydana przez konsula jest ostateczna.

6.

Konsul jest obowiązany uzasadnić ustnie odmowę wydania wizy, o której mowa w art.

28 ust. 1 pkt 12, może jednak odstąpić od uzasadnienia w całości lub w części, jeżeli

wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa.

Art. 37.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej może wydać wizę jednolitą na zasadach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania

wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem

(Dz. Urz. WE L 64 z 07.03.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 119).

2.

Postępowanie w sprawie wydania wizy na granicy może być ograniczone do czynności,

o których mowa w art. 24.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji o odmowie wydania

wizy na granicy w dokumencie podróży cudzoziemca.

4.

Decyzja wydana przez komendanta placówki Straży Granicznej jest ostateczna.

5.

Komendant Główny Straży Granicznej

1)

informuje właściwe organy innych państw obszaru Schengen o wydaniu na granicy wizy

jednolitej o ograniczonej ważności terytorialnej;

2)

gromadzi informacje o wizach o ograniczonej ważności terytorialnej wydanych na granicy

przez organy innych państw obszaru Schengen, upoważniających do wjazdu na terytorium

tych państw.

Art. 38.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy składa na formularzu wniosek, który zawiera

1)

dane osobowe cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych

do dokumentu podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania wizy;

2)

cechy dokumentu podróży cudzoziemca;

3)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

4)

wskazanie i uzasadnienie celu pobytu.

2.

Do wniosku dołącza się fotografie osób objętych wnioskiem oraz dokumenty potwierdzające

1)

okoliczności podane we wniosku;

2)

pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium państw obszaru Schengen

w wysokości co najmniej 30 000 euro przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium

- w przypadku wniosku o wydanie wizy jednolitej pobytowej;

3)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub pokrycie przez ubezpieczyciela

kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zamierzonego

pobytu na tym terytorium - w przypadku wniosku o wydanie wizy krajowej.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej w przypadku, o którym mowa w art. 37 ust. 1,

może zwolnić cudzoziemca od obowiązku dołączenia fotografii.

Art. 39.

1.

Wydanie wizy jednolitej w przypadkach określonych przez Radę Unii Europejskiej na

podstawie art. 17 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen wymaga uzyskania zgody Szefa

Urzędu do Spraw Cudzoziemców działającego jako centralny organ wizowy.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców konsultuje możliwość wyrażenia zgody na wydanie

wizy jednolitej

1)

w przypadkach określonych w załączniku 5A do Wspólnych Instrukcji Konsularnych dla

misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczących wiz (Dz. Urz. UE C 326 z

22.12.2005, str. 1), zwanych dalej „Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi”, z

a)

Komendantem Głównym Straży Granicznej,

b)

Komendantem Głównym Policji,

c)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

d)

Szefem Agencji Wywiadu,

e)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych;

2)

w przypadkach określonych w załączniku 5B lub 5C do Wspólnych Instrukcji Konsularnych,

z centralnymi organami wizowymi innych państw obszaru Schengen.

3.

Jeżeli wydanie wizy przez organ wizowy innego państwa obszaru Schengen wymaga zgody

centralnego organu wizowego Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców

działający jako centralny organ wizowy konsultuje możliwość wyrażenia zgody z organami,

o których mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są obowiązane, w terminie 5 dni od dnia otrzymania

wniosku o konsultację, przekazać opinię w sprawie zgody na wydanie wizy jednolitej.

Nieprzekazanie opinii w tym terminie uznaje się za równoważne z wydaniem opinii pozytywnej.

5.

Na wniosek organów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, termin przekazania opinii w sprawie

zgody na wydanie wizy jednolitej może być przedłużony o 5 dni, a w szczególnie uzasadnionych

przypadkach do 80 dni.

6.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców informuje konsula o wyrażeniu zgody na wydanie wizy

jednolitej lub braku zgody na jej wydanie, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku

w tej sprawie. Termin ten ulega przedłużeniu odpowiednio do przedłużenia terminu przekazania

opinii, o którym mowa w ust. 5, lub przekazania stanowiska przez centralne organy

wizowe innych państw obszaru Schengen, o czym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawiadamia

konsula.

7.

Przepisu ust. 5 i 6 w zakresie dotyczącym terminów nie stosuje się, gdy inne terminy

wynikają z umów międzynarodowych o ułatwieniach wizowych zawartych przez Unię Europejską.

8.

Nieudzielenie konsulowi przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców informacji w sprawie

zgody na wydanie wizy jednolitej w terminach, o których mowa w ust. 6, uznaje się

za wyrażenie zgody.

9.

Wiza wydawana na granicy przez komendanta placówki Straży Granicznej nie wymaga zgody

Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Art. 40.

1.

Przed wydaniem wizy jednolitej, do której nie stosuje się art. 17 ust. 2 Konwencji

Wykonawczej Schengen, lub wizy krajowej, organ właściwy do jej wydania może zwrócić

się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o przekazanie informacji, czy

wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 lub art. 35 pkt

1-4, 6 i 7.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje informacje, czy wobec cudzoziemca zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 34 lub art. 35 pkt 1-4, 6 i 7, po konsultacji

z organami, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1.

3.

Przepisy art. 39 ust. 4-8 stosuje się odpowiednio.

Art. 41.

1.

Wizę krajową zamieszcza się w dokumencie podróży lub w polskim dokumencie tożsamości

cudzoziemca, a w przypadku szczególnym, uzasadnionym interesem cudzoziemca, na osobnym

blankiecie wizowym.

2.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy krajowej, w przypadku wymiany dokumentu podróży albo polskiego dokumentu tożsamości

cudzoziemca, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek,

zamieszcza wizę w nowym dokumencie.

3.

Organ, który wydał cudzoziemcowi wizę krajową, może, z urzędu lub na wniosek cudzoziemca,

sprostować w niej błędy pisarskie i oczywiste omyłki.

4.

Jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, błędy pisarskie

i oczywiste omyłki w wizie krajowej wydanej cudzoziemcowi przez konsula prostuje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

5.

Organ, który sprostował błędy pisarskie i oczywiste omyłki w wizie krajowej wydanej

cudzoziemcowi, zamieszcza w dokumencie podróży lub polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca

nową wizę prawidłowo wypełnioną i anuluje wizę wydaną poprzednio.

Art. 42.

1.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można przedłużyć

wizę jednolitą pobytową lub wizę krajową, jeżeli są spełnione łącznie następujące

warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo względy humanitarne;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie

od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 lub w art. 35 pkt 1-6.

2.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przedłużonej wizy

nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla danego typu wizy.

3.

Cudzoziemcowi przebywającemu w szpitalu, którego stan zdrowia wyklucza przewiezienie

lub wyjazd do innego państwa, wizę przedłuża się do dnia, w którym stan jego zdrowia

pozwoli na opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Organ właściwy do przedłużenia wizy może powołać biegłego lekarza w celu wydania opinii

w sprawie, o której mowa w ust. 3.

5.

Wizę przedłuża się jednokrotnie z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3. Przedłużenia

wizy dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca przez zamieszczenie

naklejki wizowej w dokumencie podróży cudzoziemca.

6.

Przedłużenie lub odmowa przedłużenia wizy następuje w drodze decyzji.

7.

0 przedłużeniu wizy jednolitej pobytowej wydanej przez organ innego państwa obszaru

Schengen wojewoda informuje właściwy organ tego państwa.

”

;

18)

uchyla się art. 42a;

19)

art. 43-45 otrzymują brzmienie

„

Art. 43.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 7 dni

przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie jednolitej lub co najmniej

14 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie krajowej.

2.

Do wniosku o przedłużenie wizy stosuje się odpowiednio art. 38.

3.

Wojewoda powinien przedłużyć wizę albo odmówić jej przedłużenia przed upływem okresu

pobytu oznaczonego w wizie, jeżeli wniosek o jej przedłużenie został złożony w terminie,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi, który złożył wniosek w terminach określonych w ust.

1, wizę krajową na okres postępowania w sprawie przedłużenia wizy i anuluje ją po

wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia

wizy na wniosek strony.

Art. 44.

1.

Wizę krajową unieważnia się, jeżeli

1)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;

2)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego lub naruszać interes Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca upływa wcześniej niż 3 miesiące przed

upływem okresu ważności posiadanej przez niego wizy;

4)

cudzoziemiec w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek zawierający lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe

dane osobowe lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument, lub takiego dokumentu jako autentycznego używał.

2.

Wizę krajową można unieważnić, jeżeli cudzoziemiec nie przedstawił wystarczających

dokumentów potwierdzających zamierzony cel i warunki planowanego pobytu.

3.

Do unieważniania wizy jednolitej stosuje się przepisy załącznika V do kodeksu granicznego Schengen oraz decyzji Komitetu Wykonawczego z

dnia 14 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad anulowania, unieważniania lub skracania

okresu ważności wizy jednolitej

(Dz. Urz. WE L 239 z 22.09.2000, str. 154; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 2, str. 131).

4.

Postępowanie w sprawie unieważnienia wizy może być ograniczone do czynności, o których

mowa w art. 24.

5.

Decyzję o unieważnieniu wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej.

6.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej

o unieważnieniu wizy przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Decyzji o unieważnieniu wizy nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

8.

Wydanie decyzji o unieważnieniu wizy odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

9.

Komendant Główny Straży Granicznej informuje o unieważnieniu wizy jednolitej wydanej

przez organ innego państwa obszaru Schengen właściwy organ tego państwa, podając przyczynę

unieważnienia.

Art. 45.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie oraz przed upływem okresu ważności wizy, chyba że

posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

2.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub jednostronnego zniesienia obowiązku

wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku

wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 65, z późn. zm.), jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem terminu przewidzianego w umowie

międzynarodowej, w jednostronnym zniesieniu obowiązku wizowego lub w rozporządzeniu,

chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

3.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym

na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub w związku z

jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego jest obowiązany

opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na który wjechał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie wypowiedzenia

umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.

4.

Jeżeli wejście w życie wypowiedzenia umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu

obowiązku wizowego lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiło przed ogłoszeniem

o tym w formie prawem przewidzianej, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od

dnia tego ogłoszenia.

”

;

20)

uchyla się art. 45a i art. 45b;

21)

art. 46-48 otrzymują brzmienie

„

Art. 46.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji szefów i członków personelu misji dyplomatycznych,

kierowników urzędów konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych oraz

innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, a także status członków ich rodzin,

2)

wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz wydawanych osobom, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

Art. 47.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie wiz, z wyłączeniem wiz wydawanych szefom i członkom personelu misji dyplomatycznych,

kierownikom urzędów konsularnych i członkom personelu konsularnego państw obcych oraz

innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych oraz członkom ich rodzin, uwzględniając typy wiz, o których

mowa w art. 26, i cele wydania wizy określone w art. 28;

2)

wzór wizy krajowej, uwzględniając zakres danych, które powinny być w niej zawarte,

określony w art. 25 ust. 1-4;

3)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

4)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy lub jej przedłużenie, uwzględniając w szczególności

dane, o których mowa w art. 12 i art. 38 ust. 1, oraz liczbę fotografii i wymogi dotyczące

fotografii dołączanych do wniosków;

5)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego;

6)

sposób przekazywania przez konsula Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych zawartych

we wniosku o wydanie wizy w celu przeprowadzenia konsultacji, o których mowa w art.

39, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 40;

7)

sposób zamieszczania wizy krajowej w dokumencie podróży oraz anulowania wizy krajowej

wydawanej w toku postępowań: o przedłużenie wizy, wydanie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE;

8)

sposób odnotowywania przez komendanta placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału

Straży Granicznej wydania decyzji o odmowie wydania wizy lub unieważnieniu wizy w

dokumencie podróży.

2.

Sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego, zamieszczania wizy krajowej w dokumencie

podróży, anulowania wizy krajowej, odnotowywania wydania decyzji o odmowie wydania

wizy lub unieważnieniu wizy powinien zapewniać możliwość kontroli wykonania tych czynności.

3.

Sposób przekazywania przez konsula Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych, o

których mowa w ust. 1 pkt 6, powinien zapewniać sprawne przeprowadzenie konsultacji,

przekazywania informacji oraz bezpieczne przekazywanie danych.

4.

W przypadku zmiany wzoru wizy w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można określić

termin ważności wiz wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz termin, do

którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

Art. 48.

W zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszego rozdziału stosuje się przepisy Wspólnych

Instrukcji Konsularnych.

”

;

22)

uchyla się art. 49-52;

23)

w art. 53

a)

w ust. 1 w pkt 18 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 19 w brzmieniu

„

19)

posiada uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach określonych w aktach prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r.

(Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3687)

”

,

b)

w ust. 6 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, lub na podstawie

wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, chyba że cudzoziemiec ubiega

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie ust. 1

pkt 15;

”

,

c)

w ust. 8 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonującego pracę lub działalność gospodarczą we własnym imieniu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, chyba że cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnego zezwolenia na podstawie

ust. 1 pkt 16.

”

;

24)

w art. 53a dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli

1)

przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim

organem władzy publicznej;

2)

wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza,

że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi

(Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

”

;

25)

w art. 53b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w

art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać

1)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b

oraz pkt 2 i 4;

3)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach,

o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisu ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7

1)

członka rodziny cudzoziemca posiadającego status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą,

gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony

przed upływem 6 miesięcy od dnia uzyskania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

2)

małoletniego dziecka cudzoziemca, który pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem

polskim i posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone na podstawie

art. 53 ust. 1 pkt 6 lub zezwolenie na osiedlenie się udzielone w związku z pozostawaniem

w związku małżeńskim z obywatelem polskim.

”

,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość

stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii,

gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego oraz ministrem

właściwym do spraw nauki określi, w drodze rozporządzenia, minimalne kwoty, jakie

powinni posiadać cudzoziemcy, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16-18, na pokrycie

kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powrotu oraz dokumenty,

które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem. Wysokości

kwot określone w rozporządzeniu powinny umożliwiać pokrycie kosztów utrzymania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca i członków rodziny pozostających

na jego utrzymaniu, bez konieczności korzystania z pomocy społecznej na podstawie

ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

”

;

26)

po art. 53b dodaje się art. 53c w brzmieniu

„

Art. 53c.

W postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony obywatelowi

Republiki Tureckiej, w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia działalności

gospodarczej na własny rachunek na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie

w Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględnia się przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między

Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972, str. 4; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

11, t. 11, str. 43).

”

;

27)

w art. 54 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej;

”

;

28)

w art. 56 w ust. 2

a)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 1 pkt 1, na okres trwania nauki lub szkolenia

zawodowego, nie dłużej jednak niż na okres roku;

”

,

b)

po pkt 6 dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 2, na okres niezbędny do realizacji celu,

w którym zostało wydane, lub do podjęcia decyzji o współpracy z organem właściwym

do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi, nie dłuższy niż 3

miesiące.

”

;

29)

w art. 57

a)

w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

nie zwrócił kosztów wydalenia, które zostały sfinansowane z budżetu państwa;

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy, o której mowa w art. 29 ust. 3, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie są okoliczności, o których

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 lub 2.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Nie można odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi

1)

małżonkowi obywatela polskiego lub osoby posiadającej zezwolenie na osiedlenie się

lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby którakolwiek z przyczyn, o których

mowa w ust. 1 pkt 3 i 7-9;

2)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 i 13, oraz członkowi rodziny cudzoziemca, o którym

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o

której mowa w ust. 1 pkt 7, gdy cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnego zezwolenia;

3)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 8 i 12, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby

przyczyna, o której mowa w ust. 1 pkt 9;

4)

o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna,

o której mowa w ust. 1 pkt 7 lub 9;

5)

ubiegającemu się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu

na okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, czasowo oddelegowanemu w celu

świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę, mającego

siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia

na terytorium tego państwa, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której

mowa w ust. 1 pkt 9;

6)

który osiągnął pełnoletność w czasie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w ciągu

roku od dnia osiągnięcia pełnoletności, gdy przemawia za tym szczególnie ważny interes

cudzoziemca, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby przyczyna, o której mowa w ust.

1 pkt 9.

”

,

d)

uchyla się ust. 4 i 5,

e)

po ust. 7 dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu

„

8.

Przepisów ust. 1 pkt 1-4 i 8-9 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 19. 9.

Przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 3-9 oraz ust. 2-7 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a

ust. 2.

”

;

30)

w art. 58

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2

lub 3-9;

”

,

-

uchyla się pkt 3,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stosuje się odpowiednio

art. 57 ust. 3, 8 i 9.

”

;

31)

w art. 60

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7,

udziela się na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, o którym mowa w art. 54, z tym że do udzielenia zezwolenia małoletniemu

dziecku, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 3 i 4, jest wymagana zgoda osób, które

sprawują nad nim władzę rodzicielską.

”

,

b)

w ust. 5a

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym cudzoziemiec przebywa lub

zamierza przebywać, w przypadku cudzoziemca, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1,

2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

”

,

-

w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

zgodę osób, które sprawują władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem ubiegającym

się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

”

;

32)

w art. 61

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca

przebywającego na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt

11, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu

pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

”

,

b)

w ust. 1a pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, z wyłączeniem przypadku ubiegania się

o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust.

1 pkt 15,

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jeżeli wniosek został złożony w terminie określonym w ust. 1, wojewoda wydaje cudzoziemcowi

wizę krajową na okres postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony i anuluje ją po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

”

;

33)

w art. 62

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w przypadku cudzoziemca przebywającego

za granicą - wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca.

”

,

b)

ust. 3-7 otrzymują brzmienie

„

3.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony właściwy

wojewoda jest obowiązany zwrócić się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta

wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby

także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca

za granicą lub do innych organów, z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd

i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

W przypadku innym niż wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, wojewoda informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o złożeniu

przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

i sposobie załatwienia sprawy.

5.

Organy, o których mowa w ust. 3, są obowiązane, w terminie 30 dni, a w przypadku,

o którym mowa w art. 53a ust. 2, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, przekazać

informacje, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

6.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 3, nie przekażą informacji w terminach, o których

mowa w ust. 5, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony.

7.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy, o którym mowa w ust. 5,

może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji

zawiadamia wojewodę.

”

,

c)

ust. 7b otrzymuje brzmienie

„

7b.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony określone w art. 57 ust. 5a, wojewoda zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

”

,

d)

ust. 8a otrzymuje brzmienie

„

8a.

Wojewoda jest obowiązany ustalić, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku gdy państwo obszaru Schengen zasięga

opinii na podstawie art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen.

”

,

e)

po ust. 8a dodaje się ust. 8b w brzmieniu

„

8b.

W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których

mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

”

,

f)

w ust. 9 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej i komendanta wojewódzkiego Policji o cofnięciu

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

3)

właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji,

o

a)

udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku, o którym mowa

w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen,

b)

braku przesłanek do cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w przypadku,

o którym mowa w art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen.

”

;

34)

w art. 64 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres nie krótszy niż 10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany

udzielonej na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a lub ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu

cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez okres 5 lat w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

”

;

35)

w art. 65

a)

w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust. 1

pkt 1 lit. a lub ust. 2;

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 3, obejmują co najmniej wysokość

stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii,

gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych

”

,

c)

w ust. 4 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, wizy pobytowej

wydanej w celu podjęcia lub kontynuowania nauki lub zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust.

1 pkt 1 lit. a lub ust. 2;

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1, zalicza się połowę okresu pobytu cudzoziemca

na podstawie wizy udzielonej w związku z odbywaniem studiów lub szkolenia zawodowego

lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku

z okolicznościami, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16 lub w art. 53a ust. 1 pkt

1 lit. b.

”

;

36)

w art. 66 w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

nie zwrócił kosztów wydalenia, które zostały sfinansowane z budżetu państwa.

”

;

37)

w art. 68

a)

w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

wniosek o udzielenie tego zezwolenia lub dołączone do niego dokumenty zawierały nieprawdziwe

dane osobowe lub fałszywe informacje;

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się w przypadkach, o których mowa w

ust. 1 pkt 1-3, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca.

3.

Do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, w części dotyczącej

orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, stosuje się przepisy o postępowaniu w sprawie

wydalenia.

”

;

38)

w art. 69 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, orzeka się o wydaleniu cudzoziemca.

4.

Do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, stosuje się przepisy o

postępowaniu w sprawie wydalenia z wyłączeniem art. 90 ust. 2.

”

;

39)

w art. 71 w ust. 5 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać,

w przypadku ubiegania się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art.

64 ust. 1 pkt 3 lub o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

”

;

40)

w art. 71a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE złożony przez cudzoziemca

1)

przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

nielegalnie,

b)

na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11,

c)

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie

art. 53a ust. 2,

d)

o którym mowa w art. 110,

2)

przebywającego za granicą

- pozostawia się bez rozpoznania.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE złożony przez

cudzoziemca, o którym mowa w art. 65 ust. 2 pkt 1-4, lub cudzoziemca przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub na podstawie

art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a, pozostawia się bez rozpoznania.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi, który złożył wniosek w czasie zgodnego z prawem pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wizę krajową na okres postępowania w sprawie

udzielenia zezwolenia na osiedlenie się lub na pobyt rezydenta długoterminowego WE

i anuluje ją po wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

”

;

41)

w art. 71b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego WE wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca.

”

,

b)

ust. 6a otrzymuje brzmienie

„

6a.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, a zachodzą poważne przyczyny do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się określone

w art. 66 ust. 2, oraz przed wydaniem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

WE wojewoda zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen,

za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

”

,

c)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu

„

7a.

W postępowaniu w sprawie udzielenia lub cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, przy

wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 6 lub w art. 68 ust. 1 pkt 2, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania

administracyjnego.

”

,

d)

ust. 9 i 10 otrzymują brzmienie

„

9.

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda

informuje właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego

Policji, o wydaniu zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE.

10.

W przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda

informuje właściwy organ państwa obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego

Policji, o braku przesłanek do cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

”

;

42)

w art. 85 w ust. 2

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub na tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania takich środków

zgodnie z prawem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, od cudzoziemca przebywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony, wizy lub umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub

jednostronnego zniesienia obowiązku wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe

lub całkowite zniesienie obowiązku wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu;"

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

dokumentów uprawniających cudzoziemca do wykonywania pracy, prowadzenia działalności

gospodarczej oraz powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi.

”

;

43)

art. 86 otrzymuje brzmienie

„

Art. 86.

1.

Cudzoziemiec poddany kontroli legalności pobytu jest obowiązany okazać dokumenty lub

środki utrzymania, o których mowa w art. 85 ust. 2, jeżeli są wymagane.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemca, który przybył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną do osoby, która posiada status

uchodźcy.

”

;

44)

w art. 88 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego

dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium;

”

,

b)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po wykorzystaniu dopuszczalnego czasu

pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez 3 miesiące w okresie 6 miesięcy

liczonych od dnia pierwszego wjazdu;

”

,

c)

pkt 4a otrzymuje brzmienie

„

4a)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej lub w ruchu bezwizowym;

”

,

d)

w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 i 12 w brzmieniu

„

11)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego może przebywać;

12)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu, do którego

był uprawniony na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

”

;

45)

art. 89 otrzymuje brzmienie

„

Art. 89.

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy

pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa

i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia

wydalenia;

3)

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2.

2.

Decyzji o wydaleniu ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt

1 lub 6, nie wydaje się cudzoziemcowi czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

3.

Do postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje

się odpowiednio art. 55.

”

;

46)

w art. 90

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

określa się termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie dłuższy niż 14 dni, z wyłączeniem przypadków, w których decyzja podlega przymusowemu

wykonaniu na podstawie art. 95;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, unieważnienie zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, cofnięcie zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Jeżeli decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy jednolitej wydanej

przez organ innego państwa obszaru Schengen, wojewoda informuje o unieważnieniu wizy

właściwy organ tego państwa, podając przyczynę unieważnienia.

”

;

47)

w art. 92

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wojewoda odnotowuje wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży cudzoziemca oraz

niezwłocznie informuje o jej wydaniu organ, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji

o wydaleniu.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W przypadku przekazania decyzji o wydaleniu za pośrednictwem urządzeń umożliwiających

odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych

i doręczenia cudzoziemcowi decyzji w formie uzyskanej w wyniku takiego przekazu wydanie

decyzji o wydaleniu odnotowuje w dokumencie podróży cudzoziemca organ obowiązany do

wykonania decyzji.

”

;

48)

w art. 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ występujący z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca lub komendant

wojewódzki Policji właściwy ze względu na siedzibę wojewody, który wydał decyzję na

wniosek Ministra Obrony Narodowej, organu Służby Celnej lub z urzędu, pobiera od cudzoziemca,

któremu wydano decyzję o wydaleniu, odciski linii papilarnych, jeżeli nie zostały

one pobrane na podstawie art. 14 ust. 2, art. 98 ust. 4 lub art. 101 ust. 3, oraz sporządza jego fotografię,

chyba że fotografia została sporządzona wcześniej w postępowaniu karnym na podstawie

art. 74 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego lub w postępowaniu o nadanie statusu

uchodźcy na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu

cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

49)

art. 95 otrzymuje brzmienie

„

Art. 95.

1.

Decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca

do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa, jeżeli

1)

cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

2)

cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji o wydaleniu lub w decyzji zawierającej orzeczenie o wydaleniu;

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

została wydana w związku z okolicznością, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 7.

2.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca do granicy wykonuje komendant oddziału Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca od granicy do portu lotniczego albo morskiego

państwa, do którego następuje wydalenie, wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej

lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym

cudzoziemiec przekracza granicę.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących wydalenia

z Rzeczypospolitej Polskiej datę opuszczenia przez cudzoziemca tego terytorium lub

informuje o tym niezwłocznie wojewodę, który wydał decyzję o wydaleniu.

”

;

50)

art. 97 otrzymuje brzmienie

„

Art. 97.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 6, 11 i 12, cudzoziemiec może

być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do

7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek.

2.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie wydaje się cudzoziemcowi

1)

małżonkowi obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

2)

przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2;

3)

czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu

do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa - ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 lub 6.

3.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, unieważnienie zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

5.

Jeżeli decyzja o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy jednolitej wydanej przez organ innego państwa

obszaru Schengen, organ, który wydał decyzję, informuje o unieważnieniu wizy właściwy

organ tego państwa, podając przyczynę unieważnienia.

”

;

51)

w art. 98

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dokumencie podróży cudzoziemca

oraz niezwłocznie informuje o jej wydaniu właściwego miejscowo wojewodę, a w przypadku,

o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 11 lub 12, informuje ponadto ministra właściwego

do spraw zagranicznych.

”

,

b)

po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących zobowiązania

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej datę opuszczenia przez cudzoziemca

tego terytorium lub informuje o tym niezwłocznie organ, który wydał decyzję o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

52)

art. 99a otrzymuje brzmienie

„

Art. 99a.

Do cudzoziemców oraz członków ich rodzin posiadających uprawnienie do wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach prawnych

wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., nie stosuje się przepisów art. 88, 90, 91, 95 i art. 97-99. W zakresie uregulowanym

w tych przepisach stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 216, poz. 1367).

”

;

53)

po rozdziale 8a dodaje się rozdział 8b w brzmieniu

„

Rozdział 8b

Wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ innego państwa członkowskiego

Art. 100k.

Ostateczna decyzja organu innego państwa członkowskiego, zwanego dalej „wydającym

państwem członkowskim”, o wydaleniu cudzoziemca w związku z

1)

poważnym i aktualnym zagrożeniem dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego

w przypadkach

a)

skazania cudzoziemca przez to państwo za przestępstwo zagrożone karą co najmniej 1

roku pozbawienia wolności lub

b)

uzasadnionego podejrzenia popełnienia lub zamiaru popełnienia przez cudzoziemca poważnego

przestępstwa karnego na terytorium państwa członkowskiego,

2)

naruszeniem przepisów tego państwa dotyczących wjazdu lub pobytu cudzoziemców

- może być wykonana przez organy obowiązane do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 100l.

1.

Jeżeli decyzja o wydaleniu cudzoziemca wydana przez organ wydającego państwa członkowskiego

dotyczy cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, Komendant

Główny Straży Granicznej występuje do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca z wnioskiem o ustalenie, czy zachodzą przesłanki do ich cofnięcia.

2.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na

osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wydanych w związku

z rozpatrzeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 58

ust. 4, art. 68 ust. 2 i art. 69 ust. 3.

Art. 100m.

Komendant Główny Straży Granicznej przeprowadza konsultacje z właściwym organem

1)

wydającego państwa członkowskiego w celu potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

2)

państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie pobytowe cudzoziemcowi podlegającemu

wydaleniu, w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia tego zezwolenia

- za pomocą wszelkich dostępnych środków współpracy i wymiany informacji, w tym za

pośrednictwem Biura SIRENE, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170 oraz z 2008 r. Nr 195, poz. 1198 i Nr 216, poz. 1367).

Art. 100n.

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

nie wykonuje się, gdy

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3)

wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy;

4)

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15 lub art. 53a ust. 2;

5)

cudzoziemiec posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, status uchodźcy, ochronę

uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany;

6)

cudzoziemiec jest pozbawiony wolności na skutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie

ustaw lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania

kraju;

7)

właściwy organ wydającego państwa członkowskiego

a)

nie przekazał dokumentów niezbędnych do potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

b)

nie potwierdził gotowości zwrotu kosztów wykonania tej decyzji.

2.

Decyzja o wydaleniu cudzoziemca lub członków jego rodziny, posiadających dostęp do

rynku pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach

prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., wydana przez organ innego państwa członkowskiego, może być wykonana tylko wtedy,

gdy jednocześnie zachodzą przesłanki do wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, określone w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

3.

Wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy lub zezwolenia na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego oraz cofnięcie zezwolenia na pracę.

Art. 100o.

1.

Cudzoziemca, którego dotyczy decyzja organu wydającego państwa członkowskiego podlegająca

wykonaniu przez polskie organy, doprowadza się do granicy albo granicy państwa, do

którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

2.

Jeżeli właściwy organ innego państwa członkowskiego nie cofnął zezwolenia pobytowego

wydanego cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec może być doprowadzony

do granicy tego państwa lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

3.

O opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, Komendant Główny Straży Granicznej informuje właściwy organ wydającego

państwa członkowskiego.

Art. 100p.

1.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa

członkowskiego ponosi cudzoziemiec.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie uiścił należności z tytułu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego, Komendant Główny

Straży Granicznej występuje z pisemnym wnioskiem o zwrot tych kosztów do właściwego

organu wydającego państwa członkowskiego.

3.

Do czasu uiszczenia przez cudzoziemca należności z tytułu kosztów wykonania decyzji

organu wydającego państwa członkowskiego o wydaleniu lub ich zwrotu przez wydające

państwo członkowskie koszty te są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

Art. 100r.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie,

poniesione przez organy innego państwa członkowskiego, są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Art. 100s.

Do wniosku o zwrot kosztów wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego

państwa członkowskiego oraz do zwrotu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca

wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy innego państwa członkowskiego,

stosuje się decyzję Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającą kryteria oraz uzgodnienia praktyczne

dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy

Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu

obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 1, t. 5, str. 25).

Art. 100t.

Do wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 94 i art. 95, oraz rozdziałów 8a-10.

Art. 100u.

Komendant Główny Straży Granicznej pełni funkcję krajowego punktu kontaktowego państwa

członkowskiego w rozumieniu art. 3 ust. 4 decyzji Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającej

kryteria oraz uzgodnienia praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych

wynikających ze stosowania dyrektywy Rady 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli

państw trzecich, a w szczególności uzgadnia wysokość i sposób zwrotu kosztów wykonania decyzji o

wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy

innego państwa członkowskiego, a ponadto

1)

przekazuje dokumenty właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję

o wydaleniu cudzoziemca wydaną przez właściwe organy polskie, w celu potwierdzenia,

że decyzja o wydaleniu jest w dalszym ciągu wykonalna;

2)

przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję o wydaleniu

wydaną przez inne państwo członkowskie, informacje, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia

cudzoziemcowi, którego decyzja dotyczy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, zezwolenia

na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy.

Art. 100w.

Zawarte w art. 100k-100u określenie „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie stosujące

dyrektywę Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji

o wydalaniu obywateli państw trzecich.

”

;

54)

w art. 109 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i likwiduje

strzeżone ośrodki, określa organ Straży Granicznej, któremu ośrodek ma podlegać, oraz

może wskazać okres niezbędny na zorganizowanie jego funkcjonowania, mając na względzie

istniejące potrzeby w tym zakresie.

”

;

55)

w art. 124

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

w ust. 1 w pkt 1

-

lit. h otrzymuje brzmienie

„

h)

osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd na podstawie art. 21a ust. 1,

”

,

-

w lit. m średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. n w brzmieniu

„

n)

wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ innego państwa członkowskiego stosującego

dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania

decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich;

”

,

c)

po ust. 1 dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. n, może być prowadzony w systemie kartotecznym.

”

;

56)

po art. 124 dodaje się art. 124a w brzmieniu

„

Art. 124a.

1.

W sprawach z zakresu małego ruchu granicznego prowadzi się w systemie informatycznym

1)

rejestr wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego oraz wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleń, o którym mowa w

art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

rejestr przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1

1)

w pkt 1, prowadzi konsul, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

2)

w pkt 2, prowadzi komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej i wojewoda,

każdy w zakresie swojej właściwości.

3.

W rejestrze wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego oraz o wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleniach, gromadzi

się informacje o

1)

wnioskach i wydanych decyzjach administracyjnych w sprawach wydania lub cofnięcia

zezwolenia;

2)

dacie wydania, numerze, serii oraz terminie upływu ważności zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca;

4)

utraconych, uszkodzonych lub zniszczonych zezwoleniach na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego.

4.

W rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad gromadzi się informacje o

1)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać, lub po upływie

okresu pobytu, do którego był uprawniony na podstawie zezwolenia;

2)

grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie

a)

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

decyzjach o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub o

wydaleniu, wydanych w związku z naruszeniem przez cudzoziemca zasad małego ruchu granicznego;

4)

decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

”

;

57)

w art. 125 w ust. 1

a)

pkt 3-5 otrzymują brzmienie

„

3)

w pkt 1 w lit. e, prowadzą wojewoda, konsul i komendant placówki Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

4)

w pkt 1 w lit. f i k, prowadzą komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant oddziału Straży Granicznej i komendant placówki Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

5)

w pkt 1 w lit. h, prowadzi Komendant Główny Straży Granicznej;

”

,

b)

pkt 6a otrzymuje brzmienie

„

6a)

w pkt 1 w lit. m, prowadzi komendant placówki Straży Granicznej i Komendant Główny

Straży Granicznej, każdy w zakresie swojej właściwości;

”

,

c)

po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu

„

6b)

w pkt 1 w lit. n, prowadzi Komendant Główny Straży Granicznej;

”

;

58)

w art. 126 w ust. 1

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w lit. f, przechowuje się dane cudzoziemców zobowiązanych do opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, informacje o decyzjach w sprawie zobowiązania do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o dacie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

w lit. h, przechowuje się dane osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd na podstawie

art. 21a ust. 1;

”

,

c)

w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

w lit. n, przechowuje się dane cudzoziemców, w stosunku do których wykonano decyzję

o wydaleniu wydaną przez organ wydającego państwa członkowskiego, oraz informacje

o dacie opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

59)

w art. 128 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu, decyzja o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się z przyczyny, o której mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1-3, decyzja o cofnięciu zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego WE z przyczyny, o której mowa w art. 69 ust. 1

pkt 2, lub decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu,

o której mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

”

,

b)

w pkt 3 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę

grzywny lub karę pozbawienia wolności do jednego roku,

”

;

60)

w art. 130 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt

3 lit. a lub c, jest obowiązany do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców

odpisu prawomocnego wyroku.

4.

Sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt

3 lit. a lub c, z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary, jest obowiązany

do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpisu orzeczenia, na mocy którego

zarządzono wykonanie kary, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone.

”

;

61)

w art. 131 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu do Spraw

Cudzoziemców udziela cudzoziemcowi tylko informacji o wpisaniu jego danych osobowych

do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, terminie obowiązywania

wpisu, podstawie prawnej wpisu, a w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1

pkt 1 i 2, także o podstawie faktycznej wpisu.

”

;

62)

w art. 132 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

rejestrów, o których mowa w art. 124a;

”

;

63)

w art. 133

a)

w ust. 1

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, udostępnia

się

”

,

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

organom Policji,

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

organom Straży Granicznej,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, są

udostępniane na pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, z tym że wniosek

o udostępnienie danych przetwarzanych w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o wydaleniu, może złożyć także Szef Urzędu

do Spraw Cudzoziemców.

”

,

c)

w ust. 3 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt

1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art. 101 ust. 3, można

udostępniać, bez konieczności składania pisemnego wniosku, o którym mowa w ust. 2,

za pomocą urządzeń do teletransmisji danych, podmiotom, o których mowa w ust. 1, które

spełniają łącznie następujące warunki

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Organ obowiązany do prowadzenia rejestrów i ewidencji, o których mowa w art. 124 ust.

1 pkt 1 lit. a-h, j-l, n i pkt 2 i 3, art. 124a oraz w art. 132 ust. 2 pkt 4-15, posiada

dostęp do danych przetwarzanych w Systemie Pobyt, w rejestrze, o którym mowa w art.

124 ust. 1 pkt 1 lit. k i n, oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 4 i art.

101 ust. 3, w zakresie danych gromadzonych w rejestrach i ewidencji, które ten organ

prowadzi.

”

,

e)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt udostępnia Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dane

przetwarzane w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. k - komendant

wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant oddziału Straży

Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, każdy w zakresie swojej właściwości,

dane przetwarzane w rejestrze, o którym mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1 lit. n - Komendant

Główny Straży Granicznej, a dane przetwarzane w rejestrze odcisków linii papilarnych

pobranych od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 98 ust.

4 i art. 101 ust. 3 - Komendant Główny Policji.

”

;

64)

art. 134a otrzymuje brzmienie

„

Art. 134a.

Dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane

w wykazie na podstawie

1)

art. 128 ust. 1 pkt 1 lub 2 z wyłączeniem danych cudzoziemca, który otrzymał decyzję

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6,

3)

art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

- są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres

przechowywania ich w wykazie.

”

;

65)

w art. 135 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest

obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający

wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający

do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu

i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na

pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane.

”

;

66)

art. 137 otrzymuje brzmienie

„

Art. 137.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 136 ust. 1, można, w drodze decyzji

1)

nakazać przebywanie w określonym miejscu do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

zakazać opuszczania statku powietrznego lub morskiego;

3)

nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie innego statku

powietrznego lub morskiego niż ten, na którym przybył.

”

;

67)

po art. 137 dodaje się art. 137a w brzmieniu

„

Art. 137a.

Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 136 ust. 1, koszty pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu opuszczenia tego terytorium ponosi

przewoźnik.

”

;

68)

w art. 138 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca

nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy,

wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na

pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną

w wysokości stanowiącej równowartość od 3 000 do 5 000 euro za każdą przywiezioną

osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości

500 000 euro.

”

;

69)

w art. 142 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W Urzędzie mogą być zatrudniani funkcjonariusze Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej, Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji

Wywiadu, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

”

;

70)

w art. 143 w ust. 1

a)

pkt 4a otrzymuje brzmienie

„

4a)

przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do celów

określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej Schengen;

”

,

b)

po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006, oraz przekazywanie właściwym organom państw stosujących to rozporządzenie oraz Komisji

Europejskiej informacji przechowywanych w rejestrze przypadków nadużycia zasad małego

ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

”

;

71)

uchyla się art. 144;

72)

w art. 148 w ust. 1 w pkt 9 na końcu dodaje się przecinek i pkt 10 w brzmieniu

„

10)

wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego i

a)

przebywa poza strefą przygraniczną, w ramach której posiadacz zezwolenia jest uprawniony

do przemieszczania się, albo

b)

nie opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego

w tym zezwoleniu

”

.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 2004 r. Nr 167, poz. 1758, z 2005 r. Nr 94, poz. 788 i Nr 183, poz. 1538 oraz z 2008 r. Nr 180, poz. 1112) w art. 1a w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

posiadanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z wyłączeniem zezwolenia udzielonego

na podstawie art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm., zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Wspólnot Europejskich;

”

.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295, z późn. zm. w art. 10 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, postępowanie

ze zwłokami cudzoziemców umieszczonych w strzeżonym ośrodku lub przebywających w areszcie

w celu wydalenia, w szczególności sposób powiadamiania osób, o których mowa w ust.

1, o zgonie, podmioty wydające zgodę na pochowanie zwłok, tryb postępowania ze zwłokami,

które nie zostaną odebrane, oraz sposób ponoszenia kosztów pochówku zleconego przez

strzeżony ośrodek lub areszt w celu wydalenia, kierując się koniecznością zachowania

godności należnej zmarłemu i bezpieczeństwem sanitarnym.

”

.

W ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z 2004 r. Nr 173, poz. 1808 oraz z 2007 r. Nr 180, poz. 1280 i Nr 181, poz. 1287) w art. 23 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

wydaje zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

”

.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1944, z 2007 r. Nr 107, poz. 732 i Nr 140, poz. 982 oraz z 2008 r. Nr 195, poz. 1199) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wojewoda może zlecić właścicielowi lub posiadaczowi gruntów lub obiektów kolejowych,

morskich, rzecznych lub lotniczych przejść granicznych realizację swoich zadań na

podstawie zawartej umowy, przyznając jednocześnie dotację celową na realizację tych

zadań. Umowa powinna określać

1)

szczegółowy opis zadania, w tym cel na jaki dotacja celowa została przyznana, i termin

jego wykonania;

2)

wysokość dotacji celowej udzielanej na wykonanie zadania i tryb płatności;

3)

termin wykorzystania dotacji celowej, nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia danego roku

budżetowego;

4)

tryb kontroli wykonywania zadania;

5)

termin i sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej;

6)

termin zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej, nie dłuższy niż 15 dni, licząc

od określonego w umowie dnia wykonania zadania, a w przypadku zadania realizowanego

za granicą - 30 dni, licząc od określonego w umowie dnia jego wykonania.

”

;

2)

uchyla się art. 17b.

Prawo do świadczeń w formie interwencji kryzysowej, schronienia, posiłku, niezbędnego

ubrania oraz zasiłku celowego przysługuje cudzoziemcom, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15 oraz art. 53a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

o cudzoziemcach.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 po pkt 13 dodaje się pkt 13a w brzmieniu

„

13a)

przeprowadzanie kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia

działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom;

”

;

2)

po art. 10c dodaje się art. 10d w brzmieniu

„

Art. 10d.

1.

Straż Graniczna prowadzi kontrolę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, w celu ustalenia

stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących legalności wykonywania

pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców

oraz powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom.

2.

Kontrolę przeprowadzają funkcjonariusze Straży Granicznej pełniący służbę w jednostkach

organizacyjnych Straży Granicznej, na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli,

zwanego dalej „upoważnieniem”, wystawionego przez właściwego komendanta. Upoważnienie

okazuje się przed rozpoczęciem kontroli.

3.

Upoważnienie zawiera wskazanie podstawy prawnej, oznaczenie organu kontroli, datę

i miejsce wystawienia, imię i nazwisko funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego

do wykonywania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej, nazwę i adres kontrolowanego,

określenie zakresu przedmiotowego kontroli, wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego

terminu zakończenia kontroli, podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego

stanowiska lub funkcji oraz pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

4.

W przypadku podejrzenia, że przepisy w zakresie, o którym mowa w ust. 1, nie są przestrzegane,

i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne podjęcie kontroli, kontrole przeprowadza

się na podstawie legitymacji służbowych. Kontrolowanemu doręcza się upoważnienie nie

później niż w terminie 7 dni od podjęcia kontroli. W przypadku kontroli, na podstawie

legitymacji służbowych, kontrolowany ma obowiązek wskazać adres do doręczeń. W przypadku

braku takiego adresu lub gdy wskazany adres okazał się nieprawdziwy, upoważnienie

złożone do akt kontroli uznaje się za doręczone.

5.

Kontrolą mogą być objęci pracodawcy, przedsiębiorcy niezatrudniający pracownika i

inne instytucje, a także w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów,

o których mowa w ust. 1, osoby fizyczne.

6.

Kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego oraz w innych miejscach wykonywania

pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej, a także w miejscu przechowywania

wszelkich dokumentów związanych z zatrudnieniem, powierzeniem pracy lub prowadzeniem

działalności gospodarczej.

7.

Podczas wykonywania kontroli funkcjonariusze mogą korzystać z pomieszczeń do pracy

kontrolowanego. Jeżeli przeprowadzenie czynności kontrolnych tego wymaga, mogą one

być przeprowadzone także w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej.

8.

Kontrolowany, osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia

jego spraw, pracownik kontrolowanego oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są

obowiązani umożliwić wykonywanie kontroli oraz uczestniczyć w przeprowadzaniu oględzin

miejsc wykonywania pracy.

9.

Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli, dostarczać dokumenty, w tym dokumenty żądane przez kontrolujących

funkcjonariuszy, umożliwić sporządzanie ich kopii oraz zapewnić funkcjonariuszom warunki

do pracy, w tym w miarę możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie i miejsce

do przechowywania dokumentów.

10.

Osoby upoważnione do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw, pracownicy

kontrolowanego, osoby współdziałające z kontrolowanym oraz inne osoby przebywające

w miejscu przeprowadzania kontroli są obowiązani udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu

kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań.

11.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani do poświadczenia zgodności

odpisów i wyciągów oraz kserokopii z dokumentów dostarczonych kontrolującym.

12.

Kontrolowany lub osoby, o których mowa w ust. 10, mogą złożyć funkcjonariuszom kontrolującym

ustne lub pisemne oświadczenia dotyczące przedmiotu kontroli, które załącza się do

protokołu kontroli.

13.

W przypadku wystąpienia w toku kontroli okoliczności wymagających wiadomości specjalistycznych,

w szczególności dotyczących dokumentów potwierdzających legalność wykonywania pracy

przez cudzoziemców, można powołać biegłego.

14.

Po przeprowadzeniu kontroli funkcjonariusz sporządza

1)

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli - protokół kontroli;

2)

w przypadku niestwierdzenia nieprawidłowości - notatkę służbową.

15.

Protokół kontroli powinien zawierać w szczególności

1)

stopień, imię i nazwisko funkcjonariusza oraz numer jego legitymacji służbowej;

2)

datę i miejsce sporządzenia protokołu kontroli;

3)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

4)

miejsce przeprowadzenia kontroli;

5)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

6)

opis okoliczności uzasadniających przeprowadzenie kontroli;

7)

opis skontrolowanych dokumentów i zezwoleń z podaniem ich numeru, okresu ważności

oraz organu, który dokument lub zezwolenie wydał;

8)

wynik kontroli;

9)

podpis funkcjonariusza sporządzającego protokół kontroli;

10)

podpis kontrolowanego lub adnotację o przyczynach jego braku.

16.

Notatka służbowa powinna zawierać w szczególności

1)

datę i miejsce sporządzenia notatki;

2)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

3)

wynik kontroli;

4)

podpis funkcjonariusza sporządzającego notatkę.

17.

Kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli zastrzeżeń

do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie

7 dni od dnia przedstawienia protokołu.

18.

Odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie stanowi przeszkody do

podpisania go przez kontrolującego oraz pozostawienia kontrolowanemu kopii protokołu.

19.

W przypadku gdy w przeprowadzaniu kontroli bierze udział tłumacz, protokół kontroli

lub notatka służbowa powinny zawierać imię i nazwisko oraz podpis tłumacza.

20.

W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli organ Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce dokonanej kontroli podejmuje dalsze czynności określone w przepisach ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

21.

W przypadku stwierdzenia w toku kontroli naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm. organ Straży Granicznej dokonujący kontroli występuje z wnioskiem do właściwego sądu

rejonowego o ukaranie osób odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości.

22.

Straż Graniczna w zakresie wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, współdziała

z organami administracji publicznej, a w szczególności z Policją, Państwową Inspekcją

Pracy, Służbą Celną, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, urzędami kontroli skarbowej

oraz związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców.

23.

Organ Straży Granicznej dokonujący kontroli zawiadamia o podejrzeniu naruszenia przepisów

prawa właściwe organy, w szczególności

1)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych - w przypadku naruszenia przepisów w zakresie ubezpieczeń

społecznych oraz składek na Fundusz Pracy;

2)

Państwową Inspekcję Pracy - w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy;

3)

urząd kontroli skarbowej - w przypadku naruszenia przepisów prawa podatkowego;

4)

Służbę Celną - w przypadku naruszenia przepisów prawa celnego;

5)

Policję lub Prokuraturę - w przypadku podejrzenia popełnienia czynu zabronionego.

24.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

25.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli,

o której mowa w ust. 1, oraz wzory stosowanych dokumentów, mając na względzie konieczność

zapewnienia sprawności przeprowadzanej kontroli oraz prawidłowego dokumentowania przeprowadzonych

czynności kontrolnych.

”

;

3)

w art. 11

a)

w ust. 1

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

”

,

-

po pkt 5a dodaje się pkt 5b w brzmieniu

„

5b)

doprowadzania osób, o których mowa w pkt 5, do właściwego organu Straży Granicznej,

sądu lub prokuratury, a w przypadku cudzoziemców, wobec których prowadzone są postępowania

określone w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach oraz w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, także do właściwej jednostki organizacyjnej Policji, wojewody, Szefa Urzędu do Spraw

Cudzoziemców, przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, placówek opiekuńczo-wychowawczych

lub zakładów opieki zdrowotnej;

”

,

b)

po ust. 1c dodaje się ust. 1d w brzmieniu

„

1d.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, funkcjonariusze

Straży Granicznej mają prawo

1)

swobodnego poruszania się po terenie jednostki kontrolowanego bez obowiązku uzyskiwania

przepustki oraz są zwolnieni z obowiązku poddania się rewizji osobistej;

2)

kontrolowania dokumentów związanych z zatrudnieniem, powierzeniem pracy lub prowadzeniem

działalności gospodarczej oraz sporządzania ich kopii;

3)

ustalania tożsamości osób przebywających w miejscu przeprowadzania kontroli;

4)

przesłuchiwania osób podejrzewanych o naruszenie przepisów, o których mowa w art.

10d;

5)

żądania udzielania wyjaśnień od osób przebywających w miejscu przeprowadzania kontroli;

6)

dokumentowania czynności kontrolnych z wykorzystaniem środków audiowizualnych;

7)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów;

8)

dokonywania oględzin miejsc wykonywania pracy, w szczególności w celu ustalenia liczby

miejsc pracy.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania przy wykonywaniu

uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 4-5b, oraz wzory dokumentów stosowanych w tych

sprawach, a także podmioty uprawnione do zarządzania doprowadzenia i szczegółowe warunki

dokonywania doprowadzeń przy użyciu środków transportu, uwzględniając niezbędne środki

ostrożności przy wykonywaniu uprawnień, a także skuteczność działań podejmowanych

przez Straż Graniczną oraz poszanowanie praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

”

,

d)

uchyla się ust. 9.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z późn. zm. użyte w art. 1 ust. 2, art. 4, art. 8 zdanie wstępne, art. 9, art. 10, art. 11 ust.

1 i 3, art. 12 ust. 1, art. 12a, art. 12b ust. 1, art. 14, art. 15 ust. 3, art. 17

ust. 9, art. 18 ust. 1, art. 29 ust. 2, art. 30, art. 31 ust. 1, art. 32 pkt 1 i art.

33 ust. 1 pkt 1 w różnych przypadkach wyrazy „wiza wjazdowa w celu repatriacji” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „wiza krajowa w celu repatriacji”.

W postępowaniach w sprawach uregulowanych w ustawie obywatel UE lub członek rodziny

obywatela UE w razie braku możliwości okazania dokumentu podróży lub innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo, mogą przedstawić inny dowód niż dokument

urzędowy, który pozwoli potwierdzić ich tożsamość i obywatelstwo w niebudzący wątpliwości

sposób.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. w art. 5 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez

konsulów.

”

.

W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 41

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Obowiązek doprowadzenia, na wniosek Szefa Urzędu, wykonują

1)

komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu wnioskodawcy

- do granicy;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy

ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu

której wnioskodawca występuje - od granicy do portu lotniczego albo morskiego państwa,

do którego następuje przekazanie.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Koszty doprowadzenia do granicy lub do portu lotniczego albo morskiego państwa, do

którego następuje przekazanie, są pokrywane z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków pozostających w dyspozycji

Komendanta Głównego Straży Granicznej.

”

;

2)

w art. 70 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Cudzoziemcowi, który przed upływem 2 lat od dnia udzielenia mu pomocy w dobrowolnym

powrocie złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy lub wniosek, o którym mowa

w art. 42 ust. 2, przysługuje wyłącznie pomoc medyczna oraz pomoc socjalna w postaci

świadczenia pieniężnego w wysokości jednej trzeciej świadczenia pieniężnego udzielanego

w przypadkach, o których mowa w art. 72.

”

;

3)

w art. 97 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu

i od cudzoziemca;

”

;

4)

po art. 101 dodaje się art. 101a w brzmieniu

„

Art. 101a.

W decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany wydanej na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2 cudzoziemca zobowiązuje się do zgłaszania się w określonych odstępach czasu

do organu wskazanego w decyzji oraz do zawiadamiania tego organu o każdej zmianie

miejsca pobytu.

”

;

5)

w art. 102 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

cudzoziemiec, któremu udzielono zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2, uchyla się od nałożonego w tej decyzji obowiązku zgłaszania się w określonych

odstępach czasu do wskazanego w niej organu lub zawiadomienia tego organu o każdej

zmianie miejsca pobytu.

”

;

6)

w art. 104

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wojewoda

a)

z urzędu, w decyzji o odmowie wydalenia, gdy w postępowaniu w sprawie o wydalenie

cudzoziemca stwierdzi, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa

w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, albo w odrębnej decyzji, gdy okoliczności te ujawniły

się po wydaniu decyzji o wydaleniu,

b)

z urzędu, gdy wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu

wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca,

c)

na wniosek organu właściwego do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej

przez organ innego państwa członkowskiego stosującego dyrektywę Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania

decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. WE L 149 z 27.02.2001, str. 34; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 107), gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1;

”

,

-

w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

z urzędu, gdy wydalenie cudzoziemca na podstawie decyzji o odmowie nadania statusu

uchodźcy i ochrony uzupełniającej, która zawiera orzeczenie o wydaleniu, lub na podstawie

decyzji o pozbawieniu azylu, jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego

decyzję i od cudzoziemca;

”

,

b)

ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Decyzję w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany w przypadkach, gdy okoliczności,

o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub pkt 1a, ujawniły się po wydaniu decyzji

o wydaleniu lub wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od

organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca, wydaje wojewoda, który wydał

decyzję o wydaleniu.

”

;

7)

w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 na końcu dodaje się przecinek i pkt 3 w brzmieniu

„

3)

uwzględnienia przez wojewodę wniosku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c

”

;

8)

w art. 126 w ust. 1 w pkt 5 na końcu dodaje się przecinek i pkt 6 w brzmieniu

„

6)

uchyla się od nałożonego w decyzji, wydawanej na podstawie art. 101a, obowiązku zgłaszania

się w określonych odstępach czasu do wskazanego w tej decyzji organu lub zawiadomienia

tego organu o każdej zmianie miejsca pobytu

”

.

W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 i Nr 171, poz. 1056) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 5a otrzymuje brzmienie

„

Art. 5a.

Prawo do świadczeń w formie interwencji kryzysowej, schronienia, posiłku, niezbędnego

ubrania oraz zasiłku celowego przysługuje cudzoziemcom, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 15 oraz art. 53a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

o cudzoziemcach.

”

;

2)

w art. 47 ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Cudzoziemcom, o których mowa w art. 5a, można udzielić schronienia na okres zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 i art. 53a ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

”

.

1.

Straż Graniczna prowadzi kontrolę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 13a, w celu ustalenia

stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących legalności wykonywania

pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców

oraz powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom.

2.

Kontrolę przeprowadzają funkcjonariusze Straży Granicznej pełniący służbę w jednostkach

organizacyjnych Straży Granicznej, na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli,

zwanego dalej „upoważnieniem”, wystawionego przez właściwego komendanta. Upoważnienie

okazuje się przed rozpoczęciem kontroli.

3.

Upoważnienie zawiera wskazanie podstawy prawnej, oznaczenie organu kontroli, datę

i miejsce wystawienia, imię i nazwisko funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego

do wykonywania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej, nazwę i adres kontrolowanego,

określenie zakresu przedmiotowego kontroli, wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego

terminu zakończenia kontroli, podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego

stanowiska lub funkcji oraz pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

4.

W przypadku podejrzenia, że przepisy w zakresie, o którym mowa w ust. 1, nie są przestrzegane,

i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne podjęcie kontroli, kontrole przeprowadza

się na podstawie legitymacji służbowych. Kontrolowanemu doręcza się upoważnienie nie

później niż w terminie 7 dni od podjęcia kontroli. W przypadku kontroli, na podstawie

legitymacji służbowych, kontrolowany ma obowiązek wskazać adres do doręczeń. W przypadku

braku takiego adresu lub gdy wskazany adres okazał się nieprawdziwy, upoważnienie

złożone do akt kontroli uznaje się za doręczone.

5.

Kontrolą mogą być objęci pracodawcy, przedsiębiorcy niezatrudniający pracownika i

inne instytucje, a także w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów,

o których mowa w ust. 1, osoby fizyczne.

6.

Kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego oraz w innych miejscach wykonywania

pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej, a także w miejscu przechowywania

wszelkich dokumentów związanych z zatrudnieniem, powierzeniem pracy lub prowadzeniem

działalności gospodarczej.

7.

Podczas wykonywania kontroli funkcjonariusze mogą korzystać z pomieszczeń do pracy

kontrolowanego. Jeżeli przeprowadzenie czynności kontrolnych tego wymaga, mogą one

być przeprowadzone także w jednostce organizacyjnej Straży Granicznej.

8.

Kontrolowany, osoba upoważniona do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia

jego spraw, pracownik kontrolowanego oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są

obowiązani umożliwić wykonywanie kontroli oraz uczestniczyć w przeprowadzaniu oględzin

miejsc wykonywania pracy.

9.

Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących

przedmiotu kontroli, dostarczać dokumenty, w tym dokumenty żądane przez kontrolujących

funkcjonariuszy, umożliwić sporządzanie ich kopii oraz zapewnić funkcjonariuszom warunki

do pracy, w tym w miarę możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie i miejsce

do przechowywania dokumentów.

10.

Osoby upoważnione do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw, pracownicy

kontrolowanego, osoby współdziałające z kontrolowanym oraz inne osoby przebywające

w miejscu przeprowadzania kontroli są obowiązani udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu

kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań.

11.

Kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona są obowiązani do poświadczenia zgodności

odpisów i wyciągów oraz kserokopii z dokumentów dostarczonych kontrolującym.

12.

Kontrolowany lub osoby, o których mowa w ust. 10, mogą złożyć funkcjonariuszom kontrolującym

ustne lub pisemne oświadczenia dotyczące przedmiotu kontroli, które załącza się do

protokołu kontroli.

13.

W przypadku wystąpienia w toku kontroli okoliczności wymagających wiadomości specjalistycznych,

w szczególności dotyczących dokumentów potwierdzających legalność wykonywania pracy

przez cudzoziemców, można powołać biegłego.

14.

Po przeprowadzeniu kontroli funkcjonariusz sporządza

1)

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli - protokół kontroli;

2)

w przypadku niestwierdzenia nieprawidłowości - notatkę służbową.

15.

Protokół kontroli powinien zawierać w szczególności

1)

stopień, imię i nazwisko funkcjonariusza oraz numer jego legitymacji służbowej;

2)

datę i miejsce sporządzenia protokołu kontroli;

3)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

4)

miejsce przeprowadzenia kontroli;

5)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

6)

opis okoliczności uzasadniających przeprowadzenie kontroli;

7)

opis skontrolowanych dokumentów i zezwoleń z podaniem ich numeru, okresu ważności

oraz organu, który dokument lub zezwolenie wydał;

8)

wynik kontroli;

9)

podpis funkcjonariusza sporządzającego protokół kontroli;

10)

podpis kontrolowanego lub adnotację o przyczynach jego braku.

16.

Notatka służbowa powinna zawierać w szczególności

1)

datę i miejsce sporządzenia notatki;

2)

dane kontrolowanego obejmujące nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, adres (siedzibę)

oraz numer REGON, KRS lub NIP;

3)

wynik kontroli;

4)

podpis funkcjonariusza sporządzającego notatkę.

17.

Kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli zastrzeżeń

do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie

7 dni od dnia przedstawienia protokołu.

18.

Odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego nie stanowi przeszkody do

podpisania go przez kontrolującego oraz pozostawienia kontrolowanemu kopii protokołu.

19.

W przypadku gdy w przeprowadzaniu kontroli bierze udział tłumacz, protokół kontroli

lub notatka służbowa powinny zawierać imię i nazwisko oraz podpis tłumacza.

20.

W wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli organ Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce dokonanej kontroli podejmuje dalsze czynności określone w przepisach ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

21.

W przypadku stwierdzenia w toku kontroli naruszenia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm. organ Straży Granicznej dokonujący kontroli występuje z wnioskiem do właściwego sądu

rejonowego o ukaranie osób odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości.

22.

Straż Graniczna w zakresie wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, współdziała

z organami administracji publicznej, a w szczególności z Policją, Państwową Inspekcją

Pracy, Służbą Celną, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, urzędami kontroli skarbowej

oraz związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców.

23.

Organ Straży Granicznej dokonujący kontroli zawiadamia o podejrzeniu naruszenia przepisów

prawa właściwe organy, w szczególności

1)

Zakład Ubezpieczeń Społecznych - w przypadku naruszenia przepisów w zakresie ubezpieczeń

społecznych oraz składek na Fundusz Pracy;

2)

Państwową Inspekcję Pracy - w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy;

3)

urząd kontroli skarbowej - w przypadku naruszenia przepisów prawa podatkowego;

4)

Służbę Celną - w przypadku naruszenia przepisów prawa celnego;

5)

Policję lub Prokuraturę - w przypadku podejrzenia popełnienia czynu zabronionego.

24.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

25.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli,

o której mowa w ust. 1, oraz wzory stosowanych dokumentów, mając na względzie konieczność

zapewnienia sprawności przeprowadzanej kontroli oraz prawidłowego dokumentowania przeprowadzonych

czynności kontrolnych.

W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, Nr 70, poz. 416, Nr 134, poz. 850 i Nr 171, poz. 1056) w art. 87 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 po pkt 2c dodaje się pkt 2d w brzmieniu

„

2d)

przebywający w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, o której mowa w art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli przed wydaniem tej wizy byli zwolnieni z obowiązku posiadania zezwolenia

na pracę na podstawie pkt 2a i 5a-6;

”

;

2)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Do wykonywania pracy na warunkach określonych ustawą nie są uprawnieni cudzoziemcy,

którzy przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

1)

wizy jednolitej tranzytowej, wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 10 i 11 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o

cudzoziemcach;

2)

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznością,

o której mowa w art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

”

.

1.

W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym

przez nie adresem lub w każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata.

2.

Pisma mogą również być doręczane w miejscu pracy adresata osobie upoważnionej przez

pracodawcę do odbioru korespondencji.

3.

Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji

zakładu, w którym przebywają.

4.

W razie wyjazdu za granicę strona jest obowiązana do ustanowienia pełnomocnika do

spraw doręczeń w kraju i powiadomienia o tym organu prowadzącego postępowanie w sprawie.

5.

W razie niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 4, pismo uważa się za doręczone

pod dotychczasowym adresem.

1.

Decyzja o odmowie wydania wizy członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydana

na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub decyzja o odmowie wjazdu wydana członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE lub obywatelowi UE na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2, powinny

uwzględniać zasadę proporcjonalności i być wydawane wyłącznie w przypadku, gdy zachowanie

danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu

społecznego.

2.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji na

podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub art. 11 ust. 1 pkt 2. Na zagrożenia, o których

mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do spraw

doręczeń i powiadamia o tym organ prowadzący postępowanie w sprawie.

1.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży

Granicznej mogą wykonywać czynności polegające na

1)

przeprowadzaniu wywiadu środowiskowego;

2)

ustalaniu miejsca pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także

osoby, z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.

2.

Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych

przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości

odnośnie ich prawdziwości funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia

lokalu we wskazanym przez cudzoziemca miejscu jego pobytu.

3.

Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.

2, mają prawo

1)

wejścia do lokalu,

2)

żądania okazania rzeczy i przedmiotów należących do cudzoziemca,

3)

żądania udzielenia wyjaśnień

- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.

4.

Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 3, powinien być obecny cudzoziemiec

lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.

Czynności te nie mogą być podejmowane i przeprowadzane w porze nocnej.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 3, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają

za zgodą cudzoziemca.

6.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 3, uznaje

się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.

7.

Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,

funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie

oraz przekazują mu informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa w ust.

1.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przeprowadzania wywiadu środowiskowego, zakres wywiadu oraz miejsce

i czas jego przeprowadzania, a także formę sprawozdania z przeprowadzonego wywiadu,

uwzględniając konieczność zebrania informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych

na podstawie ustawy;

2)

tryb sprawdzania lokalu, o którym mowa w ust. 2, dokumenty upoważniające do przeprowadzenia

sprawdzenia, a także sposób dokumentowania tych czynności, uwzględniając konieczność

właściwej organizacji przeprowadzania sprawdzenia lokalu, w tym zawiadomienia cudzoziemca,

oraz uzyskania przez Straż Graniczą informacji o faktycznym miejscu i okolicznościach

pobytu cudzoziemca.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm. w art. 13 w ust. 2 w pkt 1 po lit. f dodaje się lit. g w brzmieniu

„

g)

wizę, o której mowa w art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli przed wydaniem tej wizy byli uprawnieni do podejmowania i wykonywania działalności

gospodarczej na podstawie lit. c,

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027) w art. 3 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przebywające na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy w celu wykonywania pracy, zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony z wyłączeniem zezwolenia udzielonego na podstawie

art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm., zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot

Europejskich, zgody na pobyt tolerowany lub osoby, które uzyskały w Rzeczypospolitej

Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo korzystające z ochrony czasowej

na jej terytorium,

”

.

1.

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów

morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta

portowego, posiadający ważny dokument podróży oraz przepustkę wydaną przez komendanta

placówki Straży Granicznej, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

2.

Przepustkę wydaje, odmawia jej wydania lub unieważnia komendant placówki Straży Granicznej.

3.

Przepustkę wydaje się cudzoziemcowi na wniosek złożony przez armatora lub kapitana

statku morskiego albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu.

4.

Do wniosku o wydanie przepustki dołącza się listę członków załogi statku morskiego

zawierającą informacje określone w załączniku do Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej

w Londynie dnia 9 kwietnia 1965 r.

(Dz. U. z 1969 r. Nr 30, poz. 236, z 1972 r. Nr 27, poz. 199 oraz z 2003 r. Nr 131, poz. 1200).

5.

W przepustce zamieszcza się

1)

imię (imiona) i nazwisko członka załogi statku morskiego;

2)

nazwę i numer dokumentu podróży, którym legitymuje się członek załogi statku morskiego;

3)

nazwę statku morskiego;

4)

nazwę portu (stoczni, przystani);

5)

datę wystawienia przepustki oraz okres jej ważności;

6)

odcisk stempla kontrolerskiego i podpis wystawiającego przepustkę;

7)

informację, że przepustka jest ważna tylko z dokumentem podróży i upoważnia jej posiadacza

do przebywania w obrębie miasta portowego.

6.

Przepustkę wydaje się na okres postoju statku morskiego w porcie wskazanym we wniosku

o wydanie przepustki. Przepustka jest wydawana na okres nie dłuższy niż 15 dni.

7.

W przypadku nieprzewidzianego przedłużenia się okresu postoju statku morskiego komendant

placówki Straży Granicznej może, na wniosek armatora lub kapitana statku morskiego

albo upoważnionego agenta występującego w jego imieniu, przedłużyć ważność przepustki

na okres wskazany we wniosku o przedłużenie przepustki, nie dłuższy niż 15 dni.

8.

Odmawia się wydania przepustki, jeżeli zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności,

o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 7-11.

9.

Przepustkę unieważnia się

1)

w przypadku zatrzymania cudzoziemca poza granicami miasta portowego lub po upływie

okresu, na który przepustka została wydana, lub

2)

gdy zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt

7-11.

10.

Do odmowy wydania przepustki i jej unieważnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 23.

11.

Wydanie, przedłużenie oraz unieważnienie przepustki rejestruje się w ewidencji prowadzonej

przez komendanta placówki Straży Granicznej.

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wydanie lub przedłużenie przepustki oraz wzór przepustki, uwzględniając

dane, o których mowa w ust. 5.

W ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

W postępowaniach w sprawach uregulowanych w ustawie obywatel UE lub członek rodziny

obywatela UE w razie braku możliwości okazania dokumentu podróży lub innego dokumentu

potwierdzającego tożsamość i obywatelstwo, mogą przedstawić inny dowód niż dokument

urzędowy, który pozwoli potwierdzić ich tożsamość i obywatelstwo w niebudzący wątpliwości

sposób.

”

;

2)

w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE odmawia się wydania wizy, gdy

1)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, prowadzonym na podstawie art. 124 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, zwanym dalej „wykazem”, lub

2)

jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

zdrowia publicznego.

”

;

3)

w art. 11

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Obywatelowi UE lub członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE można odmówić wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy

1)

jego dane znajdują się w wykazie lub

2)

jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

zdrowia publicznego, lub

3)

nie posiada dokumentu, o którym mowa odpowiednio w art. 9 ust. 1 lub 2, chyba że udowodni

w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony do korzystania ze swobody

przepływu osób.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Decyzji o odmowie wjazdu nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

W przypadku wydania członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE decyzji o odmowie

wjazdu na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2, wydaje się także decyzję o unieważnieniu wizy.

”

;

4)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Decyzja o odmowie wydania wizy członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydana

na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub decyzja o odmowie wjazdu wydana członkowi rodziny

niebędącemu obywatelem UE lub obywatelowi UE na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2, powinny

uwzględniać zasadę proporcjonalności i być wydawane wyłącznie w przypadku, gdy zachowanie

danej osoby stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu

społecznego.

2.

Wcześniejsza karalność nie może stanowić samoistnej podstawy do podjęcia decyzji na

podstawie art. 10 ust. 2 pkt 2 lub art. 11 ust. 1 pkt 2. Na zagrożenia, o których

mowa w ust. 1, nie można się powoływać dla celów gospodarczych.

”

;

5)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz decyzje o unieważnieniu

wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej.

”

;

6)

w art. 14 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W przypadku nieposiadania dokumentu, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 lub 2, obywatel

UE lub członek rodziny niebędący obywatelem UE może wyjechać z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli udowodni w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony

do korzystania ze swobody przepływu osób.

”

.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien

1)

uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2)

posiadać oraz okazać na żądanie funkcjonariusza Straży Granicznej

a)

dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzający

pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium - w przypadku wjazdu na podstawie

wizy krajowej,

b)

wystarczające środki utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokument potwierdzający możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem,

c)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę

1)

na podstawie

a)

umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania

tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe

lub instytucje publiczne,

b)

wizy w celu repatriacji,

c)

wizy w celu wykonywania pracy,

d)

wizy w celu korzystania z ochrony czasowej,

e)

wizy w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

f)

karty pobytu,

g)

wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

2)

w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;

3)

w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

3.

Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków utrzymania

lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje funkcjonariusz Straży Granicznej

podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość środków utrzymania, które

powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na czas trwania planowanego pobytu na tym terytorium oraz na powrót do państwa pochodzenia

lub na tranzyt, dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania takich środków

zgodnie z prawem oraz cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze względu na

cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości środków.

5.

Określona w rozporządzeniu wysokość środków utrzymania może być zróżnicowana w zależności

od celu lub czasu trwania planowanego pobytu i powinna zapewniać możliwość pokrycia

przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa

pochodzenia. Rodzaj dokumentów określonych w rozporządzeniu powinien zapewniać możliwość

potwierdzenia posiadania przez cudzoziemca środków utrzymania w wymaganej wysokości.

W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 225, poz. 1635, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 w pkt 1 lit. j otrzymuje brzmienie

„

j)

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw członkowskich Unii

Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają lub z nimi przebywają,

”

;

2)

w załączniku w części III wprowadza się następujące zmiany

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

2. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z wyłączeniem zezwolenia udzielonego

na podstawie art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.

U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170 oraz

z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 180, poz. 1112 i Nr 216, poz. 1367)

340 zł

1) zezwolenie udzielane cudzoziemcowi na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15 ustawy z

dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

2) zezwolenie udzielane cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

2a. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2

ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, wydane na podstawie:1) pkt 1 i 3

85 zł

2) pkt 2

340 zł

c)

uchyla się ust. 5,

d)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

6. Wiza wydawana przez komendanta placówki Straży Granicznej:1) dla jednej osoby

równowartość 60 euro

1) wiza dla członka rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, który do niego dołącza

lub z nim przebywa

2) dla grupy osób

iloczyn liczby osób w grupie i równowartości 1 euro

*) przeliczenia równowartości euro na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego

przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym

dzień złożenia wniosku o wydanie wizy

2) wiza dla cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej

3) wiza dla cudzoziemca w wieku poniżej 6 lat

4) wiza dla uczniów szkół, studentów, studentów podyplomowych oraz towarzyszących

im nauczycieli, którzy podróżują w celu nauki, studiowania lub szkolenia

5) wiza dla naukowców przybywających w celu prowadzenia badań naukowych

7. Przedłużenie wizy

1) jednolitej

równowartość 60 euro

2) krajowej

406 zł

e)

w ust. 44 po pkt 13 dodaje się pkt 14 w brzmieniu

14) zezwolenie na zamieszkanie naczas oznaczony udzielane cudzoziemcowi, który jest

prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170 oraz z 2008 r. Nr 195, poz. 1198) w art. 4 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

cudzoziemców, których dane zostały wpisane do Systemu Informacyjnego Schengen dla

celów odmowy wjazdu, przysługuje Straży Granicznej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Żandarmerii Wojskowej, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Agencji Wywiadu,

Służbie Celnej, organom kontroli skarbowej, sądowi, prokuraturze, Szefowi Urzędu do

Spraw Cudzoziemców, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, wojewodzie, konsulowi lub ministrowi

właściwemu do spraw zagranicznych;

”

.

W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka

(Dz. U. Nr 180, poz. 1280 oraz z 2008 r. Nr 52, poz. 305 i Nr 214, poz. 1348) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Posiadacz Karty Polaka może ubiegać się o zwolnienie z opłaty za przyjęcie i rozpatrzenie

wniosku o wydanie wizy krajowej w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania

Karty Polaka lub o refundację tej opłaty.

”

.

Wizy wydane na podstawie art. 33, art. 34 ust. 1, art. 44 ust. 3, art. 61 ust. 3 i

art. 71a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują ważność przez okres, na

jaki zostały wydane.

Do cudzoziemców, którym wydano wizy na podstawie art. 33 ustawy, o której mowa w art.

1, stosuje się przepisy dotyczące cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony wydane na podstawie art. 53a ust. 2 tej ustawy.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje o

1)

cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się, w których orzeczono nakaz opuszczenia przez

cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stają się z mocy prawa decyzjami

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się i wydaleniu;

2)

cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, w których orzeczono nakaz

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stają się z mocy

prawa decyzjami o cofnięciu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE i wydaleniu.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

Dnie posiada ważnych dokumentów lub wizy, o których mowa w art. 13 ust. 1;

2)

nie uiścił opłaty, do której uiszczenia był obowiązany na podstawie art. 13 ust. 2;

3)

nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu

przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub

potwierdzającego pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium;

4)

wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez 3

miesiące w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu, chyba że umowy

międzynarodowe stanowią inaczej;

5)

nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego

pobytu;

6)

nie posiada wystarczających środków utrzymania w odniesieniu do długości i celu planowanego

pobytu lub środków na powrót do państwa pochodzenia lub tranzyt albo dokumentu potwierdzającego

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem;

7)

posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający

do wjazdu i pobytu;

8)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;

9)

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen, o którym mowa w art.

92 Konwencji Wykonawczej Schengen, do celów odmowy wjazdu;

10)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego;

11)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego lub stosunków międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielone na podstawie art.

53a ust. 2;

2)

posiada wizę jednolitą pobytową upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1-7 i pkt 9-11 nie stosuje się do cudzoziemca przejeżdżającego

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadkach, o których mowa

w art. 5 ust. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ

osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1), zwany dalej „kodeksem granicznym Schengen”.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się do cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

5.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lub 9, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi, który posiada wizę krajową lub wizę jednolitą pobytową

upoważniającą tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy

odmowy wjazdu cudzoziemcowi podróżującemu do innego państwa obszaru Schengen, które

wydało mu wizę krajową, lub posiadającemu wizę jednolitą tranzytową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których rozpoznanie

lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

kryteria pozwalające rozpoznać lub podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić

zagrożenie dla zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia

oraz inne choroby wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu

u obywateli polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384, z późn. zm., oraz mając na celu zapewnienie humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenie

zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego.

Dane cudzoziemca, któremu została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy,

zawierająca nakaz opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przechowuje się

w wykazie, o którym mowa w art. 124 pkt 4 ustawy, o której mowa w art. 1, przez okres,

na jaki zostały w nim umieszczone.

1.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków dotyczących wjazdu określonych w ustawie

lub w art. 5 kodeksu granicznego Schengen, komendant placówki Straży Granicznej, po

uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej, może zezwolić na wjazd na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres pobytu nie dłuższy niż 15 dni, jeżeli wymagają

tego względy humanitarne, interes Rzeczypospolitej Polskiej lub zobowiązania międzynarodowe.

Do wydania zezwolenia i samego zezwolenia nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

O wydaniu zezwolenia Komendant Główny Straży Granicznej informuje Szefa Urzędu do

Spraw Cudzoziemców, a jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym

Schengen do celów odmowy wjazdu, również właściwy organ innego państwa obszaru Schengen,

które dokonało wpisu.

Cudzoziemcom przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody

na pobyt tolerowany zalicza się do okresu nieprzerwanego pobytu wymaganego do uzyskania

zezwolenia na osiedlenie się także okresy pobytu na podstawie zezwolenia udzielonego

na podstawie art. 97 pkt 1 lub pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 9, w brzmieniu obowiązującym

do dnia 1 października 2005 r.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 15 ust. 5, art. 15a ust. 12, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 53b ust. 6

ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 13a ust. 12, art. 15 ust. 4, art. 46, art. 47 ust. 1 i art. 53b

ust. 6 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres

12 miesięcy;

2)

art. 109 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 109 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą;

3)

art. 11 ust. 2 i 9 ustawy, o której mowa w art. 6, zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 11 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy;

4)

art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 7, zachowuje moc do czasu wydania nowych

przepisów wykonawczych na podstawie art. 14 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu

granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 13, art. 14, art. 15 ust. 1-3,

6 i 7 i art. 23-24.

Przepisów rozdziału, z wyjątkiem art. 21 ust. 7, nie stosuje się do przekraczania

granicy przez cudzoziemców w ramach małego ruchu granicznego.

Cudzoziemcy zamieszkujący w strefie przygranicznej państwa sąsiadującego z Rzecząpospolitą

Polską, przekraczający granicę w celu pobytu w polskiej strefie przygranicznej na

podstawie ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

na zasadach określonych w umowie o małym ruchu granicznym zawartej przez Rzeczpospolitą

Polską z tym państwem, są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego może być wydane

cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu nr 1931/2006, odmawia się mu wydania zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego składa na formularzu wniosek i przedstawia w nim powody częstego

przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz dołącza

1)

fotografie wnioskodawcy;

2)

dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;

3)

dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego jest obowiązany przedstawić właściwemu organowi ważny dokument

podróży.

3.

W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego zamieszcza

się: fotografię, informację o płci posiadacza, dane oraz pouczenie, o których mowa

w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006, serię i numer zezwolenia, nazwę organu wydającego, a także w razie potrzeby informacje,

o których mowa w art. 15 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1931/2006.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się, jeżeli

1)

zostało wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

po wydaniu zezwolenia cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego wydania.

2.

W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego cudzoziemiec zwraca zezwolenie konsulowi, który je wydał.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydaje, odmawia

jego wydania lub cofa konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca.

2.

Decyzja konsula w sprawie wydania lub cofnięcia zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego jest ostateczna.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,

w drodze decyzji, jeżeli cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na

podstawie zezwolenia, lub

2)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać

- jeżeli zachodzą przeszkody prawne do wydania w tych okolicznościach decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu.

2.

Decyzję o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej, który

w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności uzasadniające

unieważnienie tego zezwolenia.

3.

Od decyzji o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze względu na siedzibę organu,

który wydał decyzję.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że

zezwolenie to zostało cofnięte lub unieważnione.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu podczas

kontroli granicznej zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia, uwzględniając konieczność uniemożliwienia

korzystania z tego zezwolenia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego, uwzględniając w szczególności dane, o których mowa w art. 12, w

zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia oraz liczbę i wymogi dotyczące dołączanych

do wniosku fotografii;

2)

wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, uwzględniając

wymogi określone w art. 24f ust. 3 i w przepisach art. 7 ust. 3 i art. 15 ust. 4 rozporządzenia nr 1931/2006.

1.

Wiza określa

1)

numer dokumentu podróży cudzoziemca;

2)

miejsce i datę jej wydania;

3)

cel wjazdu i pobytu;

4)

okres ważności wizy, podczas którego może nastąpić pierwszy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub państw obszaru Schengen i musi nastąpić ostatni wyjazd z tego terytorium;

5)

okres pobytu, przez który cudzoziemiec może przebywać, w okresie ważności wizy, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub państw obszaru Schengen;

6)

liczbę wjazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub państw obszaru Schengen

dozwolonych w okresie pobytu.

2.

Wiza może uprawniać do jednego, dwóch lub nieograniczonej liczby wjazdów.

3.

Początek okresu ważności wizy powinien przypadać na okres 3 miesięcy od dnia wydania

wizy.

4.

Wiza może określać inne warunki wjazdu, a także zawierać inne informacje, a w szczególności

1)

imię i nazwisko cudzoziemca oraz jego fotografię;

2)

miejsce, w którym powinno nastąpić przekroczenie granicy;

3)

liczbę dzieci oraz innych osób towarzyszących cudzoziemcowi, wpisanych do jego dokumentu

podróży.

5.

Wiza może zawierać zakodowany zapis danych i informacji, o których mowa w ust. 1 i

4.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

1.

Wizę wydaje się jako wizę

1)

jednolitą: pobytową lub tranzytową;

2)

krajową.

2.

Wiza jednolita pobytowa uprawnia do jednego lub większej liczby wjazdów, pod warunkiem,

że ani długość ciągłego pobytu, ani całkowita długość kolejnych pobytów na terytorium

państw obszaru Schengen nie przekraczają 3 miesięcy w ciągu każdego okresu 6 miesięcy

liczonego od dnia pierwszego wjazdu na to terytorium.

3.

Wiza jednolita tranzytowa uprawnia do

1)

przejazdu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen

w drodze na terytorium innego państwa niż państwa obszaru Schengen, pod warunkiem

że tranzyt nie przekracza 5 dni;

2)

pobytu w strefie tranzytowej lotniska międzynarodowego.

4.

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 3 miesiące

i nieprzekraczających łącznie roku w okresie ważności wizy.

5.

Okres pobytu na podstawie wizy jednolitej pobytowej lub wizy krajowej ustala się w

granicach określonych w ust. 2 lub 4 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.

6.

Na wniosek cudzoziemca może być wydana wiza krajowa, która przez okres 3 miesięcy,

licząc od pierwszego dnia jej ważności, uprawnia do wjazdu i pobytu także jako wiza

jednolita pobytowa, jeżeli nie zachodzą przesłanki odmowy wydania wizy krajowej oraz

wizy jednolitej pobytowej.

7.

Okres ważności wizy jednolitej pobytowej lub wizy krajowej nie może przekroczyć 5

lat.

1.

Wiza jednolita może być wydana cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art.

5 ust. 1 lit. a i c-e kodeksu granicznego Schengen.

2.

Wiza jednolita o ograniczonej ważności terytorialnej upoważniająca do wjazdu i pobytu

tylko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być wydana cudzoziemcowi

1)

który nie spełnia warunków wjazdu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c-e kodeksu

granicznego Schengen,

2)

który wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na terytorium państw obszaru Schengen przez

3 miesiące w ciągu każdego okresu 6 miesięcy liczonego od dnia pierwszego wjazdu,

3)

ze względu na wyjątkową pilność sprawy, w szczególności uzasadnioną względami humanitarnymi,

zobowiązaniami międzynarodowymi lub interesem Rzeczypospolitej Polskiej, gdy centralny

organ wizowy innego państwa obszaru Schengen zajął negatywne stanowisko w toku konsultacji,

o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 2, lub konsul odstąpił od przeprowadzenia konsultacji

- pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej;

warunek ten nie dotyczy wydania wizy w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11.

3.

Wiza jednolita o ograniczonej ważności terytorialnej upoważniająca cudzoziemca do

wjazdu i pobytu tylko na terytorium niektórych państw obszaru Schengen może być wydana,

gdy dokument podróży cudzoziemca jest uznawany tylko na terytorium tych państw.

1.

Wiza jednolita pobytowa lub wiza krajowa mogą być wydane w celu

1)

turystycznym;

2)

odwiedzin;

3)

udziału w imprezach sportowych;

4)

prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach międzynarodowych;

6)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego oraz organizacji

międzynarodowej;

7)

wykonywania pracy;

8)

odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

magisterskich albo studiów trzeciego stopnia;

9)

naukowym, szkoleniowym, dydaktycznym, innym niż cel, o którym mowa w pkt 8;

10)

korzystania z ochrony czasowej;

11)

przyjazdu ze względów humanitarnych, ze względu na interes państwa lub zobowiązania

międzynarodowe;

12)

dołączenia do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

13)

udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej albo programie pomocy humanitarnej

lub programie wakacyjnej pracy studentów;

14)

innym niż określony w pkt 1-13 oraz ust. 2 i 3.

2.

Wiza może być wydana także jako wiza

1)

dyplomatyczna;

2)

służbowa;

3)

kurierska.

3.

Wiza w celu

1)

udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

2)

o którym mowa w art. 43 ust. 4, art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3,

3)

przesiedlenia się jako członek najbliższej rodziny repatrianta,

4)

realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE,

5)

korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka,

6)

repatriacji

- może być wydana tylko jako wiza krajowa.

1.

Wiza w celu wykonywania pracy może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi przyrzeczenie

wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie

pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie

na pracę nie jest wymagane.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi

wskazanemu w przyrzeczeniu lub oświadczeniu, nie dłuższy niż określony w art. 26 ust.

2 lub 4.

3.

Cudzoziemcowi, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę

zależną od rytmu pór roku przez czas określony, wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje

się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w przyrzeczeniu wydania zezwolenia

na pracę lub pisemnym oświadczeniu pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi

wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, nie dłużej jednak

niż na 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu.

Wizę dyplomatyczną wydaje się szefowi i członkowi personelu misji dyplomatycznej,

kierownikowi urzędu konsularnego i członkowi personelu konsularnego państwa obcego

oraz innej osobie zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

Wizę służbową wydaje się członkowi personelu administracyjnego i technicznego, członkowi

personelu służby misji dyplomatycznej, pracownikowi konsularnemu, członkowi personelu

służby urzędu konsularnego, innej osobie skierowanej do pracy w Rzeczypospolitej Polskiej

oraz przyjeżdżającej służbowo zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

Wizę dyplomatyczną i służbową wydaje się na okres pełnienia funkcji, z którą jest

związane uprawnienie do uzyskania tego rodzaju wizy.

Wizę kurierską wydaje się kurierowi dyplomatycznemu.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy jednolitej, jeżeli jego dane znajdują się w

wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

lub cudzoziemiec nie spełnia warunków wjazdu, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit.

a i c-e kodeksu granicznego Schengen.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wiz jednolitych o ograniczonej ważności terytorialnej.

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej, jeżeli

1)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

2)

nie posiada wystarczających środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela

kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ważnego przez okres zamierzonego

pobytu cudzoziemca na tym terytorium;

4)

zachodzi obawa, że wydanie wizy mogłoby spowodować zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszyć interes Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca upływa wcześniej niż 3 miesiące przed

upływem okresu ważności wnioskowanej wizy;

6)

w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

7)

nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu.

1.

Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul. Wizę w celu wykonywania pracy wydaje lub

odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca.

2.

Jeżeli cudzoziemiec legalnie przebywa na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, wizę w celu wykonywania

pracy może mu wydać inny konsul niż wskazany w ust. 1 zdanie drugie.

3.

Wizę dyplomatyczną, służbową i kurierską wydają lub odmawiają jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych;

2)

konsul.

4.

Wizę dyplomatyczną i służbową wydaje minister właściwy do spraw zagranicznych na podstawie

noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej,

a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

5.

Decyzja wydana przez konsula jest ostateczna.

6.

Konsul jest obowiązany uzasadnić ustnie odmowę wydania wizy, o której mowa w art.

28 ust. 1 pkt 12, może jednak odstąpić od uzasadnienia w całości lub w części, jeżeli

wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej może wydać wizę jednolitą na zasadach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania

wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem

(Dz. Urz. WE L 64 z 07.03.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 119).

2.

Postępowanie w sprawie wydania wizy na granicy może być ograniczone do czynności,

o których mowa w art. 24.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji o odmowie wydania

wizy na granicy w dokumencie podróży cudzoziemca.

4.

Decyzja wydana przez komendanta placówki Straży Granicznej jest ostateczna.

5.

Komendant Główny Straży Granicznej

1)

informuje właściwe organy innych państw obszaru Schengen o wydaniu na granicy wizy

jednolitej o ograniczonej ważności terytorialnej;

2)

gromadzi informacje o wizach o ograniczonej ważności terytorialnej wydanych na granicy

przez organy innych państw obszaru Schengen, upoważniających do wjazdu na terytorium

tych państw.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy składa na formularzu wniosek, który zawiera

1)

dane osobowe cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych

do dokumentu podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania wizy;

2)

cechy dokumentu podróży cudzoziemca;

3)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

4)

wskazanie i uzasadnienie celu pobytu.

2.

Do wniosku dołącza się fotografie osób objętych wnioskiem oraz dokumenty potwierdzające

1)

okoliczności podane we wniosku;

2)

pokrycie przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium państw obszaru Schengen

w wysokości co najmniej 30 000 euro przez okres zamierzonego pobytu na tym terytorium

- w przypadku wniosku o wydanie wizy jednolitej pobytowej;

3)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub pokrycie przez ubezpieczyciela

kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zamierzonego

pobytu na tym terytorium - w przypadku wniosku o wydanie wizy krajowej.

3.

Komendant placówki Straży Granicznej w przypadku, o którym mowa w art. 37 ust. 1,

może zwolnić cudzoziemca od obowiązku dołączenia fotografii.

1.

Wydanie wizy jednolitej w przypadkach określonych przez Radę Unii Europejskiej na

podstawie art. 17 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen wymaga uzyskania zgody Szefa

Urzędu do Spraw Cudzoziemców działającego jako centralny organ wizowy.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców konsultuje możliwość wyrażenia zgody na wydanie

wizy jednolitej

1)

w przypadkach określonych w załączniku 5A do Wspólnych Instrukcji Konsularnych dla

misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych dotyczących wiz (Dz. Urz. UE C 326 z

22.12.2005, str. 1), zwanych dalej „Wspólnymi Instrukcjami Konsularnymi”, z

a)

Komendantem Głównym Straży Granicznej,

b)

Komendantem Głównym Policji,

c)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

d)

Szefem Agencji Wywiadu,

e)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych;

2)

w przypadkach określonych w załączniku 5B lub 5C do Wspólnych Instrukcji Konsularnych,

z centralnymi organami wizowymi innych państw obszaru Schengen.

3.

Jeżeli wydanie wizy przez organ wizowy innego państwa obszaru Schengen wymaga zgody

centralnego organu wizowego Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców

działający jako centralny organ wizowy konsultuje możliwość wyrażenia zgody z organami,

o których mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są obowiązane, w terminie 5 dni od dnia otrzymania

wniosku o konsultację, przekazać opinię w sprawie zgody na wydanie wizy jednolitej.

Nieprzekazanie opinii w tym terminie uznaje się za równoważne z wydaniem opinii pozytywnej.

5.

Na wniosek organów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, termin przekazania opinii w sprawie

zgody na wydanie wizy jednolitej może być przedłużony o 5 dni, a w szczególnie uzasadnionych

przypadkach do 80 dni.

6.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców informuje konsula o wyrażeniu zgody na wydanie wizy

jednolitej lub braku zgody na jej wydanie, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku

w tej sprawie. Termin ten ulega przedłużeniu odpowiednio do przedłużenia terminu przekazania

opinii, o którym mowa w ust. 5, lub przekazania stanowiska przez centralne organy

wizowe innych państw obszaru Schengen, o czym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawiadamia

konsula.

7.

Przepisu ust. 5 i 6 w zakresie dotyczącym terminów nie stosuje się, gdy inne terminy

wynikają z umów międzynarodowych o ułatwieniach wizowych zawartych przez Unię Europejską.

8.

Nieudzielenie konsulowi przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców informacji w sprawie

zgody na wydanie wizy jednolitej w terminach, o których mowa w ust. 6, uznaje się

za wyrażenie zgody.

9.

Wiza wydawana na granicy przez komendanta placówki Straży Granicznej nie wymaga zgody

Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

1.

Przed wydaniem wizy jednolitej, do której nie stosuje się art. 17 ust. 2 Konwencji

Wykonawczej Schengen, lub wizy krajowej, organ właściwy do jej wydania może zwrócić

się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o przekazanie informacji, czy

wobec cudzoziemca zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 lub art. 35 pkt

1-4, 6 i 7.

2.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje informacje, czy wobec cudzoziemca zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 34 lub art. 35 pkt 1-4, 6 i 7, po konsultacji

z organami, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1.

3.

Przepisy art. 39 ust. 4-8 stosuje się odpowiednio.

1.

Wizę krajową zamieszcza się w dokumencie podróży lub w polskim dokumencie tożsamości

cudzoziemca, a w przypadku szczególnym, uzasadnionym interesem cudzoziemca, na osobnym

blankiecie wizowym.

2.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy krajowej, w przypadku wymiany dokumentu podróży albo polskiego dokumentu tożsamości

cudzoziemca, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek,

zamieszcza wizę w nowym dokumencie.

3.

Organ, który wydał cudzoziemcowi wizę krajową, może, z urzędu lub na wniosek cudzoziemca,

sprostować w niej błędy pisarskie i oczywiste omyłki.

4.

Jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, błędy pisarskie

i oczywiste omyłki w wizie krajowej wydanej cudzoziemcowi przez konsula prostuje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

5.

Organ, który sprostował błędy pisarskie i oczywiste omyłki w wizie krajowej wydanej

cudzoziemcowi, zamieszcza w dokumencie podróży lub polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca

nową wizę prawidłowo wypełnioną i anuluje wizę wydaną poprzednio.

1.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można przedłużyć

wizę jednolitą pobytową lub wizę krajową, jeżeli są spełnione łącznie następujące

warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo względy humanitarne;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie

od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 lub w art. 35 pkt 1-6.

2.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przedłużonej wizy

nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla danego typu wizy.

3.

Cudzoziemcowi przebywającemu w szpitalu, którego stan zdrowia wyklucza przewiezienie

lub wyjazd do innego państwa, wizę przedłuża się do dnia, w którym stan jego zdrowia

pozwoli na opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Organ właściwy do przedłużenia wizy może powołać biegłego lekarza w celu wydania opinii

w sprawie, o której mowa w ust. 3.

5.

Wizę przedłuża się jednokrotnie z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3. Przedłużenia

wizy dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca przez zamieszczenie

naklejki wizowej w dokumencie podróży cudzoziemca.

6.

Przedłużenie lub odmowa przedłużenia wizy następuje w drodze decyzji.

7.

0 przedłużeniu wizy jednolitej pobytowej wydanej przez organ innego państwa obszaru

Schengen wojewoda informuje właściwy organ tego państwa.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 7 dni

przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie jednolitej lub co najmniej

14 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie krajowej.

2.

Do wniosku o przedłużenie wizy stosuje się odpowiednio art. 38.

3.

Wojewoda powinien przedłużyć wizę albo odmówić jej przedłużenia przed upływem okresu

pobytu oznaczonego w wizie, jeżeli wniosek o jej przedłużenie został złożony w terminie,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi, który złożył wniosek w terminach określonych w ust.

1, wizę krajową na okres postępowania w sprawie przedłużenia wizy i anuluje ją po

wydaniu decyzji ostatecznej w tej sprawie.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia

wizy na wniosek strony.

1.

Wizę krajową unieważnia się, jeżeli

1)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany;

2)

wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić

zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i

porządku publicznego lub naruszać interes Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca upływa wcześniej niż 3 miesiące przed

upływem okresu ważności posiadanej przez niego wizy;

4)

cudzoziemiec w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek zawierający lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe

dane osobowe lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument, lub takiego dokumentu jako autentycznego używał.

2.

Wizę krajową można unieważnić, jeżeli cudzoziemiec nie przedstawił wystarczających

dokumentów potwierdzających zamierzony cel i warunki planowanego pobytu.

3.

Do unieważniania wizy jednolitej stosuje się przepisy załącznika V do kodeksu granicznego Schengen oraz decyzji Komitetu Wykonawczego z

dnia 14 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad anulowania, unieważniania lub skracania

okresu ważności wizy jednolitej

(Dz. Urz. WE L 239 z 22.09.2000, str. 154; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 2, str. 131).

4.

Postępowanie w sprawie unieważnienia wizy może być ograniczone do czynności, o których

mowa w art. 24.

5.

Decyzję o unieważnieniu wizy wydaje komendant placówki Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej.

6.

Od decyzji komendanta placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału Straży Granicznej

o unieważnieniu wizy przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Decyzji o unieważnieniu wizy nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

8.

Wydanie decyzji o unieważnieniu wizy odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

9.

Komendant Główny Straży Granicznej informuje o unieważnieniu wizy jednolitej wydanej

przez organ innego państwa obszaru Schengen właściwy organ tego państwa, podając przyczynę

unieważnienia.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie oraz przed upływem okresu ważności wizy, chyba że

posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

2.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub jednostronnego zniesienia obowiązku

wizowego, lub wobec którego stosuje się częściowe lub całkowite zniesienie obowiązku

wizowego, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa

trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych,

oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 4, str. 65, z późn. zm.), jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem terminu przewidzianego w umowie

międzynarodowej, w jednostronnym zniesieniu obowiązku wizowego lub w rozporządzeniu,

chyba że posiada ważny dokument uprawniający do pobytu na tym terytorium.

3.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym

na podstawie umowy międzynarodowej o zniesieniu obowiązku wizowego lub w związku z

jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego jest obowiązany

opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na który wjechał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie wypowiedzenia

umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.

4.

Jeżeli wejście w życie wypowiedzenia umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu

obowiązku wizowego lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiło przed ogłoszeniem

o tym w formie prawem przewidzianej, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od

dnia tego ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji szefów i członków personelu misji dyplomatycznych,

kierowników urzędów konsularnych i członków personelu konsularnego państw obcych oraz

innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, a także status członków ich rodzin,

2)

wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz wydawanych osobom, o których mowa w pkt 1

- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie wiz, z wyłączeniem wiz wydawanych szefom i członkom personelu misji dyplomatycznych,

kierownikom urzędów konsularnych i członkom personelu konsularnego państw obcych oraz

innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych oraz członkom ich rodzin, uwzględniając typy wiz, o których

mowa w art. 26, i cele wydania wizy określone w art. 28;

2)

wzór wizy krajowej, uwzględniając zakres danych, które powinny być w niej zawarte,

określony w art. 25 ust. 1-4;

3)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 41 ust. 1;

4)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy lub jej przedłużenie, uwzględniając w szczególności

dane, o których mowa w art. 12 i art. 38 ust. 1, oraz liczbę fotografii i wymogi dotyczące

fotografii dołączanych do wniosków;

5)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego;

6)

sposób przekazywania przez konsula Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych zawartych

we wniosku o wydanie wizy w celu przeprowadzenia konsultacji, o których mowa w art.

39, lub przekazania informacji, o których mowa w art. 40;

7)

sposób zamieszczania wizy krajowej w dokumencie podróży oraz anulowania wizy krajowej

wydawanej w toku postępowań: o przedłużenie wizy, wydanie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego WE;

8)

sposób odnotowywania przez komendanta placówki Straży Granicznej lub komendanta oddziału

Straży Granicznej wydania decyzji o odmowie wydania wizy lub unieważnieniu wizy w

dokumencie podróży.

2.

Sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego, zamieszczania wizy krajowej w dokumencie

podróży, anulowania wizy krajowej, odnotowywania wydania decyzji o odmowie wydania

wizy lub unieważnieniu wizy powinien zapewniać możliwość kontroli wykonania tych czynności.

3.

Sposób przekazywania przez konsula Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców danych, o

których mowa w ust. 1 pkt 6, powinien zapewniać sprawne przeprowadzenie konsultacji,

przekazywania informacji oraz bezpieczne przekazywanie danych.

4.

W przypadku zmiany wzoru wizy w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można określić

termin ważności wiz wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz termin, do

którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

W zakresie nieuregulowanym przepisami niniejszego rozdziału stosuje się przepisy Wspólnych

Instrukcji Konsularnych.

W postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony obywatelowi

Republiki Tureckiej, w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia działalności

gospodarczej na własny rachunek na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie

w Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględnia się przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między

Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972, str. 4; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.

11, t. 11, str. 43).

1.

Cudzoziemiec poddany kontroli legalności pobytu jest obowiązany okazać dokumenty lub

środki utrzymania, o których mowa w art. 85 ust. 2, jeżeli są wymagane.

2.

Obowiązek okazania środków utrzymania na czas trwania planowanego pobytu oraz na powrót

do państwa pochodzenia lub na tranzyt albo dokumentu potwierdzającego możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemca, który przybył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną do osoby, która posiada status

uchodźcy.

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy

pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa

i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia

wydalenia;

3)

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2.

2.

Decyzji o wydaleniu ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt

1 lub 6, nie wydaje się cudzoziemcowi czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, uprawnionemu do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

3.

Do postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje

się odpowiednio art. 55.

1.

Decyzja o wydaleniu podlega przymusowemu wykonaniu przez doprowadzenie cudzoziemca

do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa, jeżeli

1)

cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia;

2)

cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji o wydaleniu lub w decyzji zawierającej orzeczenie o wydaleniu;

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

została wydana w związku z okolicznością, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 7.

2.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca do granicy wykonuje komendant oddziału Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca od granicy do portu lotniczego albo morskiego

państwa, do którego następuje wydalenie, wykonuje Komendant Główny Straży Granicznej

lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce, w którym

cudzoziemiec przekracza granicę.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje w rejestrze spraw dotyczących wydalenia

z Rzeczypospolitej Polskiej datę opuszczenia przez cudzoziemca tego terytorium lub

informuje o tym niezwłocznie wojewodę, który wydał decyzję o wydaleniu.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 6, 11 i 12, cudzoziemiec może

być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do

7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek.

2.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie wydaje się cudzoziemcowi

1)

małżonkowi obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

2)

przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2;

3)

czasowo oddelegowanemu w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionemu

do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa - ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1 lub 6.

3.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, unieważnienie zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na

czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

5.

Jeżeli decyzja o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy jednolitej wydanej przez organ innego państwa

obszaru Schengen, organ, który wydał decyzję, informuje o unieważnieniu wizy właściwy

organ tego państwa, podając przyczynę unieważnienia.

Do cudzoziemców oraz członków ich rodzin posiadających uprawnienie do wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach prawnych

wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., nie stosuje się przepisów art. 88, 90, 91, 95 i art. 97-99. W zakresie uregulowanym

w tych przepisach stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 216, poz. 1367).

Ostateczna decyzja organu innego państwa członkowskiego, zwanego dalej „wydającym

państwem członkowskim”, o wydaleniu cudzoziemca w związku z

1)

poważnym i aktualnym zagrożeniem dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego

w przypadkach

a)

skazania cudzoziemca przez to państwo za przestępstwo zagrożone karą co najmniej 1

roku pozbawienia wolności lub

b)

uzasadnionego podejrzenia popełnienia lub zamiaru popełnienia przez cudzoziemca poważnego

przestępstwa karnego na terytorium państwa członkowskiego,

2)

naruszeniem przepisów tego państwa dotyczących wjazdu lub pobytu cudzoziemców

- może być wykonana przez organy obowiązane do przymusowego wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli decyzja o wydaleniu cudzoziemca wydana przez organ wydającego państwa członkowskiego

dotyczy cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, Komendant

Główny Straży Granicznej występuje do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca z wnioskiem o ustalenie, czy zachodzą przesłanki do ich cofnięcia.

2.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na

osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, wydanych w związku

z rozpatrzeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 58

ust. 4, art. 68 ust. 2 i art. 69 ust. 3.

Komendant Główny Straży Granicznej przeprowadza konsultacje z właściwym organem

1)

wydającego państwa członkowskiego w celu potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

2)

państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie pobytowe cudzoziemcowi podlegającemu

wydaleniu, w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia tego zezwolenia

- za pomocą wszelkich dostępnych środków współpracy i wymiany informacji, w tym za

pośrednictwem Biura SIRENE, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170 oraz z 2008 r. Nr 195, poz. 1198 i Nr 216, poz. 1367).

1.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

nie wykonuje się, gdy

1)

zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

2)

cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie

na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3)

wobec cudzoziemca toczy się postępowanie o nadanie statusu uchodźcy;

4)

cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy jednolitej

pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15 lub art. 53a ust. 2;

5)

cudzoziemiec posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie

się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, status uchodźcy, ochronę

uzupełniającą lub zgodę na pobyt tolerowany;

6)

cudzoziemiec jest pozbawiony wolności na skutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie

ustaw lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania

kraju;

7)

właściwy organ wydającego państwa członkowskiego

a)

nie przekazał dokumentów niezbędnych do potwierdzenia, że decyzja o wydaleniu jest

w dalszym ciągu wykonalna,

b)

nie potwierdził gotowości zwrotu kosztów wykonania tej decyzji.

2.

Decyzja o wydaleniu cudzoziemca lub członków jego rodziny, posiadających dostęp do

rynku pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w aktach

prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją,

podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r., wydana przez organ innego państwa członkowskiego, może być wykonana tylko wtedy,

gdy jednocześnie zachodzą przesłanki do wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, określone w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

3.

Wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy lub zezwolenia na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego oraz cofnięcie zezwolenia na pracę.

1.

Cudzoziemca, którego dotyczy decyzja organu wydającego państwa członkowskiego podlegająca

wykonaniu przez polskie organy, doprowadza się do granicy albo granicy państwa, do

którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

2.

Jeżeli właściwy organ innego państwa członkowskiego nie cofnął zezwolenia pobytowego

wydanego cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, cudzoziemiec może być doprowadzony

do granicy tego państwa lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

3.

O opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, Komendant Główny Straży Granicznej informuje właściwy organ wydającego

państwa członkowskiego.

1.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa

członkowskiego ponosi cudzoziemiec.

2.

Jeżeli cudzoziemiec nie uiścił należności z tytułu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu

cudzoziemca wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego, Komendant Główny

Straży Granicznej występuje z pisemnym wnioskiem o zwrot tych kosztów do właściwego

organu wydającego państwa członkowskiego.

3.

Do czasu uiszczenia przez cudzoziemca należności z tytułu kosztów wykonania decyzji

organu wydającego państwa członkowskiego o wydaleniu lub ich zwrotu przez wydające

państwo członkowskie koszty te są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Komendanta

Głównego Straży Granicznej.

Koszty wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie,

poniesione przez organy innego państwa członkowskiego, są finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Do wniosku o zwrot kosztów wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego

państwa członkowskiego oraz do zwrotu kosztów wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca

wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy innego państwa członkowskiego,

stosuje się decyzję Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającą kryteria oraz uzgodnienia praktyczne

dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych wynikających ze stosowania dyrektywy

Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu

obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. WE L 60 z 27.02.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 1, t. 5, str. 25).

Do wykonania decyzji o wydaleniu wydanej przez organ wydającego państwa członkowskiego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 94 i art. 95, oraz rozdziałów 8a-10.

Komendant Główny Straży Granicznej pełni funkcję krajowego punktu kontaktowego państwa

członkowskiego w rozumieniu art. 3 ust. 4 decyzji Rady z dnia 23 lutego 2004 r. określającej

kryteria oraz uzgodnienia praktyczne dotyczące rekompensaty dysproporcji finansowych

wynikających ze stosowania dyrektywy Rady 2001/40/WE w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli

państw trzecich, a w szczególności uzgadnia wysokość i sposób zwrotu kosztów wykonania decyzji o

wydaleniu cudzoziemca wydanej przez właściwe organy polskie, poniesionych przez organy

innego państwa członkowskiego, a ponadto

1)

przekazuje dokumenty właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję

o wydaleniu cudzoziemca wydaną przez właściwe organy polskie, w celu potwierdzenia,

że decyzja o wydaleniu jest w dalszym ciągu wykonalna;

2)

przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, które wykonują decyzję o wydaleniu

wydaną przez inne państwo członkowskie, informacje, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia

cudzoziemcowi, którego decyzja dotyczy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, zezwolenia

na pobyt lub zezwolenia na pobyt czasowy.

Zawarte w art. 100k-100u określenie „państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie stosujące

dyrektywę Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji

o wydalaniu obywateli państw trzecich.

W decyzji o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany wydanej na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 2 cudzoziemca zobowiązuje się do zgłaszania się w określonych odstępach czasu

do organu wskazanego w decyzji oraz do zawiadamiania tego organu o każdej zmianie

miejsca pobytu.

1.

W sprawach z zakresu małego ruchu granicznego prowadzi się w systemie informatycznym

1)

rejestr wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego oraz wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleń, o którym mowa w

art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

rejestr przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1

1)

w pkt 1, prowadzi konsul, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej,

każdy w zakresie swojej właściwości;

2)

w pkt 2, prowadzi komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji,

komendant placówki Straży Granicznej, komendant oddziału Straży Granicznej i wojewoda,

każdy w zakresie swojej właściwości.

3.

W rejestrze wniosków o wydanie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego oraz o wydanych, unieważnionych lub cofniętych zezwoleniach, gromadzi

się informacje o

1)

wnioskach i wydanych decyzjach administracyjnych w sprawach wydania lub cofnięcia

zezwolenia;

2)

dacie wydania, numerze, serii oraz terminie upływu ważności zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca;

4)

utraconych, uszkodzonych lub zniszczonych zezwoleniach na przekraczanie granicy w

ramach małego ruchu granicznego.

4.

W rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad gromadzi się informacje o

1)

imieniu (imionach), nazwisku (nazwiskach), dacie urodzenia, obywatelstwie i miejscu

zamieszkania cudzoziemca, który przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać, lub po upływie

okresu pobytu, do którego był uprawniony na podstawie zezwolenia;

2)

grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie

a)

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

decyzjach o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub o

wydaleniu, wydanych w związku z naruszeniem przez cudzoziemca zasad małego ruchu granicznego;

4)

decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego.

Dane cudzoziemca, z wyłączeniem danych obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, przechowywane

w wykazie na podstawie

1)

art. 128 ust. 1 pkt 1 lub 2 z wyłączeniem danych cudzoziemca, który otrzymał decyzję

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

art. 128 ust. 1 pkt 3 lub 6,

3)

art. 77 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

- są przekazywane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na okres

przechowywania ich w wykazie.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 136 ust. 1, można, w drodze decyzji

1)

nakazać przebywanie w określonym miejscu do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

zakazać opuszczania statku powietrznego lub morskiego;

3)

nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie innego statku

powietrznego lub morskiego niż ten, na którym przybył.

Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 136 ust. 1, koszty pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu opuszczenia tego terytorium ponosi

przewoźnik.