Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 stycznia 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie kolejowym

Przepisy ustawy określają

1)

zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową

i jej utrzymania;

2)

zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych;

3)

warunki techniczne eksploatacji pojazdów kolejowych;

3a

warunki zapewnienia interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości

i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 9, który wchodzi

w życie z dniem 30 kwietnia 2004 r.

1.

Zarządcy posiadający świadectwa bezpieczeństwa są obowiązani wystąpić, w terminie

18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, do Prezesa UTK z wnioskiem o wydanie autoryzacji

bezpieczeństwa, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 zmienianej ustawy w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 2 tej ustawy.

2.

Prezes UTK wydaje lub odmawia wydania autoryzacji bezpieczeństwa w terminie 4 miesięcy

od dnia złożenia wniosku.

Przepisy ustawy stosuje się także do

1)

metra, z wyjątkiem rozdziałów 2, 2a, 4a-9 i 12 oraz art. 13 ust. 1; przepisy rozdziału

10 stosuje się odpowiednio;

2

bocznic kolejowych, z wyjątkiem rozdziałów 2a, 4a, 5a-8 i 10;

3)

infrastruktury kolejowej obejmującej linie kolejowe o szerokości torów mniejszej niż

1 435 mm i przewoźników kolejowych korzystających z tej infrastruktury kolejowej,

z wyjątkiem rozdziałów 4a, 6-8, art. 5 ust. 3-6, art. 9, art. 13 ust. 1 oraz art.

59-64.

1.

Przewoźnicy kolejowi posiadający świadectwa bezpieczeństwa są obowiązani wystąpić,

w terminie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, do Prezesa UTK z wnioskiem

o wydanie certyfikatu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienianej

ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 3 tej ustawy.

2.

Prezes UTK wydaje lub odmawia wydania certyfikatu bezpieczeństwa w terminie 4 miesięcy

od dnia złożenia wniosku.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

linii tramwajowych;

2)

kolejowego transportu wewnątrzzakładowego;

3

transportu linowego i linowo-terenowego, z wyjątkiem art. 10 ust. 4.

1.

Do czasu wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art. 18e i art. 19 ust. 4

zmienianej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, Prezes UTK wydaje przedsiębiorcy,

który wystąpił z wnioskiem o wydanie świadectwa bezpieczeństwa, autoryzacji bezpieczeństwa

albo certyfikatu bezpieczeństwa, świadectwo bezpieczeństwa na podstawie przepisów

dotychczasowych.

2.

Świadectwa bezpieczeństwa wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

zarządcom i przewoźnikom kolejowym, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3 zmienianej

ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz użytkownikom bocznic kolejowych

zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane;

2)

zarządcom i przewoźnikom kolejowym, którzy są obowiązani wystąpić o wydanie odpowiednio

autoryzacji bezpieczeństwa albo certyfikatu bezpieczeństwa, zachowują ważność do dnia

wydania tych dokumentów, jednak nie dłużej niż przez okres 22 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

infrastruktura kolejowa - linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz

z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania,

obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku

zarządcy infrastruktury;

2)

linia kolejowa - tory kolejowe wraz z zajętymi pod nie gruntami oraz przyległy pas

gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego,

wraz z zajętymi pod nie gruntami;

2a

linia kolejowa o znaczeniu państwowym - linię kolejową, której utrzymanie i eksploatacja

uzasadniona jest ważnymi względami gospodarczymi, społecznymi, ekologicznymi lub obronnymi;

2b

linia kolejowa o znaczeniu obronnym - linię kolejową, o znaczeniu państwowym, której

utrzymanie i eksploatację uzasadniają względy obronności państwa, w tym potrzeby Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wojsk sojuszniczych w czasie podwyższenia gotowości

obronnej państwa i w czasie wojny, planowaną do objęcia osłoną techniczną;

2c

linia kolejowa o znaczeniu wyłącznie obronnym - linię kolejową, o znaczeniu państwowym,

dla której jedynym kryterium zaliczenia do linii o znaczeniu państwowym są względy

obronności państwa, w tym potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i wojsk

sojuszniczych we wszystkich stanach gotowości obronnej państwa i w czasie wojny;

3)

przyległy pas gruntu - grunty wzdłuż linii kolejowych, usytuowane po obu ich stronach,

przeznaczone do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego;

3a

pas gruntu pod linię kolejową - powierzchnię gruntu wykorzystywaną do budowy lub przebudowy

linii kolejowej określoną w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej;

4)

sieć kolejowa - układ połączonych ze sobą linii kolejowych będących własnością zarządcy

infrastruktury lub zarządzanych przez zarządcę infrastruktury;

5)

odcinek linii kolejowej - część linii kolejowej zawartą między stacjami węzłowymi

albo między punktem początkowym lub końcowym linii kolejowej i najbliższą stacją węzłową;

6)

pojazd kolejowy - pojazd dostosowany do poruszania się na własnych kołach po torach

kolejowych;

6a

pojazd trakcyjny - pojazd kolejowy z napędem własnym;

7)

zarządca infrastruktury - podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu

infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie; funkcje zarządcy infrastruktury

kolejowej lub jej części mogą wykonywać różne podmioty;

8)

obszar kolejowy - określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są

linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania,

eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób

i rzeczy;

9)

przewoźnik kolejowy - przedsiębiorcę, który na podstawie licencji wykonuje przewozy

kolejowe lub zapewnia pojazdy trakcyjne;

10

bocznica kolejowa - infrastrukturę kolejową przeznaczoną do wykonywania załadunku

i wyładunku wagonów oraz ich przemieszczania i włączania do ruchu po sieci kolejowej;

11)

trasa pociągu - określenie, w rozkładzie jazdy, położenia pociągu w funkcji czasu

jazdy, służące do oceny wykorzystania zdolności przepustowej linii kolejowej;

12)

zdolność przepustowa - możliwość eksploatacyjno-ruchową linii kolejowej lub jej części

do wykonania na niej przejazdów pociągów w określonym czasie;

13)

typ pojazdów kolejowych - pojazdy kolejowe o takich samych rozwiązaniach konstrukcyjnych;

14)

typ budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego - budowle i

urządzenia lub systemy o takich samych parametrach technicznych i eksploatacyjnych;

15)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu kolejowego - dokument uprawniający

do użytkowania danego typu pojazdu kolejowego w przewozach kolejowych;

16)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu budowli albo typu urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego - dokument uprawniający do użytkowania danego typu

budowli albo typu urządzeń do prowadzenia ruchu kolejowego;

17)

świadectwo sprawności technicznej pojazdu kolejowego - dokument potwierdzający, że

pojazd kolejowy jest sprawny technicznie;

18

świadectwo bezpieczeństwa - dokument potwierdzający zdolność bezpiecznego prowadzenia

ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, wydawany podmiotom zwolnionym

z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa i autoryzacji bezpieczeństwa;

18a

certyfikat bezpieczeństwa - dokument potwierdzający ustanowienie przez przewoźnika

kolejowego systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego

wymagań bezpieczeństwa zawartych w technicznych specyfikacjach interoperacyjności

i innych przepisach prawa wspólnotowego i prawa krajowego;

18b

autoryzacja bezpieczeństwa - dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury

systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych

do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej;

19

umowa o świadczenie usług publicznych - umowę, zawartą między właściwym organem administracji

publicznej a przewoźnikiem kolejowym, określoną w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1191/69/EWG z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania

państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej

w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej, zmienionego rozporządzeniami nr 3572/90/EWG i nr 1893/91/EWG oraz aktami przystąpienia Danii, Irlandii, Zjednoczonego Królestwa

Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Grecji, Hiszpanii i Portugalii (Dz. Urz. WE

L 156 z 28.06.1969, z późn. zm.);

20)

regionalne przewozy pasażerskie - przewozy pasażerskie w granicach jednego województwa

lub realizujące połączenia z sąsiednim województwem;

21)

(uchylony);

22)

przewóz technologiczny - przejazd wykonywany na potrzeby zarządcy infrastruktury w

celu jej budowy, naprawy, utrzymania, nadzoru bądź usuwania awarii;

23)

rozkład jazdy pociągów - plan, według którego mają się odbywać przejazdy pociągów

na danej sieci kolejowej lub jej części w czasie, w którym on obowiązuje;

24)

umowa ramowa - umowę zawartą pomiędzy przewoźnikiem kolejowym i zarządcą infrastruktury

w sprawie rezerwacji zdolności przepustowej linii kolejowych obejmującą okres dłuższy

niż rok, bez określenia szczegółowych tras pociągów;

25)

transport wewnątrzzakładowy - transport wykonywany w ramach procesu produkcji przedsiębiorstwa

bez udziału przewoźnika kolejowego oraz bez należących do niego pojazdów kolejowych,

w tym na obszarze górniczym - kopalń odkrywkowych oraz zwałowisk odpadów;

26

system kolei - wyróżniona cechami funkcjonalnymi i technicznymi sieć kolejowa i pojazdy

kolejowe przeznaczone do ruchu po tej sieci;

27

transeuropejski system kolei dużych prędkości - sieć kolejowa określona w Decyzji nr 1692/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie

wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej

(Dz. Urz. WE L 228 z 9.09.1996 r.), w skład której wchodzą

a)

linie kolejowe specjalnie wybudowane dla ruchu odbywającego się z prędkością równą

lub większą niż 250 km/h,

b)

linie kolejowe zmodernizowane dla ruchu odbywającego się z prędkością większą niż

200 km/h,

c)

linie kolejowe stanowiące połączenia pomiędzy liniami, o których mowa w lit. a i b,

oraz stacjami kolejowymi w centrach miast,

d)

pojazdy kolejowe przeznaczone do ruchu odbywającego się po liniach, o których mowa

w lit. a-c;

28

transeuropejski system kolei konwencjonalnej - sieć kolejowa określona w Decyzji nr 1692/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie

wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej

(Dz. Urz. WE L 228 z 9.09.1996 r.), w skład której wchodzą

a)

linie kolejowe przeznaczone do ruchu pociągów poruszających się z prędkością nie większą

niż 200 km/h, do przewozu osób lub rzeczy,

b)

budowle, budynki i urządzenia przeznaczone do obsługi przewozu osób lub rzeczy, w

tym terminale transportu kombinowanego przeznaczone do obsługi przewozu rzeczy,

c)

linie kolejowe stanowiące połączenia pomiędzy liniami, o których mowa w lit. a, oraz

infrastrukturą kolejową, o której mowa w lit. b,

d)

pojazdy kolejowe przeznaczone do ruchu na liniach, o których mowa w lit. a i c, obejmujące

elektryczne i spalinowe pociągi zespolone, elektryczne i spalinowe pojazdy trakcyjne,

wagony pasażerskie i wagony towarowe, w tym wagony przeznaczone do przewozu samochodów

ciężarowych;

29

interoperacyjność kolei - zdolność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości

i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej do bezpiecznego i niezakłóconego

ruchu pociągów na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej, polegająca na spełnieniu

zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności kolei;

30

składnik interoperacyjności - podstawowe składniki, grupy składników, podzespoły lub

zespoły, które są włączone lub które mają być włączone do podsystemu, od którego pośrednio

lub bezpośrednio zależy interoperacyjność kolei; składnikiem interoperacyjności jest

również oprogramowanie;

31

podsystem - grupa składników interoperacyjności wyróżniona pod względem strukturalnym

lub funkcjonalnym;

32

zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności kolei - wymagania określone w dyrektywach

w sprawie interoperacyjności kolei, dotyczące składników interoperacyjności, podsystemów

i ich powiązań, które powinny być spełnione w transeuropejskim systemie kolei dużych

prędkości i w transeuropejskim systemie kolei konwencjonalnej - dla zapewnienia interoperacyjności

kolei;

33

techniczne specyfikacje interoperacyjności - szczegółowe wymagania techniczne i funkcjonalne,

procedury i metody oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei, warunki eksploatacji i utrzymania dotyczące składników interoperacyjności i

podsystemów transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego

systemu kolei konwencjonalnej, określane i ogłaszane przez Komisję Europejską;

34

certyfikat zgodności podsystemu - dokument wydany przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą

potwierdzający, że podsystem jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei;

35

deklaracja weryfikacji zgodności podsystemu - oświadczenie producenta lub jego upoważnionego

przedstawiciela, importera, inwestora, zarządcy infrastruktury albo przewoźnika kolejowego

stwierdzające na jego wyłączną odpowiedzialność, że podsystem jest zgodny z zasadniczymi

wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei;

36

oddanie do eksploatacji - przekazanie podsystemu lub składnika interoperacyjności

po raz pierwszy do użytkowania w transeuropejskim systemie kolei dużych prędkości

lub w transeuropejskim systemie kolei konwencjonalnej odpowiednio przewoźnikowi kolejowemu

albo zarządcy infrastruktury przez inwestora, importera, producenta lub jego upoważnionego

przedstawiciela, a w przypadku gdy zarządca infrastruktury lub przewoźnik kolejowy

pełni jednocześnie funkcję inwestora, producenta lub importera - rozpoczęcie użytkowania

podsystemu lub składnika interoperacyjności;

37

środki publiczne - środki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm.

38

Agencja - Europejską Agencję Kolejową ustanowioną rozporządzeniem nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.

ustanawiającym Europejską Agencję Kolejową

(Dz. Urz. UE L 164 z 29.04.2004; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 214);

39

system zarządzania bezpieczeństwem - organizację i działanie przyjęte przez zarządcę

infrastruktury i przewoźnika kolejowego dla zapewnienia bezpieczeństwa;

40

wspólne wskaźniki bezpieczeństwa (CSI) - informacje statystyczne odnoszące się do

wypadków i incydentów kolejowych, skutków wypadków, bezpieczeństwa technicznego infrastruktury

kolejowej i zarządzania bezpieczeństwem;

41

wspólne metody oceny bezpieczeństwa (CSM) - metody oceny bezpieczeństwa ustalone w

celu opisania sposobu oceny poziomu bezpieczeństwa, spełniania wymagań bezpieczeństwa

oraz zgodności z innymi wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa;

42

wspólne wymagania bezpieczeństwa (CST) - minimalne poziomy bezpieczeństwa, które powinny

być osiągnięte przez różne części systemu kolejowego (transeuropejskiego systemu kolei

dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej) i przez system

jako całość, wyrażone w kryteriach akceptacji ryzyka;

43

modernizacja - wszelkie prace modyfikacyjne wykonywane w podsystemie lub w jego części,

poprawiające całkowite osiągi podsystemu;

44

odnowienie - wszelkie większe prace wymienne w podsystemie lub w części podsystemu,

które nie zmieniają całkowitych osiągów podsystemu;

45

wypadek - niezamierzone nagłe zdarzenie lub ciąg takich zdarzeń z udziałem pojazdu

kolejowego, powodujące negatywne konsekwencje dla zdrowia ludzkiego, mienia lub środowiska;

do wypadków zalicza się w szczególności

a)

kolizje,

b)

wykolejenia,

c)

zdarzenia na przejazdach,

d)

zdarzenia z udziałem osób spowodowane przez pojazd kolejowy będący w ruchu,

e)

pożar pojazdu kolejowego;

46

poważny wypadek - wypadek spowodowany kolizją, wykolejeniem pociągu lub innym podobnym

zdarzeniem

a)

z przynajmniej jedną ofiarą śmiertelną lub przynajmniej pięcioma ciężko rannymi lub

b)

powodujący znaczne zniszczenie pojazdu kolejowego, infrastruktury kolejowej lub środowiska,

które mogą zostać natychmiast oszacowane przez komisję badającą wypadek na co najmniej

2 miliony euro,

mający oczywisty wpływ na regulacje bezpieczeństwa kolei lub na zarządzanie bezpieczeństwem;

47

incydent - każde zdarzenie inne niż wypadek lub poważny wypadek, związane z ruchem

pociągów i mające wpływ na jego bezpieczeństwo;

48

postępowanie - proces mający na celu zapobieganie wypadkom i incydentom obejmujący

zbieranie i analizę informacji, wyciąganie wniosków dotyczących przyczyn wypadków

i incydentów oraz w uzasadnionych przypadkach opracowanie zaleceń dotyczących bezpieczeństwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

4 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może przekazać w latach 2006 i 2007 część środków

przeznaczonych na budowę, przebudowę, remonty, utrzymanie, ochronę i zarządzanie infrastrukturą

transportu lądowego, o których mowa w art. 5 i 11 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu

lądowego

(Dz. U. Nr 267, poz. 2251), na dofinansowanie kolejowych przewozów osób wykonywanych w połączeniach międzywojewódzkich

pociągami krajowymi, w których nie obowiązuje rezerwacja miejsc, oraz w połączeniach

międzynarodowych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie przewozów świadczonych

jako usługi publiczne.

3.

Wysokość dofinansowania, o którym mowa w ust. 1, określa się w umowie o świadczenie

usług publicznych, o której mowa w art. 40a ust. 3 lub 4 ustawy, o której mowa w art.

1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 13 ust. 8 zmienianej ustawy, w zakresie

a)

trybu wykonywania kontroli przez Prezesa UTK w ramach wykonywanego nadzoru zachowują

moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13

ust. 8 zmienianej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

b)

zasad powiadamiania o katastrofach i wypadkach kolejowych oraz trybie pracy komisji

powypadkowych zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 28n zmienianej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

2)

art. 16 ust. 4 i art. 19 ust. 4 zmienianej ustawy zachowują moc do czasu wejścia w

życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 16 ust. 4 i art.

19 ust. 4 zmienianej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zarządzanie infrastrukturą kolejową polega na

1)

budowie i utrzymaniu infrastruktury kolejowej;

2)

prowadzeniu ruchu pociągów na liniach kolejowych;

3)

utrzymywaniu infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie

ruchu kolejowego;

4)

udostępnianiu tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych i świadczeniu

usług z tym związanych;

5)

zarządzaniu nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej.

2.

Zarządca infrastruktury, zwany dalej „zarządcą”, zarządza infrastrukturą kolejową

oraz zapewnia jej rozwój i modernizację.

3.

Zarządca nie jest uprawniony do wykonywania przewozów kolejowych, z wyjątkiem wykonywania

przewozów technologicznych dla własnych potrzeb, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, po uzyskaniu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, może, w drodze decyzji, zezwolić zarządcy na

1)

wykonywanie przewozu osób pod warunkiem prowadzenia odrębnej rachunkowości w zakresie

zarządzania infrastrukturą kolejową oraz wykonywania przewozów kolejowych;

2)

wykonywanie przewozu osób i rzeczy na wyodrębnionej organizacyjnie linii kolejowej

bez wymagania prowadzenia odrębnej rachunkowości, o której mowa w pkt 1, pod warunkiem

nieudostępniania tej linii przewoźnikom kolejowym.

5.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub bezpieczeństwa przewozu osób

i rzeczy zarządca obowiązany jest podjąć działania likwidujące to zagrożenie, włącznie

ze wstrzymaniem lub ograniczeniem ruchu kolejowego na całości lub części linii kolejowej.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania Ministra Obrony

Narodowej z zarządcami i przewoźnikami kolejowymi w zakresie dostosowania infrastruktury

kolejowej do wymogów obronności państwa, uwzględniając wymagania związane z obronnością

państwa.

Do zadań z zakresu zarządzania infrastrukturą kolejową o znaczeniu obronnym, przepisów

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. Nr 169, poz. 1420) nie stosuje się.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 35 ustawy wymienionej w

art. 1 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnienia w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Linie kolejowe dzielą się na

1)

linie o znaczeniu państwowym;

2)

linie pozostałe.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz linii kolejowych, które ze

względów gospodarczych, społecznych, obronnych lub ekologicznych mają znaczenie państwowe,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze zarządzenia, wykaz linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie obronnym.

4.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 3, nie podlega ogłoszeniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

9 w zakresie dotyczącym art. 29a ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2007 r.

1.

Połączenie linii kolejowych zarządzanych przez różnych zarządców następuje na podstawie

zawartej między nimi umowy.

2.

Połączenie linii kolejowych nie może naruszać zasad bezpieczeństwa ruchu kolejowego

oraz bezpiecznego przewozu osób i rzeczy.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może nałożyć na zarządców, w drodze decyzji,

obowiązek połączenia linii kolejowych, jeżeli wymagają tego względy obronne lub inne

ważne względy państwa, pod warunkiem zapewnienia niezbędnych środków finansowych na

budowę, eksploatację i utrzymanie tego połączenia.

Grunty zajęte pod infrastrukturę kolejową są zwolnione od opłat z tytułu użytkowania

wieczystego.

1.

Likwidacji linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej dokonuje zarządca na warunkach

określonych w ust. 2-6.

2.

Zarządca, który po przyznaniu tras pociągów, w trybie określonym w art. 29, stwierdzi,

że wpływy za udostępnianie infrastruktury kolejowej nie pokrywają kosztów udostępniania

infrastruktury kolejowej na tych trasach

1)

powiadamia zainteresowanych przewoźników kolejowych o zamiarze likwidacji linii kolejowej

lub odcinka linii kolejowej w następnym rozkładzie jazdy pociągów, jeżeli rezultaty

analizy wniosków o przyznanie tras pociągów, które zostaną zgłoszone, potwierdzą deficytowość

tej linii kolejowej lub tego odcinka linii kolejowej;

2)

informuje właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego, na obszarze których

zlokalizowana jest linia kolejowa lub odcinek linii kolejowej o zamiarze ich likwidacji;

3)

występuje z wnioskiem do ministra właściwego do spraw transportu o wyrażenie zgody

na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej; w przypadku linii kolejowej

o znaczeniu państwowym ze względów obronnych zgoda powinna być wyrażona w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej.

3.

Postępowanie likwidacyjne może być wstrzymane, jeżeli właściwy miejscowo organ samorządu

terytorialnego lub wskazany przez niego przedsiębiorca

1)

zapewni środki finansowe na pokrycie kosztów niepokrytych przychodami z udostępniania

przewoźnikom kolejowym linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej;

2)

zawrze umowę o nieodpłatne przejęcie linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej w

zarządzanie w celu jej dalszej eksploatacji;

3)

przystąpi do spółki przewozów regionalnych, która przejmie, w celu dalszej eksploatacji,

przewidzianą do likwidacji linię kolejową lub odcinek linii kolejowej, jako wkład

niepieniężny.

4.

W przypadku gdy nie została wstrzymana likwidacja linii kolejowej lub odcinka linii

kolejowej w trybie, o którym mowa w ust. 3, zgodę na likwidację linii kolejowej lub

odcinka linii kolejowej wydaje w terminie 3 miesięcy od dnia skierowania wniosku,

o którym mowa w ust. 2 pkt 3

1)

dla linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych o znaczeniu państwowym - Rada Ministrów,

w drodze rozporządzenia, biorąc pod uwagę względy gospodarcze, społeczne, obronne

lub ekologiczne;

2)

dla pozostałych linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych - minister właściwy

do spraw transportu, w drodze decyzji.

5.

Jeżeli przychody ze sprzedaży gruntów i środków trwałych należących do likwidowanych

linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych, o których mowa w art. 6 ust. 1, będą

mniejsze od kosztów likwidacji, różnicę pokrywa budżet państwa.

6.

Wysokość środków budżetowych na likwidację linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych,

o których mowa w ust. 5, w danym roku określa ustawa budżetowa.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do linii kolejowych, których budowa i przebudowa

realizowana jest w ramach Narodowego Planu Rozwoju.

1.

Decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, na wniosek ministra właściwego do

spraw transportu, wydaje wojewoda.

2.

Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej powinien zawierać

1)

mapę w skali 1:5000, przedstawiającą istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg

linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych;

2)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz, w przypadku

braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

3.

O wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej

wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczenia w urzędach gmin właściwych ze względu na

przebieg linii kolejowej oraz w prasie lokalnej. Wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników

wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje, zawiadamia się

na piśmie.

1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej powinna zawierać w szczególności

1)

linie rozgraniczające teren;

2)

warunki techniczne realizacji inwestycji;

3)

warunki wynikające z przepisów dotyczących ochrony środowiska i ochrony zabytków;

4)

wymagania dotyczące ochrony obiektów infrastrukturalnych służących wykonywaniu przez

jednostki samorządu terytorialnego zadań własnych, w tym zadań w zakresie gospodarki

komunalnej;

5)

wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

2.

Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz

zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczenia w urzędach gmin właściwych

ze względu na przebieg linii kolejowej oraz w prasie lokalnej. Właścicieli i użytkowników

wieczystych nieruchomości, na których będą zlokalizowane inwestycje, zawiadamia się

na piśmie.

3.

W zawiadomieniu o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zamieszcza

się informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Odwołanie strony od decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej rozpatruje się

w terminie 14 dni, a skargę do sądu administracyjnego - w terminie 60 dni.

1.

Do decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm..

2.

Wojewoda wydaje pozwolenie na budowę linii kolejowej na zasadach i w trybie przepisów

Prawa budowlanego oraz doręcza je wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jego wydaniu w drodze

obwieszczenia w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej oraz

w prasie lokalnej.

1.

Minister właściwy do spraw transportu nabywa, w drodze umowy, na rzecz Skarbu Państwa

nieruchomości przeznaczone na pas gruntu pod linię kolejową, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może nabywać, w drodze umowy, na rzecz Skarbu

Państwa nieruchomości poza pasem gruntu pod linię kolejową w celu dokonania ich zamiany

na nieruchomości położone w pasie gruntu pod linię kolejową.

1.

Nieruchomości przeznaczone na pasy gruntu pod linię kolejową, stanowiące własność

jednostek samorządu terytorialnego, stają się, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa

z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dotycząca tych nieruchomości

stała się ostateczna.

2.

Za nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje

odszkodowanie ustalone według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

3.

Wojewoda, w drodze decyzji, stwierdza nabycie nieruchomości przez Skarb Państwa oraz

ustala wysokość odszkodowania.

4.

Organem odwoławczym od decyzji wojewody jest minister właściwy do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych

na pasy gruntu pod linię kolejową następuje na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu, po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art.

9f ust. 1, wyznaczonego przez wojewodę na piśmie właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu.

Termin ten nie może być krótszy niż 60 dni od dnia otrzymania przez właściciela lub

użytkownika wieczystego nieruchomości pisemnej oferty ministra właściwego do spraw

transportu dotyczącej zawarcia umowy.

2.

W przypadku gdy nieruchomości przeznaczone na pasy gruntu pod linię kolejową mają

nieuregulowany stan prawny w rozumieniu art. 113 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm., wszczęcie postępowania następuje na wniosek ministra właściwego do spraw transportu,

bez konieczności zachowania warunków określonych w ust. 1.

Organem właściwym w sprawach objętych przepisami wywłaszczeniowymi ustawy jest wojewoda.

1.

Wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość powinna odpowiadać jej wartości

rynkowej, ustalonej według stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji

linii kolejowej.

2.

Wysokość odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty,

według zasad obowiązujących w razie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

3.

Wysokość odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości jest wypłacana ze środków budżetu

państwa, których dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.

1.

Do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej

nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z tym że określone

w tych przepisach należności oraz jednorazowe odszkodowania w razie dokonania przedwczesnego

wyrębu drzewostanu w odniesieniu do gruntów leśnych i zadrzewionych przeznacza się

na Fundusz Leśny w Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych - z tytułu wyłączenia gruntów

Skarbu Państwa, zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne „Lasy Państwowe”.

2.

Należności oraz jednorazowe odszkodowania, w wysokości ustalonej przez organy właściwe

w sprawach ochrony gruntów leśnych, minister właściwy do spraw transportu przekazuje

na rachunek bankowy Funduszu, o którym mowa w ust. 1, po nabyciu przez ministra gruntów

w danym obrębie ewidencji gruntów, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1.

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach

1)

regulacji transportu kolejowego,

2)

licencjonowania transportu kolejowego,

3)

nadzoru technicznego nad eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowych oraz pojazdów

kolejowych,

4)

bezpieczeństwa ruchu kolejowego

- jest Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, zwany dalej „Prezesem UTK”.

2.

Właściwość Prezesa UTK w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego, o której

mowa w ust. 1, nie dotyczy metra.

3

Prezes UTK jest organem wyspecjalizowanym w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, z późn. zm., wykonującym kontrolę wyrobów przeznaczonych do stosowania w infrastrukturze kolejowej,

na bocznicach kolejowych, kolejach wąskotorowych oraz w metrze, związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu, a także wykonywaniem przewozów osób i towarów oraz eksploatacją

pojazdów szynowych.

4

Prezes UTK jest organem wyspecjalizowanym także w zakresie kontroli zgodności z zasadniczymi

wymaganiami wprowadzonych do obrotu kolei linowych do przewozu osób.

1

Prezes UTK jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób należących do

państwowego zasobu kadrowego, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa UTK,

2.

Nadzór nad Prezesem UTK sprawuje minister właściwy do spraw transportu.

3

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Prezesa UTK, powołuje dwóch wiceprezesów

Urzędu Transportu Kolejowego, spośród osób należących do państwowego zasobu kadrowego.

Minister właściwy do spraw transportu odwołuje wiceprezesów Urzędu Transportu Kolejowego,

na wniosek Prezesa UTK.

1.

Prezes UTK wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Transportu Kolejowego.

2.

W skład Urzędu Transportu Kolejowego wchodzą oddziały terenowe.

3.

Minister właściwy do spraw transportu nadaje, w drodze zarządzenia, statut określający

organizację Urzędu Transportu Kolejowego oraz wyznacza siedziby oddziałów terenowych.

4.

Szczegółową organizację oraz podział zadań w Urzędzie Transportu Kolejowego określa

Prezes UTK w regulaminie organizacyjnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7, który

wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.

1.

Do zadań Prezesa UTK, w zakresie regulacji transportu kolejowego, należy

1)

zatwierdzanie i koordynowanie opłat za korzystanie z przyznanych tras pociągów infrastruktury

kolejowej pod względem zgodności z zasadami ustalania tych opłat;

2)

nadzór nad zapewnieniem równości dostępu przewoźników kolejowych do infrastruktury

kolejowej;

3)

nadzór nad równoprawnym traktowaniem przez zarządców wszystkich przewoźników kolejowych,

w szczególności w zakresie rozpatrywania wniosków o udostępnienie tras pociągów i

naliczania opłat;

4)

nadzór nad poprawnością ustalania przez zarządcę opłat podstawowych za korzystanie

z infrastruktury kolejowej oraz opłat dodatkowych za świadczenie usług dodatkowych;

5)

rozpatrywanie skarg przewoźników kolejowych dotyczących

a)

regulaminu, o którym mowa w art. 32,

b)

przydzielania tras pociągów i opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej;

6)

zbieranie i analizowanie informacji dotyczących rynku przewozów kolejowych;

7)

współdziałanie z właściwymi organami w zakresie

a)

przeciwdziałania stosowaniu praktyk monopolistycznych przez zarządców i przewoźników

kolejowych,

b)

koordynowania funkcjonowania rynku transportu kolejowego;

8)

nakładanie kar pieniężnych na zasadach określonych w ustawie.

2.

Do zadań Prezesa UTK, w zakresie nadzoru technicznego nad eksploatacją linii kolejowych

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, należy

1

wydawanie, przedłużanie, zmiana i cofanie autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów

bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa, o których mowa w art. 18, oraz prowadzenie

rejestrów tych dokumentów;

1a

kontrola spełniania warunków i wymagań zawartych w autoryzacjach bezpieczeństwa, certyfikatach

bezpieczeństwa i świadectwach bezpieczeństwa oraz kontrola zgodności działania zarządców

i przewoźników kolejowych z przepisami prawa wspólnotowego i prawa krajowego w zakresie

bezpieczeństwa;

1b

zezwalanie na dopuszczenie do eksploatacji nowego lub znacznie zmodyfikowanego taboru

kolejowego, nieobjętego jeszcze Technicznymi Specyfikacjami Interoperacyjności, zwanymi

dalej „TSI”;

2)

wydawanie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu

kolejowego oraz prowadzenie rejestru tych świadectw;

3)

kontrola spełniania przez zarządców, przewoźników kolejowych oraz użytkowników bocznic

kolejowych obowiązków w zakresie bezpieczeństwa transportu kolejowego, a w szczególności

a)

zasad prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, o których mowa w art. 17 ust. 7,

b)

warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 20,

w tym ważności świadectw sprawności technicznej, o których mowa w art. 24, i dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, o których mowa

w art. 25,

c)

warunków, jakie powinni spełniać zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu na liniach kolejowych oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, o których mowa w art. 22,

d)

zasad uzyskiwania uprawnień i wykonywania obowiązków doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych koleją, o których mowa w art. 27 i 28

4)

nadzór nad zachowaniem zasad bezpieczeństwa w transporcie kolejowym oraz prawidłowym

utrzymaniem i eksploatacją linii kolejowych oraz bocznic kolejowych;

5)

nadzór nad bezpieczeństwem przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

6)

powoływanie komisji i nadawanie uprawnień doradcom do spraw bezpieczeństwa przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

7)

(uchylony);

8

monitorowanie, promowanie, wprowadzanie w życie oraz rozszerzanie zakresu regulacji

bezpieczeństwa, łącznie z systemem krajowych zasad bezpieczeństwa;

9

prowadzenie krajowego rejestru pojazdów kolejowych;

10

analiza raportów w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w art. 17a ust. 4.

3.

Obowiązek uzyskania świadectw, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie dotyczy urządzeń

technicznych podlegających przepisom o dozorze technicznym.

4.

Prezes UTK jest uprawniony do kontroli przestrzegania przepisów i realizacji decyzji

oraz postanowień z zakresu kolejnictwa.

5.

Prezes UTK zatwierdza opracowane przez zarządców, przewoźników kolejowych oraz użytkowników

bocznic kolejowych przepisy wewnętrzne, o których mowa w art. 19.

6.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu kolejnictwa

Prezes UTK wydaje decyzję określającą zakres naruszenia oraz termin usunięcia nieprawidłowości.

7

Prezes UTK przedstawia corocznie, w terminie do końca lipca, ministrowi właściwemu

do spraw transportu ocenę funkcjonowania rynku transportu kolejowego i stanu bezpieczeństwa

ruchu kolejowego.

7a

Prezes UTK, w związku z zadaniami określonymi w ust. 1 pkt 6 i ust. 7, może żądać

od zarządców i przewoźników kolejowych udzielenia informacji dla celów kontroli i

monitorowania rynku transportu kolejowego. Informacje powinny być udzielone bez zbędnej

zwłoki.

7b

Prezes UTK, w terminie 30 dni, zgłasza Agencji każde wydanie, przedłużenie, zmianę

lub cofnięcie autoryzacji bezpieczeństwa i certyfikatów bezpieczeństwa. Zgłoszenie

powinno zawierać nazwę i adres przewoźnika kolejowego lub zarządcy, datę wystawienia,

zakres i ważność autoryzacji bezpieczeństwa lub certyfikatu bezpieczeństwa, a w przypadku

cofnięcia - także jego przyczyny.

8

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wykonywania

kontroli przez Prezesa UTK w ramach wykonywanego nadzoru, mając na uwadze skuteczność

kontroli oraz właściwe wykorzystanie jej wyników.

1.

Prezes UTK nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie nieprawidłowości w określonym terminie

w razie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących obowiązków zarządców, przewoźników

kolejowych oraz użytkowników bocznic kolejowych w zakresie bezpieczeństwa transportu

kolejowego, w szczególności

1)

zasad prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, o których mowa w art. 17 ust. 7;

2)

warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 20,

w tym ważności świadectw sprawności technicznej, o których mowa w art. 24, i dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, o których mowa

w art. 25;

3)

warunków, jakie powinni spełniać zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu na liniach kolejowych oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, o których mowa w art. 22;

4

zasad uzyskiwania uprawnień i wykonywania obowiązków doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych koleją.

2.

Prezes UTK, w drodze decyzji

1)

wstrzymuje ruch kolejowy lub wprowadza jego ograniczenie na linii kolejowej lub jej

odcinku w razie stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub bezpieczeństwa

przewozu osób i rzeczy;

2)

wyłącza z eksploatacji pojazd kolejowy lub ogranicza jego eksploatację, gdy nie spełnia

on wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 20, art. 23 ust. 4

pkt 1 i art. 24 ust. 5.

3.

Decyzje Prezesa UTK, o których mowa w ust. 2, podlegają natychmiastowej wykonalności.

4.

Do postępowania przed Prezesem UTK stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Od decyzji wydanych przez Prezesa UTK rozstrzygających co do istoty w sprawach, o

których mowa w art. 33 ust. 8 oraz art. 66 ust. 1-3, przysługuje odwołanie do Sądu

Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia decyzji.

6.

Do postanowień wydanych przez Prezesa UTK w sprawach, o których mowa w art. 33 ust.

8 oraz art. 66 ust. 1-3, na które służy zażalenie, przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio,

z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

7.

Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji lub zażalenia na postanowienie Prezesa

UTK, o których mowa w ust. 5 i 6, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

Prezes UTK i pisemnie upoważnione przez niego osoby

1)

mają prawo wstępu na obszar kolejowy i na bocznice kolejowe oraz do pomieszczeń związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz do pojazdów kolejowych;

2)

mogą żądać pisemnych i ustnych wyjaśnień, okazywania dokumentów, udzielania informacji

oraz udostępniania wszelkich danych związanych z przedmiotem kontroli;

3

mają prawo, w ramach kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu, wstępu do siedzib,

obiektów i urządzeń przedsiębiorców produkujących, importujących lub wprowadzających

wyroby do obrotu, a także do siedzib, obiektów i urządzeń zarządców, przewoźników

kolejowych oraz użytkowników bocznic, oraz do

a)

wizytowania obiektów handlowych, przemysłowych oraz magazynów,

b)

wizytowania miejsc pracy i innych obiektów, w których wyroby są oddawane do użytku,

c)

organizowania wyrywkowych kontroli na miejscu,

d)

pobierania próbek wyrobów oraz poddawania ich kontrolom i badaniom,

e)

żądania udostępnienia wszystkich niezbędnych informacji.

1.

Czynności wykonywane przez Prezesa UTK, określone w art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2, są odpłatne.

Odpłatne są również czynności związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art.

13 ust. 2 pkt 3, jeżeli polegają one na wykonywaniu specjalistycznych badań i pomiarów.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, z tytułu wydania

1

autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatu bezpieczeństwa, świadectwa bezpieczeństwa

- nie może być wyższa niż równowartość w złotych 5 000 euro, ustalona przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wydania

tych dokumentów;

2)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu

a)

budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego - nie może być wyższa

niż równowartość w złotych 6 000 euro, ustalona na zasadach określonych w pkt 1,

b)

pojazdu kolejowego - nie może być wyższa niż równowartość w złotych 25 000 euro, ustalona

na zasadach określonych w pkt 1.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, czynności, za które pobierane

są opłaty, o których mowa w ust. 1, wysokość tych opłat, uwzględniając ust. 2 oraz

mając na uwadze pracochłonność tych czynności, a także tryb ich pobierania.

1.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani

spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające

1)

bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego;

2)

bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych;

3)

ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska.

1a

Producenci, podmioty zajmujące się utrzymaniem, dostawcy materiałów i części są obowiązani

zapewnić, że pojazdy kolejowe, zespoły, podzespoły i części są zgodne z warunkami

technicznymi i mogą być bezpiecznie eksploatowane przez przewoźników kolejowych i

zarządców.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki

prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, uwzględniając obowiązek opracowania przez

zarządców, przewoźników kolejowych i użytkowników bocznic kolejowych szczegółowych

przepisów wewnętrznych w tym zakresie.

1.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi tworzą systemy zarządzania bezpieczeństwem w celu

zapewnienia, że system kolejowy zdolny spełniać wspólne wymagania bezpieczeństwa (CST)

jest zgodny z wymaganiami krajowych przepisów bezpieczeństwa i z wymaganiami dotyczącymi

bezpieczeństwa ustanowionymi w TSI, przy stosowaniu wspólnych metod oceny bezpieczeństwa

(CSM).

2.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi tworzą systemy zarządzania bezpieczeństwem, tak aby

systemy te

1)

spełniały określone wymagania dostosowane do charakteru, rozmiaru i innych warunków

prowadzonej działalności;

2)

zapewniały nadzór nad ryzykiem związanym z wprowadzeniem przez zarządców i przewoźników

kolejowych nowych rozwiązań technicznych i technologicznych, łącznie z ryzykiem podwykonawców,

dostawców materiałów i usług związanych z utrzymaniem;

3)

uwzględniały ryzyko społeczne oraz ryzyko działalności osób trzecich.

3.

Zarządca tworzy system zarządzania bezpieczeństwem, tak aby uwzględniał on skutki

działania przewoźników kolejowych oraz stwarzał warunki umożliwiające wykonywanie

zadań wszystkim przewoźnikom kolejowym zgodnie z technicznymi specyfikacjami interoperacyjności,

krajowymi przepisami bezpieczeństwa i warunkami określonymi w ich certyfikatach bezpieczeństwa.

System ten powinien zapewniać koordynację działań zarządcy i przewoźników kolejowych

w sytuacjach awaryjnych na danej sieci kolejowej.

4.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi przedstawiają corocznie, w terminie do końca drugiego

kwartału, Prezesowi UTK raporty w sprawie bezpieczeństwa za poprzedni rok kalendarzowy.

5.

Raporty w sprawie bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 4, powinny zawierać

1)

informacje dotyczące spełniania wewnętrznych wymagań bezpieczeństwa oraz realizacji

planów bezpieczeństwa;

2)

przedstawienie realizacji krajowych wskaźników bezpieczeństwa i wspólnych wskaźników

bezpieczeństwa (CSI) w zakresie prowadzonej działalności;

3)

zauważone nieprawidłowości i wnioski związane z eksploatacją kolei;

4)

wyniki wewnętrznych audytów bezpieczeństwa.

6.

Prezes UTK sporządza roczny raport w sprawie bezpieczeństwa zawierający

1)

informacje o

a)

stanie bezpieczeństwa kolei z uwzględnieniem realizacji wspólnych wskaźników bezpieczeństwa

(CSI),

b)

ważnych zmianach w prawodawstwie i uregulowaniach dotyczących bezpieczeństwa kolei,

c)

wydanych certyfikatach bezpieczeństwa i autoryzacjach bezpieczeństwa;

2)

wnioski wynikające z nadzoru nad zarządcami i przewoźnikami kolejowymi.

7.

Roczny raport, o którym mowa w ust. 6, Prezes UTK ogłasza, w drodze obwieszczenia,

w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw transportu oraz przekazuje Agencji

w terminie do dnia 30 września roku następnego po okresie sprawozdawczym.

8.

O każdej zmianie krajowych przepisów bezpieczeństwa minister właściwy do spraw transportu

powiadamia Komisję Europejską, chyba że przyczyny zmiany przepisów będą związane z

wdrożeniem TSI.

9.

Jeżeli po przyjęciu wspólnych wymagań bezpieczeństwa (CST) zamierza się wprowadzić

nowe krajowe przepisy bezpieczeństwa wymagające wyższego poziomu bezpieczeństwa lub

mogące mieć wpływ na działalność przewoźników kolejowych z innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw transportu przeprowadza konsultacje

ze wszystkimi zainteresowanymi stronami i przedkłada do akceptacji Komisji Europejskiej

projekt tych przepisów wraz z uzasadnieniem przyczyn ich wprowadzenia.

10.

Minister właściwy do spraw transportu zawiesi na okres 6 miesięcy wejście w życie

przepisów, o których mowa w ust. 9, w przypadku gdy Komisja Europejska wyrazi wątpliwości

odnośnie zgodności ze wspólnymi metodami oceny bezpieczeństwa (CSM) lub odnośnie do

spełnienia przynajmniej wspólnych wymagań bezpieczeństwa (CST) lub uzna, że projekt

ten tworzy dyskryminacje lub wprowadza ukryte restrykcje w transporcie kolejowym między

państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

11.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, informacje

o wspólnych wskaźnikach bezpieczeństwa (CSI), które powinny być umieszczane przez

Prezesa UTK w rocznym raporcie w sprawie bezpieczeństwa, kierując się potrzebą zwiększenia

poziomu bezpieczeństwa kolei.

1.

Dokumentem uprawniającym

1)

zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową jest autoryzacja bezpieczeństwa;

2)

przewoźnika kolejowego do uzyskania dostępu do infrastruktury kolejowej jest certyfikat

bezpieczeństwa.

2.

Z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni są zarządcy, których linie

kolejowe są funkcjonalnie oddzielone od reszty systemu kolejowego i przeznaczone do

prowadzenia pasażerskich przewozów aglomeracyjnych i regionalnych oraz zarządcy prywatnej

infrastruktury kolejowej, która jest wyłącznie użytkowana przez właścicieli do prowadzenia

własnych przewozów towarowych.

3.

Z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa zwolnieni są przewoźnicy kolejowi

wykonujący wyłącznie przewozy po liniach kolejowych, o których mowa w ust. 2.

4.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz użytkownicy bocznic

kolejowych obowiązani są uzyskać świadectwa bezpieczeństwa.

1.

Prezes UTK wydaje autoryzację bezpieczeństwa dla zarządcy mającego siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Autoryzacja bezpieczeństwa obejmuje

1)

dokument potwierdzający akceptację systemu zarządzania bezpieczeństwem, o którym mowa

w art. 17a;

2)

dokument potwierdzający akceptację wewnętrznych regulacji w celu spełnienia przez

zarządcę określonych wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji

i utrzymania infrastruktury kolejowej, w tym systemu nadzoru ruchu kolejowego i sygnalizacji.

3.

Autoryzacja bezpieczeństwa jest wydawana na okres 5 lat i przedłużana co 5 lat na

wniosek zarządcy.

4.

W przypadku dokonania istotnych zmian w infrastrukturze kolejowej, sygnalizacji, w

zasilaniu energią lub w zasadach eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej

posiadacz autoryzacji bezpieczeństwa bezzwłocznie zawiadamia o tym Prezesa UTK.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4, autoryzacja bezpieczeństwa powinna być aktualizowana

w całości lub w części.

6.

Prezes UTK może

1)

żądać od zarządcy wystąpienia o zmianę autoryzacji bezpieczeństwa - po zmianie przepisów

bezpieczeństwa;

2)

cofnąć autoryzację bezpieczeństwa, podając przyczyny tej decyzji, w przypadku gdy

uzna, że autoryzowany zarządca nie spełnia warunków w zakresie bezpieczeństwa.

1.

Prezes UTK wydaje certyfikat bezpieczeństwa przewoźnikowi kolejowemu, który po raz

pierwszy rozpoczął lub zarejestrował swoją działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Certyfikat bezpieczeństwa określa rodzaj i zakres działalności kolejowej

i składa się z

1)

części akceptującej system zarządzania bezpieczeństwem, o którym mowa w art. 17a;

2)

części sieciowej akceptującej wewnętrzne regulacje w celu spełnienia przez przewoźnika

kolejowego określonych wymagań niezbędnych do bezpiecznego wykonywania przewozów kolejowych

na danej sieci kolejowej; wymagania te dotyczą stosowania TSI i krajowych przepisów

dotyczących bezpieczeństwa, stosowania certyfikacji personelu kolejowego i posiadania

przez przewoźnika kolejowego świadectw dopuszczenia do eksploatacji typów pojazdów

kolejowych.

2.

Certyfikat bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dla danego rodzaju działalności

jest ważny na terytorium Unii Europejskiej.

3.

W przypadku gdy przewoźnik kolejowy zamierza wykonywać dodatkowo inny rodzaj kolejowych

usług transportowych. Prezes UTK wydaje krajowy certyfikat bezpieczeństwa, zgodnie

z ust. 1 pkt 2.

4.

Certyfikat bezpieczeństwa jest wydawany na okres 5 lat i przedłużany co 5 lat na wniosek

przewoźnika kolejowego.

5.

W przypadku dokonania zmian dotyczących rodzaju i zakresu działalności, nowej kategorii

personelu lub nowego typu pojazdów kolejowych przewoźnik kolejowy bezzwłocznie zawiadamia

Prezesa UTK. Istotne zmiany dotyczące rodzaju i zakresu działalności wymagają zmiany

certyfikatu bezpieczeństwa w całości lub w części.

6.

Prezes UTK może dokonać zmiany odpowiedniej części certyfikatu bezpieczeństwa po każdej

zmianie przepisów bezpieczeństwa.

7.

O decyzji cofnięcia dodatkowych krajowych certyfikatów bezpieczeństwa Prezes UTK powiadamia

władzę bezpieczeństwa innego państwa, która wydała certyfikat bezpieczeństwa, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1.

8.

Prezes UTK cofa certyfikat bezpieczeństwa w części lub w całości, w przypadku gdy

przewoźnik kolejowy

1)

przestał spełniać warunki wydania certyfikatu bezpieczeństwa, podając przyczyny tej

decyzji;

2)

nie podjął działalności w okresie 12 miesięcy od uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa.

Prezes UTK podejmuje decyzję w sprawie wniosków o wydanie autoryzacji bezpieczeństwa

i certyfikatów bezpieczeństwa, w części dotyczącej systemów zarządzania bezpieczeństwem,

w terminie 3 miesięcy od daty złożenia wniosków.

1.

Pracownikom przewoźników kolejowych ubiegających się o certyfikat bezpieczeństwa zapewnia

się możliwość uczestniczenia w szkoleniach dla maszynistów i drużyn pociągowych oraz

swobodny i niedyskryminujący dostęp do zaplecza szkoleniowego, jeżeli szkolenie takie

jest warunkiem uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa.

2.

Szkolenie powinno obejmować znajomość tras pociągu i procedur, systemu sterowania

ruchem kolejowym i sygnalizacji oraz sposobu postępowania w sytuacjach awaryjnych.

3.

Pracownikom zarządcy wykonującym istotne zadania dotyczące bezpieczeństwa zapewnia

się możliwość uczestniczenia w szkoleniach oraz niedyskryminujący dostęp do zaplecza

szkoleniowego.

4.

Szkolenia, o których mowa w ust. 1-3, organizują przewoźnicy kolejowi oraz zarządcy,

którzy ponoszą odpowiedzialność za poziom wyszkolenia i kwalifikacji pracowników wykonujących

prace związane z bezpieczeństwem.

5.

Jeżeli przewoźnik kolejowy lub zarządca nie ma warunków do organizowania szkoleń,

o których mowa w ust. 1-3, lub przeprowadzania egzaminów, kieruje odpłatnie pracownika

do innego przewoźnika kolejowego lub zarządcy. Opłata za szkolenie lub egzamin stanowi

dochód podmiotów prowadzących szkolenie lub egzamin.

6.

Opłata za szkolenie i egzamin powinna uwzględniać wyłącznie uzasadnione koszty oraz

niewielki zysk, nieprzekraczający 10% tych kosztów. Opłatę tę ustala się na niedyskryminujących

zasadach.

7.

Przewoźnik kolejowy lub zarządca organizujący szkolenie lub egzamin wydaje zainteresowanym

dokument potwierdzający odbycie szkolenia lub złożenie egzaminu.

8.

Nadzór nad szkoleniami i egzaminem w zakresie zgodności z wymaganiami dotyczącymi

bezpieczeństwa sprawuje Prezes UTK.

9.

Przewoźnicy kolejowi i zarządcy, zatrudniając nowych maszynistów i drużyny pociągowe

oraz innych pracowników wykonujących prace związane z bezpieczeństwem, biorą pod uwagę

odbyte szkolenia, kwalifikacje i doświadczenie kandydatów do pracy zdobyte wcześniej

u innego przewoźnika kolejowego lub zarządcy.

10.

Pracownik przewoźnika kolejowego lub zarządcy ma prawo do uzyskania kopii dokumentów

potwierdzających jego szkolenia, kwalifikacje i doświadczenie.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, podstawowe

wymagania i elementy systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz dokumenty wymagane do

uzyskania sieciowej części certyfikatu bezpieczeństwa, mając na uwadze zarządzanie

bezpieczeństwem na różnych szczeblach struktury organizacyjnej zarządcy lub przewoźnika

kolejowego oraz zapewnienie ciągłego doskonalenia tego systemu.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze ułatwienie dostępu do wykonywania

przewozów kolejowych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w sprawie sposobu uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa, wraz

z listą wymaganych dokumentów;

2)

sposób uzyskiwania dostępu do sieci kolejowej, o którą ubiegają się przewoźnicy kolejowi

w sieciowej części certyfikatu bezpieczeństwa.

1.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa dla zarządcy, jeżeli przedstawi on

1)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych do

prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdów

kolejowych;

2)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

3)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających zasady i wymagania dotyczące bezpiecznego

prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej;

4)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2.

2.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa dla przewoźnika kolejowego, jeżeli przedstawi

on

1)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu eksploatowanych pojazdów kolejowych;

2)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

3)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2;

4)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania

związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów kolejowych.

3.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa użytkownikowi bocznicy kolejowej, jeżeli

przedstawi on

1)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych do

prowadzenia ruchu kolejowego;

2)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania

dotyczące bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej,

oraz zasady i wymagania organizacyjne związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów

kolejowych;

3)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdów kolejowych;

4)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

5)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2;

6)

regulamin pracy bocznicy kolejowej uzgodniony przez zarządcę infrastruktury kolejowej,

z którą bocznica kolejowa jest połączona.

4

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki, tryb

wydawania, przedłużania, zmiany i cofania autoryzacji bezpieczeństwa, certyfikatów

bezpieczeństwa i świadectw bezpieczeństwa, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa

w transporcie kolejowym.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki

techniczne eksploatacji pojazdów kolejowych, tak aby

1)

spełnione były warunki bezpieczeństwa ruchu kolejowego;

2)

mogłyby być one przemieszczane w składach tych samych pociągów;

3)

ich przemieszczanie po liniach kolejowych było technicznie możliwe.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji, na wniosek przewoźnika

kolejowego, zarządcy lub użytkownika bocznicy kolejowej, w uzasadnionych przypadkach,

udzielić zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych

oraz prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, po uzyskaniu opinii Prezesa UTK.

1.

Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem

ruchu kolejowego powinni spełniać warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, i obowiązani

są do posiadania i okazywania właściwemu uprawnionemu organowi dokumentu uprawniającego

do wykonywania tych czynności.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

w transporcie kolejowym, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego,

warunki, jakie powinni spełniać zatrudnieni na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, a także zasady oceny ich zdolności fizycznych i psychicznych, jednostki

uprawnione do oceny zdolności fizycznej i psychicznej oraz tryb orzekania o tej zdolności;

2)

sposób powoływania i tryb pracy komisji egzaminacyjnych stwierdzających kwalifikacje

pracowników, o których mowa w pkt 1, wzory dokumentów potwierdzających te kwalifikacje,

wysokość wynagrodzenia osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych oraz wysokość

opłat związanych ze stwierdzeniem kwalifikacji pracowników, uwzględniając przepis

ust. 3, a także sposób uiszczania tych opłat.

3

Wysokość opłat związanych ze stwierdzeniem kwalifikacji pracowników, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, nie może przekraczać kwoty 84,90 zł, która jest waloryzowana w każdym

roku średniorocznym wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ustalonym

w ustawie budżetowej.

1.

Zarządca, przewoźnik kolejowy i użytkownik bocznicy kolejowej oraz przedsiębiorca

wykonujący przewozy w obrębie bocznicy kolejowej mogą eksploatować wyłącznie typy

budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i typy pojazdów

kolejowych, na które Prezes UTK wydał świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji,

z zastrzeżeniem ust. 2.

1a

Zarządca może przyjąć na sieć kolejową tylko te pojazdy kolejowe, które są oznaczone

alfanumerycznym kodem indentyfikacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2.

1b

Dla pojazdów kolejowych, których właścicielami lub leasingobiorcami są przedsiębiorcy

wykonujący działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes

UTK nadaje alfanumeryczny kod identyfikacyjny na wniosek właściciela lub leasingobiorcy.

2.

Pojazdy kolejowe należące do zagranicznych przewoźników kolejowych dopuszcza się do

eksploatacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały dopuszczone do

eksploatacji w komunikacji międzynarodowej w kraju ich właścicieli oraz spełniają

warunki techniczne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 20.

2a

Na pojazdy kolejowe, na które wydano świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu

pojazdu kolejowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w sieciowej części

certyfikatu bezpieczeństwa, o której mowa w art. 18b ust. 1 pkt 2, które nie są w

pełni objęte TSI, należy uzyskać świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu

kolejowego, jeżeli świadectwo takie jest wymagane.

2b

Prezes UTK wydaje przewoźnikowi kolejowemu z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu kolejowego po przedstawieniu

zestawu dokumentacji technicznej zawierającej

1)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu kolejowego lub zezwolenia wydane

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej wraz z dokumentacją zawierającą przebieg

eksploatacji i utrzymania oraz modernizacji pojazdów kolejowych, w przypadku gdy modernizacja

nastąpiła po uzyskaniu świadectwa lub zezwolenia;

2)

dane techniczne, plany utrzymania, dokumentację techniczno-ruchową i inne charakterystyki

ruchowe;

3)

dowody zgodności charakterystyki technicznej i operacyjnej pojazdów kolejowych z systemem

zasilania w energię, systemem sterowania ruchem kolejowym i sygnalizacji, szerokością

torów, skrajniami budowli, maksymalnym dopuszczalnym naciskiem osi i innymi ograniczeniami

sieci kolejowej;

4)

informacje o odstępstwach od krajowych przepisów bezpieczeństwa, niezbędne do wydania

świadectwa, oraz dowody oparte na ocenie ryzyka potwierdzające, że dopuszczenie pojazdów

kolejowych do eksploatacji nie przekroczy dopuszczalnych zakłóceń w sieci kolejowej.

2c

Prezes UTK w celu stwierdzenia zgodności z ograniczeniami, o których mowa w ust. 2b

pkt 3, może żądać wykonania jazd próbnych, określając ich przedmiot i zakres.

2d

Prezes UTK podejmuje decyzję w sprawie wydania świadectwa dopuszczenia do eksploatacji

typu pojazdu kolejowego w terminie 3 miesięcy od daty złożenia kompletu dokumentów

technicznych oraz protokołów jazd próbnych. Decyzja może zawierać dodatkowe warunki

i ograniczenia.

2e

Dokumenty i informacje przedstawiane Prezesowi UTK przedkładane są w języku polskim.

3.

O uzyskanie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typów budowli i urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego oraz typów pojazdów kolejowych, o których mowa w ust.

1, mogą ubiegać się ich producenci lub wykonawcy oraz podmioty, o których mowa w ust.

1.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

ruchu kolejowego, bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych oraz ochronę środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, tryb wydawania i cofania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu budowli

i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectw dopuszczenia

do eksploatacji typu pojazdu kolejowego, uwzględniając

a)

okres ważności oraz wzory świadectw,

b)

jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań koniecznych do uzyskania

świadectw;

2)

zakres badań koniecznych do uzyskania tych świadectw;

3)

wykaz typów budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz

typów pojazdów kolejowych, o których mowa w ust. 1.

1.

Warunkiem dopuszczenia pojazdu kolejowego do eksploatacji jest świadectwo sprawności

technicznej.

2.

Świadectwa sprawności technicznej wydaje przewoźnik kolejowy, a dla pojazdów kolejowych

wykonujących przewozy w obrębie bocznicy kolejowej może wydawać użytkownik bocznicy

kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Świadectwa sprawności technicznej dla pojazdów kolejowych wykonujących przewozy technologiczne

oraz dla wieloczynnościowych i ciężkich maszyn do robót budowlanych wydaje zarządca.

4.

Ważność świadectwa sprawności technicznej pojazdu kolejowego ustala się na czas określony.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wydawania

oraz okresy ważności świadectw sprawności technicznej, ustalając wzór świadectwa i

warunki, jakie są niezbędne do jego uzyskania.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wykaz dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, umożliwiających

stwierdzenie stanu technicznego pojazdu kolejowego, oraz ich wzory.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

rejestru pojazdów kolejowych oraz sposób oznakowania pojazdów kolejowych, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych.

1

Transeuropejski system kolei dużych prędkości dzieli się na podsystemy o nazwach

1)

strukturalne

a)

infrastruktura,

b)

energia,

c)

sterowanie,

d)

ruch kolejowy,

e)

tabor;

2)

funkcjonalne

a)

utrzymanie,

b)

telematyka.

2.

Transeuropejski system kolei konwencjonalnej dzieli się na podsystemy o nazwach

1)

strukturalne

a)

infrastruktura,

b)

energia,

c)

sterowanie,

d)

ruch kolejowy,

e)

tabor;

2)

funkcjonalne

a)

utrzymanie,

b)

telematyka.

3

Szczegółowy zakres podsystemów, o których mowa w ust. 1 i 2, określają TSI.

1.

W przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej do oceny zgodności podsystemów,

akredytacji, autoryzacji i notyfikacji w tym zakresie oraz kontroli spełniania przez

podsystemy zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności kolei i postępowania

w sprawie podsystemów niezgodnych z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei stosuje się odpowiednio przepisy: art. 5 pkt 4-9, 11-13 i 16, art. 14-18, art.

19 ust. 1 i 2, ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 4-7, art. 21 ust. 3 i 4, art. 23, 26, 38-40,

40b-40f, 40h-40i, 41, 41 b i 41 c oraz art. 42-44 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

o systemie oceny zgodności, z tym że ilekroć w tych przepisach jest mowa o „wprowadzeniu

do obrotu” lub „wycofaniu z obrotu”, rozumie się przez to „oddanie do eksploatacji”

lub „wycofanie z eksploatacji”.

2.

W przypadku gdy niniejsza ustawa nie stanowi inaczej do oceny zgodności składników

interoperacyjności, akredytacji, autoryzacji i notyfikacji w tym zakresie oraz kontroli

spełniania przez składniki interoperacyjności zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności

kolei i postępowania w sprawie składników interoperacyjności niezgodnych z zasadniczymi

wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei stosuje się przepisy: art. 4, art. 5 pkt 1-13 i 16, art. 12, 13a, 14-18, art. 19 ust. 1 i 2, ust. 3 pkt

1 i 2, ust. 4-7, art. 21 ust. 3 i 4, art. 23, 26 oraz art. 37-45 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, z tym że ilekroć w tych przepisach jest mowa o „wprowadzeniu do obrotu” lub „wycofaniu

z obrotu”, rozumie się przez to „oddanie do eksploatacji” lub „wycofanie z eksploatacji”.

1.

Podsystemy i składniki interoperacyjności podlegają ocenie zgodności z zasadniczymi

wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 25t.

2.

Oceny zgodności podsystemu strukturalnego z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei dokonuje się na podstawie odpowiedniej TSI, w zależności od rodzaju podsystemu.

3.

Oceny zgodności składnika interoperacyjności z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi

interoperacyjności kolei dokonuje się na podstawie TSI odpowiadającej podsystemowi,

do którego należy składnik.

4.

Dokonanie oceny zgodności, o której mowa w ust. 1, jest obowiązkowe przed oddaniem

podsystemu lub składnika interoperacyjności do eksploatacji w transeuropejskim systemie

kolei dużych prędkości i w transeuropejskim systemie kolei konwencjonalnej.

5.

Podczas dokonywania oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei podsystemy i składniki interoperacyjności poddaje się

1)

certyfikacji - przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą;

2)

badaniom - przez notyfikowane laboratorium;

3)

sprawdzeniu zgodności z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei

- przez notyfikowaną jednostkę kontrolującą.

6.

Po dokonaniu pozytywnej oceny zgodności podsystemu lub składnika interoperacyjności

z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei, przez notyfikowaną

jednostkę certyfikującą, jednostka ta wydaje odpowiednio certyfikat zgodności podsystemu

lub certyfikat zgodności składnika interoperacyjności producentowi lub jego upoważnionemu

przedstawicielowi, importerowi, inwestorowi, zarządcy infrastruktury albo przewoźnikowi

kolejowemu.

7.

Producent podsystemu albo jego upoważniony przedstawiciel, importer, inwestor, zarządca

infrastruktury lub przewoźnik kolejowy, który poddał podsystem lub składnik interoperacyjności

ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei i

otrzymał odpowiedni certyfikat, wystawia

1)

deklarację weryfikacji zgodności podsystemu - dla podsystemu;

2)

deklarację zgodności składnika interoperacyjności - dla składnika interoperacyjności.

8.

Domniemywa się, że podsystemy lub składniki interoperacyjności, dla których sporządzono

dokumentację potwierdzającą spełnienie zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności

kolei w innych krajach niż Rzeczpospolita Polska, są zgodne z zasadniczymi wymaganiami

dotyczącymi interoperacyjności kolei określonymi w obowiązujących przepisach, jeżeli

ocena zgodności została dokonana na podstawie TSI.

9.

Oznakowanie CE umieszcza się na składniku interoperacyjności, dla którego, po uzyskaniu

certyfikatu zgodności, została wystawiona odpowiednia deklaracja zgodności, tylko

wtedy, gdy obowiązek oznakowania określony jest przez inne przepisy, których wymagania

spełnia składnik interoperacyjności.

10.

Podmioty, o których mowa w ust. 7, są obowiązane przechowywać dokumentację dotyczącą

podsystemów i składników interoperacyjności oraz przebiegu i wyników dokonanej oceny

zgodności.

1

W przypadku gdy TSI nie zostały ogłoszone przez Komisję Europejską lub w przypadkach

określonych w art. 25f, Prezes UTK ustala listę właściwych krajowych specyfikacji

technicznych i dokumentów normalizacyjnych, których zastosowanie umożliwi spełnienie

zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności kolei.

2.

Listę, o której mowa w ust. 1, ogłasza się, w drodze obwieszczenia, w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw transportu.

3

Prezes UTK przekazuje listę, o której mowa w ust. 1, Komisji Europejskiej i właściwym

organom państw członkowskich Unii Europejskiej za każdym razem, gdy jest zmieniana.

1.

Podsystem strukturalny może być oddany do eksploatacji w transeuropejskim systemie

kolei konwencjonalnej i transeuropejskim systemie kolei dużych prędkości na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

jest zbudowany i zainstalowany w taki sposób, że spełnia zasadnicze wymagania dotyczące

interoperacyjności kolei oraz jest zapewniona jego zgodność z istniejącym systemem

kolei, w skład którego wchodzi;

2)

składniki interoperacyjności, z których jest zbudowany, są właściwie zainstalowane

i wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem.

2.

Zgoda lub odmowa na oddanie podsystemu strukturalnego do eksploatacji następuje w

drodze decyzji Prezesa UTK, wydawanej na wniosek zainteresowanego przewoźnika kolejowego

lub zarządcy infrastruktury.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, załącza się deklarację weryfikacji zgodności podsystemu,

certyfikat zgodności podsystemu i dokumentację przebiegu oceny zgodności.

4.

Do sprawdzania warunków, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacji, o której mowa

w ust. 3, Prezes UTK może upoważnić notyfikowaną jednostkę kontrolującą.

1

Dla podsystemów i składników interoperacyjności nie stosuje się odpowiednich TSI

1)

w zakresie transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości w przypadku

a)

publikacji nowych TSI w czasie

-

zaawansowanego stadium przygotowania lub realizacji budowy nowej linii kolejowej,

modernizacji lub odnowienia istniejącej linii kolejowej,

-

oddawania do eksploatacji linii kolejowej,

-

eksploatacji linii kolejowej - gdy TSI dotyczą warunków eksploatacji lub utrzymania,

b)

projektów dotyczących odnowienia lub modernizacji istniejącej linii kolejowej - gdy

skrajnia ładunkowa, prześwit toru, odstęp między osiami torów lub system zasilania

elektrotrakcyjnego tej linii nie są zgodne z TSI,

c)

projektów dotyczących odnowienia, rozbudowy lub modernizacji istniejącej linii kolejowej

- gdy zastosowanie TSI podważyłoby zasadność ekonomiczną projektu lub spójność sieci

kolejowej Rzeczypospolitej Polskiej,

d)

konieczności szybkiego przywrócenia spójności sieci kolei dużych prędkości w następstwie

poważnego wypadku, wypadku lub klęski żywiołowej - gdy z przyczyn ekonomicznych lub

technicznych nie jest możliwe częściowe lub pełne zastosowanie TSI,

e)

projektów nowych linii kolejowych, odnowienia lub modernizacji istniejących linii

kolejowych - gdy istniejąca sieć kolejowa nie jest powiązana z siecią kolei krajów

członkowskich Unii Europejskiej lub jest oddzielona obszarem morskim od tej sieci;

2)

w zakresie transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej w przypadku

a)

publikacji nowych TSI w czasie

-

zaawansowanego stadium przygotowania lub realizacji budowy nowej linii kolejowej,

modernizacji lub odnowienia istniejącej linii kolejowej,

-

oddawania do eksploatacji linii kolejowej,

-

eksploatacji linii kolejowej - gdy TSI dotyczą warunków eksploatacji lub utrzymania,

b)

projektów dotyczących odnowienia lub modernizacji istniejącej linii kolejowej - gdy

skrajnia budowli, prześwit toru, odstęp między osiami torów lub system zasilania elektrotrakcyjnego

tej linii nie są zgodne z TSI,

c)

projektów dotyczących odnowienia, rozbudowy lub modernizacji istniejącej linii kolejowej

- gdy zastosowanie TSI podważyłoby zasadność ekonomiczną projektu lub spójność sieci

kolejowej Rzeczypospolitej Polskiej,

d)

konieczności szybkiego przywrócenia spójności sieci kolei konwencjonalnej w następstwie

poważnego wypadku, wypadku lub klęski żywiołowej - gdy z przyczyn ekonomicznych lub

technicznych nie jest możliwe częściowe lub pełne zastosowanie TSI,

e)

projektów nowych linii kolejowych lub odnowienia istniejących linii kolejowych - gdy

istniejąca sieć kolejowa nie jest powiązana z siecią kolei krajów członkowskich Unii

Europejskiej lub jest oddzielona obszarem morskim od tej sieci,

f)

wagonów jadących do lub z państw nienależących do Unii Europejskiej, w których szerokość

toru różni się od tego, który jest stosowany na sieci kolejowej Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zainteresowany producent lub jego upoważniony przedstawiciel, inwestor, zarządca infrastruktury

lub przewoźnik kolejowy może zwrócić się do Prezesa UTK z wnioskiem o potwierdzenie

wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 1.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się dokumenty wskazujące na wystąpienie

okoliczności, o których mowa w ust. 1, i informacje określające TSI lub ich części,

które nie będą stosowane, a także informacje określające właściwe krajowe specyfikacje

techniczne i dokumenty normalizacyjne, które będą stosowane zamiast tych TSI.

4.

Prezes UTK potwierdza lub odmawia potwierdzenia wystąpienia okoliczności, o których

mowa w ust. 1, w drodze decyzji, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 4, Prezes UTK przekazuje Komisji Europejskiej

wniosek i dokumentację, o których mowa w ust. 2 i 3, w celu uzyskania jej opinii w

przedmiocie wniosku.

6.

Prezes UTK zawiesza postępowanie w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 2, do czasu

wydania opinii, o której mowa w ust. 5.

7.

Przepisów ust. 5-6 nie stosuje się do przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit.

b, w odniesieniu do skrajni budowli lub prześwitu toru.

1

Zarządca prowadzi rejestr infrastruktury obejmujący zarządzaną przez niego infrastrukturę

kolejową wchodzącą w skład transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego

systemu kolei konwencjonalnej.

2

Przewoźnik kolejowy oraz inny podmiot eksploatujący pojazdy kolejowe w transeuropejskim

systemie kolei dużych prędkości i transeuropejskim systemie kolei konwencjonalnej

prowadzą rejestr taboru interoperacyjnych pojazdów kolejowych obejmujący elektryczne

i spalinowe pociągi zespolone, elektryczne i spalinowe pojazdy trakcyjne, wagony pasażerskie

i wagony towarowe, w tym wagony przeznaczone do przewozu samochodów ciężarowych.

3.

(uchylony).

4

Kopie rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes UTK przekazuje zainteresowanym

państwom Unii Europejskiej oraz Agencji. Kopie rejestrów będą udostępniane zainteresowanym

przedsiębiorcom w siedzibie Prezesa UTK.

4a

Prezes UTK w prowadzonym przez siebie krajowym rejestrze pojazdów kolejowych nadaje

każdemu z pojazdów wprowadzanych do rejestru alfanumeryczny kod identyfikacyjny, który

jest nanoszony na pojazd.

4b

Rejestr, o którym mowa w ust. 4a, powinien zawierać w szczególności

1)

odnośniki do deklaracji weryfikacji zgodności i podmiotu, który ją wydał;

2)

odnośniki do rejestru taboru, o którym mowa w ust. 2;

3)

dane identyfikacyjne właściciela pojazdu kolejowego lub leasingobiorcy;

4)

informacje o ograniczeniach w użytkowaniu pojazdu kolejowego;

5)

ważne dla bezpieczeństwa informacje dotyczące utrzymania pojazdu kolejowego.

5

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

informacji umieszczanych i wykreślanych z rejestrów, o których mowa w ust. 1 i 2,

oraz terminy ich aktualizacji, mając na uwadze ułatwienie użytkownikom korzystania

z transeuropejskiego systemu kolei.

1.

Prezes UTK, w drodze decyzji, dokonuje autoryzacji.

2.

Prezes UTK może, w drodze decyzji, ograniczyć zakres autoryzacji lub cofnąć autoryzację

w przypadku stwierdzenia naruszenia warunków autoryzacji, o których mowa w art. 19 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, w zależności od charakteru i znaczenia naruszenia. Prezes UTK niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw gospodarki o podjętej decyzji.

3.

Prezes UTK informuje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o ograniczeniu

lub cofnięciu autoryzacji.

1.

Prezes UTK zgłasza ministrowi właściwemu do spraw gospodarki autoryzowane jednostki

certyfikujące i jednostki kontrolujące oraz autoryzowane laboratoria w celu ich notyfikowania

Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej.

2.

Zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają również akredytowane jednostki certyfikujące

i jednostki kontrolujące oraz akredytowane laboratoria, o których mowa w art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

Prezes UTK sprawuje nadzór nad notyfikowanymi jednostkami certyfikującymi i jednostkami

kontrolującymi oraz notyfikowanymi laboratoriami w zakresie określonym w art. 19 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

1.

Prezes UTK, biorąc pod uwagę uwarunkowania techniczne, okresowo sprawdza podsystem

oddany do eksploatacji w zakresie warunków wymienionych w art. 25e ust. 1 i zasadniczych

wymagań dotyczących interoperacyjności kolei odnoszących się do eksploatacji i utrzymania

podsystemu.

2

W przypadku planowanego odnowienia lub modernizacji podsystemu strukturalnego objętego

zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei dla transeuropejskiego

systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej

zarządca lub przewoźnik kolejowy przekazuje Prezesowi UTK dokumentację projektu.

3

Na podstawie dokumentacji, o której mowa w ust. 2, Prezes UTK stwierdza, czy w związku

z planowanym zakresem prac występują przesłanki do wydania lub zmiany decyzji o oddaniu

podsystemu strukturalnego do eksploatacji po modernizacji lub odnowieniu.

4

Prezes UTK wydaje decyzję o oddaniu podsystemu strukturalnego do eksploatacji, gdy

przewidywane prace mogą mieć wpływ na poziom bezpieczeństwa podsystemu.

5

Prezes UTK przekazuje decyzję, o której mowa w ust. 3, Komisji Europejskiej oraz właściwym

organom państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że podsystem lub składnik interoperacyjności

nie spełnia zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności kolei, opłaty związane

z badaniami ponosi podmiot, w stosunku do którego wydano decyzję o oddaniu podsystemu

lub składnika interoperacyjności do eksploatacji.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, Prezes UTK ustala na podstawie uzasadnionych kosztów

badań, z uwzględnieniem rodzaju badanego podsystemu lub składnika interoperacyjności

oraz stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że podsystem lub składnik interoperacyjności

spełnia zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności kolei, opłaty związane z

badaniami ponosi budżet państwa.

5.

Do opłat, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

W przypadku gdy w wyniku kontroli Prezes UTK stwierdzi, że składnik interoperacyjności

lub podsystem nie spełnia zasadniczych wymagań dotyczących interoperacyjności kolei,

może, w drodze decyzji, na okres nie dłuższy niż 2 miesiące zakazać eksploatowania

podsystemu.

2.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie eksploatacji podsystemu lub składnika

interoperacyjności niezgodnego z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności

kolei Prezes UTK może, w drodze decyzji, przedłużyć zakaz, o którym mowa w ust. 1,

do czasu zakończenia postępowania.

3.

W przypadku gdy Prezes UTK stwierdzi, że składnik interoperacyjności lub podsystem

spełnia zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności kolei, uchyla decyzję, o

której mowa w ust. 1.

1.

Stroną postępowania jest podmiot, który podjął eksploatację składnika interoperacyjności

lub podsystemu bez uzyskania zgody Prezesa UTK lub w stosunku do którego wydano decyzję

o oddaniu do eksploatacji podsystemu lub składnika interoperacyjności niezgodnego

z zasadniczymi wymaganiami dotyczącymi interoperacyjności kolei i w stosunku do którego

postępowanie zostało wszczęte.

2.

Organizacja społeczna może występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,

tylko w przypadku gdy podmiot będący stroną postępowania jest członkiem tej organizacji.

1.

Prezes UTK jest uprawniony do kontroli notyfikowanych jednostek certyfikujących i

jednostek kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriów.

2.

Czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia Prezesa UTK, które

zawiera

1)

oznaczenie osoby dokonującej kontroli;

2)

nazwę kontrolowanej notyfikowanej jednostki certyfikującej lub kontrolującej albo

notyfikowanego laboratorium;

3)

zakres kontroli.

3.

Osoby upoważnione przez Prezesa UTK do dokonania kontroli są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu i lokalu notyfikowanej jednostki certyfikującej

i jednostki kontrolującej oraz notyfikowanego laboratorium w dniach i godzinach ich

pracy;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz okazania dokumentów związanych z działalnością

objętą notyfikacją;

3)

żądania udzielenia, w wyznaczonym terminie, pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

4.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

upoważnionej.

5.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom kontrolowanej

notyfikowanej jednostki certyfikującej i jednostki kontrolującej oraz notyfikowanemu

laboratorium.

6.

Prezes UTK może upoważnić do dokonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, inny organ

wyspecjalizowany w przeprowadzaniu kontroli działalności objętej notyfikacją.

1.

Za czynności Prezesa UTK związane z

1)

autoryzacją jednostek certyfikujących, jednostek kontrolujących i laboratoriów,

2)

rozpatrywaniem wniosków związanych z niestosowaniem TSI, o których mowa w art. 25f

ust. 2,

3)

obowiązkowymi okresowymi sprawdzeniami, o których mowa w art. 25k ust. 1,

4)

rozpatrywaniem spraw, o których mowa w art. 25k ust. 3

- pobiera się opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca, a w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3 - zarządca infrastruktury albo przewoźnik kolejowy.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania opłat za czynności,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów przeprowadzenia tych

czynności.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, maksymalne wysokości

opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uzasadnionych kosztów.

Producenci i ich upoważnieni przedstawiciele, inwestorzy, importerzy, sprzedawcy,

przewoźnicy kolejowi, zarządcy infrastruktury oraz notyfikowane jednostki certyfikujące,

kontrolujące i laboratoria są obowiązane współdziałać, z należytą starannością, z

Prezesem UTK w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy składnik interoperacyjności lub

podsystem spełnia zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności kolei.

Notyfikowane jednostki certyfikujące w zakresie składników interoperacyjności i podsystemów

są obowiązane do przekazywania informacji, wraz z uzasadnieniem, o zawieszonych lub

cofniętych certyfikatach zgodności Prezesowi UTK oraz Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, a także innym notyfikowanym jednostkom. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów informuje Komisję Europejską o zawieszonych oraz cofniętych certyfikatach.

Do informacji dołącza się uzasadnienie.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzeń, dla transeuropejskiego

systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej

1)

wykaz składników interoperacyjności podsystemów,

2)

zasadnicze wymagania dotyczące interoperacyjności kolei dla podsystemów i składników

interoperacyjności,

3)

procedury oceny zgodności podsystemów oraz treść deklaracji weryfikacji zgodności

podsystemów,

4)

procedury oceny zgodności składników interoperacyjności oraz treść deklaracji zgodności

składników interoperacyjności

- biorąc pod uwagę wymagania niezbędne dla zapewnienia bezpiecznego i niezakłóconego

ruchu pociągów odpowiednio dla transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i

transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa niezależna, stała Państwowa Komisja

Badania Wypadków Kolejowych, prowadząca badania poważnych wypadków, wypadków i incydentów,

zwana dalej „Komisją”.

2.

Komisja wykonuje swoje zadania w imieniu ministra właściwego do spraw transportu.

3.

W skład Komisji wchodzi 4 członków stałych, w tym: przewodniczący, zastępca i sekretarz.

4.

Komisja może składać się również z członków doraźnych wyznaczanych z listy ministra

właściwego do spraw transportu przez przewodniczącego Komisji do udziału w postępowaniu.

5.

W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków stałych Komisji

stosuje się ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Z dniem powołania z członkiem Komisji

zawiera się umowę o pracę.

6.

Przewodniczącego Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu.

7.

Zastępcę przewodniczącego i sekretarza powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

transportu, na wniosek przewodniczącego Komisji.

8.

Członka Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu

opinii przewodniczącego Komisji.

9.

Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek uchwalony bezwzględną większością

głosów przez Komisję, odwołać członka Komisji.

10.

Członkiem Komisji może zostać osoba, która

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;

4)

spełnia wymagania w zakresie wykształcenia.

11.

Członkostwo w Komisji wygasa z chwilą śmierci, niespełniania wymagań określonych w

ust. 10 lub przyjęcia rezygnacji złożonej ministrowi właściwemu do spraw transportu.

12.

W skład Komisji mogą wchodzić specjaliści z zakresu

1)

prowadzenia ruchu kolejowego;

2)

projektowania, budowy i utrzymania linii kolejowych, węzłów i stacji kolejowych;

3)

urządzeń zabezpieczenia i sterowania ruchem kolejowym i łączności;

4)

pojazdów kolejowych;

5)

elektroenergetyki kolejowej;

6)

przewozu koleją towarów niebezpiecznych.

13.

Za specjalistów z danego zakresu uważa się osoby posiadające wykształcenie wyższe,

odpowiednie uprawnienia oraz co najmniej pięcioletnią praktykę w danej dziedzinie.

14.

Członkowie Komisji, podejmując uchwałę, o której mowa w art. 28I ust. 1, kierują się

zasadą swobodnej oceny dowodów i nie są związani poleceniem co do treści podejmowanych

uchwał.

15.

W skład Komisji badającej poważny wypadek, wypadek lub incydent nie mogą wchodzić

członkowie doraźni zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych, których infrastruktura

kolejowa, pracownicy lub pojazdy kolejowe uczestniczyli w zdarzeniu.

16.

Członkom doraźnym Komisji przysługuje wynagrodzenie ustalone w umowie cywilnoprawnej.

17.

Członek Komisji nie może występować w roli biegłego sądowego w zakresie spraw prowadzonych

przez Komisję.

18.

W pracach Komisji uczestniczą, w miarę potrzeb, eksperci, a także pracownicy obsługi.

19.

Ekspertom za udział w pracach Komisji oraz sporządzanie opinii lub ekspertyzy przysługuje

wynagrodzenie ustalone w umowie cywilnoprawnej.

1.

Do czasu pracy członka stałego Komisji stosuje się przepisy Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

2.

Okres rozliczeniowy czasu pracy członków stałych Komisji nie przekracza 1 miesiąca.

3.

Rozkład czasu pracy jest ustalany na okres nie krótszy niż 2 tygodnie, a w razie zaistnienia

poważnego wypadku, wypadku lub incydentu - na bieżąco.

4.

W razie zaistnienia poważnego wypadku, wypadku lub incydentu dobowy wymiar czasu pracy

członka Komisji może być wydłużony do 16 godzin.

5.

Okres odpoczynku po wydłużeniu czasu pracy, o którym mowa w ust. 4, nie może być krótszy

niż 8 godzin, pozostały czas odpoczynku stanowiący różnicę między liczbą przepracowanych

godzin a liczbą godzin udzielonego odpoczynku udziela się członkowi Komisji w okresie

7 dni od zakończenia pracy w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy.

6.

W razie zaistnienia poważnego wypadku, wypadku lub incydentu odpoczynek, o którym

mowa w art. 133 Kodeksu pracy, może być udzielony w ciągu 7 dni od dnia, w którym ten odpoczynek był przewidziany.

7.

Członek Komisji pozostaje poza normalnymi godzinami pracy w gotowości do podjęcia

czynności badawczych (dyżur). Za czas dyżuru pełnionego w domu przysługuje wynagrodzenie

w wysokości wynikającej z liczby godzin pozostawania na dyżurze pomnożonej przez 30%

stawki godzinowej wynikającej z wynagrodzenia zasadniczego członka Komisji.

8.

W momencie powiadomienia o konieczności przystąpienia do czynności badawczych członek

Komisji jest obowiązany do niezwłocznego podjęcia tych czynności.

9.

Czas dojazdu na miejsce zdarzenia, liczony od momentu powiadomienia członka Komisji

o konieczności przystąpienia do badania poważnego wypadku, wypadku lub incydentu do

momentu przybycia na to miejsce, a także czas powrotu z tego miejsca do siedziby Komisji

lub miejsca zamieszkania, wlicza się do czasu pracy.

10.

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek przewodniczącego Komisji, może oddelegować

członka Komisji do wykonywania zadań poza siedzibą Komisji. Okres oddelegowania określa

przewodniczący Komisji.

11.

Do członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 151.

Do członków stałych Komisji stosuje się odpowiednio przepisy art. 21-24, 26, 28 i 42

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm..

1.

Minister właściwy do spraw transportu ujmuje w części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności Komisji i jej obsługę, w szczególności

na wynagrodzenia dla jej członków, ekspertów, pracowników obsługi oraz wyposażenie

techniczne, koszty szkolenia, koszty publikacji materiałów, a także koszty ekspertyz.

2.

Obsługę Komisji sprawują odpowiednie komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw transportu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

członka Komisji, mając na uwadze dane niezbędne do identyfikacji tych osób.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania

Komisji oraz jej strukturę organizacyjną, uwzględniając charakter wykonywanych przez

nią zadań.

1.

Komisja prowadzi postępowanie po każdym poważnym wypadku na sieci kolejowej, z wyłączeniem

przypadków najechania pojazdu kolejowego na osoby podczas przechodzenia przez tory.

2.

Komisja może prowadzić postępowanie w odniesieniu do wypadku lub incydentu, które

w nieznacznie różniących się warunkach byłyby poważnymi wypadkami powodującymi zaprzestanie

funkcjonowania podsystemów strukturalnych lub składników interoperacyjności transeuropejskiego

systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej.

3.

Decyzję o podjęciu postępowania w sprawie wypadku lub incydentu, o którym mowa w ust.

2, podejmuje przewodniczący Komisji, nie później niż w ciągu tygodnia od dnia uzyskania

informacji o ich zaistnieniu, biorąc pod uwagę

1)

wagę wypadku lub incydentu;

2)

czy wypadek lub incydent tworzy serię wypadków lub incydentów odnoszących się do systemu

jako całości;

3)

wpływ wypadku lub incydentu na bezpieczeństwo kolei na poziomie wspólnotowym;

4)

wnioski zarządców, przewoźników kolejowych, ministra właściwego do spraw transportu,

Prezesa UTK lub państw członkowskich Unii Europejskiej.

4.

W terminie tygodnia od dnia podjęcia decyzji o rozpoczęciu postępowania Komisja informuje

o tym Agencję, podając datę, czas i miejsce zdarzenia, jak również jego rodzaj i skutki

obejmujące ofiary śmiertelne, osoby ranne i odniesione przez nie rany oraz poniesione

straty materialne.

1.

Zakres postępowania i procedury ustala Komisja w zależności od wniosków, jakie zamierza

uzyskać z poważnego wypadku, wypadku lub incydentu w celu poprawy bezpieczeństwa,

z uwzględnieniem przepisów art. 28h, 28j i 28k.

2.

Postępowanie jest prowadzone przez Komisję niezależnie od postępowania sądowego i

nie obejmuje ustalania winy lub odpowiedzialności.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi są obowiązani do natychmiastowego zgłaszania poważnych

wypadków, wypadków i incydentów Komisji.

1.

W przypadku podjęcia postępowania, o którym mowa w art. 28e ust. 1 lub ust. 2, Komisja

w możliwie najkrótszym czasie przystępuje do

1)

badania stanu istniejącego infrastruktury kolejowej, w tym urządzeń sterowania ruchem

kolejowym i sygnalizacji oraz pojazdów kolejowych;

2)

zabezpieczenia dokumentacji mającej związek z poważnym wypadkiem, wypadkiem lub incydentem;

3)

zabezpieczenia danych zarejestrowanych przez urządzenia rejestrujące w celu poddania

ich badaniom lub analizom;

4)

przesłuchania personelu pociągu i innych pracowników kolei uczestniczących w poważnym

wypadku, wypadku lub incydencie oraz innych świadków lub ma dostęp do wyników przesłuchań.

2.

Komisja ma prawo

1)

dostępu do protokołów oględzin i otwarcia zwłok ofiar śmiertelnych poważnych wypadków;

2)

dostępu do wszystkich informacji mających znaczenie w postępowaniu, w tym posiadanych

przez zarządcę, przewoźnika kolejowego i Urząd Transportu Kolejowego;

3)

żądania od związanych z poważnym wypadkiem, wypadkiem lub incydentem jednostek organizacyjnych

pomocy w prowadzeniu postępowania oraz dostarczenia potrzebnych materiałów i ekspertyz.

3.

Komisja powinna po przeprowadzeniu niezbędnych badań i czynności w możliwie najkrótszym

czasie umożliwić zarządcy udostępnienie infrastruktury kolejowej dla ruchu kolejowego.

W razie konieczności Komisja może zwrócić się do podmiotów prowadzących postępowanie

w sprawie poważnych wypadków, wypadków lub incydentów w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej lub Agencji o przeprowadzenie ekspertyz, badań technicznych, analiz

i ocen.

1.

W przypadku gdy nie ma możliwości ustalenia, w którym państwie wydarzył się poważny

wypadek, wypadek lub incydent, lub jeżeli wydarzył się na granicy lub w jej pobliżu,

Komisja uzgadnia z właściwymi podmiotami prowadzącymi postępowanie w sprawie poważnych

wypadków, wypadków lub incydentów w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej,

który z podmiotów prowadzi postępowanie, lub uzgadnia prowadzenie postępowania we

współpracy.

2.

W przypadku prowadzenia postępowania przez Komisję podmiot, z którym przeprowadzono

uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, ma prawo do udziału w postępowaniu i do uzyskania

jego pełnych wyników.

3.

Komisja zaprasza do udziału w postępowaniu podmioty prowadzące postępowanie w sprawie

poważnych wypadków, wypadków lub incydentów z państw członkowskich Unii Europejskiej,

których przewoźnicy kolejowi uczestniczyli w poważnym wypadku, wypadku lub incydencie.

1.

Komisja prowadzi postępowanie w sposób pozwalający na wysłuchanie uczestników, świadków

i innych zainteresowanych oraz umożliwia im dostęp do wyników postępowania.

2.

O prowadzonym postępowaniu i jego postępach Komisja informuje właściwego zarządcę

i przewoźnika kolejowego, Prezesa UTK, organ prowadzący postępowanie przygotowawcze,

poszkodowanych, osoby bliskie ofiarom śmiertelnym, właścicieli zniszczonego mienia,

producentów, służby ratunkowe oraz innych zainteresowanych, w miarę możliwości, umożliwiając

im przedkładanie opinii w sprawie postępowania i wnoszenie uwag do projektów raportów.

1.

Postępowanie w sprawach poważnych wypadków, wypadków lub incydentów prowadzi komisja

kolejowa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku podjęcia postępowania przez Komisję komisja kolejowa przekazuje jej prowadzenie

postępowania.

3.

W skład komisji kolejowych wchodzą w szczególności przedstawiciele przewoźników kolejowych

lub zarządców, których pracownicy lub pojazdy kolejowe uczestniczyli w poważnym wypadku,

wypadku lub incydencie bądź których infrastruktura kolejowa ma związek z tym poważnym

wypadkiem, wypadkiem lub incydentem.

4.

Nadzór nad postępowaniami prowadzonymi przez komisje kolejowe sprawuje przewodniczący

Komisji.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób powiadamiania

o poważnych wypadkach, wypadkach lub incydentach na liniach kolejowych, sposób powoływania

przewodniczącego komisji kolejowej oraz sposób prowadzenia postępowania i tryb pracy

komisji kolejowych, mając na uwadze konieczność ograniczenia skutków poważnych wypadków,

wypadków lub incydentów.

Przepisów rozdziału 5a nie stosuje się do zarządców, o których mowa w art. 18 ust.

2, i przewoźników kolejowych, o których mowa w art. 18 ust. 3.

1.

Udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu

trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej

infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

1a

Przewoźnicy kolejowi są uprawnieni do minimalnego dostępu do infrastruktury kolejowej

oraz dostępu na sieci kolejowej do urządzeń związanych z obsługą pociągów, a także

do zapewnienia tej obsługi, określonych w części I załącznika do ustawy.

1b

Zarządca nie może odmówić dostępu na sieci kolejowej do urządzeń związanych z obsługą

pociągów, a także do zapewnienia tej obsługi, określonych w części I ust. 2 załącznika

do ustawy, chyba że istnieją inne podmioty udostępniające te urządzenia i zapewniające

obsługę na zasadach rynkowych.

2.

Zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków

składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych

tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art.

32, zwanym dalej „regulaminem”, z zachowaniem zasady równego ich traktowania.

3.

Przewoźnik kolejowy nabywa prawo do korzystania z przydzielonych i wyznaczonych w

rozkładzie jazdy pociągów tras pociągów po zawarciu odpowiedniej umowy z zarządcą.

4.

Z tytułu udostępnienia infrastruktury kolejowej jej zarządca pobiera opłaty, o których

mowa w art. 33.

1.

Przewoźnikowi kolejowemu mającemu siedzibę w innym państwie Unii Europejskiej lub

w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uprawnionemu do wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie transportu kolejowego, na podstawie przepisów obowiązujących

w państwie, w którym znajduje się jego siedziba, przysługuje dostęp do infrastruktury

kolejowej, w celu wykonywania międzynarodowych przewozów kolejowych rzeczy, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Dostęp do Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Towarowej (TERFN) przysługuje z uwzględnieniem

warunków załącznika XII Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

3

przewoźnikowi kolejowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje dostęp do infrastruktury

kolejowej, w celu wykonywania przewozów kolejowych rzeczy.

1.

Zarządca planuje trasy pociągów w rozkładzie jazdy pociągów na podstawie wniosków

przyjętych od przewoźników kolejowych. Wniosek o przydzielenie tras pociągów powinien

być złożony co najmniej na 6 miesięcy przed dniem wejścia w życie rozkładu jazdy pociągów.

2.

Zarządca przydziela trasy pociągów przewoźnikom kolejowym, uwzględniając

1)

pierwszeństwo przewozu osób oraz obowiązek służby publicznej;

2)

obowiązek wykonania przewozu nałożony przepisami prawa przewozowego;

3)

udostępnienie tras pociągów, które w poprzednim rozkładzie jazdy pociągów były wykorzystywane

przez tego samego przewoźnika kolejowego;

4)

umowy ramowe.

3.

W przypadku rozpatrywania wniosków o równych priorytetach zarządca powinien w drodze

konsultacji z wnioskodawcami przyjąć w rozkładzie jazdy pociągów rozwiązanie najkorzystniejsze

pod względem wykorzystania zdolności przepustowej linii kolejowej.

4.

Zarządca powiadamia wnioskodawców o przydzielonej trasie nie później niż na miesiąc

przed dniem wejścia w życie rozkładu jazdy pociągów.

5.

Rozkład jazdy pociągów jest ustalany raz w roku.

5a

Zmiana obowiązującego rozkładu jazdy pociągów następuje o północy w drugą sobotę grudnia,

z zastrzeżeniem ust. 5b.

5b

W uzasadnionych przypadkach, szczególnie ze względu na konieczność uwzględnienia zmian

regionalnych rozkładów jazdy dla przewozu osób, zmiana rozkładu jazdy pociągów następuje

o północy w drugą sobotę czerwca. Zarządcy mogą uzgodnić inne daty; w przypadku gdy

może to naruszyć ruch międzynarodowy, informują o tym organy krajowe właściwe w sprawie

kontroli granicznej i kontroli celnej oraz Komisję Europejską.

6.

Trasy pociągów są przydzielane wnioskodawcom na czas obowiązywania rozkładu jazdy

pociągów, z zastrzeżeniem ust. 7.

7.

Przydział tras pociągów na czas krótszy, niż czas obowiązywania rozkładu jazdy pociągów,

może nastąpić wyłącznie w związku z nieoczekiwaną zmianą popytu na usługi przewozowe

i w miarę wolnej zdolności przepustowej.

8.

Zarządca dokonuje przydziału tras pociągów w rozkładzie jazdy pociągów w ramach posiadanej

zdolności przepustowej, ustalonej przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z rezerwacji

przez zarządcę zdolności dla własnych przewozów technologicznych.

9.

Sposób ustalania zdolności przepustowej potrzebnej dla własnych przewozów technologicznych

zarządca określa w regulaminie.

1.

Sposób i warunki korzystania z tras pociągów przydzielonych w rozkładzie jazdy pociągów

określa umowa, o której mowa w art. 29 ust. 3.

2.

Umowa zawierana jest na okres obowiązywania rozkładu jazdy pociągów, z tym że na uzasadniony

wniosek przewoźnika kolejowego może być zawarta umowa ramowa na czas dłuższy niż okres

obowiązywania jednego rozkładu jazdy pociągów.

3.

Zawarcie umowy ramowej na okres dłuższy niż 5 lat wymaga szczegółowego uzasadnienia

przez przewoźnika kolejowego istniejącymi kontraktami handlowymi.

4.

Umowy ramowe zawierane na okres dłuższy niż 10 lat są możliwe tylko w wyjątkowych

przypadkach, w szczególności przy realizacji inwestycji na dużą skalę, zwłaszcza objętych

zobowiązaniami kontraktowymi.

5.

Postanowienia umów ramowych nie mogą uniemożliwiać korzystania z danej linii kolejowej

innym przewoźnikom kolejowym.

6.

Umowa ramowa jest zatwierdzana przez Prezesa UTK.

7.

Ogólne istotne postanowienia każdej umowy ramowej powinny być, na życzenie, udostępniane

wszystkim ubiegającym się o przydział tras pociągów, z zachowaniem tajemnicy handlowej.

8.

Zarządca jest obowiązany do nieujawniania informacji handlowych uzyskanych od wnioskodawców.

9.

Korzystanie z linii kolejowej nie może naruszać zasad bezpieczeństwa ruchu kolejowego,

bezpiecznego przewozu osób i rzeczy oraz ochrony środowiska, a także ochrony zabytków.

1.

Zarządca opracowuje regulamin określający w szczególności

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosków o przydział tras pociągów;

2)

charakterystykę infrastruktury kolejowej przeznaczonej do udostępniania przewoźnikom

kolejowym oraz informacje o warunkach dostępu do niej;

3)

sposób ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej;

4)

warunki korzystania z udostępnionej infrastruktury kolejowej;

5)

zakres usług związanych z udostępnianiem infrastruktury kolejowej i warunki ich zapewnienia.

2

Regulamin jest ogłaszany, w sposób zwyczajowo przyjęty, nie później niż na 4 miesiące

przed upływem terminu składania wniosków o przydział tras pociągów.

3.

Wprowadzenie do regulaminu postanowień dotyczących linii kolejowych o znaczeniu obronnym

wymaga uzgodnienia z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Zarządca określa wysokość opłat za korzystanie przez przewoźników kolejowych z infrastruktury

kolejowej.

2.

Opłata za korzystanie z infrastruktury kolejowej ustalana jest przy uwzględnieniu

kosztów, jakie poniesie zarządca w rezultacie przydzielenia i umożliwienia korzystania

z przydzielonych tras pociągów oraz infrastruktury kolejowej.

3.

Opłata za korzystanie z infrastruktury kolejowej stanowi sumę opłaty podstawowej i

opłaty dodatkowej.

4.

Opłata podstawowa jest obliczona z uwzględnieniem planowanych przebiegów pociągów

i stawek jednostkowych ustalonych w zależności od kategorii linii kolejowej i rodzaju

pociągu, oddzielnie dla przewozu osób i rzeczy.

4a

Zarządca może stosować minimalną stawkę jednostkową opłaty podstawowej. Minimalną

stawkę stosuje się na jednakowych zasadach wobec wszystkich przewoźników kolejowych

osób za korzystanie z infrastruktury kolejowej związane z działalnością wykonywaną

zgodnie z umową o świadczenie usług publicznych.

4b

Wysokość minimalnej stawki jednostkowej, o której mowa w ust. 4a, nie może być niższa

niż koszty zmienne poniesione przez zarządcę w związku z przejazdem określonego pociągu.

5.

Stawka jednostkowa opłaty podstawowej jest określona dla przejazdu jednego pociągu

na odległość jednego kilometra.

5a

Zarządca, ustalając stawki jednostkowe opłaty podstawowej, pomniejsza wysokość łącznego

planowanego kosztu udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym o

przewidywane nakłady na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej pochodzące z

budżetu państwa i Funduszu Kolejowego, z zastrzeżeniem ust. 5b.

5b

Umowa, o której mowa w art. 38a ust. 2, może stanowić, że obniżenie planowanego kosztu

udostępniania infrastruktury kolejowej i wysokości opłat za korzystanie z niej, o

przewidywane nakłady na remonty i utrzymanie infrastruktury kolejowej pochodzące z

budżetu państwa i Funduszu Kolejowego, może dotyczyć wszystkich kolejowych przewozów

osób albo kolejowych przewozów osób wykonywanych na podstawie umowy o świadczenie

usług publicznych.

6.

Zarządca jest obowiązany podać do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty,

odrębnie dla przewozu osób i przewozu rzeczy, wysokości i rodzaje stawek opłaty podstawowej

oraz opłat dodatkowych.

7

Stawki jednostkowe opłaty podstawowej oraz opłaty dodatkowe, poza opłatami za korzystanie

z prądu trakcyjnego, wraz z kalkulacją ich wysokości przekazuje się Prezesowi UTK.

8.

Prezes UTK w terminie 30 dni od dnia otrzymania stawek, o których mowa w ust. 7, zatwierdza

je albo odmawia ich zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia niezgodności z zasadami,

o których mowa w ust. 2-6, art. 34 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 35.

9

Stawki jednostkowe opłaty podstawowej ogłasza się, w sposób zwyczajowo przyjęty, w

terminie określonym w art. 32 ust. 2.

9a

Zarządca może wprowadzać zmiany stawek jednostkowych opłaty podstawowej

1)

w każdym czasie - jeżeli zmiana dotyczy obniżenia opłat;

2)

nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia ich ogłoszenia - jeżeli zmiana dotyczy

podwyższenia opłat.

10

W ramach opłaty podstawowej zarządca zapewnia minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej,

określony w części I ust. 1 załącznika do ustawy.

11

Opłaty dodatkowe są pobierane za świadczone przez zarządcę usługi inne niż wymienione

w części I ust. 1 załącznika do ustawy, które zarządca będzie świadczył

1)

zawsze, kiedy żąda tego przewoźnik kolejowy w zgłoszonym wniosku;

2)

tylko wtedy, gdy zostały wymienione w regulaminie, a ich wykonania zażąda przewoźnik

kolejowy w zgłoszonym wniosku;

3)

tylko wtedy, gdy zostały wymienione w umowie, o której mowa w art. 29 ust. 3.

12.

Z opłat podstawowych za korzystanie z infrastruktury kolejowej na liniach kolejowych

o znaczeniu wyłącznie obronnym zwolnione są wojskowe jednostki budżetowe.

1.

Zarządca może podwyższyć opłatę, o której mowa w art. 33 ust. 2, jeżeli

1)

udokumentuje, że poniósł lub będzie musiał ponieść wydatki z tytułu

a)

powiększenia niewystarczającej zdolności przepustowej określonej linii kolejowej,

b)

niekorzystnego oddziaływania ruchu pociągów na środowisko pod warunkiem, że zwiększenie

opłaty będzie porównywalne do stosowanych przez konkurencyjne gałęzie transportu,

c)

podnoszących efektywność inwestycji w zakresie rozwoju sieci kolejowej zakończonych

lub rozpoczętych w okresie nie dłuższym niż 15 lat przed wejściem w życie ustawy;

2)

podwyższenie dotyczy kolejowych międzynarodowych przewozów towarów, jednak tylko pod

warunkiem stosowania, przewidzianych w regulaminie, niedyskryminacyjnych zasad zapewniających

utrzymanie konkurencyjności kolei na rynku przewozów międzynarodowych i nieeliminowania

z tego rynku przewoźników kolejowych, którzy wskutek zwiększenia opłaty musieliby

zaniechać wykonywania kolejowych przewozów międzynarodowych.

1a

Opłata, o której mowa w art. 33 ust. 2, może być podwyższana z tytułu korzystania,

w czasie okresów przepełnienia, z linii kolejowej lub jej odcinka o niewystarczającej

zdolności przepustowej.

1b

Przez przepełnienie, o którym mowa w ust. 1a, rozumie się popyt na zdolność przepustową

linii kolejowej lub jej odcinka, który nie może być w pełni zaspokojony w danym okresie

czasu, nawet po dokonaniu koordynacji różnych zamówień zdolności przepustowej.

2

Zarządca może przyznawać ulgi w opłacie podstawowej. Ulgi mogą być przyznane na czas

ograniczony i na określonym odcinku infrastruktury kolejowej

1)

w celu rozwijania nowych usług kolejowych lub

2)

w celu korzystania z linii kolejowych o znacznym stopniu niewykorzystania zdolności

przepustowej, lub

3)

gdy wystąpiły oszczędności kosztów w zarządzaniu infrastrukturą kolejową zarządcy.

2a

Ulgi przyznaje się na jednakowych zasadach dla wszystkich przewoźników kolejowych.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dostępu i korzystania przez przewoźników kolejowych z infrastruktury kolejowej,

1a

sposób postępowania w przypadku niewystarczającej zdolności przepustowej infrastruktury

kolejowej, mając na uwadze w szczególności analizę zdolności przepustowej oraz plan

powiększenia tej zdolności, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej,

2)

tryb składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w art. 30 ust. 1,

3)

rodzaj usług, o których mowa w art. 33 ust. 11,

4

szczegółowe zasady ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej, w tym

opłaty podstawowej, minimalnej stawki jednostkowej, podwyższania opłat i udzielania

ulg, mając na uwadze przepis art. 33 ust. 2,

5)

zakres przedmiotowy zagadnień, które w szczególności wymagają uregulowania umową,

o której mowa w art. 31,

6

sposób opracowania regulaminu, o którym mowa w art. 32, z uwzględnieniem obowiązku

przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami,

7)

formy współdziałania zarządców w zakresie, o którym mowa w pkt 1-3, jeżeli zarządzana

przez nich infrastruktura kolejowa umożliwia wzajemne przekazywanie pociągów, dzięki

połączeniu, o którym mowa w art. 7

- przy zapewnieniu niedyskryminacyjnego dostępu przewoźników kolejowych do infrastruktury

kolejowej.

Przepisów art. 29-35 nie stosuje się do infrastruktury kolejowej

1)

przeznaczonej wyłącznie do przewozów osób wykonywanych przez przewoźnika kolejowego,

który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom;

2)

przeznaczonej do użytku właściciela w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie

dla jego własnych potrzeb;

3)

obejmującej linie kolejowe o szerokości torów innej niż 1 435 mm.

1.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Zarządcy wyodrębnią, w ramach prowadzonej rachunkowości

1

ewidencję kosztów ponoszonych na realizację zadań, o których mowa w art. 39 ust. 1

i art. 40 ust. 1, oraz ewidencję przychodów, o których mowa w art. 40 ust. 1;

2)

ewidencję kosztów linii kolejowych, z podziałem na koszty budowy, utrzymania, prowadzenia

ruchu pociągów i administrowania tymi liniami.

1.

Z budżetu państwa są finansowane

1)

inwestycje wynikające z umów i porozumień międzynarodowych;

2)

inwestycje, remonty, eksploatacja i utrzymanie linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie

obronnym;

3)

koszty przygotowania i realizacji inwestycji obejmujących linie kolejowe o znaczeniu

państwowym.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być również finansowane ze środków zarządcy

i jednostek samorządu terytorialnego oraz z innych źródeł.

3.

Koszty utrzymania infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 2, pokrywane

są przez zarządcę, z tym że mogą być one pokrywane przez jednostki samorządu terytorialnego

oraz z innych źródeł.

4.

Wielkość środków przeznaczonych na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, w

danym roku określa ustawa budżetowa.

5.

Inwestycje obejmujące pozostałe linie kolejowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

2, finansowane są przez zarządcę; mogą być one dofinansowywane z budżetu jednostek

samorządu terytorialnego oraz z innych źródeł.

6

Ze środków publicznych mogą być finansowane lub współfinansowane wydatki w zakresie

zakupu i modernizacji pojazdów kolejowych przeznaczonych do wykonywania przewozów

pasażerskich.

7

Ze środków publicznych mogą być finansowane lub współfinansowane inwestycje kolejowe,

wynikające z programów rozwoju infrastruktury transportowej, oraz zakup pojazdów kolejowych

przeznaczonych do przewozu rzeczy na podstawie jednej umowy o przewóz przy użyciu

co najmniej dwóch różnych gałęzi transportu (transport intermodalny).

8

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb, sposób i warunki finansowania,

współfinansowania inwestycji, o których mowa w ust. 6 i 7, kierując się zasadami uczciwej

konkurencji, zrównoważonego rozwoju transportu i efektywności ekonomicznej.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może dofinansować z budżetu państwa lub Funduszu

Kolejowego koszty remontu i utrzymania infrastruktury kolejowej w celu zmniejszania

kosztów i wysokości opłat za korzystanie z niej, jeżeli infrastruktura ta jest udostępniana

przez zarządcę na zasadach określonych w ustawie.

2.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1, realizowane jest na podstawie umowy zawartej pomiędzy

ministrem właściwym do spraw transportu a zarządcą na okres nie krótszy niż 3 lata.

3.

Umowa określa w szczególności obowiązki zarządcy i wielkość dofinansowania.

1.

Przewoźnicy kolejowi wykonujący przewozy pasażerskie na obszarze kraju otrzymują z

budżetu państwa dotację przedmiotową na wyrównanie utraconych przychodów z tytułu

obowiązujących ustawowych ulg taryfowych w krajowych przewozach pasażerskich.

2.

Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1, określa ustawa budżetowa.

1

Organizowanie i dotowanie regionalnych kolejowych przewozów osób wykonywanych na podstawie

umowy o świadczenie usług publicznych oraz nabywanie kolejowych pojazdów szynowych

należy do zadań własnych samorządu województwa.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4

Organ samorządu województwa oraz przewoźnik kolejowy wybrany do świadczenia usług

publicznych, w trybie przepisów wydanych na podstawie ust. 7, są obowiązani zawrzeć

umowę ramową o świadczenie usług publicznych na okres nie krótszy niż 3 lata, w terminie

3 miesięcy od dnia wyboru przewoźnika.

4a

Umowa ramowa o świadczenie usług publicznych określa w szczególności warunki i tryb

zawarcia umowy, o której mowa w ust. 4b, oraz planowane łączne nakłady finansowe.

Ostateczną wysokość środków finansowych określa każdorazowo uchwała budżetowa. Samorząd

województwa jest obowiązany do planowania w uchwale budżetowej wydatków na spłatę

zobowiązań wynikających z umowy ramowej o świadczenie usług publicznych w kolejnych

latach obowiązywania umowy.

4b

Na podstawie umowy ramowej o świadczenie usług publicznych zawierana jest umowa o

świadczenie usług publicznych na okres obowiązywania rozkładu jazdy pociągów określająca

w szczególności wysokość dotacji, nie później niż w terminie 1 miesiąca przed wejściem

w życie rozkładu jazdy pociągów.

5

Przewoźnik kolejowy prowadzący inną działalność, oprócz przewozów wykonywanych na

podstawie umowy o świadczenie usług publicznych, jest obowiązany do

1)

prowadzenia oddzielnej rachunkowości dla przewozów wykonywanych na podstawie umowy

o świadczenie usług publicznych;

2)

nieprzeznaczania środków publicznych na inną działalność niż przewozy wykonywane na

podstawie umowy o świadczenie usług publicznych.

6.

(uchylony).

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania

zadań, o których mowa w ust. 1 i 3

1.

Kolejowe przewozy osób wykonywane w połączeniach międzywojewódzkich pociągami krajowymi,

w których nie obowiązuje rezerwacja miejsc, są dotowane jako usługi publiczne z budżetu

państwa. Przewozy te mogą być również dotowane z dochodów własnych jednostek samorządu

terytorialnego.

2.

Z budżetu państwa mogą być także dotowane jako usługi publiczne przewozy osób wykonywane

w połączeniach międzynarodowych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Umowę o świadczenie usług publicznych, o których mowa w ust. 1, zawiera z przewoźnikiem

kolejowym minister właściwy do spraw transportu, jednostka samorządu terytorialnego,

jednostki samorządu terytorialnego łącznie albo minister właściwy do spraw transportu

i jednostka (jednostki) samorządu terytorialnego łącznie.

4.

Umowę o świadczenie usług publicznych, o których mowa w ust. 2, zawiera z przewoźnikiem

kolejowym minister właściwy do spraw transportu.

5.

Do usług publicznych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 40 ust. 4-5 i 7.

(uchylony).

1.

Ze środków publicznych mogą być finansowane lub współfinansowane inwestycje w zakresie

rozwoju przewozów kolejowych, jeżeli wynika to z narodowych programów aktywizacji

gospodarczej miast bądź regionów lub z Narodowego Planu Rozwoju.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb, sposób i warunki finansowania

lub współfinansowania inwestycji, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę w szczególności

kryterium efektywności ekonomicznej.

1.

Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów kolejowych osób lub rzeczy

albo na udostępnianiu pojazdów trakcyjnych podlega licencjonowaniu.

2.

Licencja jest potwierdzeniem zdolności przedsiębiorcy do wykonywania funkcji przewoźnika

kolejowego.

3

Potwierdzeniem zdolności przedsiębiorcy do wykonywania funkcji przewoźnika kolejowego

są również licencje wydane przez właściwe władze innych państw członkowskich Unii

Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

4.

Licencje wydaje się na czas nieokreślony.

5.

Licencja nie uprawnia przedsiębiorcy do dostępu do infrastruktury kolejowej.

6.

(uchylony).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 10 ust. 5, art. 14 ust.

5 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w

art. 3, art. 28 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy zmienianej

w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art. 9 ust. 2, art. 19 ust.

4, art. 21 a ust. 4 i art. 21 b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15, art. 16 ust. 3

ustawy zmienianej w art. 18, art. 28 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 20, art. 8 ustawy

zmienianej w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 32, art. 54 ustawy zmienianej

w art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 36, art. 32, art. 42 ust. 4 i

art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 41, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art.

10 ust. 5, art. 14 ust. 7 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 28a ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 3 i

art. 3 ustawy zmienianej w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art.

9 ust. 2, art. 19 ust. 4, art. 21 a ust. 4 i art. 21 b ust. 4 ustawy zmienianej w

art. 15, art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 18, art. 27 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 20, art. 8 ustawy zmienianej w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w

art. 32, art. 54 ustawy zmienianej w art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w

art. 36, art. 32, art. 42 ust. 4 i art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz

art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 41, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Obowiązkowi uzyskania licencji nie podlegają przedsiębiorcy wykonujący przewozy w

obrębie bocznicy kolejowej lub stacji kolejowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 44,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dnia od dnia ogłoszenia.

1.

Organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, zmiany lub cofnięcia licencji

jest Prezes UTK.

2.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji.

Prezes UTK nie może odmówić udzielenia licencji, z zastrzeżeniem art. 51, jeżeli przedsiębiorca

ubiegający się o przyznanie licencji spełnia wymagania dotyczące

1)

dobrej reputacji;

2)

wiarygodności finansowej;

3)

kompetencji zawodowych;

4)

dysponowania taborem kolejowym;

5)

odpowiedzialności cywilnej.

1.

Konkursy, o których mowa w ustawach zmienianych niniejszą ustawą, zostaną ogłoszone

w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Osoby zajmujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stanowiska kierowników centralnych

urzędów administracji rządowej, prezesów agencji państwowych oraz prezesów i zastępców

prezesów zarządów państwowych funduszy celowych pełnią swoje obowiązki do czasu powołania

na te stanowiska osób wyłonionych w drodze konkursu.

1.

Przedsiębiorca ubiegający się o przyznanie licencji powinien przedstawić Prezesowi

UTK dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w ustawie.

2.

Wymagania dotyczące dobrej reputacji uznaje się za spełnione, jeżeli członkowie organu

zarządzającego osoby prawnej, osoby prowadzące sprawy spółki w spółce jawnej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność

gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, środowisku lub prawom osób wykonujących pracę zarobkową oraz przestępstwa

skarbowe.

3.

Wymagania dotyczące wiarygodności finansowej uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

jest w stanie wykazać, że jest zdolny do wypełnienia rzeczywistych i potencjalnych

zobowiązań finansowych przez okres 12 miesięcy od dnia udzielenia licencji. W tym

celu ubiegający się o licencję przedsiębiorca winien przedstawić w szczególności

1)

sprawozdanie finansowe za ostatni rok obrotowy, wraz z opinią i raportem biegłego

rewidenta z jego badania, oraz aktualną sytuację finansową w przypadku, gdy prowadził

działalność gospodarczą w ostatnim roku przed dniem złożenia wniosku o udzielenie

licencji;

2)

zestawienie przepływów pieniężnych dla roku, w którym ubiega się o licencję i planowane

zestawienie przepływów dla roku kolejnego;

3)

potwierdzenie stanu rachunku bankowego oraz pozostałe zabezpieczenia majątkowe zobowiązań;

4)

dane dotyczące planowanych wydatków związanych z podjęciem licencjonowanej działalności.

4.

Prezes UTK może odmówić udzielenia licencji przedsiębiorcy, który doprowadził do znacznych

zaległości publicznoprawnych.

5.

Wymagania dotyczące kompetencji zawodowych uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

1)

posiada lub zobowiąże się, że będzie posiadał organizację zarządzania umożliwiającą

sprawowanie właściwego nadzoru nad licencjonowaną działalnością oraz nad przestrzeganiem

bezpieczeństwa w transporcie kolejowym;

2)

oświadczy, że zatrudni pracowników odpowiadających za bezpieczeństwo ruchu kolejowego

posiadających wymagane kwalifikacje.

6.

Wymagania dotyczące dysponowania taborem kolejowym uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

1)

dysponuje bądź zobowiąże się do dysponowania pojazdami kolejowymi, w tym wagonami

i lokomotywami kolejowymi;

2)

utworzy lub zobowiąże się do utworzenia z dniem rozpoczęcia działalności systemu utrzymania

i obsługi pojazdów kolejowych.

7.

Wymagania dotyczące odpowiedzialności cywilnej uznaje się za spełnione, gdy ubiegający

się o udzielenie licencji przedsiębiorca posiada zabezpieczenie roszczeń majątkowych

związanych z prowadzoną działalnością lub zobowiąże się do dokonania ubezpieczenia

działalności objętej licencją.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

1.

Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2.

Wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać

1)

nazwę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2

numer w rejestrze przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej;

3)

imiona i nazwiska osób uprawnionych do występowania w imieniu przedsiębiorcy;

4)

określenie przedmiotu i zakresu wykonywania działalności, na którą ma być udzielona

licencja.

3.

Do wniosku należy dołączyć

1

odpisz rejestru przedsiębiorców albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności

gospodarczej;

2)

kopię zaświadczenia o statystycznym numerze identyfikacyjnym REGON;

3)

kopię decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej NIP;

4)

dokumenty potwierdzające posiadanie zabezpieczenia, o którym mowa w art. 47 ust. 7;

5)

zaświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w art. 47 ust. 2;

6)

informacje o

a)

dotychczasowej działalności przedsiębiorcy,

b)

toczących się postępowaniach: upadłościowym, układowym, ugodowym lub likwidacyjnym

wobec przedsiębiorcy;

7)

szczegółowe dane dotyczące

a)

typów posiadanych pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 47 ust. 6 pkt 1,

b)

kwalifikacji pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przewozów kolejowych oraz

szczegółowe dane dotyczące szkolenia tych pracowników.

4.

Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania licencji organ ją wydający może wezwać wnioskodawcę

do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

i rozpatrywania wniosków o udzielenie licencji, zapewniający sprawność prowadzenia

postępowania administracyjnego oraz wzór licencji.

W licencji określa się w szczególności

1)

numer ewidencyjny licencji;

2)

organ, który udzielił licencji;

3)

datę udzielenia licencji;

4)

podstawę prawną udzielenia licencji;

5)

przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres;

6)

rodzaj przewozów.

1.

Za udzielenie licencji pobiera się opłatę w wysokości nie wyższej niż równowartość

w złotych 2 000 euro ustalona przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu udzielenia licencji.

2.

Opłatę uiszcza się jednorazowo lub ratalnie.

3.

Opłata jest pobierana przez Prezesa UTK i stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Do opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób uiszczania

opłaty, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem kosztów nie wyższych niż uzasadnione

koszty udzielenia licencji i kontroli jej wykonania.

Prezes UTK odmawia udzielenia licencji, cofa licencję lub zmienia jej zakres ze względu

na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwo państwa albo inny ważny interes publiczny.

1.

Prezes UTK zarządza dokonywanie okresowych kontroli przewoźnika kolejowego posiadającego

licencję, w zakresie przestrzegania warunków określonych w licencji.

2.

Prezes UTK cofa licencję, jeżeli przedsiębiorca

1)

nie spełnia wymagań określonych w ustawie;

2)

wykonujący międzynarodowe przewozy kolejowe nie przestrzega postanowień odpowiednich

umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną;

3)

nie podjął działalności objętej licencją mimo wezwania lub zaprzestał wykonywania

działalności gospodarczej objętej licencją;

4)

został pozbawiony prawa wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją na

podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego;

5)

został postawiony w stan upadłości lub likwidacji;

6)

nie wywiązywał się z zobowiązań złożonych w oświadczeniach, w określonych w nich terminach.

3.

Można cofnąć licencję w przypadku, gdy przedsiębiorca nie prowadził licencjonowanej

działalności przez okres 6 miesięcy.

4.

Jeżeli przedsiębiorca zamierza zmienić zakres licencjonowanej działalności, składa

wniosek o zmianę licencji.

1

Usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie

linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości

niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu

kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

2

Budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy

obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza

niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4.

3

Odległości, o których mowa w ust. 2, dla budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki

społecznej, obiektów rekreacyjno-sportowych, budynków związanych z wielogodzinnym

pobytem dzieci i młodzieży powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku,

w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych

przepisach.

4

przepisu ust. 2 nie stosuje się do budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia

ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów,

elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej,

a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych,

biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

1.

Zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem

1)

ustawiać zasłony odśnieżne;

2)

zakładać żywopłoty;

3)

urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe.

2.

Ustalenie odszkodowania za ustawianie zasłon odśnieżnych, zakładanie żywopłotów, urządzanie

i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron.

3.

Jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych,

nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem

tych pasów obciążają właścicieli gruntów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 38,

39 i 44-50, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

1.

W razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i

pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta,

na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje

zarządca.

2.

Ustalenie odszkodowania za drzewa i krzewy oraz za ich usunięcie następuje w drodze

umowy stron.

3.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 2 i art. 55 ust. 1, ustala, w przypadku braku

umowy stron, starosta, z zastosowaniem zasad przewidzianych przy wywłaszczaniu nieruchomości.

4.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli

1)

posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej z naruszeniem

przepisów ustawy;

2)

drzewa lub krzewy przy skrzyżowaniach z drogami w poziomie szyn utrudniają użytkownikom

tych dróg dostrzeżenie nadjeżdżającego pociągu lub sygnałów dla nich przeznaczonych.

1

W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania

budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych

na podstawie art. 54. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa

mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać

działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu.

2

Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy.

1.

Wstęp na obszar kolejowy jest dozwolony tylko w miejscach wyznaczonych przez zarządcę.

2.

Poza miejscami, o których mowa w ust. 1, wstęp na obszar kolejowy mają osoby posiadające

upoważnienie właściwego zarządcy lub właściwego przewoźnika kolejowego oraz osoby

uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi obowiązani są do zapewnienia ładu i porządku na obszarze

kolejowym oraz w pociągach i innych pojazdach kolejowych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40 ust. 7 ustawy, o której

mowa w art. 54, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

wydanych na podstawie upoważnienia w brzmieniu nadanym przez art. 54 pkt 2 lit. c

niniejszej ustawy.

1

Zarządca lub kilku zarządców wspólnie w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu wydaną w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych tworzą

straż ochrony kolei, działającą na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, oraz

powołują komendanta straży ochrony kolei.

2.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się w drodze decyzji.

3.

Koszty związane z funkcjonowaniem straży ochrony kolei pokrywane są przez zarządcę

lub zarządców.

4.

Funkcjonariuszem straży ochrony kolei może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

4)

ma uregulowany stosunek do służby wojskowej;

5)

cieszy się nienaganną opinią;

6)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych;

7)

nie była karana za przestępstwa umyślne.

5.

Dopuszczenie funkcjonariusza straży ochrony kolei do wykonywania zadań z użyciem broni

palnej następuje na wniosek komendanta straży ochrony kolei, w drodze decyzji, wydanej

przez właściwy organ Policji.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres działania oraz sposób organizacji straży ochrony kolei,

2)

(uchylony),

3)

szczegółowe warunki, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze straży ochrony kolei,

zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz tryb i jednostki uprawnione

do orzekania o tej zdolności

- biorąc pod uwagę zadania oraz zasady działania straży ochrony kolei.

7.

(uchylony).

8.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, przepisy porządkowe obowiązujące na

obszarze kolejowym, w pociągach i innych pojazdach kolejowych, uwzględniając warunki

i wymagania funkcjonowania transportu kolejowego.

1.

Do zadań straży ochrony kolei należy

1)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych na obszarze kolejowym, w pociągach

i innych pojazdach kolejowych;

2)

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia na obszarze kolejowym, w pociągach i innych

pojazdach kolejowych.

2.

Wykonując swoje zadania, funkcjonariusz straży ochrony kolei ma prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, jak również

świadków przestępstwa lub wykroczenia, w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

ujęcia, w celu niezwłocznego doprowadzenia do najbliższej jednostki Policji, osób,

w stosunku do których zachodzi uzasadniona potrzeba podjęcia czynności wykraczających

poza uprawnienia straży ochrony kolei;

3

zatrzymywania i kontroli pojazdu drogowego poruszającego się na obszarze kolejowym

i przyległym pasie gruntu w przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia przy użyciu tego pojazdu;

4)

nakładania grzywien, w drodze mandatu karnego, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia;

5)

przeprowadzania czynności wyjaśniających, występowania do sądu z wnioskiem o ukaranie,

oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia;

6)

stosowania środków przymusu bezpośredniego: siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających

oraz podobnych technik obrony, miotacza gazowego, pałki służbowej, kajdanek i psa

służbowego.

3.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 6, przysługuje

zażalenie do miejscowo właściwego prokuratora w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego.

4.

Funkcjonariusz straży ochrony kolei może stosować środki przymusu bezpośredniego wobec

osób uniemożliwiających wykonywanie przez niego zadań określonych w ust. 1.

5.

Zastosowanie przez funkcjonariusza straży ochrony kolei środków przymusu bezpośredniego

powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i zmierzać do podporządkowania

się osoby wydanym poleceniom.

6.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, określonych w ust. 2 pkt 6, jest

niewystarczające, funkcjonariusz ma prawo użycia broni palnej

1)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie własne lub innej osoby;

2)

przeciwko osobie, która wezwana do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego

narzędzia, nie zastosuje się do tego wezwania, a jej zachowanie wskazuje na bezpośredni

zamiar ich użycia przeciwko funkcjonariuszowi lub innej osobie;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje przemocą odebrać broń funkcjonariuszowi;

4)

w celu odparcia zamachu na mienie, znajdujące się na obszarze kolejowym, stwarzającego

jednocześnie bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi;

5)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty i urządzenia znajdujące

się na obszarze kolejowym, których uszkodzenie lub unieruchomienie mogłoby spowodować

bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia podróżnych lub katastrofę kolejową;

6)

w celu udaremnienia ucieczki sprawcy zamachu określonego w pkt 1-5.

7.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać innych osób na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

8.

Do wykonywania przez funkcjonariusza straży ochrony kolei czynności, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, 2 i 6 oraz w ust. 4-7, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, może cofnąć decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 2, w przypadku naruszenia

przepisów art. 60.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, może, w drodze decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 2, ograniczyć zakres

działania i uprawnień straży ochrony kolei.

1.

Straż ochrony kolei zobowiązana jest do współdziałania z Policją, Strażą Graniczną,

Żandarmerią Wojskową, organami kontroli skarbowej i Inspekcją Transportu Drogowego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe formy współdziałania straży

ochrony kolei z Policją, Strażą Graniczną i Inspekcją Transportu Drogowego, uwzględniając

w szczególności: sprawy wymagające współdziałania, sposób wymiany informacji dotyczących

spraw wymagających współdziałania, zasady koordynacji wspólnych przedsięwzięć.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania straży ochrony kolei z Żandarmerią

Wojskową, uwzględniając w szczególności: sprawy wymagające współdziałania, sposób

wymiany informacji dotyczących spraw wymagających współdziałania, zasady koordynacji

wspólnych przedsięwzięć.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania straży

ochrony kolei z organami kontroli skarbowej, uwzględniając w szczególności: sprawy

wymagające współdziałania, sposób wymiany informacji dotyczących spraw wymagających

współdziałania, zasady koordynacji wspólnych przedsięwzięć.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których funkcjonariusze

straży ochrony kolei mogą wykonywać swoje zadania poza obszarem kolejowym, uwzględniając

w szczególności zakres wykonywanych zadań, o których mowa w niniejszej ustawie.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i sposoby ewidencjonowania,

przechowywania w straży ochrony kolei broni, amunicji, kajdanek, pałek służbowych

i ręcznych miotaczy gazowych.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

uznawania pojazdów straży ochrony kolei za pojazdy uprzywilejowane.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór umundurowania,

legitymacji, dystynkcji i znaków identyfikacyjnych funkcjonariuszy straży ochrony

kolei, a także normy przydziału, warunki i sposób ich noszenia.

Przy wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusz straży ochrony kolei korzysta

z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Funkcjonariusz straży ochrony kolei nie może bez zezwolenia komendanta straży ochrony

kolei podejmować innego zajęcia zarobkowego.

1.

Kto prowadzi pojazd kolejowy lub wykonuje pracę na stanowisku bezpośrednio związanym

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, nie posiadając wymaganych do tego

kwalifikacji, lub dopuszcza do wykonywania czynności związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem

ruchu kolejowego osobę, która takich kwalifikacji nie posiada, podlega karze grzywny.

2.

Kto eksploatuje pojazd kolejowy bez ważnego świadectwa sprawności technicznej, o którym

mowa w art. 24, podlega karze grzywny.

3.

Kto wykracza przeciwko nakazom lub zakazom zawartym w przepisach porządkowych obowiązujących

na obszarze kolejowym oraz w pociągach i innych pojazdach kolejowych wydanych na podstawie

art. 59 ust. 8, podlega karze grzywny.

4.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1-3 następuje w trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Karze pieniężnej podlega zarządca lub przewoźnik kolejowy, który

1)

stosuje opłaty za udostępnienie infrastruktury kolejowej naliczone niezgodnie z zasadami

określonymi w art. 33;

2)

zarządzając infrastrukturą kolejową, nie zapewnia przewoźnikom kolejowym równego dostępu

do infrastruktury kolejowej;

3)

wbrew obowiązkowi nie opracował regulaminu lub nie opublikował go w terminie przewidzianym

ustawą oraz nie określił w regulaminie wszystkich wymagań, o których mowa w art. 32;

4)

nie udzielił informacji, o których mowa w art. 13 ust. 7a;

5)

prowadzi działalność bez dokumentu uprawniającego, o którym mowa w art. 18;

6)

nieterminowo przedkłada Prezesowi UTK raporty w sprawie bezpieczeństwa, o których

mowa w art. 17a ust. 4;

7)

uniemożliwia szkolenie lub dostęp do zaplecza szkoleniowego pracownikom innego przewoźnika

kolejowego lub zarządcy;

8)

nie powiadamia Komisji wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 28g, o zaistniałym

poważnym wypadku, wypadku lub incydencie;

9)

utrudnia pracę Komisji.

2.

Za naruszenie przez przedsiębiorcę każdego z przepisów ust. 1 Prezes UTK nakłada,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 2% rocznego przychodu przedsiębiorcy,

osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym.

3.

Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1 i 2 Prezes UTK może nałożyć karę

pieniężną na kierownika zarządcy i przewoźnika kolejowego, z tym że kara ta może być

wymierzona w kwocie nie większej niż 300% jego wynagrodzenia miesięcznego.

4.

Kary pieniężne podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym i stanowią

dochód budżetu państwa.

W ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112) w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 7.

(pominięte).

1.

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność w zakresie przewozów

kolejowych osób lub rzeczy są obowiązani, w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r., spełnić

określone w ustawie wymagania do uzyskania licencji i wystąpić do Prezesa UTK z wnioskiem

o udzielenie licencji na wykonywanie przewozów kolejowych osób lub rzeczy. Dotychczasowe

uprawnienia do prowadzenia tej działalności wygasają z dniem 29 lutego 2004 r.

2.

Prezes UTK jest obowiązany udzielić lub odmówić udzielenia licencji w terminie do

dnia 29 lutego 2004 r.

Przewoźnicy kolejowi oraz zarządcy obowiązani są uzyskać świadectwa bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 18, do dnia 31 grudnia 2003 r., a użytkownicy bocznic kolejowych

do dnia 31 grudnia 2004 r.

Postępowania sądowe dotyczące zawarcia i wykonywania umów, o których mowa w art. 9

ust. 1 i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1, wszczęte przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone według dotychczasowych przepisów.

1.

Uprawnienia wynikające z decyzji wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1, z zastrzeżeniem przepisów

art. 68, zachowują moc.

2.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy, o której mowa

w art. 76 ust. 1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

1.

Straż ochrony kolei działająca na podstawie ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1,

zachowuje uprawnienia do wykonywania zadań określonych w tej ustawie na dotychczasowych

zasadach do czasu utworzenia straży ochrony kolei na podstawie niniejszej ustawy,

nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2004 r.

2.

W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. w straży ochrony kolei mogą być zatrudnione osoby

niespełniające wymagań określonych w art. 59 ust. 4 pkt 3, jeżeli mają co najmniej

trzyletni okres zatrudnienia w straży ochrony kolei.

(pominięty).

Minister właściwy do spraw transportu przekaże Prezesowi UTK sprawy wraz z aktami,

które przechodzą do zakresu jego działania i nie zostały zakończone do dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Tworzy się Urząd Transportu Kolejowego.

2.

Urząd Transportu Kolejowego jest utworzony w drodze przekształcenia dotychczasowego

Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

3.

Znosi się Główny Inspektorat Kolejnictwa.

4.

Prezes UTK przejmuje prowadzenie spraw Głównego Inspektora Kolejnictwa, wraz z aktami

spraw niezakończonych do dnia zniesienia Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

5.

Pracownicy Głównego Inspektoratu Kolejnictwa stają się pracownikami Urzędu Transportu

Kolejowego.

6.

Urząd Transportu Kolejowego przejmuje mienie Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

7.

Prezes UTK wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem był Główny Inspektorat

Kolejnictwa.

1.

Finansowanie Urzędu Transportu Kolejowego do końca roku kalendarzowego, w którym przypada

jego utworzenie, odbywa się ze środków finansowych przeznaczonych na funkcjonowanie

Głównego Inspektoratu Kolejnictwa oraz z części budżetowej ministra właściwego do

spraw transportu przeznaczonej na zadania realizowane dotychczas przez ministra właściwego

do spraw transportu w zakresie, w którym przeszły do zakresu działania Prezesa UTK.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dokona w budżecie państwa na rok 2003

odpowiednich zmian zapewniających finansowanie Urzędu Transportu Kolejowego w zakresie

niezbędnym do wykonania zadań określonych w niniejszej ustawie.

2

Dotychczasowe przepisy wykonawcze

1)

wydane na podstawie art. 13 ust. 4, art. 14 ust. 4, art. 19, art. 22 ust. 11, art.

41 b ust. 3, art. 46, art. 48 ust. 4 i 5 oraz art. 51 ust. 2-4 ustawy, o której mowa

w ust. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 4 pkt 1, art. 24 ust. 5, art. 27 ust. 5, art. 28 ust.

3, art. 40 ust. 7, art. 54, art. 59 ust. 6 pkt 1 i 3 oraz art. 62 ust. 2, 3, 5 i 6

niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej;

2)

wydane na podstawie art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 3 i 4, art. 13 ust. 5, art. 16, art.

17 ust. 4 oraz art. 48 ust. 6 ustawy, o której mowa w ust. 1, zachowują moc do czasu

wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 7,

art. 20, art. 23 ust. 4 pkt 2, art. 25 oraz art. 59 ust. 8 niniejszej ustawy, jednak

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

1.

Traci moc ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. Nr 96, poz. 591, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 84, poz. 934, z 2000 r. Nr 84, poz. 948, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314 oraz z 2001 r. Nr 154, poz. 1800).

2.

(pominięty).

Przepisy art. 27 ust. 6

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.

Skarb Państwa reprezentowany przez ministra właściwego do spraw transportu wnosi na

podwyższenie kapitału zakładowego PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., po zakończeniu

budowy lub przebudowy linii kolejowej, składniki aktywów trwałych składające się w

szczególności na

1)

linię kolejową sfinansowaną z udziałem środków publicznych lub

2)

nabyte przez Skarb Państwa nieruchomości w pasie gruntu pod linię kolejową oraz nakłady

na budowę lub przebudowę linii kolejowej, sfinansowane ze środków publicznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że art. 33 ust. 1 pkt 1,

art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 69 pkt 5, art. 97, art. 98, art. 99 i art. 100

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

1.

Komisja sporządza raport z postępowania zawierający zalecenia w zakresie poprawy bezpieczeństwa

oraz zapobiegania poważnym wypadkom, wypadkom lub incydentom, przyjmując uchwałę w

tym zakresie.

2.

Zalecenia w zakresie poprawy bezpieczeństwa oraz zapobiegania poważnym wypadkom, wypadkom

lub incydentom nie mogą obejmować ustalania winy lub odpowiedzialności.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zawartość

raportu z postępowania w sprawie poważnych wypadków, wypadków lub incydentów, mając

na uwadze skutki poważnych wypadków, wypadków lub incydentów.

4.

Komisja przedkłada raport z postępowania podmiotom, o których mowa w art. 28k ust.

2, zainteresowanym podmiotom w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, jak

również Agencji oraz partnerom społecznym na ich wniosek.

5.

Komisja ogłasza raport z postępowania niezwłocznie po jego sporządzeniu, nie później

jednak niż 12 miesięcy od dnia zdarzenia.

6.

Komisja sporządza do dnia 30 marca roczny raport z prac Komisji w roku poprzednim,

zawierający wydane zalecenia w zakresie bezpieczeństwa i działania podjęte zgodnie

z tymi zaleceniami, oraz przesyła go do Agencji. Roczny raport ogłaszany jest nie

później niż do dnia 30 września.

7.

Komisja ogłasza raporty, o których mowa w ust. 1 i 6, w drodze obwieszczenia, w dzienniku

urzędowym ministra właściwego do spraw transportu.

8.

Zalecenia, o których mowa w ust. 6, są przekazywane Prezesowi UTK, a w uzasadnionych

przypadkach innym zainteresowanym podmiotom, w tym podmiotom w innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej.

9.

Prezes UTK nadzoruje w ramach swoich kompetencji realizację zaleceń powypadkowych

przekazywanych przez Komisję.

10.

Podmioty, których dotyczą zalecenia, corocznie przedstawiają, w terminie do dnia 1

kwietnia. Komisji oraz Prezesowi UTK informacje o realizacji zaleceń oraz o podjętych

środkach zapobiegawczych i działaniach zmierzających do realizacji tych zaleceń.

11.

Prezes UTK przedstawia corocznie Komisji informację o realizacji zaleceń przekazanych

przez Komisję oraz o podjętych działaniach zmierzających do realizacji tych zaleceń.