Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 stycznia 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

1.

Zakład opieki zdrowotnej jest wyodrębnionym organizacyjnie zespołem osób i środków

majątkowych utworzonym i utrzymywanym w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji

zdrowia.

2.

Zakład opieki zdrowotnej może być również utworzony i utrzymywany w celu

1)

prowadzenia badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w powiązaniu z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia;

2)

realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

i promocją zdrowia.

3.

Zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, może uczestniczyć, a zakłady określone

w ust. 2 uczestniczą w przygotowywaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształcenia

osób wykonujących zawód medyczny na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

4

Zakład opieki zdrowotnej ani inne podmioty na terenie zakładu opieki zdrowotnej nie

mogą prowadzić działalności uciążliwej dla pacjenta lub przebiegu leczenia albo innej

działalności, która nie służy zaspokajaniu potrzeb pacjenta i realizacji jego praw,

w szczególności reklamy lub akwizycji skierowanych do pacjenta oraz działalności polegającej

na świadczeniu usług pogrzebowych.

5

Na terenie publicznego zakładu opieki zdrowotnej

1)

zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez spółki, stowarzyszenia lub fundacje.

2)

lekarze lub lekarze stomatolodzy

3)

pielęgniarki lub położne wykonujące zawód w formie indywidualnej praktyki pielęgniarki

lub położnej, indywidualnej specjalistycznej praktyki pielęgniarki lub położnej, a

także grupowej praktyki pielęgniarek lub położnych,

4)

inne podmioty

- nie mogą prowadzić działalności polegającej na udzielaniu takich samych świadczeń

zdrowotnych, które są udzielane przez ten zakład, z wyjątkiem świadczeń z zakresu

podstawowej opieki zdrowotnej i stomatologii.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 15 lipca 1992 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Kolumny transportu sanitarnego przejęte przez samorząd województwa na zasadach i w

trybie określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące

administrację publiczną

(Dz. U. Nr 133, poz. 872 i Nr 162, poz. 1126) stają się kolumnami transportu sanitarnego w rozumieniu ustawy wymienionej w art.

1 z chwilą wpisu do rejestru kolumn transportu sanitarnego. Do tego czasu działają

w dotychczasowej formie jednostki budżetowej albo zakładu budżetowego. Wniosek o rejestrację

powinien być złożony nie później niż w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 października 1999 r.

W terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. prowadzoną działalność należy dostosować do

przepisów art. 1 ust. 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1

Zakładem opieki zdrowotnej jest

1)

szpital, zakład opiekuńczo-leczniczy, zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy, sanatorium,

prewentorium, hospicjum stacjonarne, inny niewymieniony z nazwy zakład przeznaczony

dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń

zdrowotnych w odpowiednio urządzonym, stałym pomieszczeniu;

2)

przychodnia, ośrodek zdrowia, poradnia, ambulatorium;

3)

pogotowie ratunkowe;

4)

medyczne laboratorium diagnostyczne;

5)

pracownia protetyki stomatologicznej i ortodoncji;

6)

zakład rehabilitacji leczniczej;

7)

żłobek;

8)

ambulatorium lub ambulatorium z izbą chorych jednostki wojskowej, Policji, Straży

Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego oraz jednostki organizacyjnej Służby Więziennej;

9)

stacja sanitarno-epidemiologiczna;

10)

wojskowy ośrodek medycyny prewencyjnej;

11)

jednostka organizacyjna publicznej służby krwi;

12)

inny zakład spełniający warunki określone w ustawie.

2.

Zakład opieki zdrowotnej może być odrębną jednostką organizacyjną, częścią innej jednostki

organizacyjnej lub jednostką organizacyjną podległą innej jednostce organizacyjnej.

2a

W ramach struktury organizacyjnej zakładu opieki zdrowotnej może zostać wydzielona

jednostka organizacyjna, w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mieszkańcom domów

pomocy społecznej lub wychowankom placówek opiekuńczo-wychowawczych, zlokalizowana

na terenie danej jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.

3.

Zakładem opieki zdrowotnej jest również zespół zakładów, o których mowa w ust. 1.

Zakład opieki zdrowotnej wchodzący w skład zespołu zakładów staje się jednostką organizacyjną

zespołu.

4.

Nazwa zakładu opieki zdrowotnej powinna odpowiadać zakresowi świadczeń zdrowotnych

udzielanych przez ten zakład.

5

Oznaczenia „klinika” albo „kliniczny” mogą być zamieszczane wyłącznie w nazwach zakładów

opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 1 ust. 2, a oznaczenie „uniwersytecki” może

być zamieszczane wyłącznie w nazwach zakładów opieki zdrowotnej, o których mowa w

art. 1 ust. 2 pkt 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 1 i 3 wchodzą w życie

z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.

Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

w zakresie, w jakim nie pozostają w sprzeczności z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i

poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów

odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, w szczególności związane z

1)

badaniem i poradą lekarską;

2)

leczeniem;

3)

badaniem i terapią psychologiczną;

4)

rehabilitacją leczniczą;

5)

opieką nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nad noworodkiem;

6)

opieką nad zdrowym dzieckiem;

7)

badaniem diagnostycznym, w tym z analityką medyczną;

8)

pielęgnacją chorych;

9)

pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi;

10)

opieką paliatywno-hospicyjną;

11)

orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia;

12)

zapobieganiem powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne oraz szczepienia

ochronne;

13)

czynnościami technicznymi z zakresu protetyki i ortodoncji;

14)

czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze.

Przepis art. 53 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się do umów zbycia, dzierżawy, najmu, użytkowania oraz użyczenia zawartych

po dniu 1 stycznia 2007 r. oraz do wniesienia majątku samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej lub przysługującego do niego prawa w formie aportu do spółek, jego

przekazania fundacji lub stowarzyszeniu dokonanego po dniu 1 stycznia 2007 r.

Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej oraz przez

osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny lub przez grupową praktykę lekarską, grupową

praktykę pielęgniarek, położnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach, z

zastrzeżeniem art. 6 ust. 2.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zakłady opieki zdrowotnej

dostosują swoje nazwy do wymagań określonych w art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Zakład opieki zdrowotnej udziela świadczeń zdrowotnych ogółowi ludności lub określonej

grupie ludności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez

okres dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego wstępuje

w prawa i obowiązki podmiotu, który utworzył zakład w stosunku do

1)

Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. W. Orłowskiego Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, ul. Czerniakowska 231;

2)

Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. Adama Grucy Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego w Otwocku, ul. Konarskiego 13.

2.

Kierownicy zakładów, o których mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy, zgłoszą organowi prowadzącemu rejestr zakładów opieki zdrowotnej zmiany

stanu prawnego wynikające ze zmiany podmiotu, który utworzył zakład.

3.

Zakłady, o których mowa w ust. 1, oraz Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego,

w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, dostosują statuty do przepisów

niniejszej ustawy.

4.

Rady społeczne działające w zakładach, o których mowa w ust. 1, przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, wykonują swoje zadania do czasu powołania rad społecznych

w trybie, o którym mowa w art. 45a ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

5.

Osoby będące kierownikami zakładów, o których mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie

ustawy, pełnią te funkcje po tym dniu, chyba że dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego postanowi inaczej.

1

Zakład opieki zdrowotnej udziela świadczeń zdrowotnych bezpłatnie, za częściową odpłatnością

lub odpłatnie na zasadach określonych w ustawie, w przepisach odrębnych lub w umowie

cywilnoprawnej.

2

Świadczenia zdrowotne, wykonywane w ramach szkolenia w podstawowej jednostce organizacyjnej

uczelni medycznej albo w uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w

dziedzinie nauk medycznych w ramach szkolenia studentów w tej uczelni pod bezpośrednim

nadzorem lekarzy, lekarzy stomatologówlekarza stomatologa

3

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb podziału dotacji, o

których mowa w ust. 2, dla publicznych

1.

Podmioty, które w dniu wejścia w życie ustawy prowadzą laboratoria, są obowiązane

wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych z wnioskiem o wpis tego laboratorium

do ewidencji w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.

2.

Podmioty, które nie dopełniły obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie mogą prowadzić

laboratorium do czasu uzyskania wpisu do ewidencji.

1.

W terminie 21 dni od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw zdrowia

powoła, w drodze zarządzenia, komisję inwentaryzacyjną w celu ustalenia składników

i wartości mienia ruchomego, które zostanie przejęte przez Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego.

2.

W skład komisji inwentaryzacyjnej wchodzą

1)

trzej przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia;

2)

dwaj przedstawiciele Akademii Medycznej w Warszawie;

3)

dwaj przedstawiciele Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie.

3.

Wartość mienia ruchomego, które zostanie przejęte przez Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego, ustalona przez komisję inwentaryzacyjną będzie podstawą dokonania przez

ministra właściwego do spraw zdrowia rekompensaty na rzecz Akademii Medycznej w Warszawie

za utraconą własność.

4.

Rekompensata, o której mowa w ust. 3, będzie polegać na przekazaniu Akademii Medycznej

w Warszawie środków finansowych z budżetu państwa na sfinansowanie remontów i inwestycji

w trybie określonym w art. 55 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Zakład opieki zdrowotnej nie może odmówić udzielenia świadczenia zdrowotnego osobie,

która potrzebuje natychmiastowego udzielenia takiego świadczenia ze względu na zagrożenie

zdrowia lub życia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Pracownicy Akademii Medycznej w Warszawie będący jednocześnie pracownikami zakładów,

o których mowa w art. 6 ust. 1, z dniem wejścia w życie ustawy stają się, z mocy prawa,

pracownikami Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, chyba że w terminie 14

dni od dnia wejścia w życie ustawy, złożą rektorowi Akademii Medycznej oświadczenie,

że nadal pozostają pracownikami tej uczelni.

1

Zakład opieki zdrowotnej może być utworzony przez

1)

ministra lub centralny organ administracji rządowej;

1a)

(uchylony);

2

wojewodę;

3)

jednostkę samorządu terytorialnego;

3a

publiczną

3b

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego;

4)

kościół lub związek wyznaniowy;

5)

pracodawcę;

6)

fundację, związek zawodowy, samorząd zawodowy lub stowarzyszenie;

7

inną krajową albo zagraniczną osobę prawną lub osobę fizyczną, z zastrzeżeniem ust.

1a;

8)

spółkę niemająca osobowości prawnej.

1a

Zakładu opieki zdrowotnej nie może utworzyć samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

oraz spółka, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. Nr 169, poz. 1420).

1b

Wynagrodzenie partnera prywatnego, z tytułu realizacji zadań publicznych w ramach

partnerstwa publiczno-prywatnego może w całości stanowić zapłata sumy pieniężnej ze

środków podmiotu publicznego odpowiedzialnego za wykonywanie tych zadań.

2

Publicznym zakładem opieki zdrowotnej jest zakład opieki zdrowotnej utworzony przez

organ, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3b.

3

Niepublicznym zakładem opieki zdrowotnej jest zakład opieki zdrowotnej utworzony przez

instytucje i osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4-8.

3a.

(uchylony).

4

Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, tworzące zakład opieki zdrowotnej w celu

udzielania świadczeń zdrowotnych swoim pracownikom, są pracodawcami w rozumieniu ust.

1 pkt 5.

Do publicznego zakładu opieki zdrowotnej prowadzonego przez jednostkę badawczo-rozwojową

stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zachowaniem przepisów o jednostkach badawczo-rozwojowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 5 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1

Pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej powinny odpowiadać określonym

wymaganiom fachowym i sanitarnym.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

oraz Naczelnej Rady Aptekarskiej, w drodze rozporządzenia, określi

1)

wymagania, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia

i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej,

2)

terminy i zakres dostosowania zakładu opieki zdrowotnej do wymagań, o których mowa

w pkt 1

- uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniej jakości udzielanych świadczeń

zdrowotnych.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, standardy

postępowania i procedury medyczne wykonywane w zakładach opieki zdrowotnej w celu

zapewnienia właściwego poziomu i jakości świadczeń zdrowotnych.

4

Zakłady opieki zdrowotnej nabywają i stosują wyroby medyczne odpowiadające wymaganiom

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 93, poz. 896 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie stosuje

się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1

a)

pkt 11, 13 i 33, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia,

b)

pkt 36 i 37, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.,

c)

pkt 43-46, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

2)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W zakładzie opieki zdrowotnej świadczenia zdrowotne udzielane są wyłącznie przez osoby

wykonujące zawód medyczny oraz spełniające wymagania zdrowotne, określone w odrębnych

przepisach.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

3

Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane przez osoby, o których mowa w ust. 1, w ramach

wolontariatu, na zasadach określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm., zawartym między zakładem opieki zdrowotnej a wolontariuszem.

3a

Do wolontariatu stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i

o wolontariacie.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje zawodów, w których może być uzyskiwany tytuł specjalisty w dziedzinie mającej

zastosowanie w ochronie zdrowia, z wyjątkiem zawodów, dla których zasady uzyskiwania

tytułu specjalisty określają odrębne przepisy,

2)

szczegółowy sposób, warunki i tryb uzyskiwania tytułu specjalisty w danej dziedzinie,

o której mowa w pkt 1- uwzględniając konieczność zapewnienia wysokich kwalifikacji zawodowych;

3)

podmioty uprawnione do prowadzenia szkoleń i nadawania tytułu specjalisty w danej

dziedzinie, o której mowa w pkt 1, uwzględniając konieczność zapewnienia odpowiedniej

jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych;

4)

tryb uznawania tytułu specjalisty w danej dziedzinie, o której mowa w pkt 1, uzyskanego

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględniając specyfikę danego zawodu.

6.

(uchylony).

Naczelne i centralne organy administracji rządowej oraz przedsiębiorstwo państwowe

„Polskie Koleje Państwowe”, które na podstawie dotychczasowych przepisów utworzyły

publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dokonają, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy, wpisu tych zakładów do rejestru, w trybie i na zasadach określonych

w art. 12 i 13 ustawy nowelizowanej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Ustrój zakładu opieki zdrowotnej oraz inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania, nieuregulowane

w ustawie, określa statut.

2

W statucie zakładu opieki zdrowotnej określa się w szczególności

1)

nazwę zakładu odpowiadającą zakresowi udzielanych świadczeń;

2)

cele i zadania zakładu;

3)

siedzibę i obszar działania;

4)

rodzaje i zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych;

5)

organy zakładu i strukturę organizacyjną;

6)

formę gospodarki finansowej.

3.

Podmiot, który utworzył zakład, nadaje statut, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Organy określone w art. 8 ust. 1 pkt 1-3 ustawy nowelizowanej w art. 1 oraz przedsiębiorstwo

państwowe „Polskie Koleje Państwowe”, które na podstawie dotychczasowych przepisów

utworzyły publiczne zakłady opieki zdrowotnej, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy dostosują

1)

statuty i regulaminy zakładów opieki zdrowotnej do wymagań określonych w ustawie nowelizowanej

w art. 1,

2)

skład rady społecznej do wymagań określonych w art. 45 ustawy nowelizowanej w art.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7 pkt 25, art. 69c, art. 151 i art. 151a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 i

art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.,

2)

art. 8 pkt 2 i 22, art. 15 pkt 11, art. 16 ust. 9a i 10, art. 20 ust. 7, art. 24 ust.

11, art. 26 ust. 3 pkt 1 i 3, art. 57, art. 165 ust. 1 pkt 5 i art. 170 pkt 2 w brzmieniu

ustalonym przez art. 1 oraz art. 7 pkt 2 i art. 9, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r.,

3)

art. 8 pkt 3a w brzmieniu ustalonym przez art. 1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

z mocą od dnia 30 marca 2001 r.,

4)

art. 19 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 w zakresie dotyczącym wysokości składki,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.,

5)

art. 26 ust. 4-4c oraz 5a i 5b w brzmieniu ustalonym przez art. 1, który wchodzi w

życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Zakład opieki zdrowotnej może rozpocząć działalność dopiero po uzyskaniu wpisu do

rejestru.

2.

Rejestr jest jawny i dostępny do wglądu dla osób trzecich.

3

Rejestr zakładów opieki zdrowotnej mających siedzibę na obszarze województwa prowadzi

wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 4.

4

Rejestr zakładów opieki zdrowotnej, utworzonych przez organy i osoby prawne, o których

mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1, 3a i 3b, prowadzi minister właściwy do spraw zdrowia,

z wyjątkiem zakładów utworzonych w celu określonym w art. 8 ust. 4, których rejestr

prowadzi wojewoda.

5

Zakład opieki zdrowotnej, którego jednostki organizacyjne są zlokalizowane na obszarze

więcej niż jednego województwa, podlega wpisowi do rejestru w województwie, w którym

mieści się siedziba zakładu, z zastrzeżeniem ust. 4.

6

Organ prowadzący rejestr zawiadamia właściwego wojewodę o wpisie do rejestru zakładu

opieki zdrowotnej dokonywanym w trybie określonym w ust. 5 oraz o wszystkich zmianach

w rejestrze odnoszących się do jednostek organizacyjnych zakładu, które prowadzą działalność

na obszarze tego województwa.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy tworzy się Radę Akredytacyjną, o której mowa w art.

18c ustawy nowelizowanej w art. 1.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy powoła członków Rady Akredytacyjnej oraz zwoła jej pierwsze posiedzenie.

1

Podstawą wpisu do rejestru jest stwierdzenie przez organ prowadzący rejestr, że zakład

opieki zdrowotnej spełnia wymagania określone w art. 9-11, z tym że warunek określony

w art. 11 ust. 2 pkt 1 nie dotyczy zakładu opieki zdrowotnej, którego nazwa wynika

z ustawy lub z przepisów odrębnych.

2.

Wpis do rejestru, odmowa wpisu lub skreślenie z rejestru następuje w formie decyzji

administracyjnej.

3

W przypadku zakładu opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 12 ust. 5, organ prowadzący

rejestr stwierdza spełnienie wymagań określonych w art. 9 i 10 za pośrednictwem wojewody

właściwego ze względu na lokalizację jednostki organizacyjnej zakładu.

4

Zgodnie z nazwą zakładu opieki zdrowotnej oraz zakresem udzielanych świadczeń zdrowotnych

organ prowadzący rejestr nadaje zakładowi resortowy kod identyfikacyjny.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia

1

Organy, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3 ustawy nowelizowanej w art. 1, najpóźniej

do 31 grudnia 1998 r., dokonają analizy i oceny działalności utworzonych przez siebie

publicznych zakładów opieki zdrowotnej w celu ustalenia możliwości prowadzenia tych

zakładów w formie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

2

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej do dnia 15 grudnia 1998 r. przekształci szpital

kliniczny będący publicznym zakładem opieki zdrowotnej w samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 35b ustawy nowelizowanej w art. 1.

1.

Zakład opieki zdrowotnej obowiązany jest zgłosić organowi prowadzącemu rejestr zmiany

stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do zakładu opieki zdrowotnej, powstałe

po wpisie do rejestru i dotyczące danych zawartych w rejestrze, w terminie 14 dni

od dokonania zmiany, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Zakład opieki zdrowotnej może zmienić zakres udzielanych świadczeń po uprzednim wpisie

tej zmiany do rejestru.

3.

Zakład opieki zdrowotnej obowiązany jest zgłosić organowi prowadzącemu rejestr zamiar

zaprzestania działalności z jednoczesnym wskazaniem terminu wykreślenia zakładu z

rejestru.

4.

Przepisy art. 12 i 13 stosuje się odpowiednio.

1.

Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468) świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 29, 30 i 32 ustawy nowelizowanej w art.

1, udzielane w publicznych zakładach opieki zdrowotnej lub przez podmioty określone

w art. 35 ust. 1 pkt 1-3 ustawy nowelizowanej w art. 1, są płatne, jeżeli świadczenia

te udzielane są na podstawie skierowania wystawionego przez lekarza niepublicznego

zakładu opieki zdrowotnej lub lekarza wykonującego zawód medyczny poza zakładem opieki

zdrowotnej, którzy nie są zobowiązani do wykonywania zadań publicznego zakładu opieki

zdrowotnej w rozumieniu art. 35 ust. 2 ustawy nowelizowanej w art. 1.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy skierowań wystawianych przez lekarzy udzielających świadczeń

zdrowotnych osobom przebywającym w domach pomocy społecznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem następujących przepisów

ustawy wymienionej w art. 1

1)

art. 18, art. 21 ust. 3, art. 26 ust. 6, art. 54, 54a, 56, 166, 167, 167a, 168a, art.

169, 169a, 169b i 169c, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 55a, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1999 r.,

3)

art. 4a, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1

Jeżeli zakład opieki zdrowotnej w całym zakresie lub w części swojej działalności

przestał odpowiadać wymaganiom określonym w art. 9 lub 10 albo narusza przepisy ustawy

lub zostało stwierdzone naruszenie przepisów o wykonywaniu zawodów medycznych, albo

w sposób rażący narusza statut zakładu, organ prowadzący rejestr wyznacza termin usunięcia

uchybień, a po jego bezskutecznym upływie podejmuje decyzję o wykreśleniu zakładu

z rejestru w całości lub w części dotyczącej działalności nieodpowiadającej wymaganiom

ustawy lub statutu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Organ prowadzący rejestr wykreśla zakład opieki zdrowotnej z rejestru bez wyznaczenia

terminu usunięcia uchybienia, jeżeli świadczenia zdrowotnego w tym zakładzie udzielają

lekarz, pielęgniarka lub położna nieposiadający prawa wykonywania zawodu lub zgody

na udział w udzielaniu świadczenia zdrowotnego, wymaganej na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Zakład opieki zdrowotnej podlega wykreśleniu z rejestru także wtedy, gdy organ prowadzący

rejestr dokonał wpisu z naruszeniem prawa. W tym przypadku stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności

decyzji.

4.

Jeżeli uchybienie, o którym mowa w ust. 1, zostało stwierdzone powtórnie, organ prowadzący

rejestr wykreśla zakład opieki zdrowotnej z rejestru bez uprzedniego wyznaczania terminu

usunięcia uchybienia.

5.

Jeżeli zakład opieki zdrowotnej w terminie 3 miesięcy od dnia wpisu do rejestru nie

podjął działalności w określonym zakresie, organ prowadzący rejestr wyznacza termin

podjęcia tej działalności, a po jego bezskutecznym upływie wykreśla działalność w

tym zakresie z rejestru.

5a

Jeżeli szpital czasowo zaprzestał działalności całkowicie lub w zakresie niektórych

jednostek lub komórek organizacyjnych bez zachowania trybu określonego w art. 65a,

organ prowadzący rejestr wykreśla z rejestru szpital w całości albo w części dotyczącej

tej działalności.

6.

W przypadku wykreślenia zakładu opieki zdrowotnej z rejestru, organ prowadzący rejestr

podaje ten fakt do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty oraz zawiadamia

właściwy ze względu na siedzibę zakładu - Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej oraz wojewodowie obowiązani są utworzyć rejestry

usług medycznych, o których mowa w art. 32e ustawy nowelizowanej w art. 1, najpóźniej

do dnia 31 grudnia 1998 r.

2.

Z dniem 1 stycznia 1999 r. zadania związane z prowadzeniem rejestrów usług medycznych,

o których mowa w art. 32e ustawy nowelizowanej w art. 1, stają się zadaniami kas powszechnego

ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy wymienionej w art. 15 ust. 1.

(uchylony).

1.

Umowy o udzielenie zamówienia na świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 35a

ustawy nowelizowanej w art. 1, nie mogą być zawierane na okres dłuższy niż do dnia

31 grudnia 1998 r.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy umów zawieranych przez organy samorządu terytorialnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia

(uchylony).

1

Zakład opieki zdrowotnej jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób korzystających

ze świadczeń zdrowotnych zakładu.

2

Zakład opieki zdrowotnej zapewnia ochronę danych zawartych w dokumentacji, o której

mowa w ust. 1.

2a

Dokumentacja medyczna zawiera co najmniej

1)

oznaczenie pacjenta, pozwalające na ustalenie jego tożsamości;

2)

oznaczenie zakładu opieki zdrowotnej ze wskazaniem komórki organizacyjnej zakładu,

w której udzielono świadczeń zdrowotnych;

3)

opis stanu zdrowia pacjenta, o którym mowa w pkt 1, lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych;

4)

datę sporządzenia.

3.

Zakład udostępnia dokumentację, o której mowa w ust. 1

1

pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu bądź osobie upoważnionej przez pacjenta;

2

zakładom opieki zdrowotnej, jednostkom organizacyjnym tych zakładów i osobom wykonującym

zawód medyczny poza zakładami opieki zdrowotnej, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna

do zapewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;

3)

właściwym do spraw zdrowia organom państwowym oraz organom samorządu lekarskiego w

zakresie niezbędnym do wykonywania kontroli i nadzoru;

4

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

5)

uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało

przeprowadzone na ich wniosek;

6

organom rentowym oraz zespołom do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, w

związku z prowadzonym przez nie postępowaniem;

7

rejestrom usług medycznych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia rejestrów;

8

zakładom ubezpieczeń na zasadach określonych w przepisach o działalności ubezpieczeniowej.

4.

Dokumentacja medyczna może być udostępniona także szkole wyższej lub jednostce badawczo-rozwojowej

do wykorzystania dla celów naukowych, bez ujawniania nazwiska i innych danych umożliwiających

identyfikację osoby, której dokumentacja dotyczy.

4a

Dokumentacja medyczna jest udostępniana

1)

do wglądu w zakładzie opieki zdrowotnej;

2)

poprzez sporządzenie jej wyciągów, odpisów lub kopii;

3)

poprzez wydanie oryginału za pokwitowaniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu,

jeśli uprawniony organ lub podmiot żąda udostępnienia oryginałów tej dokumentacji.

4b

Za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w ust. 4a pkt 2 zakład

opieki zdrowotnej pobiera opłatę, z zastrzeżeniem ust. 4c.

4c

Przepis ust. 4b nie narusza uprawnień organów rentowych określonych w art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74) i art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

4d

Opłaty za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w ust. 4a pkt 2

ustala kierownik zakładu opieki zdrowotnej w regulaminie porządkowym, o którym mowa

w art. 18a ust. 1.

4e

Maksymalna wysokość opłaty za

1)

jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,0015

przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca

po ogłoszeniu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych;

2)

jedną stronę kopii dokumentacji medycznej - nie może przekraczać 0,00015 przeciętnego

wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1;

3)

sporządzenie wyciągu, odpisu lub kopii dokumentacji medycznej na elektronicznym nośniku

danych, jeżeli zakład prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej - nie

może przekraczać 0,001 przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1.

4f

Dokumentacja medyczna jest przechowywana przez okres 20 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem

1)

dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub

zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym nastąpił zgon;

2)

zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są

przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano

zdjęcie;

3)

skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres 5 lat,

licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zrealizowano świadczenie będące przedmiotem

skierowania lub zlecenia.

5.

(uchylony).

6.

(utracił moc).

7.

(utracił moc).

8

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji medycznej oraz sposób

jej przetwarzania, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu

do dokumentacji medycznej, rzetelnego jej prowadzenia oraz ochrony danych i informacji

dotyczących stanu zdrowia pacjenta.

9

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady

Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

oraz Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

po zasięgnięciu opinii Rady Lekarskiej Wojskowej Izby Lekarskiej, każdy w zakresie

swojego działania, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i zakres dokumentacji

medycznej oraz sposób jej przetwarzania, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji

prawa dostępu do dokumentacji medycznej, rzetelnego jej prowadzenia oraz ochrony danych

i informacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta.

1.

Organizację i porządek procesu udzielania świadczeń zdrowotnych w zakładzie opieki

zdrowotnej określa regulamin porządkowy zakładu opieki zdrowotnej.

1a

Regulamin porządkowy zakładu opieki zdrowotnej powinien określać w szczególności

1)

przebieg procesu udzielania świadczeń zdrowotnych z zapewnieniem właściwej dostępności

i jakości tych świadczeń w jednostkach organizacyjnych zakładu opieki zdrowotnej;

2)

organizację i zadania poszczególnych jednostek organizacyjnych zakładu opieki zdrowotnej,

w tym zakresy czynności pracowników oraz warunki współdziałania między tymi jednostkami

dla zapewnienia sprawności funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej pod względem leczniczym,

administracyjnym i gospodarczym;

3)

warunki współdziałania z innymi zakładami opieki zdrowotnej w zakresie zapewnienia

prawidłowości diagnostyki, leczenia pacjentów i ciągłości postępowania;

4)

prawa i obowiązki pacjenta;

5)

obowiązki zakładu opieki zdrowotnej w razie śmierci pacjenta.

2.

Postanowienia regulaminu, o którym mowa w ust. 1, nie mogą naruszać praw pacjenta

określonych i wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

3.

Regulamin, o którym mowa w ust. 1, ustala kierownik zakładu opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem

art. 46 pkt 4.

Zakład opieki zdrowotnej może podawać do wiadomości publicznej informacje o zakresie

i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą

mieć cech reklamy.

1.

Zakład opieki zdrowotnej może wystąpić z wnioskiem o wydanie certyfikatu akredytacyjnego

w celu stwierdzenia spełnienia określonych i podawanych do ogólnej wiadomości standardów

jakości, poprzez dobrowolne poddanie się przeglądowi prowadzonemu przez wizytatorów

ośrodka akredytacyjnego.

2.

Zakład opieki zdrowotnej może otrzymać certyfikat akredytacyjny, jeżeli spełnia wymagania

w zakresie określonych standardów udzielania świadczeń zdrowotnych i funkcjonowania

zakładu.

3.

Certyfikat akredytacyjny wydaje Rada Akredytacyjna na podstawie ustalonych przez siebie

wymagań i po przeprowadzeniu przez ośrodek akredytacyjny procedury oceniającej zakład

opieki zdrowotnej. Certyfikat akredytacyjny jest wydawany każdorazowo na okres nie

dłuższy niż 3 lata.

4.

Rada Akredytacyjna składa się z przedstawicieli samorządów i organizacji medycznych

oraz przedstawicieli innych instytucji i organizacji wyłanianych na okres kadencji.

Członków Rady Akredytacyjnej powołuje minister właściwy do spraw zdrowia

5.

Rada Akredytacyjna wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i zastępców przewodniczącego

oraz ustala swój regulamin. Regulamin Rady Akredytacyjnej zatwierdza minister właściwy

do spraw zdrowia

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

szczegółowe zasady i tryb wyłaniania i odwołania członków Rady Akredytacyjnej oraz

czas trwania ich kadencji;

2)

zakres i zasady działania Rady Akredytacyjnej i ośrodka akredytacyjnego oraz zasady

ich finansowania.

1.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

osobie wykonującej zawód medyczny, należy przez to rozumieć osobę, która na podstawie

odrębnych przepisów uprawniona jest do udzielania świadczeń zdrowotnych, oraz osobę

legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych

w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny;

2)

promocji zdrowia, należy przez to rozumieć działania umożliwiające poszczególnym osobom

i społeczności zwiększenie kontroli nad czynnikami warunkującymi stan zdrowia i przez

to jego poprawę, promowanie zdrowego stylu życia oraz środowiskowych i indywidualnych

czynników sprzyjających zdrowiu;

3)

publicznym zakładzie opieki zdrowotnej bez podania bliższego określenia, należy przez

to rozumieć publiczny zakład opieki zdrowotnej określony w art. 8 ust. 2;

4)

dyżurze medycznym, należy przez to rozumieć wykonywanie, poza normalnymi godzinami

pracy, czynności zawodowych przez lekarza lub innego posiadającego wyższe wykształcenie

pracownika wykonującego zawód medyczny, w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym

dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych;

5)

dokumentacji medycznej, należy przez to rozumieć określone w ustawie oraz przepisach

odrębnych dane i informacje medyczne odnoszące się do stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych

mu w zakładzie opieki zdrowotnej świadczeń zdrowotnych.

2.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o dyrektorze zakładu społecznej służby

zdrowia, dyrektorze zakładu społecznego służby zdrowia, dyrektorze zakładu opieki

zdrowotnej, należy przez to rozumieć kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

(uchylony).

1.

Pacjent ma prawo do

1)

świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom wiedzy medycznej, a w sytuacji ograniczonych

możliwości udzielenia odpowiednich świadczeń - do korzystania z rzetelnej, opartej

na kryteriach medycznych procedury ustalającej kolejność dostępu do tych świadczeń;

2)

informacji o swoim stanie zdrowia;

3)

wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub ich odmowy, po

uzyskaniu odpowiedniej informacji;

4)

intymności i poszanowania godności w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych;

5)

umierania w spokoju i godności.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 nie dotyczy świadczeń zdrowotnych, których udzielanie bez zgody

pacjenta regulują odrębne przepisy.

3.

W zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub

całodziennych świadczeń zdrowotnych pacjent ma również prawo do

1)

dodatkowej opieki pielęgnacyjnej sprawowanej przez osobę bliską lub inną osobę wskazaną

przez siebie;

2)

kontaktu osobistego, telefonicznego lub korespondencyjnego z osobami z zewnątrz;

3)

opieki duszpasterskiej.

4.

Koszty realizacji uprawnień wymienionych w ust. 3 pkt 1 i 2 nie mogą obciążać zakładu

opieki zdrowotnej.

5.

W przypadku zagrożenia epidemicznego lub ze względu na warunki przebywania innych

osób chorych w szpitalu kierownik zakładu opieki zdrowotnej lub upoważniony lekarz

może ograniczyć prawo pacjenta do kontaktu osobistego z osobami z zewnątrz, w tym

do sprawowania opieki przez osoby określone w ust. 3 pkt 1.

6.

Kierownik zakładu opieki zdrowotnej zapewnia dostępność informacji o prawach pacjenta.

1.

W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta, o których mowa w art. 18 ust. 2 i ust.

3 pkt 1 oraz w art. 19 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 3, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią

sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

2.

W razie zawinionego naruszenia prawa pacjenta do umierania w spokoju i godności, sąd

może, na żądanie najbliższego członka rodziny, innego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez nich cel

społeczny na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

1.

W zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub

całodziennych świadczeń zdrowotnych pacjent ma prawo przechowywać wartościowe rzeczy

w depozycie zakładu opieki zdrowotnej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

postępowania z depozytami, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności

1)

zakres spisu przedmiotów oddanych do depozytu;

2)

sposób zabezpieczenia przedmiotów oddawanych do depozytu;

3)

zasady prowadzenia księgi depozytów;

4)

tryb postępowania z nieodebranymi depozytami.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnienia

zawartego w art. 106 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 4, zachowują moc w stosunku

do nauczycieli akademickich do dnia 31 grudnia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z tym że przepisy art. 1 pkt 10,

17, 55, 56, 58 i 72 oraz art. 2 i art. 12 pkt 1 lit. a stosuje się od dnia uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Szpital zapewnia przyjętemu pacjentowi

1)

świadczenia zdrowotne;

2)

środki farmaceutyczne

3)

pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia.

2.

W razie pogorszenia się stanu zdrowia chorego powodującego zagrożenie życia lub w

razie jego śmierci, szpital jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić wskazaną przez

chorego osobę lub instytucję, przedstawiciela ustawowego albo opiekuna faktycznego.

W szpitalu posiadającym więcej niż 150 łóżek tworzy się aptekę szpitalną.

(uchylony).

Do udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacji ograniczonych możliwości udzielenia

odpowiednich świadczeń stosuje się przepisy art. 20-23 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm..

1.

Dzieci narodzone w szpitalu oraz dzieci w wieku do 7 lat przyjmowane do szpitala zaopatrywane

są w znaki tożsamości.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb zaopatrywania dzieci, o których mowa w ust. 1, w znaki tożsamości oraz zasady

postępowania w razie stwierdzenia braku tych znaków.

Niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej, w terminie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, dostosują posiadaną aparaturę i sprzęt do wymagań określonych w

art. 9 ust. 3 ustawy nowelizowanej w art. 1.

1

Wypisanie ze szpitala, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, następuje

1)

gdy stan zdrowia nie wymaga dalszego leczenia w szpitalu;

2)

na żądanie osoby przebywającej w szpitalu lub jej przedstawiciela ustawowego;

3)

gdy osoba przebywająca w szpitalu w sposób rażący narusza regulamin porządkowy, a

nie zachodzi obawa, że odmowa lub zaprzestanie udzielania świadczeń może spowodować

bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jej życia lub zdrowia albo życia lub zdrowia innych

osób.

2

Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania ze szpitala osoby, której stan zdrowia

wymaga leczenia w szpitalu, kierownik zakładu opieki zdrowotnej lub lekarz przez niego

upoważniony może odmówić wypisania do czasu wydania w tej sprawie orzeczenia przez

właściwy ze względu na siedzibę zakładu sąd opiekuńczy, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej. Właściwy sąd opiekuńczy zawiadamiany jest niezwłocznie o odmowie

wypisania ze szpitala i przyczynach odmowy.

3

Osoba występująca o wypisanie ze szpitala na własne żądanie jest informowana przez

lekarza o możliwych następstwach zaprzestania leczenia w szpitalu. Osoba ta składa

pisemne oświadczenie o wypisaniu ze szpitala na własne żądanie. W przypadku braku

takiego oświadczenia lekarz sporządza adnotację w dokumentacji medycznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie stosuje

się przepisy dotychczasowe z uwzględnieniem zmian wynikających z ustawy, nie dłużej

jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1

Jeżeli przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny nie odbiera małoletniego lub

osoby niezdolnej do samodzielnej egzystencji ze szpitala będącego publicznym zakładem

opieki zdrowotnej w wyznaczonym terminie, szpital zawiadamia o tym niezwłocznie organ

gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby oraz organizuje

na koszt gminy przewiezienie do miejsca zamieszkania.

2

Pacjent, którego stan zdrowia nie wymaga dalszego leczenia szpitalnego, ponosi koszty

pobytu w szpitalu począwszy od terminu określonego przez kierownika zakładu opieki

zdrowotnej, niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń określonych w przepisach

odrębnych.

1.

Zwłoki osoby, która zmarła w szpitalu, mogą być poddane sekcji, w szczególności, gdy

zgon tej osoby nastąpi przed upływem 12 godzin od przyjęcia do szpitala, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Kierownik zakładu, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, to upoważniony przez niego

lekarz, na wniosek właściwego ordynatora lub, w razie potrzeby, po zasięgnięciu jego

opinii, zarządza dokonanie lub zaniechanie sekcji.

3.

Zwłoki osoby, która zmarła w szpitalu, nie są poddawane sekcji, jeżeli przedstawiciel

ustawowy tej osoby wyraził sprzeciw lub uczyniła to osoba za życia.

4.

O zaniechaniu sekcji zwłok z przyczyny określonej w ust. 3 sporządza się adnotację

w dokumentacji medycznej i załącza sprzeciw, o którym mowa w ust. 3.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się w przypadkach

1)

określonych w Kodeksie postępowania karnego;

2)

gdy przyczyny zgonu nie można ustalić w sposób jednoznaczny;

3)

określonych w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach.

6.

W dokumentacji medycznej osoby, która zmarła w szpitalu, sporządza się adnotację o

dokonaniu lub zaniechaniu sekcji zwłok, z odpowiednim uzasadnieniem.

Traci moc ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o pokrywaniu opłat w szpitalach, będących zakładami

społecznymi służby zdrowia

(Dz. U. Nr 25, poz. 174, z 1950 r. Nr 44, poz. 409, z 1956 r. Nr 17, poz. 92 i z 1962 r. Nr 32, poz. 151).

1.

Dokonanie sekcji zwłok nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 godzin od stwierdzenia

zgonu.

2.

Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów, kierownik

zakładu, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, to upoważniony przez niego lekarz,

może zadecydować o dokonaniu sekcji zwłok przed upływem 12 godzin, przy zachowaniu

zasad i trybu przewidzianych w przepisach o pobieraniu i przeszczepianiu komórek,

tkanek i narządów.

1.

W razie śmierci pacjenta w szpitalu, szpital ma obowiązek należycie przygotować jego

zwłoki, w celu ich wydania osobom uprawnionym do pochowania.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania

szpitala w razie śmierci pacjenta oraz zakres czynności należących do obowiązków szpitala

związanych z przygotowaniem zwłok pacjenta do wydania osobom uprawnionym do ich pochowania,

uwzględniając konieczność zachowania godności należnej zmarłemu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 63-63c ustawy nowelizowanej w art. 1 oraz art. 18-21 ustawy, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Przepisy o szpitalach stosuje się odpowiednio do innych zakładów opieki zdrowotnej

przeznaczonych dla osób wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych,

chyba że przepisy ustawy lub innych ustaw stanowią inaczej.

1

Przychodnia, ośrodek zdrowia, poradnia i ambulatorium udzielają świadczeń zdrowotnych,

które mogą obejmować swoim zakresem świadczenia podstawowej i specjalistycznej opieki

zdrowotnej, w warunkach ambulatoryjnych lub domowych, w miejscu zamieszkania lub pobytu

osoby potrzebującej tych świadczeń.

2.

Świadczenia podstawowej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, obejmują swoim

zakresem świadczenia profilaktyczne, diagnostyczne, lecznicze, rehabilitacyjne oraz

pielęgnacyjne z zakresu medycyny ogólnej, rodzinnej i pediatrii.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 11 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia

ogłoszenia,

2)

art. 4 i 116 Prawa farmaceutycznego, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

1.

Pogotowie ratunkowe udziela świadczeń zdrowotnych w razie wypadku, urazu, porodu,

nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia, powodujących zagrożenie

życia.

2.

Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1,

w ramach systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego jako zespół ratownictwa medycznego

lub lotniczy zespół ratownictwa medycznego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 191, poz. 1410).

1

Medyczne laboratorium diagnostyczne udziela świadczeń zdrowotnych, które obejmują

swoim zakresem badania diagnostyczne, w tym analizy wykonywane w celu rozpoznania

stanu zdrowia i ustalenia dalszego postępowania leczniczego. Świadczenia te w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej udzielane są na podstawie skierowania lekarza lub lekarza

dentysty albo osoby posiadającej wymagane kwalifikacje na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Pracownia protetyki stomatologicznej i ortodoncji udziela świadczeń zdrowotnych, które

obejmują swoim zakresem wykonywanie i naprawę protez i innych przedmiotów protetycznych

oraz ortodontycznych. Świadczenia te udzielane są na podstawie skierowania lekarza

dentysty.

(uchylony).

Zakład rehabilitacji leczniczej udziela świadczeń zdrowotnych, polegających na interdyscyplinarnych,

kompleksowych działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i

poprawie zdrowia. Świadczenia te udzielane są na podstawie skierowania lekarza.

1.

Pracownikom wykonującym zawód medyczny zatrudnionym w zespole wyjazdowym pogotowia

ratunkowego (pomocy doraźnej) przysługuje dodatek w wysokości 30% stawki godzinowej

wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy.

2.

Pracownikom wymienionym w ust. 1 zatrudnionym w pogotowiu ratunkowym (pomocy doraźnej)

poza zespołem wyjazdowym przysługuje dodatek w wysokości 20% stawki godzinowej wynagrodzenia

zasadniczego za każdą godzinę pracy.

3.

Przepis art. 32j ust. 6 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

Żłobek udziela świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem działania profilaktyczne

i opiekę nad dzieckiem w wieku do 3 lat.

1.

Zakład opiekuńczo-leczniczy udziela całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują

swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację osób niewymagających hospitalizacji, oraz

zapewnia im środki farmaceutyczne

2.

Osobom ubezpieczonym i innym osobom uprawnionym do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

na podstawie odrębnych przepisów, przebywającym w zakładzie opiekuńczo-leczniczym

będącym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, zakład ten zapewnia środki farmaceutyczne

Zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy udziela całodobowych świadczeń zdrowotnych, które

obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację osób niewymagających hospitalizacji,

oraz zapewnia im kontynuację leczenia farmakologicznego, pomieszczenie i wyżywienie

odpowiednie do stanu zdrowia, a także prowadzi edukację zdrowotną tych osób i członków

ich rodzin.

1.

Świadczenia zdrowotne i związane z ich udzielaniem usługi, zwane dalej „usługami medycznymi”,

udzielane w publicznych zakładach opieki zdrowotnej oraz przez podmioty udzielające

świadczeń zdrowotnych na zasadach określonych w art. 35 i 35a, podlegają rejestrowaniu

i monitorowaniu w systemie ewidencyjno-informatycznym, zwanym dalej „rejestrem usług

medycznych”.

2.

W celu, o którym mowa w ust. 1, tworzy się jednostki organizacyjne

1)

centralny rejestr usług medycznych - prowadzony przez ministra właściwego do spraw

zdrowia

2)

wojewódzki rejestr usług medycznych - prowadzony przez wojewodę;

3)

terenowe rejestry usług medycznych - prowadzone przez jednostki organizacyjne, które

wskazuje i których obszar działania określa wojewoda.

3.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane

są dokumentować udzielenie usługi medycznej w książeczce usług medycznych lub kuponie

wolnym.

4.

Książeczkę usług medycznych wydaje jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 2

pkt 3.

5.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, wydają

kupon wolny, jeżeli usługa medyczna udzielana jest osobie niemogącej okazać książeczki

usług medycznych.

6.

Książeczka usług medycznych zawiera numer identyfikacyjny pacjenta.

7.

Książeczka usług medycznych nie zastępuje dokumentu uprawniającego do bezpłatnej opieki

zdrowotnej przy korzystaniu z usług publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

8.

W rejestrach usług medycznych, o których mowa w ust. 2, zamieszcza się wykaz osób

objętych rejestrem, podmiotów udzielających usługi medyczne oraz wykaz osób zlecających

te usługi.

9.

(uchylony).

1

Dane i informacje gromadzone w rejestrach usług medycznych, przekazywane przez podmioty

udzielające usług medycznych, są udostępniane organom administracji rządowej, organom

jednostek samorządu terytorialnego, podmiotom, które utworzyły publiczne zakłady opieki

zdrowotnej, podmiotom finansującym udzielanie tych usług oraz samorządom zawodów medycznych.

Do przekazywania danych dotyczących dokumentacji medycznej stosuje się przepisy art.

18.

2.

(uchylony).

1.

Czas pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem

art. 32i ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie może przekraczać 7 godzin

35 minut na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 4.

2.

Czas pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych, w przyjętym okresie

rozliczeniowym, nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 42 godzin na tydzień.

3.

Czas pracy pracowników komórek organizacyjnych (zakładów, pracowni), w przyjętym okresie

rozliczeniowym

1)

radiologii, radioterapii, medycyny nuklearnej - stosujących w celach diagnostycznych

lub leczniczych źródła promieniowania jonizującego,

2)

fizykoterapii, patomorfologu, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny

sądowej lub prosektoriów

- w zakresie określonym w ust. 5, nie może przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie

26 godzin i 15 minut na tydzień.

4.

Czas pracy pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach wymagających kontaktu

z pacjentami, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 6 godzin na

dobę i przeciętnie 31 godzin 30 minut na tydzień.

5.

Czas pracy, o którym mowa w ust. 3, stosuje się do pracowników na stanowiskach pracy

w

1)

komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach) radiologii, radioterapii i medycyny

nuklearnej, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy

a)

stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł promieniowania jonizującego,

a w szczególności: wykonujących badania lub zabiegi, asystujących lub wykonujących

czynności pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujących urządzenia zawierające

źródła promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące, lub wykonujących

czynności zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych

lub

b)

prowadzenie badań naukowych z zastosowaniem źródeł promieniowania jonizującego, lub

c)

dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego związanych z działalnością,

o której mowa w lit. a i b;

2)

komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach) fizykoterapeutycznych, jeżeli do

ich podstawowych obowiązków należy kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub

samodzielne wykonywanie zabiegów;

3)

komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, histopatologii,

cytopatologii i cytodiagnostyki, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy

a)

przygotowywanie preparatów lub

b)

wykonywanie badań histopatologicznych i cytologicznych;

4)

komórkach organizacyjnych (zakładach, pracowniach): patomorfologii, medycyny sądowej

oraz prosektoriach, jeżeli do ich podstawowych obowiązków należy

a)

wykonywanie sekcji zwłok lub

b)

wykonywanie badań patomorfologicznych i toksykologicznych, lub

c)

pomoc przy wykonywaniu sekcji zwłok oraz badań patomorfologicznych i toksykologicznych,

lub

d)

pobieranie narządów i tkanek ze zwłok.

6.

W ramach tygodniowej normy czasu pracy określonej w ust. 1 logopedom posiadającym

wyższe wykształcenie pedagogiczne i przeszkolenie w zakresie logopedii oraz pracownikom

posiadającym wyższe wykształcenie w dziedzinie wychowania fizycznego ze specjalizacją

w zakresie rehabilitacji, a także instruktorom gimnastyki leczniczej ze średnim wykształceniem

w zakresie wychowania fizycznego prowadzącym zajęcia z zakresu kinezyterapii, przysługuje

6 godzin na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i na przygotowanie się do tych zajęć.

1.

W przyjętym okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 12 tygodni, czas pracy nie może

przekroczyć liczby godzin wynikających z pomnożenia normy dobowej czasu pracy, określonej

w art. 32g ust. 1-4, przez liczbę kalendarzowych dni roboczych z wyłączeniem dodatkowych

dni wolnych od pracy, o których mowa w art. 129, oraz niedziel i świąt przypadających w danym okresie rozliczeniowym.

2.

Czas pracy wynikający z norm określonych w art. 32g ust. 1-4 oraz art. 32i ust. 1

ulega obniżeniu w okresie rozliczeniowym o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności

pracownika w pracy przypadającą do przepracowania w okresie tej nieobecności zgodnie

z przyjętym rozkładem czasu pracy.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy lub jej organizacją, w stosunku do pracowników

zakładu opieki zdrowotnej mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których dopuszczalne

jest przedłużenie wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę, z zastrzeżeniem art. 32g

ust. 3 i 4. W tych rozkładach czas pracy nie może przekraczać przeciętnie 40 godzin

na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym, a w stosunku do pracowników technicznych,

gospodarczych i obsługi - przeciętnie 42 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2

Okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 4 tygodnie.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony w

trybie określonym w art. 150 § 2 Kodeksu pracy - nie więcej jednak niż do 12 miesięcy.

3.

Rozkład czasu pracy powinien być stosowany na podstawie harmonogramów pracy ustalanych

dla przyjętego okresu rozliczeniowego, określających dla poszczególnych pracowników

dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy.

4.

W rozkładach czasu pracy, o którym mowa w ust. 1, wymiar czasu pracy

1)

pracownic w ciąży,

2)

pracownic opiekujących się dzieckiem do lat 4, bez ich zgody

- nie może przekraczać 8 godzin na dobę.

1.

Lekarze oraz inni posiadający wyższe wykształcenie pracownicy wykonujący zawód medyczny,

zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia

wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych, mogą być zobowiązani do pełnienia

w tym zakładzie dyżuru medycznego.

2.

Czasu pełnienia dyżuru, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się do czasu pracy.

3.

Liczba dyżurów medycznych pełnionych przez osobę wymienioną w ust. 1 nie może przekraczać

2 tygodniowo i 8 miesięcznie.

4.

Za każdą godzinę dyżuru medycznego, poza przypadkami, o których mowa w ust. 5, przysługuje

wynagrodzenie w wysokości co najmniej 130% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego.

5.

W przypadku dyżuru pełnionego w porze nocnej za każdą godzinę przysługuje wynagrodzenie

w wysokości co najmniej 165% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, zaś w przypadku

dyżuru pełnionego w niedziele i święta oraz dni dodatkowo wolne od pracy - co najmniej

200% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, bez względu na porę pełnienia dyżuru.

6.

Godzinową stawkę wynagrodzenia zasadniczego oblicza się, dzieląc miesięczną stawkę

wynagrodzenia zasadniczego wynikającą z osobistego zaszeregowania pracownika przez

liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu.

7.

Za czas pełnienia dyżuru medycznego nie przysługuje czas wolny od pracy. W uzasadnionych

przypadkach ordynator (kierownik) może zwolnić pracownika z części dnia pracy, po

zakończonym dyżurze, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

8.

Zasad wynagradzania, o których mowa w ust. 4 i 5, nie stosuje się do lekarzy stażystów,

których zasady wynagradzania określają odrębne przepisy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 32j ust. 1, mogą zostać zobowiązane do pozostawania poza

zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych.

2.

Za każdą godzinę pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych przysługuje

wynagrodzenie w wysokości 50% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, obliczanej

zgodnie z art. 32j ust. 6.

3.

W przypadku wezwania do zakładu opieki zdrowotnej pracownikowi przysługuje wynagrodzenie

jak za czas pełnienia dyżuru medycznego.

1.

Pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym w systemie pracy zmianowej w

zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowych

świadczeń zdrowotnych, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości

1)

co najmniej 65% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy

wykonywanej w porze nocnej;

2)

co najmniej 45% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego za każdą godzinę pracy

wykonywanej w porze dziennej w niedziele i święta oraz dni dodatkowo wolne od pracy.

2.

Przepis art. 32j ust. 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze

środków publicznych osobom ubezpieczonym oraz innym osobom, uprawnionym do tych świadczeń

na podstawie odrębnych przepisów, nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą

odpłatnością.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

Za świadczenia zdrowotne udzielone osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości publiczny

zakład opieki zdrowotnej pobiera opłatę niezależnie od uprawnień do bezpłatnych świadczeń

zdrowotnych, jeżeli jedyną i bezpośrednią przyczyną udzielonego świadczenia było zdarzenie

spowodowane stanem nietrzeźwości tej osoby.

5.

W celu stwierdzenia stanu nietrzeźwości lekarz kieruje osobę określoną w ust. 4 na

badanie dla ustalenia zawartości alkoholu we krwi. Odmowa poddania się takiemu badaniu

jest brana pod uwagę przy ustalaniu opłaty za udzielenie świadczenia zdrowotnego,

z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy.

1.

Przy ustalaniu wysokości opłaty za świadczenia zdrowotne udzielane osobom określonym

w art. 33 ust. 1 stosuje się ceny urzędowe, jeżeli przepisy odrębne przewidują odpłatność

za ich udzielanie.

2.

Wysokość opłat za świadczenia zdrowotne udzielane osobom nieuprawnionym w rozumieniu

art. 33 ust. 1 ustala kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w którym świadczenie

jest udzielane.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Osoba przebywająca w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym ponosi

koszty wyżywienia i zakwaterowania. Miesięczną opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej

250% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca

70% miesięcznego dochodu, w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, osoby przebywającej

w zakładzie opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym.

2.

Miesięczną opłatę za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka przebywającego w zakładzie

opiekuńczo-leczniczym i pielęgnacyjno-opiekuńczym ustala się w wysokości odpowiadającej

200% najniższej emerytury, z tym że opłata nie może być wyższa niż kwota odpowiadająca

70% miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Opłaty za pobyt dziecka w żłobku są ustalane według cen umownych. Opłaty te nie obejmują

świadczeń zdrowotnych.

2.

Wysokość opłaty określonej w ust. 1 ustala podmiot, który utworzył żłobek.

1.

Organy, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, oraz samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej mogą udzielać zamówienia na świadczenia zdrowotne, zwanego dalej

„zamówieniem”

1)

niepublicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, w zakresie zadań określonych w statucie

tego zakładu;

2)

osobie wykonującej zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej

specjalistycznej praktyki na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

2a

grupowej praktyce lekarskiej i grupowej praktyce pielęgniarek, położnych prowadzącym

działalność na zasadach określonych w przepisach odrębnych;

3)

osobie legitymującej się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych

w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, która dysponuje lokalem

oraz aparaturą i sprzętem medycznym, odpowiadającymi wymaganiom przewidzianym dla

zakładów opieki zdrowotnej, oraz spełnia warunki określone w przepisach o działalności

gospodarczej.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, zwane dalej „przyjmującym zamówienie”,

przyjmując zamówienie zobowiązują się do wykonania zadań publicznego zakładu opieki

zdrowotnej w zakresie udzielonego zamówienia i na zasadach określonych w umowie, a

udzielający zamówienie do zapłacenia ze środków publicznych za wykonanie zamówienia.

Przyjmujący zamówienie nie może wykonywać udzielonego zamówienia przez osobę trzecią,

chyba że umowa o udzielenie zamówienia stanowi inaczej.

3.

Do zamówień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

4.

Do przyjmującego zamówienie stosuje się przepisy art. 33 i 34.

5.

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy udzielaniu świadczeń w zakresie udzielonego

zamówienia ponoszą solidarnie udzielający zamówienie i przyjmujący zamówienie.

6.

Przyjmujący zamówienie podlega obowiązkowi ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej

w zakresie, o którym mowa w ust. 5.

7.

(uchylony).

8

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 6, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

1.

Umowę o udzielenie zamówienia zawiera się na czas udzielania określonych świadczeń

zdrowotnych lub na czas określony, na podstawie wyników przeprowadzonego konkursu

ofert na udzielenie zamówienia. W pracach komisji konkursowej ma prawo uczestniczyć

z głosem doradczym przedstawiciel właściwego, ze względu na rodzaj świadczeń zdrowotnych

objętych zamówieniem, samorządu zawodu medycznego, jeżeli do konkursu przystąpi osoba,

o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3.

2.

Umowa o udzielenie zamówienia zawarta zostaje z chwilą podpisania jej przez obie strony.

Wymaga ona formy pisemnej pod rygorem nieważności.

3.

Zakazuje się zmian postanowień zawartej umowy oraz wprowadzania nowych postanowień

do umowy niekorzystnych dla udzielającego zamówienia, jeżeli przy ich uwzględnieniu

zachodziłaby konieczność zmiany treści oferty, na podstawie której dokonano wyboru

przyjmującego zamówienie, chyba że konieczność wprowadzenia takich zmian wynika z

okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia umowy.

4.

Zmiana umowy, dokonana z naruszeniem przepisu ust. 3, jest nieważna.

5.

Umowa, o której mowa w ust. 1, ulega rozwiązaniu

1)

z upływem czasu, na który była zawarta;

2)

z dniem zakończenia udzielania określonych świadczeń zdrowotnych;

3)

wskutek oświadczenia jednej ze stron, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, w przypadku

gdy druga strona rażąco narusza istotne postanowienia umowy.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

konieczne elementy umowy o udzielenie zamówienia oraz minimalny czas, na który umowa

może być zawarta;

2)

tryb ogłaszania konkursu ofert, zakres ofert, tryb ich składania, sposób przeprowadzania

konkursu oraz szczegółowe zasady i tryb zgłaszania i rozpatrywania skarg i protestów

dotyczących tych czynności.

1

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez organy i podmioty określone w

art. 8 ust. 1 pkt 1-3b, prowadzony jest w formie samodzielnego zakładu, pokrywającego

z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i zobowiązań,

z zastrzeżeniem art. 35c i 35d.

2.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej „samodzielnym

publicznym zakładem opieki zdrowotnej”, prowadzi gospodarkę finansową na zasadach

określonych w ustawie.

3

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej podlega obowiązkowi rejestracji w Krajowym

Rejestrze Sądowym. Z chwilą wpisania do rejestru samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej uzyskuje osobowość prawną.

4.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskać wpis do rejestru, o którym

mowa w ust. 3, po uzyskaniu wpisu do rejestru określonego w art. 12.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8.

Organ prowadzący rejestr, o którym mowa w art. 12, obowiązany jest zawiadomić niezwłocznie

sąd rejestrowy o wykreśleniu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej z

rejestru.

9

W przypadku wykreślenia z rejestru, o którym mowa w art. 12, sąd rejestrowy wykreśla

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej z Krajowego Rejestru Sądowego.

10.

(uchylony).

1.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony przez organ określony w art. 8 ust.

1 pkt 1-3, może być prowadzony w formie jednostki budżetowej lub zakładu budżetowego,

jeżeli prowadzenie tego zakładu w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej byłoby niecelowe lub przedwczesne. Decyzję w tej sprawie podejmuje organ,

który utworzył zakład, po dokonaniu analizy zakresu i charakteru działalności zakładu

opieki zdrowotnej w odniesieniu do potrzeb zdrowotnych określonego obszaru lub określonej

grupy ludności oraz oceny możliwości pozyskiwania przez zakład opieki zdrowotnej dodatkowych

środków finansowych przy nieograniczeniu praw ludności do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

określonych w przepisach odrębnych, z zastrzeżeniem art. 35d.

2

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 1, prowadzi gospodarkę finansową

na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm., z zastrzeżeniem art. 50.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, utworzony w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt

1, prowadzony jest w formie przewidzianej w przepisach wymienionych w art. 8a.

Tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje

w drodze rozporządzenia właściwego organu administracji rządowej albo w drodze uchwały

właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, chyba że przepisy ustawy lub

przepisy odrębne stanowią inaczej, uwzględniając w szczególności sprawy wskazane w

art. 38 i 43 ustawy.

1.

Tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej, dla

którego podmiotem, który utworzył zakład jest publiczna uczelnia medyczna lub publiczna

uczelnia prowadząca działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

albo Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, następuje odpowiednio w drodze uchwały

senatu właściwej publicznej uczelni medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych albo zarządzenia dyrektora Centrum

Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

2.

Uchwała senatu i zarządzenie dyrektora, o których mowa w ust. 1, dotyczące likwidacji

lub przekształcenia publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w wyniku którego ma nastąpić

jego likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności zakładu

i udzielanych świadczeń zdrowotnych, wymaga zgody ministra właściwego do spraw zdrowia

w formie decyzji, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Do uchwał i zarządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2, nie ma zastosowania art. 43.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może odmówić zgody na likwidację lub przekształcenie

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w wyniku którego ma nastąpić jego likwidacja

lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności zakładu i udzielanych

świadczeń zdrowotnych, tylko w przypadku, gdy zakład udziela określonych świadczeń

zdrowotnych jako jedyny w województwie i nie jest możliwe dalsze udzielanie tych świadczeń

w innym zakładzie opieki zdrowotnej.

2.

W decyzji odmawiającej wyrażenia zgody minister właściwy do spraw zdrowia przyznaje

publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej środki publiczne niezbędne do dalszego funkcjonowania

zakładu w zakresie gwarantującym realizację świadczeń zdrowotnych na dotychczasowym

poziomie.

3.

Za zobowiązania publicznego zakładu opieki zdrowotnej, powstałe po wydaniu decyzji

odmawiającej zgody na likwidację lub przekształcenie zakładu, w wyniku którego miała

nastąpić likwidacja lub istotne ograniczenie poszczególnych rodzajów działalności

zakładu i udzielanych świadczeń zdrowotnych, odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa.

(uchylony).

1

Rozporządzenie, zarządzenie lub uchwała o utworzeniu publicznego zakładu opieki zdrowotnej

określa nazwę zakładu, siedzibę, formę gospodarki finansowej, podstawowe kierunki

działalności, obszar działania oraz organ sprawujący nadzór nad zakładem.

2.

Obszar działania publicznego zakładu opieki zdrowotnej w odniesieniu do szpitali tworzy

obwód szpitalny, a dla pozostałych zakładów - obwód lub rejon.

3

przepis ust. 2 nie może naruszać prawa osoby uprawnionej do świadczeń publicznych

zakładów opieki zdrowotnej do wyboru lekarza lub zakładu opieki zdrowotnej.

4

Osobom zamieszkałym w obwodzie szpitalnym, obwodzie lub rejonie przysługuje, z zastrzeżeniem

art. 7, pierwszeństwo uzyskania świadczenia przed innymi osobami.

5

Osoby uprawnione do świadczeń zdrowotnych w publicznych zakładach opieki zdrowotnej

nie mogą być obciążane opłatami za ich udzielanie, nawet gdy świadczeń zdrowotnych

udziela publiczny zakład opieki zdrowotnej niebędący właściwym ze względu na obszar

lub rejon swojego działania.

1

Statut publicznego zakładu opieki zdrowotnej, oprócz postanowień, o których mowa w

art. 11, może określać sposób uczestniczenia zakładu w prowadzeniu badań naukowych

i prac badawczo-rozwojowych lub realizacji celów naukowych i dydaktycznych oraz w

kształceniu osób przygotowujących się do wykonywania zawodu medycznego lub wykonujących

zawód medyczny.

2

Statut publicznego zakładu opieki zdrowotnej uchwala rada społeczna zakładu i przedkłada

go do zatwierdzenia organowi, który utworzył zakład. Nie dotyczy to zakładu utworzonego

na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3a i 3b.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy dokonywaniu zmian w statucie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 17 i 22, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., oraz art. 11 i 12, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1

Minister właściwy do spraw zdrowia

2

Minister właściwy do spraw zdrowia

3.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zdrowia

Publiczny zakład opieki zdrowotnej może dokonać zakupu lub przyjąć darowiznę aparatury

i sprzętu medycznego wyłącznie o przeznaczeniu i standardzie określonym przez podmiot,

który zakład utworzył, oraz na zasadach określonych przez ten podmiot.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

działu szóstego i siódmego Kodeksu pracy, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.,

2)

art. 217 i art. 237, które wchodzą w życie po upływie jednego roku od dnia wejścia w życie ustawy,

3)

art. 220 § 1 Kodeksu pracy, który wchodzi w życie po upływie jednego roku od dnia ogłoszenia przepisów, o których

mowa w art. 220 § 2 Kodeksu pracy,

4)

art. 221 § 2 Kodeksu pracy, który wchodzi w życie po upływie jednego roku od dnia ogłoszenia przepisów, o których

mowa w art. 221 § 5 Kodeksu pracy.

1.

Rozporządzenie

2

Projekt rozporządzenia

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy wydawaniu rozporządzenia

4.

Rozporządzenie

(uchylone).

1

Szpital może udostępniać publicznej uczelni medycznej, publicznej uczelni prowadzącej

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, Polskiej Akademii

Nauk, państwowej jednostce badawczo-rozwojowej prowadzącej publiczny zakład opieki

zdrowotnej lub Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego oddział szpitalny, zwany

dalej „oddziałem klinicznym”, na potrzeby wykonywania zadań dydaktycznych i badawczych

w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

2

Udostępnienie oddziału klinicznego następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej

przez kierownika zakładu opieki zdrowotnej (szpitala) odpowiednio z: publiczną uczelnią

medyczną, publiczną uczelnią prowadzącą działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie

nauk medycznych, Polską Akademią Nauk, państwową jednostką badawczo-rozwojową prowadzącą

publiczny zakład opieki zdrowotnej lub Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Zawarcie umowy wymaga zgody podmiotu, który utworzył zakład opieki zdrowotnej (szpital).

3.

Udostępnianie oddziału klinicznego nie może ograniczyć dostępności świadczeń zdrowotnych

określonych w statucie publicznego zakładu opieki zdrowotnej (szpitala).

Minister właściwy do spraw zdrowia

(uchylony).

1.

Połączenie się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej może być dokonane

przez

1)

przeniesienie całego mienia co najmniej jednego samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej (przejmowanego) na inny samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

(przejmujący);

2)

utworzenie nowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego z

co najmniej dwóch łączących się samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej.

2.

Podmioty, które utworzyły samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, mogą dokonać

połączenia tych zakładów

1)

w drodze rozporządzenia, zarządzenia albo uchwały - w przypadku zakładów utworzonych

przez ten sam podmiot;

2)

w drodze porozumienia - w przypadku zakładów utworzonych przez różne podmioty.

3.

Akt o połączeniu powinien zawierać w szczególności postanowienia o

1)

nazwie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia,

w przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

przejęciu mienia zakładu przejmowanego albo zakładów łączących się;

3)

zasadach odpowiedzialności za zobowiązania zakładu przejmowanego albo zakładów łączących

się;

4)

terminie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 43i ust. 1 pkt 1 albo 2, nie wcześniejszym

niż trzy miesiące od dnia wydania lub przyjęcia aktu o połączeniu.

4.

Jeżeli w wyniku połączenia w trybie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2, może nastąpić

istotne ograniczenie dostępności, warunków udzielania i jakości oznaczonych rodzajowo

świadczeń zdrowotnych przejmowanego zakładu albo łączących się zakładów, akt o połączeniu

zawiera także postanowienia o sposobie i formie zapewnienia osobom korzystającym ze

świadczeń zdrowotnych tych zakładów, dalszego nieprzerwanego ich udzielania bez istotnego

ograniczenia dostępności, warunków udzielania i jakości.

5.

W przypadku połączenia, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 1 - akt o połączeniu zawiera także nazwę i siedzibę zakładu przejmowanego;

2)

pkt 2 - akt o połączeniu zawiera także nazwy i siedziby zakładów łączących się.

6.

W porozumieniu wskazuje się także podmiot, który przejmuje uprawnienia i obowiązki

podmiotu, który utworzył zakład.

7.

Projekt aktu o połączeniu wymaga opinii wojewody właściwego ze względu na siedzibę

każdego z samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej podlegających połączeniu

w trybie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2.

8.

Wojewoda wydaje opinię, o której mowa w ust. 7, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

projektu aktu o połączeniu. Niewydanie opinii w tym terminie jest równoznaczne z wydaniem

opinii pozytywnej.

9.

Przepisów ust. 7 i 8 nie stosuje się w przypadku wojewody, który jest podmiotem, który

utworzył zakład, zamierzającym dokonać połączenia tego zakładu w trybie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2.

10.

Połączenie, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi likwidacji zakładu przejmowanego albo

łączących się zakładów.

11.

Do pracowników zakładu przejmowanego oraz do pracowników zakładów łączących się stosuje

się art. 23

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

1.

W terminie określonym w akcie o połączeniu kierownik zakładu przejmującego albo kierownik

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia

składa wniosek o

1)

wykreślenie zakładu przejmowanego z rejestru, o którym mowa w art. 12, oraz z Krajowego

Rejestru Sądowego - w przypadku połączenia, o którym mowa w art. 43h ust. 1 pkt 1;

2)

dokonanie wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 12, a następnie składa wniosek o

wpisanie tego zakładu do Krajowego Rejestru Sądowego - w przypadku połączenia, o którym

mowa w art. 43h ust. 1 pkt 2.

2.

W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 43h ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do

1)

rejestru, o którym mowa w art. 12,

2)

Krajowego Rejestru Sądowego

- następuje z urzędu wykreślenie łączących się zakładów z tych rejestrów.

3.

W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 43h ust. 1 pkt 2, z dniem wpisania samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej powstałego w wyniku połączenia do Krajowego

Rejestru Sądowego, zakład ten wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem

były łączące się zakłady, bez względu na charakter prawny tych stosunków.

4.

Z dniem wykreślenia zakładu przejmowanego z Krajowego Rejestru Sądowego zakład przejmujący

wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem był zakład przejmowany, bez

względu na charakter prawny tych stosunków.

1.

W przypadku jednostek samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia

i obowiązki podmiotu, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej,

odpowiedzialność za jego zobowiązania ponoszą te jednostki w częściach ułamkowych

odpowiadających wysokości zobowiązań powstałych w okresach, w których wykonywały one

uprawnienia i obowiązki podmiotu, który utworzył zakład.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należności i mienie samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej stają się należnościami i mieniem podmiotu, który przejął

uprawnienia i obowiązki podmiotu, który utworzył zakład.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego, które faktycznie wykonywały uprawnienia i obowiązki

podmiotu, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, mogą w inny

sposób, niż wskazany w ust. 1 i 2, określić

1)

odpowiedzialność za zobowiązania,

2)

zasady przejęcia należności i mienia

- zakładu, w stosunku do którego wykonywały uprawnienia i obowiązki podmiotu, który

utworzył zakład.

1.

Odpowiedzialność za zarządzanie publicznym zakładem opieki zdrowotnej ponosi kierownik

zakładu.

2

Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej kieruje zakładem i reprezentuje go

na zewnątrz. Kierownik zakładu jest przełożonym pracowników zakładu.

3.

(uchylony).

4

podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, nawiązuje z kierownikiem

tego zakładu stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera

z nim umowę cywilnoprawną.

5

Z kierownikiem zakładu opieki zdrowotnej, utworzonego przez podmiot, o którym mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 3a lub 3b, nawiązuje stosunek pracy albo zawiera umowę cywilnoprawną

odpowiednio rektor właściwej uczelni państwowej albo dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego; do żołnierzy zawodowych stosuje się przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych.

5a

Kierownikowi zakładu opieki zdrowotnej, utworzonego przez podmiot, o którym mowa w

art. 8 ust. 1 pkt 3a, przysługuje prawo do przedstawiania senatowi właściwej uczelni

medycznej opinii i wniosków w sprawach zastrzeżonych do kompetencji podmiotu, który

utworzył zakład, a wywołujących skutki w sferze związanej z zarządzaniem szpitalem

klinicznym, na warunkach i w trybie określonych w statucie uczelni.

5b

Komendanta zakładu opieki zdrowotnej utworzonego przez Wojskową Akademię Medyczną

wyznacza Minister Obrony Narodowej, na wniosek rektora, po zasięgnięciu opinii szefa

(dyrektora) komórki organizacyjnej właściwej do spraw służby zdrowia w Ministerstwie

Obrony Narodowej.

6.

(uchylony).

7

Podmiot, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, może rozwiązać

bez wypowiedzenia umowę o pracę lub odwołać kierownika zakładu opieki zdrowotnej,

jeżeli zakład ten przekroczył przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, ustalony

na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu

przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2, z późn. zm., co spowodowało pogorszenie sytuacji finansowej zakładu.

8

Umowa cywilnoprawna zawarta z kierownikiem samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej, o której mowa w ust. 4 i 5, w zakresie postanowień określających przyczyny

rozwiązania takiej umowy bez wypowiedzenia powinna przewidywać przekroczenie przez

samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej przyrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, ustalonego na podstawie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u

przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw, jeżeli spowodowało to pogorszenie sytuacji finansowej zakładu.

9

Umowa o pracę, powołanie lub umowa cywilnoprawna, o których mowa w ust. 4, mogą przewidywać

możliwość udzielania przez kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej wykonującego

zawód medyczny świadczeń zdrowotnych w tym zakładzie.

10

W przypadku, o którym mowa w ust. 9, umowa o pracę, powołanie lub umowa cywilnoprawna

określają warunki udzielania świadczeń zdrowotnych, w tym wymiar czasu pracy.

1.

W publicznych zakładach opieki zdrowotnej, z wyjątkiem publicznych zakładów opieki

zdrowotnej utworzonych w celu określonym w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz żłobków, przeprowadza

się konkurs na stanowisko

1

kierownika zakładu, z wyjątkiem kierownika samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej;

2)

zastępcy kierownika zakładu w zakładzie, w którym kierownik nie jest lekarzem;

3)

ordynatora;

3a

ordynatora - kierownika kliniki;

3b

ordynatora - kierownika oddziału klinicznego;

4)

naczelnej pielęgniarki;

5)

przełożonej pielęgniarek zakładu;

6)

pielęgniarki oddziałowej.

2

Konkurs na stanowisko kierownika zakładu opieki zdrowotnej oraz zastępcy kierownika

w okoliczności określonej w ust. 1 pkt 2 ogłasza podmiot, który utworzył zakład, a

na pozostałe stanowiska - kierownik zakładu, z zastrzeżeniem ust. 2a.

2a

Konkurs na stanowisko ordynatora - kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika

oddziału klinicznego ogłasza i przeprowadza odpowiednio

1)

rektor właściwej publicznej uczelni medycznej lub publicznej uczelni prowadzącej działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, na zasadach określonych w statucie

uczelni;

2)

dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, na zasadach określonych w statucie

Centrum.

2b

Odpowiednio rektor albo dyrektor, o których mowa w ust. 2a, powołuje ordynatora -

kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego, po uprzednim

zasięgnięciu opinii kierownika zakładu opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 44

ust. 5.

3.

Jeżeli do konkursu nie zgłosiło się co najmniej dwóch kandydatów lub w wyniku konkursu

nie wybrano kandydata albo z kandydatem wybranym w postępowaniu konkursowym nie nawiązano

stosunku pracy, odpowiednio podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej,

lub kierownik tego zakładu ogłasza nowy konkurs w ciągu dwóch miesięcy od daty zakończenia

postępowania poprzedniego konkursu.

4.

Jeżeli w wyniku postępowania dwóch kolejnych konkursów kandydat nie został wybrany

z przyczyn określonych w ust. 3, odpowiednio podmiot, który utworzył publiczny zakład

opieki zdrowotnej, lub kierownik tego zakładu nawiązuje stosunek pracy z osobą przez

siebie wskazaną po zasięgnięciu opinii komisji konkursowej.

5.

Z kandydatem wybranym w drodze konkursu na stanowisko określone w ust. 1 pkt 2-6 kierownik

publicznego zakładu opieki zdrowotnej nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy

o pracę.

6.

Zasadę nawiązywania stosunku pracy, o której mowa w ust. 5, stosuje się również w

okoliczności określonej w ust. 4.

7.

Stosunek pracy z kandydatem wybranym na stanowisko określone w ust. 1 nawiązuje się

na 6 lat. Okres ten może być przedłużony do 8 lat, jeżeli do osiągnięcia wieku emerytalnego

pracownikowi brakuje nie więcej niż 2 lata.

7a

Stosunek pracy nawiązany z kandydatem wybranym na stanowisko ordynatora - kierownika

kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego może być rozwiązany na wniosek

kierownika zakładu.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Przy publicznym zakładzie opieki zdrowotnej działa rada społeczna, która jest organem

inicjującym i opiniodawczym podmiotu, który utworzył zakład, oraz organem doradczym

kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 48a.

1.

W zakładzie opieki zdrowotnej, utworzonym na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3a, skład

rady społecznej, zadania, czas trwania kadencji oraz okoliczności odwołania członków

rady przed upływem kadencji ustala w statucie tego zakładu senat właściwej publicznej

2.

W skład rady społecznej działającej przy zakładzie opieki zdrowotnej, o którym mowa

w ust. 1, wchodzą z zastrzeżeniem ust. 4

1)

jako przewodniczący - przedstawiciel rektora uczelni;

2)

jako członkowie

a)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia,

b)

przedstawiciel wojewody,

c)

przedstawiciel przewodniczącego zarządu samorządu województwa,

d)

przedstawiciel okręgowej izby lekarskiej,

e)

przedstawiciel okręgowej rady pielęgniarek i położnych,

f)

osoby powołane przez senat - w ilości nieprzekraczającej 5 osób.

3.

Członkiem rady społecznej zakładu, o którym mowa w ust. 1, nie może być osoba pozostająca

w stosunku pracy z zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez publiczną

4.

Do zakładu opieki zdrowotnej utworzonego przez uczelnię, o której mowa w art. 8 ust.

1 pkt 3a, nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej, nie stosuje się przepisów ust.

2 pkt 2 lit. b i c; do żołnierzy zawodowych stosuje się odpowiednio postanowienia

ust. 3.

5.

Radę społeczną powołuje, odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie rektor właściwej

państwowej uczelni.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z tym że

1)

art. 3, art. 22-24 i art. 44 wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 35, art. 39 pkt 2, art. 41 i 44a wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

art. 34 ust. 5 w części dotyczącej uwzględnienia wysokości środków, które dysponenci

jednostek i zespołów ratownictwa medycznego uzyskują z Narodowego Funduszu Zdrowia,

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 44,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

W skład rady społecznej działającej przy publicznych zakładach opieki zdrowotnej utworzonych

przez organy, o których mowa w art. 8 ust. 1-3, wchodzą

1)

jako przewodniczący

a)

przedstawiciel organu administracji rządowej - w zakładach utworzonych przez te organy,

b

wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa lub osoba

przez niego wyznaczona - w zakładzie utworzonym przez organ gminy, powiatu lub samorządu

województwa;

2)

jako członkowie

a)

przedstawiciel wojewody - w zakładzie utworzonym przez organ gminy, powiatu lub samorządu

województwa,

b

przedstawiciele wybrani przez radę gminy lub radę powiatu, z zastrzeżeniem przepisu

lit. c - w liczbie określonej przez organ, który utworzył zakład,

c

przedstawiciele wybrani przez sejmik województwa - w zakładzie o wojewódzkim obszarze

działania - w liczbie nieprzekraczającej 15 osób,

d)

osoby powołane przez organ, który utworzył zakład o ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim

obszarze działania - w liczbie nieprzekraczającej 15 osób, w tym po jednym przedstawicielu

Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

e

przedstawiciel rektora publicznej

2.

(uchylony).

3.

W posiedzeniach plenarnych rady społecznej uczestniczy kierownik publicznego zakładu

opieki zdrowotnej oraz przedstawiciel organizacji związkowej.

4.

W posiedzeniach rady społecznej, w której skład nie wchodzi przedstawiciel Naczelnej

Rady Lekarskiej lub Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, mają prawo uczestniczyć,

z głosem doradczym, przedstawiciele samorządów zawodów medycznych.

5.

Członkiem rady społecznej publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie może być pracownik

danego zakładu.

6.

Członkowi rady społecznej przysługuje zwolnienie z wykonywania obowiązków w ramach

stosunku pracy na czas uczestniczenia w posiedzeniach rady społecznej.

7.

Za udział w posiedzeniach rady społecznej jej członkowi przysługuje od podmiotu, który

utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, rekompensata w wysokości utraconych zarobków,

jeżeli z powodu uczestnictwa w posiedzeniu rady pracodawca nie udzielił członkowi

na ten czas zwolnienia z wykonywania obowiązków pracowniczych z zachowaniem prawa

do wynagrodzenia.

8.

Radę społeczną powołuje, odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie podmiot, który

utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej.

1.

W zakładzie opieki zdrowotnej, utworzonym na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3b, skład

rady społecznej, zadania, czas trwania kadencji oraz okoliczności odwołania członków

rady przed upływem kadencji ustala w statucie tego zakładu dyrektor Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego.

2.

W skład rady społecznej działającej przy zakładzie opieki zdrowotnej, o którym mowa

w ust. 1, wchodzą

1)

jako przewodniczący - przedstawiciel dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego;

2)

jako członkowie

a)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw zdrowia,

b)

przedstawiciel wojewody,

c)

przedstawiciel przewodniczącego zarządu samorządu województwa,

d)

przedstawiciel okręgowej izby lekarskiej,

e)

przedstawiciel okręgowej rady pielęgniarek i położnych,

f)

osoby powołane przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego - w liczbie

nieprzekraczającej 5 osób.

3.

Członkiem rady społecznej zakładu, o którym mowa w ust. 1, nie może być osoba pozostająca

w stosunku pracy z zakładem opieki zdrowotnej utworzonym na podstawie art. 8 ust.

1 pkt 3b.

4.

Radę społeczną powołuje, odwołuje oraz zwołuje jej pierwsze posiedzenie dyrektor Centrum

Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Do zadań rady społecznej należy

1)

przedstawianie podmiotowi, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, wniosków

i opinii w sprawach

a)

zmiany lub rozwiązania umowy o udzielenie publicznego zamówienia na świadczenia zdrowotne,

b)

zbycia środka trwałego oraz zakupu lub przyjęcia darowizny nowej aparatury i sprzętu

medycznego,

c)

związanych z przekształceniem lub likwidacją zakładu, jego przebudową, rozszerzeniem

lub ograniczeniem działalności,

d)

przyznawania kierownikowi zakładu nagród,

e)

rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej o zarządzanie publicznym zakładem

opieki zdrowotnej z kierownikiem zakładu;

2)

przedstawianie kierownikowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej wniosków i opinii

w sprawach

a)

planu finansowego i inwestycyjnego,

b)

rocznego sprawozdania z realizacji planu inwestycyjnego i finansowego,

c)

kredytów bankowych lub dotacji,

d)

podziału zysku;

3)

uchwalanie regulaminu swojej działalności oraz przedkładanie regulaminu do zatwierdzenia

podmiotowi, który utworzył zakład;

4)

zatwierdzanie regulaminu porządkowego publicznego zakładu opieki zdrowotnej;

5)

dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez osoby korzystające

ze świadczeń zakładu, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu;

6)

przedstawianie wniosków organowi finansującemu określony zakres działalności, w którego

imieniu rada społeczna wykonuje swoje zadania;

6a

opiniowanie wniosku kierownika szpitala, o którym mowa w art. 65a ust. 1;

7)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statucie publicznego zakładu opieki zdrowotnej.

1.

Skład rady społecznej i czas trwania jej kadencji określa statut publicznego zakładu

opieki zdrowotnej.

2.

Sposób zwoływania posiedzeń rady społecznej, tryb pracy i podejmowania uchwał określa

regulamin rady społecznej.

3.

Od uchwały rady społecznej kierownikowi publicznego zakładu opieki zdrowotnej przysługuje

odwołanie do podmiotu, który utworzył zakład.

Właściwy organ może uzależnić zawarcie umowy, o której mowa w art. 35 ust. 1, od ustanowienia

przez prowadzącego zakład opieki zdrowotnej rady społecznej, do której stosuje się

odpowiednio art. 45 ust. 1, art. 46 pkt 1 lit. e oraz pkt 2, 3 i 4, z tym że wnioski,

o których mowa w art. 46 pkt 4, rada społeczna przedstawia organowi, który zawarł

umowę.

1.

Rady społecznej nie powołuje się w

1

wojewódzkich, powiatowych i granicznych stacjach sanitarno-epidemiologicznych, regionalnych

centrach krwiodawstwa i krwiolecznictwa. Wojskowym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa,

Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa utworzonym przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych;

2)

żłobkach;

3)

(uchylony).

2.

Zadania określone w art. 46 w zakładach opieki zdrowotnej utworzonych w celu, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, wykonuje rada naukowa działająca na podstawie przepisów

wymienionych w art. 8a ust. 2

(uchylony).

1

Publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 35c, gospodaruje przekazaną

w zarząd częścią mienia państwowego lub komunalnego oraz przydzielonymi środkami finansowymi,

kierując się efektywnością ich wykorzystania, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej pozostawia w swojej dyspozycji

1)

70% środków budżetowych niewykorzystanych w danym roku, jeżeli jest prowadzony w formie

jednostki budżetowej;

2)

70% wpłaty przeznaczonej dla budżetu, jeżeli jest prowadzony w formie zakładu budżetowego.

3

Do żłobka prowadzonego w formie zakładu budżetowego nie stosuje się przepisu art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych.

4.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej gospodaruje samodzielnie przekazanymi

w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym

oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym).

2.

Zbycie aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, oddanie

go w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie może nastąpić wyłącznie na zasadach

określonych przez podmiot, który utworzył zakład.

3.

Zasady, o których mowa w ust. 2, mogą polegać w szczególności na ustanowieniu wymogu

uzyskania zgody podmiotu, który utworzył zakład na zbycie, wydzierżawienie, wynajęcie,

oddanie w użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych.

4.

Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego

mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu

wymaga zgody podmiotu, który utworzył zakład, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Wniesienie majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej lub przysługującego

mu do niego prawa w formie aportu do spółek, jego przekazanie fundacji lub stowarzyszeniu,

których przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia,

jest zabronione.

6.

Umowy zbycia, dzierżawy, najmu, użytkowania oraz użyczenia aktywów trwałych samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, zawarte z naruszeniem ust. 2-5 lub sprzeczne

z wymaganiami określonymi w art. 1 ust. 4 i 5, są nieważne z mocy prawa.

7.

W przypadku naruszenia przepisów ust. 2-5 lub art. 1 ust. 4 i 5 podmiot, który utworzył

zakład może wystąpić do sądu o stwierdzenie nieważności umowy zbycia, dzierżawy, najmu,

użytkowania oraz użyczenia aktywów trwałych samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej.

8.

Podstawą gospodarki samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest plan

finansowy ustalany przez kierownika zakładu.

1.

Podmiot, który utworzył publiczny zakład opieki zdrowotnej, może pozbawić zakład składników

przydzielonego lub nabytego mienia w przypadku połączenia lub podziału albo przekształcenia

zakładu, przeprowadzanych na zasadach określonych w ustawie.

2

W przypadku likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jego majątek, po zaspokojeniu

wierzytelności, staje się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu

terytorialnego lub własnością publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 3-8 i art. 48 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 47, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej;

2)

na realizację programów zdrowotnych w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i programu Zintegrowane Ratownictwo

Medyczne, w tym na niezbędne do ich wykonania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych

wyrobów medycznych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym;

2a

na realizację programów współfinansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii

Europejskiej;

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut

zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności;

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem art. 42;

5

na realizację innych zadań określonych odrębnymi przepisami.

2

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 5, mogą być finansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, organu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

2a

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 2a, mogą być współfinansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, podmiotu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez

dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych.

4.

Zasady realizacji i finansowania programów zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt

2, określają przepisy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także sposób rozliczania tych

środków oraz sprawowania kontroli nad prawidłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem

sporządzania przez zakład planu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie

mogą być finansowane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania.

Do jednostek badawczo-rozwojowych, będących publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

w rozumieniu art. 35d, stosuje się odpowiednio przepisy art. 54.

1.

Zakład opieki zdrowotnej prowadzony w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki

zdrowotnej może otrzymywać dotacje budżetowe na

1)

realizację zadań w zakresie zapobiegania chorobom i urazom lub innych programów zdrowotnych

oraz promocję zdrowia;

2)

pokrycie kosztów kształcenia i podnoszenia kwalifikacji osób wykonujących zawody medyczne;

3)

remonty, inwestycje, w tym zakup aparatury i sprzętu medycznego;

4)

cele szczególne określone w odrębnych przepisach.

2.

Dotacje może przyznać podmiot, który utworzył zakład, a w przypadku samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, dla którego podmiotem, który utworzył zakład,

jest publiczna uczelnia medyczna albo publiczna uczelnia prowadząca działalność dydaktyczną

i badawczą w dziedzinie nauk medycznych lub Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego,

także minister właściwy do spraw zdrowia.

3.

Dotacje, poza podmiotami wymienionymi w ust. 2, może przyznać również

1)

właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku dotacji, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 3;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia - w przypadku dotacji, o której mowa w ust. 1 pkt

4.

4.

Dotacje przyznane samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej, dla którego

podmiotem, który utworzył zakład, jest publiczna uczelnia medyczna albo publiczna

uczelnia prowadząca działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych

albo Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, przekazuje się odpowiednio za pośrednictwem

tych podmiotów.

1

Wartość majątku samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej określają

1)

fundusz założycielski;

2)

fundusz zakładu.

2

Fundusz założycielski zakładu stanowi wartość wydzielonej zakładowi części mienia

państwowego lub komunalnego lub mienia publicznej

3.

Fundusz zakładu stanowi wartość majątku zakładu po odliczeniu funduszu założycielskiego.

Fundusz założycielski samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zwiększają,

przekazane z budżetu państwa, dotacje na remonty, inwestycje, w tym zakup aparatury

i sprzętu medycznego, dotacje z budżetów jednostek samorządu terytorialnego na cele

rozwojowe zakładu oraz dary mające charakter aktywów trwałych lub przeznaczone na

cele rozwojowe.

1.

Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zwiększa się o

1)

zysk netto;

2)

kwoty zwiększenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania

tych aktywów.

2.

Fundusz zakładu samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej zmniejsza się

o

1)

stratę netto;

2)

kwoty zmniejszenia wartości aktywów trwałych, będącego skutkiem ustawowego przeszacowania

tych aktywów.

3.

Do amortyzacji aktywów trwałych stosuje się ogólne zasady określone w odrębnych przepisach.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej decyduje sam o podziale zysku.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we własnym zakresie ujemny

wynik finansowy.

2.

Ujemny wynik finansowy samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie może

być podstawą do zaprzestania działalności, jeżeli dalsze istnienie tego zakładu uzasadnione

jest celami i zadaniami, do których realizacji został utworzony, a których nie może

przejąć inny zakład w sposób zapewniający nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej

nad ludnością.

3.

Jeżeli ujemny wynik finansowy nie może być pokryty w sposób określony w ust. 1, organ,

który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, wydaje rozporządzenie

4.

Organ, który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, z uwzględnieniem

ust. 2, pokrywa ujemny wynik finansowy zakładu ze środków publicznych i może określić

formę dalszego finansowania zakładu na zasadach określonych w art. 35c.

4a

Postanowienia ust. 3 i 4 nie dotyczą zakładu opieki zdrowotnej utworzonego na podstawie

art. 8 ust. 1 pkt 3a i 3b.

4b

Rozporządzenie, zarządzenie lub uchwała o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej powinna

zawierać

1)

określenie zakładu podlegającego likwidacji;

2)

oznaczenie dnia otwarcia likwidacji;

3)

określenie sposobu i trybu zadysponowania składnikami materialnymi i niematerialnymi;

4)

wskazanie podmiotu, który przejmie prawa i obowiązki likwidowanego zakładu, oraz określenie

zakresu tych praw i obowiązków;

5)

oznaczenie dnia zakończenia czynności likwidacyjnych.

5

Rozporządzenie, zarządzenie lub uchwała o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej stanowi podstawę do wykreślenia zakładu z Krajowego Rejestru Sądowego.

5a.

(uchylony).

6

Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego

likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa lub właściwej jednostki

samorządu terytorialnego, lub odpowiednio publicznej uczelni medycznej albo publicznej

uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych,

lub Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

1.

Publiczny zakład opieki zdrowotnej prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w

odrębnych przepisach.

2.

(utracił moc).

3.

(utracił moc).

Minister właściwy do spraw zdrowia

Za długoletnią pracę pracownikowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy;

2)

100% miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy;

3)

150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy;

4)

200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy;

5)

300% miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy.

1.

Pracownikowi przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy

przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia po 15 latach pracy;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy.

2.

Pracownik, który otrzymał odprawę, o której mowa w ust. 1, nie może ponownie nabyć

do niej prawa.

Ustalanie okresów uprawniających do nagrody jubileuszowej, o której mowa w art. 62a,

oraz jednorazowej odprawy przysługującej pracownikowi przechodzącemu na emeryturę

lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, o której mowa w art. 62b, a także szczegółowe

zasady ich obliczania i wypłacania regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące

u danego pracodawcy.

1.

Pracownikowi przysługuje dodatek za wysługę lat w wysokości wynoszącej po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy

dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Ustalanie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu

obowiązujące u danego pracodawcy.

1.

Ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w stosunku do wszystkich zakładów opieki zdrowotnej,

oraz wojewodzie, w stosunku do zakładów opieki zdrowotnej prowadzących działalność

na obszarze województwa, przysługuje prawo

1)

przeprowadzania kontroli, pod względem zgodności z prawem, celowości i gospodarności,

działalności prowadzonej przez zakład, obejmującej w szczególności

a)

wizytację pomieszczeń zakładu,

b)

obserwowanie czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

art. 19 ust. 1 pkt 4,

c)

sprawdzanie przestrzegania spełniania wymagań dotyczących dopuszczenia do stosowania

i sposobu użytkowania, przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, wyrobów medycznych oraz

ambulansów sanitarnych,

d)

żądanie informacji i dokumentacji, w tym również dokumentacji medycznej, z zastrzeżeniem

art. 18,

e)

ocenę realizacji zadań statutowych, w tym dostępności i poziomu udzielanych świadczeń

zdrowotnych,

f)

ocenę prawidłowości gospodarowania mieniem w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej,

g)

ocenę prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi;

2)

wydawania zaleceń pokontrolnych mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości;

3)

wydawania decyzji administracyjnych nakazujących usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

2.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. b, d i e mogą być realizowane wyłącznie przez

osobę wykonującą zawód medyczny, właściwy ze względu na rodzaj i zakres kontrolowanych

czynności.

3.

W odniesieniu do niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej uprawnienia w zakresie

kontroli, pod względem celowości i gospodarności, działalności prowadzonej przez zakład,

przysługują ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz wojewodzie wyłącznie w zakresie,

w jakim zakłady te korzystają ze środków publicznych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia lub wojewoda informuje podmiot, który utworzył

zakład, o wynikach przeprowadzonej kontroli.

1.

Czasowe zaprzestanie działalności całkowicie lub w zakresie niektórych jednostek lub

komórek organizacyjnych szpitala wymaga zgody wojewody.

2.

Kierownik szpitala, po uzyskaniu pozytywnej opinii podmiotu, który utworzył szpital,

a w przypadku szpitala będącego publicznym zakładem opieki zdrowotnej również rady

społecznej, występuje do wojewody z wnioskiem o udzielenie zgody, o której mowa w

ust. 1.

3.

Wniosek kierownika szpitala powinien zawierać określenie przyczyny oraz proponowany

okres zaprzestania działalności.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, wydają opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania

wniosku kierownika szpitala. Niewydanie opinii w tym terminie jest równoznaczne z

wydaniem opinii pozytywnej.

5.

Wojewoda, przed wyrażeniem zgody, zasięga opinii dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia.

6.

Wojewoda wydaje zgodę lub odmawia jej wydania, w drodze decyzji administracyjnej,

w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku.

7.

Zgodę wydaje się na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

8.

W przypadku gdy zaprzestanie działalności

1)

jest spowodowane siłą wyższą,

2)

wynika z decyzji administracyjnej podjętej na podstawie odrębnych przepisów

- kierownik szpitala informuje wojewodę o czasowym całkowitym lub częściowym zaprzestaniu

działalności, w terminie 3 dni roboczych od dnia zaistnienia okoliczności powodujących

zaprzestanie tej działalności.

1.

W przypadku czasowego zaprzestania działalności całkowicie lub w zakresie niektórych

jednostek lub komórek organizacyjnych, bez zachowania trybu określonego w art. 65a,

wojewoda może nałożyć, w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika szpitala karę

pieniężną w wysokości do trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia tej osoby, wyliczonego

na podstawie wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym

nałożono karę.

2.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewoda jest obowiązany uwzględniać rodzaj

i wagę stwierdzonych naruszeń.

3.

Kara pieniężna podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

4.

Na decyzję w sprawie kary pieniężnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

1

Minister właściwy do spraw zdrowia

2

Osobie przeprowadzającej kontrolę przysługują uprawnienia określone w art. 65 ust.

1 pkt 1 lit. a-e.

3.

Osoba przeprowadzająca kontrolę przedstawia poczynione spostrzeżenia kierownikowi

zakładu, a opinie i wnioski - organowi zlecającemu kontrolę.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może powołać konsultantów krajowych spośród specjalistów

z poszczególnych dziedzin medycyny, farmacji oraz innych dziedzin mających zastosowanie

w ochronie zdrowia, do wykonywania zadań opiniodawczych, doradczych i kontrolnych

dla organów administracji rządowej, podmiotów tworzących zakłady opieki zdrowotnej

oraz Narodowego Funduszu Zdrowialekarzy stomatologów

2.

W celu realizacji zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie

wojny i pokoju, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej może powołać konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach medycyny

związanych z realizacją tych zadań.

3.

Wojewoda albo właściwi wojewodowie w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia

mogą powołać konsultanta wojewódzkiego do wykonywania zadań, o których mowa w ust.

1, odpowiednio na obszarze województwa albo kilku województw, w dziedzinach określonych

w ust. 1.

4.

Działalność konsultanta krajowego jest finansowana ze środków ministra właściwego

do spraw zdrowia, a w odniesieniu do konsultantów wymienionych w ust. 2 - ze środków

Ministra Obrony Narodowej.

5.

Działalność konsultanta wojewódzkiego jest finansowana ze środków właściwego wojewody

albo ze środków właściwych wojewodów.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania

konsultantów krajowych i wojewódzkich, ich szczegółowe zadania, a także uprawnienia

do udziału w komisjach i zespołach powoływanych w celu realizacji polityki zdrowotnej,

sposób finansowania tych zadań, zasady wynagradzania konsultantów oraz zakres współpracy

pomiędzy konsultantami i organami, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej, oraz

pomiędzy konsultantem krajowym i wojewódzkim.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 18-22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;

4)

art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.

1.

Nadzór nad zakładami opieki zdrowotnej sprawuje podmiot, który utworzył zakład, zwany

dalej „podmiotem sprawującym nadzór”.

2.

Podmiot sprawujący nadzór dokonuje kontroli i oceny działalności zakładu opieki zdrowotnej

oraz pracy kierownika zakładu.

3.

Kontrola i ocena, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

realizację zadań statutowych, dostępność i poziom udzielanych świadczeń;

2)

prawidłowość gospodarowania mieniem;

3)

gospodarkę finansową.

3a

Rektor właściwej publicznej uczelni medycznej albo publicznej uczelni prowadzącej

działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych oraz dyrektor Centrum

Medycznego Kształcenia Podyplomowego są obowiązani przekazać ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia, do dnia 31 stycznia i dnia 31 lipca każdego roku, informację obejmującą

wyniki kontroli, o której mowa w ust. 3.

4.

Podmiot sprawujący nadzór w razie stwierdzenia, że decyzja kierownika zakładu opieki

zdrowotnej jest sprzeczna z prawem, wstrzymuje jej wykonanie oraz zobowiązuje kierownika

do jej zmiany lub cofnięcia.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Podmiot sprawujący nadzór może nałożyć na zakład opieki zdrowotnej obowiązek wykonania

dodatkowego zadania, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby systemu opieki

zdrowotnej, w przypadku klęski żywiołowej lub w celu wykonania zobowiązań międzynarodowych.

2.

Podmiot sprawujący nadzór zapewnia zakładowi opieki zdrowotnej środki do wykonania

zadania, o którym mowa w ust. 1, chyba że wykonanie zadania następuje odpłatnie na

podstawie umowy.

3.

W razie poniesienia szkody przez zakład opieki zdrowotnej przy wykonywaniu zadania

określonego w ust. 1 podmiot sprawujący nadzór jest obowiązany do jej naprawienia.

(uchylony).

1

Do zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości nie stosuje

się przepisów działu II rozdziału 2, z wyjątkiem art. 40, i rozdziału 3 oraz działu

III, z wyjątkiem art. 66 i 66a.

1a

Do zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

nie stosuje się przepisów działu II rozdziału 2, z wyjątkiem art. 36, 40 i 43h, i

rozdziału 3 oraz działu III, z wyjątkiem art. 66 i 66a.

2

Do zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Sprawiedliwości dla osób

pozbawionych wolności przepisy ustawy stosuje się odpowiednio przy uwzględnieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. i ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761, z późn. zm. oraz wydanych na ich podstawie przepisów.

2a

Do publicznych zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej

nie stosuje się art. 44a-44c i 45-48a oraz działu III, z wyjątkiem art. 66a ust. 2,

art. 67 ust. 1-3 i ust. 4 oraz art. 67a.

3

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, 1a i 2a, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady tworzenia, przekształcania, likwidacji, organizacji, zarządzania

i kontroli zakładów opieki zdrowotnej.

1

Zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego

do spraw wewnętrznych współdziałają z innymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

w udzielaniu świadczeń zdrowotnych osobom uprawnionym do świadczeń tych zakładów.

2.

(uchylony).

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

(uchylony);

2)

może określić kategorie osób uprawnionych do korzystania z bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

udzielanych przez zakłady opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1.

1.

Transport sanitarny jest to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów

wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków

transportu.

2.

Transport sanitarny wykonywany jest specjalistycznymi środkami transportu samochodowego

i lotniczego.

3

Transport sanitarny wykonują kolumny transportu sanitarnego, z zastrzeżeniem ust.

6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.

4

Kolumnę transportu sanitarnego tworzy, przekształca i likwiduje organ założycielski,

którym jest sejmik województwa.

5.

(uchylony).

6.

Usługi transportu sanitarnego mogą wykonywać środkami transportu sanitarnego, o których

mowa w ust. 2, także inne podmioty.

7.

Środki transportu sanitarnego, o których mowa w ust. 2, muszą spełniać wymagania sanitarne

i techniczne.

8.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

1.

Transport sanitarny jest to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów

wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków

transportu.

2.

Transport sanitarny wykonywany jest specjalistycznymi środkami transportu lądowego,

wodnego i lotniczego.

3

Środki transportu sanitarnego, o których mowa w ust. 2, muszą spełniać cechy techniczne

i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

4.

(uchylony).

1.

Kolumny transportu sanitarnego są jednostkami organizacyjnymi posiadającymi osobowość

prawną, pokrywającymi z posiadanych środków i uzyskiwanych przychodów koszty działalności

i zobowiązania.

2.

(uchylony).

3

Kolumna transportu sanitarnego podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Z chwilą

wpisania do rejestru kolumna transportu sanitarnego uzyskuje osobowość prawną.

4.

Do gospodarki finansowej kolumn transportu sanitarnego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 53, 53a, 56-59, 60 ust. 1, 2 i 4-6 oraz art. 61.

5.

W przypadku braku możliwości pokrycia ujemnego wyniku finansowego w działalności kolumny

transportu sanitarnego, organ założycielski może podjąć uchwałę o zmianie formy gospodarki

finansowej w zakład budżetowy lub jednostkę budżetową albo podjąć uchwałę o jej likwidacji,

z zastrzeżeniem art. 60 ust. 2.

1.

Ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w stosunku do wszystkich podmiotów wykonujących

transport sanitarny, oraz wojewodzie, w stosunku do podmiotów wykonujących transport

sanitarny, mających siedzibę na obszarze województwa, przysługuje prawo przeprowadzania

czynności kontrolnych polegających na stwierdzeniu spełnienia przez specjalistyczne

środki transportu sanitarnego wymagań, o których mowa w art. 70a ust. 3 i 4

2.

Do przeprowadzania czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 65.

Kolumny transportu sanitarnego wykonują usługi transportu sanitarnego, obejmujące

transport sanitarny, o którym mowa w art. 70a ust. 1, i usługi polegające na pozostawaniu

w gotowości do wykonywania tego przewozu oraz na zabezpieczeniu łączności bezprzewodowej.

(uchylony).

1

Jednostki, o których mowa w art. 70b ust. 1, mogą uzyskiwać środki finansowe

1)

w drodze zawierania umów z Narodowym Funduszem Zdrowia

2)

z wykonywania usług transportu sanitarnego na zlecenie organu, który utworzył zakład,

lub innych organów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów;

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej, innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli

statut tej jednostki przewiduje prowadzenie takiej działalności;

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz z ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem wynikającym z art. 42.

1.

(uchylony).

2

Narodowy Fundusz Zdrowia

2

Narodowy Fundusz Zdrowia i zakład opieki zdrowotnej prowadzony w formie samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego,

zawierają umowy o wykonywanie usług transportu sanitarnego z podmiotami spełniającymi

wymagania, o których mowa w art. 70a.

3

Do przeprowadzania konkursu ofert i zawierania umów, o których mowa w ust. 2, stosuje

się odpowiednio przepisy o zamówieniach na świadczenia zdrowotne realizowane ze środków

publicznych, określone w ustawie.

3

Do umów których mowa w ust. 2, zawieranych przez

1)

Narodowy Fundusz Zdrowia stosuje się odpowiednio przepisy działu VI ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych;

2)

zakład opieki zdrowotnej wymieniony w ust. 2 stosuje się odpowiednio przepisy art.

35 i 35a.

4

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

4.

(uchylony).

5

Do zlecania usług, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się przepisów o zamówieniach

publicznych.

5.

(uchylony).

6

Jednostki, o których mowa w art. 70b ust. 1, mogą otrzymywać dotacje budżetowe

1)

na inwestycje, w tym w szczególności na zakup środków transportu sanitarnego, łączności

bezprzewodowej oraz aparatury i sprzętu medycznego - przyznawane przez organ, który

utworzył jednostkę;

2)

w celu wykonania zadań, o których mowa w art. 70f ust. 2;

3)

przyznawane na podstawie odrębnych przepisów na cele szczególne.

6.

(uchylony).

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

(uchylony).

1

Nadzór nad kolumnami transportu sanitarnego sprawowany jest na zasadach określonych

w art. 67.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

3.

Przepisy art. 67a ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

1.

Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej

2.

Przepisy art. 65 ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

(uchylony).

Do kolumny transportu sanitarnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 11, 36, 38

ust. 1, art. 42 i 44.

(uchylony).

1.

Działalność lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest finansowana

1)

z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

w zakresie, o którym mowa w ust. 4;

2)

przez zakład opieki zdrowotnej, na zlecenie którego dokonuje się transportu, w zakresie,

o którym mowa w ust. 5.

2.

Do zadań lotniczego zespołu transportu sanitarnego należy wykonywanie transportu sanitarnego,

w tym transportu, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

3.

Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości

lotniczego zespołu transportu sanitarnego do wykonywania transportu sanitarnego w

zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 6.

4.

Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów transportu sanitarnego jest dokonywana,

z zastrzeżeniem ust. 5, z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, a w szczególności

1)

kosztów osobowych;

2)

kosztów eksploatacyjnych;

3)

kosztów administracyjno-gospodarczych;

4)

odpisu amortyzacyjnego, z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,

na które podmiot otrzymał dotację budżetową.

5.

Kosztów bezpośredniego użycia lotniczego zespołu transportu sanitarnego związanych

z transportem sanitarnym nie wlicza się do kosztów działalności tego zespołu. Do kosztów

tych zalicza się

1)

koszt paliwa;

2)

koszt opłat trasowych i za lądowanie.

6.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej

między ministrem właściwym do spraw zdrowia a zakładem opieki zdrowotnej posiadającym

lotnicze zespoły transportu sanitarnego.

7.

W celu zawarcia umowy, o której mowa w ust. 6, przeprowadza się rokowania pomiędzy

ministrem właściwym do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

8.

Rokowania przeprowadza komisja powoływana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

9.

Rokowania dotyczą warunków wykonywania i finansowania transportu sanitarnego.

1.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o zakładzie leczniczym, rozumie się

przez to zakład opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy.

2.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o zakładzie społecznym służby zdrowia

lub o zakładzie społecznej służby zdrowia, rozumie się przez to publiczny zakład opieki

zdrowotnej w rozumieniu ustawy.

Zakłady lecznicze, zaliczone na podstawie dotychczasowych przepisów do zakładów społecznej

służby zdrowia, stają się publicznymi zakładami opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy,

jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy utrzymujący zakład złoży

oświadczenie o przyjęciu obowiązków, o których mowa w art. 33 ust. 1.

Osoby, które na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 1948 r. o zakładach społecznych służby

zdrowia i planowej gospodarce w służbie zdrowia

(Dz. U. Nr 55, poz. 434, z późn. zm. nabyły uprawnienia do świadczeń zakładów społecznych służby zdrowia, zachowują te

uprawnienia na dotychczasowych warunkach.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień do bezpłatnych świadczeń leczniczych i innych

świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej, przysługujących na podstawie przepisów obowiązujących

w dniu wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r..

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

(uchylony).

Podmioty, które utworzyły zakłady opieki zdrowotnej, w terminie do dnia 31 grudnia

1992 r.

1)

dostosują statuty i regulaminy zakładów do wymagań określonych w ustawie;

2)

dokonają wpisu zakładu do rejestru, o którym mowa w art. 12;

3)

powołają rady nadzorcze tych zakładów.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o zakładach leczniczych

(Dz. U. Nr 38, poz. 382, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1939 r. Nr 30, poz. 200, z 1948 r. Nr 55, poz. 434, z 1949 r. Nr 25, poz. 174 i Nr 65, poz. 530 oraz z 1988 r. Nr 41, poz. 324);

2)

ustawa z dnia 28 października 1948 r. o zakładach społecznych służby zdrowia i planowej

gospodarce w służbie zdrowia

(Dz. U. Nr 55, poz. 434, z 1950 r. Nr 36, poz. 327 i 334, z 1951 r. Nr 1, poz. 2, z 1955 r. Nr 11, poz. 67, z 1975 r. Nr 17, poz. 94, z 1989 r. Nr 29, poz. 154 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198).

(uchylony).

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

rozdziału 7, art. 65-67, art. 70, które wchodzą w życie w terminie, o którym mowa

w art. 8 ust. 3,

2)

art. 69 pkt 10, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2000 r.,

3)

art. 69 pkt 9 i pkt 21 oraz art. 74, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

4)

art. 71, który wchodzi w życie w terminie, o którym mowa w art. 8 ust. 3, jednak nie

wcześniej niż dnia 2 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. i ma zastosowanie po raz pierwszy

do sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych ustawą - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyjątkiem

1)

przepisów art. 6, art. 19 ust. 4, art. 48, art. 54, art. 83 i art. 87, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

przepisów art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych

w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125, art. 127,

art. 135 ust. 2 i 3 -w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz art. 137 ust. 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania

członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2)

art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż

z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 200, 201 i 211, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 136 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z wyjątkiem art. 235 pkt 1, który

wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia,

o którym mowa w art. 54 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 206 oraz w art. 52 ust. 3

pkt 4 ustawy zmienianej w art. 213, zachowują moc przepisy dotychczasowe, nie dłużej

jednak niż do dnia 31 października 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 201, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 239 ust. 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 189 oraz art.

249, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r., z tym że

1)

art. 94, 151, 155 oraz art. 157 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 107-150 i 152-154, 156 oraz 158 wchodzą w życie z dniem 1 września 2006 r.;

3)

art. 99 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 199 wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.