Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej

Ustawa określa

1)

zadania, organizację, tryb działania oraz zasady finansowania Inspekcji Weterynaryjnej,

zwanej dalej „Inspekcją”;

2)

zasady współpracy organów Inspekcji z organami centralnymi państw członkowskich Unii

Europejskiej odpowiedzialnymi za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego

lub organami, którym takie kompetencje zostały przekazane (właściwą władzą), oraz

Komisją Europejską w zakresie realizacji zadań Inspekcji;

3)

zasady wystawiania świadectw zdrowia, w tym określone w przepisach zawartych w aktach

prawnych wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu

(Dz. U. z 2004 r. Nr 16, poz. 145 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 127).

Ilekroć w ustawie jest mowa o prawodawstwie weterynaryjnym - rozumie się przez to

przepisy Unii Europejskiej dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie

weterynarii, a także przepisy wdrażające lub wykonujące te przepisy, w szczególności

przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu, produktach

pochodzenia zwierzęcego, ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, a także o ochronie zwierząt.

1.

Inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa

produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.

2.

Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez

1

zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych;

1a

badania kontrolne zakażeń zwierząt;

2

monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz

związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w produktach

pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt

3

badanie zwierząt rzeźnych oraz produktów pochodzenia zwierzęcego;

4)

przeprowadzanie

a)

weterynaryjnej kontroli granicznej,

b)

kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów

o kontroli weterynaryjnej w handlu;

5)

sprawowanie nadzoru nad

a)

bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi

przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej,

b)

wprowadzaniem na rynek zwierząt i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego,

c

wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt,

organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie

zmodyfikowanych oraz nad transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych

przeznaczonych do użytku paszowego,

d

zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologicznego,

jaj wylęgowych drobiu i produktów akwakultury,

e

obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych,

f)

wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych,

g)

przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt,

h)

przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt,

i)

przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie,

j

utrzymywaniem, hodowlą, prowadzeniem ewidencji zwierząt doświadczalnych w jednostkach

doświadczalnych, hodowlanych i u dostawców;

6

prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,

produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i

wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,

w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt

7)

prowadzenie wymiany informacji w ramach systemów wymiany informacji, o których mowa

w przepisach Unii Europejskiej;

8

przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywnościowych oraz paszach od

organów Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej

Artykułów Rolno-Spożywczych, w zakresie kompetencji tych inspekcji, oraz od organów

Inspekcji Handlowej o niebezpiecznych produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego

oraz ocena ryzyka i stopnia zagrożenia spowodowanego niebezpiecznym produktem żywnościowym

lub paszą, a następnie przekazywanie tych informacji do kierującego siecią systemu

RASFF, o którym mowa w art. 85 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. Nr 171, poz. 1225).

3.

Inspekcja wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, na podstawie przepisów odrębnych.

4.

Na terenach i w stosunku do jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej oraz jednostek wojsk obcych przebywających na tych terenach

zadania określone w ust. 1 wykonuje Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny

Wojska Polskiego.

5.

Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego wykonuje swoje

zadania przy pomocy Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej.

6.

Szef Służby Weterynaryjnej - Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego lub osoba przez

niego upoważniona może uczestniczyć w prowadzonej przez organy Inspekcji

1)

weterynaryjnej kontroli granicznej środków transportu, w tym okrętów i statków powietrznych

wykorzystywanych do przewozu zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego na potrzeby

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz wojsk obcych;

2)

kontroli zakładów zaopatrujących lub ubiegających się o zaopatrywanie Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej w produkty pochodzenia zwierzęcego.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz szczegółowe

warunki i tryb wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję Weterynaryjną, uwzględniając

rodzaj i charakter zadań, kompetencje i wymagania niezbędne do sprawowania nadzoru

oraz możliwość skutecznego wykonywania tych zadań.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

w drodze rozporządzenia, określi formy współpracy organów Inspekcji z Wojskową Inspekcją

Weterynaryjną, uwzględniając

1)

sposób i tryb wzajemnego przekazywania informacji z zakresu, o którym mowa w ust.

2 pkt 1-4;

2)

zakres tej współpracy przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

3)

warunki i sposób organizacji, uczestnictwa i prowadzenia wspólnych szkoleń Inspekcji

i Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej.

Organy Inspekcji, przy wykonywaniu swoich zadań, współpracują z właściwymi organami

administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego oraz organami samorządu

lekarsko-weterynaryjnego.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób współpracy

organów Inspekcji Weterynaryjnej z organami celnymi, w tym przy kontroli przemieszczanych

w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, mając na względzie

zapewnienie sprawnej kontroli przeprowadzanej przez te organy oraz ochronę zdrowia

publicznego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2, art. 1 pkt 3 lit. b, art. 1 pkt 6 lit. a, art. 1 pkt 7 oraz art. 1 pkt 10, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

1.

Organami Inspekcji są

1)

Główny Lekarz Weterynarii;

2)

wojewódzki lekarz weterynarii, jako kierownik wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej

wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie;

3)

powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej

w skład niezespolonej administracji rządowej;

4)

graniczny lekarz weterynarii.

2.

Zadania organów Inspekcji wykonują

1)

lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii

wyznaczeni do wykonywania określonych czynności;

2)

osoby niebędące lekarzami weterynarii wyznaczone do wykonywania określonych czynności

o charakterze pomocniczym;

3

osoby niebędące pracownikami Inspekcji, które ukończyły studia wyższe na jednym z

kierunków: weterynaria, zootechnika albo rolnictwo albo posiadają tytuł technika weterynarii,

wyznaczone do przeprowadzania na miejscu w siedzibie stada kontroli dotyczących oznakowania

i rejestracji zwierząt gospodarskich, wypełniania obowiązku prowadzenia księgi rejestracji

tych zwierząt i zaopatrzenia bydła w paszporty.

3

Lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności oraz osoby, o

których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, wykonują powierzone czynności pod nadzorem i w imieniu

organów Inspekcji.

4.

Lekarze weterynarii, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są urzędowymi lekarzami weterynarii.

5

Zadania i czynności zatwierdzonego lekarza weterynarii określone w przepisach Unii

Europejskiej wykonuje urzędowy lekarz weterynarii.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 40, art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 53 ust. 4 oraz

art. 61 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1,

2)

art. 12 ust. 5 i art. 33 ustawy wymienionej w art. 2,

3)

art. 8 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 3

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 40, art. 51 ust. 7 pkt 1-3, art. 53

ust. 4 oraz art. 61 pkt 1 ustawy wymienionej w art. 1, art. 12 ust. 5 i art. 33 ustawy

wymienionej w art. 2 oraz art. 8 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 3, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

1.

Inspekcją kieruje Główny Lekarz Weterynarii będący centralnym organem administracji

rządowej.

2.

Główny Lekarz Weterynarii podlega ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

3

Główny Lekarz Weterynarii jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób

należących do państwowego zasobu kadrowego, na wniosek ministra właściwego do spraw

rolnictwa. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Lekarza Weterynarii.

4

Zastępców Głównego Lekarza Weterynarii, w liczbie dwóch, powołuje minister właściwy

do spraw rolnictwa, spośród osób należących do państwowego zasobu kadrowego, na wniosek

Głównego Lekarza Weterynarii. Minister właściwy do spraw rolnictwa odwołuje, na wniosek

Głównego Lekarza Weterynarii, jego zastępców.

5.

Głównym Lekarzem Weterynarii oraz jego zastępcą może być osoba, która

1)

jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

posiada 7-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań

związanych z weterynarią;

3)

posiada tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny

zwierząt rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego.

6.

Główny Lekarz Weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu

Weterynarii.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, statut Głównego

Inspektoratu Weterynarii, uwzględniając możliwość realizacji zadań, o których mowa

w art. 13.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

1.

Organem doradczo-opiniodawczym Głównego Lekarza Weterynarii w zakresie, o którym mowa

w art. 3 ust. 2, jest Rada Sanitarno-Epizootyczna, zwana dalej „Radą”.

2.

Rada liczy 7 członków.

3.

Kadencja Rady trwa 4 lata.

4.

Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek

Głównego Lekarza Weterynarii, spośród osób wyróżniających się wiedzą oraz doświadczeniem

zawodowym w dziedzinie sanitarno-epizootycznej.

5.

Członkowie Rady wybierają ze składu Rady przewodniczącego i sekretarza.

6.

Przewodniczący Rady może zapraszać na jej posiedzenia osoby niebędące członkami Rady,

posiadające wiedzę lub doświadczenie zawodowe w dziedzinie sanitarno-epizootycznej.

7.

Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu. Regulamin Rady zatwierdza

Główny Lekarz Weterynarii.

8.

Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na warunkach

stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

9.

Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady oraz zwrot kosztów i diet, o których

mowa w ust. 8, są pokrywane z budżetu państwa ze środków będących w dyspozycji ministra

właściwego do spraw rolnictwa.

1.

Wojewódzki lekarz weterynarii podlega, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa sanitarno-epizootycznego

na obszarze swojej właściwości, Głównemu Lekarzowi Weterynarii.

2.

Graniczny lekarz weterynarii podlega Głównemu Lekarzowi Weterynarii.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii podlega wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny zakres działania

powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii oraz ich siedziby, biorąc pod uwagę

1)

zasadniczy podział terytorialny państwa, z tym że zakres działania powiatowego lekarza

weterynarii może obejmować kilka powiatów;

2)

możliwości finansowe i organizacyjne Inspekcji;

3)

potrzebę zapewnienia realizacji zadań Inspekcji na obszarze całego kraju.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzem weterynarii oraz ich zastępcą może być

osoba, która

1)

jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

posiada

a)

5-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych

z weterynarią - w przypadku wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy,

b)

3-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych

z weterynarią - w przypadku powiatowego i granicznego lekarza weterynarii i ich zastępców,

c)

tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny zwierząt

rzeźnych i żywności pochodzenia zwierzęcego.

2.

Czynności wynikające ze stosunku pracy wobec

1)

wojewódzkiego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Lekarzem Weterynarii;

2)

powiatowego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje wojewódzki lekarz weterynarii;

3)

granicznego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy - wykonuje Główny Lekarz Weterynarii.

1.

Główny Lekarz Weterynarii może zawiesić w wykonywaniu obowiązków wojewódzkiego, powiatowego

lub granicznego lekarza weterynarii lub jego zastępcę, jeżeli jego działalność lub

działalność kierowanego przez niego inspektoratu może zagrozić prawidłowemu wykonywaniu

zadań Inspekcji, a zwłaszcza naruszyć bezpieczeństwo sanitarno-weterynaryjne na obszarze

właściwości tych organów. Podejmując decyzję o zawieszeniu, Główny Lekarz Weterynarii

wyznacza osobę pełniącą obowiązki zawieszonego organu.

2.

Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania

wyjaśniającego lub dyscyplinarnego w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej.

3.

W stosunku do powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy kompetencje Głównego

Lekarza Weterynarii, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi

weterynarii.

1.

Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu

weterynarii, którego jest kierownikiem.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy powiatowego inspektoratu

weterynarii, którego jest kierownikiem.

3.

Graniczny lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy granicznego inspektoratu

weterynarii, którego jest kierownikiem. W ramach granicznego inspektoratu weterynarii

funkcjonują graniczne posterunki kontroli zatwierdzane na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, organizację wojewódzkich,

powiatowych i granicznych inspektoratów weterynarii, mając na względzie prawidłowość

realizacji zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2.

1

Koszty działalności Inspekcji i wykonywania zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2

i 3, są pokrywane z budżetu państwa.

2.

Wojewódzkie, powiatowe i graniczne inspektoraty weterynarii są państwowymi jednostkami

budżetowymi.

3

W budżetach wojewodów wyodrębnia się środki przeznaczone na

1)

zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych podlegających obowiązkowi

zwalczania, w tym na odszkodowania, zapomogi i nagrody oraz zadania wynikające z planów

gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt;

2)

badania kontrolne zakażeń zwierząt;

3)

monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających

obowiązkowi monitorowania oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe

u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt

4)

prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,

produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i

wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,

w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt

5)

realizację rocznych planów urzędowej kontroli środków żywienia zwierząt

4

Lekarzom weterynarii i innym osobom niebędącym pracownikami Inspekcji, wykonującym

czynności związane ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych,

przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 16 ust. 6 pkt 2.

5

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wydatków, które mogą

być finansowane ze środków, o których mowa w ust. 3, ponoszonych przez inspektoraty

weterynarii na

1)

zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych podlegających obowiązkowi

zwalczania, w tym na odszkodowania, zapomogi i nagrody oraz zadania wynikające z planów

gotowości zwalczania poszczególnych chorób zakaźnych zwierząt,

2)

badania kontrolne zakażeń zwierząt,

3)

monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających

obowiązkowi monitorowania oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe

u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt

4)

prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,

produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i

wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,

w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt

5)

realizację rocznych planów urzędowej kontroli środków żywienia zwierząt

- mając na względzie pełną ewidencję wydatków ponoszonych przez Inspekcję na realizację

tych zadań oraz potrzebę racjonalnego wydatkowania środków budżetowych.

1.

Główny Lekarz Weterynarii

1)

ustala ogólne kierunki działania Inspekcji i wydaje instrukcje określające sposób

jej postępowania, w tym instrukcje dotyczące stosowania przez organy Inspekcji przepisów

Unii Europejskiej;

2)

koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych

lekarzy weterynarii;

3)

może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące

podjęcia określonych czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania;

4)

współpracuje z Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii oraz innymi organizacjami

międzynarodowymi;

5)

dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia

zwierzęcego i wymagań weterynaryjnych przy ich produkcji;

6

opracowuje krajowe programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art. 12 ust.

3;

7)

(uchylony);

8)

organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii;

9

utrzymuje rezerwę szczepionek, biopreparatów i produktów biobójczych oraz innych środków

niezbędnych do diagnozowania i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób

odzwierzęcych, oraz monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych,

a także związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w

produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt

10)

zarządza systemem wymiany informacji, o którym mowa w art. 36 ust. 1;

11)

prowadzi listę osób, o których mowa w art. 26;

12)

wykonuje inne zadania określone w przepisach odrębnych.

1a

Główny Lekarz Weterynarii

1)

tworzy podpunkt krajowego punktu kontaktowego (PKPK) sieci systemu RASFF realizującego

zadania, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8, i kieruje pracami tego podpunktu;

2

jest odpowiedzialny za zbieranie informacji dotyczących wszystkich stwierdzonych przypadków

niebezpiecznej żywności pochodzenia roślinnego, zwierzęcego i pasz - w zakresie objętym

kompetencjami Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa,

Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych oraz Inspekcji Handlowej -

i za przekazywanie tych informacji do krajowego punktu kontaktowego sieci systemu

RASFF.

2.

Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2,

oraz Komisją Europejską w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem prawodawstwa weterynaryjnego.

Informację o sposobie i zakresie tej współpracy minister właściwy do spraw rolnictwa

przekazuje organom centralnym państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnym

za przestrzeganie stosowania prawodawstwa weterynaryjnego oraz Komisji Europejskiej.

3.

Główny Lekarz Weterynarii w zakresie realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, działa

z urzędu lub na wniosek organów, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub Komisji Europejskiej.

4.

Główny Lekarz Weterynarii, realizując zadanie, o którym mowa w ust. 2, przekazuje

informacje uzyskane przez organy Inspekcji przy wykonywaniu czynności, o których mowa

w art. 3 ust. 2.

5.

Główny Lekarz Weterynarii może odmówić przekazania informacji organom, o których mowa

w art. 1 pkt 2, lub podjęcia działań, jeżeli mogłoby to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa

państwa, podając uzasadnienie tej odmowy.

6.

Do informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy o ochronie informacji

niejawnych.

7.

Informacje, o których mowa w ust. 4, dotyczące działań

1)

naruszających lub mogących naruszać prawodawstwo weterynaryjne w stopniu zagrażającym

zdrowiu publicznemu lub

2)

mających szczególne znaczenie dla Unii Europejskiej lub powodujących konsekwencje

dla poszczególnych państw członkowskich

- Główny Lekarz Weterynarii, po porozumieniu z Komisją Europejską i organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, zainteresowanych

państw członkowskich oraz w przypadku braku innych środków zapobiegawczych, podaje

do publicznej wiadomości w środkach masowego przekazu.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb

współpracy Głównego Lekarza Weterynarii z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2,

oraz Komisją Europejską, biorąc pod uwagę

1)

prawidłowe stosowanie prawodawstwa weterynaryjnego;

2)

wykrywanie naruszeń tego prawodawstwa i zapobieganie im;

3)

konieczność informowania o zawieranych z państwami trzecimi umowach lub porozumieniach

w zakresie weterynarii.

9.

Główny Lekarz Weterynarii składa, do dnia 30 kwietnia, ministrowi właściwemu do spraw

rolnictwa sprawozdanie z realizacji zadań Inspekcji w roku ubiegłym.

1.

Wojewódzki lekarz weterynarii

1)

ustala kierunki działania, wydaje instrukcje określające sposób postępowania powiatowych

lekarzy weterynarii na obszarze województwa oraz kontroluje sposób wykonywania przez

nich zadań Inspekcji;

2)

może wydawać powiatowym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące podjęcia określonych

czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania;

3)

dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia

zwierzęcego, środków żywienia zwierząt

4

opracowuje wojewódzkie programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art.

12 ust. 3;

5)

(uchylony);

6)

organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii;

7)

nadzoruje na obszarze województwa działanie systemów informatycznych utworzonych i

użytkowanych przez Inspekcję.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii oraz graniczny lekarz weterynarii do dnia 30 marca,

a na żądanie, w każdym czasie, przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii informacje

o realizacji zadań Inspekcji odpowiednio na obszarze województwa albo w terytorialnym

zakresie działania granicznego lekarza weterynarii.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii do dnia 28 lutego, a na żądanie, w każdym czasie, przekazuje

wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii informacje o realizacji zadań Inspekcji w terytorialnym

zakresie działania powiatowego lekarza weterynarii.

1.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji, organem pierwszej instancji

jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia, w stosunku do

1)

powiatowego lekarza weterynarii - jest wojewódzki lekarz weterynarii;

2)

wojewódzkiego i granicznego lekarza weterynarii - jest Główny Lekarz Weterynarii.

3.

Organ wyższego stopnia może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania

organu niższego stopnia, jeżeli jest to uzasadnione szczególną wagą lub zawiłością

sprawy. W tych przypadkach organ wyższego stopnia staje się organem pierwszej instancji.

4.

O podjęciu czynności, o których mowa w ust. 3, organ wyższego stopnia powiadamia organ

pierwszej instancji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 54 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w

zakresie dotyczącym informacji o przyznanej kategorii dostępności, o cenie urzędowej

detalicznej oraz o maksymalnej kwocie dopłaty ponoszonej przez pacjenta, oraz art.

55 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie

dotyczącym osób znanych publicznie, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

2)

art. 132e ustawy zmienianej w art. 1, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli powiatowy lekarz weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie

jest w stanie wykonać ustawowych zadań Inspekcji, może

1)

wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji

do

a)

ochronnych szczepień i badań rozpoznawczych,

b)

sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami

oraz wystawami, pokazami lub konkursami zwierząt,

c)

badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania

świadectw zdrowia,

d)

sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przedubojowego i poubojowego,

oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie

uboju,

e)

badania mięsa zwierząt łownych,

f)

sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem lub przechowywaniem mięsa i wystawiania

wymaganych świadectw zdrowia,

g)

sprawowania nadzoru nad punktami odbioru mleka, jego przetwórstwem oraz przechowywaniem

produktów mleczarskich,

h)

sprawowania nadzoru nad wyładowywaniem ze statków rybackich i statków przetwórni produktów

rybołówstwa, nad obróbką, przetwórstwem i przechowywaniem tych produktów oraz produktów

akwakultury, ślimaków i żab,

i)

sprawowania nadzoru nad przetwórstwem i przechowywaniem jaj konsumpcyjnych i produktów

jajecznych,

j)

pobierania próbek do badań,

k)

sprawowania nadzoru nad sprzedażą bezpośrednią;

2)

wyznaczać osoby niebędące pracownikami Inspekcji, posiadające odpowiednie kwalifikacje,

do wykonywania niektórych czynności pomocniczych;

3

wyznaczać na czas określony osoby niebędące pracownikami Inspekcji, które ukończyły

studia wyższe na jednym z kierunków: weterynaria, zootechnika albo rolnictwo albo

posiadające tytuł technika weterynarii, do przeprowadzania na miejscu w siedzibie

stada kontroli dotyczących oznakowania i rejestracji zwierząt gospodarskich, wypełniania

obowiązku prowadzenia księgi rejestracji tych zwierząt i zaopatrzenia bydła w paszporty.

2.

Wyznaczenie do wykonania czynności, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji

administracyjnej powiatowego lekarza weterynarii określającej rodzaj i zakres czynności

przekazanych do wykonania.

3.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, następuje po zawarciu przez powiatowego

lekarza weterynarii umowy z osobami, o których mowa w ust. 1, określającej w szczególności

sposób, zakres i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia za ich

wykonanie oraz termin płatności.

4.

Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi listę osób wyznaczonych do wykonywania czynności,

o których mowa w ust. 1.

5.

Uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym

może nastąpić w przypadku

1)

gdy wykonywanie czynności przez osobę wyznaczoną może spowodować zagrożenie dla zdrowia

publicznego lub zwierząt;

2)

niewywiązywanie się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w

szczególności przez niewykonywanie ich terminowo;

3)

stwierdzenia zaniedbań w dokumentowaniu wykonywanych czynności;

4)

zawieszenia lub utraty prawa wykonywania zawodu przez lekarza weterynarii;

5)

złożenia wniosku przez osobę wyznaczoną.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Głównego Lekarza Weterynarii

oraz Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres czynności wykonywanych przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz kwalifikacje

osób wyznaczonych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1,

2)

warunki i wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1

- mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu i jakości wykonywanych czynności.

7.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia w rozumieniu

przepisów Kodeksu pracy.

Do wydatków związanych z wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 16 ust. 1,

zalicza się wydatki na

1)

wynagrodzenia osób niebędących pracownikami Inspekcji;

2)

obsługę finansową;

3)

sprzęt i materiały związane z wykonywaniem tych czynności, w tym

a)

do prowadzenia dokumentacji oraz gromadzenia i przesyłania danych,

b)

odczynniki do badań na włośnie,

c)

odzież ochronną do badania przedubojowego i poubojowego zwierząt rzeźnych i mięsa;

4)

konserwację i naprawy sprzętu, o którym mowa w pkt 3;

5)

tusz i pieczęcie do znakowania mięsa;

6)

badania laboratoryjne niezbędne do wydania oceny mięsa;

7)

szkolenia lekarzy weterynarii oraz innych osób wykonujących te czynności;

8)

ponoszone przez wyznaczone osoby koszty, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2

oraz w ust. 3 pkt 2;

9)

dojazdy pracowników Inspekcji w celu kontroli wykonywania powierzonych zadań.

1.

Organ Inspekcji, w przypadku stwierdzenia zagrożenia epizootycznego lub zagrożenia

bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku gdy jest to niezbędne

ze względu na ochronę zdrowia publicznego albo dla zabezpieczenia gospodarki narodowej

przed poważnymi stratami, nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, lekarzowi weterynarii

wykonywanie czynności koniecznych do likwidacji tego zagrożenia.

2.

Nakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

osób, które ukończyły 60 lat;

2)

kobiet w ciąży lub wychowujących dzieci w wieku do 14 lat;

3)

osób niepełnosprawnych.

3.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, na obszarze powiatu, w którym lekarz weterynarii

mieszka lub jest zatrudniony, wydaje powiatowy lekarz weterynarii, a w przypadku skierowania

do wykonania czynności na obszarze innego powiatu - wojewódzki lekarz weterynarii.

4.

Wniesienie odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje jej wykonania.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, stwarza obowiązek wykonywania czynności na okres

do 3 miesięcy w miejscu określonym w decyzji.

6.

Osobie skierowanej do wykonywania czynności pracodawca jest obowiązany udzielić urlopu

bezpłatnego na czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 3. Okres urlopu bezpłatnego

zalicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy.

7.

Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania

i wyżywienia na zasadach określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności

przysługującej pracownikom zatrudnionym w państwowych lub samorządowych jednostkach

sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku

zapewnienia w miejscu wykonywania czynności bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia.

8.

Przez czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, z osobą skierowaną do wykonania

czynności przy zwalczaniu epizootii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek

pracy oraz nie może być dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa

do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

9.

Wynagrodzenie osób, o których mowa w ust. 1, ustala się według przepisów wydanych

na podstawie art. 16 ust. 6 pkt 2.

1.

Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18 są obowiązani

przy wykonywaniu swoich czynności posiadać upoważnienie i nosić na widocznym miejscu

odznakę identyfikacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory upoważnienia

i odznaki identyfikacyjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia identyfikacji

osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli w imieniu Inspekcji.

3.

Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania

czynności, mają prawo w każdym czasie do

1)

przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, instalacji,

urządzeń lub środków transportu;

2)

kontrolowania przestrzegania wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym, w

tym metod stosowanych do znakowania i identyfikacji zwierząt;

3)

pobierania nieodpłatnie próbek do badań

a)

od zwierząt utrzymywanych w celu umieszczenia na rynku lub transportowanych,

b)

produktów przeznaczonych do przechowywania, umieszczania na rynku lub transportowanych;

4)

żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym przedmiotem kontroli;

5)

żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych w zakresie,

o którym mowa w pkt 4.

4.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 3, podmioty kontrolowane są obowiązane

zapewnić pracownikom Inspekcji oraz osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 i 18 pomoc

niezbędną do wykonywania ich obowiązków.

5.

Uzyskane w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności

stosowanej przez kontrolowanego technologii, nie mogą być przekazywane oraz ujawniane

innym organom, chyba że stanowią dowód popełnienia czynu zabronionego przez ustawę.

6.

Powiatowy albo wojewódzki lekarz weterynarii może wystąpić do właściwego miejscowo

komendanta Policji z wnioskiem o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia

kontroli przez Inspekcję. Na wniosek powiatowego albo wojewódzkiego lekarza weterynarii

właściwy miejscowo komendant Policji zapewnia pomoc przy przeprowadzaniu kontroli.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb i sposób wykonywania przez pracowników Inspekcji kontroli, mając na względzie

częstotliwość i prawidłowość jej przeprowadzania.

1.

Uprawnienia, o których mowa w art. 19 ust. 3, przysługują przedstawicielom służb weterynaryjnych

Unii Europejskiej oraz innych państw członkowskich, przeprowadzających kontrole weterynaryjne

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Kontrole, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w obecności właściwego organu

Inspekcji.

Podmioty prowadzące działalność w obiektach nadzorowanych przez Inspekcję, w przypadku

konieczności stałego wykonywania czynności przez pracowników Inspekcji lub osoby wyznaczone

na podstawie art. 16 i 18, są obowiązane do nieodpłatnego

1)

udostępniania pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych i magazynowych;

2)

odpowiedniego zabezpieczenia i wyposażenia stanowisk pracy dla przeprowadzających

kontrolę.

Pracownicy Inspekcji oraz osoby, o których mowa w art. 16, 18 i 20, w zakresie wykonywania

czynności określonych w ustawie podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy

publicznych.

1

Stwierdzenie choroby zakaźnej zwierząt, w tym choroby odzwierzęcej, wydanie oceny

mięsa, oceny zdrowotnej jakości produktów pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych produktów

pochodzenia zwierzęcego, ubocznych produktów zwierzęcych oraz środków żywienia zwierząt

2

Badaniami laboratoryjnymi, w tym prowadzonymi w ramach monitorowania i badań kontrolnych,

są objęte również szkodliwe dla ludzi i zwierząt czynniki biologiczne, chemiczne,

fizyczne, odzwierzęce czynniki chorobotwórcze oraz związana z nimi oporność na środki

przeciwdrobnoustrojowe, określone w przepisach odrębnych.

3.

Badania laboratoryjne przeprowadzają

1)

zakłady higieny weterynaryjnej wchodzące w skład wojewódzkich inspektoratów weterynarii,

które są regionalnymi laboratoriami weterynaryjnymi w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej;

2)

laboratoria weterynaryjne wchodzące w skład innych niż wymienione w pkt 1 jednostek

organizacyjnych Inspekcji;

3)

krajowe laboratoria referencyjne w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej.

4.

W uzasadnionych przypadkach badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą

przeprowadzić inne niż wymienione w ust. 3 zatwierdzone laboratoria.

5

Krajowe laboratoria referencyjne wykonują zadania i spełniają wymagania określone

w art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia

zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt

i dobrostanu zwierząt

(Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 882/2004”, oraz gromadzą i przetwarzają dane dotyczące wyników badań laboratoryjnych.

6.

Zadania krajowego laboratorium referencyjnego przeprowadzającego badania w kierunku

zakaźnych encefalopatii zwierząt (TSE) określają przepisy Unii Europejskiej dotyczące

zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych gąbczastych przenośnych encefalopatii

7

Laboratoria, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2 i ust. 4, są laboratoriami urzędowymi

określonymi w art. 12 rozporządzenia nr 882/2004.

8

Zadania krajowych laboratoriów referencyjnych określone w art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004 oraz gromadzenie i przetwarzanie przez nie danych dotyczących wyników badań laboratoryjnych

finansuje się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw rolnictwa.

1.

Kierownik laboratorium ubiegającego się o zatwierdzenie występuje z pisemnym wnioskiem

w tym zakresie do Głównego Lekarza Weterynarii.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię oryginału certyfikatu akredytacji, zgodnego z kierunkiem badań określonych we

wniosku, w przypadku laboratoriów, o których mowa w art. 23 ust. 7;

2)

opinię właściwego dla kierunku badań krajowego laboratorium referencyjnego o

a)

kwalifikacjach osób przeprowadzających badania,

b)

spełnianiu warunków niezbędnych do przeprowadzania badań,

c)

stosowanych metodach badawczych.

3.

Główny Lekarz Weterynarii zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, laboratorium

po przeprowadzeniu w nim testu porównawczego poszczególnych metod diagnostycznych.

4.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi wykaz zatwierdzonych laboratoriów.

5.

Wykaz zatwierdzonych laboratoriów jest jawny i podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz jest umieszczany na stronach internetowych

Głównego Inspektoratu Weterynarii.

6.

Główny Lekarz Weterynarii, w drodze decyzji administracyjnej, cofa laboratorium zatwierdzenie,

jeżeli

1)

przestało ono spełniać warunki zatwierdzenia lub

2)

uzyskało negatywne wyniki testów porównawczych, o których mowa w ust. 3, lub nie poddało

się takim testom.

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb gromadzenia oraz przetwarzania danych dotyczących wyników badań laboratoryjnych,

mając na względzie zapewnienie efektywnej kontroli stanu bezpieczeństwa produktów

pochodzenia zwierzęcego, stanu zdrowia zwierząt oraz szybkiego przepływu informacji

dotyczących wyników tych badań.

8

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania,

jakie powinny spełniać laboratoria, o których mowa w art. 23 ust. 3 pkt 3, mając na

względzie rodzaj przeprowadzanych badań.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, krajowe laboratoria

referencyjne będące krajowymi laboratoriami referencyjnymi, o których mowa w art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004, a w przypadku gdy dla każdego wspólnotowego laboratorium referencyjnego zostanie

określone więcej niż jedno krajowe laboratorium referencyjne, określi także sposób

współpracy tych laboratoriów, mając na względzie wykonywane przez te laboratoria zadania

i spełnianie przez nie wymagań określonych w art. 33 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia,

a także zapewnienie efektywnej współpracy tych laboratoriów oraz koordynację ich zadań

i współpracy z innymi krajowymi laboratoriami referencyjnymi i wspólnotowymi laboratoriami

referencyjnymi.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje informacje, o których mowa w art. 33 ust. 4 rozporządzenia nr 882/2004.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa jest organem właściwym w sprawie składania wniosków,

o których mowa w art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 378/2005 z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie

szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego

i Rady w zakresie obowiązków i zadań laboratorium referencyjnego Wspólnoty dotyczących

wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie dodatków paszowych

(Dz. Urz. UE L 59 z 5.03.2005, str. 8).

1.

Świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy

lekarz weterynarii, zwani dalej „wystawiającym świadectwo”.

2.

Wystawiający świadectwo powinien

1)

posiadać wiedzę w zakresie przepisów zawartych w aktach prawnych, o których mowa w

art. 1 pkt 3;

2)

znać zasady przeprowadzania kontroli weterynaryjnej oraz sposób wystawiania świadectw

zdrowia.

3.

Wystawiający świadectwo

1)

poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone;

2)

podpisuje świadectwa zdrowia

a)

prawidłowo wypełnione,

b)

zwierząt lub produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu,

które zostały przez niego skontrolowane.

4.

Jeżeli wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to

wystawiający świadectwo jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem.

5.

Wystawiający świadectwo może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie danych, które

zostały

1)

ustalone przez osoby, o których mowa w art. 16 ust. 1, jeżeli wystawiający świadectwo

może potwierdzić prawdziwość tych danych, lub

2

uzyskane w wyniku realizacji programów monitorowania, planów badań kontrolnych, planów

urzędowych kontroli, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6 i art. 14 ust. 1 pkt 4,

oraz zatwierdzonych programów zapewnienia jakości, określonych w przepisach odrębnych;

3

uzyskane podczas innych urzędowych kontroli przeprowadzanych przez uprawnione organy.

1.

Do wystawiającego świadectwo przepisy art. 24 i 25 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

2.

Świadectwo zdrowia sporządza się w języku polskim oraz co najmniej w jednym z języków

urzędowych państwa przeznaczenia w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej

w handlu.

3.

Świadectwo zdrowia sporządza się w sposób zapewniający identyfikację wystawiającego

świadectwo.

4.

Wystawiający świadectwo przechowuje kopie wystawionych świadectw zdrowia przez 3 lata

od dnia ich wystawienia.

1.

Organy Inspekcji kontrolują wydane świadectwa zdrowia.

2.

Jeżeli zachodzi podejrzenie, że wystawiający świadectwo przerobił lub sfałszował świadectwo

zdrowia, organ Inspekcji sprawujący nad nim nadzór może zawiesić go w czynnościach

do czasu zakończenia postępowania karnego w tej sprawie.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, program szkoleń

dla wystawiających świadectwa, a także sposób prowadzenia tych szkoleń, biorąc pod

uwagę

1)

prawodawstwo weterynaryjne;

2)

zasady sporządzania świadectw;

3)

rodzaj i zakres stosowania testów i badań przeprowadzanych przed wystawieniem świadectwa.

Powiatowy lekarz weterynarii wydaje zaświadczenia o spełnianiu minimalnych standardów

co do higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie w zakresie niezbędnym

do ubiegania się lub otrzymania pomocy finansowej albo dofinansowania ze środków pochodzących

z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR).

1

Inspekcja pobiera opłaty za

1)

kontrolę

a)

zwierząt,

b)

produktów, połączoną z pobraniem próbek do badań laboratoryjnych

- przeznaczonych do wywozu, handlu lub przemieszczania w celach niehandlowych albo

umieszczenia na rynku krajowym, jeżeli przepisy odrębne wymagają zaopatrzenia ich

w dokument wystawiony przez urzędowego lekarza weterynarii;

2)

przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej;

3)

nadzór nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badanie przedubojowe i poubojowe, ocenę

mięsa i nadzór nad przestrzeganiem w czasie uboju przepisów o ochronie zwierząt;

4)

badania mięsa zwierząt łownych;

5)

nadzór nad

a)

rozbiorem mięsa,

b)

przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych,

c)

przetwórstwem mięsa,

d)

punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych,

e)

przetwórstwem lub przechowywaniem jaj konsumpcyjnych lub produktów jajecznych,

f)

pozyskiwaniem, obróbką lub przechowywaniem materiału biologicznego, jaj wylęgowych

drobiu lub produktów akwakultury,

g)

pozyskiwaniem, składowaniem lub przetwarzaniem ubocznych produktów zwierzęcych,

h)

miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami, a także wystawami,

pokazami lub konkursami zwierząt,

i)

kwarantanną zwierząt, z wyjątkiem kwarantanny przeprowadzonej w granicznym posterunku

kontroli,

j)

wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich,

k)

obróbką, przetwórstwem, przechowywaniem ryb, skorupiaków, mięczaków, żab lub ich produktów

oraz wyładowywaniem ze statku przetwórni produktów rybołówstwa,

l)

działalnością związaną ze sprzedażą bezpośrednią,

m)

wytwarzaniem środków żywienia zwierząt

n)

wytwarzaniem środków żywienia zwierząt

6)

kontrolę statków rybackich i statków przetwórni;

7)

prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych,

produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i

wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego,

w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt

8)

badania laboratoryjne próbek

a)

pobranych w trakcie postępowania związanego z wykryciem substancji niedozwolonych,

b)

pobranych w czasie sprawowania nadzoru, jeżeli wyniki tych badań wykażą naruszenie

przepisów lub są niezbędne do wydania świadectwa zdrowia albo wynikają ze szczególnych

wymagań państwa, dla którego jest przeznaczony produkt;

9)

wydawanie pozwoleń weterynaryjnych na przywóz przesyłek zwierząt lub produktów, jeżeli

przepisy odrębne tak stanowią;

10)

badania kontrolne zakażeń zwierząt w kierunku bonamiozy i marteiliozy;

11)

badanie mięsa w przypadku złożenia przez posiadacza mięsa odwołania od decyzji w sprawie

oceny tego mięsa, jeżeli wynik powtórnego badania potwierdzi pierwotną ocenę.

2

Do opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. h oraz i, dolicza się koszty

1)

dojazdu związanego z wykonywaniem czynności;

2)

użytych produktów leczniczych weterynaryjnych lub wyrobów stosowanych w medycynie

weterynaryjnej;

3)

szczegółowych badań i zabiegów specjalistycznych, w tym badań w kierunku reakcji alergicznych,

badań serologicznych, pobrania próbek płynów ustrojowych, wydzielin i wydalin, wymazów,

wypłuczyn oraz badań laboratoryjnych.

3.

Do opłat

1)

o których mowa w ust. 1 pkt 2, dolicza się koszty badań laboratoryjnych związane z

pobieraniem i badaniem próbek;

2)

o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, związanych z badaniem na terenie gospodarstwa lub

fermy albo rzeźni o małej zdolności produkcyjnej dolicza się koszty dojazdu do miejsca

wykonania czynności;

3

o których mowa w ust. 1 pkt 6, związanych z kontrolą statków rybackich i statków przetwórni

za granicą dolicza się koszty przemieszczenia na ten statek.

1.

W przypadku gdy ubój zwierząt i badanie poubojowe odbywa się na terenie gospodarstwa

lub fermy, opłaty, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4, powiększa się o 100%

w celu pokrycia kosztów badania.

2.

W przypadku gdy rozbiór mięsa jest dokonywany w zakładzie, w którym mięso to zostało

pozyskane, opłaty za nadzór nad rozbiorem mięsa zmniejsza się o 55%.

3.

W przypadku gdy produkty rybołówstwa są posortowane pod względem świeżości lub wielkości

w sposób określony w przepisach Unii Europejskiej dotyczących wspólnej normy handlowej

w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa

4.

W przypadku gdy

1)

przetwarzanie produktów rybołówstwa jest dokonywane w tym samym miejscu co pierwsza

sprzedaż lub

2)

prowadzona w zakładzie kontrola wewnętrzna umożliwia ograniczenie liczby kontroli

przeprowadzanych przez urzędowych lekarzy weterynarii w tym zakładzie

- opłatę za nadzór, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. k, zmniejsza się o 55%.

5.

W przypadku wyładowywania produktów rybołówstwa ze statku rybackiego lub statku przetwórni,

pływających pod banderą państwa trzeciego, do opłaty za badanie dolicza się koszty

czynności związanych z kontrolą tych statków.

Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje dotyczące pobieranych

opłat.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób ustalania i wysokość opłat za wykonanie czynności, o których mowa

w art. 30 ust. 1,

2)

sposób i miejsce pobierania opłat,

3)

sposób przekazywania Komisji Europejskiej informacji w zakresie określonym w pkt 1

i 2

- mając na względzie przepisy Unii Europejskiej w zakresie zasad pobierania i wysokości

opłat za czynności weterynaryjne.

Do należności pieniężnych z tytułu opłat określonych na podstawie ustawy stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

(uchylony).

1.

Główny Lekarz Weterynarii

1)

utworzy systemy wymiany informacji służące kontroli przemieszczania zwierząt i produktów

w handlu, przewozie i przywozie oraz wywozie, a także zapewni udział organów Inspekcji

w elektronicznym systemie wymiany informacji zgodnie z przepisami Unii Europejskiej;

2)

zapewni komputeryzację procedur weterynaryjnej kontroli granicznej zgodnie z przepisami

Unii Europejskiej.

2.

Koszty związane z

1)

administrowaniem i utrzymywaniem serwerów krajowych,

2)

korzystaniem z centralnego serwera Unii Europejskiej,

3)

przygotowywaniem i aktualizowaniem oprogramowania komputerowego oraz materiałów pomocniczych,

związanych z korzystaniem z tego oprogramowania

- są pokrywane z budżetu państwa.

3.

Koszty związane z bieżącą eksploatacją systemów informatycznych są pokrywane z budżetów

właściwych inspektoratów.

4.

Główny Lekarz Weterynarii, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa,

może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy, wykonywanie niektórych czynności

związanych z realizacją zadań, o których mowa w ust. 1.

1.

Kto udaremnia lub utrudnia działalność organów Inspekcji lub osób, o których mowa

w art. 5 ust. 2, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Orzekanie w sprawie o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 31 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Konkurs na stanowisko wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy przeprowadza

się w sposób określony w przepisach O służbie cywilnej.

”

;

2)

w załączniku do ustawy pkt 18 otrzymuje brzmienie

„

18)

powiatowi oraz graniczni lekarze weterynarii

”

.

(pominięty).

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Korpus służby cywilnej tworzą także wojewódzcy, powiatowi i graniczni lekarze weterynarii

oraz ich zastępcy.

”

;

2)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21 a. 1. Główny Lekarz Weterynarii organizuje nabór na stanowisko granicznego

lekarza weterynarii i jego zastępcy.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii organizuje nabór na stanowisko powiatowego lekarza weterynarii

i jego zastępcy.

3.

Przepisy art. 21-26 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

w art. 41 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy,

”

;

4)

w art. 42 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Szef Służby Cywilnej może wyrazić zgodę na dopuszczenie osób niebędących urzędnikami

służby cywilnej do konkursu na stanowiska, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i

3, jeżeli do pracy na tych stanowiskach niezbędne są szczególne doświadczenie lub

umiejętności zawodowe. Przepisy art. 48 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

5)

po art. 43 dodaje się art. 43a w brzmieniu

„

Art. 43a.

Konkurs na stanowisko wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy Szef Służby

Cywilnej przeprowadza na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii złożony po porozumieniu

z właściwym wojewodą.

”

;

6)

w art. 48 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Urzędnika służby cywilnej, który został wyłoniony w drodze konkursu na stanowisko,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, Szef Służby Cywilnej przenosi na to stanowisko

i w porozumieniu z Głównym Lekarzem Weterynarii określa wysokość wynagrodzenia przysługującego na

tym stanowisku.”.

”

;

(pominięty).

1.

Główny Lekarz Weterynarii utworzy graniczne inspektoraty weterynarii jako państwowe

jednostki budżetowe w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie,

Kuźnicy Białostockiej, Szczecinie, Świnoujściu i Warszawie.

2.

Graniczne inspektoraty weterynarii, wymienione w ust. 1, zostaną utworzone przez przekształcenie

granicznych inspektoratów weterynarii, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów

weterynarii w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie, Kuźnicy

Białostockiej, Szczecinie, Świnoujściu i Warszawie.

1.

Dotychczasowe stosunki pracy wojewódzkich i powiatowych lekarzy weterynarii oraz ich

zastępców, zatrudnionych na podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie

ustawy stosunkami pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

2.

Dotychczasowe stosunki pracy granicznych lekarzy weterynarii oraz ich zastępców w

granicznych inspektoratach weterynarii, o których mowa w art. 40, zatrudnionych na

podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie ustawy stosunkami pracy na

podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

3.

Pracownicy zatrudnieni w granicznych inspektoratach weterynarii, o których mowa w

art. 40, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z dniem

wejścia w życie ustawy, pracownikami granicznych inspektoratów weterynarii w rozumieniu

ustawy. Przepisy art. 23 stosuje się.

4.

Mienie granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa w art. 40, będących oddziałami

wojewódzkich inspektoratów weterynarii staje się, z dniem wejścia w życie ustawy,

mieniem granicznych inspektoratów weterynarii w rozumieniu ustawy.

5.

Wierzytelności i zobowiązania granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa

w art. 40, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z

dniem wejścia w życie ustawy, wierzytelnościami i zobowiązaniami granicznych inspektoratów

weterynarii w rozumieniu ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, dokona przeniesień dochodów i wydatków

budżetowych, w tym na wynagrodzenia, oraz limitów zatrudnienia, przeznaczonych na

utrzymanie granicznych inspektoratów weterynarii, z budżetów właściwych wojewodów

do części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw rolnictwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej

1)

art. 40, art. 41 ust. 2-5 i art. 42, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia

ogłoszenia

2)

art. 12 ust. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Konkurs na stanowisko wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy Szef Służby

Cywilnej przeprowadza na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii złożony po porozumieniu

z właściwym wojewodą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 15 ust.

1 pkt 4 oraz art. 53 ust. 1 pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1 pkt 4, które

wchodzą w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.