Ustawa z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 oraz z 2007 r. Nr 25, poz. 162, Nr 44, poz. 288 i Nr 85, poz. 571) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także inne czynności

przekazane na podstawie odrębnych przepisów.

”

,

b)

w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych przepisów

oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają wykonaniu

w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

”

,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa w

art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm., banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, podmioty prowadzące działalność

maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy wspólnot mieszkaniowych, inne

podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również inne instytucje

są obowiązane na pisemne żądanie komornika udzielić mu informacji niezbędnych do prawidłowego

prowadzenia postępowania egzekucyjnego, dokonania zabezpieczenia oraz wykonania innych

czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, w szczególności dotyczące stanu

majątkowego dłużnika oraz umożliwiających identyfikację składników jego majątku. Przepis

art. 762 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

”

,

d)

po ust. 6 dodaje się ust. 7-9 w brzmieniu

„

7.

W sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń alimentacyjnych lub rent mających

charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń wszczętych

na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, niezwiązanych

z wykonywaniem działalności gospodarczej, informacje, o których mowa w ust. 5, udzielane

są nieodpłatnie.

8.

Informacji, o których mowa w ust. 5, udziela się w terminie 7 dni od dnia otrzymania

żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

9.

Opłatę za udzielenie informacji komornik uiszcza po jej udzieleniu, na wezwanie podmiotu

udzielającego informacji.

”

;

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu i prezesowi sądu rejonowego,

przy którym działa.

2.

Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór nad jego działalnością,

a w szczególności

1)

ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy w konkretnych

sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu czynności;

2)

kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii komorniczej;

3)

bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności i przyjmowania

interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na poziomie odpowiednim do godności

urzędu i posiadanych środków;

4)

zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego działa w szczególności

poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną nie rzadziej niż raz w roku,

sprawowaną osobiście lub przez wyznaczonego sędziego i przy pomocy księgowego, a w

zakresie kontroli finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w ramach rozpatrywania

skarg i zażaleń niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest do żądania od komornika wyjaśnień oraz do

wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie może stanowić podstawę wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego lub odwołania komornika z zajmowanego stanowiska.

4.

Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje w terminie 7 dni. W tym samym terminie podlegają

przekazaniu właściwemu sądowi skargi stanowiące przedmiot rozpoznania sądu.

”

;

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej

w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, imię i nazwisko oraz siedzibę

kancelarii.

”

;

4)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, a w przypadkach wskazanych

w ust. 4 obszar właściwości dwóch lub kilku sądów rejonowych.

2.

Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo utworzonego

sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy

tym sądzie.

3.

W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

4.

W przypadku trzykrotnego bezskutecznego obwieszczenia o wolnym stanowisku komornika

w rewirze, w którym nie działa komornik, Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia,

znosi ten rewir i przyłącza go do obszaru właściwości jednego z sąsiednich rewirów.

W razie zmiany okoliczności, jednakże nie wcześniej niż po upływie 2 lat Minister

Sprawiedliwości uchyla zarządzenie o zniesieniu rewiru i dokonuje obwieszczenia o

wolnym stanowisku komornika w trybie określonym w art. 11 ust. 2.

5.

Z dniem zniesienia rewiru, o którym mowa w ust. 4, sprawy prowadzone przez komornika

tego rewiru stają się sprawami komornika rewiru, do którego został przyłączony zniesiony

rewir. Jeżeli w rewirze, do którego nastąpiło przyłączenie, działa więcej niż jeden

komornik, prezes sądu rejonowego, którego obszar właściwości obejmuje ten rewir, dokonuje

podziału spraw pomiędzy działających w nim komorników, proporcjonalnie do liczby prowadzonych

przez nich spraw.

6.

Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzi

i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze położone

w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników

działających w tych rewirach oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7.

Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco aktualizuje

wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska

komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz udostępnia się również do

publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

”

;

5)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3.

Minister Sprawiedliwości ocenia, czy liczba komorników działających w rewirze jest

wystarczająca, biorąc przy tym pod uwagę potrzeby prawidłowego i sprawnego wykonywania

czynności, o których mowa w art. 2, wielkość wpływu i stan zaległości spraw o egzekucję

i o dokonanie zabezpieczenia, stopień opanowania wpływu w tych sprawach, ilość przedsiębiorców

mających siedzibę lub oddziały w obszarze rewiru oraz liczbę i strukturę ludności

w rewirze. W razie uznania, iż zachodzi potrzeba zwiększenia liczby komorników w rewirze,

Minister Sprawiedliwości, z urzędu lub na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego,

zarządza, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, utworzenie wolnego

stanowiska komornika w tym rewirze, po czym wszczyna postępowanie w trybie art. 11.

W przypadku działania z urzędu Minister Sprawiedliwości zasięga ponadto opinii prezesa

właściwego sądu okręgowego. Opinię, o której wyżej mowa, rada izby komorniczej nadsyła

w terminie 21 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie nie stanowi przeszkody do wydania

zarządzenia.

4.

Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji lub dokonanie zabezpieczenia,

do przeprowadzenia których jest właściwy zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem

spraw o egzekucję z nieruchomości oraz spraw, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości

stosuje się odpowiednio. W przypadku wyboru komornik działa poza obszarem swojego

rewiru komorniczego.

6.

Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

oświadczenie na piśmie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

7.

Komornik wybrany przez wierzyciela nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie

egzekucji, dokonania zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres

jego ustawowych zadań.

8.

Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia jednak wszczęcia egzekucji, dokonania zabezpieczenia

lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli w

zakresie prowadzonych przez niego egzekucji zaległość przekracza sześć miesięcy. Zaległość

tę oblicza się, dzieląc liczbę spraw niezałatwionych w poprzednim półroczu przez średni

miesięczny wpływ spraw w poprzednim półroczu, wyłączając sprawy o egzekucję świadczeń

powtarzających się.

9.

W przypadku odmowy, o której mowa w ust. 8, komornik wydaje postanowienie o odmowie

wszczęcia egzekucji, dokonania zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności. Postanowienie

to doręcza się tylko wierzycielowi.

10.

Komornik wybrany przez wierzyciela zawiadamia niezwłocznie o wszczęciu egzekucji lub

dokonaniu zabezpieczenia komorników właściwych według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zawiadomienie może być dokonane za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej.

W takim przypadku dowodem zawiadomienia jest potwierdzenie transmisji danych.

11.

W razie podejmowania przez komornika wybranego przez wierzyciela czynności poza swoim

rewirem komorniczym wydatki obejmujące diety przysługujące osobom zatrudnionym w kancelarii

komornika i uczestniczącym w tych czynnościach, koszty przejazdów i noclegów komornika

i tych osób oraz koszty transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, chyba

że wyrazi on zgodę na obciążenie go innymi wydatkami określonymi w art. 39 ust. 2.

Wydatki te obciążają wierzyciela niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie wlicza się ich do kosztów egzekucji obciążających dłużnika.

12.

Przekazując sprawę innemu komornikowi, komornik wybrany przez wierzyciela, w terminie

7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przekazaniu, zwraca niewykorzystaną

zaliczkę lub jej część pobraną na poczet wydatków, o których mowa w ust. 11.

13.

Komornik, za zgodą wierzyciela, może przekazać całość lub część sprawy egzekucyjnej

innemu komornikowi, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.

14.

Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, w chwili wszczęcia postępowania pozostaje właściwy do jego ukończenia, choćby podstawy

właściwości zmieniły się w toku sprawy.

”

;

6)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

1.

Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do komornika prowadzącego postępowanie,

uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Komornik jest zobowiązany, w terminie 3 dni

od dnia złożenia wniosku o wyłączenie, przekazać wniosek do sądu rejonowego, przy

którym działa, wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

2.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, rozpoznaje wniosek o wyłączenie komornika

w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku. Orzekając o wyłączeniu komornika, sąd

wyznacza jednocześnie innego komornika do prowadzenia sprawy, której wyłączenie dotyczy.

3.

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym

w składzie jednoosobowym. Na postanowienie to zażalenie nie przysługuje.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz do asesorów i

aplikantów komorniczych, jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub dokonują określonych

czynności w sprawie.

5.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do komornika stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o wyłączeniu sędziego.

”

;

7)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

1.

Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada nieposzlakowaną opinię;

4)

nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5)

nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

8)

odbyła aplikację komorniczą;

9)

złożyła egzamin komorniczy;

10)

pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11)

ukończyła 26 lat.

2.

Zdolność do pełnienia obowiązków komornika, ze względu na stan zdrowia, stwierdza

się w oparciu o przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. regulujących zakres i sposób przeprowadzania badań kandydatów do objęcia urzędu sędziego.

Od obowiązku poddania się badaniom zwalnia się sędziów.

3.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację

sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin,

oraz osób, które w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o powołanie

na stanowisko asesora komorniczego pracowały co najmniej 5 lat na stanowisku referendarza

sądowego.

4.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą sędziów, prokuratorów, adwokatów,

radców prawnych, notariuszy, starszych radców Prokuratury Generalnej oraz osób posiadających

stopień doktora nauk prawnych.

5.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy

1)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej,

jawnej, partnerskiej, komandytowej, o której mowa w art. 4a ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm., lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej,

o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm., na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej

czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub

radcę prawnego;

2)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii notarialnej, na podstawie umowy o pracę lub umowy

cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z czynnościami

wykonywanymi przez notariusza;

3)

osób, które przez okres co najmniej 5 lat w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem

wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego zatrudnione były na stanowisku asystenta

sędziego.

6.

Pięcioletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 i 5, ustala się jako sumę

okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

”

;

8)

w art. 11

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Przed powołaniem komornika Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu

Policji o nadesłanie informacji o zainteresowanym zawierającej dane istotne dla oceny

spełniania wymagania, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, a w szczególności dane

o

1)

zachowaniach świadczących o naruszaniu przez niego porządku prawnego;

2)

kontaktach ze środowiskami przestępczymi lub grupami środowiskowymi patologii społecznej

i o charakterze tych kontaktów;

3)

okolicznościach wskazujących na uzależnienie od alkoholu, środków odurzających lub

substancji psychotropowych.

1b.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb uzyskiwania, sporządzania

i przekazywania przez organy Policji informacji o zainteresowanym oraz o kandydacie

na aplikanta komorniczego i asesora komorniczego oraz wzór kwestionariusza tej informacji,

mając na względzie charakter i zakres obowiązków komornika oraz prawa i wolności chronione

konstytucyjnie.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Sprawiedliwości informuje, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, o wolnym stanowisku komornika oraz wskazuje

rewir, w którym ma nastąpić powołanie, i prezesa sądu apelacyjnego, do którego w terminie

jednego miesiąca od daty wskazanej w obwieszczeniu, należy składać wnioski o powołanie.

W przypadku zwolnienia stanowiska komornika wskutek śmierci albo odwołania komornika,

w obwieszczeniu należy tę okoliczność wskazać, wymienić imię, nazwisko, siedzibę i

adres kancelarii zmarłego albo odwołanego komornika oraz zaznaczyć że osoba, która

zostanie powołana na stanowisko komornika przejmie prowadzenie spraw dotychczas prowadzonych

i niezakończonych przez tego komornika.

”

,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

O treści informacji uzyskanej od organu Policji oraz wyrażonej o kandydacie opinii

Minister Sprawiedliwości zawiadamia kandydata najpóźniej przed wydaniem decyzji o

powołaniu.

”

,

d)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie na stanowisko komornika

tylko w jednym rewirze komorniczym.

7.

Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wszystkie wnioski zainteresowanego

w przypadku złożenia wniosków o powołanie w więcej niż jednym rewirze komorniczym.

”

;

9)

uchyla się art. 11a;

10)

w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza po dwa odpisy

wniosku, życiorysu i dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów, o których mowa

w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11, zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że

nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe. Może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia.

”

;

11)

w art. 13 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

O zgłoszeniu Ministrowi Sprawiedliwości utworzenia kancelarii komornik zawiadamia

prezesa sądu rejonowego, przy którym działa, oraz radę właściwej izby komorniczej.

”

;

12)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

1.

O zgłoszeniu przez komornika utworzenia kancelarii Minister Sprawiedliwości zawiadamia

prezesa właściwego sądu okręgowego oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, prezes

sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty

„

Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem

i sumieniem, dochować tajemnicy państwowej i zawodowej, w postępowaniu swym kierować

się zasadami uczciwości, godności i honoru.

”

.

3.

Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub z własnej

winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza

Minister Sprawiedliwości.

4.

Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których

mowa w art. 2.

”

;

13)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

1.

Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli

1)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

chyba że Minister Sprawiedliwości uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2

pkt 1.

”

;

14)

po art. 15 dodaje się art. 15a i 15b w brzmieniu

„

Art. 15a.

1.

Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków komornika lub bez uzasadnionej

przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo skierowania przez radę właściwej

izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa - na wniosek prezesa

właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

7)

z zawinionych przez siebie przyczyn nie wykonał zarządzeń, o których mowa w art. 3

ust. 3 - na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

8)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej;

9)

nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 24 ust. 2, lub utracił to ubezpieczenie z zawinionych przez siebie

przyczyn.

2.

Minister Sprawiedliwości może odwołać komornika z zajmowanego stanowiska w razie prawomocnego

skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.

1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba

że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej,

która przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie

opinii. Nienadesłanie opinii w tym terminie przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje

wydania decyzji w przedmiocie odwołania komornika.

4.

Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3 pełni swoje obowiązki do

czasu wyznaczenia zastępcy komornika.

Art. 15b.

1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz prezesa

właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść komornika, za jego zgodą lub na jego

wniosek, na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za

tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art.

2, lub uzasadniony interes komornika.

Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię w terminie wyznaczonym, nie krótszym niż

14 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie

przeniesienia.

2.

Nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister

Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu zakończenia

postępowania o powołanie na to stanowisko.

”

;

15)

po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu

„

Art. 16a.

W celu zbadania stanu zdrowia komornika prezes właściwego sądu okręgowego lub rada

właściwej izby komorniczej może skierować komornika do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

z urzędu lub na jego wniosek.

”

;

16)

art. 17 otrzymuje brzmienie

„

Art. 17.

Komornik używa tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w....................

Kancelaria Komornicza w........................ ” z dokładnym określeniem imienia

i nazwiska oraz adresu kancelarii.

”

;

17)

po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu

„

Art. 17a.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik jest obowiązany używać identyfikatora wydanego

przez Krajową Radę Komorniczą zawierającego jego imię i nazwisko, zdjęcie, określenie

pełnionej funkcji i oznaczenie sądu rejonowego, przy którym działa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do asesorów i aplikantów komorniczych.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie

konieczność zachowania odpowiedniej przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność

zabezpieczenia przed podrobieniem.

”

;

18)

w art. 20 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek lub

strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa.

W tym przypadku od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić komornika Minister

Sprawiedliwości.

”

;

19)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Komornik ma obowiązek w terminie 4 dni przekazać uprawnionemu wyegzekwowane należności,

a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany zapłacić uprawnionemu odsetki od kwot

otrzymanych i nierozliczonych w terminie.

”

;

20)

w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności określonych

w art. 2, a w przypadku gdy zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone ich działaniem

w związku z wykonywaniem tych czynności.

”

;

21)

w art. 24a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 15a ust. 1 pkt 9, prezes

sądu rejonowego zawiadamia o tym prezesa właściwego sądu okręgowego.

”

;

22)

w art. 27a dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

W przypadku śmierci lub odwołania komornika wyznaczony zastępca komornika prowadzi

postępowania w sprawach dotychczas niezakończonych przez zmarłego lub odwołanego komornika

do czasu powołania komornika w tym rewirze.

5.

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi,

w drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy likwidacji kancelarii komorniczych,

mając na względzie konieczność nadania sprawnego biegu sprawom pozostałym do załatwienia

po zmarłym lub odwołanym komorniku.

”

;

23)

po art. 27a dodaje się art. 27b w brzmieniu

„

Art. 27b.

Zastępca komornika, który przeprowadza likwidację kancelarii zmarłego lub odwołanego

komornika, może rozwiązać umowę o pracę zawartą przez poprzednika z osobą zatrudnioną

w tej kancelarii za jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Przepis ten dotyczy także umów

zawartych na czas określony.

”

;

24)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

1.

Aplikantem komorniczym może zostać ten, kto

1)

spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-7;

2)

uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, zwanego dalej

„egzaminem konkursowym”.

2.

Aplikanta komorniczego zatrudnia komornik.

3.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego aplikanta komorniczego.

4.

Prezes sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym mowa w ust.

3, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady właściwej izby

komorniczej.

5.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta komorniczego.

6.

Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na podstawie uchwały rady izby komorniczej

właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 29d ust.

1 pkt 3. W uchwale tej rada izby komorniczej obowiązana jest wskazać komornika, w

którego kancelarii aplikant komorniczy jest albo zostanie zatrudniony.

7.

Przed dokonaniem wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej zwraca

się do właściwego organu Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje

te uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla uzyskiwania i sporządzania

informacji o kandydacie na stanowisko komornika określonych w art. 11 ust. 1a. Przepis

art. 11 ust. 5a stosuje się odpowiednio.

8.

Osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić wpisu na listę

aplikantów komorniczych.

9.

Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony w ciągu 2 lat

od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego. Do wniosku kandydat obowiązany jest

załączyć zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że przeciwko niemu nie jest

prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe.

”

;

25)

po art. 29 dodaje się art. 29a-29l w brzmieniu

„

Art. 29a.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata komisje do spraw przeprowadzenia egzaminów

konkursowego i komorniczego, obejmujące obszar właściwości jednej lub kilku izb komorniczych,

zwane dalej „komisjami egzaminacyjnymi”.

2.

Siedziba komisji egzaminacyjnej mieści się w siedzibie rady właściwej izby komorniczej.

3.

W skład komisji egzaminacyjnej, składającej się z siedmiu osób, wchodzą

1)

czterej sędziowie sądu okręgowego lub apelacyjnego;

2)

dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Komorniczą;

3)

jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w szkole

wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej Akademii Nauk, posiadający co najmniej

stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych.

4.

Powołując komisje egzaminacyjne, Minister Sprawiedliwości wyznacza jednocześnie ich

przewodniczących.

5.

Minister Sprawiedliwości w stosunku do komisji egzaminacyjnych jest organem wyższego

stopnia.

6.

Właściwe izby komornicze zapewniają, jako zadanie zlecone z zakresu administracji

rządowej, obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji egzaminacyjnych.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za udział w jej pracach przysługuje wynagrodzenie

oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Art. 29b.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata zespół do przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, składający się z pięciu osób, zwany dalej „zespołem egzaminacyjnym”.

Dwaj członkowie zespołu egzaminacyjnego powoływani są spośród osób wskazanych przez

Krajową Radę Komorniczą.

2.

Pracami zespołu egzaminacyjnego kieruje przewodniczący, wyznaczony przez Ministra

Sprawiedliwości.

3.

Krajowa Rada Komornicza i rady izb komorniczych mogą zgłaszać zespołowi egzaminacyjnemu

propozycje pytań egzaminacyjnych.

4.

Członek zespołu egzaminacyjnego nie może być jednocześnie członkiem komisji egzaminacyjnej.

5.

Członkom zespołu egzaminacyjnego za udział w jego pracach przysługuje wynagrodzenie.

Art. 29c.

1.

Egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku, w terminie wyznaczonym

przez Ministra Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 września, równocześnie

we wszystkich izbach komorniczych.

2.

Egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta komorniczego,

zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa pracy,

prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa finansowego,

prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju sądów i samorządu

komorniczego.

3.

W razie zaistnienia zdarzenia losowego, uniemożliwiającego przeprowadzenie egzaminu

konkursowego w terminie, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości wyznacza

dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego.

Art. 29d.

1.

W terminie do dnia 30 czerwca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

konkursowym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego;

2)

termin, do którego należy złożyć zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego,

zwane dalej „zgłoszeniem”, nie późniejszy niż przypadający na 50 dzień przed datą

rozpoczęcia egzaminu konkursowego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać zgłoszenia;

4)

wysokość opłaty konkursowej oraz numer rachunku, na który należy dokonać wpłaty.

2.

Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym lub jeżeli kandydat nie uiścił opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym, komisja egzaminacyjna wzywa go przesyłką

poleconą za potwierdzeniem odbioru do usunięcia braków lub uiszczenia opłaty w terminie

7 dni od dnia otrzymania wezwania.

3.

W razie nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia lub nieuiszczenia w terminie opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym albo złożenia zgłoszenia po upływie wymaganego

terminu komisja egzaminacyjna odmawia dopuszczenia kandydata do egzaminu konkursowego.

Od uchwały komisji egzaminacyjnej odmawiającej dopuszczenia do egzaminu konkursowego

kandydatowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od

dnia jej doręczenia.

4.

O dopuszczeniu do egzaminu konkursowego oraz o czasie i miejscu jego przeprowadzenia

przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia kandydata przesyłką poleconą za potwierdzeniem

odbioru co najmniej na 14 dni przed dniem rozpoczęcia egzaminu konkursowego.

Art. 29e.

1.

Opłata za udział w egzaminie konkursowym stanowi dochód budżetu państwa. Kandydat

uiszcza tę opłatę na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia

za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”.

Art. 29f.

1.

Z prac komisji egzaminacyjnej, na czas przeprowadzania egzaminu konkursowego podlega

wyłączeniu członek, jeżeli kandydat zakwalifikowany do egzaminu konkursowego jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia

albo w stosunku przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

2.

Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia. Okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie odnoszą się do członka komisji egzaminacyjnej będącego

sędzią.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnych przed rozpoczęciem egzaminu konkursowego składają

pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym z kandydatów zakwalifikowanych do

egzaminu konkursowego w stosunku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, powoduje

odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

Art. 29g.

1.

Egzamin konkursowy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków komisji egzaminacyjnej.

2.

Niestawiennictwo kandydata na egzamin konkursowy, bez względu na przyczynę jego nieobecności,

traktowane jest jako odstąpienie od egzaminu konkursowego.

3.

Kandydaci podczas egzaminu konkursowego nie mogą korzystać z tekstów aktów prawnych,

komentarzy, orzecznictwa oraz innych pomocy, a także nie mogą posiadać przy sobie

urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

Art. 29h.

1.

Egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań,

zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat

może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje

1 punkt.

2.

Sprawdzanie wyników testu następuje w obecności co najmniej trzech członków komisji

egzaminacyjnej.

3.

Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał co najmniej

90 punktów.

4.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna sporządza

protokół z jego przebiegu. Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej,

którzy brali udział w przeprowadzeniu egzaminu.

5.

W terminie 7 dni od daty sporządzenia protokołu odpisy protokołu przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości oraz przewodniczącemu rady właściwej

izby komorniczej.

Art. 29i.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego i sprawdzeniu wyników testu

komisja egzaminacyjna, w drodze uchwały, ustala wyniki egzaminu konkursowego. Odpisy

uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza kandydatom, radzie właściwej

izby komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, kandydatowi przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia.

3.

O wynikach egzaminu konkursowego Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę

Komorniczą oraz publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały

wynik pozytywny.

Art. 29j.

1.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej

podejmuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez zainteresowanego wniosku o dokonanie

wpisu.

2.

Od uchwały odmawiającej dokonania wpisu zainteresowanemu służy odwołanie do Krajowej

Rady Komorniczej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane

w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

3.

Zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego

1)

od ostatecznej decyzji odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych;

2)

w przypadku nierozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości odwołania od uchwały ustalającej

wyniki egzaminu konkursowego w terminie określonym w art. 29i ust. 2;

3)

w przypadku niepodjęcia przez radę izby komorniczej uchwały w przedmiocie wpisu na

listę aplikantów komorniczych w terminie określonym w ust. 1;

4)

w razie nierozpoznania przez Krajową Radę Komorniczą odwołania od uchwały rady izby

komorniczej odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie

określonym w ust. 2.

Art. 29k.

Do obowiązków aplikanta należy, w szczególności

1)

uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w

praktykach;

2)

samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych

do zajmowania stanowiska komornika;

3)

przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium, przeprowadzanych

w czasie aplikacji, a także do egzaminu komorniczego.

Art. 29l.

1.

Aplikacja komornicza jest odpłatna.

2.

Koszty szkolenia aplikantów komorniczych pokrywane są z wnoszonych przez nich opłat.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej wnoszonej przez aplikantów na pokrycie

kosztów szkolenia, mając na względzie konieczność zapewnienia aplikantom odpowiednio

wysokiego poziomu kształcenia oraz biorąc pod uwagę, że wysokość tej opłaty nie może

być wyższa niż czterokrotność minimalnego wynagrodzenia.

4.

Rada izby komorniczej może zwolnić aplikanta komorniczego od obowiązku ponoszenia

opłaty rocznej na pokrycie kosztów szkolenia w całości lub w części, a także odroczyć

jej płatność lub rozłożyć na raty.

5.

W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta komorniczego od ponoszenia opłaty

koszty jego szkolenia pokrywane są, proporcjonalnie do zakresu tego zwolnienia, ze

środków własnych właściwej izby komorniczej.

”

;

26)

po art. 30 dodaje się art. 30a i 30b w brzmieniu

„

Art. 30a.

1.

Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko aplikantowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

aplikanta komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko aplikantowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Uprawnienie do zawieszenia aplikanta komorniczego w czynnościach, w przypadkach określonych

w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego, w którego okręgu aplikant

komorniczy odbywa aplikację.

4.

Zawieszenie aplikanta komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że organ,

który zawiesił aplikanta komorniczego w czynnościach, uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie ust. 2 pkt 1.

Art. 30b.

1.

Rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli aplikant komorniczy

1)

zrezygnował z odbywania aplikacji komorniczej;

2)

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta komorniczego;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5)

rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący uchybił godności

aplikanta.

2.

Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych z przyczyn, o których

mowa w ust. 1 pkt 5 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe.

4.

Uprawnienie do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego,

w którego okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

”

;

27)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

1.

Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne.

2.

Do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację komorniczą, a

ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5.

3.

Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu

komorniczego, zwanej dalej „zdającym”, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu

komornika.

4.

Egzamin komorniczy składa się z części pisemnej i ustnej.

5.

Egzamin komorniczy jest przeprowadzany raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 czerwca. Części pisemna i ustna rozpoczynają

się równocześnie w tych samych dniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis

art. 29c ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Do członków komisji egzaminacyjnej w zakresie udziału w przeprowadzeniu egzaminu komorniczego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 29f.

”

;

28)

po art. 31 dodaje się art. 31a-31i w brzmieniu

„

Art. 31a.

1.

W terminie do dnia 31 marca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

komorniczym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego;

2)

termin, do którego należy złożyć wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego,

zwany dalej „wnioskiem”, przypadający nie później niż na 50 dzień przed dniem rozpoczęcia

egzaminu komorniczego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać wnioski;

4)

wysokość opłaty egzaminacyjnej oraz numer rachunku bankowego Ministerstwa Sprawiedliwości,

na który należy dokonać wpłaty.

2.

Przepisy art. 29d ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

3.

Rada izby komorniczej przekazuje każdego roku właściwej terytorialnie komisji egzaminacyjnej,

nie później niż do dnia 30 kwietnia, listę osób, które ukończyły aplikację komorniczą.

Art. 31b.

1.

Opłata egzaminacyjna za udział w egzaminie komorniczym stanowi dochód budżetu państwa.

Zdający uiszcza ją na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia.

Art. 31c.

1.

Część pisemna egzaminu komorniczego polega na opracowaniu przez zdającego dwóch tematów

dotyczących czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników.

2.

Podczas części pisemnej zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i komentarzy

oraz z orzecznictwa. W czasie egzaminu zdający nie może posiadać przy sobie urządzeń

służących do przekazu lub odbioru informacji.

3.

Część pisemna egzaminu komorniczego odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

Art. 31d.

1.

Oceny każdego tematu z części pisemnej egzaminu komorniczego dokonuje się przy zastosowaniu

skali od 0 do 20 punktów. Oceny tej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie

komisji egzaminacyjnej. Każdy z nich wystawia na piśmie ocenę łączną, wskazując liczbę

punktów uzyskanych przez zdającego, wraz z uzasadnieniem. Liczba punktów uzyskanych

przez zdającego z egzaminu pisemnego jest średnią ocen wystawionych przez członków

komisji egzaminacyjnej za poszczególne tematy.

2.

Pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał

co najmniej 30 punktów.

Art. 31e.

1.

Do części ustnej egzaminu komorniczego dopuszczeni zostają tylko zdający, którzy uzyskali

pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu.

2.

W części ustnej egzaminu komorniczego zdający odpowiada na losowo wybrany przez siebie

zestaw 8 pytań. Każda odpowiedź oceniana jest osobno przez członków komisji egzaminacyjnej

przy zastosowaniu skali od 0 do 5 punktów. Zdający może uzyskać maksymalnie 40 punktów.

3.

Liczba punktów uzyskanych przez zdającego z części ustnej egzaminu komorniczego stanowi

sumę średnich arytmetycznych liczby punktów przyznanych zdającemu za poszczególne

pytania przez każdego z członków komisji egzaminacyjnej.

Art. 31f.

Pozytywny wynik z egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał łącznie z

części pisemnej i ustnej co najmniej 60 punktów.

Art. 31g.

1.

Z przebiegu egzaminu komorniczego niezwłocznie sporządza się protokół. Protokół podpisują

tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy brali udział w przeprowadzeniu

egzaminu.

2.

W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji egzaminacyjnej

doręcza odpisy protokołu Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Komorniczej.

Art. 31h.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu komorniczego komisja egzaminacyjna, w drodze

uchwały, ustala wyniki uzyskane przez zdających, wskazując liczbę punktów uzyskanych

za całość egzaminu oraz za jego poszczególne części. Odpisy uchwały przewodniczący

komisji egzaminacyjnej doręcza zdającym, Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi

Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, zdającemu przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia.

3.

Na podstawie uchwał komisji egzaminacyjnych Minister Sprawiedliwości publikuje w Biuletynie

Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu komorniczego.

Art. 31i.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Komorniczej

1)

wzór zgłoszenia i wniosku, mając na względzie konieczność wykazania ustawowych wymagań

niezbędnych do przystąpienia do egzaminów konkursowego i komorniczego;

2)

tryb i sposób powoływania i działania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania

egzaminów konkursowego i komorniczego, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiedniej sprawności działania komisji egzaminacyjnych oraz zapewnienia bezstronności

i jednolitego poziomu oceny wiedzy kandydatów oraz zdających;

3)

tryb i sposób działania zespołu egzaminacyjnego, zgłaszania propozycji pytań przez

Krajową Radę Komorniczą i rady izb komorniczych oraz przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, mając na względzie potrzebę obiektywnego sprawdzenia poziomu

wiedzy osób egzaminowanych oraz konieczność zabezpieczenia pytań przed nieuprawnionym

wglądem;

4)

organizację i przebieg aplikacji komorniczej, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiednio wysokiego poziomu szkolenia aplikantów oraz właściwego przygotowania do

zawodu komornika;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej i zespołu egzaminacyjnego,

należnego za udział w ich pracach, okresy, za które wynagrodzenie przysługuje, mając

na względzie, że miesięczne wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać wysokości

miesięcznego wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego w pierwszej stawce awansowej.

”

;

29)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

1.

Na stanowisko asesora komorniczego może zostać powołana osoba odpowiadająca wymogom

1)

określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-9, lub

2)

z art. 10 ust. 1 pkt 1-7, która w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku

o powołanie na stanowisko asesora komorniczego pracowała co najmniej 5 lat na stanowisku

referendarza sądowego.

2.

Kandydat na asesora komorniczego przedkłada zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie,

że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe.

3.

Asesora komorniczego powołuje prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek osoby

zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

4.

Właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię, o której mowa w ust. 3, w terminie

21 dni od dnia otrzymania wniosku. W opinii tej wskazuje komornika, który zatrudni

asesora komorniczego.

5.

Przed powołaniem na stanowisko asesora komorniczego prezes sądu apelacyjnego zwraca

się do właściwego organu Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje

te uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla uzyskiwania i sporządzania

informacji o kandydacie na stanowisko komornika określonych w art. 11 ust. 1a.

6.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 2 lat co najmniej jednego asesora komorniczego.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z tego obowiązku po zasięgnięciu

opinii prezesa sądu rejonowego i rady właściwej izby komorniczej.

7.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego asesora komorniczego.

8.

Prezes sądu apelacyjnego prowadzi wykaz asesorów komorniczych zatrudnionych w obszarze

właściwości podległego mu sądu.

”

;

30)

po art. 32 dodaje się art. 32a-32c w brzmieniu

„

Art. 32a.

1.

Prezes sądu apelacyjnego zawiesza w czynnościach asesora komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko asesorowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub wtoku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

asesora komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może zawiesić asesora komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko asesorowi prowadzone jest postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Zawieszenie asesora komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że prezes

sądu apelacyjnego uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez asesora komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie określonej w ust. 2 pkt 1.

Art. 32b.

1.

Prezes sądu apelacyjnego odwołuje asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska, jeżeli

asesor komorniczy

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora komorniczego lub

bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo zalecenia rady

właściwej izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

7)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą skreślenia z wykazu asesorów

komorniczych.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może odwołać asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska

w razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Odwołanie asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2 i 6 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu asesora komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

Właściwa izba komornicza przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę izby komorniczej nie stanowi

przeszkody do odwołania asesora komorniczego.

Art. 32c.

W celu zbadania stanu zdrowia asesora prezes właściwego sądu okręgowego lub rada właściwej

izby komorniczej może skierować asesora do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu

lub na jego wniosek.

”

;

31)

w art. 33 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie egzekucji w sprawach o

świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie roszczenia pieniężnego, w obu

przypadkach o wartości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej równowartość stukrotnego

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm., stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez okres pełnego roku, zwanego

dalej „przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym”, z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości.

2.

Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu także dokonanie określonych czynności

w innych sprawach, z wyłączeniem

1)

sprzedaży oraz wydania wierzycielowi ruchomości o wartości przekraczającej kwotę,

o której mowa w ust. 1;

2)

wykonania opróżnienia lokalu, pomieszczenia, gruntu lub przedsiębiorstwa;

3)

wykonania orzeczenia o zastosowaniu środków przymusu;

4)

ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych w sprawach o roszczenia niepieniężne oraz

o roszczenia pieniężne przekraczające kwotę, o której mowa w ust. 1;

5)

sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta przekracza kwotę,

o której mowa w ust. 1;

6)

wydawania decyzji i podpisywania dokumentów dotyczących depozytu.

”

;

32)

po art. 33 dodaje się art. 33a w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

Do aplikantów i asesorów komorniczych stosuje się przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej

komorników, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna do dziesięciokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4)

skreślenie z listy aplikantów komorniczych oraz skreślenie z wykazu asesorów komorniczych.

3.

Skazany na karę nagany lub na karę pieniężną nie może być powołany na stanowisko komornika

w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, a skazanemu na karę pieniężną

nie można w ciągu tego okresu zlecić wykonywania czynności, o których mowa w art.

30 ust. 2 i art. 33 ust. 1 i 2.

4.

Osoba skreślona z listy aplikantów komorniczych może zostać ponownie wpisana na listę

aplikantów komorniczych po upływie 3 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia i

nie może się ubiegać o powołanie na stanowisko asesora komorniczego w okresie 3 lat

od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

5.

Osoba skreślona z wykazu asesorów komorniczych może zostać powołana na stanowisko

asesora komorniczego po upływie 3 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

6.

Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów komorniczych należy odpowiednio do rady

właściwej izby komorniczej oraz do prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

”

;

33)

w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komornik zatrudnia aplikantów komorniczych zgodnie z art. 29 ust. 3-6 i asesorów komorniczych

zgodnie z art. 32 ust. 6 i 7.

”

;

34)

w art. 37

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Ruchomości stanowiące wyposażenie kancelarii do czasu zakończenia jej likwidacji nie

podlegają egzekucji.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

35)

uchyla się art. 38;

36)

w art. 39 w ust. 2

a)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

koszty działania komornika, o których mowa w art. 8 ust. 11, poza terenem rewiru komorniczego;

”

;

b)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego

lub dokonania zabezpieczenia;

”

,

c)

dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

koszty doręczenia korespondencji, za wyjątkiem kosztów doręczenia stronom zawiadomienia

o wszczęciu egzekucji bądź postępowania zabezpieczającego.

”

;

37)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 39, komornik może żądać zaliczki od strony

lub innego uczestnika postępowania, który wniósł o dokonanie czynności, uzależniając

czynność od jej uiszczenia.

2.

W sprawach o egzekucję i o zabezpieczenie, niezwiązanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora,

komornik obowiązany jest prowadzić postępowanie bez wzywania wierzyciela do uiszczenia

zaliczki, o której mowa w ust. 1.

3.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, przekazuje komornikowi sumy niezbędne na

pokrycie wydatków w sprawach innych osób zwolnionych od kosztów sądowych.

”

;

38)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie wydatków, należy

podjąć niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.

2.

Komornik obowiązany jest rozliczyć zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poczynienia

wydatków, na które była przeznaczona, i zwrócić jej niewykorzystaną część. Jeżeli

skutkiem wcześniejszego ukończenia postępowania lub z innych przyczyn opłacona zaliczkowo

czynność w ogóle nie została dokonana, termin miesięczny biegnie od dnia ukończenia

postępowania lub zaistnienia przyczyn niedokonania czynności. W tym celu komornik

wydaje postanowienie, w którym określa w szczególności: stronę lub innego uczestnika

postępowania, który uiścił zaliczkę i jej wysokość, czynności, na poczet których pobrano

zaliczkę, ze wskazaniem daty ich dokonania, kwoty zaliczki zaliczone na pokrycie poszczególnych

czynności, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i podstaw ich wyliczenia, oraz kwotę

podlegającą zwrotowi i oznaczenie osoby, na rzecz której zwrot ma nastąpić.

”

;

39)

art. 42 otrzymuje brzmienie

„

Art. 42.

1.

Sumy przekazane przez sąd zgodnie z art. 40 ust. 3 komornik zwraca po ich wyegzekwowaniu

z pierwszeństwem przed wszelkimi innymi należnościami.

2.

W przypadku gdy postępowanie egzekucyjne lub dokonanie zabezpieczenia okaże się w

całości lub w części bezskuteczne, wydatki poniesione przez komornika, które nie zostały

pokryte z wyegzekwowanej części świadczenia, obciążają wierzyciela. Dotyczy to również

wydatków poniesionych przez komornika w sprawach wskazanych w art. 40 ust. 2. Przepis

art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

40)

uchyla się art. 44;

41)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Za dokonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego komornikowi przysługuje opłata

w wysokości 2% wartości roszczenia, które podlega zabezpieczeniu, nie mniejsza jednak

niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego i nie wyższa niż pięciokrotność tego

wynagrodzenia. Opłatę tę uiszcza wierzyciel, składając wniosek o dokonanie zabezpieczenia,

a jeżeli nie uiści jej wraz z wnioskiem, komornik wzywa wierzyciela do jej uiszczenia

w terminie 7 dni. Do czasu uiszczenia opłaty komornik nie dokonuje zabezpieczenia.

2.

W sprawach o zabezpieczenie roszczeń, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, wierzyciele

nie mają obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 1.

3.

Nieuiszczenie przez wierzyciela opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia mu wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku.

”

;

42)

art. 45a otrzymuje brzmienie

„

Art. 45a.

Komornik podejmuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku wierzyciela, czynności niezbędne do skutecznego przeprowadzenia egzekucji

lub zabezpieczenia roszczenia.

”

;

43)

art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

1.

Do wartości egzekwowanego świadczenia lub zabezpieczonego roszczenia, stanowiącej

podstawę ustalenia opłaty wlicza się odsetki, koszty i inne należności podlegające

egzekucji lub zabezpieczeniu wraz ze świadczeniem głównym w dniu złożenia wniosku

lub rozszerzenia egzekucji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do wartości, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kosztów toczącego się postępowania

egzekucyjnego lub dokonania zabezpieczenia oraz kosztów zastępstwa przez adwokata

lub radcę prawnego w tym postępowaniu.

3.

Przy oznaczaniu wartości egzekwowanego świadczenia każde rozpoczęte 10 zł liczy się

za pełne.

”

;

44)

uchyla się art. 47a;

45)

art. 49 otrzymuje brzmienie

„

Art. 49.

1.

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10

i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności

z rachunku bankowego lub wynagrodzenia za pracę komornik pobiera od dłużnika opłatę

stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej

niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

W obu przypadkach komornik ściąga opłatę od dłużnika proporcjonalnie do wysokości

wyegzekwowanych kwot.

2.

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego

na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia

pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony

przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera

od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

3.

W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje postanowienie, w którym

wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji

bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

4.

W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłaty, o których mowa

w ust. 1 i 2, uiszcza wierzyciel. W celu ich pobrania komornik wydaje postanowienie,

w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu

w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5.

W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn, niż wskazane w

ust. 2, komornik nie pobiera opłaty od tej części świadczenia, która nie została wyegzekwowana.

6.

W przypadku gdy egzekwowane świadczenie zostało zabezpieczone przed wszczęciem postępowania

egzekucyjnego, na poczet opłaty stosunkowej, o której mowa w ust. 1 i 2, komornik

zalicza opłatę za dokonanie zabezpieczenia, jeżeli pobrał ją od wierzyciela.

”

;

46)

art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

1.

Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych i dokonanie zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych

uzależnione jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej.

2.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od otrzymania przez

wierzyciela wezwania do zapłaty powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania czynności.

3.

W sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych i o dokonanie zabezpieczenia roszczeń

niepieniężnych, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wszczętych

na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, wierzyciele nie

mają obowiązku uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1 i 2.

”

;

47)

po art. 53 dodaje się art. 53a w brzmieniu

„

Art. 53a.

1.

Opłatę stałą w wysokości 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego komornik pobiera

od wierzyciela w przypadku otrzymania zlecenia poszukiwania majątku dłużnika w trybie

art. 797. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, komornik zwraca

wniosek zawierający zlecenie.

2.

W razie odnalezienia majątku dłużnika w trybie określonym w ust. 1 komornik pobiera

opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego majątku, nie więcej jednak niż

100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Opłata ta ulega zmniejszeniu o kwotę

opłaty pobranej na podstawie ust. 1. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

48)

uchyla się art. 58a;

49)

uchyla się art. 59;

50)

w art. 63 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach, zastępcy komornika

należy się do czasu ustania zawieszenia komornika w czynnościach dochód określony

w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres jednego roku. Po upływie jednego roku

od dnia zawieszenia komornika w czynnościach zastępca komornika pobiera 100% dochodu

zastępowanego komornika.

”

;

51)

w art. 64 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister Sprawiedliwości lub, z jego upoważnienia, prezes sądu okręgowego może zlecić

sędziemu-wizytatorowi, a w uzasadnionych przypadkach w zakresie kontroli finansowej

- osobie upoważnionej, przeprowadzenie wizytacji w określonej kancelarii.

”

;

52)

w art. 66 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, komornik składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego,

a kopie tego sprawozdania przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego oraz radzie

właściwej izby komorniczej.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę,

że dane wskazywane w sprawozdaniu powinny stworzyć odpowiednie warunki do oceny stanu

egzekucji w obszarze właściwości sądu apelacyjnego, w szczególności pod kątem sprawności

i skuteczności egzekucji oraz występujących tendencji w zakresie ruchu spraw egzekucyjnych.

”

;

53)

w art. 71

a)

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Komornik odpowiada dyscyplinarnie za zawinione działania lub zaniechania, a w szczególności

za

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką;

”

;

54)

w art. 72

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

kara pieniężna do dwudziestokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

”

,

b)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Wydalenie ze służby komorniczej pociąga za sobą zakaz powołania w przyszłości na stanowisko

komornika lub asesora komorniczego.

5.

Skazanie na kary, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, ulega zatarciu po upływie 3 lat

od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

”

;

55)

w art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej stronom przysługuje odwołanie do sądu okręgowego

- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

”

;

56)

w art. 78 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Komisja dyscyplinarna może zawiesić w czynnościach komornika, przeciwko któremu wszczęto

postępowanie dyscyplinarne lub karne. Jeżeli przeciwko komornikowi prowadzone jest

postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe, komisja dyscyplinarna zawiesza komornika w czynnościach.

2.

Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach komornika przysługuje zażalenie do sądu okręgowego

- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

”

;

57)

po art. 78 dodaje się art. 78a w brzmieniu

„

Art. 78a.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania dyscyplinarnego

wobec komorników oraz asesorów i aplikantów komorniczych, mając na względzie konieczność

zapewnienia obiektywizmu i bezstronności orzekania oraz szybkości i sprawności postępowania.

”

;

58)

art. 85 otrzymuje brzmienie

„

Art. 85.

1.

Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy w szczególności

1)

wyrażanie opinii w przedmiocie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych

oraz w przedmiocie tworzenia nowych stanowisk komornika;

2)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości obowiązujących

w kancelariach i w innych sprawach dotyczących przepisów, organizacji i funkcjonowania

komornika i kancelarii;

3)

wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji, dokonywania zabezpieczenia

i funkcjonowania komorników;

4)

wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

samorządu komorniczego;

5)

wyrażanie opinii w sprawach zasad etyki zawodowej;

6)

współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;

7)

ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby samorządu komorniczego oraz zasad

ich wydatkowania;

8)

wyznaczanie komorników-wizytatorów dla poszczególnych izb komorniczych;

9)

zwoływanie Krajowego Zjazdu Komorników oraz jego organizacja;

10)

uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz rad izb komorniczych,

ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania uchwał oraz kwestii reprezentowania

tych organów;

11)

uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej;

12)

współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

13)

wydawanie czasopisma zawodowego;

14)

prowadzenie działalności gospodarczej;

15)

budowanie, wynajmowanie i utrzymywanie wspólnych pomieszczeń magazynowych i hal aukcyjnych

oraz utrzymywanie ciężkiego sprzętu transportowego;

16)

przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zbędnych

urządzeń ewidencyjnych;

17)

prowadzenie stron internetowych Krajowej Rady Komorniczej celem zamieszczania wymaganych

przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

18)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa.

2.

W zakresie prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 14, oświadczenia woli

w imieniu Krajowej Rady Komorniczej składa prezes lub wiceprezes oraz jeden z jej

członków.

3.

Krajowa Rada Komornicza może przekazać radzie izby komorniczej zadanie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 15.

4.

Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku, w terminie do

31 marca, informację o stanie egzekucji.

”

;

59)

w art. 86 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Członkostwo w izbie komorniczej powstaje z mocy prawa z dniem uzyskania przez komornika

prawa wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, i ustaje z dniem odwołania komornika.

Z dniem odwołania komornik przestaje pełnić wszelkie funkcje w organach samorządu

komorniczego.

”

;

60)

w art. 93

a)

w ust. 1 uchyla się pkt 1,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do zakresu działania rady izby komorniczej może także należeć wykonywanie czynności,

o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 15.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 772;

2)

w art. 773

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli żaden z komorników nie jest właściwy według przepisów niniejszego kodeksu lub

właściwych jest kilku komorników, komornik, który później wszczął egzekucję, niezwłocznie

przekazuje sprawę komornikowi, który pierwszy wszczął egzekucję, o czym zawiadamia

wierzyciela.

”

,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Komornik, który stwierdzi swą niewłaściwość, w postanowieniu o przekazaniu sprawy

zgodnie z właściwością wskazuje komornika rewiru, do którego sprawa zostaje przekazana.

Jeżeli w rewirze, do którego sprawa zostaje przekazana, działa więcej niż jeden komornik,

doręczając odpis postanowienia stwierdzającego niewłaściwość, komornik jednocześnie

wzywa wierzyciela, aby w terminie 7 dni od doręczenia wezwania wskazał komornika,

któremu sprawa ma zostać przekazana. Jeżeli wierzyciel w powyższym terminie nie dokona

wyboru lub wskaże komornika, który nie jest właściwy, komornik przekazuje sprawę według

własnego wyboru. Na wybór komornika z właściwego rewiru dłużnikowi skarga nie przysługuje.

”

;

3)

w art. 921 w § 1 skreśla się zdanie drugie.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu i prezesowi sądu rejonowego,

przy którym działa.

2.

Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór nad jego działalnością,

a w szczególności

1)

ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy w konkretnych

sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu czynności;

2)

kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii komorniczej;

3)

bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności i przyjmowania

interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na poziomie odpowiednim do godności

urzędu i posiadanych środków;

4)

zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego działa w szczególności

poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną nie rzadziej niż raz w roku,

sprawowaną osobiście lub przez wyznaczonego sędziego i przy pomocy księgowego, a w

zakresie kontroli finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w ramach rozpatrywania

skarg i zażaleń niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest do żądania od komornika wyjaśnień oraz do

wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie może stanowić podstawę wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego lub odwołania komornika z zajmowanego stanowiska.

4.

Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje w terminie 7 dni. W tym samym terminie podlegają

przekazaniu właściwemu sądowi skargi stanowiące przedmiot rozpoznania sądu.

W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników

(Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681, z 2005 r. Nr 14, poz. 113 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711) w art. 15 w ust. 2 pkt 1c otrzymuje brzmienie

„

1c)

komornikom sądowym i organom egzekucyjnym wymienionym w odrębnych przepisach - w związku

z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

”

.

Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej

w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, imię i nazwisko oraz siedzibę

kancelarii.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. w art. 299 w § 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

komornikom sądowym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm. w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 lit. ł otrzymuje brzmienie

„

ł)

komornika sądowego w zakresie niezbędnym do prawidłowego prowadzenia postępowania

egzekucyjnego, postępowania zabezpieczającego oraz wykonywania innych czynności wynikających

z jego ustawowych zadań,

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, Nr 17, poz. 95 i Nr 21, poz. 125) w art. 50

1)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Zakład nie udostępnia danych, jeżeli wniosek nie zawiera informacji określonych w

ust. 7. W przypadku, gdy z wnioskiem występuje komornik sądowy, dane, o których mowa

w ust. 3 udostępnia się w oparciu o informacje zawarte w tym wniosku, chyba że są

niewystarczające do identyfikacji osoby, której wniosek dotyczy.

”

;

2)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Dane zgromadzone na kontach, o których mowa w ust. 3, udostępnia się komornikom sądowym,

w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji, odpłatnie, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w

drodze rozporządzenia, wysokość opłaty pobieranej przez Zakład za udzielenie informacji

komornikom sądowym oraz tryb jej pobierania, uwzględniając ponoszone przez Zakład

koszty związane z udzielaniem informacji, a w szczególności

1)

koszty wyszukania informacji;

2)

koszty sporządzenia zaświadczenia.

”

.

1.

Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, a w przypadkach wskazanych

w ust. 4 obszar właściwości dwóch lub kilku sądów rejonowych.

2.

Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo utworzonego

sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy

tym sądzie.

3.

W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

4.

W przypadku trzykrotnego bezskutecznego obwieszczenia o wolnym stanowisku komornika

w rewirze, w którym nie działa komornik, Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia,

znosi ten rewir i przyłącza go do obszaru właściwości jednego z sąsiednich rewirów.

W razie zmiany okoliczności, jednakże nie wcześniej niż po upływie 2 lat Minister

Sprawiedliwości uchyla zarządzenie o zniesieniu rewiru i dokonuje obwieszczenia o

wolnym stanowisku komornika w trybie określonym w art. 11 ust. 2.

5.

Z dniem zniesienia rewiru, o którym mowa w ust. 4, sprawy prowadzone przez komornika

tego rewiru stają się sprawami komornika rewiru, do którego został przyłączony zniesiony

rewir. Jeżeli w rewirze, do którego nastąpiło przyłączenie, działa więcej niż jeden

komornik, prezes sądu rejonowego, którego obszar właściwości obejmuje ten rewir, dokonuje

podziału spraw pomiędzy działających w nim komorników, proporcjonalnie do liczby prowadzonych

przez nich spraw.

6.

Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzi

i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze położone

w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników

działających w tych rewirach oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7.

Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco aktualizuje

wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska

komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz udostępnia się również do

publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 121, poz. 1019 i Nr 183, poz. 1537 i 1538 oraz z 2006 r. Nr 157, poz. 1119) w art. 54 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

komornika sądowego - w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym.

”

.

1.

Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3.

Minister Sprawiedliwości ocenia, czy liczba komorników działających w rewirze jest

wystarczająca, biorąc przy tym pod uwagę potrzeby prawidłowego i sprawnego wykonywania

czynności, o których mowa w art. 2, wielkość wpływu i stan zaległości spraw o egzekucję

i o dokonanie zabezpieczenia, stopień opanowania wpływu w tych sprawach, ilość przedsiębiorców

mających siedzibę lub oddziały w obszarze rewiru oraz liczbę i strukturę ludności

w rewirze. W razie uznania, iż zachodzi potrzeba zwiększenia liczby komorników w rewirze,

Minister Sprawiedliwości, z urzędu lub na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego,

zarządza, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, utworzenie wolnego

stanowiska komornika w tym rewirze, po czym wszczyna postępowanie w trybie art. 11.

W przypadku działania z urzędu Minister Sprawiedliwości zasięga ponadto opinii prezesa

właściwego sądu okręgowego. Opinię, o której wyżej mowa, rada izby komorniczej nadsyła

w terminie 21 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie nie stanowi przeszkody do wydania

zarządzenia.

4.

Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji lub dokonanie zabezpieczenia,

do przeprowadzenia których jest właściwy zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem

spraw o egzekucję z nieruchomości oraz spraw, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości

stosuje się odpowiednio. W przypadku wyboru komornik działa poza obszarem swojego

rewiru komorniczego.

6.

Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

oświadczenie na piśmie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

7.

Komornik wybrany przez wierzyciela nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie

egzekucji, dokonania zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres

jego ustawowych zadań.

8.

Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia jednak wszczęcia egzekucji, dokonania zabezpieczenia

lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli w

zakresie prowadzonych przez niego egzekucji zaległość przekracza sześć miesięcy. Zaległość

tę oblicza się, dzieląc liczbę spraw niezałatwionych w poprzednim półroczu przez średni

miesięczny wpływ spraw w poprzednim półroczu, wyłączając sprawy o egzekucję świadczeń

powtarzających się.

9.

W przypadku odmowy, o której mowa w ust. 8, komornik wydaje postanowienie o odmowie

wszczęcia egzekucji, dokonania zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności. Postanowienie

to doręcza się tylko wierzycielowi.

10.

Komornik wybrany przez wierzyciela zawiadamia niezwłocznie o wszczęciu egzekucji lub

dokonaniu zabezpieczenia komorników właściwych według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zawiadomienie może być dokonane za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej.

W takim przypadku dowodem zawiadomienia jest potwierdzenie transmisji danych.

11.

W razie podejmowania przez komornika wybranego przez wierzyciela czynności poza swoim

rewirem komorniczym wydatki obejmujące diety przysługujące osobom zatrudnionym w kancelarii

komornika i uczestniczącym w tych czynnościach, koszty przejazdów i noclegów komornika

i tych osób oraz koszty transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, chyba

że wyrazi on zgodę na obciążenie go innymi wydatkami określonymi w art. 39 ust. 2.

Wydatki te obciążają wierzyciela niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie wlicza się ich do kosztów egzekucji obciążających dłużnika.

12.

Przekazując sprawę innemu komornikowi, komornik wybrany przez wierzyciela, w terminie

7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przekazaniu, zwraca niewykorzystaną

zaliczkę lub jej część pobraną na poczet wydatków, o których mowa w ust. 11.

13.

Komornik, za zgodą wierzyciela, może przekazać całość lub część sprawy egzekucyjnej

innemu komornikowi, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.

14.

Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, w chwili wszczęcia postępowania pozostaje właściwy do jego ukończenia, choćby podstawy

właściwości zmieniły się w toku sprawy.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm. w art. 19 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

”

.

1.

Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do komornika prowadzącego postępowanie,

uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Komornik jest zobowiązany, w terminie 3 dni

od dnia złożenia wniosku o wyłączenie, przekazać wniosek do sądu rejonowego, przy

którym działa, wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

2.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, rozpoznaje wniosek o wyłączenie komornika

w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku. Orzekając o wyłączeniu komornika, sąd

wyznacza jednocześnie innego komornika do prowadzenia sprawy, której wyłączenie dotyczy.

3.

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym

w składzie jednoosobowym. Na postanowienie to zażalenie nie przysługuje.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz do asesorów i

aplikantów komorniczych, jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub dokonują określonych

czynności w sprawie.

5.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do komornika stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o wyłączeniu sędziego.

W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546, z późn. zm. w art. 281 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym,

jeżeli są niezbędne w tym postępowaniu.

”

.

1.

Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada nieposzlakowaną opinię;

4)

nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5)

nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

8)

odbyła aplikację komorniczą;

9)

złożyła egzamin komorniczy;

10)

pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11)

ukończyła 26 lat.

2.

Zdolność do pełnienia obowiązków komornika, ze względu na stan zdrowia, stwierdza

się w oparciu o przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. regulujących zakres i sposób przeprowadzania badań kandydatów do objęcia urzędu sędziego.

Od obowiązku poddania się badaniom zwalnia się sędziów.

3.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację

sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin,

oraz osób, które w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o powołanie

na stanowisko asesora komorniczego pracowały co najmniej 5 lat na stanowisku referendarza

sądowego.

4.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą sędziów, prokuratorów, adwokatów,

radców prawnych, notariuszy, starszych radców Prokuratury Generalnej oraz osób posiadających

stopień doktora nauk prawnych.

5.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy

1)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej,

jawnej, partnerskiej, komandytowej, o której mowa w art. 4a ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm., lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej,

o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm., na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej

czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub

radcę prawnego;

2)

osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 5 lat

w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego wykonywały w kancelarii notarialnej, na podstawie umowy o pracę lub umowy

cywilnoprawnej, wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z czynnościami

wykonywanymi przez notariusza;

3)

osób, które przez okres co najmniej 5 lat w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem

wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego zatrudnione były na stanowisku asystenta

sędziego.

6.

Pięcioletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 i 5, ustala się jako sumę

okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przestają istnieć dotychczasowe rewiry komornicze,

a działający w nich komornicy stają się z mocy prawa komornikami rewirów w rozumieniu

niniejszej ustawy. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

Minister Sprawiedliwości doręczy komornikom decyzje zmieniające decyzje o powołaniu

na stanowisko komornika sądowego.

2.

Komornicy działający w rewirach, obejmujących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

obszar właściwości dwóch lub większej liczby sądów rejonowych, stają się z tym dniem

komornikami rewirów tych sądów, przy których dotychczas działali.

Komornicy właściwi w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

pozostają właściwi do czasu zakończenia postępowania w tych sprawach.

1.

Do aplikacji komorniczej rozpoczętej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotychczasowi asesorzy komorniczy stają

się asesorami w rozumieniu niniejszej ustawy. Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowi

aplikanci komorniczy stają się aplikantami w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

W stosunku do osób, o których mowa w ust. 2, stosuje się art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.

Postępowania w sprawach dyscyplinarnych wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy do czasu ich zakończenia toczą się według przepisów dotychczasowych.

1.

O zgłoszeniu przez komornika utworzenia kancelarii Minister Sprawiedliwości zawiadamia

prezesa właściwego sądu okręgowego oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, prezes

sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty

„

Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem

i sumieniem, dochować tajemnicy państwowej i zawodowej, w postępowaniu swym kierować

się zasadami uczciwości, godności i honoru.

”

.

3.

Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub z własnej

winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza

Minister Sprawiedliwości.

4.

Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których

mowa w art. 2.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowa Rada Komornicza

wyda regulamin działania Krajowej Rady Komorniczej oraz ramowy regulamin obrad walnego

zgromadzenia komorników izby komorniczej.

1.

Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli

1)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

chyba że Minister Sprawiedliwości uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2

pkt 1.

Koszty w sprawach egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy rozlicza się do dnia zakończenia tych spraw według przepisów

dotychczasowych. Jednakże w sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się stosuje

się przepisy niniejszej ustawy od dnia jej wejścia w życie.

1.

Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków komornika lub bez uzasadnionej

przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo skierowania przez radę właściwej

izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa - na wniosek prezesa

właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

7)

z zawinionych przez siebie przyczyn nie wykonał zarządzeń, o których mowa w art. 3

ust. 3 - na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

8)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej;

9)

nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 24 ust. 2, lub utracił to ubezpieczenie z zawinionych przez siebie

przyczyn.

2.

Minister Sprawiedliwości może odwołać komornika z zajmowanego stanowiska w razie prawomocnego

skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.

1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba

że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej,

która przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie

opinii. Nienadesłanie opinii w tym terminie przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje

wydania decyzji w przedmiocie odwołania komornika.

4.

Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3 pełni swoje obowiązki do

czasu wyznaczenia zastępcy komornika.

1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz prezesa

właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść komornika, za jego zgodą lub na jego

wniosek, na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli przemawiają za

tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art.

2, lub uzasadniony interes komornika.

Krajowa Rada Komornicza przedstawia opinię w terminie wyznaczonym, nie krótszym niż

14 dni. Nienadesłanie opinii w tym terminie nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie

przeniesienia.

2.

Nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister

Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu zakończenia

postępowania o powołanie na to stanowisko.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 66 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 66 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

W celu zbadania stanu zdrowia komornika prezes właściwego sądu okręgowego lub rada

właściwej izby komorniczej może skierować komornika do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

z urzędu lub na jego wniosek.

Komornik używa tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w....................

Kancelaria Komornicza w........................ ” z dokładnym określeniem imienia

i nazwiska oraz adresu kancelarii.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 22-23 i pkt 25-26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym ustawa weszła w życie.

1.

Przy wykonywaniu czynności komornik jest obowiązany używać identyfikatora wydanego

przez Krajową Radę Komorniczą zawierającego jego imię i nazwisko, zdjęcie, określenie

pełnionej funkcji i oznaczenie sądu rejonowego, przy którym działa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do asesorów i aplikantów komorniczych.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie

konieczność zachowania odpowiedniej przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność

zabezpieczenia przed podrobieniem.

Komornik ma obowiązek w terminie 4 dni przekazać uprawnionemu wyegzekwowane należności,

a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany zapłacić uprawnionemu odsetki od kwot

otrzymanych i nierozliczonych w terminie.

Zastępca komornika, który przeprowadza likwidację kancelarii zmarłego lub odwołanego

komornika, może rozwiązać umowę o pracę zawartą przez poprzednika z osobą zatrudnioną

w tej kancelarii za jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Przepis ten dotyczy także umów

zawartych na czas określony.

1.

Aplikantem komorniczym może zostać ten, kto

1)

spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-7;

2)

uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, zwanego dalej

„egzaminem konkursowym”.

2.

Aplikanta komorniczego zatrudnia komornik.

3.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego aplikanta komorniczego.

4.

Prezes sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym mowa w ust.

3, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady właściwej izby

komorniczej.

5.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta komorniczego.

6.

Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na podstawie uchwały rady izby komorniczej

właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 29d ust.

1 pkt 3. W uchwale tej rada izby komorniczej obowiązana jest wskazać komornika, w

którego kancelarii aplikant komorniczy jest albo zostanie zatrudniony.

7.

Przed dokonaniem wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej zwraca

się do właściwego organu Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje

te uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla uzyskiwania i sporządzania

informacji o kandydacie na stanowisko komornika określonych w art. 11 ust. 1a. Przepis

art. 11 ust. 5a stosuje się odpowiednio.

8.

Osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić wpisu na listę

aplikantów komorniczych.

9.

Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony w ciągu 2 lat

od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego. Do wniosku kandydat obowiązany jest

załączyć zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że przeciwko niemu nie jest

prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata komisje do spraw przeprowadzenia egzaminów

konkursowego i komorniczego, obejmujące obszar właściwości jednej lub kilku izb komorniczych,

zwane dalej „komisjami egzaminacyjnymi”.

2.

Siedziba komisji egzaminacyjnej mieści się w siedzibie rady właściwej izby komorniczej.

3.

W skład komisji egzaminacyjnej, składającej się z siedmiu osób, wchodzą

1)

czterej sędziowie sądu okręgowego lub apelacyjnego;

2)

dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Komorniczą;

3)

jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w szkole

wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej Akademii Nauk, posiadający co najmniej

stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych.

4.

Powołując komisje egzaminacyjne, Minister Sprawiedliwości wyznacza jednocześnie ich

przewodniczących.

5.

Minister Sprawiedliwości w stosunku do komisji egzaminacyjnych jest organem wyższego

stopnia.

6.

Właściwe izby komornicze zapewniają, jako zadanie zlecone z zakresu administracji

rządowej, obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji egzaminacyjnych.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za udział w jej pracach przysługuje wynagrodzenie

oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata zespół do przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, składający się z pięciu osób, zwany dalej „zespołem egzaminacyjnym”.

Dwaj członkowie zespołu egzaminacyjnego powoływani są spośród osób wskazanych przez

Krajową Radę Komorniczą.

2.

Pracami zespołu egzaminacyjnego kieruje przewodniczący, wyznaczony przez Ministra

Sprawiedliwości.

3.

Krajowa Rada Komornicza i rady izb komorniczych mogą zgłaszać zespołowi egzaminacyjnemu

propozycje pytań egzaminacyjnych.

4.

Członek zespołu egzaminacyjnego nie może być jednocześnie członkiem komisji egzaminacyjnej.

5.

Członkom zespołu egzaminacyjnego za udział w jego pracach przysługuje wynagrodzenie.

1.

Egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku, w terminie wyznaczonym

przez Ministra Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 września, równocześnie

we wszystkich izbach komorniczych.

2.

Egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta komorniczego,

zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa pracy,

prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa finansowego,

prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju sądów i samorządu

komorniczego.

3.

W razie zaistnienia zdarzenia losowego, uniemożliwiającego przeprowadzenie egzaminu

konkursowego w terminie, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości wyznacza

dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego.

1.

W terminie do dnia 30 czerwca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

konkursowym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego;

2)

termin, do którego należy złożyć zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego,

zwane dalej „zgłoszeniem”, nie późniejszy niż przypadający na 50 dzień przed datą

rozpoczęcia egzaminu konkursowego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać zgłoszenia;

4)

wysokość opłaty konkursowej oraz numer rachunku, na który należy dokonać wpłaty.

2.

Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym lub jeżeli kandydat nie uiścił opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym, komisja egzaminacyjna wzywa go przesyłką

poleconą za potwierdzeniem odbioru do usunięcia braków lub uiszczenia opłaty w terminie

7 dni od dnia otrzymania wezwania.

3.

W razie nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia lub nieuiszczenia w terminie opłaty

należnej za udział w egzaminie konkursowym albo złożenia zgłoszenia po upływie wymaganego

terminu komisja egzaminacyjna odmawia dopuszczenia kandydata do egzaminu konkursowego.

Od uchwały komisji egzaminacyjnej odmawiającej dopuszczenia do egzaminu konkursowego

kandydatowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od

dnia jej doręczenia.

4.

O dopuszczeniu do egzaminu konkursowego oraz o czasie i miejscu jego przeprowadzenia

przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia kandydata przesyłką poleconą za potwierdzeniem

odbioru co najmniej na 14 dni przed dniem rozpoczęcia egzaminu konkursowego.

1.

Opłata za udział w egzaminie konkursowym stanowi dochód budżetu państwa. Kandydat

uiszcza tę opłatę na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia

za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”.

1.

Z prac komisji egzaminacyjnej, na czas przeprowadzania egzaminu konkursowego podlega

wyłączeniu członek, jeżeli kandydat zakwalifikowany do egzaminu konkursowego jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia

albo w stosunku przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

2.

Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia. Okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie odnoszą się do członka komisji egzaminacyjnej będącego

sędzią.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnych przed rozpoczęciem egzaminu konkursowego składają

pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym z kandydatów zakwalifikowanych do

egzaminu konkursowego w stosunku, o którym mowa w ust. 1.

4.

Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, powoduje

odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

1.

Egzamin konkursowy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków komisji egzaminacyjnej.

2.

Niestawiennictwo kandydata na egzamin konkursowy, bez względu na przyczynę jego nieobecności,

traktowane jest jako odstąpienie od egzaminu konkursowego.

3.

Kandydaci podczas egzaminu konkursowego nie mogą korzystać z tekstów aktów prawnych,

komentarzy, orzecznictwa oraz innych pomocy, a także nie mogą posiadać przy sobie

urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

1.

Egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań,

zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat

może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje

1 punkt.

2.

Sprawdzanie wyników testu następuje w obecności co najmniej trzech członków komisji

egzaminacyjnej.

3.

Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał co najmniej

90 punktów.

4.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna sporządza

protokół z jego przebiegu. Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej,

którzy brali udział w przeprowadzeniu egzaminu.

5.

W terminie 7 dni od daty sporządzenia protokołu odpisy protokołu przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości oraz przewodniczącemu rady właściwej

izby komorniczej.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego i sprawdzeniu wyników testu

komisja egzaminacyjna, w drodze uchwały, ustala wyniki egzaminu konkursowego. Odpisy

uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza kandydatom, radzie właściwej

izby komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, kandydatowi przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia.

3.

O wynikach egzaminu konkursowego Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę

Komorniczą oraz publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały

wynik pozytywny.

1.

Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej

podejmuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez zainteresowanego wniosku o dokonanie

wpisu.

2.

Od uchwały odmawiającej dokonania wpisu zainteresowanemu służy odwołanie do Krajowej

Rady Komorniczej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie powinno być rozpoznane

w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

3.

Zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego

1)

od ostatecznej decyzji odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych;

2)

w przypadku nierozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości odwołania od uchwały ustalającej

wyniki egzaminu konkursowego w terminie określonym w art. 29i ust. 2;

3)

w przypadku niepodjęcia przez radę izby komorniczej uchwały w przedmiocie wpisu na

listę aplikantów komorniczych w terminie określonym w ust. 1;

4)

w razie nierozpoznania przez Krajową Radę Komorniczą odwołania od uchwały rady izby

komorniczej odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie

określonym w ust. 2.

Do obowiązków aplikanta należy, w szczególności

1)

uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w

praktykach;

2)

samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych

do zajmowania stanowiska komornika;

3)

przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium, przeprowadzanych

w czasie aplikacji, a także do egzaminu komorniczego.

1.

Aplikacja komornicza jest odpłatna.

2.

Koszty szkolenia aplikantów komorniczych pokrywane są z wnoszonych przez nich opłat.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej wnoszonej przez aplikantów na pokrycie

kosztów szkolenia, mając na względzie konieczność zapewnienia aplikantom odpowiednio

wysokiego poziomu kształcenia oraz biorąc pod uwagę, że wysokość tej opłaty nie może

być wyższa niż czterokrotność minimalnego wynagrodzenia.

4.

Rada izby komorniczej może zwolnić aplikanta komorniczego od obowiązku ponoszenia

opłaty rocznej na pokrycie kosztów szkolenia w całości lub w części, a także odroczyć

jej płatność lub rozłożyć na raty.

5.

W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta komorniczego od ponoszenia opłaty

koszty jego szkolenia pokrywane są, proporcjonalnie do zakresu tego zwolnienia, ze

środków własnych właściwej izby komorniczej.

1.

Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko aplikantowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

aplikanta komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko aplikantowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Uprawnienie do zawieszenia aplikanta komorniczego w czynnościach, w przypadkach określonych

w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego, w którego okręgu aplikant

komorniczy odbywa aplikację.

4.

Zawieszenie aplikanta komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że organ,

który zawiesił aplikanta komorniczego w czynnościach, uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie ust. 2 pkt 1.

1.

Rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli aplikant komorniczy

1)

zrezygnował z odbywania aplikacji komorniczej;

2)

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta komorniczego;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5)

rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący uchybił godności

aplikanta.

2.

Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych z przyczyn, o których

mowa w ust. 1 pkt 5 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe.

4.

Uprawnienie do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych,

w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego,

w którego okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

1.

Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne.

2.

Do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację komorniczą, a

ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5.

3.

Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do egzaminu

komorniczego, zwanej dalej „zdającym”, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu

komornika.

4.

Egzamin komorniczy składa się z części pisemnej i ustnej.

5.

Egzamin komorniczy jest przeprowadzany raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości, nie później niż do dnia 30 czerwca. Części pisemna i ustna rozpoczynają

się równocześnie w tych samych dniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis

art. 29c ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Do członków komisji egzaminacyjnej w zakresie udziału w przeprowadzeniu egzaminu komorniczego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 29f.

1.

W terminie do dnia 31 marca każdego roku Minister Sprawiedliwości zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenie o egzaminie

komorniczym, w którym wskazuje

1)

termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego;

2)

termin, do którego należy złożyć wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego,

zwany dalej „wnioskiem”, przypadający nie później niż na 50 dzień przed dniem rozpoczęcia

egzaminu komorniczego;

3)

siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać wnioski;

4)

wysokość opłaty egzaminacyjnej oraz numer rachunku bankowego Ministerstwa Sprawiedliwości,

na który należy dokonać wpłaty.

2.

Przepisy art. 29d ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

3.

Rada izby komorniczej przekazuje każdego roku właściwej terytorialnie komisji egzaminacyjnej,

nie później niż do dnia 30 kwietnia, listę osób, które ukończyły aplikację komorniczą.

1.

Opłata egzaminacyjna za udział w egzaminie komorniczym stanowi dochód budżetu państwa.

Zdający uiszcza ją na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego wynagrodzenia.

1.

Część pisemna egzaminu komorniczego polega na opracowaniu przez zdającego dwóch tematów

dotyczących czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników.

2.

Podczas części pisemnej zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i komentarzy

oraz z orzecznictwa. W czasie egzaminu zdający nie może posiadać przy sobie urządzeń

służących do przekazu lub odbioru informacji.

3.

Część pisemna egzaminu komorniczego odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

1.

Oceny każdego tematu z części pisemnej egzaminu komorniczego dokonuje się przy zastosowaniu

skali od 0 do 20 punktów. Oceny tej dokonują, niezależnie od siebie, dwaj członkowie

komisji egzaminacyjnej. Każdy z nich wystawia na piśmie ocenę łączną, wskazując liczbę

punktów uzyskanych przez zdającego, wraz z uzasadnieniem. Liczba punktów uzyskanych

przez zdającego z egzaminu pisemnego jest średnią ocen wystawionych przez członków

komisji egzaminacyjnej za poszczególne tematy.

2.

Pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał

co najmniej 30 punktów.

1.

Do części ustnej egzaminu komorniczego dopuszczeni zostają tylko zdający, którzy uzyskali

pozytywną ocenę z części pisemnej egzaminu.

2.

W części ustnej egzaminu komorniczego zdający odpowiada na losowo wybrany przez siebie

zestaw 8 pytań. Każda odpowiedź oceniana jest osobno przez członków komisji egzaminacyjnej

przy zastosowaniu skali od 0 do 5 punktów. Zdający może uzyskać maksymalnie 40 punktów.

3.

Liczba punktów uzyskanych przez zdającego z części ustnej egzaminu komorniczego stanowi

sumę średnich arytmetycznych liczby punktów przyznanych zdającemu za poszczególne

pytania przez każdego z członków komisji egzaminacyjnej.

Pozytywny wynik z egzaminu komorniczego otrzymuje zdający, który uzyskał łącznie z

części pisemnej i ustnej co najmniej 60 punktów.

1.

Z przebiegu egzaminu komorniczego niezwłocznie sporządza się protokół. Protokół podpisują

tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy brali udział w przeprowadzeniu

egzaminu.

2.

W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji egzaminacyjnej

doręcza odpisy protokołu Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Komorniczej.

1.

Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu komorniczego komisja egzaminacyjna, w drodze

uchwały, ustala wyniki uzyskane przez zdających, wskazując liczbę punktów uzyskanych

za całość egzaminu oraz za jego poszczególne części. Odpisy uchwały przewodniczący

komisji egzaminacyjnej doręcza zdającym, Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi

Sprawiedliwości.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, zdającemu przysługuje, w części dotyczącej uzyskanego

przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

jej doręczenia.

3.

Na podstawie uchwał komisji egzaminacyjnych Minister Sprawiedliwości publikuje w Biuletynie

Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu komorniczego.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii

Krajowej Rady Komorniczej

1)

wzór zgłoszenia i wniosku, mając na względzie konieczność wykazania ustawowych wymagań

niezbędnych do przystąpienia do egzaminów konkursowego i komorniczego;

2)

tryb i sposób powoływania i działania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania

egzaminów konkursowego i komorniczego, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiedniej sprawności działania komisji egzaminacyjnych oraz zapewnienia bezstronności

i jednolitego poziomu oceny wiedzy kandydatów oraz zdających;

3)

tryb i sposób działania zespołu egzaminacyjnego, zgłaszania propozycji pytań przez

Krajową Radę Komorniczą i rady izb komorniczych oraz przygotowywania pytań na egzaminy

konkursowy i komorniczy, mając na względzie potrzebę obiektywnego sprawdzenia poziomu

wiedzy osób egzaminowanych oraz konieczność zabezpieczenia pytań przed nieuprawnionym

wglądem;

4)

organizację i przebieg aplikacji komorniczej, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiednio wysokiego poziomu szkolenia aplikantów oraz właściwego przygotowania do

zawodu komornika;

5)

wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej i zespołu egzaminacyjnego,

należnego za udział w ich pracach, okresy, za które wynagrodzenie przysługuje, mając

na względzie, że miesięczne wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać wysokości

miesięcznego wynagrodzenia sędziego sądu okręgowego w pierwszej stawce awansowej.

1.

Na stanowisko asesora komorniczego może zostać powołana osoba odpowiadająca wymogom

1)

określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-9, lub

2)

z art. 10 ust. 1 pkt 1-7, która w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku

o powołanie na stanowisko asesora komorniczego pracowała co najmniej 5 lat na stanowisku

referendarza sądowego.

2.

Kandydat na asesora komorniczego przedkłada zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie,

że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe.

3.

Asesora komorniczego powołuje prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek osoby

zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

4.

Właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię, o której mowa w ust. 3, w terminie

21 dni od dnia otrzymania wniosku. W opinii tej wskazuje komornika, który zatrudni

asesora komorniczego.

5.

Przed powołaniem na stanowisko asesora komorniczego prezes sądu apelacyjnego zwraca

się do właściwego organu Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje

te uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla uzyskiwania i sporządzania

informacji o kandydacie na stanowisko komornika określonych w art. 11 ust. 1a.

6.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 2 lat co najmniej jednego asesora komorniczego.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z tego obowiązku po zasięgnięciu

opinii prezesa sądu rejonowego i rady właściwej izby komorniczej.

7.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego asesora komorniczego.

8.

Prezes sądu apelacyjnego prowadzi wykaz asesorów komorniczych zatrudnionych w obszarze

właściwości podległego mu sądu.

1.

Prezes sądu apelacyjnego zawiesza w czynnościach asesora komorniczego, jeżeli

1)

przeciwko asesorowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

przy wszczęciu lub wtoku postępowania o częściowe bądź całkowite ubezwłasnowolnienie

asesora komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może zawiesić asesora komorniczego w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko asesorowi prowadzone jest postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Zawieszenie asesora komorniczego w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że prezes

sądu apelacyjnego uchyli je wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez asesora komorniczego w przypadku zawieszenia

w czynnościach na podstawie określonej w ust. 2 pkt 1.

1.

Prezes sądu apelacyjnego odwołuje asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska, jeżeli

asesor komorniczy

1)

zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego;

2)

z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora komorniczego lub

bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo zalecenia rady

właściwej izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

3)

ukończył 65 rok życia;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

7)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą skreślenia z wykazu asesorów

komorniczych.

2.

Prezes sądu apelacyjnego może odwołać asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska

w razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Odwołanie asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2 i 6 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu asesora komorniczego,

chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

Właściwa izba komornicza przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku.

Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę izby komorniczej nie stanowi

przeszkody do odwołania asesora komorniczego.

W celu zbadania stanu zdrowia asesora prezes właściwego sądu okręgowego lub rada właściwej

izby komorniczej może skierować asesora do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu

lub na jego wniosek.

1.

Do aplikantów i asesorów komorniczych stosuje się przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej

komorników, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna do dziesięciokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4)

skreślenie z listy aplikantów komorniczych oraz skreślenie z wykazu asesorów komorniczych.

3.

Skazany na karę nagany lub na karę pieniężną nie może być powołany na stanowisko komornika

w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, a skazanemu na karę pieniężną

nie można w ciągu tego okresu zlecić wykonywania czynności, o których mowa w art.

30 ust. 2 i art. 33 ust. 1 i 2.

4.

Osoba skreślona z listy aplikantów komorniczych może zostać ponownie wpisana na listę

aplikantów komorniczych po upływie 3 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia i

nie może się ubiegać o powołanie na stanowisko asesora komorniczego w okresie 3 lat

od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

5.

Osoba skreślona z wykazu asesorów komorniczych może zostać powołana na stanowisko

asesora komorniczego po upływie 3 lat od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

6.

Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów komorniczych należy odpowiednio do rady

właściwej izby komorniczej oraz do prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

1.

Na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 39, komornik może żądać zaliczki od strony

lub innego uczestnika postępowania, który wniósł o dokonanie czynności, uzależniając

czynność od jej uiszczenia.

2.

W sprawach o egzekucję i o zabezpieczenie, niezwiązanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora,

komornik obowiązany jest prowadzić postępowanie bez wzywania wierzyciela do uiszczenia

zaliczki, o której mowa w ust. 1.

3.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, przekazuje komornikowi sumy niezbędne na

pokrycie wydatków w sprawach innych osób zwolnionych od kosztów sądowych.

1.

Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie wydatków, należy

podjąć niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.

2.

Komornik obowiązany jest rozliczyć zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poczynienia

wydatków, na które była przeznaczona, i zwrócić jej niewykorzystaną część. Jeżeli

skutkiem wcześniejszego ukończenia postępowania lub z innych przyczyn opłacona zaliczkowo

czynność w ogóle nie została dokonana, termin miesięczny biegnie od dnia ukończenia

postępowania lub zaistnienia przyczyn niedokonania czynności. W tym celu komornik

wydaje postanowienie, w którym określa w szczególności: stronę lub innego uczestnika

postępowania, który uiścił zaliczkę i jej wysokość, czynności, na poczet których pobrano

zaliczkę, ze wskazaniem daty ich dokonania, kwoty zaliczki zaliczone na pokrycie poszczególnych

czynności, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i podstaw ich wyliczenia, oraz kwotę

podlegającą zwrotowi i oznaczenie osoby, na rzecz której zwrot ma nastąpić.

1.

Sumy przekazane przez sąd zgodnie z art. 40 ust. 3 komornik zwraca po ich wyegzekwowaniu

z pierwszeństwem przed wszelkimi innymi należnościami.

2.

W przypadku gdy postępowanie egzekucyjne lub dokonanie zabezpieczenia okaże się w

całości lub w części bezskuteczne, wydatki poniesione przez komornika, które nie zostały

pokryte z wyegzekwowanej części świadczenia, obciążają wierzyciela. Dotyczy to również

wydatków poniesionych przez komornika w sprawach wskazanych w art. 40 ust. 2. Przepis

art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Za dokonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego komornikowi przysługuje opłata

w wysokości 2% wartości roszczenia, które podlega zabezpieczeniu, nie mniejsza jednak

niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego i nie wyższa niż pięciokrotność tego

wynagrodzenia. Opłatę tę uiszcza wierzyciel, składając wniosek o dokonanie zabezpieczenia,

a jeżeli nie uiści jej wraz z wnioskiem, komornik wzywa wierzyciela do jej uiszczenia

w terminie 7 dni. Do czasu uiszczenia opłaty komornik nie dokonuje zabezpieczenia.

2.

W sprawach o zabezpieczenie roszczeń, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej

wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, wierzyciele

nie mają obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 1.

3.

Nieuiszczenie przez wierzyciela opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia mu wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku.

Komornik podejmuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku wierzyciela, czynności niezbędne do skutecznego przeprowadzenia egzekucji

lub zabezpieczenia roszczenia.

1.

Do wartości egzekwowanego świadczenia lub zabezpieczonego roszczenia, stanowiącej

podstawę ustalenia opłaty wlicza się odsetki, koszty i inne należności podlegające

egzekucji lub zabezpieczeniu wraz ze świadczeniem głównym w dniu złożenia wniosku

lub rozszerzenia egzekucji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do wartości, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kosztów toczącego się postępowania

egzekucyjnego lub dokonania zabezpieczenia oraz kosztów zastępstwa przez adwokata

lub radcę prawnego w tym postępowaniu.

3.

Przy oznaczaniu wartości egzekwowanego świadczenia każde rozpoczęte 10 zł liczy się

za pełne.

1.

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10

i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności

z rachunku bankowego lub wynagrodzenia za pracę komornik pobiera od dłużnika opłatę

stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej

niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

W obu przypadkach komornik ściąga opłatę od dłużnika proporcjonalnie do wysokości

wyegzekwowanych kwot.

2.

W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego

na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości świadczenia

pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Jednakże w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony

przed doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera

od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 1/10 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

3.

W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje postanowienie, w którym

wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w drodze egzekucji

bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

4.

W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłaty, o których mowa

w ust. 1 i 2, uiszcza wierzyciel. W celu ich pobrania komornik wydaje postanowienie,

w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu

w drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5.

W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn, niż wskazane w

ust. 2, komornik nie pobiera opłaty od tej części świadczenia, która nie została wyegzekwowana.

6.

W przypadku gdy egzekwowane świadczenie zostało zabezpieczone przed wszczęciem postępowania

egzekucyjnego, na poczet opłaty stosunkowej, o której mowa w ust. 1 i 2, komornik

zalicza opłatę za dokonanie zabezpieczenia, jeżeli pobrał ją od wierzyciela.

1.

Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych i dokonanie zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych

uzależnione jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej.

2.

Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od otrzymania przez

wierzyciela wezwania do zapłaty powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania czynności.

3.

W sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych i o dokonanie zabezpieczenia roszczeń

niepieniężnych, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wszczętych

na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora, wierzyciele nie

mają obowiązku uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1 i 2.

1.

Opłatę stałą w wysokości 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego komornik pobiera

od wierzyciela w przypadku otrzymania zlecenia poszukiwania majątku dłużnika w trybie

art. 797. W razie nieuiszczenia opłaty w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, komornik zwraca

wniosek zawierający zlecenie.

2.

W razie odnalezienia majątku dłużnika w trybie określonym w ust. 1 komornik pobiera

opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego majątku, nie więcej jednak niż

100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Opłata ta ulega zmniejszeniu o kwotę

opłaty pobranej na podstawie ust. 1. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania dyscyplinarnego

wobec komorników oraz asesorów i aplikantów komorniczych, mając na względzie konieczność

zapewnienia obiektywizmu i bezstronności orzekania oraz szybkości i sprawności postępowania.

1.

Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy w szczególności

1)

wyrażanie opinii w przedmiocie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych

oraz w przedmiocie tworzenia nowych stanowisk komornika;

2)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości obowiązujących

w kancelariach i w innych sprawach dotyczących przepisów, organizacji i funkcjonowania

komornika i kancelarii;

3)

wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji, dokonywania zabezpieczenia

i funkcjonowania komorników;

4)

wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

samorządu komorniczego;

5)

wyrażanie opinii w sprawach zasad etyki zawodowej;

6)

współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;

7)

ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby samorządu komorniczego oraz zasad

ich wydatkowania;

8)

wyznaczanie komorników-wizytatorów dla poszczególnych izb komorniczych;

9)

zwoływanie Krajowego Zjazdu Komorników oraz jego organizacja;

10)

uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz rad izb komorniczych,

ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania uchwał oraz kwestii reprezentowania

tych organów;

11)

uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej;

12)

współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

13)

wydawanie czasopisma zawodowego;

14)

prowadzenie działalności gospodarczej;

15)

budowanie, wynajmowanie i utrzymywanie wspólnych pomieszczeń magazynowych i hal aukcyjnych

oraz utrzymywanie ciężkiego sprzętu transportowego;

16)

przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zbędnych

urządzeń ewidencyjnych;

17)

prowadzenie stron internetowych Krajowej Rady Komorniczej celem zamieszczania wymaganych

przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

18)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa.

2.

W zakresie prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 14, oświadczenia woli

w imieniu Krajowej Rady Komorniczej składa prezes lub wiceprezes oraz jeden z jej

członków.

3.

Krajowa Rada Komornicza może przekazać radzie izby komorniczej zadanie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 15.

4.

Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku, w terminie do

31 marca, informację o stanie egzekucji.