Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 czerwca 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks karny skarbowy

§ 1.

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie

skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod

groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2.

Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego

społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego,

jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

§ 4.

Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest

nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności

karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko

wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

§ 1.

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,

chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować

ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 3.

Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej

poprzednio.

§ 4.

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą,

której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do

górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej

ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego

orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje się.

§ 5.

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony

karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu

zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary pozbawienia wolności za

równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.

§ 6

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony

pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie uważa się za niebyłe.

§ 1.

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,

albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru

sprawcy miał nastąpić.

§ 2.

Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba

że kodeks stanowi inaczej.

§ 3.

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego,

przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie

popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko istotnym interesom

finansowym państwa polskiego.

§ 3a

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego,

przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego w razie popełnienia za granicą

przestępstwa skarbowego określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I, skierowanego

przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich.

§ 4

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 są karalne także

w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych

przeprowadzonych tam przez polski organ celny lub inny organ uprawniony na podstawie

umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe

określone w art. 106e, art. 106f i art. 106h popełnione zostało za granicą.

§ 5

Przepisy kodeksu stosuje się także do obywateli polskich oraz cudzoziemców, którzy

przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub udzielają pomocy

do popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom

finansowym Wspólnot Europejskich, określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I.

§ 1.

Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie,

jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2.

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia,

to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 3.

Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego

popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych

okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.

§ 2.

W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe

po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego

stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich,

jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki

osobiste za tym przemawiają.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie

skarbowe.

§ 2

Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego

zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony;

w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie

należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1.

Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu,

przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe

na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 2.

W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego

karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same

- na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej charakteryzują czyn sprawcy.

Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków przewidzianych w kodeksie

na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje

zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej

ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.

§ 2.

Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków

karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono

tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające

się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych,

sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.

§ 3.

Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny,

również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej

kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.

§ 1.

Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie

i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną

osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego

czynu.

§ 2.

Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności

lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność

osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie

stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego

ona dotyczy.

§ 3

Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten,

kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego

wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby

fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną.

Ustawa wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej,

z wyjątkiem

1)

art. 42 ust. 7, art. 42c i art. 42d ustawy wymienionej w art. 1, art. 4 pkt 2 oraz

art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.;

2)

art. 2 pkt 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

Przepisy niniejszej ustawy o przedawnieniu stosuje się także do czynów popełnionych

przed jej wejściem w życie, chyba że termin przedawnienia już upłynął.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności

stanowiącej jego znamię.

§ 2.

Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca,

który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że

zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza

odpowiedzialność zależy.

§ 3.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność

wyłączająca bezprawność.

§ 4.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.

§ 5.

W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd

może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem

skarbowym - sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego

w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

§ 1.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby

psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych

nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2

Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia

czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec

karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia

przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także

nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego

wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych

w art. 29 pkt 4.

§ 3.

Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może

odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i

3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub

inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał

albo mógł przewidzieć.

Wyłączony z mocy prawa od udziału w sprawie jest także sędzia, który brał udział w

wydaniu postanowienia o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

§ 1.

Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem

zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

§ 2.

Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach

przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy,

uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze

i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie

kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

§ 3.

Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd

kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się także przy wykonywaniu orzeczeń, które stały

się wykonalne przed dniem jej wejścia w życie.

§ 1.

Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj

i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego

na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości

i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie

się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu

należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.

§ 2.

Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia

się tylko co do osoby, której one dotyczą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

przepisy wydane przed jej wejściem w życie, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami tej

ustawy.

Jeżeli sąd lub organ postępowania przygotowawczego określa także obowiązek, sposób

lub termin uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej

przepadku przedmiotów lub równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej,

to powinien przy tym wziąć pod uwagę w szczególności sytuację majątkową sprawcy oraz

wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotów

bądź korzyści podlegających przepadkowi.

W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,

stosuje się tę ustawę.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2006 r.

§ 1.

Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 2

W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej

lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia

należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.

§ 3.

W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów

tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.

§ 4

W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku

przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości

pieniężnej tych przedmiotów, powinno zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania

przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1

Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca, który

po popełnieniu czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając

istotne okoliczności tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ

postępowania przygotowawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną

uszczuploną popełnionym czynem zabronionym. Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu

tej należności, a orzeczenie przepadku przedmiotów jest obowiązkowe, sprawca powinien

złożyć te przedmioty, natomiast w razie niemożności ich złożenia - uiścić ich równowartość

pieniężną; nie nakłada się obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, jeżeli

przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 3

Jeżeli złożone przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu zniszczeniu

lub zepsuciu, ich przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub

nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie ich wartości, organ postępowania

przygotowawczego nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej,

chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie albo przekazane ustnie do protokołu.

§ 5.

Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone

1)

w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu

przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego;

2)

po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania,

czynności sprawdzającej lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta nie dostarczyła podstaw do wszczęcia

postępowania o ten czyn zabroniony.

§ 6

Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który

1)

kierował wykonaniem ujawnionego czynu zabronionego;

2)

wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego

czynu zabronionego;

3)

zorganizował grupę albo związek mający na celu popełnienie przestępstwa skarbowego

albo taką grupą lub związkiem kierował, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w §

1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związku;

4)

nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego

w celu skierowania przeciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony.

Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, kto złożył prawnie

skuteczną, w rozumieniu przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa lub ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65, z późn. zm., korektę deklaracji podatkowej wraz z uzasadnieniem przyczyny korekty i w całości

uiścił, niezwłocznie lub w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ, należność

publicznoprawną uszczuploną lub narażoną na uszczuplenie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1

Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli

wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego

nie budzą wątpliwości, a jednocześnie

1)

uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem

skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności;

2)

sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za

dany czyn zabroniony;

3)

sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim

ten przepadek jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów -

uiścił ich równowartość pieniężną; przepisy art. 16 § 2 zdanie trzecie oraz art. 31

§ 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio;

4)

uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

§ 2.

Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

jeżeli

1)

przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia

wolności;

2)

przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzywny popełniono w warunkach określonych

w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2;

3

zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegającego przepadkowi, chyba że zostanie

ona cofnięta przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.

§ 1.

Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka

1

tytułem kary grzywny kwotę uiszczoną przez sprawcę;

2)

przepadek przedmiotów tylko w takich granicach, w jakich sprawca wyraził na to zgodę,

a w razie niemożności ich złożenia - uiścił ich równowartość pieniężną.

§ 2

Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega

wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego.

§ 3.

Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze

dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej

określonej w art. 37 § 1 pkt 4.

§ 1

Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka

karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli zachodzą

warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez ten środek spełnione, w szczególności

w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto

1)

za przestępstwa skarbowe - zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3

lat lub karą łagodniejszą, gdy stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu

nie jest znaczny; przepisu nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego

w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 §

2 i 3 oraz art. 38 § 3;

2)

za wykroczenia skarbowe - w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, biorąc

pod uwagę charakter i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego, właściwości

i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu tego wykroczenia.

§ 2

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

należności publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego

wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy ta

wymagalna należność została w całości uiszczona przed wydaniem wyroku.

§ 3.

Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego,

chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek

dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub

innego środka można ograniczyć do przepadku przedmiotów.

§ 1

Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej i rozdziału XXXVIII Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19-20, 21 § 2 i 3, art. 22-24, 27 § 1, art. 40 § 1,

art. 41, 43 § 2, art. 51, 57-58 § 1, art. 60 § 1 i 2, art. 62-63, 66 § 1, art. 67-68,

69 § 1 i 2, art. 70, 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 79, 80 § 1 i 3, art. 81-83, 85,

86 § 2 i 3, art. 87-88, art. 89 § 1 i 3, art. 90, 92-98, 103 § 1, art. 106-108 oraz

114, a także wskazane w innych przepisach niniejszego rozdziału, przepisy części ogólnej

Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili

się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy

art. 318, 321, 322 § 1 i 3, art. 323, 324 § 1, art. 325-333 oraz art. 335-336 Kodeksu karnego.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art.

22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów

określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych.

§ 5.

W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego.

§ 6.

Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części

ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa

Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.

§ 1.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia

wolności lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2.

Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej

granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego.

§ 3.

Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Karami za przestępstwa skarbowe są

1)

kara grzywny w stawkach dziennych;

2)

kara ograniczenia wolności;

3)

kara pozbawienia wolności.

§ 2.

Środkami karnymi są

1)

dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

2)

przepadek przedmiotów;

3)

ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów;

4

przepadek korzyści majątkowej;

4a

ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej;

5)

zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu

lub zajmowania określonego stanowiska;

6)

podanie wyroku do publicznej wiadomości;

7)

pozbawienie praw publicznych;

8)

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

a)

warunkowe umorzenie postępowania karnego,

b)

warunkowe zawieszenie wykonania kary,

c)

warunkowe zwolnienie.

§ 3.

Środkami zabezpieczającymi są

1)

umieszczenie w zakładzie zamkniętym;

2)

umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym;

3)

umieszczenie w zakładzie karnym, w którym stosuje się środki lecznicze lub rehabilitacyjne;

4)

umieszczenie w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego;

5)

skierowanie do placówki leczniczo-rehabilitacyjnej;

6)

przepadek przedmiotów;

7)

zakazy wymienione w § 2 pkt 5.

§ 1.

Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej;

jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa -

720.

§ 2

Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości

200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.

§ 3

Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste,

rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa

od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności.

§ 1

Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego czyni się w całości albo

w części odpowiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, jeżeli

sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmiotu prowadzący jego sprawy jako

pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający w jakimkolwiek innym charakterze,

a zastępowany podmiot odniósł albo mógł odnieść z popełnionego przestępstwa skarbowego

jakąkolwiek korzyść majątkową.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów.

§ 3.

W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje

się odpowiednio art. 23 § 3.

§ 4.

Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych

posiłkowo, odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy

sąd określi zakres odpowiedzialności każdego z nich stosownie do osiągniętej korzyści

majątkowej.

§ 5

Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który

uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości albo w części na rzecz Skarbu Państwa

lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej

zwrotowi na rzecz innego uprawnionego podmiotu.

§ 1.

Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych,

o których mowa w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485 i Nr 70, poz. 778)

§ 2.

Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.

§ 3.

Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa

1)

w razie śmierci sprawcy skazanego po uprawomocnieniu się orzeczenia;

2

jeżeli kary grzywny lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów nie wykonano z powodu nieobecności skazanego w kraju.

§ 1

Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec

zamiast niej karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie

środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-6, co nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu

także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.

§ 2

Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie

uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.

§ 3

Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach

określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz

art. 38 § 3.

§ 4.

Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34-36 Kodeksu karnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 71, pkt 105, pkt 107, pkt 112, pkt 113 oraz pkt 114, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia;

2)

art. 7 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia i mają zastosowanie do

przychodów (dochodów) uzyskanych od dnia 1 lipca 2005 r.;

3)

art. 1 pkt 1, pkt 5 w zakresie dodawanego pkt 3, pkt 8, pkt 30, pkt 94, pkt 96 lit.

b, pkt 106, pkt 108, pkt 109 lit. b i pkt 110, art. 6, art. 7 pkt 1-4, art. 10, art.

16 pkt 1 oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

4)

art. 1 pkt 2-4, pkt 29, pkt 63, pkt 65-69, pkt 72 lit. a i pkt 73, art. 3, art. 4,

art. 5, art. 12, art. 13, art. 14 oraz art. 16 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem

16 sierpnia 2006 r.;

5)

art. 1 pkt 5 w zakresie dodawanego pkt 5, pkt 49 lit. a, b i d oraz art. 18, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

§ 1.

Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni,

najdłużej - 5 lat; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.

§ 2.

Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 2 lata; wymierza się ją

w dniach, miesiącach i latach.

§ 1.

Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego

zagrożenia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie

albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1 080 stawek dziennych kary grzywny,

18 miesięcy kary ograniczenia wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności.

Przepadek przedmiotów obejmuje

1)

przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa skarbowego;

2)

narzędzie lub inny przedmiot stanowiący mienie ruchome, które służyło lub było przeznaczone

do popełnienia przestępstwa skarbowego;

3)

opakowanie oraz przedmiot połączony z przedmiotem przestępstwa skarbowego w taki sposób,

że nie można dokonać ich rozłączenia bez uszkodzenia któregokolwiek z tych przedmiotów;

4)

przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obrót, przechowywanie, przewóz, przenoszenie

lub przesyłanie jest zabronione jako przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

1.

Postępowania w indywidualnych sprawach wszczętych i niezakończonych przez organy celne

przed dniem wejścia w życie ustawy przejmują organy właściwe w takich sprawach po

dniu wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie już podjęte w postępowaniu czynności

pozostają w mocy. Do spraw przejętych stosuje się art. 130 i 131 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452).

2.

Obowiązki i uprawnienia Prezesa Głównego Urzędu Ceł jako strony w sprawach, w których

w dniu wejścia w życie ustawy przysługuje lub została wniesiona skarga do Naczelnego

Sądu Administracyjnego, przejmuje właściwy dyrektor izby celnej.

3.

Do postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe wszczętych

i niezakończonych przez organy celne przed dniem wejścia w życie ustawy przepis ust.

1 stosuje się odpowiednio.

4.

Przyjęte i nierozpatrzone sprawy skarg i wniosków podlegające rozpatrzeniu przez Prezesa

Głównego Urzędu Ceł w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego przejmuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

5.

W sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy celnych i pracowników

zatrudnionych w administracji celnej przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

6.

Sprawy wszczęte i niezakończone przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł, inne niż określone

w ust. 1-5, przejmuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 1

Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie,

a orzeka, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 58 § 2 i 3, art.

59 § 1-3, art. 63 § 1-4, art. 64 § 1, art. 65 § 1 i 3, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i

2, art. 68 § 1, art. 69 § 1-3, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art. 73 § 1 oraz art.

73a § 1 i 2 przepadek obejmuje przedmioty określone w art. 29 pkt 1-3, przy czym podrobiony

lub przerobiony znak urzędowy określony w art. 59 § 1 i 2 należy usunąć, chociażby

to miało być połączone ze zniszczeniem przedmiotu.

§ 3.

W wypadkach określonych w art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 §

1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych

w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art.

29 pkt 3.

§ 4

W wypadku określonym w art. 106d § 1 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów, określonych

w art. 29 pkt 1-3.

§ 4a.

(uchylony).

§ 5

W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia

do gry losowej, gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub zakładu

wzajemnego oraz wygranych, które na podstawie tego dokumentu przypadają grającemu,

a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek. Przepis

stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art. 109 i

art. 110.

§ 6.

W wypadkach określonych w § 2-4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w

art. 29 pkt 4.

6.

Postępowania w sprawach o wykroczenia skarbowe określone w art. 63 § 4 i art. 65 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, w których należny podatek akcyzowy lub kwota podatku narażonego na uszczuplenie

nie przekracza dwukrotnej wysokości najniższego wynagrodzenia za pracę, określonego

na podstawie odrębnych przepisów, w czasie jego popełnienia, wszczęte i niezakończone

przez inspektorów kontroli skarbowej przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzone

są przez dotychczasowe organy.

§ 1

Przedmioty określone w art. 29 pkt 1, 3 i 4 podlegają przepadkowi, chociażby nie były

własnością sprawcy.

§ 1a

Sąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością

sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach przewidywała albo mogła przewidzieć, że mogą one

służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego.

§ 2

Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca

uzyskał je w drodze czynu zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie.

§ 3.

Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli

1)

orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego;

2)

uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem,

chyba że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej

przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt

4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego.

§ 4.

Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia.

§ 5

Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, kosmetyków

lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części,

jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona

lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu w kraju określonym

w odrębnych przepisach.

§ 6

Sąd, orzekając przepadek wyrobów tytoniowych, jednocześnie zarządza ich zniszczenie.

§ 7

Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu

zabronionego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

§ 1

W razie niemożności orzeczenia w całości albo w części przepadku, o którym mowa w

art. 29, gdy przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty lub z innych przyczyn faktycznych

lub prawnych nie może być objęty w posiadanie, sąd orzeka środek karny ściągnięcia

równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów

określonych w art. 29 pkt 4.

§ 2.

Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie,

oznacza się ją w przybliżeniu.

§ 3.

Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają

one solidarnie za uiszczenie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 4

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego, chociażby pośrednio,

korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów określonych w art. 29 pkt

1 lub 4, sąd orzeka środek karny przepadku tej korzyści. W razie niemożności orzeczenia

środka karnego przepadku korzyści majątkowej orzeka się środek karny ściągnięcia jej

równowartości pieniężnej.

§ 2.

W razie skazania za przestępstwo skarbowe, z którego popełnienia sprawca osiągnął,

chociażby pośrednio, korzyść majątkową dużej wartości, uważa się, że mienie, które

sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia

przestępstwa skarbowego lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego

wyroku, stanowi korzyść majątkową uzyskaną z popełnienia przestępstwa skarbowego,

chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny.

§ 3.

Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, o którym

mowa w § 2, przeniósł na osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, mienie

stanowiące korzyść majątkową uzyskaną z popełnienia przestępstwa skarbowego, uważa

się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące

jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka

organizacyjna przedstawi dowód zgodnego z prawem ich uzyskania.

§ 4.

Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia stosownie do przepisu art.

131 § 4 przy zabezpieczeniu grożącego przepadku korzyści majątkowej oraz przy egzekucji

tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może

wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania; do czasu

prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

§ 5.

W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub równowartości

pieniężnej tego udziału.

§ 6.

Środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej

nie orzeka się, jeżeli korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi.

§ 7.

Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub ściągnięcie jej równowartości pieniężnej

przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku,

o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego

powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.

§ 1.

Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych

można orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2

Sąd może orzec środek karny zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej

w wypadkach określonych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo

skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 59 § 1-3, art. 63

§ 1-3, art. 64 § 1, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1, art. 69

§ 1-3, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art. 73 § 1, art. 73a § 1, art. 74 § 1-3, art.

76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 82 § 1, art. 83 § 1, art. 85 § 1 i 2, art.

86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art.

91 § 1, art. 92 § 1, art. 93, art. 97 § 1 i 2, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 102

§ 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1, art. 106c § 1, art. 106d § 1, art. 106j § 1, art.

107 § 1-3, art. 107a § 1 oraz art. 110.

§ 3.

Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1

i 2 w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4.

Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się

w latach, od roku do lat 5.

W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w

sposób przez siebie określony.

§ 1.

Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może

1)

wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

karą pozbawienia wolności; przepis art. 26 § 2 stosuje się;

2)

odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-6;

3)

odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe;

przepis art. 19 § 3 zdanie drugie stosuje się.

§ 2.

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej

i przed wydaniem wyroku wymagalna należność została w całości uiszczona, nadzwyczajne

złagodzenie kary może polegać na orzeczeniu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej

połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo

skarbowe, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art.

22 § 2 pkt 2-6, przewidzianych za to przestępstwo.

§ 3.

Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie

w stosunku do sprawcy współdziałającego z inną osobą lub osobami w popełnieniu przestępstwa

skarbowego, jeżeli ujawnił przed organem postępowania przygotowawczego wszystkie istotne

informacje dotyczące tych osób oraz okoliczności jego popełnienia.

§ 4.

Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sprawca

1)

wezwany do złożenia wyjaśnień lub zeznań, nie potwierdził w postępowaniu w sprawie

o przestępstwo skarbowe ujawnionych przez siebie informacji;

2)

kierował wykonaniem ujawnionego przestępstwa skarbowego;

3)

wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego

przestępstwa skarbowego;

4)

nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego w celu skierowania przeciwko

niej postępowania o ten czyn zabroniony.

§ 5.

Warunkowego zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w § 3, nie stosuje się także

do sprawcy określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5.

§ 1

Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca

1)

popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej

dużej wartości albo popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu

czynu zabronionego jest duża;

2)

uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu;

3)

popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby

nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona

przestępstwa skarbowego określonego w tym samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy

nimi nie są długie;

4)

skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia

wolności albo karę grzywny, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia

wolności lub 6 miesięcy kary ograniczenia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej

co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego

rodzaju;

5)

popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym

na celu popełnienie przestępstwa skarbowego;

6)

popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem

albo działając wspólnie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym

jej użyciem;

7)

przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza

inną osobę do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe.

§ 2

Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została

w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 3.

Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej

grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego

przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

§ 4.

W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające

się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje,

w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2.

§ 1

Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności

1)

do 6 miesięcy albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

tylko karą grzywny do 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia także kary

grzywny grożącej za to przestępstwo;

2)

do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

tylko karą grzywny przekraczającą 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia

także kary grzywny grożącej za to przestępstwo;

3)

przewidzianą za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości nie niższej niż 1 miesiąc

do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia

z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary

pozbawienia wolności.

§ 2

Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności w wysokości

nie niższej niż 3 miesiące do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego podwójnie,

co nie wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego

o połowę także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten

czyn zabroniony określony w

1)

art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1-3, art. 65 § 1, art. 67 § 1, art.

70 § 1, 2 i 4, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 86 § 1 i

2, art. 87 § 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz art. 92 § 1, a kwota uszczuplonej

należności publicznoprawnej lub wartość przedmiotu czynu zabronionego jest wielka;

2)

(uchylony).

§ 3.

W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2,

a w wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2002 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w

życie z dniem 30 kwietnia 2002 r., i art. 29, który wchodzi w życie z dniem 5 czerwca

2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

§ 1

Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1 080 stawek dziennych

grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności.

§ 2

W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone

w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w niniejszym

kodeksie; przepis art. 43 § 1 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej;

2)

art. 5 ust. 9a i 9b oraz art. 7 ustawy wymienionej w art. 15 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

§ 1.

Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1

pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę

łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.

§ 2.

Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe

należące do ciągu przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona

w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art.

38 § 1 lub 2.

§ 3.

Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna

grzywny nie może przekraczać 1 080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki

dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3.

§ 1

Warunkowe umorzenie postępowania karnego można zastosować do sprawcy przestępstwa

skarbowego, chyba że przestępstwo to popełniono w warunkach określonych w art. 37

§ 1 pkt 1-3, 5-7 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 §

3.

§ 2

Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie

uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.

§ 3.

Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie

próby uchyla się od wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 4.

Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie

1)

warunkowego zawieszenia wykonania kary;

2)

warunkowego zwolnienia.

§ 1.

Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się także do sprawcy określonego

w art. 37 § 1 pkt 2 i 5, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi

okolicznościami.

§ 2.

W wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy

określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 okres próby wynosi od 3 do 5 lat, a dozór jest

obowiązkowy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 40, który wchodzi w życie z dniem 2 maja 2004 r.

§ 1.

Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności

popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo

skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich

kary, jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach.

§ 2.

Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech

czwartych kary; warunkowe zwolnienie nie może nastąpić wcześniej niż po roku.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej niepodlegających łączeniu

kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis § 1 stosuje się,

jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w określonych tam warunkach.

§ 4.

Jeżeli skazanym jest osoba określona w § 2, okres próby nie może być krótszy niż 3

lata.

§ 1.

Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 6 można orzec tytułem środka zabezpieczającego,

jeżeli

1)

sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności;

2)

społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;

3)

zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego;

4)

zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego;

5)

zastosowano art. 5 § 2.

§ 2.

Przepisy o przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego stosuje się odpowiednio

także w razie umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy.

§ 3.

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może

orzec tytułem środka zabezpieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska,

gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego.

§ 5.

Wymienione w § 4 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli

ustały przyczyny jego orzeczenia.

§ 1

Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło

lat

1)

5 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia

wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat;

2)

10 - gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą

3 lata.

§ 2

Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie

należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej

należności.

§ 3.

W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego

polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej

rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli

sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie

należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał

dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg

przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym

istnienie długu celnego zostało ustalone.

§ 4.

W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego

zależy od nastąpienia określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna

się od czasu, gdy skutek nastąpił.

§ 5

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy,

karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1

ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 2 - z upływem

10 lat od zakończenia tego okresu.

§ 6

W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia przedawnienie biegnie od dnia wydania orzeczenia

w tym przedmiocie, chyba że karalność przestępstwa skarbowego już ustała.

§ 7

Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze

prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe.

§ 1.

Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.

§ 1a

Środków zabezpieczających określonych w art. 22 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia

się orzeczenia upłynęło 10 lat.

§ 2.

Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.

Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń, z zastrzeżeniem art. 186 § 5 niniejszego kodeksu.

§ 1.

Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo.

§ 2.

Środkami karnymi są

1)

dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

2)

przepadek przedmiotów;

3)

ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 3

Do środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów stosuje

się odpowiednio art. 31 § 4 i art. 32.

§ 4

Przepadek przedmiotów określony w § 2 pkt 2 można orzec tytułem środka zabezpieczającego;

przepisy art. 31 § 1, art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 oraz § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Przepadek przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego można orzec także, jeżeli nałożono

karę grzywny w drodze mandatu karnego.

§ 1

Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2

Mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 3

Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 4

Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją mandatem karnym, uwzględnia się także stosunki

majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe.

§ 5.

W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie

z art. 244-248 Kodeksu postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności,

zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności

jest równoważny karze grzywny w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej

górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

§ 1

Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, art. 30 § 1 i 6

oraz art. 31, przy czym nie obejmuje on środka przewozowego stanowiącego przedmiot

określony w art. 29 pkt 2, chyba że został on specjalnie przysposobiony do popełnienia

czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo

lub wykroczenie.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 58 § 4, art. 59 § 4, art.

63 § 5, art. 64 § 2, art. 66 § 2, art. 67 § 4, art. 68 § 2 i 3, art. 70 § 5, art.

73 § 2 oraz art. 73a § 3, art. 86 § 4, art. 87 § 4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art.

90 § 3 przepadek obejmuje przedmioty określone w § 1.

§ 2a

W wypadkach określonych w art. 86 § 4, art. 87 § 4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art.

90 § 3 oraz w art. 91 § 4 w związku z art. 91 § 1 orzeka się przepadek przedmiotów

wymienionych w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych

w art. 29 pkt 3.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 65 § 4 i art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów

wymienionych w § 1, jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie.

§ 4

W wypadku określonym w art. 106d § 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów określonych

w § 1.

§ 5

W wypadkach określonych w art. 107 § 4 oraz w art. 107a § 2 stosuje się odpowiednio

przepis art. 30 § 5.

§ 1.

Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych,

sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków

za pozostające w zbiegu wykroczenia.

§ 2.

W razie ukarania za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych popełnionych przed wydaniem

pierwszego orzeczenia, wykonaniu podlega najsurowsza kara; wykonaniu podlegają także

inne środki orzeczone w każdym z orzeczeń.

§ 1.

Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął

rok. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6-7 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność

popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od zakończenia

tego okresu.

§ 3.

Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu,

jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 3 lata.

§ 4.

Środka zabezpieczającego określonego w art. 47 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia

się orzeczenia upłynęły 3 lata.

§ 1.

Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się

za niebyłe z upływem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania,

chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2.

W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje

z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 3

Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie

popełnił przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie,

za które orzeczono karę lub środek karny, wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-7 i 8 lit.

b lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od ich wymierzenia, dopuszczalne

jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

§ 4

Nałożenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku

od uiszczenia lub ściągnięcia tej grzywny albo od przedawnienia jej wykonania.

§ 1

Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby

nie stanowiło ono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Określenie czynu

zabronionego jako przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może nastąpić

tylko w niniejszym kodeksie.

§ 2.

Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

w stawkach dziennych, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.

§ 3

Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości

minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym jest także

inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 4

Minimalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314).

§ 5.

Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu

I działu II - Część szczególna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub

wykroczenia skarbowego.

§ 6.

Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, jest to wysokość

kwoty określonej w § 3 zdanie pierwsze.

§ 7.

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę

rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę

obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również

postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień

jej naruszenia.

§ 8.

W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie

skarbowe, które w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności -

zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe - zawiera niski stopień społecznej szkodliwości

czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność publicznoprawna

nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego

nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł

ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu

zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty małej wartości, czyni to z pobudek

zasługujących na uwzględnienie.

§ 9.

W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje

również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której

Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym

wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia

oraz ich zasobów naturalnych.

§ 10.

Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.

§ 11.

Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego,

o którym mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi

Państwa powstaniem uszczerbku finansowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności

wielkiej wartości.

§ 12.

Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w

tym samym rozdziale kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej

użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju.

§ 13

Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.

§ 14

Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza

dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 15

Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

pięćsetkrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.

§ 16

Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

tysiąckrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.

§ 17

Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje

się jego wartość rynkową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania.

O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić

- czas jego ujawnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 18.

W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób

lub towarów, w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa,

naczepa, jednostka pływająca oraz statek powietrzny.

§ 19.

Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła

21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

§ 20

Dokument jest to każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest

związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód

prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

§ 21

Księgami są

1)

księgi rachunkowe;

2)

podatkowa księga przychodów i rozchodów;

3)

ewidencja;

4)

rejestr;

5)

inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje ustawa, a

w szczególności zapisy kasy rejestrującej.

§ 22.

Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

§ 23.

Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa.

§ 24

Wyrób akcyzowy jest to wyrób określony w dziale IV ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm., a także wyrób objęty szczególnym nadzorem podatkowym na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, z późn. zm..

§ 25

Znak akcyzy jest to znak służący do oznaczania wyrobów akcyzowych lub opakowań jednostkowych

wyrobów akcyzowych podlegających obowiązkowi oznaczania, mający w szczególności postać

banderol, znaków cechowych lub odcisków pieczęci.

§ 26.

W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa,

będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością

państwową jest podatek stanowiący dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia

udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością samorządową -

podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu

rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji.

§ 26a

W rozumieniu kodeksu należnością publicznoprawną, w tym podatkiem, jest także należność

stanowiąca przychód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetu zarządzanego

przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, w rozumieniu wiążących Rzeczpospolitą

Polską przepisów prawa Unii Europejskiej, będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego.

§ 27.

Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo

kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub

w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy

nastąpił.

§ 28.

Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie

konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku

finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić.

§ 29

Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do następujących określeń: „kwota niewpłaconego

podatku”, „nienależny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej

do zapłacenia”, „nienależny zwrot należności podatkowej”, „nie pobiera podatku”, „nie

wpłaca w terminie podatku”, „pobrany podatek”, „pobranego podatku nie wpłaca”, „podatek”

oraz „wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z

przeznaczeniem dotacji lub subwencji”.

§ 30

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”,

„deklaracja”, „informacja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek

podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, „zwrot podatku”, mają znaczenie nadane

im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z tym że określenie „podatek” oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku,

a także opłaty oraz inne niepodatkowe należności budżetu państwa o podobnym charakterze

daninowym; określenie „podatnik” oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat

oraz niepodatkowych należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym.

§ 30a

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „podatnik” oznacza również podmiot zobowiązany

do uiszczenia należności, o których mowa w § 26a.

§ 30b

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „pośredni odbiorca” ma znaczenie nadane w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm..

§ 30c

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „informacja podsumowująca” ma znaczenie nadane

mu w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm..

§ 31.

Kontrola skarbowa jest to kontrola określona w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.

§ 31a

Czynności kontrolne w zakresie szczególnego nadzoru podatkowego są to czynności określone

w ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

§ 32

Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „dozór celny”, „kontrola

celna”, „magazyn czasowego składowania”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”,

„przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład celny”, „skład wolnocłowy”, „stawka

celna”, „wolny obszar celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie

nadane im w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym

Wspólnotowy Kodeks Celny

(Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992), ostatnio zmienionym aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej,

Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej,

Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii

i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 236 z 23.9.2003) oraz w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93/EWG z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym

przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy

Kodeks Celny

(Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993), ostatnio zmienionym rozporządzeniem nr 1335/2003/WE z dnia 25 lipca 2003 r. zmieniającym rozporządzenie

(EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG)

nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.7.2003). Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio „należności przywozowe” i „należności

wywozowe” w rozumieniu Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

§ 33

Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenie „reglamentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio

środki polityki handlowej ustanowione przez Wspólnotę Europejską w ramach wspólnej

polityki handlowej postanowieniami wspólnotowymi stosowanymi w odniesieniu do ograniczenia

świadczenia usług, wywozu lub przywozu towarów, takie jak środki nadzoru lub ochrony,

ograniczenia ilościowe i zakazy przywozu oraz wywozu, a także środki administrowania

obrotem towarami lub usługami z zagranicą, ustanowione przez właściwy organ administracji

państwowej.

§ 33a

Jeżeli przedmiotem czynu zabronionego określonego w rozdziale 7 kodeksu jest towar

wprowadzany na obszar celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zabronionego

rozumie się wartość celną towaru.

§ 34

Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „działalność kantorowa”,

„indywidualne zezwolenie dewizowe”, „jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego

inwestowania”, „kontrola”, „kraj”, „kraje trzecie”, „krajowe środki płatnicze”, „nierezydent”,

„nierezydent z kraju trzeciego”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „papiery

wartościowe”, „rezydent”, „uprawniony bank”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”,

„waluta wymienialna”, „zagraniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają

znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 141, poz. 1178, z późn. zm..

§ 35

Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe”, „gra

losowa”, „gra na automacie”, „gra na automacie o niskich wygranych”, „loteria audioteksowa”,

„loteria fantowa”, „loteria promocyjna”, „zakłady wzajemne”, „zezwolenie”, mają znaczenie

nadane im w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm..

§ 36.

Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę wojskową; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy sił zbrojnych państw

obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu

cywilnego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają w związku

z pełnieniem obowiązków służbowych.

§ 37

Finansowy organ postępowania przygotowawczego jest to

1)

urząd skarbowy;

2)

inspektor kontroli skarbowej;

3)

urząd celny.

§ 38

Niefinansowy organ postępowania przygotowawczego jest to

1)

Straż Graniczna;

2)

Policja;

3)

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Żandarmeria Wojskowa;

5

Centralne Biuro Antykorupcyjne.

§ 39

Organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest to

1)

miejscowo właściwa izba celna - w sprawach należących do właściwości urzędu celnego;

2)

miejscowo właściwa izba skarbowa - w sprawach należących do właściwości urzędu skarbowego,

a jeżeli postępowanie przygotowawcze prowadzi inspektor kontroli skarbowej - Generalny

Inspektor Kontroli Skarbowej;

3)

minister właściwy do spraw finansów publicznych, jeżeli postanowienie lub zarządzenie

wydał finansowy organ nadrzędny określony w pkt 1 i 2.

§ 39a

Organem nadrzędnym nad niefinansowymi organami postępowania przygotowawczego określonymi

w § 38 pkt 1-3 jest prokurator, a nad niefinansowym organem postępowania przygotowawczego

określonym w § 38 pkt 4 - prokurator wojskowy.

§ 40.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba

prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący

postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wezwał do udziału w tym charakterze.

§ 41.

Interwenient jest to podmiot, który, nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu

roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi.

§ 1

Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu

lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się imieniem i nazwiskiem,

nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża podatek na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi

deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia

obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na

uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4.

Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu

lub podstawy opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi

deklaracji lub oświadczenia.

§ 1.

Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2

Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie

o wykroczenie skarbowe określone w § 1 wpłacono w całości należny podatek na rzecz

właściwego organu.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi w miejscu wykonywania działalności lub

w miejscu wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, przedstawicielstwo lub oddział,

a jeżeli prowadzenie księgi zostało zlecone biuru rachunkowemu lub innemu uprawnionemu

podmiotowi - w miejscu określonym w umowie z biurem rachunkowym lub w miejscu wskazanym

przez kierownika jednostki,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3

Karze określonej w § 2 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia

w terminie właściwego organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego, lub inny

podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego imieniu i na jego rzecz.

§ 4

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto nierzetelnie prowadzi księgę, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę.

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku za wykonanie świadczenia,

wystawia je w sposób wadliwy albo odmawia ich wydania,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

Kto fakturę lub rachunek, określone w § 1, wystawia w sposób nierzetelny albo takim

dokumentem posługuje się,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wystawionej

lub otrzymanej faktury lub rachunku, bądź dowodu zakupu towarów.

§ 4.

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży

z pominięciem kasy rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego

dokonanie sprzedaży.

§ 5.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.

§ 1.

Kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami,

w stosunku do których zakończono procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego

oznaczenia znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze

pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy przywozi na terytorium kraju w

wyniku nabycia wewnątrzwspólnotowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub

importuje wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami bez ich uprzedniego oznaczenia

znakami akcyzy.

§ 3.

Karze określonej w § 1 podlega także, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego

w § 1 i 2 w stosunku do wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, podrobionymi, przerobionymi

lub nieważnymi.

§ 4.

Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1-3 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 5.

Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1-3 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Producent który wydaje wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami przeznaczone

do wywozu za granicę bez pisemnego zawiadomienia w terminie właściwego organu o zamiarze

ich wywozu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe lub opakowania

z tymi wyrobami stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 lub

64, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby lub opakowania z tymi wyrobami przyjmuje

lub pomaga w ich ukryciu, jeżeli ich rodzaj, ilość lub wartość wskazują na zamiar

wprowadzenia do obrotu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe, o których

na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią

przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 lub 64, lub pomaga w ich zbyciu

albo te wyroby lub opakowania z tymi wyrobami przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu,

jeżeli ich rodzaj, ilość lub wartość wskazują na zamiar wprowadzenia do obrotu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, podrobionymi, przerobionymi

lub nieważnymi,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2

Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia

środki,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 3

Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił

od jego dokonania, w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub

zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto nie dopełnia obowiązku oznaczania wyrobów akcyzowych lub opakowań z tymi wyrobami

znakami akcyzy w razie

1)

pakowania, rozlewania lub rozważania wyrobów,

2

wystąpienia w obrocie wyrobów nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, podrobionymi, przerobionymi

lub nieważnymi,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto, będąc posiadaczem wyrobów określonych

w § 1 pkt 2, nie sporządza ich spisu i nie przedstawia w terminie do potwierdzenia

właściwemu organowi.

§ 1.

Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane

z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi lub opakowań z tymi wyrobami,

a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Producent który podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanego

wyrobu akcyzowego lub opakowań z tym wyrobem,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 3.

Kto wbrew przepisom usuwa wyrób akcyzowy lub opakowania z tym wyrobem z miejsca produkcji,

przerobu, zużycia, przechowywania lub podczas przewozu,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne.

§ 1

Kto wbrew przepisom ustawy zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie

nieuprawnionej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub puszczenia w obieg nabywa lub w inny

sposób przyjmuje znaki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego

lub z opakowania z tym wyrobem w celu ponownego ich użycia lub puszczenia w obieg.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada,

przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi znaki akcyzy.

§ 5.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków

akcyzy naraża je na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia

lub zgubienia,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia

znaków akcyzy, w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych lub

nieważnych,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 1.

Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego

warunku, od którego ustawa uzależnia zwolnienie towaru w całości lub w części od obowiązku

oznaczania znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto w użyciu wyrobu akcyzowego zmienia jego przeznaczenie, w szczególności używa oleju

opałowego jako oleju napędowego, przez co naraża podatek akcyzowy na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego jest małej wartości, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Producent, importer lub inny podmiot, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji

znaków akcyzy lub jej nie przechowuje,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega producent lub importer, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi

ewidencji rodzaju, ilości i wartości wyrobów lub opakowań z tymi wyrobami wydanych

lub sprowadzonych bez oznaczenia znakami akcyzy.

§ 3.

Kto ewidencje określone w § 1 lub 2 prowadzi nierzetelnie,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5.

Karze określonej w § 4 podlega także ten, kto ewidencje, o których mowa w § 1 lub

2, prowadzi wadliwie.

Importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz przedstawiciel podatkowy,

który nie dopełnia obowiązku uzyskania od podmiotu mającego siedzibę poza terytorium

kraju rozliczenia z przekazanych mu znaków akcyzy,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 1.

Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot podatkowej

należności publicznoprawnej, w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów

o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowym, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie

na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku nie przekracza ustawowego progu,

sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków,

o których mowa w przepisach o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych

z budownictwem mieszkaniowym,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego

organu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia

kary lub środka karnego, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo

skarbowe określone w § 1 lub 2 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz właściwego

organu.

§ 5

Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie

o wykroczenie skarbowe określone w § 3 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz

właściwego organu.

§ 1.

Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota niepobranego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków

należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu

pobranych kwot, lub nie zgłasza właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych

danych takiej osoby,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega płatnik, który nie składa w terminie deklaracji.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji

podatkowej,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2

Płatnik, podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, niepełniący funkcji płatnika lub pośredni odbiorca, który wbrew obowiązkowi nie

składa w terminie podatnikowi lub właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej

lub informacji, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 lub art. 42c ust. 1 powołanej

ustawy,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli informację określoną w § 1 lub 2 złożono nieprawdziwą, sprawca

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto w informacji podsumowującej podaje nieprawdę lub zataja prawdę,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Kto, wbrew obowiązkowi, nie składa w terminie właściwemu organowi informacji podsumowującej,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi

1

nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacji objętych nim

danych albo też podaje w nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym lub niepełne,

2)

dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz,

3)

nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub podaje numer nieprawdziwy,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega także ten podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa płatnikowi

dostarczonego przez niego formularza zgłoszenia identyfikacyjnego.

§ 1.

Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie

lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z

przeznaczeniem dotacji lub subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

(uchylony).

§ 1.

Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,

kontroli skarbowej lub czynności kontrolnych w zakresie szczególnego nadzoru podatkowego

udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności kto wbrew żądaniu

tej osoby nie okazuje księgi lub innego dokumentu dotyczącego prowadzonej działalności

gospodarczej lub księgę lub inny dokument niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznymi,

ukrywa lub usuwa,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie

obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

§ 1

Kto wyłudza pozwolenie lub inny podobny dokument, dotyczący warunków obrotu z zagranicą

towarami lub usługami, regulowany przez przepisy, o których mowa w art. 53 § 32 lub

33, przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do wydania takich dokumentów,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub

wywozi za granicę towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego,

przez co naraża należność celną na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemyt celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą,

co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości,

sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5.

(uchylony).

§ 1

Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża należność

celną na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszustwo celne dotyczy towaru lub usługi w

obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto, będąc uprawnionym do korzystania z procedury odprawy czasowej towaru objętego

tą procedurą na podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, nie dokonuje jego

powrotnego wywozu lub nie podejmuje czynności w celu nadania temu towarowi nowego

przeznaczenia celnego, przez co naraża należność celną na uszczuplenie,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru w obrocie z

zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od

którego uzależnione jest zwolnienie towaru w całości lub w części od należności celnej,

w szczególności od cła, albo zastosowanie zerowej, obniżonej lub preferencyjnej stawki

celnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej.

§ 3.

Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą,

które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.

§ 1

Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod dozoru celnego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto bez zgody uprawnionego organu niszczy, uszkadza lub usuwa

zamknięcie celne.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar stanowiący przedmiot

czynu zabronionego określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten

towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar, o którym na podstawie

towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu

zabronionego określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar

przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot należności

celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

(uchylony).

§ 2.

Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w zakresie warunków działalności wolnego obszaru celnego, składu wolnocłowego lub

składu celnego,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków

prowadzenia magazynu czasowego składowania.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień mających znaczenie

dla kontroli celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dotyczących obrotu z

zagranicą towarami lub usługami,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób osobie uprawnionej do przeprowadzania

czynności kontrolnych lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności

służbowej, w szczególności kto odmawia wykonania czynności przygotowawczych do kontroli

celnej lub nie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia towaru do miejsca wskazanego

przez organ celny.

§ 3

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie

obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

§ 1

Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu

uprawnionego do udzielania takich zezwoleń,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi,

wysyła lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze,

z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie w tych krajach działalności gospodarczej,

w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Nierezydent z kraju trzeciego, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew

jego warunkom zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów,

papiery wartościowe dłużne o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelności

lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa

1)

(uchylony),

2)

udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały

lub akcje w takich spółkach,

3)

jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach

trzecich,

4)

dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów

trzecich,

5

wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, w zamian za inne

wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze,

6

wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń

pieniężnych, zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa

w kraju trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery

wartościowe dłużne o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelności lub inne

prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera

bądź utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie

obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie

dewizowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu,

sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto wykonuje działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych

oraz pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży bez wpisu do rejestru działalności kantorowej

lub wbrew przepisom ustawy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia

wymaganych dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 53 § 34,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej przywozu

do kraju albo wywozu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych

albo w zgłoszeniu tym podaje nieprawdę,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

(uchylony).

Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej,

na ich żądanie, przywożonych do kraju lub wywożonych za granicę wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

(uchylony).

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia w kraju,

związanego z obrotem dewizowym, bez pośrednictwa uprawnionego banku,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym

lub wykonywaną działalnością kantorową,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych o dokonanym

obrocie dewizowym lub wykonywanej działalności kantorowej, w zakresie niezbędnym do

sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, lub zgłasza

dane niezgodne ze stanem faktycznym,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1

Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową,

grę na automacie, grę na automacie o niskich wygranych lub zakład wzajemny,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w

zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym.

§ 3

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze losowej, grze na

automacie, grze na automacie o niskich wygranych lub zakładzie wzajemnym,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto urządza lub prowadzi gry podlegające szczególnemu nadzorowi podatkowemu bez urzędowego

sprawdzenia lub bez nałożenia wymaganych urzędowych zabezpieczeń,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi loterię fantową,

grę bingo fantowe, loterię promocyjną lub loterię audioteksową,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2

Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej lub loterii

audioteksowej była przeznaczona na cel społecznie użyteczny, w szczególności dobroczynny,

sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Kto uczestniczy w grze losowej, zakładzie wzajemnym, grze na automacie lub grze na

automacie o niskich wygranych, urządzonych lub prowadzonych wbrew przepisom ustawy

lub warunkom zezwolenia,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej trudni

się sprzedażą losów lub innych dowodów udziału w grze losowej, zakładzie wzajemnym,

grze na automacie lub grze na automacie o niskich wygranych,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie

obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

§ 1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.

§ 2

Nie stosuje się przepisów

1)

Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzywdzonego i mediacji;

2)

art. 325f Kodeksu postępowania karnego.

§ 3

W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe nie stosuje się przepisów

1)

Kodeksu postępowania karnego dotyczących środków zapobiegawczych, poszukiwania oskarżonego i listu gończego;

2)

art. 18 § 1, art. 325c, 400, 562 § 2 i art. 589a-589f, art. 590-607zc, art. 611g-611s

oraz art. 615 Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie ukształtowanie postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zostały cele tego postępowania

w zakresie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego

lub innego uprawnionego podmiotu, spowodowanego takim czynem zabronionym.

§ 2.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących

mu uprawnieniach w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki

samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe orzekają sądy powszechne

albo sądy wojskowe.

§ 1a

Sądy wojskowe orzekają w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe osób,

o których mowa w art. 53 § 36.

§ 2.

Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do

właściwości innego sądu.

§ 3.

W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych w pierwszej instancji orzeka

1)

wojskowy sąd garnizonowy;

2)

wojskowy sąd okręgowy, gdy chodzi o przestępstwa skarbowe popełnione przez żołnierzy,

o których mowa w art. 654 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego podlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe

popełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36, co nie wyklucza odpowiedzialności

dyscyplinarnej. Właściwy dowódca zawiadamia niezwłocznie prokuratora wojskowego albo

wojskowy sąd garnizonowy o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowanych karach

dyscyplinarnych. Sprawy o wykroczenia skarbowe nie przestają podlegać orzecznictwu

wojskowego sądu garnizonowego mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej.

§ 2

Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej postępowania

mandatowego na zasadach i w trybie określonych w niniejszym kodeksie, z tym że w razie

odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny nałożonej

w drodze mandatu karnego - właściwy do rozpoznania sprawy jest wojskowy sąd garnizonowy.

§ 3

O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykroczenia skarbowego zawiadamia

się prokuratora wojskowego. Dotyczy to również wypadku przewidzianego w § 2, ale tylko

w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny

nałożonej w drodze mandatu karnego.

§ 4.

Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie

skarbowe, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu dowódcy z wnioskiem o wymierzenie

kary przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzna to za wystarczającą

reakcję na wykroczenie skarbowe. Przed wniesieniem aktu oskarżenia uprawnienie to

przysługuje prokuratorowi wojskowemu; zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje

wojskowy sąd garnizonowy.

§ 5

Jeżeli przepisy § 1-4 nie stanowią inaczej, postępowanie w sprawach o wykroczenia

skarbowe odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, mających zastosowanie w

sprawach karnych podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, które stosuje się odpowiednio;

w szczególności w sprawach o wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem art. 325b-325d oraz 483.

Jeżeli rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właściwym nie jest możliwe w czasie zapewniającym

uniknięcie przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego w terminie określonym

w art. 44 § 1 lub 2 albo wykroczenia skarbowego w terminie określonym w art. 51 §

1, uwzględniając wniosek sądu właściwego, sąd okręgowy może przekazać taką sprawę

do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

§ 1.

Orzekanie w sprawach o wykroczenia skarbowe następuje wyłącznie w postępowaniu

1)

w przedmiocie udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności;

2)

nakazowym;

3)

uproszczonym;

4)

w stosunku do nieobecnych.

§ 2.

Orzekanie w sprawach o przestępstwa skarbowe następuje także w postępowaniu zwyczajnym,

jeżeli prowadzone było śledztwo.

§ 3.

W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadach w nim określonych upoważniony organ

postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel może nakładać za wykroczenia

skarbowe karę grzywny w drodze mandatu karnego.

§ 1.

Organami postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe są

1)

urząd skarbowy;

2)

inspektor kontroli skarbowej;

3)

urząd celny;

4)

Straż Graniczna;

5)

Policja;

6)

Żandarmeria Wojskowa.

§ 2

Organem postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe jest także

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne.

§ 3.

Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 pkt 1, 3-6 i § 2, wykonują upoważnieni

przedstawiciele tych organów.

§ 4.

W granicach koniecznych do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego, niezbędnych czynności procesowych w sprawach, o których

mowa w art. 133 § 1 pkt 1, mogą dokonywać także upoważnieni przez urząd celny funkcjonariusze

celni pełniący służbę w izbie celnej. Po dokonaniu tych czynności przekazuje się sprawę

urzędowi celnemu do dalszego prowadzenia, chyba że za wykroczenie skarbowe nałożono

karę grzywny w drodze mandatu karnego, a nie zachodzi potrzeba złożenia do sądu wniosku

o orzeczenie przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego.

§ 1.

W razie potrzeby dokonania czynności procesowej poza siedzibą organu prowadzącego

postępowanie przygotowawcze można zwrócić się do innego organu postępowania przygotowawczego

o udzielenie pomocy prawnej.

§ 2.

We wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy określić czynności, jakie mają być dokonane,

oraz wskazać okoliczności wymagające wyjaśnienia. Do wniosku powinny być dołączone

niezbędne odpisy akt sprawy. Akta lub odpowiednią ich część przesyła się tylko w razie

istotnej potrzeby.

§ 3.

Organ postępowania przygotowawczego wezwany do udzielenia pomocy prawnej powinien

niezwłocznie dokonać czynności tak, aby nie zachodziła konieczność ich powtarzania

lub uzupełnienia, a także z własnej inicjatywy wykonać inne niezbędne czynności.

§ 4.

Jeżeli zleconych czynności nie można wykonać w ciągu 30 dni, należy niezwłocznie zawiadomić

organ wzywający do udzielenia pomocy prawnej o przyczynie zwłoki, z podaniem terminu

wykonania czynności.

§ 1.

Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów podlegających przepadkowi może dochodzić

swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

§ 2

W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, co do których podmiot określony

w § 1 nie zgłosił interwencji we właściwym czasie z przyczyn od siebie niezależnych,

odpowiedzialność Skarbu Państwa ocenia się według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.

§ 3.

Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wygasa, jeżeli powództwa nie wytoczono

w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym

orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później jednak niż przed upływem 2 lat od daty

uprawomocnienia się tego orzeczenia.

§ 1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,

oskarżony, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenient.

§ 2.

W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,

oskarżony oraz interwenient.

§ 3.

Interwenientowi w toku całego postępowania przysługują uprawnienia w granicach interwencji.

§ 1.

Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i

popiera akt oskarżenia.

§ 2

Organy postępowania przygotowawczego określone w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 pkt 1

i 2 mają w sprawach o wykroczenia skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia

aktu oskarżenia oraz do popierania go przed sądem, a także do występowania w toku

całego postępowania, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.

§ 3.

Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe przed wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przestępstwa skarbowe

przed wojskowym sądem okręgowym jest wyłącznie prokurator wojskowy.

§ 1

W sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego jest uprawniony

do prowadzenia takiego postępowania, a następnie do wniesienia i popierania aktu oskarżenia

przed sądem

1

przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze i § 2, art. 20 § 1, art. 23, 46, 71 § 2,

art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 100 § 2, art. 135, 158, 160 § 4, art. 192 § 2, art.

215, 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1, art. 281, 282 § 1 pkt 1, art. 288 § 1,

art. 290 § 1, art. 298 § 1, art. 299 § 3, art. 306 § 2 zdanie pierwsze, art. 308 §

1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324 § 1 i 2, art. 325e § 2 zdanie drugie,

art. 327 § 1 i 3, art. 330 § 1 i § 2 zdanie pierwsze, art. 331 § 1, art. 333 § 2,

art. 336 § 1 i 3, art. 339 § 1 pkt 1, § 3 pkt 4 i § 5, art. 340 § 2, art. 341 § 1

i 2, art. 343 § 5, art. 345 § 1 i 2, art. 354, art. 359 pkt 1, art. 380, art. 387

§ 2, art. 441 § 4, art. 446 § 2, art. 448, 450 § 1, art. 461 § 1, art. 505, art. 526

§ 2, art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5, art. 545 § 2, art. 550 § 2, art. 570, 571 § 2

oraz w art. 618 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;

1

przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze i § 2, art. 20 § 1, art. 23, 46, art. 71

§ 2, art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 100 § 2, art. 135, 158, art. 160 § 4, art. 192

§ 2, art. 215, art. 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1, art. 281, art. 282 § 1

pkt 1, art. 288 § 1, art. 290 § 1, art. 298 § 1, art. 299 § 3, art. 308 § 1, art.

317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324 § 1 i 2, art. 325e § 2 zdanie drugie, art. 327

§ 1 i 3, art. 330 § 1, art. 331 § 1, art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 339 § 1

pkt 1, § 3 pkt 4 i § 5, art. 340 § 2, art. 341 § 1 i 2, art. 343 § 5, art. 345 § 1

i 2, art. 354, art. 359 pkt 1, art. 380, art. 387 § 2, art. 441 § 4, art. 446 § 2,

art. 448, art. 450 § 1, art. 461 § 1, art. 505, art. 526 § 2, art. 527 § 1, art. 530

§ 4 i 5, art. 545 § 2, art. 550 § 2, art. 570, art. 571 § 2 oraz w art. 618 § 1 pkt

2 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;

2

przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 156 § 5, art. 179 § 3, art. 306 § 2, art. 325, art.

325e § 2 zdanie pierwsze i § 3, art. 326 § 1-3 oraz w art. 327 § 2 i 3 Kodeksu postępowania

karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego”,

z tym że z tytułu sprawowanego nadzoru organ nadrzędny nie może przejąć sprawy do

swego prowadzenia;

2

przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 156 § 5, art. 179 § 3, art. 325, art. 325e § 2 zdanie

pierwsze, § 3 i § 4 zdanie drugie, art. 326 § 1-3 oraz w art. 327 § 2 i 3 Kodeksu

postępowania karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego”,

z tym że z tytułu sprawowanego nadzoru organ nadrzędny nie może przejąć sprawy do

swego prowadzenia;

3)

przez wyrażenie „Prokurator Generalny” w art. 328 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „ministra właściwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba

uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sprawie o wykroczenie skarbowe.

§ 2

Finansowy organ postępowania przygotowawczego może wystąpić z wnioskiem do prokuratora

o podjęcie czynności, o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 § 1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 1 i 8, art.

218 § 1 zdanie drugie, art. 220 § 1, art. 226 zdanie drugie, art. 237 § 1 i 2, art.

247 § 1, art. 250 § 2-4, art. 263 § 2, art. 270 § 1 oraz w art. 293 § 1 Kodeksu postępowania

karnego. Jeżeli w wypadku, o którym mowa w art. 202 § 1 Kodeksu postępowania karnego, prokurator powołuje biegłych lekarzy psychiatrów, a także w wypadku, o którym mowa

w art. 250 § 2 Kodeksu postępowania karnego, prokurator występuje do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania, z mocy prawa

obejmuje postępowanie przygotowawcze nadzorem.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego

prowadzenia.

§ 1.

W sprawach o wykroczenia skarbowe oskarżony może korzystać z pomocy jednego obrońcy.

§ 2.

Obrońcą w sprawie o wykroczenie skarbowe może być także radca prawny.

§ 1.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenient mogą ustanowić

pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny.

§ 2.

Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenienta, którzy nie

są osobami fizycznymi, czynności procesowych może dokonać także organ uprawniony do

działania w ich imieniu.

§ 3.

W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient może mieć tylko jednego pełnomocnika.

§ 1.

Pociągnięcie podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w postępowaniu przygotowawczym organ prowadzący

to postępowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia - sąd.

§ 3.

Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, zarzucanego mu przestępstwa skarbowego,

kwalifikacji prawnej, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz

podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 4.

Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o którym mowa w § 1, następuje w formie postanowienia.

W razie braku podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej zmiana

ta może polegać także na uchyleniu wydanego poprzednio postanowienia.

§ 5

Po wniesieniu aktu oskarżenia prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie także wtedy,

gdy zachodzi potrzeba rozważenia kwestii pociągnięcia do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 1.

Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje

się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, 74 § 1, art. 75-79, 81, 84-86, 157 § 1 i 2, art. 174-176, 300, 301, 315 §

1, art. 316, 321, 323 § 2, art. 334 § 2, art. 337, 338 § 1, art. 343 § 5, art. 353

§ 2, art. 386, 389 i 390, 391 § 2, 431 § 2 i 3, art. 434-435, 440, 443, 453 § 3, art.

454 § 1, art. 455, 475, 480, 482 § 1, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i 3, art. 542 § 2,

art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, 624 § 1, art. 627, 630, 632-633 oraz art. 636

§ 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Do osób najbliższych podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej będącego

osobą fizyczną stosuje się odpowiednio art. 182, 185 i 186 Kodeksu postępowania karnego.

§ 3.

Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty

do odpowiedzialności posiłkowej może być w tym charakterze wezwany do udziału w czynnościach

procesowych.

§ 4.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze

świadka, także w wypadku, gdy jest interwenientem lub podmiotem obowiązanym do zwrotu

korzyści majątkowej, o którym mowa w art. 24 § 5.

§ 5.

Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, przepisy art. 333 § 4, 370 § 1, art. 416, art. 422 § 1 i art. 444 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio, z tym że przez wyrażenie „prokurator” należy rozumieć także

„finansowy organ postępowania przygotowawczego”.

§ 1.

Interwencja może być zgłoszona do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej

instancji.

§ 2

Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał miejsca swego zamieszkania, pobytu lub

siedziby lub podał co do tego nieprawdziwe dane, zgłoszenie jest bezskuteczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r., z tym że przepisy art. 1-26, art.

27 ust. 2-7, art. 28 i 29, art. 30 ust. 1, 2 i 4, art. 36, art. 39-42, art. 46 ust.

2, art. 54-60, art. 62-122 oraz art. 124-126 wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

§ 1.

Interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu.

§ 2.

Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot

spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o

przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania,

pobytu lub siedziby.

§ 3.

Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia,

należy o tym niezwłocznie zawiadomić interwenienta.

§ 4.

Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwenientowi.

§ 1

Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, 321, 323 § 2, art.

334 § 2, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 475, 482 § 1 zdanie pierwsze, art. 549 oraz

550 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka.

§ 3.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie prawidłowo zawiadomionego o terminie

interwenienta lub jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przeprowadzenia i wydania

orzeczenia.

§ 4.

(uchylony).

§ 5.

W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient.

W wypadkach niecierpiących zwłoki organ postępowania przygotowawczego może żądać od

podmiotów wymienionych w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania karnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że zawiera przedmioty przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu uzyskania zatwierdzenia

przez prokuratora - nie dłużej jednak niż 7 dni.

Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu należy go wydać, można złożyć do

depozytu także we właściwym miejscowo finansowym organie postępowania przygotowawczego.

§ 1.

W razie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego zabezpieczyć

można także środek karny przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej

oraz uiszczenie należności publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia grożącego środka karnego przepadku

korzyści majątkowej i ściągnięcia jej równowartości pieniężnej.

§ 3.

Karę grzywny i środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów

można zabezpieczyć także na mieniu podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 4.

Do zabezpieczenia grożącego środka karnego przepadku korzyści majątkowej i ściągnięcia

jej równowartości pieniężnej oraz przepadku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości

pieniężnej stosuje się odpowiednio przepis art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art. 131, upada, gdy nie zostaną prawomocnie

orzeczone: przepadek przedmiotów lub ściągnięcie ich równowartości pieniężnej, środek

karny przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej.

Zabezpieczenie należności publicznoprawnej upada, jeżeli w ciągu 3 miesięcy od daty

uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta

egzekucja dla ściągnięcia tych należności.

W wypadkach określonych w art. 131 można także dokonać tymczasowego zajęcia mienia

ruchomego osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia.

§ 1.

Postępowanie przygotowawcze prowadzą

1

urząd celny - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone

w art. 63-75, art. 85-96 § 1 i art. 106h oraz w sprawach ujawnionych w zakresie swojego

działania przez urzędy celne z art. 106e, 106f i 106k, a także w sprawach w zakresie

swojego działania z art. 54, 56, art. 57 § 1, art. 76, 80, 83, art. 84 § 1, art. 107,

107a oraz art. 109-111 § 1;

2)

urząd skarbowy - w sprawach o pozostałe przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe;

3)

inspektor kontroli skarbowej - w sprawach ujawnionych w zakresie działania kontroli

skarbowej.

§ 2.

Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć postępowanie przygotowawcze w sprawach

o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe nienależące do ich właściwości; po

zabezpieczeniu dowodów przekazują sprawę do dalszego prowadzenia właściwemu organowi.

§ 1.

Postępowanie przygotowawcze prowadzą także

1

Straż Graniczna - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone

w art. 63-71, art. 85-96 § 1, art. 106e i 106f oraz art. 106h, ujawnione w zakresie

swego działania przez Straż Graniczną;

2)

Policja - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie

swego działania przez Policję;

3)

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione

w zakresie swego działania przez ten organ;

4)

Żandarmeria Wojskowa - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe popełnione

przez osoby określone w art. 53 § 36;

5

Centralne Biuro Antykorupcyjne - w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie

swojej właściwości.

§ 2.

Organy określone w § 1 pkt 1-3 zawiadamiają niezwłocznie o prowadzeniu postępowania

przygotowawczego właściwe finansowe organy postępowania przygotowawczego przez przesłanie

odpisu postanowienia o jego wszczęciu, chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczenia

śladów i dowodów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz przekazania

sprawy do dalszego prowadzenia tym organom.

§ 3.

Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu postępowania przygotowawczego zawiadamia niezwłocznie

właściwego prokuratora wojskowego.

§ 4.

W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabronionego wniosku o zezwolenie na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności i po otrzymaniu przez niego pisemnego pouczenia o warunkach

dopuszczalności tego środka karnego, przekazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi

postępowania przygotowawczego jest obowiązkowe.

§ 5.

Przepisy § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy organ określony w § 1 pkt

1-3 jest właściwy do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn zabroniony

jako przestępstwo lub wykroczenie określone w przepisach karnych innej ustawy, który

wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

Prokurator prowadzi postępowanie przygotowawcze, jeżeli przepis ustawy tak stanowi.

§ 1.

W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestępstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych,

względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do

właściwości różnych organów postępowania przygotowawczego, właściwy jest organ, który

pierwszy wszczął postępowanie.

§ 2.

Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą

do właściwości różnych finansowych organów postępowania przygotowawczego, właściwy

jest organ, który wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe.

§ 3.

Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe należy do właściwości

finansowych i niefinansowych organów postępowania przygotowawczego, postępowanie prowadzi

finansowy organ postępowania przygotowawczego, chyba że postępowanie przygotowawcze

prowadzi Żandarmeria Wojskowa. Spór o właściwość między finansowymi i niefinansowymi

organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga prokurator właściwy ze względu na

siedzibę organu niefinansowego.

§ 4.

Spór o właściwość między finansowymi organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga

organ nadrzędny nad tymi organami. Jeżeli spór toczy się między finansowymi organami

postępowania przygotowawczego niemającymi wspólnego organu nadrzędnego, rozstrzyga

go minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 5.

W czasie trwania sporu o właściwość każdy z organów postępowania przygotowawczego

dokonuje czynności niecierpiących zwłoki.

§ 1.

Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy organ postępowania przygotowawczego lub

jego upoważniony przedstawiciel albo osoba, o której mowa w art. 118 § 4, a także

niefinansowy organ postępowania przygotowawczego, gdy przepis szczególny tak stanowi;

postępowaniu temu nie stoi na przeszkodzie uprzednie wszczęcie postępowania przygotowawczego.

§ 2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wydawania

funkcjonariuszom finansowych organów postępowania przygotowawczego i niefinansowych

organów postępowania przygotowawczego upoważnienia do nakładania kary grzywny w drodze

mandatu karnego za wykroczenia skarbowe, szczegółowe zasady jej nakładania i sposób

uiszczania, sposób ewidencjonowania grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego,

organy właściwe w sprawach rozliczania formularzy mandatu karnego oraz wzory formularzy

mandatu karnego, mając na względzie potrzebę szybkiej reakcji na fakt popełnienia

wykroczenia skarbowego oraz potrzebę ujednolicenia zasad nakładania przez funkcjonariuszy

uprawnionych organów kary grzywny w drodze mandatu karnego, a także pouczenia osób

karanych o ich prawach i obowiązkach.

§ 1.

W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, karę grzywny w drodze

mandatu karnego nałożyć można jedynie, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia

wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia

kary surowszej niż ta, która jest określona w art. 48 § 2.

§ 2.

Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli

1)

w związku z wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej,

chyba że do chwili przyjęcia mandatu karnego wymagalna należność została w całości

uiszczona;

2)

zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a ten sam czyn sprawcy wykroczenia

skarbowego wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego;

3)

zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegającego przepadkowi.

§ 3.

Warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę

wykroczenia skarbowego zgody na przyjęcie mandatu, a jeżeli za wykroczenie skarbowe

przewidziane jest obowiązkowe orzeczenie przepadku przedmiotów - także zgody na ich

przepadek; zgodę tę odnotowuje się w protokole przesłuchania lub na dokumencie mandatu

karnego.

§ 4.

Upoważniony organ postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel, wymierzając

karę grzywny w drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe

zarzucane sprawcy oraz pouczyć go o warunkach dopuszczalności postępowania mandatowego,

a zwłaszcza o skutkach prawnych braku zgody, o której mowa w § 3.

§ 1.

W postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego

1)

wydanego ukaranemu po uiszczeniu kary grzywny bezpośrednio upoważnionemu podmiotowi,

który ją nałożył;

2)

kredytowanego, wydawanego za potwierdzeniem odbioru ukaranemu.

§ 2.

Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być nałożona kara grzywny jedynie

na osobę czasowo tylko przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niemającą

stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca pobytu.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób stale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, które czasowo opuszczają to terytorium.

§ 4.

Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje się prawomocny z chwilą uiszczenia

kary grzywny upoważnionemu podmiotowi, który ją nałożył, zaś mandat karny kredytowany

- z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego.

§ 5.

Mandat karny kredytowany powinien zawierać pouczenie o obowiązku uiszczenia nałożonej

kary grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach jej nieuiszczenia

w tym terminie.

§ 6.

Po nałożeniu kary grzywny w drodze mandatu karnego organ postępowania przygotowawczego,

w razie istnienia podstaw określonych w art. 47 § 4, występuje do sądu z wnioskiem

o orzeczenie przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego.

§ 1.

W razie braku zgody, o której mowa w art. 137 § 3, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach

ogólnych.

§ 2.

W sytuacji, o której mowa w § 1, a zwłaszcza gdy sprawca wykroczenia skarbowego przebywa

stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w

kraju, organ postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel może dokonać tymczasowego

zajęcia mienia ruchomego sprawcy, w szczególności przedmiotów zagrożonych przepadkiem.

§ 1.

Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny nałożono

za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie skarbowe. Uchylenie następuje

na wniosek ukaranego złożony w terminie zawitym 7 dni od daty przyjęcia mandatu lub

z urzędu.

§ 2.

Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania

sprawy, na którego obszarze działania została nałożona kara grzywny. W przedmiocie

uchylenia mandatu karnego sąd orzeka na posiedzeniu. W posiedzeniu ma prawo uczestniczyć

ukarany, organ, który lub którego funkcjonariusz nałożył karę grzywny w drodze mandatu

karnego, albo przedstawiciel tego organu oraz ujawniony interwenient. Przed wydaniem

postanowienia sąd może zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do

uchylenia mandatu karnego.

§ 3.

Uchylając mandat karny, nakazuje się podmiotowi, na rachunek którego pobrano grzywnę,

niezwłoczny zwrot uiszczonej kwoty, chyba że czyn zarzucany sprawcy wyczerpuje znamiona

przestępstwa skarbowego, przestępstwa lub wykroczenia; w takim wypadku uiszczoną kwotę

zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako zabezpieczenie majątkowe grożących

mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania.

§ 4.

W razie uchylenia mandatu karnego sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.

Nadzór nad postępowaniem mandatowym sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych,

a w sprawach, o których mowa w art. 134 § 1, odpowiednio - minister właściwy do spraw

wewnętrznych albo Minister Obrony Narodowej.

§ 1

W postępowaniu prowadzonym przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, zanim

wniesiono akt oskarżenia, sprawca przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego

może zgłosić wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

§ 2

Przed pierwszym przesłuchaniem finansowy organ postępowania przygotowawczego jest

obowiązany pouczyć sprawcę także o prawie złożenia takiego wniosku.

§ 3.

Jeżeli sprawcą jest osoba w wieku po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat

18, wniosek, o którym mowa w § 1, może w jego imieniu zgłosić przedstawiciel ustawowy.

§ 4.

Wniosek sprawcy, o którym mowa w § 1, może być złożony na piśmie albo ustnie do protokołu.

Do wniosku dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych w art. 143 § 1-3.

§ 5

Do sprawcy, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy o podejrzanym, jeżeli

przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

§ 1

Składając wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, należy łącznie uiścić

1)

należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem

skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności, chyba że do chwili zgłoszenia wniosku

ta wymagalna należność została w całości uiszczona;

2)

tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia,

a za wykroczenie skarbowe - kwotę odpowiadającą co najmniej jednej dziesiątej tego

wynagrodzenia;

3)

co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

§ 2.

Jeżeli za czyn zabroniony, o który toczy się postępowanie, przewidziane jest obowiązkowe

orzeczenie przepadku przedmiotów, sprawca składając wniosek, o którym mowa w art.

142 § 1, jest obowiązany wyrazić zgodę na ich przepadek, a w razie niemożności złożenia

tych przedmiotów - uiścić ich równowartość pieniężną.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest obowiązkowe, sprawca może ograniczyć

wyrażenie zgody na przepadek, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów - uiścić

równowartość pieniężną tylko niektórych przedmiotów zagrożonych przepadkiem albo złożyć

wniosek o całkowite zaniechanie orzeczenia przepadku przedmiotów lub uiszczenia ich

równowartości pieniężnej.

§ 4.

Uiszczenie przez sprawcę równowartości pieniężnej przedmiotów zagrożonych przepadkiem

nie dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 5.

Przepisy art. 16 § 3 i art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

§ 6

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów postępowania związanych

ze zgłoszeniem wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w

wysokości nie wyższej niż jedna dziesiąta minimalnego wynagrodzenia, mając na uwadze

w szczególności przeciętne wydatki finansowego organu postępowania przygotowawczego,

poniesione w związku z jego rozpoznaniem.

§ 1.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, nie odpowiada wymaganiom formalnym,

a brak jest tego rodzaju, że wniosek nie może otrzymać biegu, wzywa się osobę, od

której wniosek pochodzi, do usunięcia braku w terminie 7 dni.

§ 2.

W razie uzupełnienia braku w terminie, wniosek wywołuje skutki od dnia jego wniesienia.

W razie nieuzupełnienia braku w terminie, wniosek uznaje się za bezskuteczny, o czym

należy pouczyć przy doręczeniu wezwania.

§ 1

Cofnięcie wniosku, o którym mowa w art. 142 § 1, nie jest możliwe przed upływem 1

miesiąca od jego złożenia, a także po wniesieniu do sądu przez finansowy organ postępowania

przygotowawczego wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

§ 2.

Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.

§ 3.

W razie cofnięcia wniosku uiszczone przez sprawcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia

postępowania jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków

oraz kosztów postępowania.

§ 1

W razie wystąpienia przez sprawcę o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

finansowy organ postępowania przygotowawczego może zamiast aktu oskarżenia wnieść

niezwłocznie do sądu wniosek o udzielenie takiego zezwolenia.

§ 2

Wniosek finansowego organu postępowania przygotowawczego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko sprawcy oraz inne dane określające jego tożsamość;

2)

dokładne określenie czynu zarzucanego sprawcy ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu

i okoliczności jego popełnienia, a zwłaszcza wysokości uszczuplonej lub narażonej

na uszczuplenie należności publicznoprawnej;

3)

wskazanie przepisów kodeksu, pod które zarzucany czyn podpada;

4)

dokładne określenie wykonanych przez sprawcę obowiązków, o których mowa w art. 143

§ 1-3;

5)

wskazanie sądu właściwego do udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

§ 3

Uzasadnienie wniosku może być ograniczone do wskazania dowodów świadczących o tym,

że wina sprawcy i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości,

a ponadto innych okoliczności świadczących o tym, że w danej sprawie można zezwolić

na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w szczególności ze względu na to, że

jest to wystarczające dla zaspokojenia uzasadnionego interesu finansowego Skarbu Państwa,

jednostki samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu.

§ 4.

Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, przesyła się sądowi akta postępowania wraz z załącznikami.

§ 5

O wniesieniu do sądu wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego

zawiadamia niezwłocznie sprawcę, jak również przedstawiciela ustawowego, o którym

mowa w art. 142 § 3.

§ 1.

Złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

finansowy organ postępowania przygotowawczego uzależnia od wykonania obowiązku uiszczenia

w całości wymagalnej należności publicznoprawnej, jeżeli w związku z przestępstwem

skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności, a do tej

chwili należność ta nie została uiszczona.

§ 2.

Złożenie wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego

może uzależnić

1)

od uiszczenia tytułem kary grzywny dodatkowej kwoty, nieprzekraczającej jednak łącznie

z kwotą już wpłaconą wysokości połowy sumy odpowiadającej górnej granicy ustawowego

zagrożenia za dany czyn zabroniony;

2)

od wyrażenia zgody na przepadek przedmiotów nieobjętych wnioskiem sprawcy, o którym

mowa w art. 142 § 1, a w razie niemożności ich złożenia - od uiszczenia równowartości

pieniężnej tych przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w

art. 29 pkt 4;

3)

od uiszczenia pozostałych kosztów postępowania.

§ 3.

Czas, rodzaj i sposób wykonania obowiązków, o których mowa w § 1 lub 2, finansowy

organ postępowania przygotowawczego określa po wysłuchaniu sprawcy, jak również przedstawiciela

ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3.

Na postanowienie odmawiające wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego nad finansowym

organem postępowania przygotowawczego, o czym należy sprawcę pouczyć. W razie nieuwzględnienia

zażalenia stosuje się odpowiednio art. 144 § 3.

§ 1

W kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sąd orzeka

niezwłocznie na posiedzeniu.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa skarbowe prezes sądu może zarządzić rozpoznanie wniosku

o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w składzie jednego

sędziego i dwóch ławników, jeżeli ze względu na okoliczności sprawy uzna to za stosowne.

§ 3.

W posiedzeniu ma prawo wziąć udział sprawca i jego obrońca, a także przedstawiciel

ustawowy, o którym mowa w art. 142 § 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo prawidłowo

zawiadomionego o terminie sprawcy lub jego obrońcy, a także przedstawiciela ustawowego,

o którym mowa w art. 142 § 3, nie jest przeszkodą do przeprowadzenia posiedzenia.

§ 4

Stawiennictwo na posiedzenie finansowego organu postępowania przygotowawczego lub

jego przedstawiciela, w szczególności tego, który złożył wniosek, jest obowiązkowe,

jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.

§ 5

Sąd, uwzględniając wniosek, orzeka wyrokiem.

§ 6

Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, niezwłocznie zwraca

sprawę finansowemu organowi postępowania przygotowawczego. Przepis art. 144 § 3 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

W razie zaskarżenia wyroku o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

ulega on uchyleniu lub zmianie w postępowaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy sąd orzekł

1)

tytułem kary grzywny kwotę inną niż uiszczona przez sprawcę;

2)

przepadek przedmiotów lub uiszczenie ich równowartości pieniężnej w zakresie nieobjętym

zgodą sprawcy.

§ 2.

Sąd odwoławczy orzeka na posiedzeniu jednoosobowo, chyba że sąd pierwszej instancji

orzekał w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 1.

Określone w Kodeksie postępowania karnego obowiązki i uprawnienia Policji, z wyjątkiem art. 214 § 6 i art. 663, dotyczą także

innych organów dochodzenia.

§ 2.

W razie potrzeby inny niż Policja organ dochodzenia może zwrócić się do Policji z

wnioskiem o udzielenie pomocy przy dokonaniu czynności procesowej.

§ 3

Czynności, o których mowa w art. 75 § 2 oraz art. 285 § 2 Kodeksu postępowania karnego, są dokonywane przez Policję, Straż Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Centralne Biuro Antykorupcyjne lub Żandarmerię Wojskową, a gdy postępowanie przygotowawcze

prowadzone jest przez finansowy organ postępowania przygotowawczego - przez Policję

na żądanie tego organu.

§ 4

Oprócz Policji czynność, o której mowa w art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego, może być dokonana także przez Straż Graniczną, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Centralne Biuro Antykorupcyjne lub Żandarmerię Wojskową.

§ 1.

Można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, a wszczęte

umorzyć także wtedy, gdy w sprawie o ten sam czyn zabroniony wyczerpujący zarazem

znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa, postępowanie karne w sprawie o przestępstwo

zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym.

§ 2.

Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, jeżeli o ten sam czyn zabroniony

wyczerpujący zarazem znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa toczy się postępowanie

karne w sprawie o przestępstwo ścigane z urzędu.

§ 1.

Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstwa skarbowe

1)

popełnione w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2;

2

jeżeli osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator, funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

3)

jeżeli osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej,

finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym

organem postępowania przygotowawczego;

4)

jeżeli oskarżony lub osoba podejrzana jest pozbawiona wolności w tej lub w innej sprawie,

chyba że zastosowano zatrzymanie lub tymczasowe aresztowanie wobec sprawcy ujętego

na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem;

5)

jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 79 § 1 Kodeksu postępowania karnego, chyba że zaistnieją przesłanki z art. 79 § 4 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

W pozostałych sprawach o przestępstwa skarbowe prowadzi się dochodzenie, chyba że

finansowy organ postępowania przygotowawczego odmiennie zarządzi ze względu na wagę

lub zawiłość sprawy.

§ 1.

Prokurator prowadzi śledztwo w wypadkach określonych w art. 151 a § 1 pkt 2 i 3, a

także wtedy, gdy uzna, że wymagają tego okoliczności sprawy.

§ 2.

Jeżeli prokurator wszczął śledztwo, może powierzyć organowi określonemu w art. 118

§ 1 pkt 1-5 albo w § 2 jego przeprowadzenie w całości albo w określonym zakresie lub

dokonanie poszczególnych czynności śledztwa; w wypadkach określonych w art. 151a §

1 pkt 2 i 3 prokurator nie może jednak powierzyć innemu organowi prowadzenia śledztwa

w całości. Organ, któremu prokurator powierzył przeprowadzenie poszczególnych czynności,

może dokonać także innych czynności, jeżeli wyłoni się taka potrzeba.

§ 2a

Wydając postanowienie o wszczęciu śledztwa, finansowy organ postępowania przygotowawczego

niezwłocznie przesyła jego odpis prokuratorowi.

§ 3.

Prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność śledztwa, w

szczególności czynności wymagające postanowienia, związane z przedstawieniem zarzutów,

pociągnięciem do odpowiedzialności posiłkowej, zmianą postanowienia o przedstawieniu

zarzutów lub o pociągnięciu do odpowiedzialności posiłkowej albo z zamknięciem śledztwa.

W sprawach o wykroczenia skarbowe prowadzi się dochodzenie. Ogranicza się ono do przesłuchania

podejrzanego oraz w razie potrzeby także do innych czynności w zakresie niezbędnym

do wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania.

§ 1

Postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe powinno być zakończone

w ciągu 3 miesięcy. W razie niezakończenia postępowania w tym terminie organ nadrzędny

nad organem prowadzącym postępowanie może przedłużyć je na okres do 6 miesięcy. W

szczególnie uzasadnionych wypadkach właściwy prokurator może przedłużyć okres postępowania

na dalszy czas oznaczony.

§ 1

Postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe powinno być zakończone

w ciągu 3 miesięcy. W razie niezakończenia postępowania w tym terminie organ nadrzędny

nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi

lub nadzoruje prokurator - prokurator bezpośrednio przełożony, mogą przedłużyć je

na okres do 6 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych wypadkach właściwy prokurator

bezpośrednio przełożony może przedłużyć okres postępowania na dalszy czas oznaczony.

§ 2.

Dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe po jego przedłużeniu toczy się nadal

jako dochodzenie.

§ 3.

W razie niezakończenia dochodzenia w sprawie o wykroczenie skarbowe prowadzonego przez

organ postępowania przygotowawczego w ciągu 2 miesięcy, organ nadrzędny nad tym organem

może przedłużyć dochodzenie na czas oznaczony.

(uchylony).

§ 1.

W ciągu 14 dni od daty zamknięcia dochodzenia finansowy organ postępowania przygotowawczego

sporządza akt oskarżenia i wnosi do właściwego sądu oraz popiera go przed tym sądem

albo wydaje postanowienie o umorzeniu, o zawieszeniu postępowania przygotowawczego

albo o uzupełnieniu dochodzenia. O wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo

skarbowe finansowy organ postępowania przygotowawczego zawiadamia niezwłocznie prokuratora

przez doręczenie odpisu tego aktu.

§ 2.

W sprawie o przestępstwo skarbowe podlegające rozpoznaniu w postępowaniu zwyczajnym

finansowy organ postępowania przygotowawczego w ciągu 14 dni od zakończenia śledztwa

sporządza akt oskarżenia i przesyła go wraz z aktami prokuratorowi, przekazując jednocześnie

dowody rzeczowe. Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator. W akcie oskarżenia

należy także wskazać finansowy organ postępowania przygotowawczego, któremu przysługują

uprawnienia oskarżyciela publicznego. Organ ten zawiadamia się niezwłocznie o wniesieniu

aktu oskarżenia przez doręczenie jego odpisu.

§ 3.

Jeżeli podejrzany jest tymczasowo aresztowany, terminy określone w § 1 i 2 wynoszą

7 dni.

§ 4.

W sprawie, w której wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt

oskarżenia należy wnieść nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego

terminu stosowania tego środka.

§ 5.

Do aktu oskarżenia można dołączyć wniosek o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej,

a także wniosek o zobowiązanie podmiotu określonego w art. 24 § 5 do zwrotu na rzecz

Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego uzyskanej korzyści majątkowej.

§ 1.

Prokurator, a także finansowy organ postępowania przygotowawczego może umieścić w

akcie oskarżenia wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z

oskarżonym kary lub środka karnego za zarzucane mu przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe, jeżeli okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości,

a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.

§ 2.

Wniosek może dotyczyć

1)

w sprawie o przestępstwo skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego

jej złagodzenia, orzeczenia środka karnego określonego w art. 22 § 2 pkt 2-6, odstąpienia

od ich wymierzenia lub warunkowego zawieszenia wykonania kary; przepisu nie stosuje

się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art.

37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 albo art. 38 § 3;

2)

w sprawie o wykroczenie skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary grzywny nieprzekraczającej

dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia albo orzeczenia środka karnego określonego

w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 albo z odstąpieniem od ich wymierzenia.

§ 3.

Przepisy art. 335 § 2 i 3, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 § 4-7 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem

skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a nie została ona w

całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej wymagalnej

należności w całości w wyznaczonym terminie.

§ 4.

Nie można uwzględnić wniosku o orzeczenie przepadku przedmiotów, jeżeli interwenient

temu się sprzeciwi na piśmie albo ustnie do protokołu.

§ 1

Jeżeli akt oskarżenia wniósł finansowy organ postępowania przygotowawczego, udział

tego organu lub jego przedstawiciela w rozprawie jest obowiązkowy w postępowaniu uproszczonym.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa skarbowe, w których akt oskarżenia wniósł prokurator, finansowy

organ dochodzenia lub jego przedstawiciel może działać obok prokuratora w charakterze

oskarżyciela publicznego.

§ 1.

Niestawiennictwo na rozprawę podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej,

któremu prawidłowo doręczono wezwanie, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy

i wydaniu orzeczenia.

§ 2.

Jeżeli jednak podmiot, o którym mowa w § 1, usprawiedliwi swoje niestawiennictwo i

jednocześnie wniesie o odroczenie rozprawy, nie można jej przeprowadzić w czasie nieobecności

tego podmiotu.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 482 Kodeksu postępowania karnego w zakresie rozstrzygnięcia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej.

W razie wyłączenia jawności rozprawy głównej także podmiot pociągnięty do odpowiedzialności

posiłkowej oraz interwenient mogą żądać pozostawienia na sali rozpraw po nie więcej

niż dwie osoby.

Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego,

stosownie do art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, interwenient,

pełnomocnik interwenienta, biegły, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej,

pełnomocnik podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, obrońca, oskarżony,

członkowie składu orzekającego. Przepisy art. 370 § 2-4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

§ 1.

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

należności publicznoprawnej, a nie została ona w całości uiszczona, sąd uzależnia

uwzględnienie wniosku oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, od uiszczenia tej wymagalnej należności w całości w wyznaczonym terminie.

§ 2.

Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję,

sąd nie może przychylić się do wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego orzeczenia przepadku przedmiotów, gdy interwenient temu się sprzeciwi

na piśmie albo ustnie do protokołu.

§ 3.

Wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, złożony przed rozprawą, sąd może rozpoznać na posiedzeniu. Sąd, uwzględniając wniosek,

skazuje oskarżonego wyrokiem.

§ 4.

O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku.

§ 5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela publicznego, podmiotu pociągniętego

do odpowiedzialności posiłkowej lub interwenienta na rozprawę bądź posiedzenie nie

stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli pozostałe warunki określone w art. 387 Kodeksu postępowania karnego i w § 1 są spełnione.

Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie

skarbowe, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu, w tym samym składzie.

§ 1.

Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom oraz ich przedstawicielom.

Zabierają one głos w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, interwenient,

podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i oskarżony. Przedstawiciele procesowi

stron zabierają głos przed stronami, które reprezentują.

§ 2.

Jeżeli oskarżyciel publiczny, interwenient lub jego pełnomocnik ponownie zabierają

głos, należy również udzielić głosu podmiotowi pociągniętemu do odpowiedzialności

posiłkowej, jego pełnomocnikowi, obrońcy i oskarżonemu.

Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę potrzeby zawierać także rozstrzygnięcie

co do przepadku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, środka karnego

przepadku korzyści majątkowej i ściągnięcia jej równowartości pieniężnej, należności

publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, odpowiedzialności posiłkowej lub

roszczeń interwenienta.

Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia należy oskarżonego, o którym mowa w art. 36 § 3, art. 156 lub art. 161, pouczyć o treści art. 443 Kodeksu postępowania

karnego w związku z art. 434 § 3 Kodeksu postępowania karnego.

Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe jest osobą przebywającą jedynie czasowo na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nie ma na tym terytorium stałego miejsca

zamieszkania lub stałego miejsca pobytu, sąd może orzec natychmiastową wykonalność

orzeczenia wymierzającego karę grzywny; jednocześnie sąd orzeka zastępczą karę pozbawienia

wolności na wypadek nieuiszczenia orzeczonej kary grzywny w terminie 3 dni, a ponadto

zarządza zatrzymanie paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia

granicy, na czas do uiszczenia orzeczonej kary grzywny lub wykonania zastępczej kary

pozbawienia wolności.

Do finansowego organu postępowania przygotowawczego stosuje się odpowiednio przepis

art. 157 także na rozprawie w sądzie odwoławczym lub na posiedzeniu sądu w kwestii

wznowienia postępowania, chyba że prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej.

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo może wnieść apelację z powodu nałożenia odpowiedzialności

posiłkowej, natomiast z powodu skazania oskarżonego - tylko wtedy, gdy skazanie jest

podstawą tej odpowiedzialności.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie finansowego organu postępowania przygotowawczego rozpoznaje

organ nadrzędny, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - prokurator sprawujący

nadzór nad tym postępowaniem albo sąd.

§ 2.

Zażalenie na postanowienie Żandarmerii Wojskowej rozpoznaje właściwy prokurator wojskowy,

a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - sąd wojskowy.

§ 3.

Właściwy do rozpoznania zażaleń na wydane w sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu

przed sądem rejonowym postanowienia i zarządzenia zamykające drogę do wydania wyroku

jest sąd okręgowy, zaś pozostałych zażaleń - sąd rejonowy w innym równorzędnym składzie.

Kasację w sprawie o wykroczenie skarbowe może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny

i Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych

- także Naczelny Prokurator Wojskowy. Kasację taką wnieść można od każdego prawomocnego

orzeczenia sądu kończącego postępowanie.

(uchylony).

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient może wnieść kasację lub wniosek

o wznowienie postępowania wyłącznie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą

prawnym.

Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się w zakresie rozstrzygnięcia

o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej także wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią

się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że niesłusznie

nałożono tę odpowiedzialność.

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne także wtedy, gdy

1)

stosuje się przepisy o odpowiedzialności posiłkowej;

2)

zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegających przepadkowi, chyba że zostanie

ona cofnięta przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.

§ 1.

Wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny określoną w art.

23 § 2 albo karę ograniczenia wolności, a za wykroczenie skarbowe - karę grzywny określoną

w art. 48 § 3.

§ 2.

Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w kodeksie, orzec środek

karny określony w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3.

§ 1.

Przeciwko sprawcy przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przebywającemu

stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w

kraju, postępowanie toczyć się może podczas jego nieobecności.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli

1)

wina sprawcy lub okoliczności popełnienia czynu zabronionego budzą wątpliwości;

2

oskarżony o przestępstwo skarbowe ukrył się po wniesieniu do sądu aktu oskarżenia,

a także wówczas, gdy w toku postępowania przed sądem ustalono jego miejsce zamieszkania

lub pobytu w kraju.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności

posiłkowej.

W postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosuje się przepisów, których stosowanie

wymaga obecności oskarżonego lub podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 1.

0 zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych organ prowadzący postępowanie

wydaje postanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe

postanowienie to wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.

§ 2

Postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych nie ogłasza się

nieobecnej stronie.

§ 1.

Prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza nieobecnemu oskarżonemu obrońcę

z urzędu. Udział obrońcy jest obowiązkowy także w postępowaniu odwoławczym.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności

posiłkowej, gdy nie ma on pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla

nieobecnego podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej jest równoznaczne

z udzieleniem pełnomocnictwa.

W razie osobistego zgłoszenia się skazanego do dyspozycji sądu lub ujęcia skazanego

doręcza mu się odpis prawomocnego wyroku. Na wniosek skazanego złożony na piśmie w

zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia sąd, którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza

niezwłocznie rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci moc z chwilą stawienia

się skazanego na rozprawie.

§ 1.

Do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.

§ 2

W postępowaniu wykonawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

przez wyrażenie „prokurator” użyte w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego rozumie się także „finansowy organ postępowania przygotowawczego”.

§ 1

Organem postępowania wykonawczego w zakresie wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa

skarbowe i wykroczenia skarbowe jest także urząd celny. Do decyzji tych organów stosuje

się odpowiednio art. 7 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 2.

Organem wykonującym zabezpieczenie majątkowe jest urząd skarbowy, chyba że kodeks

stanowi inaczej.

§ 3

Zabezpieczenia majątkowego na towarach, wartościach dewizowych lub krajowych środkach

płatniczych podlegających kontroli celnej lub kontroli dewizowej wykonywanej przez

urząd celny lub będących w dyspozycji urzędu celnego dokonują te organy.

§ 4

Jeżeli zabezpieczenia majątkowego dokonał uprzednio urząd celny, sąd kieruje orzeczenie

do tego organu w celu wykonania w tej części.

§ 5

W razie orzeczenia środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej

równowartości pieniężnej organ egzekucyjny określony w § 1 lub art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi także egzekucję orzeczonej równocześnie kary grzywny, środka karnego przepadku

przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, jeżeli dokonał uprzednio

ich zabezpieczenia.

§ 6

Kompetencje urzędu celnego określone w § 1, 3 i 4 może wykonywać także izba celna.

§ 1.

Jeżeli w orzeczeniu o przepadku przedmiotów zarządzono ich zniszczenie, sąd określa

warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia przedmiotów przez odpowiedni organ postępowania

wykonawczego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia

przedmiotów, o których mowa w § 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj przedmiotów

i podmioty wyspecjalizowane w ich niszczeniu, a także zapewnienie sprawności postępowania

wykonawczego i jego koszty, jak również konieczność właściwego zabezpieczenia wykonywanych

czynności likwidacyjnych.

§ 1.

Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej

przepadku przedmiotów, środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

korzyści majątkowej lub należności publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym

stosuje się odpowiednio art. 179 § 1 niniejszego kodeksu oraz art. 27 Kodeksu karnego

wykonawczego.

§ 2.

Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów objętych zabezpieczeniem lub egzekucją

przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej może dochodzić

swych roszczeń tylko w trybie określonym w art. 119.

Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia

jej równowartości pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 33 § 2-4.

§ 1

W wypadkach określonych w art. 8 § 1 w razie niejednoczesnego skazania przez sądy

na kary, środki karne lub inne środki, sąd, który ostatni wydał orzeczenie w pierwszej

instancji, na wniosek skazanego rozstrzyga postanowieniem, która kara, jako najsurowsza,

podlega wykonaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może złożyć również organ

postępowania przygotowawczego. Na postanowienie służy zażalenie organowi postępowania

przygotowawczego i skazanemu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy

orzekające na karę grzywny za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za wykroczenie.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 8 § 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wyroku łącznego.

§ 4.

W razie uprzedniego wykonania kary łagodniejszej lub środka karnego w całości lub

w części zalicza się je na poczet kary najsurowszej podlegającej wykonaniu, uwzględniając

różnice zachodzące między tymi karami lub środkami karnymi.

Jeżeli kara grzywny wymierzona za przestępstwo skarbowe została uiszczona lub ściągnięta

w drodze egzekucji tylko w części i zostanie stwierdzone, że spowodowane to jest tym,

że okoliczności wymagane dla ustalenia stawki dziennej uległy istotnej zmianie, sąd

dla nieuiszczonej jeszcze w części kary grzywny określa na nowo wysokość stawki dziennej,

kierując się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3, chyba że skazany wykaże, iż nastąpiło

to z przyczyn od niego niezależnych.

Odroczenie uiszczenia wymierzonej kary grzywny lub rozłożenia jej na raty sąd może

uzależnić od zabezpieczenia jej na majątku skazanego za przestępstwo skarbowe lub

podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo.

§ 1.

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo uiszcza wymierzoną karę grzywny, jeżeli skazany nie

zapłaci jej w terminie i zostanie stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze

egzekucji.

§ 2.

Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od skazanego w drodze

egzekucji tylko w części, odpowiedzialność posiłkową zmniejsza się w sposób odpowiadający

stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości orzeczonej kary.

§ 3.

Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od podmiotu odpowiedzialnego

posiłkowo tylko w części, sąd może zamienić tę karę, po uprzednim wyrażeniu zgody

przez skazanego, na pracę społecznie użyteczną, a jeżeli skazany nie podejmie tej

pracy, sąd orzeka wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności.

§ 4.

W stosunku do podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo nie stosuje się wykonania pracy

społecznie użytecznej ani zastępczej kary pozbawienia wolności.

§ 5.

Postępowania wykonawczego nie umarza się w razie śmierci sprawcy skazanego za przestępstwo

skarbowe po uprawomocnieniu się orzeczenia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej.

§ 6

Przepisy § 1, 2 i 5 stosuje się odpowiednio do środka karnego ściągnięcia równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 1

Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe nie uiści w terminie wymierzonej kary grzywny,

a nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd po uprzednim wyrażeniu zgody przez

ukaranego może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając jej

rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej

- 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach.

§ 2.

Praca społecznie użyteczna polega na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne, wskazanej przez sąd, w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby

zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną

lub na rzecz społeczności lokalnej, w wymiarze od 5 do 10 godzin w stosunku tygodniowym.

§ 1.

Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe, mimo możliwości, nie uiści grzywny w terminie

ani też nie podejmie zastępczej formy jej wykonania określonej w art. 185 i zostanie

stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd orzeka wykonanie zastępczej

kary pozbawienia wolności.

§ 2.

Zastępczą karę pozbawienia wolności można orzec w razie nieściągalności grzywny wymierzonej

w kwocie przekraczającej jedną dwudziestą górnej granicy ustawowego jej zagrożenia.

Dzień pozbawienia wolności równoważny jest karze grzywny wynoszącej od jednej pięćsetnej

do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

§ 3

Wymiar zastępczej kary pozbawienia wolności nie może przekroczyć 3 miesięcy - wymierza

się ją w dniach i miesiącach.

§ 4.

Nie można wymierzyć zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli właściwości lub warunki

osobiste ukaranego uniemożliwiają jej odbycie.

§ 5.

Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności. W takim

wypadku stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu wykroczeń dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary.

§ 1.

Kary grzywny wymierzone w sprawach o wykroczenia skarbowe, niezależnie od trybu, w

jakim je wymierzono, przypadają Skarbowi Państwa.

§ 2.

Wykonanie prawomocnych mandatów karnych, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2, następuje

w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm..

W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w

związku z którym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, uchylaniem się

skazanego od odbywania kary ograniczenia wolności jest również nieuiszczenie tej wymagalnej

należności w wyznaczonym terminie.

Do wykonania orzeczenia w części dotyczącej środka karnego ściągnięcia równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej

przepadku korzyści majątkowej stosuje się odpowiednio art. 179 § 1 niniejszego kodeksu oraz art. 27, 44, 49-51 i art. 187-195a Kodeksu karnego

wykonawczego.

Sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia

należności publicznoprawnej, o którym mowa w art. 41 § 2 lub 4, albo od jego wykonania

zwolnić.

Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 22 § 2

pkt 5 i 7, nie wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli

skazany przestrzegał porządku prawnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 197

pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art.

214, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.