Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 czerwca 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks wykroczeń

§ 1.

Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy,

zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu,

ograniczenia wolności, grzywny do 5 000 złotych lub nagany.

§ 2.

Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać

winy w czasie czynu.

§ 2.

Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice grzywny niż

wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w poczwórnej wysokości.

§ 3.

Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki oraz określają

wartość kwotową mienia, towaru oraz wyrządzonej szkody, ustala się ją w poczwórnej

wysokości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia,

stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio,

jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 2.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą

kary, ukaranie uważa się za niebyłe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

§ 1

Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnił wykroczenie

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub

powietrznym.

§ 2.

Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko wtedy, gdy przepis

szczególny taką odpowiedzialność przewiduje.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

§ 1.

Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał

działania, do którego był obowiązany.

§ 2.

Wykroczenie uważa się za popełnione w miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał

działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał nastąpić.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i

4, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje

odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne.

2.

Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice grzywny

niż wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w dwu i pół raza wyższej wysokości.

3.

Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki

albo określają wartość kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je

w dwu i pół raza wyższej wysokości.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego,

to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi.

§ 2

Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia,

popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach,

mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 i pkt

3, art. 2 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

§ 1

Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba

że nieświadomość była usprawiedliwiona.

§ 2

Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej

znamię czynu zabronionego.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

2.

Przepisy art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 5 wchodzą w życie z dniem 1 października 1989 r.

3.

Przepis art. 6 pkt 3 wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta Polskiej

Rzeczypospolitej Ludowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2-6.

2.

Przepisy art. 2 pkt 48 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

3.

Przepisy

1)

art. 2

a)

pkt 3,

b)

pkt 6 w odniesieniu do bydła,

c)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 14 pkt 3,

d)

pkt 18, 20, 21, 24 lit. a) i pkt 25,

e)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 1, 2, 3 pkt 1,

f)

pkt 28 w zakresie dotyczącym art. 31 ust. 3 pkt 3,

g)

pkt 32 w zakresie dotyczącym art. 35 ust. 1 pkt 10 i 11,

h)

pkt 35 w zakresie dotyczącym art. 39a ust. 1 pkt 7, 9 i 11 oraz ust. 2,

i)

pkt 46, 47, 50,

j)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do bydła oraz

pkt 4c,

k)

pkt 53 i 54,

2)

art. 3

a)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 3,

b)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 3,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40a,

3)

art. 6

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

4.

Przepisy art. 2

1)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1a, ust. 3 i 3c w odniesieniu do gospodarstw,

w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

2)

pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 6 ust. 1 i 3 w odniesieniu do gospodarstw, w których

utrzymywane są zwierzęta gospodarskie,

3)

pkt 6 w odniesieniu do owiec, kóz, świń, koni, jeleni i danieli,

4)

pkt 19,

5)

pkt 24 w zakresie dotyczącym art. 25 ust. 3a i 9,

6)

pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 27 i art. 29 ust. 4 i 5,

7)

pkt 30 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 5,

8)

pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do owiec, kóz,

świń i koni oraz pkt 4d

- wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

5.

Przepisy

1)

art. 1 pkt 3,

2)

art. 2

a)

pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1 pkt 12, ust. 3e i 3f,

b)

pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 8 i 9 pkt 3,

c)

pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 1, 3 i 5,

d)

pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 4 pkt 2 lit. f), ust. 10, 14 pkt 6 oraz

ust. 18 i 19,

e)

pkt 14 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1, 3, 6, 7 i 8,

f)

pkt 17,

g)

(uchylona),

h)

pkt 33 lit. b) i c),

3)

art. 3

a)

pkt 16 w zakresie dotyczącym art. 24 ust. 3,

b)

pkt 22,

c)

pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40f

- wchodzą w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

6.

Przepis art. 2 pkt 45 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony

po ukończeniu lat 17.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1988 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 20, pkt 22

lit. a oraz lit. b w zakresie dotyczącym ust. 3a pkt 6, pkt 39 oraz art. 2, 4 i 5,

które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach

ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie

orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

§ 2.

Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się

łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą

karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych

przepisów.

§ 1.

Jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się

za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono za przestępstwo i za wykroczenie

karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny.

W razie uprzedniego wykonania łagodniejszej kary lub środka karnego zalicza się je

na poczet surowszych.

§ 2.

Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny jednemu dniowi

pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz grzywnie w kwocie od 20

do 150 złotych.

§ 3.

Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego rodzaju co kara

pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo.

§ 4.

Zaliczeniu, o którym mowa w § 1, nie podlegają środki karne w postaci

1)

nawiązki, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je na rzecz różnych podmiotów;

2)

obowiązku naprawienia szkody, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je

w związku z różnym rodzajem szkód.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 43, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

§ 1.

Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem

bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

§ 2.

Odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi, gdy ustawa tak stanowi.

§ 3.

Karę za usiłowanie wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia.

§ 4.

Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od czynu lub zapobiegł skutkowi

stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

1.

Nie wykonuje się

1)

kary aresztu orzeczonej za wykroczenie w części przekraczającej 30 dni,

2)

kary ograniczenia wolności w części przekraczającej 1 miesiąc.

2.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo

na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu

ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia

za taki czyn, a jeśli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia

wolności lub grzywny, przyjmując 1 dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie

w kwocie od 10 złotych do 150 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju

kary przewidzianej za ten czyn.

3.

Jeżeli przestępstwo, o którym mowa w ust. 2, popełniono nieumyślnie, orzeczona kara

pozbawienia wolności podlegająca wykonaniu nie ulega zamianie na karę aresztu, gdy

nowa ustawa daje możliwość wyboru między aresztem a inną karą.

4.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo

stanowi wykroczenie, stosuje się do tego czynu przepisy Kodeksu wykroczeń dotyczące przedawnienia wykonania kary oraz zatarcia ukarania.

Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania

ją do tego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.

Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego,

swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie,

środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten,

kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu

zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

§ 1.

Odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo zachodzi wtedy, gdy ustawa tak stanowi

i tylko w razie dokonania przez sprawcę czynu zabronionego.

§ 2

Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach

swojej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych

współdziałających.

§ 3.

Karę za podżeganie lub za pomocnictwo wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego

dla danego wykroczenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 1 pkt 9 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

2)

art. 1 pkt 12 wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2002 r.,

3)

(uchylony).

Nie popełnia wykroczenia, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni bezprawny zamach

na jakiekolwiek dobro chronione prawem.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

§ 1

Nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć,

a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście większej niż dobro ratowane.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek

chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.

§ 1.

Nie popełnia wykroczenia, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego

lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego

znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2.

Jeżeli w czasie popełnienia wykroczenia zdolność rozpoznawania znaczenia czynu lub

kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, można odstąpić od wymierzenia

kary lub środka karnego.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wykroczenia wprawił się w stan nietrzeźwości

lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał

albo mógł przewidzieć.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Karami są

1)

areszt;

2)

ograniczenie wolności;

3)

grzywna;

4)

nagana.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach.

§ 1.

Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc.

§ 2.

W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany

1)

nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu;

2)

jest obowiązany do wykonywania pracy wskazanej przez sąd;

3)

ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

§ 1.

Obowiązek określony w art. 20 § 2 pkt 2 polega na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej

pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki

społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności

lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin.

§ 2.

W stosunku do osoby zatrudnionej organ orzekający, zamiast obowiązku określonego w

§ 1, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa

albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający; w okresie odbywania kary ukarany

nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy.

§ 3.

Miejsce, czas, rodzaj lub sposób wykonywania obowiązku pracy, o którym mowa w § 1,

określa sąd po wysłuchaniu ukaranego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art.

6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego

do

1)

naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem;

2)

przeproszenia pokrzywdzonego.

Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie

na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za

równoważny grzywnie od 75 do 2 250 złotych, a jeżeli okoliczności wskazują na to,

że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna - na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc

ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom aresztu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1

Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono

karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny

nie byłoby celowe.

§ 3

Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i

rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli egzekucja grzywny w kwocie przekraczającej 500 złotych okaże się bezskuteczna,

można po wyrażeniu zgody przez ukaranego zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną,

określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej tydzień,

najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli ukarany w warunkach określonych w § 1 nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie

użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, można orzec zastępczą karę

aresztu, przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych;

kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu.

§ 3.

Grzywnę niepodlegającą zamianie na zastępczą karę aresztu w myśl § 2 można w szczególnie

uzasadnionych wypadkach umorzyć.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 63-63c ustawy nowelizowanej w art. 1 oraz art. 18-21 ustawy, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1 pkt 17 lit. c, pkt 29,

36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które wchodzą

w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b, pkt

8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w zakresie

dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt 38, art. 2 pkt 6,

art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady o stosowaniu

przez Rzeczpospolitą Polską art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia

14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej

Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych

granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.

Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste

sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r.

§ 1.

Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym czasie przez wpłacenie

kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia.

§ 2.

Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się w sposób odpowiadający

stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości grzywny.

§ 1.

Środkami karnymi są

1)

zakaz prowadzenia pojazdów;

2)

przepadek przedmiotów;

3)

nawiązka;

4)

obowiązek naprawienia szkody;

5)

podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób;

6)

inne środki karne określone przez ustawę.

§ 2.

Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka

się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 3.

Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność wyłączająca ukaranie

sprawcy.

§ 4.

Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie szczególnym.

§ 1.

Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy

do 3 lat.

§ 2.

Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy.

§ 3.

Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając

zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu,

jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Do chwili wykonania tego obowiązku okres,

na który orzeczono zakaz, nie biegnie.

§ 4.

Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub

innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

§ 1.

Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty, które służyły lub były

przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis szczególny tak stanowi -

także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia.

§ 2.

Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia można orzec tylko

wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi.

§ 3.

Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 4.

Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

§ 5.

Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego wykroczenia,

chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z wykroczenia.

§ 1.

Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób orzeka

się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze.

§ 2.

Kara określona w § 1 polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy, w uczelni,

w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób.

Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego.

Ustawa w chodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach przewidzianych w przepisach

szczególnych.

§ 1

Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych

przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu

i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze

i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.

§ 2

Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar

szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek

do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy,

jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu

wykroczenia.

§ 3.

Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności

1)

działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych;

2)

działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym

stosunkiem do niego lub do innych osób;

3)

działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie;

4)

prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie

się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy;

5)

przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych

następstw swego czynu.

§ 4.

Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności

1)

(uchylony);

2

działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej;

3)

działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie;

4)

(uchylony);

5)

uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie;

6)

chuligański charakter wykroczenia;

7

działanie pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego;

8)

popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien

okazać szczególne względy;

9)

popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim.

§ 5

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych.

Okoliczności wpływające na wymiar kary i środka karnego uwzględnia się tylko co do

osoby, której dotyczą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 3 i 4,

art. 20 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec

tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia

waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego

działania zasługuje na szczególne potępienie.

§ 1.

Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości

i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające

do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego.

§ 2.

Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, można orzec

nawiązkę do wysokości 1 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego

Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez organ orzekający.

(uchylony).

Ukaranemu co najmniej dwukrotnie za podobne wykroczenia umyślne, który w ciągu dwóch

lat od ostatniego ukarania popełnia ponownie podobne wykroczenie umyślne, można wymierzyć

karę aresztu, choćby było zagrożone karą łagodniejszą.

§ 1

W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter

i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne

złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego.

§ 2.

Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego

zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju.

§ 3.

(uchylony).

§ 4.

W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy środek oddziaływania

społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego porządku prawnego lub naprawienie

wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym

zapewnieniu niepopełniania więcej takiego czynu albo zobowiązaniu sprawcy do przywrócenia

stanu poprzedniego.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i

4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych

w dniu 19 czerwca 1994 r.

W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwróceniu

uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego.

§ 1

Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze względu na okoliczności

popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie

się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać, że pomimo niewykonania kary nie

popełni on nowego podobnego przestępstwa lub wykroczenia.

§ 2.

Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który nie może być

krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie od uprawomocnienia

się orzeczenia.

§ 3.

Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe zawieszenie wykonania

kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została w całości naprawiona.

Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy, który

1)

w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne przestępstwo

lub wykroczenie albo

2)

popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim

- chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie

wykonania kary za celowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art.

12 ust. 4 oraz art. 34 ust. 3 w zakresie wykonywania uboju przez przyuczonego ubojowca

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

§ 1

Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie próby

popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub wykroczenie.

§ 2

Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie

próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione w § 1.

§ 3.

Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono wykonania kary,

ukaranie uważa się za niebyłe.

§ 1.

Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli

w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat

od popełnienia czynu.

§ 2.

W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia

rozstrzygnięcia.

§ 3.

Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia

się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

§ 1.

Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia

wykonania kary.

§ 2.

Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie,

za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za

oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo

od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.

§ 3

Jeżeli orzeczono środek karny, uznanie ukarania za niebyłe nie może nastąpić przed

jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem wykonania.

§ 1

Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.

§ 2

Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia należące do

tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia z zastosowaniem przemocy lub groźby

jej użycia albo przestępstwa i wykroczenia popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne.

§ 3

Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej

linii lub

stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba

pozostająca we wspólnym pożyciu.

§ 4

Instytucją państwową, samorządową lub społeczną jest również przedsiębiorstwo, w którym

Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest udziałowcem, spółdzielnia,

związek zawodowy, inna organizacja społeczna lub jednostka wojskowa.

§ 5.

Charakter chuligański mają wykroczenia polegające na umyślnym godzeniu w porządek

lub spokój publiczny albo umyślnym niszczeniu lub uszkadzaniu mienia, jeżeli sprawca

działał publicznie oraz w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego

powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego.

§ 6

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj i charakter

naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności

popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru,

motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

§ 7

Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub inny środek

płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający

obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa

w spółce.

§ 8

Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest

związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód

prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

Przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń stosuje się do wykroczeń przewidzianych w innych ustawach, jeżeli ustawy te nie zawierają

przepisów odmiennych.

§ 1.

Kto w miejscu publicznym demonstracyjnie okazuje lekceważenie Narodowi Polskiemu,

Rzeczypospolitej Polskiej lub jej konstytucyjnym organom,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto narusza przepisy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 1.

Kto wbrew przepisom przekracza granicę Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze grzywny.

§ 2

Pomocnictwo jest karalne.

§ 2

Usiłowanie i pomocnictwo są karalne.

Kto nie opuszcza zbiegowiska publicznego pomimo wezwania właściwego organu,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 1

Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny,

spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Jeżeli czyn określony w § 1 ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go,

będąc pod wpływem alkoholu,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 3.

Podżeganie i pomocnictwo są karalne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.

§ 1

Kto

1)

przeszkadza lub usiłuje przeszkodzić w organizowaniu lub w przebiegu niezakazanego

zgromadzenia,

2)

zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu

lub zgromadzeniu zakazanemu,

3)

przewodniczy zgromadzeniu po rozwiązaniu go przez przewodniczącego lub przedstawiciela

organu gminy,

4)

bezprawnie zajmuje lub wzbrania się opuścić miejsce, którym inna osoba lub organizacja

prawnie rozporządza jako zwołujący lub przewodniczący zgromadzenia,

5)

bierze udział w zgromadzeniu posiadając przy sobie broń, materiały wybuchowe lub inne

niebezpieczne narzędzia

- podlega karze aresztu do 14 dni, karze ograniczenia wolności albo karze grzywny.

§ 2.

Podżeganie i pomocnictwo są karalne.

Kto

1

publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego lub

je pochwala,

2)

publicznie nawołuje do nieposłuszeństwa lub przeciwdziałania przemocą ustawie albo

prawnemu rozporządzeniu organu państwowego,

jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne

-

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Kto zużywa olej opałowy do celów napędowych, podlega karze grzywny do 500 zł.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1985 r.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.

Kto wykracza przeciwko wydanym z upoważnienia ustawy przepisom porządkowym o zachowaniu

się w miejscach publicznych,

podlega karze grzywny do 500

Kto kąpie się w miejscu, w którym jest to zabronione,

podlega karze grzywny do 250

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom organizuje lub przeprowadza

publiczną zbiórkę ofiar,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 3

Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych ze zbiórki przeprowadzonej wbrew warunkom

zezwolenia, orzeka się zaś ich przepadek, gdy zbiórkę przeprowadzono bez zezwolenia.

§ 4

Można orzec przepadek przedmiotów uzyskanych z czynu określonego w § 1 także wtedy,

gdy zostały one przekazane przez sprawcę innej osobie lub instytucji, jak i przepadek

pieniędzy uzyskanych za zebrane ofiary w naturze i rzeczy nabytych za uzyskane ze

zbiórki pieniądze.

§ 5

Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji pomocy

społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.

§ 1

Kto organizuje lub przeprowadza publiczną zbiórkę ofiar na uiszczenie grzywny orzeczonej

za przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe

albo nie będąc osobą najbliższą dla skazanego lub ukaranego uiszcza za niego grzywnę

lub ofiarowuje mu albo osobie dla niego najbliższej pieniądze na ten cel,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2.

Podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 3

Zebrane ofiary lub pieniądze uzyskane za zebrane ofiary w naturze a także pieniądze

wpłacone na poczet grzywny lub ofiarowane na ten cel podlegają przepadkowi.

§ 4

Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji pomocy

społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.

§ 1.

Kto, mając środki egzystencji lub będąc zdolny do pracy, żebrze w miejscu publicznym,

podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500

§ 2.

Kto żebrze w miejscu publicznym w sposób natarczywy lub oszukańczy,

podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności.

(uchylony).

(uchylony).

§ 1

Kto wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności

gospodarczej, wpisu do rejestru działalności regulowanej lub bez wymaganej koncesji

albo zezwolenia, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku zgłaszania do ewidencji działalności

gospodarczej zmian danych objętych wpisem.

§ 3

Kto wykonując działalność gospodarczą nie oznacza siedziby i miejsca wykonywania tej

działalności lub wykonując działalność wytwórczą wprowadza do obrotu towary bez wymaganych

oznaczeń, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 4

Kto

1)

wykonuje bez wymaganych uprawnień zadania przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,

2)

świadcząc usługi hotelarskie używa nazw rodzajowych lub określenia kategorii obiektów

hotelarskich bez decyzji lub niezgodnie z decyzją,

2a

świadcząc usługi hotelarskie, używa oznaczeń, które mogą wprowadzić klientów w błąd

co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego,

3)

wbrew obowiązkowi świadczy usługi hotelarskie w obiekcie niezgłoszonym do ewidencji,

4)

świadczy usługi hotelarskie wbrew decyzji nakazującej wstrzymanie ich świadczenia

- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 5

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa

1)

zawiera z nabywcą, będącym osobą fizyczną, umowę, na podstawie której uzyskuje on

prawo korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym

roku bez zachowania właściwych wymogów, dotyczących jej treści lub formy,

2)

żąda od nabywcy prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym

czasie w każdym roku, świadczenia przed upływem określonego w ustawie terminu do odstąpienia

- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 6

Kto zawierając umowę, na podstawie której nabywca uzyskuje prawo korzystania z budynku

lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku w nieuczciwy sposób

i sprzecznie z treścią nabywanego prawa oświadcza, że przedmiotem umowy jest własność

-

podlega karze grzywny.

§ 7

Kto w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej nie wykonuje obowiązku pisemnego

wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania w trakcie kontroli, podlega karze

grzywny nie niższej niż 1 000 zł.

(uchylony).

§ 1.

Kto przywłaszcza sobie stanowisko, tytuł lub stopień albo publicznie używa lub nosi

odznaczenie, odznakę, strój lub mundur, do których nie ma prawa,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 2.

Kto ustanawia, wytwarza, rozpowszechnia publicznie, używa lub nosi: godło, chorągiew

albo inną odznakę lub mundur, co do których został wydany zakaz, albo odznakę lub

mundur organizacji prawnie nieistniejącej, albo odznakę lub mundur, na których ustanowienie

lub noszenie nie uzyskano wymaganego zezwolenia,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec, a w razie popełnienia

wykroczenia określonego w § 2 orzeka się przepadek wymienionych w tych przepisach

przedmiotów, jak również innych przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia,

takich jak pieczęcie, stemple, papier firmowy lub bilety wizytowe, choćby nie stanowiły

własności sprawcy.

(uchylony).

§ 1

Kto bez złożenia pisemnego wniosku o dokonanie wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych

wykonuje działalność telekomunikacyjną,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny.

§ 2.

(uchylony).

§ 3

Kto wprowadza do obrotu urządzenia radiowe i telekomunikacyjne urządzenia końcowe

podlegające obowiązkowej ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami, nieposiadające

wymaganego znaku zgodności,

podlega karze grzywny.

§ 4.

(uchylony).

§ 1

Kto umieszcza w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym ogłoszenie, plakat, afisz,

apel, ulotkę, napis lub rysunek albo wystawia je na widok publiczny w innym miejscu

bez zgody zarządzającego tym miejscem,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2

W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot

wykroczenia oraz nawiązkę w wysokości do 1 500

§ 1.

Kto, będąc właścicielem, administratorem, dozorcą lub użytkownikiem nieruchomości,

nie dopełnia obowiązku umieszczenia w odpowiednim miejscu albo utrzymania w należytym

stanie tabliczki z numerem porządkowym nieruchomości, nazwą ulicy lub placu albo miejscowości,

podlega karze grzywny do 250

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oświetlenia tabliczki z numerem

porządkowym nieruchomości.

§ 1.

Kto umyślnie wprowadza w błąd organ państwowy lub instytucję upoważnioną z mocy ustawy

do legitymowania

1)

co do tożsamości własnej lub innej osoby,

2)

co do swego obywatelstwa, zawodu, miejsca zatrudnienia lub zamieszkania,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu

lub instytucji, upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów

co do okoliczności wymienionych w § 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1

Kto ze złośliwości lub swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywym alarmem,

informacją lub innym sposobem, wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej

albo inny organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500

§ 2.

Jeżeli wykroczenie spowodowało niepotrzebną czynność, można orzec nawiązkę do wysokości

1 000

§ 1

Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie wystawione publicznie przez instytucję

państwową, samorządową albo organizację społeczną lub też w inny sposób umyślnie uniemożliwia

zaznajomienie się z takim ogłoszeniem,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2

Kto umyślnie uszkadza lub usuwa ogłoszenie, afisz lub plakat wystawiony publicznie

przez instytucję artystyczną, rozrywkową lub sportową albo w inny sposób umyślnie

uniemożliwia zaznajomienie się z takim ogłoszeniem, afiszem lub plakatem,

podlega karze grzywny do 1 000 złotych albo karze nagany.

§ 1

Kto bez właściwego zamówienia wyrabia pieczęć, godło lub znak instytucji państwowej,

samorządowej albo organizacji społecznej lub też taką pieczęć, godło lub znak wydaje

osobie nieupoważnionej do odbioru,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto bezprawnie posiada, zamawia lub nabywa taką pieczęć.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 pieczęć, godło lub znak podlegają

przepadkowi.

Kto umyślnie niszczy, uszkadza, usuwa lub w inny sposób czyni bezskutecznymi znaki

umieszczone przez organ państwowy w celu stwierdzenia tożsamości przedmiotu, zamknięcia

go lub poddania rozporządzeniu władzy,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto, będąc niezdolny do czynności, której nieumiejętne wykonanie może wywołać niebezpieczeństwo

dla życia lub zdrowia człowieka, taką czynność przedsiębierze albo kto porucza ją

osobie do jej wykonania niezdolnej lub wbrew obowiązkowi nadzoru dopuszcza do wykonania

takiej czynności przez osobę niezdolną,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się

w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka i podejmuje w tym stanie

czynności zawodowe.

§ 3

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, można orzec podanie orzeczenia

do publicznej wiadomości w szczególny sposób.

Kto przez wadliwe wykonanie urządzeń lub uczynienie ich niezdatnymi do funkcjonowania

zgodnie z przeznaczeniem albo przez niewłaściwe ich użytkowanie lub samowolne uruchomienie

wywołuje stan niebezpieczny dla życia lub zdrowia człowieka,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto wbrew swemu obowiązkowi nie dokonuje odpowiedniego zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego

dla życia lub zdrowia człowieka,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto wbrew swemu obowiązkowi nie zawiadamia odpowiedniego organu lub osoby o wiadomym

mu niebezpieczeństwie grożącym życiu lub zdrowiu człowieka albo mieniu w znacznych

rozmiarach,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 1.

Kto niszczy, uszkadza, usuwa lub czyni nieczytelnymi znaki lub napisy ostrzegające

o grożącym niebezpieczeństwie dla życia lub zdrowia człowieka albo ogrodzenie lub

inne urządzenie zapobiegające takiemu niebezpieczeństwu,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2

W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości zniszczonego

lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego, a także

orzec podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób.

§ 1.

Kto bez zachowania należytej ostrożności wystawia lub wywiesza ciężkie przedmioty

albo nimi rzuca, wylewa płyny, wyrzuca nieczystości albo doprowadza do wypadania takich

przedmiotów lub wylewania się płynów,

podlega karze grzywny do 500

§ 2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 ze złośliwości lub swawoli,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

Kto rzuca kamieniami lub innymi przedmiotami w pojazd mechaniczny będący w ruchu,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Kto nie zachowuje zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia,

podlega karze grzywny do 250

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Kto przez drażnienie lub płoszenie doprowadza zwierzę do tego, że staje się niebezpieczne,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 1.

Kto wbrew swemu obowiązkowi zaniecha oświetlenia miejsc dostępnych dla publiczności,

podlega karze grzywny do 250

§ 2.

Kto ze złośliwości lub swawoli oświetlenie takie gasi,

podlega karze grzywny do 500

§ 1.

Kto

1)

przejeżdża pojazdem lub konno albo przepędza zwierzę gospodarskie przez wał przeciwpowodziowy

w miejscu do tego nieprzeznaczonym lub wzdłuż po wale, na którym nie ma drogi o dostatecznie

mocnej nawierzchni,

2)

orze lub bronuje ziemię na wale przeciwpowodziowym albo obok wału w odległości mniejszej

niż 3 m od stopy wału,

3)

rozkopuje wał przeciwpowodziowy, wbija słup lub osadza znak albo zasadza drzewo lub

krzew na wale,

4)

kopie studnię, sadzawkę, dół lub rów obok wału przeciwpowodziowego w odległości mniejszej

niż 50 m od stopy wału,

5)

pasie na wale przeciwpowodziowym zwierzę gospodarskie,

6)

uszkadza umocnienie na wale przeciwpowodziowym,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto narusza inne niż określone w § 1 ograniczenia w użytkowaniu

watów przeciwpowodziowych, wprowadzone przez właściwy organ administracji państwowej

lub samorządowej.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Kto niszczy lub uszkadza urządzenia służące do ochrony brzegów wód morskich lub śródlądowych,

a w szczególności wszelkie umocnienia lub roślinność ochronną,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 1.

Kto nieostrożnie obchodzi się z ogniem lub wykracza przeciwko przepisom dotyczącym

zapobiegania i zwalczania pożarów, a w szczególności

1)

nie wyposaża budynku w odpowiednie urządzenia lub sprzęt przeciwpożarowy lub nie utrzymuje

ich w stanie zdatnym do użytku,

2)

utrudnia okresowe czyszczenie komina lub nie dokonuje bez zwłoki naprawy uszkodzeń

komina i wszelkich przewodów dymowych,

3)

nie usuwa lub nie zabezpiecza w obrębie budynków urządzeń lub materiałów stwarzających

niebezpieczeństwo powstania pożaru,

4)

eksploatuje w sposób niewłaściwy urządzenia energetyczne lub cieplne lub pozostawia

je uszkodzone w stanie mogącym spowodować wybuch lub pożar,

5)

nie zachowuje przepisowej odległości od budynków przy ustawianiu stert i stogów lub

nie zachowuje obowiązujących warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego podczas omłotów,

6)

(uchylony),

7

w lesie lub na terenie śródleśnym albo w odległości mniejszej niż 100 m od granicy

lasu

a)

używa ciągnika lub innej maszyny bez należytego zabezpieczenia przed iskrzeniem,

b)

roznieca ogień poza miejscami wyznaczonymi do tego celu,

c)

pozostawia rozniecony ogień,

d)

korzysta z otwartego płomienia,

e)

wypala wierzchnią warstwę gleby lub pozostałości roślinne,

f)

porzuca nieugaszone zapałki lub niedopałki papierosów,

g)

dopuszcza się innych czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo pożaru,

8)

roznieca lub pozostawia ognisko w pobliżu mostu drewnianego albo przejeżdża przez

taki most z otwartym ogniem lub z niezamkniętym paleniskiem,

9

wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi ochrony lasu przed pożarem, nie wykonuje zabiegów

profilaktycznych i ochronnych, zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się

pożarów,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto zostawia małoletniego do lat 7 w okolicznościach umożliwiających mu wzniecenie

pożaru,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami

promieniotwórczymi albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu,

używaniu lub przewożeniu takich materiałów,

podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.

§ 2

W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot

wykroczenia.

Kto wbrew obowiązkowi nie oznacza w sposób odpowiadający wymaganiom i łatwo dostrzegalny,

zarówno w dzień, jak i w porze nocnej, jakiejkolwiek przeszkody w ruchu drogowym,

urządzenia lub przedmiotu znajdujących się na drodze lub też miejsca prowadzonych

robót, jeżeli to może zagrozić bezpieczeństwu ruchu albo utrudnić ruch na drodze,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 1.

Kto samowolnie ustawia, niszczy, uszkadza, usuwa, włącza lub wyłącza znak, sygnał,

urządzenie ostrzegawcze lub zabezpieczające albo zmienia ich położenie, zasłania je

lub czyni niewidocznymi,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto samowolnie niszczy, uszkadza, usuwa lub ustawia znak

turystyczny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec obowiązek zapłaty

równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia

do stanu poprzedniego.

§ 1.

Kto, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu

drogowym,

podlega karze grzywny.

§ 2

Kto dopuszcza się wykroczenia określonego w § 1, znajdując się w stanie po użyciu

alkoholu lub podobnie działającego środka,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 3

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę prowadzącą pojazd można

orzec zakaz prowadzenia pojazdów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1985 r.

§ 1.

Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi

pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,

podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50

§ 2

Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi

na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1,

podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.

§ 3

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 orzeka się zakaz prowadzenia

pojazdów.

Kto na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania prowadzi pojazd bez wymaganych

przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez wymaganego przepisami oświetlenia,

podlega karze grzywny.

Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7, dopuszcza do przebywania

małoletniego na drodze publicznej lub na torach pojazdu szynowego,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

3)

art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.

Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Kto zanieczyszcza drogę publiczną lub na tej drodze pozostawia pojazd lub inny przedmiot

albo zwierzę w okolicznościach, w których może to spowodować niebezpieczeństwo lub

stanowić utrudnienie w ruchu drogowym,

podlega karze grzywny do 1 500

§ 1.

Kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby

uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto w celu uniknięcia kontroli nie stosuje się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli

ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.

§ 1.

Prowadzący pojazd, który, uczestnicząc w wypadku drogowym, nie udziela niezwłocznej

pomocy ofierze wypadku,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2

W razie popełnienia wykroczenia o którym mowa w § 1 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów.

Ustawa wchodzi w życie w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając do tego uprawnienia,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej pojazd pomimo braku dopuszczenia

pojazdu do ruchu.

Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,

podlega karze grzywny do 250

Kto posługuje się dowodem rejestracyjnym zawierającym dane o spełnieniu przez pojazd

wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm. niezgodne ze stanem faktycznym, podlega karze grzywny do 500 zł.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r.

§ 1.

Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który

1

dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę

niemającą sprawności fizycznej lub psychicznej w stopniu umożliwiającym należyte prowadzenie

pojazdu,

2)

dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej osobę niemającą wymaganych uprawnień,

3

dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę

znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka,

4)

dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej pomimo braku wymaganych dokumentów

stwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu,

5)

dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej, pomimo że pojazd nie jest należycie

zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do

spełnienia swego przeznaczenia,

6)

dopuszcza do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze za czyny określone w § 1 pkt 1, 3-6 oraz za nieumyślne dopuszczenie

do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej przez osobę niemającą wymaganych uprawnień

podlega dyspozytor pojazdu lub osoba, do której obowiązków należą jego czynności,

a jeżeli takiej osoby nie wyznaczono - kierownik jednostki dysponującej pojazdem.

§ 1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe urządzenia stanowiące obowiązkowe

wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie,

a także elementy oznakowania w postaci napisów,

podlega karze grzywny.

§ 2

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów świetlnych w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału dźwiękowego o zmiennym

tonie,

podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.

§ 3.

Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają przepadkowi,

choćby nie stanowiły własności sprawcy.

Kto wykracza przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach

publicznych,

podlega karze grzywny do 3 000 złotych albo karze nagany.

Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym

zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących

korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto

1)

bez zezwolenia zajmuje drogę publiczną lub pas drogowy, urządzenia lub budynek drogowy,

na cele niezwiązane z gospodarką i komunikacją drogową,

2

niszczy lub uszkadza drogę publiczną lub drogę w strefie zamieszkania, przynależności

lub urządzenia drogowe,

3)

usuwa lub niszczy zasłony odśnieżne,

4)

prowadzi roboty w pasie drogowym bez zezwolenia lub wbrew obowiązkowi nie przywraca

tego pasa do stanu użyteczności, podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto przy zadrzewianiu lub zakrzewianiu albo przy prowadzeniu

robót ziemnych nie zachowuje przepisowej odległości od linii kolejowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt

3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w

życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości

realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie

po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Kto

1)

zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny,

2)

włóczy po drodze publicznej lub porzuca na niej przedmioty albo używa pojazdów niszczących

nawierzchnię drogi,

3)

uszkadza rowy, skarpy nasypów lub wykopów albo samowolnie rozkopuje drogę publiczną,

4)

wypasa zwierzę gospodarskie w pasie drogowym,

podlega karze grzywny do 1 000

Kto uchyla się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o

twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej

poza miastami i osiedlami, błota, kurzu, śniegu lub lodu,

podlega karze grzywny do 1 000

Kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych

do przyległych nieruchomości,

podlega karze grzywny do 1 000

Kto bez ważnej przyczyny uchyla się od nałożonego obowiązku świadczeń osobistych lub

rzeczowych, mających na celu zwalczanie zagrożenia przerwania komunikacji na skutek

zasp śnieżnych, powodzi lub usuwisk, albo wykonuje te świadczenia nienależycie,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

(uchylony).

Kto skłania do żebrania małoletniego lub osobę bezradną albo pozostającą w stosunku

zależności od niego lub oddaną pod jego opiekę,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 1

Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej dopuszcza

do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez ustawę jako przestępstwo,

w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe i wskazującego

na demoralizację nieletniego,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2

Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór odpowiedzialny oddano

nieletniego,

podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.

§ 3.

W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził szkodę, można

orzec nawiązkę do wysokości 1 000

Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą

niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania

w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób

złośliwie niepokoi,

podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500

Kto szczuje psem człowieka,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 1.

Kto zanieczyszcza wodę służącą do picia lub do pojenia zwierząt, znajdującą się poza

urządzeniami przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,

podlega karze grzywny do 1 500

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub

w innym obiekcie o podobnym przeznaczeniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie

z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Kto zatrudnia przy pracy wymagającej bezpośredniego stykania się ze środkami spożywczymi

osobę, która w myśl przepisów o zwalczaniu chorób nie może być zatrudniona przy tego

rodzaju pracy lub której stan zdrowia utrudnia utrzymanie higieny osobistej,

podlega karze grzywny.

§ 1.

Kto nie dopełnia obowiązku zapewnienia należytego stanu sanitarnego, zwłaszcza w zakresie

utrzymania czystości oraz używania przez pracowników wymaganego ubioru

1)

w zakładzie produkującym lub wprowadzającym do obrotu środki spożywcze, używki, substancje

dodatkowe dozwolone,

2)

w miejscu uzyskiwania mleka,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie przestrzega warunków sanitarnych

w produkcji lub w obrocie środkami spożywczymi, używkami lub substancjami dodatkowymi

dozwolonymi.

Kto trudniąc się handlem okrężnym (obwoźnym, obnośnym) środkami spożywczymi lub używkami

nie przestrzega wymagań sanitarnych albo wprowadza do obrotu środki spożywcze zabronione

w takim handlu,

podlega karze grzywny.

Kto nie zachowuje należytej czystości przy świadczeniu usług w zakładach żywienia

zbiorowego, w kąpieliskach, zakładach fryzjerskich, kosmetycznych, pralniczych lub

noclegowych albo kto dopuszcza do takich czynności osobę dotkniętą chorobą zakaźną,

podlega karze grzywny.

Kto odmawia udzielenia organowi służby zdrowia wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla

wykrycia gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej lub źródła zakażenia

albo dla zapobiegania szerzeniu się takich chorób,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje się obowiązkowemu

szczepieniu ochronnemu przeciwko gruźlicy lub innej chorobie zakaźnej albo obowiązkowemu

badaniu stanu zdrowia, mającemu na celu wykrycie lub leczenie gruźlicy, choroby wenerycznej

lub innej choroby zakaźnej,

podlega karze grzywny do 1 500

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną,

pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje jej określonemu

w § 1 szczepieniu ochronnemu lub badaniu.

§ 1.

Kto, wiedząc o tym, że

1)

jest chory na gruźlicę, chorobę weneryczną lub inną chorobę zakaźną albo podejrzany

o tę chorobę,

2)

styka się z chorym na chorobę określoną w punkcie 1 lub z podejrzanym o to, że jest

chory na gruźlicę lub inną chorobę zakaźną,

3)

jest nosicielem zarazków choroby określonej w punkcie 1 lub podejrzanym o nosicielstwo,

nie przestrzega nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu tym chorobom

lub o ich zwalczaniu albo nie przestrzega wskazań lub zarządzeń leczniczych wydanych

na podstawie tych przepisów przez organy służby zdrowia,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobę małoletnią lub bezradną,

nie dopełnia obowiązku spowodowania, aby osoba ta zastosowała się do określonych w

§ 1 nakazów, zakazów, wskazań lub zarządzeń leczniczych.

Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości, nie

wykonuje swoich obowiązków lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez

właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego i zwalczania chorób

zakaźnych,

podlega karze grzywny do 1 500

§ 1.

Kto

1)

dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi

w tym zezwoleniu,

2)

usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,

3)

nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane

- podlega karze grzywny.

§ 2.

Kto wprowadza do obrotu mięso

1)

bez wymaganego oznakowania i świadectwa,

2

warunkowo zdatne do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu sposobowi

jego wykorzystania

- podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec przepadek mięsa,

chociażby nie stanowiło własności sprawcy wykroczenia.

§ 1.

Kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza

250 złotych,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 dopuścił się go na szkodę osoby najbliższej,

ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 4.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, można orzec obowiązek zapłaty równowartości

ukradzionego lub przywłaszczonego mienia, jeżeli szkoda nie została naprawiona.

§ 1.

Kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie albo kradnie lub przywłaszcza

sobie z lasu drzewo wyrąbane lub powalone, jeżeli wartość drzewa nie przekracza 75

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się nawiązkę w wysokości

podwójnej wartości wyrąbanego, ukradzionego lub przywłaszczonego drzewa, a ponadto,

jeżeli ukradzione lub przywłaszczone drzewo nie zostało odebrane, orzeka się obowiązek

zapłaty jego równowartości.

§ 1.

Kto, pomimo nieuiszczenia dwukrotnie nałożonej na niego kary pieniężnej określonej

w taryfie, po raz trzeci w ciągu roku bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza przejazd

koleją lub innym środkiem lokomocji,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza pożywienie

lub napój w zakładzie żywienia zbiorowego, przejazd środkiem lokomocji należącym do

przedsiębiorstwa niedysponującego karami pieniężnymi określonymi w taryfie, wstęp

na imprezę artystyczną, rozrywkową lub sportową, działanie automatu lub inne podobne

świadczenie, o którym wie, że jest płatne.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec obowiązek zapłaty równowartości

wyłudzonego mienia.

§ 1.

Kto nabywa mienie wiedząc o tym, że pochodzi ono z kradzieży lub z przywłaszczenia,

lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mienie to przyjmuje

lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Kto nabywa mienie, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może

przypuszczać, że zostało uzyskane za pomocą kradzieży lub przywłaszczenia, lub pomaga

do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mienie to przyjmuje lub

pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 250

podlega karze grzywny do 1 500

§ 3.

Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są

karalne.

§ 1.

Kto z nienależącego do niego ogrodu bezprawnie zabiera w nieznacznej ilości owoce,

warzywa lub kwiaty,

podlega karze grzywny do 250

§ 2

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 50

§ 1.

Kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda

nie przekracza 250 złotych,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 3.

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 4.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej

szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.

Kto w ciągu dwóch tygodni od dnia znalezienia cudzej rzeczy albo przybłąkania się

cudzego zwierzęcia nie zawiadomi o tym organu Policji lub innego organu państwowego

albo w inny właściwy sposób nie poszukuje posiadacza,

podlega karze grzywny do 500

§ 1.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia, przywłaszcza sobie albo umyślnie niszczy lub uszkadza

cudzą rzecz przedstawiającą wartość niemajątkową,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 1.

Kto samowolnie używa cudzej rzeczy ruchomej,

podlega karze grzywny albo nagany.

§ 2.

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 1.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej urządza grę hazardową albo użycza do niej

środków lub pomieszczenia,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Pieniądze i inne przedmioty służące do gry podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły

własności sprawcy.

§ 1.

Kto

1)

wyrabia, posiada lub nabywa wytrychy, jeżeli nie trudni się zawodem, w którym są one

potrzebne,

2)

dostarcza wytrychów osobie nietrudniącej się takim zawodem,

3)

wyrabia, posiada lub nabywa klucze do cudzego domu, mieszkania lub innego pomieszczenia

albo schowania bez zezwolenia osoby uprawnionej lub organu administracji,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wyrabia, posiada lub nabywa narzędzia przeznaczone do

dokonywania kradzieży albo kto dostarcza takich narzędzi innym osobom.

§ 3.

Wytrychy, klucze lub narzędzia podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły własności

sprawcy.

§ 1.

Przepisów art. 119, 120, 122 i 124 nie stosuje się

1)

(uchylony);

2)

jeżeli przedmiotem czynu jest broń, amunicja, materiały lub przyrządy wybuchowe.

§ 2

Przepisu art. 119 nie stosuje się, jeżeli sprawca popełnia kradzież z włamaniem.

§ 3.

Przepisów art. 119 i 120 nie stosuje się, jeżeli sprawca używa gwałtu na osobie albo

grozi jego natychmiastowym użyciem, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia,

a gdy chodzi o zabranie innej osobie mienia w celu przywłaszczenia, także wtedy, gdy

sprawca doprowadza człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.

§ 4.

(uchylony).

Przepisy art. 119, 122 i 124 stosuje się również w razie popełnienia wykroczenia za

granicą.

(uchylony).

§ 1.

Kto nabywa w celu odprzedaży z zyskiem bilety wstępu na imprezy artystyczne, rozrywkowe

lub sportowe albo kto bilety takie sprzedaje z zyskiem,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.

§ 1

Kto przy sprzedaży towaru lub świadczeniu usług oszukuje nabywcę co do ilości, wagi,

miary, gatunku, rodzaju lub ceny, jeżeli nabywca poniósł lub mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą

100

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto przy nabyciu produktów rolnych lub hodowlanych oszukuje

dostawcę co do ilości, wagi, miary, gatunku lub ceny, jeżeli dostawca poniósł lub

mógł ponieść szkodę nieprzekraczającą 100

§ 3

Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 lub 2 oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.

Kto, zajmując się sprzedażą towarów w przedsiębiorstwie handlu detalicznego lub w

przedsiębiorstwie gastronomicznym, ukrywa przed nabywcą towar przeznaczony do sprzedaży

lub umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia sprzedaży takiego towaru,

podlega karze grzywny.

§ 1

Kto z towarów przeznaczonych do sprzedaży umyślnie usuwa utrwalone na nich oznaczenie

określające ich cenę, termin przydatności do spożycia lub datę produkcji, jakość lub

ilość nominalną, gatunek lub pochodzenie,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

Kto przeznacza do sprzedaży towary z usuniętym trwałym oznaczeniem ich ceny, terminu

przydatności do spożycia lub daty produkcji, jakości, gatunku lub pochodzenia albo

towary niewłaściwie oznaczone,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500

§ 3.

Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są

karalne.

§ 1

Kto w przedsiębiorstwie handlowym lub usługowym narusza przepisy o obowiązku uwidaczniania

cen lub ilości nominalnej,

podlega karze grzywny do 1 500

§ 2

Kierownik punktu sprzedaży detalicznej lub zakładu gastronomicznego, który nie ma

faktur albo innych dowodów dostawy lub przyjęcia na towary przechowywane w punkcie

sprzedaży detalicznej lub zakładzie gastronomicznym,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto, zajmując się zawodowo świadczeniem usług, żąda i pobiera za świadczenie zapłatę

wyższą od obowiązującej albo umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia świadczenia,

do którego jest obowiązany,

podlega karze grzywny.

§ 1

Kto, zawierając umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu

potwierdzającego wykonywanie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto zawierając umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa,

nie okazuje ponadto dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie.

§ 1.

Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do zaniechania wykorzystywania lub

do odwołania zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje

się do tego obowiązku, zawierając w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega

karze grzywny.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy niebędącego osobą

fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem

lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.

§ 1.

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera z konsumentem umowę o

kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań dotyczących treści umowy albo z pominięciem

obowiązku doręczenia jej dokumentu, podlega karze grzywny.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto w ofertach i reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego

zawierających jakiekolwiek dane dotyczące kosztu kredytu konsumenckiego, nie podaje

rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

§ 3.

Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli „nie na zlecenie”

w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki,

podlega karze grzywny.

§ 4.

Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą

w przepisach § 1-3 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona

do zawierania umów z konsumentami.

(uchylony).

Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1 500

Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo

używa słów nieprzyzwoitych,

podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500

Kto natarczywie, narzucając się lub w inny naruszający porządek publiczny sposób,

proponuje innej osobie dokonanie z nią czynu nierządnego, mając na celu uzyskanie

korzyści materialnej,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 1.

Kto ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z urządzeń przeznaczonych

do użytku publicznego, a w szczególności uszkadza lub usuwa przyrząd alarmowy, instalację

oświetleniową, zegar, automat, telefon, oznaczenie nazwy miejscowości, ulicy, placu

lub nieruchomości, urządzenie służące do utrzymania czystości lub ławkę,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 2.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej

szkody albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.

§ 1.

Kto na terenach przeznaczonych do użytku publicznego niszczy lub uszkadza roślinność

albo depcze trawnik lub zieleniec lub też dopuszcza do niszczenia ich przez zwierzęta

znajdujące się pod jego nadzorem,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 2.

Kto usuwa, niszczy lub uszkadza drzewa lub krzewy stanowiące zadrzewienie przydrożne

lub ochronne albo żywopłot przydrożny,

podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec nawiązkę do wysokości

500

Kto zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności

drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik lub zieleniec,

podlega karze grzywny do 500

§ 1.

Kto nie dopełnia w terminie obowiązku zgłoszenia w urzędzie stanu cywilnego faktu

urodzenia lub zgonu,

podlega karze grzywny do 250

§ 2.

Sprawca nie podlega odpowiedzialności, jeżeli pomimo niedokonania zgłoszenia akt stanu

cywilnego został sporządzony we właściwym czasie.

§ 1.

Kto nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku meldunkowego,

podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Kto, będąc do tego obowiązany, nie zawiadamia właściwego organu o niedopełnieniu przez

inną osobę ciążącego na niej obowiązku meldunkowego,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 1.

Kto prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub zakład leczniczy dla zwierząt bez wymaganego

wpisu do rejestru lub ewidencji, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo

grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie

i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług z zakresu medycyny weterynaryjnej

mające formę i treść reklamy.

§ 1.

Kto

1)

dokonuje w nienależącym do niego lesie wyrębu gałęzi, korzeni lub krzewów, niszczy

je lub uszkadza albo karczuje pniaki,

2)

zabiera z nienależącego do niego lasu wyrąbane gałęzie, korzenie lub krzewy albo wykarczowane

pniaki,

podlega karze grzywny.

§ 2

Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500

Kto nabywa gałęzie, korzenie, krzewy lub pniaki wiedząc o tym, że pochodzą one z wykroczenia

określonego w art. 148, lub pomaga do ich zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej przyjmuje je lub pomaga do ich ukrycia,

podlega karze grzywny.

§ 1.

Kto uszkadza nienależący do niego ogród warzywny, owocowy lub kwiatowy, drzewo owocowe

lub krzew owocowy,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1 500

§ 2

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia orzeka się nawiązkę do wysokości 1 500

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8

lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w

życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,

3)

art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

4)

art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r.,

5)

art. 110 ust. 1 pkt 11-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

§ 1.

Kto pasie zwierzęta gospodarskie na nienależących do niego gruntach leśnych lub rolnych

albo przez takie grunty w miejscach, w których jest to zabronione, przechodzi, przejeżdża

lub przegania zwierzęta gospodarskie,

podlega karze grzywny do 500

§ 2.

Jeżeli grunt jest zaorany, zasiany lub obsadzony, znajduje się w stanie sztucznego

zalesienia, naturalnego odnowienia lub stanowi młodnik leśny do lat 20, sprawca

podlega karze grzywny.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega również ten, kto przejeżdża lub przegania zwierzęta

gospodarskie przez wodę zamkniętą i zarybioną.

§ 4

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 5.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1, 2 lub 3 można orzec nawiązkę do

wysokości 1 500

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem

1)

art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

1998 r.,

2)

art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.,

3)

art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a), art. 77, 87, 88, 90-98 i 100-108, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 1999 r.

§ 1.

Kto niszczy lub użytkuje kosodrzewinę znajdującą się na siedliskach naturalnych w

górach lub na torfowiskach,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 2.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500

§ 1.

Kto w nienależącym do niego lesie

1)

wydobywa żywicę lub sok brzozowy, obrywa szyszki, zdziera korę, nacina drzewo lub

w inny sposób je uszkadza,

2)

zbiera mech lub ściółkę,

3)

zbiera gałęzie, korę, wióry, trawę, wrzos, szyszki lub zioła albo zdziera darń,

4)

zbiera grzyby lub owoce leśne w miejscach, w których jest to zabronione, albo sposobem

niedozwolonym,

podlega karze grzywny do 250

§ 2

Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 1.

Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym

1)

wydobywa piasek, margiel, żwir, glinę lub torf,

2)

niszczy lub uszkadza urządzenia służące do utrzymania zwierząt lub ptaków,

3)

(uchylony),

4)

kopie dół lub rów,

podlega karze grzywny do 1 000

§ 2

Tej samej karze podlega, kto wyrzuca na nienależący do niego grunt polny kamienie,

śmieci, padlinę lub inne nieczystości.

§ 3

Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 1.

Kto na gruncie leśnym lub rolnym niszczy lub uszkadza urządzenia melioracyjne,

podlega karze grzywny.

§ 2.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej

szkody lub obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.

§ 1.

Kto na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym niszczy zasiewy, sadzonki lub

trawę,

podlega karze grzywny do 500

§ 2

Jeżeli czyn godzi w mienie osoby najbliższej, ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia można orzec nawiązkę do wysokości 500

§ 1.

Kto wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuszcza lasu, pola, ogrodu, pastwiska, łąki

lub grobli,

podlega karze grzywny do 500

§ 2

Ściganie następuje na żądanie pokrzywdzonego.

§ 1

Właściciel lub posiadacz lasu, który dokonuje wyrębu drzewa w należącym do niego lesie

albo w inny sposób pozyskuje z tego lasu drewno niezgodnie z planem urządzenia lasu,

uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki

leśnej albo bez wymaganego pozwolenia,

podlega karze grzywny.

§ 2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 orzeka się przepadek pozyskanego

drewna.

Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w zakresie ochrony lasów, nie wykonuje zabiegów

zapobiegających, wykrywających i zwalczających nadmiernie pojawiające i rozprzestrzeniające

się organizmy szkodliwe,

podlega karze grzywny.

§ 1.

Kto, działając bez wymaganego zezwolenia, zmienia las na uprawę rolną,

podlega karze grzywny.

§ 2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec obowiązek przywrócenia

do stanu poprzedniego.

Kto, nie będąc do tego uprawniony albo bez zgody właściciela lub posiadacza lasu,

wjeżdża pojazdem silnikowym, zaprzęgowym lub motorowerem do nienależącego do niego

lasu w miejscu, w którym jest to niedozwolone, albo pozostawia taki pojazd w lesie

w miejscu do tego nieprzeznaczonym,

podlega karze grzywny.

§ 1.

Kto w lasach zanieczyszcza glebę lub wodę albo wyrzuca do lasu kamienie, śmieci, złom,

padlinę lub inne nieczystości, albo w inny sposób zaśmieca las,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2.

Jeżeli czyn sprawcy polega na zakopywaniu, zatapianiu, odprowadzaniu do gruntu w lasach

lub w inny sposób składowaniu w lesie odpadów, sprawca

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 można orzec nawiązkę, a w razie

popełnienia wykroczenia określonego w § 2 orzeka się nawiązkę - do wysokości równej

kosztom rekultywacji gleby, oczyszczenia wody, wydobycia, wykopania, usunięcia z lasu,

a także zniszczenia lub neutralizacji odpadów.

Kto w lesie rozgarnia ściółkę i niszczy grzyby lub grzybnię,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Kto wybiera jaja lub pisklęta, niszczy lęgowiska lub gniazda ptasie albo niszczy legowiska,

nory lub mrowiska znajdujące się w lesie albo na nienależącym do niego gruncie rolnym,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Kto w lesie, w sposób złośliwy, płoszy albo ściga, chwyta, rani lub zabija dziko żyjące

zwierzę, poza czynnościami związanymi z polowaniem lub ochroną lasów, jeżeli czyn

z mocy innego przepisu nie jest zagrożony karą surowszą,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Kto w lesie puszcza luzem psa, poza czynnościami związanymi z polowaniem,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.

5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.