Ustawa z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Wszystkie instytucje państwowe i samorządowe są obowiązane w zakresie swego działania

do udzielania pomocy organom prowadzącym postępowanie karne w terminie wyznaczonym

przez te organy.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej inne niż określone

w § 2, a także osoby fizyczne są obowiązane do udzielenia pomocy na wezwanie organów

prowadzących postępowanie karne w zakresie i w terminie przez nie wyznaczonym, jeżeli

bez tej pomocy przeprowadzenie czynności procesowej jest niemożliwe albo znacznie

utrudnione.

”

;

2)

w art. 19 § 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można nałożyć na kierownika

organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wysokości do 10 000 złotych.

§ 4.

Na postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie

prokuratora rozpoznaje sąd rejonowy, w którego okręgu toczy się postępowanie.

”

;

3)

w art. 20

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika strony ich obowiązków procesowych

sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym właściwą okręgową

radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, żądając od dziekana właściwej

rady nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych

działaniach wynikających z zawiadomienia. Odpis zawiadomienia przesyła się Ministrowi

Sprawiedliwości.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu

„

§ 1a.

W razie nienadesłania w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w § 1, można

nałożyć na dziekana właściwej rady karę pieniężną w wysokości do 10 000 złotych.

§ 1b.

Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie. Na postanowienie o ukaraniu wydane

przez prokuratora w postępowaniu przygotowawczym zażalenie przysługuje do sądu rejonowego,

w którego okręgu toczy się postępowanie.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez oskarżyciela publicznego

lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd zawiadamia o tym bezpośredniego przełożonego

osoby, która dopuściła się uchybienia, żądając nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym

niż 14 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia;

w stosunku do Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie

takie przysługuje również prokuratorowi.

”

,

d)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Odpis zawiadomienia, o którym mowa w § 2, sąd przesyła Prokuratorowi Generalnemu,

jeżeli uchybienia dopuścił się prokurator, a w wypadku gdy uchybienia dopuścił się

oskarżyciel publiczny niebędący prokuratorem -właściwemu organowi przełożonemu w stosunku

do bezpośredniego przełożonego tego oskarżyciela.

”

;

4)

po art. 117 dodaje się art. 117a w brzmieniu

„

Art. 117a.

§ 1.

Jeżeli strona ma więcej niż jednego obrońcę lub pełnomocnika, czynność procesową można

przeprowadzić w wypadku stawiennictwa przynajmniej jednego z nich, chyba że strona

wyrazi zgodę na przeprowadzenie czynności bez udziału obrońcy lub pełnomocnika, których

udział nie jest obowiązkowy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pełnomocników osoby niebędącej stroną, o której

mowa w art. 87 § 2, oraz podmiotu określonego w art. 416.

”

;

5)

w art. 285

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego usprawiedliwienia

nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego

organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę

pieniężną w wysokości do 10 000 złotych.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obrońcy lub pełnomocnika, w wypadkach szczególnych

ze względu na ich wpływ na przebieg czynności; w postępowaniu przygotowawczym karę

pieniężną, na wniosek prokuratora, nakłada sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi

się postępowanie.

”

;

6)

w art. 287 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przepis art. 285 § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która bezpodstawnie uchyla

się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty,

złożenia przyrzeczenia, wydania przedmiotu, dopełnienia obowiązków poręczyciela albo

spełnienia innego ciążącego na niej obowiązku w toku postępowania, jak również do

przedstawiciela lub kierownika instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

niemającej osobowości prawnej obowiązanej udzielić pomocy organowi prowadzącemu postępowanie

karne, która bezpodstawnie nie udziela pomocy w wyznaczonym terminie.

”

;

7)

w art. 289 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Osobę, w tym obrońcę, pełnomocnika lub oskarżyciela publicznego, która przez niewykonanie

obowiązków wymienionych w art. 285 § 1 i 1a lub art. 287 § 1 spowodowała dodatkowe

koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami; dopuszczalne jest obciążenie kosztami

kilku osób solidarnie. Żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową oraz pełniącego

służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego nie obciąża się tymi kosztami.

”

;

8)

art. 378 otrzymuje brzmienie

„

Art. 378.

§ 1.

Jeżeli w sprawie, w której oskarżony musi mieć obrońcę i korzysta z obrony z wyboru,

obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, prezes sądu lub sąd wyznacza obrońcę

z urzędu, o ile oskarżony nie powołał obrońcy z wyboru. W razie potrzeby rozprawę

przerywa się lub odracza.

§ 2.

W sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z urzędu, sąd na uzasadniony wniosek

obrońcy lub oskarżonego zwalnia obrońcę z jego obowiązków i wyznacza oskarżonemu innego

obrońcę z urzędu.

§ 3.

W wypadkach określonych w § 1 i 2 sąd podejmuje zarazem decyzję, czy dotychczasowy

obrońca może bez uszczerbku dla prawa oskarżonego do obrony pełnić obowiązki do czasu

podjęcia obrony przez nowego obrońcę.

”

.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm. w art. 90 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W wypadku określonym w ust. 2 Ministrowi Sprawiedliwości przysługują prawa strony.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm. w art. 68

„

1b.

W wypadku określonym w ust. 1a Ministrowi Sprawiedliwości przysługują prawa strony.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 49 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia

sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może

ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10 000 złotych lub karą pozbawienia

wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej,

można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności

albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania.

”

;

2)

w art. 50

a)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Do wykonania kary porządkowej grzywny stosuje się odpowiednio art. 206 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W razie nieuiszczenia kary porządkowej grzywny, zamienia się ją na karę pozbawienia

wolności do siedmiu dni, biorąc pod uwagę rodzaj przewinienia, warunki osobiste ukaranego

oraz stopień jego winy. Od postanowienia przysługuje zażalenie. Przepis § 1 stosuje

się odpowiednio.

”

;

3)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

§ 1.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa biorących udział w sprawie,

a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się przepisy o prokuratorze.

§ 2.

Do obrońcy i pełnomocnika, będącego adwokatem lub aplikantem adwokackim, uprawnionym

do występowania przed sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm., albo radcą prawnym lub aplikantem radcowskim, uprawnionym do występowania przed

sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm., biorącego udział w sprawie nie stosuje się kary pozbawienia wolności, o której mowa

w art. 49 § 1 i w art. 50 § 3.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm. art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

W postępowaniu uregulowanym w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy

art. 2, 4, 5, 7-9, 13, 14, art. 15 § 2 i 3, art. 16, art. 18 § 2, art. 20 i 23 Kodeksu

postępowania karnego.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W postępowaniu uregulowanym w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy

art. 2, 4, 5, 7-9, 13, 14, art. 15 § 2 i 3, art. 16, art. 18 § 2, art. 20 i 23 Kodeksu

postępowania karnego.

§ 1.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa biorących udział w sprawie,

a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się przepisy o prokuratorze.

§ 2.

Do obrońcy i pełnomocnika, będącego adwokatem lub aplikantem adwokackim, uprawnionym

do występowania przed sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, z późn. zm., albo radcą prawnym lub aplikantem radcowskim, uprawnionym do występowania przed

sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, z późn. zm., biorącego udział w sprawie nie stosuje się kary pozbawienia wolności, o której mowa

w art. 49 § 1 i w art. 50 § 3.

§ 1.

Jeżeli strona ma więcej niż jednego obrońcę lub pełnomocnika, czynność procesową można

przeprowadzić w wypadku stawiennictwa przynajmniej jednego z nich, chyba że strona

wyrazi zgodę na przeprowadzenie czynności bez udziału obrońcy lub pełnomocnika, których

udział nie jest obowiązkowy.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pełnomocników osoby niebędącej stroną, o której

mowa w art. 87 § 2, oraz podmiotu określonego w art. 416.

§ 1.

Jeżeli w sprawie, w której oskarżony musi mieć obrońcę i korzysta z obrony z wyboru,

obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, prezes sądu lub sąd wyznacza obrońcę

z urzędu, o ile oskarżony nie powołał obrońcy z wyboru. W razie potrzeby rozprawę

przerywa się lub odracza.

§ 2.

W sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z urzędu, sąd na uzasadniony wniosek

obrońcy lub oskarżonego zwalnia obrońcę z jego obowiązków i wyznacza oskarżonemu innego

obrońcę z urzędu.

§ 3.

W wypadkach określonych w § 1 i 2 sąd podejmuje zarazem decyzję, czy dotychczasowy

obrońca może bez uszczerbku dla prawa oskarżonego do obrony pełnić obowiązki do czasu

podjęcia obrony przez nowego obrońcę.