Ustawa z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, Nr 94, poz. 658 i Nr 121, poz. 843) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 6 dodaje się art. 6

„

Art. 6

1.

Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej

lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez

wprowadzenie przez organizację radiową lub telewizyjną i na jej odpowiedzialność,

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi przekazu prowadzącej do satelity

i z powrotem na Ziemię.

2.

Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej

w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej,

które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji

niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w

odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową

(Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 134) oraz gdy

1)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór

został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej

stacji;

2)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej

mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.

3.

W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób uniemożliwiający

jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w rozumieniu ust.

1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną,

lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.

4.

Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które na

mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. są przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub

dla zamkniętej komunikacji pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu

tych przypadkach musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

”

;

2)

art. 79 i 80 otrzymują brzmienie

„

Art. 79.

1.

Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby,

która naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z utworu;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać

1)

jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści

i w odpowiedniej formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia

sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd;

2)

zapłaty przez osobę, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, odpowiedniej sumy

pieniężnej, nie niższej niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych

przez sprawcę z dokonanego naruszenia, na rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111,

gdy naruszenie jest zawinione i zostało dokonane w ramach działalności gospodarczej

wykonywanej w cudzym albo we własnym imieniu, choćby na cudzy rachunek.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej wniosek

i za zgodą uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie

skutków naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o bezprawnie

wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich wytworzenia,

w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet

należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła autorskie prawa majątkowe.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli

działania te mają na celu bezprawne korzystanie z utworu.

7.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia

jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi

lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.

Art. 80.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia

w sądzie, wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o

których mowa w art. 79 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 79 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa majątkowe, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających autorskie

prawa majątkowe, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających autorskie

prawa majątkowe,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

”

;

3)

art. 95 otrzymuje brzmienie

„

Art. 95.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram został opublikowany, prawo, o którym

mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku,

w którym fonogram został opublikowany.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany i jeżeli

w tym okresie został rozpowszechniony, prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5,

wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym fonogram został

rozpowszechniony.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany lub rozpowszechniony,

prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym miało miejsce pierwsze z tych zdarzeń.

”

;

4)

art. 101 otrzymuje brzmienie

„

Art. 101.

Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań

oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4,

art. 6, art. 6

”

.

Bazy danych podlegają ochronie określonej w ustawie niezależnie od ochrony przyznanej

na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, Nr 94, poz. 658, Nr 121, poz. 843 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 662) bazom danych spełniającym cechy utworu.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 753

„

6)

należności wynikające z naruszenia autorskich praw majątkowych, praw pokrewnych i

praw do baz danych oraz należności wynikające z naruszenia autorskich praw osobistych;

7)

należności wynikające z naruszenia patentu lub dodatkowego prawa ochronnego na wynalazek,

prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa

ochronnego na znak towarowy, prawa z rejestracji oznaczenia geograficznego, prawa

z rejestracji topografii układu scalonego, wyłącznego prawa do odmiany rośliny;

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 286 otrzymuje brzmienie

„

Art. 286.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących

własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach

i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności

sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej

na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

”

;

2)

po art. 286 dodaje się art. 286

„

Art. 286

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie praw własności przemysłowej miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa, rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia

złożenia w sądzie lub 7 dni w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, wniosek

uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z

rejestracji lub osoby, której ustawa na to zezwala

1)

o zabezpieczenie dowodów;

2)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie naruszającego patent, dodatkowe prawo

ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji do udzielenia informacji, które są

niezbędne do dochodzenia roszczeń określonych w art. 287 ust. 1 i art. 296 ust. 1,

o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie tych praw

jest wysoce prawdopodobne;

3)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia

informacji, które są niezbędne do dochodzenia roszczeń, określonych w art. 287 ust.

1 i w art. 296 ust. 1, o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających

patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie

tych praw jest wysoce prawdopodobne oraz

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo

ochronne lub prawo z rejestracji, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne,

prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających patent,

dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, mogą dotyczyć wyłącznie

1)

firm (nazw) i adresów producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych

poprzednich posiadaczy towarów lub świadczących usługi, które naruszają patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jak również przewidzianych

odbiorców hurtowych lub prowadzących sprzedaż detaliczną tych towarów lub usług;

2)

ilości wyprodukowanych, wytworzonych, zbytych, otrzymanych lub zamówionych towarów

lub usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo

z rejestracji, a także cen uiszczonych za te towary lub usługi.

3.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

4.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

5.

Na udokumentowane żądanie osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, uprawniony jest zobowiązany

zwrócić koszty i wydatki poniesione w związku z udzieleniem informacji.

6.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

7.

O zabezpieczeniach wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy.

8.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

9.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

”

;

3)

art. 287 otrzymuje brzmienie

„

Art. 287.

1.

Uprawniony z patentu, którego patent został naruszony, lub osoba, której ustawa na

to zezwala, może żądać od naruszającego patent zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie

uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej

szkody

1)

na zasadach ogólnych albo

2)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo

innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem

udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z wynalazku.

2.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu patentu, może orzec, na wniosek uprawnionego, o podaniu

do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia lub informacji o orzeczeniu,

w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła patent, na jej wniosek, w przypadku gdy naruszenie

jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli

zaniechanie naruszania lub orzeczenie, o którym mowa w art. 286, byłyby dla osoby

naruszającej niewspółmiernie dotkliwe, a zapłata stosownej sumy pieniężnej należycie

uwzględnia interesy uprawnionego.

”

;

4)

art. 290 otrzymuje brzmienie

„

Art. 290.

Uprawniony, o którym mowa w art. 74, może żądać od osoby, która, nie będąc do tego

uprawniona, zgłosiła wynalazek lub uzyskała patent, wydania uzyskanych bezpodstawnie

korzyści i naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

”

;

5)

w art. 296

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której

ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która naruszyła to prawo, zaniechania naruszania,

wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również

naprawienia wyrządzonej szkody

1)

na zasadach ogólnych albo

2)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo

innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem

udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie ze znaku towarowego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do roszczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 287 ust. 2 i 3.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych

(Dz. U. Nr 128, poz. 1402 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Bazy danych podlegają ochronie określonej w ustawie niezależnie od ochrony przyznanej

na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, Nr 94, poz. 658, Nr 121, poz. 843 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 662) bazom danych spełniającym cechy utworu.

”

;

2)

w art. 6 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Domniemywa się, że producentem jest osoba, której nazwisko lub firmę (nazwę) w tym

charakterze uwidoczniono na egzemplarzach bazy danych lub której nazwisko lub firmę

(nazwę) podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnieniem

bazy danych.

”

;

3)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Producent, którego prawa do bazy danych zostały naruszone, może żądać od osoby, która

naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z bazy danych;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, producent może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła prawa do bazy danych, na jej wniosek i za

zgodą producenta, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz producenta, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie skutków

naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek producenta, którego prawa

zostały naruszone, o bezprawnie wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach

użytych do ich wytworzenia, w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu

producentowi na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia

wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła prawa do bazy danych.

”

;

4)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie praw do bazy danych miejsca, w którym

sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego prawa do bazy danych do udzielenia informacji i udostępnienia

określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o których mowa w

art. 11 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 11 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających prawa do bazy danych, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające prawa do bazy danych, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających prawa do bazy danych, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających prawa

do bazy danych, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających prawa do bazy

danych,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

”

.

W ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. Nr 137, poz. 1300 oraz z 2006 r. Nr 126, poz. 877) po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Dochodzenie roszczeń w postępowaniu cywilnym

Art. 36a.

1.

Hodowca, którego wyłączne prawo zostało naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła

to prawo

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej, która

w chwili jej dochodzenia byłaby należna tytułem udzielenia przez hodowcę licencji,

a w razie zawinionego naruszenia w wysokości odpowiadającej wielokrotności tego wynagrodzenia,

jednak nie wyższej niż jej trzykrotność;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, hodowca może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła wyłączne prawo, na jej wniosek i za zgodą

hodowcy, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej

na rzecz hodowcy, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie skutków naruszenia byłoby

dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek hodowcy o bezprawnie

wytworzonym materiale siewnym lub materiale ze zbioru oraz środkach i materiałach

użytych do ich wytworzenia, w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu

hodowcy na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia

wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła wyłączne prawo.

Art. 36b.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie wyłącznego prawa miejsca, w którym

sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego wyłączne prawo do udzielenia informacji i udostępnienia

określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o których mowa w

art. 36a ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 36a ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji,

ilości i cenie towarów lub usług naruszających wyłączne prawo, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające wyłączne prawo, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających wyłączne prawo, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających wyłączne

prawo, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających wyłączne prawo,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

”

.

1.

Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej

lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez

wprowadzenie przez organizację radiową lub telewizyjną i na jej odpowiedzialność,

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi przekazu prowadzącej do satelity

i z powrotem na Ziemię.

2.

Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej

w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej,

które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji

niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w

odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową

(Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 134) oraz gdy

1)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór

został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej

stacji;

2)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej

mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.

3.

W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób uniemożliwiający

jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w rozumieniu ust.

1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną,

lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.

4.

Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które na

mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. są przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub

dla zamkniętej komunikacji pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu

tych przypadkach musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

1.

Przepisów art. 95 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą nie stosuje się do fonogramów, których ochrona, na mocy dotychczasowych przepisów,

wygasła przed dniem 23 grudnia 2002 r.

2.

Rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z fonogramu lub

wideogramu dozwolone przez przepisy dotychczasowe, a po dniu jej wejścia w życie wymagające

zezwolenia, może być kontynuowane, jeżeli uprawniony otrzyma stosowne wynagrodzenie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Producent, którego prawa do bazy danych zostały naruszone, może żądać od osoby, która

naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z bazy danych;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, producent może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła prawa do bazy danych, na jej wniosek i za

zgodą producenta, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz producenta, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie skutków

naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek producenta, którego prawa

zostały naruszone, o bezprawnie wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach

użytych do ich wytworzenia, w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu

producentowi na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia

wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła prawa do bazy danych.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie praw do bazy danych miejsca, w którym

sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego prawa do bazy danych do udzielenia informacji i udostępnienia

określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o których mowa w

art. 11 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 11 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających prawa do bazy danych, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające prawa do bazy danych, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających prawa do bazy danych, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających prawa

do bazy danych, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających prawa do bazy

danych,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Hodowca, którego wyłączne prawo zostało naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła

to prawo

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej, która

w chwili jej dochodzenia byłaby należna tytułem udzielenia przez hodowcę licencji,

a w razie zawinionego naruszenia w wysokości odpowiadającej wielokrotności tego wynagrodzenia,

jednak nie wyższej niż jej trzykrotność;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, hodowca może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła wyłączne prawo, na jej wniosek i za zgodą

hodowcy, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej

na rzecz hodowcy, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie skutków naruszenia byłoby

dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek hodowcy o bezprawnie

wytworzonym materiale siewnym lub materiale ze zbioru oraz środkach i materiałach

użytych do ich wytworzenia, w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu

hodowcy na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia

wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła wyłączne prawo.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie wyłącznego prawa miejsca, w którym

sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego wyłączne prawo do udzielenia informacji i udostępnienia

określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o których mowa w

art. 36a ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 36a ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji,

ilości i cenie towarów lub usług naruszających wyłączne prawo, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające wyłączne prawo, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających wyłączne prawo, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających wyłączne

prawo, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających wyłączne prawo,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby,

która naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z utworu;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać

1)

jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści

i w odpowiedniej formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia

sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd;

2)

zapłaty przez osobę, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, odpowiedniej sumy

pieniężnej, nie niższej niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych

przez sprawcę z dokonanego naruszenia, na rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111,

gdy naruszenie jest zawinione i zostało dokonane w ramach działalności gospodarczej

wykonywanej w cudzym albo we własnym imieniu, choćby na cudzy rachunek.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej wniosek

i za zgodą uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie

skutków naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o bezprawnie

wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich wytworzenia,

w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet

należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła autorskie prawa majątkowe.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli

działania te mają na celu bezprawne korzystanie z utworu.

7.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia

jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi

lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia

w sądzie, wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o

których mowa w art. 79 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 79 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa majątkowe, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających autorskie

prawa majątkowe, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających autorskie

prawa majątkowe,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram został opublikowany, prawo, o którym

mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku,

w którym fonogram został opublikowany.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany i jeżeli

w tym okresie został rozpowszechniony, prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5,

wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w którym fonogram został

rozpowszechniony.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany lub rozpowszechniony,

prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym miało miejsce pierwsze z tych zdarzeń.

Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań

oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4,

art. 6, art. 6

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących

własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach

i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności

sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej

na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie praw własności przemysłowej miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa, rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia

złożenia w sądzie lub 7 dni w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, wniosek

uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z

rejestracji lub osoby, której ustawa na to zezwala

1)

o zabezpieczenie dowodów;

2)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie naruszającego patent, dodatkowe prawo

ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji do udzielenia informacji, które są

niezbędne do dochodzenia roszczeń określonych w art. 287 ust. 1 i art. 296 ust. 1,

o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie tych praw

jest wysoce prawdopodobne;

3)

o zabezpieczenie roszczeń przez zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia

informacji, które są niezbędne do dochodzenia roszczeń, określonych w art. 287 ust.

1 i w art. 296 ust. 1, o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających

patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jeżeli naruszenie

tych praw jest wysoce prawdopodobne oraz

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo

ochronne lub prawo z rejestracji, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne,

prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających patent,

dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, mogą dotyczyć wyłącznie

1)

firm (nazw) i adresów producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych

poprzednich posiadaczy towarów lub świadczących usługi, które naruszają patent, dodatkowe

prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo z rejestracji, jak również przewidzianych

odbiorców hurtowych lub prowadzących sprzedaż detaliczną tych towarów lub usług;

2)

ilości wyprodukowanych, wytworzonych, zbytych, otrzymanych lub zamówionych towarów

lub usług naruszających patent, dodatkowe prawo ochronne, prawo ochronne lub prawo

z rejestracji, a także cen uiszczonych za te towary lub usługi.

3.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

4.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

5.

Na udokumentowane żądanie osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 3, uprawniony jest zobowiązany

zwrócić koszty i wydatki poniesione w związku z udzieleniem informacji.

6.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

7.

O zabezpieczeniach wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy.

8.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

9.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Uprawniony z patentu, którego patent został naruszony, lub osoba, której ustawa na

to zezwala, może żądać od naruszającego patent zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie

uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej

szkody

1)

na zasadach ogólnych albo

2)

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo

innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem

udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z wynalazku.

2.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu patentu, może orzec, na wniosek uprawnionego, o podaniu

do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia lub informacji o orzeczeniu,

w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła patent, na jej wniosek, w przypadku gdy naruszenie

jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli

zaniechanie naruszania lub orzeczenie, o którym mowa w art. 286, byłyby dla osoby

naruszającej niewspółmiernie dotkliwe, a zapłata stosownej sumy pieniężnej należycie

uwzględnia interesy uprawnionego.

Uprawniony, o którym mowa w art. 74, może żądać od osoby, która, nie będąc do tego

uprawniona, zgłosiła wynalazek lub uzyskała patent, wydania uzyskanych bezpodstawnie

korzyści i naprawienia szkody na zasadach ogólnych.