Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 92, poz. 879 oraz z 2005 r. Nr 180, poz. 1497) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku

pracy;

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw

w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak

również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006” oraz Umową europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), zwaną dalej „Umową AETR”;

”

,

c)

dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy

odpoczynku kierowców

a)

zatrudnionych na podstawie stosunku pracy,

b)

niebędących pracownikami

- wykonujących przewozy regularne na trasach nieprzekraczających 50 km pojazdami,

o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przewóz drogowy - przewóz drogowy w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006;

”

,

b)

w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

dzienny okres odpoczynku - okres odpoczynku kierowcy, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

”

;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 i Umowie AETR.

”

;

4)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do motorniczych tramwajów.

”

;

5)

w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do czasu dyżuru zalicza się przerwy przeznaczone na odpoczynek, o których mowa w art.

13.

”

;

6)

w art. 11

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rozkłady czasu pracy kierowcy wykonującego przewóz regularny osób są ustalane na okresy

nie krótsze niż 2 tygodnie, z zastrzeżeniem art. 19.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Rozkładów czasu pracy nie ustala się dla kierowcy wykonującego przewóz rzeczy.

”

;

7)

w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15

minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy

kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.

”

;

8)

w art. 14

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku. Dobowy odpoczynek, z wyłączeniem odpoczynku kierowców o których mowa w

rozdziale 4a, może być wykorzystany w pojeździe jeżeli pojazd znajduje się na postoju

i jest wyposażony w miejsce do spania.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory

wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie

z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować

mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

”

;

9)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Przepisy art. 12 ust. 2 i 3, art. 13, art. 21 oraz art. 24 pkt 2 nie mają zastosowania

do kierowców prowadzących pojazdy wymienione w art. 29 ustawy, w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz w art. 2 ust. 2 lit. b Umowy AETR.

”

;

10)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

Warunki wynagradzania kierowców nie mogą przewidywać składników wynagrodzenia, których

wysokość jest uzależniona od liczby przejechanych kilometrów lub ilości przewiezionego

ładunku, jeżeli ich stosowanie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać

do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

”

;

11)

tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie

„

Zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw

w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku, określonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 oraz Umową AETR

”

;

12)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

1.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, zalicza się do czasu dyżuru, o którym mowa w art.

9.

2.

Okresy odpoczynku, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1, 2 i 7 Umowy AETR, nie mogą być traktowane jak czas dyżuru, o którym

mowa w art. 9.

3.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, w części obejmującej 15 minut, wlicza się do czasu

pracy kierowcy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.

4.

Do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek,

zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, nie stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13

ust. 1.

5.

Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpoczynku, o którym mowa w art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1-3 Umowy AETR, nie stosuje się odpoczynku, o którym mowa w art.

14.

”

;

13)

uchyla się art. 28;

14)

art. 29 i 30 otrzymują brzmienie

„

Art. 29.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia.

2.

Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłączone są z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85

Art. 30.

1.

W warunkach i na zasadach, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, minister właściwy do spraw transportu może wprowadzić wyjątki lub zezwalać na tymczasowe

odstępstwa od stosowania przepisów art. 6-9 tego rozporządzenia.

2.

Minister właściwy do spraw transportu informuje o wprowadzeniu wyjątków lub udzielonych

tymczasowych odstępstwach, o których mowa w ust. 1, w drodze obwieszczenia, ogłaszanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

”

;

15)

w art. 31

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu

albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia

zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego

dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy

lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca

wykonywał przewóz.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę,

lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście

wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy

drogowe przedkłada stosowne oświadczenie.

”

;

16)

po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy

odpoczynku kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza

50 km

Art. 31a.

1.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku

do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub między dziennym okresem

odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku nie może przekroczyć 10 godzin.

2.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu określony

w rozkładzie czasu pracy kierowcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy.

3.

Tygodniowy łączny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 60 godzin, a w ciągu

dwóch kolejnych tygodni 90 godzin.

Art. 31b.

1.

Kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż

30 minut, w przypadku gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu wynosi od 6 do 8

godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku, gdy łączny dzienny

czas prowadzenia pojazdu przekracza 8 godzin. Przerwa ta przysługuje kierowcy przed

upływem 6 godzin łącznego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

2.

Przerwy, o których mowa w ust. 1, mogą być dzielone na okresy krótsze, które są wykorzystywane

w czasie prowadzenia pojazdu zgodnie z obowiązującym kierowcę rozkładem jazdy, pod

warunkiem że jedna z przerw trwa co najmniej 15 minut.

Art. 31c.

1.

W zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu

okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

Art. 31d.

1.

Normy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku

obowiązują także kierowcę wykonującego przewozy na rzecz więcej niż jednego podmiotu.

2.

Sporządzane rozkłady jazdy dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których

trasa nie przekracza 50 km, uwzględniają możliwość wykorzystywania przerw określonych

w art. 31b.

Art. 31e.

1.

Rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca.

2.

Rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy

pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy

obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania

w dyspozycji oraz dni wolne.

3.

Rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego

kierowca wykonuje przewozy.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 97a dodaje się art. 97b w brzmieniu

„

Art. 97b.

Organ wydający uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek podmiotu wydającego

karty do tachografów cyfrowych, potwierdza zgodność ze stanem faktycznym danych dotyczących

prawa jazdy.

”

;

2)

w art. 129 w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

sprawdzania zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy

i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku;

”

.

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 i Umowie AETR.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 pkt 6a otrzymuje brzmienie

„

6a)

przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny

przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98,

jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006”;

”

;

2)

w art. 42 ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową

albo dobową.

”

;

3)

w art. 90a w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem, o którym mowa w art. 17 tego rozporządzenia, co dwa lata,

w terminie do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu

sprawozdawczego.

”

;

4)

w art. 92a

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

zasad dotyczących maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennego czasu

odpoczynku lub przekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, określonych

w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 oraz w Umowie europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

”

,

b)

dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w

art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie

wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, ma charakter

rażący, a w szczególności

1)

zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego;

2)

zostało popełnione wielokrotnie.

”

;

5)

w art. 93 dodaje się ust. 7-10 w brzmieniu

„

7.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów

nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie

mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej

kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

8.

Wszczęcie postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu

realizującego przewóz drogowy, nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego

także wobec podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem, w szczególności

wobec

1)

spedytora;

2)

nadawcy;

3)

załadowcy;

4)

organizatora wycieczki;

5)

organizatora transportu.

9.

Podmiot uprawniony do kontroli, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nakłada w drodze decyzji

administracyjnej na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem karę pieniężną,

o której mowa w art. 92 ust. 1, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie

wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków

lub warunków przewozu drogowego.

10.

Karę nakłada się w wysokości określonej w załączniku do ustawy dla przedsiębiorcy

lub podmiotu realizującego przewóz.

”

;

6)

w załączniku do ustawy pkt 12 otrzymuje brzmienie

1

2

„12.

Wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących stosowaniatachografów cyfrowych

12.1.

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące

3 000

12.2.

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące,

które nie zostało poddane kalibracji

1 000

12.3.

Kontynuowanie przez kierowcę przewozu drogowego, po upływie dopuszczalnego okresu

kierowania, pojazdem z zepsutym lub niewłaściwie działającym cyfrowym urządzeniem

rejestrującym

1 000

12.4.

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące

bez wymaganego sprawdzenia okresowego

1 000

12.5.

Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące,

do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe wpływające na jego

niewłaściwe funkcjonowanie

10 000

12.6.

Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie

rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy

1 000

12.7.

Kontynuowanie przewozu drogowego przez kierowcę bez ważnej karty lub z kartą uszkodzoną,

po upływie dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem

300

12.8.

Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym

zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień

100 maks. 1 000

12.9.

Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, nieposiadającego wymaganego wydruku

z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub jej nieposiadania

- za każdy brakujący wydruk

100

12.10.

Naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy

500

12.11.

Naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z tachografu cyfrowego

500

12.12.

Udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności

kierowcy - za każdy dzień

300

12.13.

Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu

cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie - za każdy dzień

500

12.14.

Samowolna ingerencja w dane zapisane w cyfrowym urządzeniu rejestrującym, na karcie

kierowcy lub na karcie przedsiębiorstwa

5 000

12.15.

Samowolna ingerencja w funkcjonowanie cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego

w pojeździe

2 000

12.16.

Niewyposażenie kierowcy w dostateczną ilość papieru do drukarki cyfrowego urządzenia

rejestrującego, wymaganą na cały okres wykonywania przewozu drogowego

500”

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

(Dz. U. Nr 180, poz. 1494) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

technik warsztatu - osobę wykonującą aktywację i sprawdzanie, w tym kalibrację, tachografów

cyfrowych, na podstawie uprawnienia wydanego przez właściwy organ;

”

;

2)

w art. 6

a)

w ust. 3 uchyla się pkt 5,

b)

w ust. 4

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

informację z Krajowego Rejestru Karnego w przedmiocie niekaralności uzyskaną nie wcześniej

niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku;

”

,

-

pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4)

potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów potwierdzających tytuł prawny

wnioskodawcy do lokalu użytkowego i miejsc parkingowych, które mają być wykorzystywane

do wykonywania czynności objętych zezwoleniem, oraz kopie dokumentów potwierdzających

spełnienie wymagań w zakresie posiadania warunków warsztatowo-technicznych, o których

mowa w ust. 5 pkt 2;

5)

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię dokumentacji, o której mowa w ust. 5 pkt

4.

”

,

c)

w ust. 5

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych

oraz samorządu, wymiarowi sprawiedliwości, porządkowi publicznemu, ochronie informacji,

wiarygodności dokumentów, mieniu lub obrotowi gospodarczemu; gdy wnioskodawcą jest

spółka handlowa, wymóg ten dotyczy członków zarządu tej spółki;

”

,

-

w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

nie jest przewoźnikiem drogowym lub innym podmiotem wykonującym przewozy drogowe,

będącym właścicielem lub użytkownikiem pojazdu samochodowego objętego obowiązkiem

instalacji i użytkowania tachografu cyfrowego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85.

”

;

3)

w art. 7 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nadaje się specjalną cechę, której upoważniony podmiot prowadzący warsztat używa do

poświadczania wykonania czynności objętych zezwoleniem.

”

;

4)

w art. 8 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania zezwolenia zostanie stwierdzone,

że wnioskodawca prowadzi inną działalność zawodową, która stanowi potencjalne zagrożenie

dla ogólnego bezpieczeństwa systemu tachografów cyfrowych, zdefiniowanego w dodatku 10 załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

”

;

5)

w art. 9

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiot prowadzący warsztat

1)

występuje do Prezesa GUM z wnioskiem o zmianę zezwolenia, jeżeli nastąpiła zmiana

w odniesieniu do wymagań, o których mowa w art. 6 ust. 5 pkt 2; wniosek zawierający

informacje o zmianach składa się w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian;

2)

może wystąpić do Prezesa GUM z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przedmiocie

a)

rozszerzenia zakresu usług określonych w zezwoleniu,

b)

zmiany liczby miejsc świadczenia usług

- przepisy art. 6 ust. 6 i art. 8 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Jeżeli nastąpiła zmiana w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 6 ust.

5 pkt 1 i 3-5, podmiot prowadzący warsztat jest obowiązany poinformować o tym Prezesa

GUM, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Przepisy art. 6 ust. 6 i art.

13 stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 13 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podmiot prowadzący warsztat przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 6 ust.

5 pkt 1-3 lub 5;

”

;

7)

w art. 16

a)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych

oraz samorządu, wymiarowi sprawiedliwości, porządkowi publicznemu, ochronie informacji,

wiarygodności dokumentów, mieniu lub obrotowi gospodarczemu;

”

;

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do wniosku dołącza się informację z Krajowego Rejestru Karnego w przedmiocie niekaralności

uzyskaną nie wcześniej niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

”

,

c)

dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu

„

8.

W przypadku stwierdzenia posługiwania się przez technika warsztatu kartą warsztatową

niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu,

z zastrzeżeniem art. 13 ust. 3, Prezes GUM cofa, w trybie decyzji administracyjnej,

uprawnienie dla technika warsztatu.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 8, ponowne ubieganie się o wydanie uprawnienia jest

możliwe nie wcześniej niż po upływie 4 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia

stała się ostateczna.

”

;

8)

w art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

jest administratorem ewidencji kart;

2)

powierza podmiotowi wydającemu karty

a)

przetwarzanie danych zawartych w ewidencji kart,

b)

narodowe klucze kryptograficzne,

c)

zadanie polegające na wymianie z krajowymi i zagranicznymi organami oraz uprawnionymi

służbami i instytucjami danych i informacji niezbędnych w procesach wydawania kart

i kontroli stosowania tachografów cyfrowych w transporcie drogowym.

”

;

9)

w art. 19 uchyla się ust. 2;

10)

w art. 20 w ust. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

kopię dokumentu dopuszczającego do ruchu pojazd objęty obowiązkiem instalacji i użytkowania

tachografu cyfrowego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, a w przypadku gdy z tego dokumentu nie wynika prawo dysponowania tym pojazdem, dodatkowo

kopię innego dokumentu potwierdzającego powyższy fakt - w przypadku karty przedsiębiorstwa;

3)

kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1, kopię zaświadczenia, o którym mowa

w art. 16 ust. 2, posiadanego przez technika warsztatu oraz jego fotografię - w przypadku

karty warsztatowej;

”

;

11)

w art. 22

a)

w ust. 1

-

w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

centralnej ewidencji kierowców, z zastrzeżeniem pkt 2,

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w przypadku braku możliwości sprawdzenia prawdziwości danych zawartych we wniosku

o wydanie karty kierowcy, w zakresie prawa jazdy, może zwrócić się o ich potwierdzenie

do właściwego organu, który to prawo jazdy wydał.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

5 lat - w przypadku karty przedsiębiorstwa;

3)

1 roku, nie dłuższy jednak niż okres ważności zaświadczenia, o którym mowa w art.

16 ust. 2, posiadanego przez technika warsztatu - w przypadku karty warsztatowej;

”

;

12)

w art. 23

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Posiadacz karty jest obowiązany

1)

niezwłocznie zawiadomić o jej utracie podmiot wydający karty;

2)

zwrócić kartę do podmiotu wydającego karty, w przypadku

a)

uszkodzenia karty,

b)

upływu terminu, na jaki karta została wydana,

c)

zmiany miejsca zatrudnienia - w przypadku technika warsztatu,

d)

zaprzestania wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu,

e)

cofnięcia uprawnienia do wykonywania zawodu - w przypadku technika warsztatu.

3.

Podmiot wydający karty przyjmuje i rejestruje zawiadomienie o utracie lub uszkodzeniu

karty oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie tego faktu.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Po otrzymaniu karty, podmiot wydający karty, odpowiednio

1)

unieważnia ją i niszczy;

2)

przekazuje ją właściwemu podmiotowi w państwie, w którym karta została wydana; lub

3)

wystawia zaświadczenie o uszkodzeniu karty.

”

;

13)

po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu

„

Art. 23a.

Minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania

okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy

oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem

wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak

również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów

cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące

przewozy drogowe.

”

;

14)

w art. 24 w ust. 4 pkt 4-6 otrzymują brzmienie

„

4)

po zakończeniu przewozu drogowego wykonywanego bez użycia karty kierowcy, która działała

wadliwie, została zniszczona, zgubiona lub skradziona, nie zrobił wydruku danych z

tachografu cyfrowego odnoszących się do okresów rejestrowanych przez ten tachograf

oraz nie zaznaczył szczegółów, które umożliwiłyby jego identyfikację (imienia i nazwiska

oraz numeru karty kierowcy lub numeru prawa jazdy), i nie opatrzył wydruku swoim podpisem,

5)

nie zgłosił faktu uszkodzenia lub utraty karty kierowcy,

6)

nie zwrócił do podmiotu wydającego karty uszkodzonej karty kierowcy;

”

.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do motorniczych tramwajów.

Zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw

lub sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy na podstawie ustawy, o której mowa w art. 4, zachowują swoją ważność.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.;

2)

art. 3 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przepisy art. 12 ust. 2 i 3, art. 13, art. 21 oraz art. 24 pkt 2 nie mają zastosowania

do kierowców prowadzących pojazdy wymienione w art. 29 ustawy, w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz w art. 2 ust. 2 lit. b Umowy AETR.

Minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania

okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy

oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem

wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak

również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów

cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące

przewozy drogowe.

Warunki wynagradzania kierowców nie mogą przewidywać składników wynagrodzenia, których

wysokość jest uzależniona od liczby przejechanych kilometrów lub ilości przewiezionego

ładunku, jeżeli ich stosowanie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub zachęcać

do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

1.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, zalicza się do czasu dyżuru, o którym mowa w art.

9.

2.

Okresy odpoczynku, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1, 2 i 7 Umowy AETR, nie mogą być traktowane jak czas dyżuru, o którym

mowa w art. 9.

3.

Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, w części obejmującej 15 minut, wlicza się do czasu

pracy kierowcy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.

4.

Do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek,

zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, nie stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13

ust. 1.

5.

Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpoczynku, o którym mowa w art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w art. 8 ust. 1-3 Umowy AETR, nie stosuje się odpoczynku, o którym mowa w art.

14.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia.

2.

Kategorie pojazdów, o których mowa w ust. 1, wyłączone są z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85

1.

W warunkach i na zasadach, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, minister właściwy do spraw transportu może wprowadzić wyjątki lub zezwalać na tymczasowe

odstępstwa od stosowania przepisów art. 6-9 tego rozporządzenia.

2.

Minister właściwy do spraw transportu informuje o wprowadzeniu wyjątków lub udzielonych

tymczasowych odstępstwach, o których mowa w ust. 1, w drodze obwieszczenia, ogłaszanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku

do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub między dziennym okresem

odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku nie może przekroczyć 10 godzin.

2.

Dzienny czas prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu określony

w rozkładzie czasu pracy kierowcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy.

3.

Tygodniowy łączny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 60 godzin, a w ciągu

dwóch kolejnych tygodni 90 godzin.

1.

Kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż

30 minut, w przypadku gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu wynosi od 6 do 8

godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku, gdy łączny dzienny

czas prowadzenia pojazdu przekracza 8 godzin. Przerwa ta przysługuje kierowcy przed

upływem 6 godzin łącznego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

2.

Przerwy, o których mowa w ust. 1, mogą być dzielone na okresy krótsze, które są wykorzystywane

w czasie prowadzenia pojazdu zgodnie z obowiązującym kierowcę rozkładem jazdy, pod

warunkiem że jedna z przerw trwa co najmniej 15 minut.

1.

W zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu

okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

1.

Normy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku

obowiązują także kierowcę wykonującego przewozy na rzecz więcej niż jednego podmiotu.

2.

Sporządzane rozkłady jazdy dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których

trasa nie przekracza 50 km, uwzględniają możliwość wykorzystywania przerw określonych

w art. 31b.

1.

Rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca.

2.

Rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy

pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy

obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania

w dyspozycji oraz dni wolne.

3.

Rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego

kierowca wykonuje przewozy.

Organ wydający uprawnienie do kierowania pojazdem, na wniosek podmiotu wydającego

karty do tachografów cyfrowych, potwierdza zgodność ze stanem faktycznym danych dotyczących

prawa jazdy.