Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

Ustawa określa zasady odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę

szkód w środowisku.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do

szkody w środowisku

1)

spowodowanych przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska stwarzającą

ryzyko szkody w środowisku;

2)

spowodowanych przez inną działalność niż ta, o której mowa w pkt 1, podmiotu korzystającego

ze środowiska, jeżeli dotyczą gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych

oraz wystąpiły z winy podmiotu korzystającego ze środowiska.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do

szkody w środowisku, wywołanych emisją rozproszoną, pochodzącą z wielu źródeł, gdy

jest możliwe ustalenie związku przyczynowego między bezpośrednim zagrożeniem szkodą

w środowisku lub szkodą w środowisku a działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.

1.

Do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku zalicza się

1)

z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 oraz z 2006 r. Nr 144, poz. 1042) - działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości,

wymagającą uzyskania zezwolenia;

2)

z zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm. - eksploatację instalacji wymagającą uzyskania

a)

pozwolenia zintegrowanego,

b)

pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

z zakresu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251)

a)

działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymagającą uzyskania

zezwolenia,

b)

działalność w zakresie zbierania odpadów oraz działalność w zakresie transportu odpadów

wymagające uzyskania zezwolenia,

c)

działalność zwolnioną z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na prowadzenie działalności

w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów na podstawie

art. 31 tej ustawy,

d)

działalność wymagającą zgłoszenia do rejestru na podstawie art. 33 ust. 5 tej ustawy;

4)

z zakresu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm. - wymagające uzyskania pozwolenia wodnoprawnego

a)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

b)

pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych,

c)

retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych;

5)

z zakresu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 233) - zamknięte użycie GMO oraz zamierzone uwolnienie GMO do środowiska, w tym wprowadzanie

produktów GMO do obrotu;

6)

z zakresu rozporządzenia Rady nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli

przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar

(Dz. Urz. WE L 30 z 06.02.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 176) - międzynarodowy obrót odpadami.

2.

Do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku zalicza się również

1)

produkcję, wykorzystanie, przechowywanie, przetwarzanie, składowanie, uwalnianie do

środowiska oraz transport

a)

substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych

(Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm.,

b)

środków ochrony roślin w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 94, z późn. zm.,

c)

produktów biobójczych w rozumieniu ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252);

2)

transport

a)

towarów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.,

b)

towarów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 97, poz. 962, z 2005 r. Nr 141, poz. 1184 oraz z 2006 r. Nr 249, poz. 1834),

c)

materiałów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 693),

d)

materiałów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857).

Przepisów ustawy nie stosuje się

1)

jeżeli od emisji lub zdarzenia, które spowodowały bezpośrednie zagrożenie szkodą w

środowisku lub szkodę w środowisku, upłynęło więcej niż 30 lat;

2)

jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały

spowodowane przez

a)

konflikt zbrojny, działania wojenne, wojnę domową lub powstanie zbrojne,

b)

katastrofę naturalną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. Nr 62, poz. 558 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 360 i Nr 191, poz. 1410),

c)

działalność, której głównym celem jest obrona narodowa, bezpieczeństwo międzynarodowe

lub której celem jest ochrona przed klęską żywiołową.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

szkód jądrowych w zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 276);

2)

gospodarki leśnej prowadzonej zgodnie z zasadami trwale zrównoważonej gospodarki leśnej,

o której mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm..

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku - rozumie się przez to wysokie prawdopodobieństwo

wystąpienia szkody w środowisku w dającej się przewidzieć przyszłości;

2)

chronionych siedliskach przyrodniczych - rozumie się przez to

a)

siedliska przyrodnicze objęte jedną z form ochrony przyrody w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 92, poz. 880 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087) lub podlegające ochronie na podstawie art. 33 ust. 2 tej ustawy,

b)

siedliska przyrodnicze należące do typów siedlisk określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

c)

siedliska oraz miejsca rozrodu gatunków chronionych,

d)

miejsca lęgu, pierzenia i zimowania ptaków wędrownych oraz miejsca ich zatrzymywania

się wzdłuż tras wędrówek;

3)

działaniach naprawczych - rozumie się przez to wszelkie działania, w tym działania

ograniczające lub tymczasowe, podejmowane w celu naprawy lub zastąpienia w równoważny

sposób elementów przyrodniczych lub ich funkcji, które uległy szkodzie, w szczególności

oczyszczanie gleby i wody, przywracanie naturalnego ukształtowania terenu, zalesianie,

zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, reintrodukcję zniszczonych gatunków,

prowadzące do usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz przywracania równowagi przyrodniczej

i walorów krajobrazowych na danym terenie;

4)

działaniach zapobiegawczych - rozumie się przez to działania podejmowane w związku

ze zdarzeniem, działaniem lub zaniechaniem powodującym bezpośrednie zagrożenie szkodą

w środowisku, w celu zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia szkody, w szczególności

wyeliminowanie lub ograniczenie emisji;

5)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności

człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi

a)

substancje oraz ich mieszaniny lub roztwory,

b)

energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne,

c)

organizmy lub mikroorganizmy;

6)

funkcjach elementów przyrodniczych - rozumie się przez to przydatność gatunków chronionych,

chronionych siedlisk przyrodniczych, wody lub powierzchni ziemi dla innych elementów

przyrodniczych lub ludzi;

7)

gatunkach chronionych - rozumie się przez to

a)

gatunki objęte ochroną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

b)

gatunki ptaków wędrownych;

8)

naprawie elementów przyrodniczych, która obejmuje również naturalną regenerację -

rozumie się przez to

a)

w odniesieniu do gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych - przywrócenie

środowiska, elementów przyrodniczych lub ich funkcji do stanu początkowego oraz usunięcie

zagrożenia dla zdrowia ludzi,

b)

w odniesieniu do wód - przywrócenie środowiska, elementów przyrodniczych lub ich funkcji

do stanu początkowego oraz usunięcie zagrożenia dla zdrowia ludzi,

c)

w odniesieniu do powierzchni ziemi - usunięcie zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym

przywrócenie do stanu zgodnego ze standardami jakości gleby i ziemi, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

9)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to podmiot korzystający

ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, prowadzący działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku lub inną działalność,

o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, powodującą bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku

lub szkodę w środowisku;

10)

stanie początkowym - rozumie się przez to stan i funkcje środowiska oraz poszczególnych

elementów przyrodniczych przed wystąpieniem szkody w środowisku, oszacowane na podstawie

dostępnych informacji; w przypadku szkody w powierzchni ziemi rozumie się przez to

stan zgodny ze standardami jakości gleby i ziemi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

11)

szkodzie w środowisku - rozumie się przez to negatywną, mierzalną zmianę stanu lub

funkcji elementów przyrodniczych, ocenioną w stosunku do stanu początkowego, która

została spowodowana bezpośrednio lub pośrednio przez działalność prowadzoną przez

podmiot korzystający ze środowiska

a)

w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych, mającą znaczący

negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony tych gatunków

lub siedlisk przyrodniczych, z tym że szkoda w gatunkach chronionych lub chronionych

siedliskach przyrodniczych nie obejmuje uprzednio zidentyfikowanego negatywnego wpływu

wynikającego z działania podmiotu korzystającego ze środowiska zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia

w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,

b)

w wodach, mającą znaczący negatywny wpływ na stan ekologiczny, chemiczny lub ilościowy

wód,

c)

w powierzchni ziemi, przez co rozumie się zanieczyszczenie gleby lub ziemi, w tym

w szczególności zanieczyszczenie mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi;

12)

władającym powierzchnią ziemi - rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach odpowiedzialności za zapobieganie

szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku jest wojewoda.

2.

Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku wystąpiły

na obszarze dwóch lub więcej województw, właściwy jest wojewoda, który pierwszy powziął

informację o ich wystąpieniu.

3.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 2, podejmuje działania w porozumieniu z wojewodą, na

którego obszarze działania wystąpiło bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub

szkoda w środowisku.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493) stosuje się przepisy tej ustawy.

W przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w

środowisku, spowodowanych przez działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, organem ochrony środowiska właściwym w sprawach

odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku

jest minister właściwy do spraw środowiska.

1.

W przypadku wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku podmiot korzystający

ze środowiska jest obowiązany niezwłocznie podjąć działania zapobiegawcze.

2.

W przypadku wystąpienia szkody w środowisku podmiot korzystający ze środowiska jest

obowiązany do

1)

podjęcia działań w celu ograniczenia szkody w środowisku, zapobieżenia kolejnym szkodom

i negatywnym skutkom dla zdrowia ludzi lub dalszemu osłabieniu funkcji elementów przyrodniczych,

w tym natychmiastowego skontrolowania, powstrzymania, usunięcia lub ograniczenia w

inny sposób zanieczyszczeń lub innych szkodliwych czynników;

2)

podjęcia działań naprawczych.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniego

poziomu ochrony środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria oceny, czy

w danym przypadku wystąpiła szkoda w środowisku.

1.

Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku nie zostało zażegnane, mimo przeprowadzenia

działań zapobiegawczych, lub wystąpiła szkoda w środowisku, podmiot korzystający ze

środowiska jest obowiązany niezwłocznie zgłosić ten fakt organowi ochrony środowiska

i wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę podmiotu korzystającego ze środowiska oraz jego adres zamieszkania

albo adres siedziby;

2)

określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją

Działalności (PKD) - w przypadku wykonywania tej działalności;

3)

określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia bezpośredniego zagrożenia

szkodą w środowisku lub szkody w środowisku;

4)

opis działań zapobiegawczych i naprawczych podjętych do chwili zgłoszenia.

3.

Podmiot korzystający ze środowiska, na każde żądanie organu ochrony środowiska, jest

obowiązany niezwłocznie udzielić informacji o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku

lub szkodzie w środowisku, także jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że takie

zagrożenie lub taka szkoda wystąpiły.

1.

Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały

spowodowane przez więcej niż jeden podmiot korzystający ze środowiska, odpowiedzialność

tych podmiotów za podejmowanie działań zapobiegawczych i naprawczych jest solidarna.

2.

Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku zostały

spowodowane za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on obowiązany

do podejmowania działań zapobiegawczych i naprawczych solidarnie z podmiotem korzystającym

ze środowiska, który je spowodował.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli władający powierzchnią ziemi niezwłocznie

po uzyskaniu wiedzy o bezpośrednim zagrożeniu szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku

dokonał zgłoszenia na podstawie art. 24.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska uzgadnia warunki przeprowadzenia działań naprawczych

z organem ochrony środowiska.

2.

Wniosek o uzgodnienie warunków przeprowadzenia działań naprawczych zawiera informacje

na temat

1)

obszaru wymagającego podjęcia działań naprawczych;

2)

funkcji pełnionych przez obszar wymagający działań naprawczych;

3)

początkowego stanu środowiska na danym terenie;

4)

aktualnego stanu środowiska na danym terenie;

5)

planowanego zakresu i sposobu przeprowadzenie działań naprawczych oraz planowanego

terminu ich rozpoczęcia i zakończenia.

3.

Uzgodnienie warunków przeprowadzenia działań naprawczych następuje w drodze decyzji

określającej

1)

stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;

2)

zakres i sposób przeprowadzenia działań naprawczych;

3)

termin rozpoczęcia i zakończenia działań naprawczych.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 3, w przypadku wystąpienia więcej niż jednej szkody

w środowisku, w taki sposób, że nie można zapewnić jednoczesnego podjęcia działań

naprawczych w odniesieniu do wszystkich tych szkód, organ ochrony środowiska może

określić, w odniesieniu do których szkód należy podjąć działania naprawcze w pierwszej

kolejności.

5.

Ustalając kolejność podejmowania działań naprawczych, organ ochrony środowiska kieruje

się charakterem, zasięgiem i rozmiarem poszczególnych szkód w środowisku oraz zagrożeniem

dla zdrowia ludzi, a także możliwością naturalnej naprawy elementów przyrodniczych

na obszarze, na którym szkoda w środowisku wystąpiła.

6.

Organ ochrony środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 3, po zasięgnięciu opinii

1)

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do szkody w wodach;

2)

dyrektora urzędu morskiego - w odniesieniu do szkody w środowisku na obszarach morskich;

3)

dyrektora okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do szkody w środowisku spowodowanych

ruchem zakładu górniczego;

4)

dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do szkody w środowisku

na obszarach, na których występują lasy stanowiące własność Skarbu Państwa;

5)

dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do szkody w środowisku na obszarze parku

narodowego;

6)

organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej - w odniesieniu do szkody w środowisku w strefach

ochronnych i ujęciach wody przeznaczonej do spożycia oraz wody w kąpieliskach.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się w przypadku prowadzenia działań ratowniczych.

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając wpływ podejmowanych działań na

zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, potrzebę minimalizacji kosztów tych działań, możliwość

osiągnięcia celów naprawy i przeciwdziałania przyszłym szkodom lub pogłębianiu szkód

istniejących oraz wpływ działań naprawczych na stan elementów przyrodniczych lub ich

funkcje, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje działań naprawczych oraz warunki

i sposób prowadzenia działań naprawczych.

1.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie podejmie działań zapobiegawczych i naprawczych,

organ ochrony środowiska, w drodze decyzji, nakłada na niego obowiązek przeprowadzenia

tych działań.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska określa

1)

zakres i sposób przeprowadzenia działań zapobiegawczych, w tym czynności zmierzające

do ograniczenia oddziaływania na środowisko;

2)

stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;

3)

zakres i sposób przeprowadzenia działań naprawczych;

4)

termin wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

13 ust. 6.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Organ ochrony środowiska podejmuje działania zapobiegawcze lub naprawcze, jeżeli

1)

podmiot korzystający ze środowiska nie może zostać zidentyfikowany lub nie można wszcząć

wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;

2)

z uwagi na zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych

szkód w środowisku jest konieczne natychmiastowe podjęcie tych działań.

1.

Jeżeli organ ochrony środowiska podejmuje działania, o których mowa w art. 16, władający

powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić prowadzenie działań zapobiegawczych i

naprawczych z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2,

a także prowadzenie badań związanych z oceną szkody w środowisku.

2.

Organ ochrony środowiska, w celu prowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych,

określa, w drodze decyzji, zakres udostępnienia powierzchni ziemi przez władającego

powierzchnią ziemi oraz zakres i sposób przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub

naprawczych oraz termin ich rozpoczęcia i zakończenia.

3.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.

4.

Jeżeli bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku wystąpiły

na terenie, do którego podmiot korzystający ze środowiska nie posiada tytułu prawnego,

władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić prowadzenie działań zapobiegawczych

i naprawczych z zachowaniem warunków określonych odpowiednio w decyzji, o której mowa

w art. 13 ust. 3, lub w decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1, a także prowadzenie

badań związanych z oceną szkody w środowisku.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się w przypadku prowadzenia działań ratowniczych.

1.

Władającemu powierzchnią ziemi za szkody, jakie poniósł w wyniku działań, o których

mowa w art. 16 pkt 1, przysługuje odszkodowanie od organu ochrony środowiska. W przypadku

działań, o których mowa w art. 16 pkt 2 i w art. 17 ust. 4, odszkodowanie przysługuje

od podmiotu korzystającego ze środowiska.

2.

Na żądanie władającego powierzchnią ziemi organ ochrony środowiska ustala wysokość

odszkodowania w drodze decyzji; decyzja jest ostateczna.

3.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, organ ochrony środowiska może zasięgnąć

opinii rzeczoznawcy majątkowego.

4.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

Powództwo przysługuje także w przypadku niewydania decyzji przez właściwy organ ochrony

środowiska w terminie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania, o którym mowa w ust.

2.

5.

Wniesienie powództwa nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust. 2.

Podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do przeprowadzenia działań zapobiegawczych

lub naprawczych, informuje organ ochrony środowiska o ich zakończeniu.

1.

Na obszarze, na którym występuje bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda

w środowisku, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot

korzystający ze środowiska prowadzący działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku,

która jest przyczyną bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku,

obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości substancji w glebie, ziemi lub wodzie lub

monitoringu przyrodniczego różnorodności biologicznej i krajobrazowej.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki pomiarów oraz

dane z monitoringu przez okres 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą

te wyniki i dane, oraz przedkładać je organowi ochrony środowiska na jego żądanie.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska określa

1)

zakres pomiarów;

2)

metodykę prowadzenia pomiarów;

3)

termin i formę przedkładania wyników pomiarów organowi ochrony środowiska;

4)

w przypadku gdy bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku

zostały spowodowane przez działalność więcej niż jednego podmiotu korzystającego ze

środowiska - podział obowiązków między tymi podmiotami.

4.

Podmiot korzystający ze środowiska zapewnia wykonanie pomiarów, o których mowa w ust.

1, przez akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087, z późn. zm., w zakresie badań, do których wykonywania jest obowiązany.

5.

Podmiot korzystający ze środowiska, posiadający certyfikat systemu zarządzania jakością,

może wykonywać pomiary, o których mowa w ust. 1, we własnym laboratorium, pod warunkiem

że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania jakością.

6.

W przypadkach, o których mowa w art. 16, jeżeli organ ochrony środowiska stwierdzi

taką potrzebę, pomiary lub monitoring, o których mowa w ust. 1, wykonuje wojewódzki

inspektor ochrony środowiska.

Koszty przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych oznaczają uzasadnione

koszty związane z koniecznością zapewnienia właściwego i efektywnego przeprowadzenia

tych działań, w tym koszty

1)

gromadzenia danych i oceny bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody

w środowisku;

2)

opracowania i oceny projektów działań zapobiegawczych lub naprawczych, w tym projektów

alternatywnych;

3)

przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych;

4)

postępowania administracyjnego;

5)

postępowania sądowego;

6)

egzekucji;

7)

nadzoru i monitoringu;

8)

odszkodowań, o których mowa w art. 18 ust. 1.

1.

Koszty przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych ponosi podmiot korzystający

ze środowiska.

2.

Podmiot korzystający ze środowiska nie ponosi kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych

i naprawczych, jeżeli wykaże, że bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda

w środowisku

1)

zostały spowodowane przez inny wskazany podmiot oraz wystąpiły mimo zastosowania przez

podmiot korzystający ze środowiska właściwych środków bezpieczeństwa;

2)

powstały na skutek podporządkowania się nakazowi wydanemu przez organ administracji

publicznej, chyba że nakaz ten wynikał z emisji lub zdarzenia spowodowanego własną

działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.

3.

Podmiot korzystający ze środowiska, który podjął działania zapobiegawcze lub naprawcze

w odniesieniu do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku,

może wystąpić z roszczeniem o zwrot kosztów poczynionych na ten cel

1)

do sprawcy bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku -

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

do organu administracji publicznej - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

4.

Do roszczenia, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

1.

Przepisów art. 20 i 22 nie stosuje się do rekultywacji gruntów, które zostały zanieczyszczone

substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami.

2.

Do rekultywacji gruntów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493).

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 16, organ ochrony środowiska żąda od podmiotu

korzystającego ze środowiska zwrotu poniesionych przez siebie kosztów przeprowadzenia

działań zapobiegawczych lub naprawczych.

2.

Organ ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości lub części kosztów

przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, jeżeli

1)

podmiot korzystający ze środowiska nie został zidentyfikowany lub nie można wszcząć

wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;

2)

koszt postępowania egzekucyjnego jest wyższy niż kwota możliwa do odzyskania.

3.

Roszczenia względem podmiotu korzystającego ze środowiska o zwrot kosztów z tytułu

przeprowadzonych przez organ ochrony środowiska działań zapobiegawczych lub naprawczych

przedawniają się z upływem 5 lat od dnia zakończenia tych działań lub ustalenia sprawcy

bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku.

4.

Obowiązek poniesienia kosztów przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych,

ich wysokość oraz sposób uiszczenia określa, w drodze decyzji, organ ochrony środowiska.

5.

Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów działań zapobiegawczych lub naprawczych

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska.

1.

Organ ochrony środowiska jest obowiązany przyjąć od każdego zgłoszenie o wystąpieniu

bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku.

2.

Jeżeli zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku dotyczy środowiska jako

dobra wspólnego, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, może dokonać organ administracji

publicznej albo organizacja ekologiczna.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego bezpośrednie zagrożenie szkodą w

środowisku lub szkody w środowisku, jego adres zamieszkania albo adres siedziby;

2)

określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia bezpośredniego zagrożenia

szkodą w środowisku lub szkody w środowisku.

4.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno w miarę możliwości zawierać dokumentację

potwierdzającą wystąpienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody

w środowisku lub wskazanie odpowiedzialnego podmiotu korzystającego ze środowiska.

5.

Organ ochrony środowiska, uznając za uzasadnione zgłoszenie, o którym mowa w ust.

1 i 2, postanawia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa

w art. 15 ust. 1, albo w przypadkach, o których mowa w art. 16, podejmuje działania

zapobiegawcze lub naprawcze; art. 17 stosuje się odpowiednio.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, które dokonały zgłoszenia, mają prawo uczestniczyć

w postępowaniu na prawach strony.

7.

Organ ochrony środowiska odmawia wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, na

które przysługuje zażalenie.

1.

Organ ochrony środowiska po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1

lub art. 24 ust. 1 i 2, przekazuje niezwłocznie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska

kopię tego zgłoszenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli organ ochrony środowiska wydał postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 24 ust. 7.

1.

Po otrzymaniu od podmiotu korzystającego ze środowiska informacji o zakończeniu działań

zapobiegawczych lub naprawczych, o której mowa w art. 19, albo po zakończeniu prowadzonych

przez organ ochrony środowiska działań zapobiegawczych lub naprawczych organ ochrony

środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska zgłoszenie o zakończeniu

tych działań.

2.

Zgłoszenie o zakończeniu działań zapobiegawczych lub naprawczych zawiera

1)

określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia lub wykrycia bezpośredniego

zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku;

2)

imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo adres siedziby oraz określenie

przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności

(PKD), podmiotu korzystającego ze środowiska, którego działalność była przyczyną bezpośredniego

zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, jeżeli został on zidentyfikowany;

3)

datę wszczęcia postępowania w danej sprawie;

4)

kopie wydanych w danej sprawie decyzji;

5)

informacje o odwołaniach od decyzji, o których mowa w pkt 4, w tym wskazanie podmiotu

odwołującego się od decyzji, organu, do którego wniesiono odwołanie, przyczyn odwołania,

treści i daty rozstrzygnięcia;

6)

datę zakończenia działań zapobiegawczych lub naprawczych;

7)

opis przeprowadzonych działań zapobiegawczych lub naprawczych oraz osiągniętego efektu

ekologicznego.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, może również zawierać

1)

wskazanie źródła finansowania kosztów działań zapobiegawczych lub naprawczych;

2)

informację o bezpośrednim pokryciu kosztów przez stronę odpowiedzialną;

3)

informację o pełnym albo częściowym odzyskaniu kosztów od strony odpowiedzialnej w

wyniku postępowania egzekucyjnego;

4)

informację o pełnym albo częściowym odzyskaniu kosztów ze środków zabezpieczenia finansowego

podmiotu korzystającego ze środowiska;

5)

informację o przyczynie nieodzyskania całości albo części kosztów.

4.

W przypadku gdy w chwili zakończenia działań zapobiegawczych lub naprawczych trwa

jeszcze postępowanie egzekucyjne w celu odzyskania kosztów od strony odpowiedzialnej,

informacja o wynikach tego postępowania powinna zostać przekazana do Głównego Inspektora

Ochrony Środowiska po jego zakończeniu.

Po uzyskaniu informacji o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku

lub szkody w środowisku, które zostały spowodowane przez podmiot korzystający ze środowiska

działający na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, organ ochrony środowiska może, za pośrednictwem ministra właściwego

do spraw środowiska, wystąpić do tego państwa z wnioskiem o

1)

podjęcie działań zapobiegawczych lub naprawczych;

2)

zwrot poniesionych kosztów przeprowadzonych działań zapobiegawczych lub naprawczych.

1.

Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 9, nie podejmuje działań zapobiegawczych lub

naprawczych,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 11, nie zgłasza do

organu ochrony środowiska i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wystąpienia

bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą

w środowisku i szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o

zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), które wystąpiły

na terenie kraju.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi w formie

elektronicznej.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę zakres informacji wymagany

do sporządzania raportów dla Komisji Europejskiej dotyczących doświadczeń nabytych

podczas stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności za zapobieganie szkodom

w środowisku i naprawę szkód w środowisku oraz potrzebę zapewnienia dostępu do informacji

o środowisku, określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinny być

zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, sposób prowadzenia rejestru oraz sposób

udostępniania danych zawartych w rejestrze.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska, w terminie do końca lutego każdego roku, zbiorczą informację

na temat zawartości rejestru, o którym mowa w art. 28a ust. 1, za rok poprzedni.

W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony środowiska bezpośrednie

zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku mogą mieć skutki na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Główny

Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa, na którego

terytorium skutki te mogą wystąpić.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji o bezpośrednim zagrożeniu

szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku, które zostały spowodowane na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a których

skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia

o tym właściwy organ ochrony środowiska, o którym mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia

2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

Przepisów art. 28c i 28d nie stosuje się do poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Kto, będąc obowiązany do uzgodnienia z organem ochrony środowiska warunków przeprowadzenia

działań naprawczych na podstawie art. 13 ust. 1, nie spełnia tego obowiązku albo prowadzi

te działania wbrew uzgodnionym warunkom, podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia prowadzenie działań zapobiegawczych lub

naprawczych zgodnie z obowiązkami określonymi w art. 17 ust. 1 i 4.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Wykonywanie zadań w zakresie szkód w środowisku

Art. 28a.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą

w środowisku i szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o

zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493), które wystąpiły

na terenie kraju.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi w formie

elektronicznej.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę zakres informacji wymagany

do sporządzania raportów dla Komisji Europejskiej dotyczących doświadczeń nabytych

podczas stosowania przepisów w zakresie odpowiedzialności za zapobieganie szkodom

w środowisku i naprawę szkód w środowisku oraz potrzebę zapewnienia dostępu do informacji

o środowisku, określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinny być

zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, sposób prowadzenia rejestru oraz sposób

udostępniania danych zawartych w rejestrze.

Art. 28b.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska, w terminie do końca lutego każdego roku, zbiorczą informację

na temat zawartości rejestru, o którym mowa w art. 28a ust. 1, za rok poprzedni.

Art. 28c.

W przypadku stwierdzenia, że zgłoszone przez organ ochrony środowiska bezpośrednie

zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku mogą mieć skutki na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Główny

Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa, na którego

terytorium skutki te mogą wystąpić.

Art. 28d.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska po uzyskaniu informacji o bezpośrednim zagrożeniu

szkodą w środowisku lub szkodzie w środowisku, które zostały spowodowane na terytorium

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a których

skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia

o tym właściwy organ ochrony środowiska, o którym mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia

2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie.

Art. 28e.

Przepisów art. 28c i 28d nie stosuje się do poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

”

.

W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z 2005 r. Nr 175, poz. 1462 oraz z 2006 r. Nr 12, poz. 63) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.

”

,

b)

w ust. 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.

”

;

2)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

1.

Przepisów art. 20 i 22 nie stosuje się do rekultywacji gruntów, które zostały zanieczyszczone

substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami.

2.

Do rekultywacji gruntów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493).

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 2 pkt 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1)

obowiązku posiadania pozwolenia,

1a)

wydawania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu,

”

;

2)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i do szkody w środowisku w rozumieniu

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. Nr 75, poz. 493) stosuje się przepisy tej ustawy.

”

;

3)

w art. 19 w ust. 2

a)

uchyla się pkt 11,

b)

pkt 28 otrzymuje brzmienie

„

28)

z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287 i Nr 75, poz. 493) - rejestry poważnych awarii oraz rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku

i szkód w środowisku;

”

,

c)

w pkt 32 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 33 w brzmieniu

„

33)

z zakresu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i

ich naprawie

a)

wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 14 ust. 3, w art. 16

ust. 1 oraz w art. 18 ust. 2 tej ustawy,

b)

postanowienia, o których mowa w art. 25 ust. 7 tej ustawy.

”

;

4)

uchyla się art. 102;

5)

w art. 103 uchyla się ust. 1 i 2;

6)

uchyla się art. 106-108;

7)

uchyla się art. 110;

8)

uchyla się art. 111;

9)

w art. 178 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą,

linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym

czasie pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku

z eksploatacją tych obiektów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art.

175 ust. 1-3, lub obowiązki nałożone w trybie art. 56 ust. 4 pkt 1 lub art. 95 ust.

1, jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w środowisku, które

są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości

środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art.

147 ust. 6.

”

;

10)

w art. 187

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowiska,

a w szczególności z zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach,

w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1-4, może być ustanowione zabezpieczenie

roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku oraz szkód w środowisku

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku

i ich naprawie.

2.

Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej,

gwarancji ubezpieczeniowej lub polisy ubezpieczeniowej.

”

,

b)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej

w instalacjach oraz związane z tym prawdopodobieństwo wystąpienia i rozmiary potencjalnych

szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań

naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku, może określić, w drodze rozporządzenia,

rodzaje instalacji, w których zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zostać

ustanowione.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia

i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia

pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,

może określić, w drodze rozporządzenia, metody określania wysokości zabezpieczenia

roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska

działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.

”

;

11)

uchyla się art. 335;

12)

art. 336 otrzymuje brzmienie

„

Art. 336.

Kto używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza standardy jakości określone

na podstawie art. 105,

podlega karze grzywny.

”

;

13)

uchyla się art. 337;

14)

w art. 378 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt

1, art. 51 ust. 3 pkt 1, art. 115a ust. 1, art. 149, art. 150, art. 152 ust. 1, art.

154 ust. 1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1 i 3, jest starosta.

”

.

W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 92 w ust. 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu

„

16)

opiniowanie, w odniesieniu do bezpośrednich zagrożeń szkodą w wodach i szkody w wodach,

decyzji, o których mowa w art. 14 ust. 3 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia

2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493).

”

;

2)

w art. 185 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Do zapobiegania szkodom w wodach i naprawy szkód w wodach w rozumieniu ustawy z dnia

13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie stosuje się

przepisy tej ustawy.

”

.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 92, poz. 880 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087) w art. 5 pkt 24 i 25 otrzymują brzmienie

„

24)

właściwy stan ochrony gatunku - sumę oddziaływań na gatunek, mogącą w dającej się

przewidzieć przyszłości wpływać na rozmieszczenie i liczebność jego populacji na terenie

kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego gatunku,

przy której dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek

jest trwałym składnikiem właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku

nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości

oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje

i prawdopodobnie nadal będzie istniało;

25)

właściwy stan ochrony siedliska przyrodniczego - sumę oddziaływań na siedlisko przyrodnicze

i jego typowe gatunki, mogącą w dającej się przewidzieć przyszłości wpływać na naturalne

rozmieszczenie, strukturę, funkcje lub przeżycie jego typowych gatunków na terenie

kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego siedliska,

przy której naturalny zasięg siedliska przyrodniczego i obszary zajęte przez to siedlisko

w obrębie jego zasięgu nie zmieniają się lub zwiększają się, struktura i funkcje,

które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie

nadal będą istniały oraz typowe dla tego siedliska gatunki znajdują się we właściwym

stanie ochrony;

”

.

1.

Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, które

zaistniały przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynikały z działalności, która została

zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia

2007 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 32, w brzmieniu dotychczasowym,

z tym że organem właściwym jest wojewoda.

Starostowie niezwłocznie po wejściu w życie ustawy przekażą właściwym wojewodom

1)

akta spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi wraz z pełną

posiadaną dokumentacją;

2)

rejestry, o których mowa w art. 110 ustawy zmienianej w art. 32 w brzmieniu dotychczasowym.

Rejestr bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, obejmujący

wszystkie zgłoszone od dnia 30 kwietnia 2007 r. przypadki wystąpienia bezpośrednich

zagrożeń szkodą w środowisku i szkód w środowisku, uruchamia się do dnia 30 kwietnia

2008 r.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska

zbiorczą informację na temat zawartości rejestru bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku

i szkód w środowisku za rok 2007 do dnia 31 grudnia 2008 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2007 r.

Kto używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza standardy jakości określone

na podstawie art. 105,

podlega karze grzywny.