Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

1.

Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do

podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz

zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na

celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz

trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania

alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i

zakładów pracy.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, popierają także tworzenie i rozwój organizacji społecznych,

których celem jest krzewienie trzeźwości i abstynencji, oddziaływanie na osoby nadużywające

alkoholu oraz udzielanie pomocy ich rodzinom, jak również zapewniają warunki sprzyjające

działaniom tych organizacji.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, współdziałają również z Kościołem Katolickim i innymi

kościołami oraz związkami wyznaniowymi w zakresie wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania

alkoholizmowi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie

polityki społecznej, w szczególności

1)

tworzenie warunków sprzyjających realizacji potrzeb, których zaspokajanie motywuje

powstrzymywanie się od spożywania alkoholu;

2)

działalność wychowawczą i informacyjną;

3)

ustalanie odpowiedniego poziomu i właściwej struktury produkcji napojów alkoholowych

przeznaczanych do spożycia w kraju;

4)

ograniczanie dostępności alkoholu;

5

leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych od alkoholu;

6)

zapobieganie negatywnym następstwom nadużywania alkoholu i ich usuwanie;

7

przeciwdziałanie przemocy w rodzinie.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się w założeniach polityki społeczno-gospodarczej

w postaci Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych,

zatwierdzanego przez Radę Ministrów.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych - obszar mierzony od granicy

obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni,

zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy

i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw;

2

promocja napojów alkoholowych - publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie

rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży

napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów

alkoholowych;

3)

reklama napojów alkoholowych - publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów

alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych

przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli

graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów

alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy

przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi;

4

sponsorowanie - bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub współfinansowanie działalności

osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej, dla upowszechniania, utrwalania lub podniesienia renomy nazwy, producenta

lub dystrybutora, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę,

jego działalność, towar lub usługę, w zamian za informowanie o sponsorowaniu;

5)

informowanie o sponsorowaniu - prezentowanie informacji zawierającej nazwę sponsora

lub jego znak towarowy w związku ze sponsorowaniem;

6

wydzielone stoisko - oddzielone od pozostałej powierzchni punktu sprzedaży, ciąg handlowy

lub lada, zamknięte własną kasą fiskalną, rejestrującą prowadzoną sprzedaż;

7)

obrót hurtowy napojami alkoholowymi - zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich

odsprzedaży przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia;

8

wartość sprzedaży - kwota należna sprzedawcy za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem

podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego;

9

sklep branżowy ze sprzedażą napojów alkoholowych - placówka, w której roczna wartość

sprzedaży napojów alkoholowych stanowi nie mniej niż 70% wartości sprzedaży ogółu

towarów w tym punkcie;

10

reintegracja - reintegrację zawodową i społeczną w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu

socjalnym.

Ustawa wchodzi w życie 30 dnia od daty ogłoszenia.

1.

Podmioty, którym na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów wydano zezwolenia

na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, przedłożą, w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, posiadane zezwolenia właściwym organom w celu oznaczenia

terminu ich ważności.

2.

Przy oznaczaniu terminu ważności zezwolenia przepis art. 18 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku nieprzedłożenia zezwolenia właściwemu organowi w terminie określonym w

ust. 1, zezwolenie traci ważność.

Komisje do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi, działające na podstawie dotychczasowych

przepisów, stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, gminnymi komisjami rozwiązywania

problemów alkoholowych.

1.

Obowiązek wnoszenia opłat przewidzianych w art. 11

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, wnoszą opłatę za rok 1997 pomniejszoną o wysokość

opłaty skarbowej pobranej przy wydaniu zezwolenia.

3.

Podmioty, które nie dokonały opłaty, o której mowa w ust. 2, obowiązane są wnieść

ją w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Niedokonanie opłaty za rok 1997 w terminie określonym w ust. 3 powoduje wygaśnięcie

zezwolenia.

5.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1, które dokonały opłaty za korzystanie z zezwoleń

w 1997 r. w wysokości wyższej niż określona w ust. 2, zalicza się powstałą stąd różnicę

na poczet opłaty za korzystanie z zezwolenia w 1998 r., chyba że zainteresowany podmiot

wystąpi o jej zwrot.

Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje

się na podstawie dotychczasowych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Do spraw o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych - wszczętych,

a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - mają zastosowanie

przepisy tej ustawy.

1.

Dotychczasowe zadania i kompetencje Pełnomocnika Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej

do Spraw Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz zadania Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stają się, z dniem wejścia w życie ustawy,

zadaniami i kompetencjami Agencji, o której mowa w art. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

2.

Projekt statutu Agencji przygotuje dyrektor Agencji w terminie 30 dni od dnia powołania

na stanowisko.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 1 pkt 3

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Profilaktyka i rozwiązywanie problemów alkoholowych jest celem działania Państwowej

Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zwanej dalej „Agencją”.

2.

Agencja podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

3.

Do zadań Agencji należy w szczególności

1)

przygotowywanie projektu Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów

Alkoholowych oraz projektu podziału środków na jego realizację;

2)

opiniowanie i przygotowywanie projektów aktów prawnych oraz planów działań w zakresie

polityki dotyczącej alkoholu i problemów alkoholowych;

3)

prowadzenie działalności informacyjno-edukacyjnej, opracowywanie ekspertyz oraz opracowywanie

i wdrażanie nowych metod profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych;

4)

udzielanie merytorycznej pomocy samorządom, instytucjom, stowarzyszeniom i osobom

fizycznym, realizującym zadania związane z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów

alkoholowych, oraz zlecanie i finansowanie realizacji tych zadań;

5)

współpraca z organami samorządu województw i pełnomocnikami, o których mowa w art.

4 ust. 3;

6)

koordynacja i inicjowanie działań zwiększających skuteczność i dostępność lecznictwa

odwykowego;

7)

zlecanie i finansowanie zadań związanych z rozwiązywaniem problemów alkoholowych;

8)

współpraca z organizacjami i instytucjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność

w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych;

9)

podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 13

4.

Agencja jest państwową jednostką budżetową.

5

Agencją kieruje dyrektor powoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia, spośród

osób należących do państwowego zasobu kadrowego. Minister właściwy do spraw zdrowia

odwołuje dyrektora Agencji.

6.

Organizację Agencji określa statut, nadany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w Agencji jest otwarty

i konkurencyjny.

2.

Ogłoszenie o naborze zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm., oraz w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której jest prowadzony

nabór.

Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną

w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze.

Termin do składania dokumentów, określony w ogłoszeniu o naborze, nie może być krótszy

niż 14 dni od dnia opublikowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.

1.

Po upływie terminu do składania dokumentów określonego w ogłoszeniu o naborze niezwłocznie

upowszechnia się listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w

ogłoszeniu o naborze, przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w jednostce

organizacyjnej, w której jest prowadzony nabór, a także przez opublikowanie jej w

Biuletynie Informacji Publicznej.

2.

Lista, o której mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko kandydata oraz jego miejsce

zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

1.

Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne

stanowiska pracy w Agencji.

2.

Protokół zawiera w szczególności

1)

określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

2)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

3)

uzasadnienie dokonanego wyboru.

1.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia

wybranego kandydata albo zakończenia naboru, w przypadku gdy w jego wyniku nie doszło

do zatrudnienia żadnego kandydata.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska pracy;

3)

imię i nazwisko wybranego kandydata oraz miejsce jego zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego;

4)

uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego

kandydata.

3.

Informację o wyniku naboru upowszechnia się w Biuletynie Informacji Publicznej i w

miejscu powszechnie dostępnym w jednostce organizacyjnej, w której był prowadzony

nabór.

Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w drodze naboru ustał w ciągu 3 miesięcy od

dnia nawiązania stosunku pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę

spośród najlepszych kandydatów wymienionych w protokole tego naboru. Przepisy art.

3f stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podmioty, którym na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów wydano zezwolenia

na obrót hurtowy piwem, winami, miodami pitnymi oraz innymi napojami o zawartości

do 18% alkoholu (bez piwa) na czas nieoznaczony, przedłożą Ministrowi Przemysłu i

Handlu, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy, posiadane zezwolenia w celu

oznaczenia terminu ich ważności na 2 lata od dnia oznaczenia, bez pobierania opłaty

skarbowej.

2.

W przypadku nieprzedłożenia zezwolenia w terminie określonym w ust. 1, zezwolenie

wygasa.

1.

Zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi udzielone przez Ministra Gospodarki

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pozostają w mocy do czasu upływu terminu

ich ważności.

2.

Do spraw o wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wszczętych a niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy tej ustawy.

1

Samorząd województwa realizuje zadania, o których mowa w art. 1 i 2, w postaci wojewódzkiego

programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych stanowiącego część strategii

wojewódzkiej w zakresie polityki społecznej.

2.

Zarząd województwa odpowiada za koordynację przygotowania i realizację programu, o

którym mowa w ust. 1, udziela pomocy merytorycznej instytucjom i osobom fizycznym

realizującym zadania objęte tym programem oraz współdziała z innymi organami administracji

publicznej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych.

3

Program, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany przez regionalny ośrodek polityki

społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub inną jednostkę wskazaną

w programie. W celu realizacji programu zarząd województwa może powołać pełnomocnika.

4.

Środki finansowe na prowadzenie działań, o których mowa w ust. 2, ujmuje się w budżecie

województwa.

1

Prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych

oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych

gmin. W szczególności zadania te obejmują

1)

zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych

od alkoholu;

2)

udzielanie rodzinom, w których występują problemy alkoholowe, pomocy psychospołecznej

i prawnej, a w szczególności ochrony przed przemocą w rodzinie;

3

prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie rozwiązywania

problemów alkoholowych i przeciwdziałania narkomanii, w szczególności dla dzieci i

młodzieży, w tym prowadzenie pozalekcyjnych zajęć sportowych, a także działań na rzecz

dożywiania dzieci uczestniczących w pozalekcyjnych programach opiekuńczo-wychowawczych

i socjoterapeutycznych;

4)

(uchylony);

5)

wspomaganie działalności instytucji, stowarzyszeń i osób fizycznych, służącej rozwiązywaniu

problemów alkoholowych;

6)

podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 13

7

wspieranie zatrudnienia socjalnego poprzez organizowanie i finansowanie centrów integracji

społecznej.

2

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w postaci gminnego programu

profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, stanowiącego część strategii

rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy. Program

jest realizowany przez ośrodek pomocy społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy

społecznej, lub inną jednostkę wskazaną w programie. W celu realizacji programu wójt

(burmistrz, prezydent miasta) może powołać pełnomocnika.

3

Wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) powołują gminne komisje rozwiązywania problemów

alkoholowych, w szczególności inicjujące działania w zakresie określonym w ust. 1

oraz podejmujące czynności zmierzające do orzeczenia o zastosowaniu wobec osoby uzależnionej

od alkoholu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego.

4.

W skład gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wchodzą osoby przeszkolone

w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

5.

Zasady wynagradzania członków gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych

określa rada gminy w gminnych programach rozwiązywania problemów alkoholowych.

Wygasają, z dniem 31 grudnia 1996 r., zezwolenia na prowadzenie obrotu hurtowego wyrobami

spirytusowymi, wydane na czas nieoznaczony na podstawie dotychczas obowiązujących

przepisów.

1.

Rada gminy podejmuje uchwałę o rozwiązaniu dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania

problemów alkoholowych w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Zarząd gminy podejmie uchwałę o powołaniu gminnej komisji rozwiązywania problemów

alkoholowych w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie uchwały rady gminy w sprawie rozwiązania

dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględnia problem trzeźwości i abstynencji

wśród celów wychowania oraz zapewnia w programach nauczania wiedzę o szkodliwości

alkoholizmu dla jednostki oraz w życiu rodzinnym i społecznym.

Do spraw o wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowego obrotu napojami alkoholowymi,

wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie

przepisy tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13 lit. b) i pkt 14 - w zakresie art. 13

2)

art. 1 pkt 14 - w zakresie art. 13

3)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego,

a także minister właściwy do spraw oświaty i wychowania zapewniają kształcenie niezbędnej

liczby specjalistów z zakresu działalności profilaktycznej i leczniczej oraz podejmowanie

badań nad alkoholem i związanymi z nim problemami.

1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1991 r., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy art. 1 pkt 15, 38, 39, 41 lit. a) i 48 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

1992 r.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

jednolity tekst ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, minister właściwy

do spraw szkolnictwa wyższego, jednostki publicznej radiofonii i telewizji oraz inne

właściwe organy i instytucje podejmują odpowiednie działania w zakresie rozwijania

i popierania różnorodnych form działalności informacyjnej, kulturalnej i naukowej,

mających na celu uświadamianie o szkodliwości nadużywania alkoholu dla jednostki oraz

życia rodzinnego i społecznego, krzewienia trzeźwości i abstynencji oraz wykorzeniania

szkodliwych zwyczajów i sposobów picia alkoholu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

1.

Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może

być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do

spraw gospodarki.

2.

Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być

prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie na obrót hurtowy przedsiębiorcom

posiadającym siedziby na terenie województwa.

3a

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku

przedsiębiorcy.

3b

Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy;

2)

siedzibę i adres przedsiębiorcy;

3)

numer w rejestrze przedsiębiorców;

4)

miejsce prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

wnioskowany limit - dotyczy wyłącznie wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1;

6)

wnioskowany termin ważności zezwolenia.

3c

Minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa może wydać

duplikaty zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i 2, w przypadku ich utraty lub zniszczenia.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentów

wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi,

wzory wniosków oraz wzory informacji o sprzedaży napojów alkoholowych.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wydaje się oddzielnie na obrót hurtowy

następującymi rodzajami napojów alkoholowych

1)

o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo;

2)

o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa;

3)

o zawartości powyżej 18% alkoholu.

2.

Zezwolenia na obrót hurtowy wydaje się na czas oznaczony

1)

napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 - nie dłuższy niż 2 lata;

2)

napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - nie dłuższy niż rok.

3.

Dla zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa się limit w wysokości minimum

500 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.

3a

Limit, o którym mowa w ust. 3, może być zwiększony na wniosek przedsiębiorcy złożony

nie później niż 30 dni od dnia wykorzystania limitu określonego w zezwoleniu.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w odniesieniu do przedsiębiorców zaopatrujących statki,

pociągi i samoloty. Maksymalny limit dla tych przedsiębiorców określa się w wysokości

2 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.

5

Producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy

napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia,

o których mowa w art. 18 ust. 1.

1.

Za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, decyzji wprowadzających w

zezwoleniach zmiany oraz duplikatów zezwoleń są pobierane opłaty.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są wnoszone przed wydaniem zezwolenia lub decyzji

na rachunek organu wydającego zezwolenie, z zastrzeżeniem ust. 5.

3.

Opłaty za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 9

4.

W przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w roku poprzedzającym wygaśnięcie zezwolenia przekroczyła 1 000 000 zł, opłatę za

wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 9

5.

Opłata, o której mowa w ust. 3, jest wnoszona na rachunek organu zezwalającego, po

złożeniu pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych

w ostatnim roku kalendarzowym.

6.

Wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych należy obliczać oddzielnie dla każdego

rodzaju tych napojów.

7.

Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 9

8.

Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 9

9.

Opłata za wydanie decyzji wprowadzającej nowe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

zwiększającej ilość tych miejsc w stosunku do wymienionych w wydanych zezwoleniach,

o których mowa w art. 9

10.

Opłata za wydanie innych decyzji, wprowadzających zmiany w zezwoleniach, wynosi 200

zł.

11.

Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych

o zawartości do 18% alkoholu wynosi 1 000 zł.

12.

Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej

18% alkoholu jest pobierana w zależności od ilości litrów 100% alkoholu, zgłoszonej

we wniosku, proporcjonalnie do wysokości opłaty określonej w ust. 7.

13.

Opłata za zwiększenie limitu, o którym mowa w art. 9

14.

Opłata za wydanie duplikatu zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wynosi 50

zł.

15.

Zezwolenia i decyzje, o których mowa w ust. 9-14 i art. 9 ust. 1 i 2, nie podlegają

opłacie skarbowej.

1

Opłaty, o których mowa w art. 9

1)

zadań określonych w art. 4 ust. 1 ustawy;

2)

zadań określonych w Wojewódzkim Programie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 179, poz. 1485, z 2006 r. Nr 66, poz. 469 i Nr 120, poz. 826 oraz z 2007 r. Nr 7, poz. 48).

2.

Zarządy województw mogą zlecać, w drodze porozumień, jednostkom samorządu powiatowego

zadania z zakresu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przekazywać

środki finansowe na ich realizację.

Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń, o których mowa w art. 9

1

przekazywanie organowi zezwalającemu informacji o wielkości sprzedaży napojów alkoholowych,

w terminie do dnia 31 stycznia za rok poprzedni;

2)

sprzedaż napojów alkoholowych, wymienionych w zezwoleniu, wyłącznie przedsiębiorcom

posiadającym zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami lub zezwolenie na sprzedaż

detaliczną napojów alkoholowych;

3

prowadzenie obrotu hurtowego tylko napojami alkoholowymi oznaczonymi znakami akcyzy,

o ile wymóg oznaczania tymi znakami wynika z innych przepisów;

4)

zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz

u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami;

5)

posiadanie tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego

do przechowywania napojów alkoholowych;

6)

niezaleganie przez przedsiębiorcę z realizacją ciążących na nim zobowiązań podatkowych

oraz wynikających z ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych;

7)

wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę

w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscach wymienionych w zezwoleniu;

8

zgłaszanie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki lub właściwemu marszałkowi województwa

zmian stanu faktycznego i prawnego przedsiębiorcy, w stosunku do danych zawartych

w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;

9)

przestrzeganie innych warunków określonych przepisami prawa.

1.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9

1)

nieprzestrzegania warunków określonych w art. 9

2)

wprowadzenia do obrotu napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł;

3)

popełnienia przestępstwa, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przez osobę odpowiedzialną

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie;

4)

przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 9

5)

orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności

gospodarczej objętej zezwoleniem;

6)

zlecania przez przedsiębiorcę, na podstawie umów, prowadzenia obrotu hurtowego napojami

alkoholowymi innym przedsiębiorcom.

2.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9

1)

nieprzestrzegania warunków określonych w art. 9

2)

powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu obrotu.

3.

Zezwolenia, o których mowa w art. 9

1)

likwidacji przedsiębiorstwa lub zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia obrotu hurtowego

napojami alkoholowymi;

2)

upływu terminu ważności zezwolenia;

3)

zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej.

4.

Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w ust.

3, minister właściwy do spraw gospodarki lub właściwy marszałek województwa wydaje

zezwolenie z określeniem terminu na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych.

Termin, określony w zezwoleniu na wyprzedaż, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od

dnia wygaśnięcia zezwolenia.

5.

Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie

zezwoleń, o których mowa w art. 9

Sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych, zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem

piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzi się w punktach

sprzedaży, którymi są

1)

sklepy branżowe ze sprzedażą napojów alkoholowych;

2)

wydzielone stoiska - w samoobsługowych placówkach handlowych o powierzchni sprzedażowej

powyżej 200 m

3)

pozostałe placówki samoobsługowe oraz inne placówki handlowe, w których sprzedawca

prowadzi bezpośrednią sprzedaż napojów alkoholowych.

Akty prawne wpływające na strukturę cen napojów alkoholowych powinny służyć ograniczaniu

spożycia tych napojów oraz zmianie struktury ich spożycia na rzecz napojów o niskiej

zawartości procentowej alkoholu.

1.

Na wydatki związane z realizacją Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania

Problemów Alkoholowych przeznacza się corocznie z budżetu państwa środki w wysokości

1% podatku akcyzowego od wyrobów alkoholowych.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, są przeznaczone w szczególności na różne formy pomocy

dla osób uzależnionych od alkoholu i członków ich rodzin, działalność informacyjną

i wychowawczą, kształcenie specjalistów i prowadzenie badań naukowych nad problemami

alkoholowymi.

3.

(uchylony).

1.

W celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 4

2

Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek gminy, przed wydaniem zezwolenia,

w wysokości

1)

525 zł na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa;

2)

525 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem

piwa);

3)

2 100 zł na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.

3

Opłata, o której mowa w ust. 2, dotyczy przedsiębiorców rozpoczynających działalność

gospodarczą w tym zakresie.

4

Przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku poprzednim, są obowiązani

do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych

rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim.

5

Opłatę, o której mowa w ust. 1, przedsiębiorca prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych

w punkcie sprzedaży, w którym roczna wartość sprzedaży napojów alkoholowych w roku

poprzednim przekroczyła

1)

37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa - wnosi

w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim;

2)

37 500 zł dla napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem

piwa) - wnosi w wysokości 1,4% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim;

3)

77 000 zł dla napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu - wnosi w wysokości

2,7% ogólnej wartości sprzedaży tych napojów w roku poprzednim.

6

Przedsiębiorcy, których roczna wartość sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych

nie przekroczyła wartości, o których mowa w ust. 5, wnoszą opłatę w wysokości określonej

w ust. 2.

7

Opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym

objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i

30 września danego roku kalendarzowego.

8

W roku nabycia zezwolenia lub utraty jego ważności, opłaty, o których mowa w ust.

1-5, dokonuje się w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia.

9

Wartość sprzedaży należy obliczać oddzielnie dla każdego rodzaju napojów alkoholowych.

10

Zezwolenia, o których mowa w art. 18, 18

1.

Rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży

napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia

poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży.

2

Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży

i podawania napojów alkoholowych.

3.

W miejscowościach, w których rozmieszczone są jednostki wojskowe, liczba punktów sprzedaży

napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu

sprzedaży oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych

są ustalane przez radę gminy po zasięgnięciu opinii właściwych dowódców garnizonów.

4.

Liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży,

podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania

dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania

problemów alkoholowych.

1.

Napoje alkoholowe dostarcza się do miejsc sprzedaży tylko w naczyniach zamkniętych,

z oznaczeniem nazwy producenta, rodzaju i ilości napoju oraz jego mocy.

2.

W miejscach sprzedaży i podawania napojów alkoholowych powinna być uwidoczniona informacja

o szkodliwości spożywania alkoholu.

3.

(uchylony).

1.

Zabrania się reklamy i promocji na obszarze kraju napojów alkoholowych, z wyjątkiem

piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona, pod warunkiem iż nie jest kierowana

do małoletnich lub prowadzona poprzez budowanie skojarzeń z

1)

atrakcyjnością seksualną;

2)

relaksem lub wypoczynkiem;

3

sprawnością fizyczną;

4)

nauką, pracą lub sukcesem zawodowym;

5)

zdrowiem lub sukcesem życiowym.

2.

Reklama i promocja piwa, o której mowa w ust. 1, nie może być prowadzona

1

w telewizji, radiu, kinie i teatrze między godziną 6

2)

na kasetach wideo i innych nośnikach;

3)

w prasie młodzieżowej i dziecięcej;

4)

na okładkach dzienników i czasopism;

5

na słupach i tablicach reklamowych i innych stałych i ruchomych powierzchniach wykorzystywanych

do reklamy, chyba że 20% powierzchni reklamy zajmować będą widoczne i czytelne napisy

informujące o szkodliwości spożycia alkoholu lub o zakazie sprzedaży alkoholu małoletnim;

6)

przy udziale małoletnich.

3.

Zabrania się reklamy, promocji produktów i usług, których nazwa, znak towarowy, kształt

graficzny lub opakowanie wykorzystuje podobieństwo lub jest tożsame z oznaczeniem

napoju alkoholowego lub innym symbolem obiektywnie odnoszącym się do napoju alkoholowego.

4.

Zabrania się reklamy i promocji przedsiębiorców oraz innych podmiotów, które w swoim

wizerunku reklamowym wykorzystują nazwę, znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie

związane z napojem alkoholowym, jego producentem lub dystrybutorem.

5

Zabrania się informowania o sponsorowaniu imprez sportowych, koncertów muzycznych

oraz innych imprez masowych przez producentów i dystrybutorów napojów, których zasadniczą

działalność stanowi produkcja lub sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 8%

do 18% alkoholu, w jakikolwiek inny sposób niż poprzez umieszczanie wewnątrz dzienników

i czasopism, na zaproszeniu, bilecie, plakacie, produkcie lub tablicy informacyjnej

związanej z określoną imprezą nazwy producenta lub dystrybutora oraz jego znaku towarowego,

z zastrzeżeniem ust. 6.

6

Informowanie o sponsorowaniu może być prowadzone w radiu i telewizji pod warunkiem,

iż będzie ograniczone wyłącznie do podania nazwy producenta lub dystrybutora napojów

zawierających do 18% alkoholu lub jego znaku towarowego, a informacja ta nie będzie

prezentowana w telewizji przez osobę fizyczną lub z wykorzystaniem wizerunku postaci

ludzkiej.

7

Zabrania się informowania o, innym niż określone w ust. 5, sponsorowaniu przez producentów

i dystrybutorów napojów alkoholowych, których zasadniczą działalność stanowi produkcja

lub sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 8% do 18% alkoholu oraz informowania

o sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających powyżej 18%

alkoholu.

8.

Zakaz określony w ust. 1 dotyczy również wydawnictw promocyjno-reklamowych przekazywanych

przez producentów, dystrybutorów lub handlowców napojów alkoholowych klientom detalicznym.

9

Zakazy określone w ust. 1-8 nie obejmują reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej

wewnątrz pomieszczeń hurtowni, wydzielonych stoisk lub punktów prowadzących wyłącznie

sprzedaż napojów alkoholowych oraz na terenie punktów prowadzących sprzedaż napojów

alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży.

10

Zakazy określone w ust. 1-8 dotyczą osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które uczestniczą w prowadzeniu

reklamy w charakterze zleceniodawcy albo zleceniobiorcy niezależnie od sposobu i formy

jej prezentacji.

11

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wielkość, treść,

wzór i sposób umieszczania na reklamach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, napisów informujących

o szkodliwości spożycia alkoholu lub o zakazie sprzedaży alkoholu małoletniemu, mając

na względzie ograniczenie spożycia alkoholu oraz przeciwdziałanie alkoholizmowi wśród

młodzieży.

1

Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony

rachunek utworzony w tym celu przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej

i sportu opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług

wynikającej z tej usługi.

2

Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną według wzoru określonego na podstawie ust. 4 i przekazują ją w terminie

do 20. dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym powstał obowiązek

wystawienia faktury, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na wynagrodzenie

lub jego część.

3

Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do tego samego urzędu skarbowego, do którego składa się deklarację dotyczącą podatku od towarów i usług w zakresie usługi, o której mowa w ust. 1.

4

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczej deklaracji miesięcznej dotyczącej opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz szczegółowy zakres zawartych

w niej danych, uwzględniając w szczególności imię i nazwisko lub nazwę (firmę) podmiotu

zobowiązanego do wniesienia opłaty, jego adres zamieszkania lub siedziby, numer identyfikacji

podatkowej oraz dane dotyczące faktur, które mają być podstawą do ustalenia wysokości

opłaty, o której mowa w ust. 1.

5

Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej w ostatnim dniu miesiąca, w którym

stosownie do ust. 2 powstał obowiązek złożenia zbiorczej deklaracji miesięcznej.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dla podmiotu zobowiązanego do jej wniesienia

koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. lub art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm..

7.

W sprawach nieuregulowanych do opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm..

8.

(uchylony).

9.

(uchylony).

10.

(uchylony).

1.

Tworzy się Fundusz Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów, zwany dalej „Funduszem”,

którego dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

2.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

3.

Przychodami Funduszu są wpływy z tytułu opłat, o których mowa w art. 13

4

Środki Funduszu przeznacza się wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportowo-rekreacyjnych

dla uczniów, prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia

oraz inne organizacje pozarządowe, które w ramach swojej statutowej działalności realizują

zadania z zakresu upowszechniania kultury fizycznej i sportu wśród dzieci i młodzieży,

a także organizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb przyznawania dofinansowania, biorąc pod uwagę wyrównywanie szans dostępu

do kultury fizycznej;

2)

tryb składania wniosków i dane, jakie powinien zawierać wniosek o przyznanie dofinansowania,

uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie,

a także informacje o zajęciach sportowo-rekreacyjnych;

3)

tryb przekazywania środków, uwzględniając terminy, w jakich zostało zaplanowane przeprowadzenie

zajęć sportowo-rekreacyjnych;

4

wysokość dofinansowania, z tym że maksymalna wysokość tego dofinansowania w przypadku

zajęć prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne

organizacje pozarządowe nie może przekroczyć 80%, a w przypadku zajęć organizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego - 50% planowanych kosztów realizacji zajęć.

1.

Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych

1)

na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych

i domów studenckich;

2)

na terenie zakładów pracy oraz miejsc zbiorowego żywienia pracowników;

3)

w miejscach i czasie masowych zgromadzeń;

4)

w środkach i obiektach komunikacji publicznej;

5)

(uchylony);

6)

w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych, jak również w

rejonie obiektów koszarowych i zakwaterowania przejściowego jednostek wojskowych.

1a.

(uchylony).

2.

(uchylony).

2a.

Zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem

miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.

3.

Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18%

alkoholu w ośrodkach szkoleniowych.

4.

Zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18% alkoholu w

domach wypoczynkowych.

5.

Sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów zawierających więcej niż 4,5% alkoholu może

się odbywać na imprezach na otwartym powietrzu tylko za zezwoleniem i tylko w miejscach

do tego wyznaczonych.

6.

W innych niewymienionych miejscach, obiektach lub na określonych obszarach gminy,

ze względu na ich charakter, rada gminy może wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży,

podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych.

7.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw gospodarki morskiej,

w drodze rozporządzenia, określą zasady i warunki sprzedaży, podawania i spożywania

napojów alkoholowych na morskich statkach handlowych w żegludze międzynarodowej, w

pociągach i samolotach komunikacji międzynarodowej oraz w międzynarodowych portach

morskich i lotniczych.

8.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, wypadki

i okoliczności, w których, uwzględniając zwyczaje międzynarodowe, dopuszczalne jest

podawanie i spożywanie nieznacznej ilości napojów alkoholowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych

1)

osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości;

2)

osobom do lat 18;

3)

na kredyt lub pod zastaw.

2.

W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje

alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy.

1.

Zabrania się wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, obiektów wymienionych

w art. 14 ust. 1 pkt 6, jak również stadionów i innych obiektów, w których odbywają

się masowe imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych zakazem

wnoszenia napojów alkoholowych.

2.

Osoby posiadające przy sobie napoje alkoholowe mają obowiązek przekazania ich do depozytu

pod rygorem niewpuszczenia bądź usunięcia z terenów obiektów lub miejsc, o których

mowa w ust. 1.

3.

Napoje alkoholowe wnoszone przez żołnierzy na teren obiektów wymienionych w art. 14

ust. 1 pkt 6 ulegają odebraniu i przekazaniu do depozytu.

4.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z właściwymi ministrami, każdy w swoim zakresie działania, w drodze rozporządzeń,

określają szczegółowe zasady i tryb postępowania w wypadkach, o których mowa w ust.

2 i 3, oraz wysokość opłaty za przechowanie napojów alkoholowych w depozycie.

1.

Kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia

do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do

pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Okoliczności

stanowiące podstawę decyzji powinny być podane pracownikowi do wiadomości.

2.

Uprawnienia kierownika zakładu pracy, o którym mowa w ust. 1, służą również organowi

nadrzędnemu nad danym zakładem pracy oraz organowi uprawnionemu do przeprowadzenia

kontroli zakładu pracy.

3.

Na żądanie pracownika, o którym mowa w ust. 1, kierownik zakładu pracy lub osoba przez

niego upoważniona jest obowiązana zapewnić przeprowadzenie badania stanu trzeźwości

pracownika.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1

Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem

sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza,

prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego

dalej „organem zezwalającym”.

1a.

(uchylony).

2

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy.

3

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje

napojów alkoholowych

1)

do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo;

2)

powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa);

3)

powyżej 18% zawartości alkoholu.

3a

Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej

opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji

punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2.

4.

Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem

wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych - położonych poza

obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 - może być prowadzona jedynie za zezwoleniem,

o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra

Obrony Narodowej lub resortu spraw wewnętrznych określonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

5

Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera

1)

oznaczenie rodzaju zezwolenia;

2)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników

ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania;

3)

numer w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej;

4)

przedmiot działalności gospodarczej;

5)

adres punktu sprzedaży;

6)

adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego).

6

Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty

1)

zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub odpis z rejestru

przedsiębiorców;

2)

dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży

napojów alkoholowych;

3)

pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli

punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym;

4

decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której

mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności

i żywienia

(Dz. U. Nr 171, poz. 1225).

7

Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza

miejscem sprzedaży jest

1)

posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1;

2)

wniesienie opłaty, o której mowa w art. 11

3)

zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających

odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych;

4)

w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego

objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży

napojów alkoholowych odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego dokonanie opłaty,

o której mowa w art. 11

5)

posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży;

6)

wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę

w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu;

7)

zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do

danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany;

8)

prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę

gminy, na podstawie art. 12 ust. 1 i 2;

9)

przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa.

7a.

(uchylony).

8

Organ zezwalający lub, na podstawie jego upoważnienia, straż gminna lub członkowie

gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych dokonują kontroli przestrzegania

zasad i warunków korzystania z zezwolenia.

9

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas oznaczony, nie krótszy niż

4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza

miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata.

10

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku

1)

nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w

szczególności

a)

sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt

lub pod zastaw;

b)

sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art.

14 ust. 3 i 4;

2)

nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych;

3)

powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży

lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów

alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów

powołanych do ochrony porządku publicznego;

4)

wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł;

5)

przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 11

6)

popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie;

7)

orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej

za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności

gospodarczej objętej zezwoleniem.

11

Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie

zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.

12

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku

1)

likwidacji punktu sprzedaży;

2)

upływu terminu ważności zezwolenia;

3)

zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży;

4)

zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej;

5)

niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 11

13

Przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5,

może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie

6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia.

14

przedsiębiorcy podający lub sprzedający różne mieszaniny napojów alkoholowych na podstawie

posiadanych receptur, z wykorzystaniem napojów zawierających powyżej 18% alkoholu,

są obowiązani do posiadania zezwoleń, o których mowa w ust. 3 pkt 3.

1

Na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż

napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych mogą być wydawane

jednorazowe zezwolenia, do których nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 4, ust.

5 pkt 5, ust. 6, ust. 7 pkt 4 i 6 oraz ust. 9-14.

2.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydawane są na okres do 2 dni.

3

Opłata za jednorazowe zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek

gminy przed wydaniem zezwolenia w wysokości odpowiadającej 1/12 rocznej opłaty za

poszczególne rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 11

4

Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na

sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń

nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i

7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3.

5

Opłata za zezwolenia, o których mowa w ust. 4, jest wnoszona na rachunek gminy przed

wydaniem zezwolenia w wysokości określonej w art. 11

Dochody z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 18, i nie mogą być przeznaczane na inne cele.

Do zezwoleń, o których mowa w art. 9, 18 i 18ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm.

1.

Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w art.

18 ust. 12, organ zezwalający może wydać zezwolenie z określeniem terminu na wyprzedaż

posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych. Termin określony w zezwoleniu

na wyprzedaż nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia zezwolenia.

2.

Opłata za wydanie zezwolenia na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów

napojów alkoholowych, wnoszona na rachunek gminy, wynosi

1)

1,4% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających do 4,5% alkoholu

oraz piwa;

2)

1,4% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających powyżej 4,5% do 18%

alkoholu (z wyjątkiem piwa);

3)

2,7% wartości sprzedaży zinwentaryzowanych napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.

3.

Przedsiębiorca, który otrzymał zezwolenie na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych

zapasów napojów alkoholowych, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia

na sprzedaż napojów alkoholowych nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia

upływu terminu ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

Sprawy, które zostały wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlegają rozpoznaniu według przepisów ustaw, o których mowa w art. 1-18,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Rada Ministrów, ze względu na bezpieczeństwo i porządek publiczny, w drodze rozporządzenia,

może wprowadzać na czas określony na obszarze całego kraju albo jego części całkowity

lub częściowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.

2.

W sytuacjach wymagających niezwłocznego działania Rada Ministrów może wprowadzić zakaz,

o którym mowa w ust. 1, w innym trybie.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi sprawozdanie z wykonania niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Leczenie odwykowe osób uzależnionych od alkoholu prowadzą stacjonarne i niestacjonarne

zakłady lecznictwa odwykowego oraz inne zakłady opieki zdrowotnej.

2.

Poddanie się leczeniu odwykowemu jest dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa ustawa.

3.

Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane w zakładach opieki zdrowotnej.

1.

Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa całodobowe zakłady lecznictwa

odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i współuzależnienia.

1a.

Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 zakłady lecznictwa

odwykowego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, kwalifikacje personelu, zasady funkcjonowania i rodzaje zakładów lecznictwa

odwykowego, a także innych zakładów opieki zdrowotnej w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi

od alkoholu oraz zasady współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i

organizacjami społecznymi;

2)

warunki, jakie powinny spełniać zakłady lecznicze dla osób uzależnionych od alkoholu

prowadzone poza publicznymi zakładami opieki zdrowotnej;

3)

regulaminy stacjonarnych zakładów lecznictwa odwykowego oraz domów pomocy społecznej

dla osób uzależnionych od alkoholu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

sprawiedliwości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania

alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w publicznych zakładach opieki zdrowotnej

świadczenia zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji współuzależnienia oraz profilaktyki.

Za świadczenia te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.

2.

Dzieci osób uzależnionych od alkoholu, dotknięte następstwami nadużywania alkoholu

przez rodziców, uzyskują bezpłatnie pomoc psychologiczną i socjoterapeutyczną w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej i publicznych poradniach specjalistycznych oraz placówkach

opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych.

3.

Pomoc niesiona dzieciom przez osoby lub instytucje może być udzielona wbrew woli rodziców

lub opiekunów będących w stanie nietrzeźwym.

Osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego,

demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój

lub porządek publiczny, kieruje się na badanie przez biegłego w celu wydania opinii

w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.

Na badanie, o którym mowa w art. 24, kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów

alkoholowych właściwa według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie

dotyczy, na jej wniosek lub z własnej inicjatywy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli uzależnione są od alkoholu, zobowiązać można

do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.

2.

O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka

sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania lub pobytu osoby, której postępowanie

dotyczy, w postępowaniu nieprocesowym.

3.

Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych

lub prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację wraz z opinią biegłego,

jeżeli badanie przez biegłego zostało przeprowadzone.

1.

W razie gdy w stosunku do osoby, której postępowanie dotyczy, brak jest opinii biegłego

w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, sąd zarządza poddanie tej osoby odpowiednim

badaniom.

2.

Sąd może, jeżeli na podstawie opinii biegłego uzna to za niezbędne, zarządzić oddanie

badanej osoby pod obserwację w zakładzie leczniczym na czas nie dłuższy niż 2 tygodnie.

W wyjątkowych wypadkach, na wniosek zakładu, sąd może termin ten przedłużyć do 6 tygodni.

3.

Przed wydaniem postanowienia sąd wysłuchuje osoby, której postępowanie dotyczy.

4.

Na postanowienie zarządzające oddanie pod obserwację do zakładu przysługuje zażalenie.

1.

W razie zarządzenia przez sąd badania przez biegłego lub oddania pod obserwację w

zakładzie leczniczym osoba, której postępowanie dotyczy, obowiązana jest poddać się

badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz zabiegom niezbędnym do wykonania podstawowych

badań laboratoryjnych pod warunkiem, że dokonywane są przez uprawnionych do tego pracowników

służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu tej

osoby.

2.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, tryb powoływania biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu,

sposób sporządzania opinii oraz warunki i sposób dokonywania badań niezbędnych do

wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu, uwzględniając ochronę dóbr

osobistych osoby badanej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 22 pkt

1, który wchodzi w życie z dniem 16 lipca 2003 r.

Orzeczenie o obowiązku poddania się leczeniu zapada po przeprowadzeniu rozprawy, która

powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku.

1.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawę lub uchylania się od zarządzonego

poddania się badaniu przez biegłego albo obserwacji w zakładzie leczniczym sąd może

zarządzić przymusowe doprowadzenie przez organ Policji.

2.

Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria

Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.

1.

Orzekając o obowiązku poddania się leczeniu sąd może ustanowić na czas trwania tego

obowiązku nadzór kuratora.

2.

Osoba, wobec której ustanowiony został nadzór, ma obowiązek stawiania się na wezwanie

sądu lub kuratora i wykonywania ich poleceń, dotyczących takiego postępowania w okresie

nadzoru, które może się przyczynić do skrócenia czasu trwania obowiązku poddania się

leczeniu.

3.

Minister Sprawiedliwości oraz minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia,

określają szczegółowe zasady i tryb wykonywania nadzoru, o którym mowa w ust. 1.

1.

Sąd wzywa osobę, w stosunku do której orzeczony został prawomocnie obowiązek poddania

się leczeniu odwykowemu, do stawienia się dobrowolnie w oznaczonym dniu we wskazanym

zakładzie lecznictwa odwykowego w celu poddania się leczeniu, z zagrożeniem zastosowania

przymusu w wypadku uchylania się od wykonania tego obowiązku.

2.

Osoba, w stosunku do której orzeczony został obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,

związanemu z pobytem w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może opuszczać

terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika zakładu.

3.

Sąd zarządza przymusowe doprowadzenie do zakładu leczniczego osoby uchylającej się

od wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, przez organ Policji.

4.

Jeżeli zarządzenie przymusowego doprowadzenia dotyczy żołnierza, wykonuje je Żandarmeria

Wojskowa lub wojskowy organ porządkowy.

Stacjonarne i niestacjonarne zakłady lecznictwa odwykowego, o których mowa w art.

21 ust. 1, przyjmują na leczenie poza kolejnością osoby zobowiązane do leczenia odwykowego

na podstawie art. 26, do wykorzystania limitu miejsc stanowiących 20% ogółu miejsc

przeznaczonych do leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego.

1.

Policja, Żandarmeria Wojskowa i wojskowy organ porządkowy, wykonując zarządzenie przymusowego

doprowadzenia osób, o których mowa w art. 30 oraz art. 32 ust. 3 i 4, ma prawo ich

zatrzymania tylko w niezbędnych wypadkach i na czas konieczny do wykonania tego zarządzenia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

i ministrem właściwym do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, określa zasady i

tryb doprowadzania osób, o których mowa w art. 30 ust. 1 i art. 32 ust. 3.

3.

(uchylony).

1.

Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak tego wymaga cel leczenia, nie

dłużej jednak niż 2 lata od chwili uprawomocnienia się postanowienia.

2

W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu sąd może na wniosek kuratora, po

zasięgnięciu opinii zakładu leczącego, bądź na wniosek zakładu leczącego zmieniać

postanowienia w zakresie rodzaju zakładu leczenia odwykowego.

3.

W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu stacjonarny zakład leczący może ze

względów leczniczych skierować osobę zobowiązaną do innego zakładu w celu kontynuowania

leczenia odwykowego, powiadamiając o tym sąd.

4.

O ustaniu obowiązku poddania się leczeniu przed upływem okresu wskazanego w ust. 1

decyduje sąd na wniosek osoby zobowiązanej, zakładu leczącego, kuratora, prokuratora

lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii zakładu, w którym osoba leczona przebywa.

5.

W wypadku ustania obowiązku poddania się leczeniu ponowne zastosowanie tego obowiązku

wobec tej samej osoby nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od jego ustania.

1.

Sąd, który nałożył na osobę uzależnioną od alkoholu obowiązek poddania się leczeniu

odwykowemu, jeśli uzna, że na skutek takiego uzależnienia zachodzi potrzeba całkowitego

ubezwłasnowolnienia tej osoby - zawiadamia o tym właściwego prokuratora.

2.

W razie orzeczenia ubezwłasnowolnienia sąd opiekuńczy, określając sposób wykonywania

opieki, orzeka o umieszczeniu tej osoby w domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych

od alkoholu, chyba że zachodzi możliwość objęcia tej osoby inną stałą opieką.

3.

Do obowiązków opiekuna osoby ubezwłasnowolnionej stosuje się odpowiednio również przepisy

dotyczące obowiązków kuratora, o którym mowa w art. 31.

1.

Do stacjonarnego zakładu leczniczego i domu pomocy społecznej ma prawo wstępu o każdej

porze sędzia w celu kontroli legalności skierowania i przebywania w takim zakładzie

lub domu osób, na które został nałożony obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,

oraz warunków, w jakich osoby te przebywają.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb sprawowania kontroli, o której

mowa w ust. 1, określając szczegółowy zakres zagadnień podlegających kontroli, formy

wykonywania kontroli, sposób dokumentowania jej przebiegu i wyników oraz postępowanie

pokontrolne, w tym tryb przekazywania rezultatów kontroli zainteresowanym podmiotom,

a zwłaszcza kontrolowanym jednostkom organizacyjnym i ich jednostkom nadrzędnym.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają w tym zakresie ustawowych uprawnień prokuratora.

1.

Osoby umieszczone w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich, uzależnione

od alkoholu, mają obowiązek poddania się zarządzonemu leczeniu odwykowemu.

2.

Leczenie odwykowe zarządza administracja zakładu lub schroniska w stosunku do małoletniego

za zgodą przedstawiciela ustawowego, a w razie jej braku, jak również w stosunku do

osoby pełnoletniej - za zezwoleniem sądu wykonującego orzeczenie, wydanym po zasięgnięciu

opinii biegłego.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w

drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb postępowania w przedmiocie

leczenia odwykowego osób, o których mowa w ust. 1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, w

drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb postępowania w przedmiocie leczenia odwykowego

osób umieszczonych w zakładach karnych, aresztach śledczych i ośrodkach przystosowania

społecznego

Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50 000 mieszkańców i organy

powiatu mogą organizować i prowadzić izby wytrzeźwień.

1.

Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu

publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich

życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone

do izby wytrzeźwień, zakładu opieki zdrowotnej lub innej właściwej placówki utworzonej

lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania

lub pobytu.

2.

W razie braku izby wytrzeźwień osoby takie mogą być doprowadzone do jednostki Policji.

3.

Osoby doprowadzone do izby wytrzeźwień lub jednostki Policji pozostają tam aż do wytrzeźwienia,

nie dłużej niż 24 godziny. Osoby do lat 18 umieszcza się w odrębnych pomieszczeniach,

oddzielnie od osób dorosłych.

3a.

Osobie doprowadzonej do izby wytrzeźwień, jednostki Policji, zakładu opieki zdrowotnej

lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego

w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu osoba

doprowadzona lub zatrzymana może domagać się zbadania zasadności i legalności doprowadzenia,

jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania.

3b

Zażalenie przekazuje się sądowi rejonowemu miejsca doprowadzenia lub zatrzymania w

terminie 7 dni od daty doprowadzenia bądź zatrzymania. Do rozpoznania zażalenia stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

3c.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności lub nielegalności doprowadzenia lub zatrzymania

albo poważnych nieprawidłowości związanych z ich wykonywaniem sąd rejonowy zawiadamia

o tym prokuratora i organy przełożone nad organami, które dokonały doprowadzenia bądź

zatrzymania.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, jest żołnierzem, przekazuje się ją Żandarmerii

Wojskowej lub wojskowemu organowi porządkowemu.

5.

O wypadkach uzasadniających wszczęcie postępowania o zastosowaniu obowiązku poddania

się leczeniu odwykowemu zawiadamia się niezwłocznie właściwą gminną komisję rozwiązywania

problemów alkoholowych.

6.

O umieszczeniu w izbie wytrzeźwień zawiadamia się niezwłocznie

1)

w przypadku małoletnich - ich rodziców lub opiekunów oraz sąd opiekuńczy;

2)

w przypadku innych osób - na ich żądanie, wskazane przez nie osoby.

1.

(uchylony).

2.

Pieniądze, przedmioty wartościowe i napoje alkoholowe znajdujące się przy osobach,

o których mowa w art. 40 ust. 1, zatrzymuje się w depozycie.

3.

Z depozytów pieniężnych izby wytrzeźwień mogą potrącać swe należności z tytułu opłat

związanych z pobytem w izbie.

4.

Na innych przedmiotach zatrzymanych w depozycie izbom wytrzeźwień służy ustawowe prawo

zastawu celem zabezpieczenia tych należności.

1.

Wobec osób przyjętych do izb wytrzeźwień, które stwarzają zagrożenie dla życia lub

zdrowia własnego lub innej osoby, niszczą przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu,

może być zastosowany przymus bezpośredni, polegający na przytrzymywaniu lub unieruchomieniu.

2.

Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły

fizycznej.

3.

Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów,

prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.

4.

Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

5.

Za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.

5a.

Egzekucja należności, o których mowa w ust. 5, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których

mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych

lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb,

jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z

uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych

pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną

wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej

lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione,

albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom,

podlega grzywnie.

2.

Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie

dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa

określonego w ust. 1.

3.

W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 albo 2 można orzec przepadek

napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz

prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży lub podawaniu napojów

alkoholowych.

4.

Orzekanie w sprawach o przestępstwa określone w ust. 1 i 2 następuje na podstawie

przepisów o postępowaniu karnym.

1.

Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo

nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa

napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych

do ich sprzedaży lub podawania,

podlega karze grzywny.

2.

Usiłowanie wykroczenia określonego w ust. 1 jest karalne.

3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów

alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 10 ust. 5, art. 14 ust.

5 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w

art. 3, art. 28 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy zmienianej

w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art. 9 ust. 2, art. 19 ust.

4, art. 21 a ust. 4 i art. 21 b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 15, art. 16 ust. 3

ustawy zmienianej w art. 18, art. 28 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 20, art. 8 ustawy

zmienianej w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 32, art. 54 ustawy zmienianej

w art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 36, art. 32, art. 42 ust. 4 i

art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 41, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art.

10 ust. 5, art. 14 ust. 7 i art. 20 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, art. 17 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 3, art. 28a ustawy zmienianej w art. 8, art. 1 ust. 3 i

art. 3 ustawy zmienianej w art. 13, art. 8 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 14, art.

9 ust. 2, art. 19 ust. 4, art. 21 a ust. 4 i art. 21 b ust. 4 ustawy zmienianej w

art. 15, art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 18, art. 27 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 20, art. 8 ustawy zmienianej w art. 26, art. 21 ust. 3 ustawy zmienianej w

art. 32, art. 54 ustawy zmienianej w art. 35, art. 119 ust. 2 ustawy zmienianej w

art. 36, art. 32, art. 42 ust. 4 i art. 100 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 40 oraz

art. 10 ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 41, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi nadzoru dopuszcza do sprzedawania, podawania lub

spożywania napojów alkoholowych na terenie zakładu pracy, jak również powziąwszy wiadomość

o sprzedawaniu, podawaniu lub spożywaniu na terenie zakładu pracy takich napojów nie

podejmie prawem przewidzianego postępowania,

podlega karze grzywny.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13 ust. 1 i 2

1)

dostarcza napoje alkoholowe do miejsc sprzedaży lub

2)

nie uwidacznia informacji o szkodliwości spożywania alkoholu,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny wymienione w art. 43

1.

Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 13

podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.

2.

Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o

postępowaniu karnym.

3.

Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy,

za sprawcę czynu zabronionego uznaje się osobę odpowiedzialną za zlecenie lub prowadzenie

reklamy napojów alkoholowych.

1.

Kto bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom prowadzi obrót hurtowy napojami

alkoholowymi,

podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.

1a.

W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów

alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz prowadzenia

działalności gospodarczej polegającej na hurtowym obrocie napojami alkoholowymi.

2.

W wypadkach mniejszej wagi sprawca czynu określonego w ust. 1 podlega karze grzywny

do 5 000 zł.

3.

Orzekanie w sprawach o czyn wymieniony w ust. 1 następuje na podstawie przepisów o

postępowaniu karnym.

4.

Jeżeli czyn określony w ust. 1 został popełniony w zakresie działalności przedsiębiorcy,

za sprawcę czynu zabronionego uznaje się osobę odpowiedzialną za wprowadzenie napojów

alkoholowych do obrotu hurtowego.

1.

Napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia

zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5%

objętościowych alkoholu.

2.

Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi

do

1)

stężenia we krwi od 0,2 ‰ do 0,5 ‰ alkoholu albo

2)

obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm

3.

Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi

do

1)

stężenia we krwi powyżej 0,5 ‰ alkoholu albo

2)

obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

1.

Jeżeli zachodzi podejrzenie, że przestępstwo lub wykroczenie zostało popełnione po

spożyciu alkoholu, osoba podejrzana może być poddana badaniu koniecznemu do ustalenia

zawartości alkoholu w organizmie, w szczególności zabiegowi pobrania krwi. Zabiegu

pobrania krwi dokonuje fachowy pracownik służby zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, w drodze

rozporządzenia, określa warunki i sposób dokonywania badań, o których mowa w ust.

1 i w art. 17 ust. 3.

2.

Dotychczasowe orzeczenia o przymusie leczenia, wydane na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, uznaje się za orzeczenia dotyczące poddania się obowiązkowi leczenia w rozumieniu

niniejszej ustawy.

1.

Przez użyte w dotychczasowych przepisach określenie „stan wskazujący na użycie alkoholu”

rozumie się stan po użyciu alkoholu.

2.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu

(Dz. U. Nr 69, poz. 434, z 1969 r. Nr 13, poz. 95 oraz z 1971 r. Nr 12, poz. 115).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

dotychczasowe przepisy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

tej ustawy.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

(uchylony).

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień,

o których mowa w art. 1-43 pkt 1 i w art. 44-79, zachowują moc do czasu wydania przepisów

na podstawie upoważnień w brzmieniu określonym ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 70 ust. 4 i art. 71, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 60 i art. 61, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 45, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2004 r., z tym że przepisy art. 1-26, art.

27 ust. 2-7, art. 28 i 29, art. 30 ust. 1, 2 i 4, art. 36, art. 39-42, art. 46 ust.

2, art. 54-60, art. 62-122 oraz art. 124-126 wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 138 pkt 5-7, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2004 r.;

2)

art. 12 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2004 r.;

3)

art. 101 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.