Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

1.

Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie

publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów.

2.

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję

oraz praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, a także antykonkurencyjnym

koncentracjom przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki lub koncentracje

wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.

1.

Ustawa nie narusza praw przysługujących na podstawie przepisów dotyczących ochrony

własności intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o ochronie wynalazków,

wzorów użytkowych i przemysłowych, topografii układów scalonych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych, praw autorskich i praw pokrewnych.

2.

Ustawę stosuje się do zawieranych między przedsiębiorcami

1)

umów, w szczególności licencji, a także innych niż umowy praktyk wykonywania praw,

o których mowa w ust. 1;

2)

umów dotyczących nieujawnionych do wiadomości publicznej

a)

informacji technicznych lub technologicznych,

b)

zasad organizacji i zarządzania

- co do których podjęto działania zmierzające do zapobieżenia ich ujawnieniu, jeżeli

skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej

stron lub istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

Przepisów ustawy nie stosuje się do ograniczeń konkurencji dopuszczonych na podstawie

odrębnych ustaw.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

przedsiębiorcy - rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie

działalności gospodarczej, a także

a)

osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi

o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej,

b)

osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą

działalność w ramach wykonywania takiego zawodu,

c)

osobę fizyczną, która posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad co najmniej jednym

przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli podejmuje dalsze działania podlegające

kontroli koncentracji, o której mowa w art. 13,

d)

związek przedsiębiorców w rozumieniu pkt 2 - na potrzeby przepisów dotyczących praktyk

ograniczających konkurencję oraz praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów;

2)

związkach przedsiębiorców - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje

zrzeszające przedsiębiorców, o których mowa w pkt 1, jak również związki tych organizacji;

3)

przedsiębiorcy dominującym - rozumie się przez to przedsiębiorcę, który posiada kontrolę,

w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą;

4)

przejęciu kontroli - rozumie się przez to wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego

uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu

wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego

wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności

a)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników

albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

b)

uprawnienie do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

c)

członkowie jego zarządu lub rady nadzorczej stanowią więcej niż połowę członków zarządu

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

d)

dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej

albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z

innymi osobami,

e)

prawo do całego albo do części mienia innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

f)

umowa przewidująca zarządzanie innym przedsiębiorcą (przedsiębiorcą zależnym) lub

przekazywanie zysku przez takiego przedsiębiorcę;

5)

porozumieniach - rozumie się przez to

a)

umowy zawierane między przedsiębiorcami, między związkami przedsiębiorców oraz między

przedsiębiorcami i ich związkami albo niektóre postanowienia tych umów,

b)

uzgodnienia dokonane w jakiejkolwiek formie przez dwóch lub więcej przedsiębiorców

lub ich związki,

c)

uchwały lub inne akty związków przedsiębiorców lub ich organów statutowych;

6)

porozumieniach dystrybucyjnych - rozumie się przez to porozumienia zawierane między

przedsiębiorcami działającymi na różnych szczeblach obrotu, których celem jest zakup

towarów dokonywany z zamiarem ich dalszej odsprzedaży;

7)

towarach - rozumie się przez to rzeczy, jak również energię, papiery wartościowe i

inne prawa majątkowe, usługi, a także roboty budowlane;

8)

cenach - rozumie się przez to ceny, jak również opłaty o charakterze cen, marże handlowe,

prowizje i narzuty do cen;

9)

rynku właściwym - rozumie się przez to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie,

cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty

oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj i właściwości,

istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące różnice cen i

koszty transportu, panują zbliżone warunki konkurencji;

10)

pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia

mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości

działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów;

domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku

właściwym przekracza 40%;

11)

konkurentach - rozumie się przez to przedsiębiorców, którzy wprowadzają lub mogą wprowadzać

albo nabywają lub mogą nabywać, w tym samym czasie, towary na rynku właściwym;

12)

konsumencie - rozumie się przez to konsumenta w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.;

13)

organizacjach konsumenckich - rozumie się przez to niezależne od przedsiębiorców i

ich związków organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona interesów

konsumentów; organizacje konsumenckie mogą prowadzić działalność gospodarczą na zasadach

ogólnych, o ile dochód z działalności służy wyłącznie realizacji celów statutowych;

14)

grupie kapitałowej - rozumie się przez to wszystkich przedsiębiorców, którzy są kontrolowani

w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę, w tym również tego

przedsiębiorcę;

15)

przychodzie - rozumie się przez to przychód uzyskany w roku podatkowym poprzedzającym

dzień wszczęcia postępowania na podstawie ustawy, w rozumieniu obowiązujących przedsiębiorcę

przepisów o podatku dochodowym;

16)

przeciętnym wynagrodzeniu - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego dzień wydania

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ogłaszane przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

17)

tajemnicy przedsiębiorstwa - rozumie się przez to tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, z późn. zm.;

18)

Prezesie Urzędu - rozumie się przez to Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

19)

Traktacie WE - rozumie się przez to Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską

(Dz. Urz. WE C 325 z 24.12.2002);

20)

rozporządzeniu nr 1/2003/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Rady nr 1/2003/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia

w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu WE

(Dz. Urz. UE L 1 z 04.01.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 02, str. 205);

21)

rozporządzeniu nr 139/2004/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Rady nr 139/2004/WE z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji

przedsiębiorców

(Dz. Urz. UE L 024 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 08, t. 03, str. 40);

22)

rozporządzeniu nr 2006/2004/WE - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/2004/WE z dnia 27 października

2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie

przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów („Rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”)

(Dz. Urz. UE L 364 z 9.12.2004).

Przepisów ustawy nie stosuje się do Prezesa i wiceprezesów Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

Wartość euro, o której mowa w przepisach ustawy, podlega przeliczeniu na złote według

kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu

roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru koncentracji lub nałożenia

kary.

1.

Zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie

lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności

na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży

towarów;

2)

ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji lub zbytu oraz postępu technicznego lub inwestycji;

3)

podziale rynków zbytu lub zakupu;

4)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

5)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

6)

ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych

porozumieniem;

7)

uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu lub przez tych przedsiębiorców

i przedsiębiorcę będącego organizatorem przetargu warunków składanych ofert, w szczególności

zakresu prac lub ceny.

2.

Porozumienia, o których mowa w ust. 1, są w całości lub w odpowiedniej części nieważne,

z zastrzeżeniem art. 7 i 8.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień zawieranych między

1)

konkurentami, których łączny udział w rynku w roku kalendarzowym poprzedzającym zawarcie

porozumienia nie przekracza 5%;

2)

przedsiębiorcami, którzy nie są konkurentami, jeżeli udział w rynku posiadany przez

któregokolwiek z nich w roku kalendarzowym poprzedzającym zawarcie porozumienia nie

przekracza 10%.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do przypadków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3

i 7.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie stosuje się do porozumień, które jednocześnie

1)

przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji towarów lub do postępu technicznego

lub gospodarczego;

2)

zapewniają nabywcy lub użytkownikowi odpowiednią część wynikających z porozumień korzyści;

3)

nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne

do osiągnięcia tych celów;

4)

nie stwarzają tym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym

w zakresie znacznej części określonych towarów.

2.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wyłączyć określone rodzaje porozumień

spełniające przesłanki, o których mowa w ust. 1, spod zakazu, o którym mowa w art.

6 ust. 1, biorąc pod uwagę korzyści, jakie mogą przynieść określone rodzaje porozumień.

W rozporządzeniu Rada Ministrów określi

1)

warunki, jakie muszą być spełnione, aby porozumienie mogło być uznane za wyłączone

spod zakazu;

2)

klauzule, których występowanie w porozumieniu stanowi naruszenie art. 6;

3)

okres obowiązywania wyłączenia

oraz może określić klauzule, których występowania w porozumieniu nie uznaje się za

naruszenie art. 6.

1.

Zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub

kilku przedsiębiorców.

2.

Nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na

1)

bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu nieuczciwych cen, w tym cen nadmiernie wygórowanych

albo rażąco niskich, odległych terminów płatności lub innych warunków zakupu albo

sprzedaży towarów;

2)

ograniczeniu produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów

lub konsumentów;

3)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

4)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

5)

przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji;

6)

narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione

korzyści;

7)

podziale rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych.

3.

Czynności prawne będące przejawem nadużywania pozycji dominującej są w całości lub

w odpowiedniej części nieważne.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję i nakazującą

zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art.

6 lub 9 ustawy lub art. 81 lub 82 Traktatu WE.

1.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 10, jeżeli zachowanie rynkowe przedsiębiorcy

przestało naruszać zakazy określone w art. 6 lub 9 ustawy lub w art. 81 lub 82 Traktatu WE.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za

ograniczającą konkurencję i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

3.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione - na podstawie

okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu lub będących podstawą wszczęcia

postępowania z urzędu - że został naruszony zakaz, o którym mowa w art. 6 lub 9 ustawy

lub w art. 81 lub 82 Traktatu WE, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego zakazu, zobowiąże się

do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym

naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę do wykonania

tych zobowiązań.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 10 i 11

oraz art. 106 ust. 1 pkt 1 i 2, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

1.

Zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu, jeżeli

1)

łączny światowy obrót przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji w roku obrotowym

poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość 1 000 000 000 euro lub

2)

łączny obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji w roku obrotowym poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza równowartość

50 000 000 euro.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 dotyczy zamiaru

1)

połączenia dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców;

2)

przejęcia - przez nabycie lub objęcie akcji, innych papierów wartościowych, udziałów

lub w jakikolwiek inny sposób - bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad jednym lub

więcej przedsiębiorcami przez jednego lub więcej przedsiębiorców;

3)

utworzenia przez przedsiębiorców wspólnego przedsiębiorcy;

4)

nabycia przez przedsiębiorcę części mienia innego przedsiębiorcy (całości lub części

przedsiębiorstwa), jeżeli obrót realizowany przez to mienie w którymkolwiek z dwóch

lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej równowartość 10 000 000 euro.

Nie podlega zgłoszeniu zamiar koncentracji

1)

jeżeli obrót przedsiębiorcy, nad którym ma nastąpić przejęcie kontroli, zgodnie z

art. 13 ust. 2 pkt 2, nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym

z dwóch lat obrotowych poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

2)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez instytucję finansową akcji albo

udziałów w celu ich odsprzedaży, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej tej

instytucji jest prowadzone na własny lub cudzy rachunek inwestowanie w akcje albo

udziały innych przedsiębiorców, pod warunkiem, że odsprzedaż ta nastąpi przed upływem

roku od dnia nabycia lub objęcia, oraz że

a)

instytucja ta nie wykonuje praw z tych akcji albo udziałów, z wyjątkiem prawa do dywidendy,

lub

b)

wykonuje te prawa wyłącznie w celu przygotowania odsprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa,

jego majątku lub tych akcji albo udziałów;

3)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez przedsiębiorcę akcji lub udziałów

w celu zabezpieczenia wierzytelności, pod warunkiem że nie będzie on wykonywał praw

z tych akcji lub udziałów, z wyłączeniem prawa do ich sprzedaży;

4)

następującej w toku postępowania upadłościowego, z wyłączeniem przypadków, gdy zamierzający

przejąć kontrolę jest konkurentem albo należy do grupy kapitałowej, do której należą

konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego;

5)

przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.

Dokonanie koncentracji przez przedsiębiorcę zależnego uważa się za jej dokonanie przez

przedsiębiorcę dominującego.

1.

Obrót, o którym mowa w art. 13 ust. 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorców bezpośrednio

uczestniczących w koncentracji, jak i pozostałych przedsiębiorców należących do grup

kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący w koncentracji.

2.

Obrót, o którym mowa w art. 14 pkt 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorcy, nad którym

ma zostać przejęta kontrola, jak i jego przedsiębiorców zależnych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania obrotu, o którym

mowa w art. 13 i art. 14 pkt 1, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej przez

przedsiębiorców, a w szczególności zasady rachunkowości odnoszące się do poszczególnych

kategorii przedsiębiorców, w tym do banków, ubezpieczycieli i funduszy inwestycyjnych.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez

powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

1.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, gdy - po

spełnieniu przez przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji warunków określonych

w ust. 2 - konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona, w szczególności

przez powstanie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu może na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji

nałożyć obowiązek lub przyjąć ich zobowiązanie, w szczególności do

1)

zbycia całości lub części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców,

2)

wyzbycia się kontroli nad określonym przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami, w szczególności

przez zbycie określonego pakietu akcji lub udziałów, lub odwołania z funkcji członka

organu zarządzającego lub nadzorczego jednego lub kilku przedsiębiorców,

3)

udzielenia licencji praw wyłącznych konkurentowi

- określając w decyzji, o której mowa w ust. 1, termin spełnienia warunków.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

obowiązek składania, w wyznaczonym terminie, informacji o realizacji tych warunków.

1.

Prezes Urzędu zakazuje, w drodze decyzji, dokonania koncentracji, w wyniku której

konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku.

2.

Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji, zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której konkurencja na rynku zostanie istotnie ograniczona, w szczególności przez powstanie

lub umocnienie pozycji dominującej na rynku, w przypadku gdy odstąpienie od zakazu

koncentracji jest uzasadnione, a w szczególności

1)

przyczyni się ona do rozwoju ekonomicznego lub postępu technicznego;

2)

może ona wywrzeć pozytywny wpływ na gospodarkę narodową.

Z zastrzeżeniem art. 20b, wniosek o wpis sąd rejestrowy rozpoznaje nie później niż

w terminie 14 dni od daty jego złożenia. Jeżeli rozpoznanie wniosku wymaga wezwania

do usunięcia przeszkody do dokonania wpisu, wniosek powinien być rozpoznany w ciągu

7 dni od usunięcia przeszkody przez wnioskodawcę, co nie uchybia terminom określonym

w przepisach szczególnych. Jeżeli rozpoznanie wniosku wymaga wysłuchania uczestników

postępowania albo przeprowadzenia rozprawy, należy rozpoznać go nie później niż w

ciągu miesiąca.

W przypadku gdy wpis do rejestru uzależniony jest od zgody Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów na dokonanie koncentracji, udzielonej na podstawie przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów, sąd wyda postanowienie o wpisie do rejestru,

na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydaniu zgody

na dokonanie koncentracji albo, gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, pod rygorem

odpowiedzialności karnej, że zamiar koncentracji nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia.

1.

Prezes Urzędu może uchylić decyzje, o których mowa w art. 18, art. 19 ust. 1 i w art.

20 ust. 2, jeżeli zostały one oparte na nierzetelnych informacjach, za które są odpowiedzialni

przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji, lub jeżeli przedsiębiorcy nie spełniają

warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2 i 3. W przypadku uchylenia decyzji Prezes

Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, koncentracja została już dokonana,

a przywrócenie konkurencji na rynku nie jest możliwe w inny sposób, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, określając termin jej wykonania na warunkach określonych w

decyzji, nakazać w szczególności

1)

podział połączonego przedsiębiorcy na warunkach określonych w decyzji;

2)

zbycie całości lub części majątku przedsiębiorcy;

3)

zbycie udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

lub rozwiązanie spółki, nad którą przedsiębiorcy sprawują wspólną kontrolę.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana po upływie 5 lat od dnia dokonania

koncentracji.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku niezgłoszenia Prezesowi Urzędu

zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13 ust. 1, oraz w przypadku niewykonania

decyzji o zakazie koncentracji.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 18 i art. 19 ust. 1 lub art. 20 ust. 2, wygasają, jeżeli

w terminie 2 lat od dnia ich wydania koncentracja nie została dokonana.

2.

Prezes Urzędu może, na wniosek przedsiębiorcy uczestniczącego w koncentracji, przedłużyć,

w drodze postanowienia, termin, o którym mowa w ust. 1, o rok, jeżeli przedsiębiorca

wykaże, że nie nastąpiła zmiana okoliczności, w wyniku której koncentracja może spowodować

istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

3.

Przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 1, Prezes

Urzędu może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

4.

W przypadku wydania postanowienia o odmowie przedłużenia terminu, o którym mowa w

ust. 1, dokonanie koncentracji po upływie tego terminu wymaga zgłoszenia zamiaru koncentracji

Prezesowi Urzędu i uzyskania zgody na jej dokonanie na zasadach i w trybie określonych

w ustawie.

Prezes Urzędu na wniosek instytucji finansowej może przedłużyć, w drodze decyzji,

termin, o którym mowa w art. 14 pkt 2, jeżeli instytucja ta udowodni, że odsprzedaż

akcji albo udziałów nie była w praktyce możliwa lub uzasadniona ekonomicznie przed

upływem roku od dnia ich nabycia.

1.

Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie

bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności

1)

stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień

wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.;

2)

naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;

3)

nieuczciwą lub wprowadzającą w błąd reklamę i inne czyny nieuczciwej konkurencji godzące

w zbiorowe interesy konsumentów.

3.

Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma indywidualnych interesów konsumentów.

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

Do umów offsetowych zawieranych w związku z umową dostawy na potrzeby obronności i

bezpieczeństwa państwa nie stosuje się przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów

i nakazującą zaniechanie jej stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego

w art. 24.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w celu zapewnienia wykonania nakazu,

w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego

oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Może również nakazać publikację

decyzji w całości lub w części na koszt przedsiębiorcy.

1.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 26, jeżeli przedsiębiorca zaprzestał

stosowania praktyki, o której mowa w art. 24.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za

naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

3.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy.

4.

Przepis art. 26 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych

w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub innych informacji będących podstawą

wszczęcia postępowania - że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art.

24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się

do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym

naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych

zobowiązań.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić termin wykonania zobowiązań.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę obowiązek

składania w wyznaczonym terminie informacji o stopniu realizacji zobowiązań.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, art. 26 i 27 oraz art. 106 ust.

1 pkt 4 nie stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 7.

5.

Prezes Urzędu może, z urzędu, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy

1)

została ona wydana w oparciu o nieprawdziwe, niekompletne lub wprowadzające w błąd

informacje lub dokumenty;

2)

przedsiębiorca nie wykonuje zobowiązań lub obowiązków, o których mowa w ust. 1-3.

6.

Prezes Urzędu może, za zgodą przedsiębiorcy, z urzędu uchylić decyzję, o której mowa

w ust. 1, w przypadku gdy nastąpiła zmiana okoliczności, mających istotny wpływ na

wydanie decyzji.

7.

W przypadku uchylenia decyzji Prezes Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

1.

Prezes Urzędu jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach

ochrony konkurencji i konsumentów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością

Prezesa Urzędu.

2.

Prezes Urzędu jest

1)

organem wykonującym zadania nałożone na władze państw członkowskich Unii Europejskiej

na podstawie art. 84 i art. 85 Traktatu WE. W szczególności Prezes Urzędu jest właściwym organem ochrony konkurencji w rozumieniu

art. 35 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

jednolitym urzędem łącznikowym w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 2006/2004/WE oraz, w zakresie swoich ustawowych kompetencji, jest właściwym organem, o którym

mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2006/2004/WE.

3.

Prezes Rady Ministrów powołuje na 5-letnią kadencję Prezesa Urzędu, wyłonionego w

drodze konkursu spośród osób

1)

posiadających wykształcenie wyższe, w szczególności z zakresu prawa, ekonomii lub

zarządzania;

2)

wyróżniających się wiedzą teoretyczną i doświadczeniem z zakresu gospodarki rynkowej

oraz ochrony konkurencji i konsumentów.

4.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu pełni obowiązki do dnia

powołania jego następcy.

5.

Prezes Urzędu może zostać odwołany przez Prezesa Rady Ministrów przed upływem kadencji

w przypadku

1)

nawiązania stosunku pracy, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku profesora w szkole

wyższej lub placówce naukowej;

2)

podjęcia działalności gospodarczej w charakterze przedsiębiorcy lub objęcia funkcji

członka organu zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorcy;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

rażącego naruszenia swoich obowiązków;

5)

choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

6)

złożenia rezygnacji.

6.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

zwanego dalej „Urzędem”.

7.

Członkiem komisji konkursowej wyłaniającej kandydata na Prezesa Urzędu nie może być

osoba, która w ostatnich trzech latach pełniła funkcję w organach przedsiębiorcy posiadającego

pozycję dominującą na rynku lub reprezentowała jego interesy, a także osoba niedającą

rękojmi bezstronności pełnienia funkcji w interesie publicznym.

8.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania

konkursu, o którym mowa w ust. 3, oraz skład komisji konkursowej, kierując się koniecznością

zapewnienia obiektywności wyboru Prezesa Urzędu.

Prezes Rady Ministrów powołuje wiceprezesów Urzędu na wniosek Prezesa Urzędu spośród

osób należących do państwowego zasobu kadrowego. Prezes Rady Ministrów odwołuje wiceprezesów

Urzędu na wniosek Prezesa Urzędu.

Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy;

2)

wydawanie decyzji w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, w sprawach koncentracji

przedsiębiorców oraz w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów,

a także innych decyzji przewidzianych w ustawie;

3)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców;

4)

przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej

polityki konsumenckiej;

5)

współpraca z krajowymi i międzynarodowymi organami i organizacjami, do których zakresu

działania należy ochrona konkurencji i konsumentów;

6)

wykonywanie zadań i kompetencji organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 1/2003/WE oraz w rozporządzeniu nr 139/2004/WE;

7)

wykonywanie zadań i kompetencji właściwego organu oraz jednolitego urzędu łącznikowego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, określonych w rozporządzeniu nr 2006/2004/WE;

8)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

ochrony konkurencji i konsumentów;

9)

przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów

rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej;

10)

współpraca z organami samorządu terytorialnego, w zakresie wynikającym z rządowej

polityki konsumenckiej;

11)

inicjowanie badań towarów, wykonywanych przez organizacje konsumenckie;

12)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o ochronie konkurencji i konsumentów;

13)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

14)

realizacja zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie współpracy

i wymiany informacji w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów oraz pomocy publicznej;

15)

gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji

i konsumentów, w szczególności przez zamieszczanie decyzji Prezesa Urzędu na stronie

internetowej Urzędu;

16)

współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych;

17)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.

1.

Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

W Dzienniku Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów mogą być w całości

lub w części publikowane

1)

decyzje i postanowienia Prezesa Urzędu,

2)

orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów, zwanego

dalej „sądem ochrony konkurencji i konsumentów”,

3)

orzeczenia Sądu Apelacyjnego w sprawach dotyczących apelacji od orzeczeń sądu ochrony

konkurencji i konsumentów,

4)

orzeczenia Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących skarg kasacyjnych od orzeczeń Sądu

Apelacyjnego

- lub ich sentencje.

3.

Publikacji, o których mowa w ust. 2, dokonuje się z pominięciem informacji stanowiących

tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na

podstawie odrębnych przepisów.

4.

W Dzienniku Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zamieszcza się również

informacje, komunikaty, ogłoszenia, wyjaśnienia i interpretacje mające istotne znaczenie

dla stosowania przepisów w sprawach objętych zakresem działania Prezesa Urzędu.

1.

W skład Urzędu wchodzi Centrala w Warszawie oraz delegatury Urzędu w Bydgoszczy, w

Gdańsku, w Katowicach, w Krakowie, w Lublinie, w Łodzi, w Poznaniu, w Warszawie i

we Wrocławiu.

2.

Delegaturami Urzędu kierują dyrektorzy delegatur.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową i rzeczową

delegatur Urzędu w sprawach z zakresu działania Prezesa Urzędu, uwzględniając charakter

i liczbę spraw występujących na danym terenie.

4.

Delegatury Urzędu oprócz spraw należących do ich właściwości mogą załatwiać inne sprawy

przekazane im przez Prezesa Urzędu.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może sprawę należącą do właściwości

delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze Urzędu albo sprawę

należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.

6.

Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach

przekazanych do załatwienia przez Prezesa Urzędu na podstawie ust. 5 dyrektorzy delegatur

wydają w imieniu Prezesa Urzędu.

Organizację Urzędu określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady

Ministrów.

1.

Prezesowi Urzędu podlega Inspekcja Handlowa.

2.

Prezes Urzędu zatwierdza przedkładane mu przez Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej

kierunki działania Inspekcji Handlowej oraz jej plany kontroli o znaczeniu krajowym.

3.

Prezes Urzędu może zlecić Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli lub realizację

innych zadań należących do zakresu jego działania.

4.

Prezes Urzędu dokonuje okresowych ocen działalności Inspekcji Handlowej na podstawie

przedkładanych mu raportów tej Inspekcji i przekazuje wynikające z tych ocen wnioski

Głównemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej.

Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości informacje o wynikach kontroli

Inspekcji Handlowej z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa,

jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

Zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz

odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje

konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy

ochrona interesów konsumentów.

Zadaniem samorządu terytorialnego w zakresie ochrony praw konsumentów jest prowadzenie

edukacji konsumenckiej, w szczególności przez wprowadzenie elementów wiedzy konsumenckiej

do programów nauczania w szkołach publicznych.

1.

Zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej „rzecznikiem konsumentów”.

2.

Powiaty mogą, w drodze porozumienia, utworzyć jedno wspólne stanowisko rzecznika konsumentów.

1.

Rzecznika konsumentów powołuje i odwołuje rada powiatu lub rada miasta na prawach

powiatu, zwana dalej „radą”.

2.

Rzecznika konsumentów powołuje się spośród osób z wyższym wykształceniem, w szczególności

prawniczym lub ekonomicznym, i z co najmniej pięcioletnią praktyką zawodową.

3.

Rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany radzie i ponosi przed nią odpowiedzialność.

4.

Usytuowanie organizacyjne rzecznika konsumentów określa statut lub regulamin powiatu.

5.

W powiatach powyżej 100 tys. mieszkańców i w miastach na prawach powiatu rzecznik

konsumentów może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego biura.

1.

Rzecznik konsumentów jest zatrudniony w starostwie powiatowym.

2.

Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec rzecznika konsumentów wykonuje starosta.

3.

Zasady wynagradzania rzecznika konsumentów regulują art. 20-22 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593, z późn. zm..

1.

Do zadań rzecznika konsumentów w szczególności należy

1)

zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

2)

składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

3)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

4)

współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej

oraz organizacjami konsumenckimi;

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych.

2.

Rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów

oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów

konsumentów.

3.

Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem

publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. Nr 106, poz. 1148, z późn. zm..

4.

Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie

ust. 1 pkt 3, jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących

przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

5.

Do rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepis art. 63 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

1.

Rzecznik konsumentów, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, przedkłada radzie

do zatwierdzenia roczne sprawozdanie ze swojej działalności w roku poprzednim.

2.

Zatwierdzone przez radę sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, rzecznik konsumentów

przekazuje właściwej miejscowo delegaturze Urzędu.

3.

Rzecznik konsumentów jest obowiązany przekazywać na bieżąco delegaturom Urzędu wnioski

i sygnalizować problemy dotyczące ochrony konsumentów, które wymagają podjęcia działań

przez organy administracji rządowej.

1.

Przy Prezesie Urzędu działa Krajowa Rada Rzeczników Konsumentów, zwana dalej „Radą”.

2.

Rada jest stałym organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Urzędu w zakresie spraw związanych

z ochroną praw konsumentów na szczeblu samorządu powiatowego.

3.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

przedstawianie propozycji dotyczących kierunków zmian legislacyjnych w przepisach

dotyczących ochrony praw konsumentów;

2)

wyrażanie opinii w przedmiocie projektów aktów prawnych lub kierunków rządowej polityki

konsumenckiej;

3)

wyrażanie opinii w innych sprawach z zakresu ochrony konsumentów przedłożonych Radzie

przez Prezesa Urzędu;

4)

przekazywanie informacji dotyczących ochrony konsumentów, w zakresie wskazanym przez

Prezesa Urzędu.

4.

W skład Rady wchodzi dziewięciu rzeczników konsumentów, po jednym z obszaru właściwości

miejscowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Urzędu. Powołanie następuje na wniosek dyrektorów

delegatur, o których mowa w ust. 4, za pisemną zgodą rekomendowanych rzeczników konsumentów.

W przypadku odwołania z funkcji rzecznika konsumentów, członkostwo w Radzie wygasa.

6.

Obsługę administracyjną Rady zapewnia Urząd.

7.

Urząd zwraca członkom Rady koszty przejazdów na posiedzenia Rady, na zasadach określonych

w przepisach w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

8.

Tryb pracy Rady określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

1.

Organizacje konsumenckie reprezentują interesy konsumentów wobec organów administracji

rządowej i samorządowej i mogą uczestniczyć w realizacji rządowej polityki konsumenckiej.

2.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności prawo do

1)

wyrażania opinii o projektach aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących praw

i interesów konsumentów;

2)

opracowywania i upowszechniania konsumenckich programów edukacyjnych;

3)

wykonywania testów produktów i usług oraz publikowania ich wyników;

4)

wydawania czasopism, opracowań badawczych, broszur i ulotek;

5)

prowadzenia nieodpłatnego poradnictwa konsumenckiego oraz udzielania nieodpłatnej

pomocy konsumentom w dochodzeniu ich roszczeń, chyba że statut organizacji stanowi,

że działalność ta jest wykonywana odpłatnie;

6)

udziału w pracach normalizacyjnych;

7)

realizowania zadań państwowych w dziedzinie ochrony konsumentów, zlecanych przez organy

administracji rządowej i samorządowej;

8)

ubiegania się o dotacje ze środków publicznych na realizację zadań, o których mowa

w pkt 7.

3.

Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane do zasięgania opinii organizacji

konsumenckich w sprawach dotyczących kierunków działania na rzecz ochrony interesów

konsumentów.

Wysokość rocznych dotacji celowych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm., przekazywanych z budżetu państwa na realizację zadań, o których mowa w art. 45 ust.

2 pkt 7, jest ustalana w ustawie budżetowej w części budżetu państwa, której dysponentem

jest Prezes Urzędu.

1.

Postępowanie przed Prezesem Urzędu jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające,

postępowanie antymonopolowe lub postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów.

2.

Postępowanie wyjaśniające może poprzedzać wszczęcie postępowania antymonopolowego

lub postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

1.

Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu, w drodze postanowienia, postępowanie wyjaśniające,

jeżeli okoliczności wskazują na możliwość naruszenia przepisów ustawy, w sprawach

dotyczących określonej gałęzi gospodarki, w sprawach dotyczących ochrony interesów

konsumentów oraz w innych przypadkach, gdy ustawa tak stanowi.

2.

Postępowanie wyjaśniające może mieć na celu w szczególności

1)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy uzasadniające wszczęcie

postępowania antymonopolowego, w tym, czy sprawa ma charakter antymonopolowy;

2)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów;

3)

badanie rynku, w tym określenie jego struktury i stopnia koncentracji;

4)

wstępne ustalenie istnienia obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji;

5)

ustalenie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające

podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach.

3.

Zakończenie postępowania wyjaśniającego następuje w drodze postanowienia.

4.

Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 30 dni, a w sprawach szczególnie

skomplikowanych - nie dłużej niż 60 dni od dnia jego wszczęcia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, przepisu ust. 4 oraz art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. nie stosuje się.

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, postępowanie

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz w sprawach nakładania

kar pieniężnych wszczyna się z urzędu.

2.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji wszczyna się na wniosek lub z

urzędu.

1.

Przedsiębiorcy są obowiązani do przekazywania wszelkich koniecznych informacji i dokumentów

na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

3.

Każdy ma prawo składania na piśmie - z własnej inicjatywy lub na prośbę Prezesa Urzędu

- wyjaśnień dotyczących istotnych okoliczności sprawy.

1.

Dowodem z dokumentu w postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być tylko oryginał dokumentu

lub jego kopia poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata,

radcę prawnego lub upoważnionego pracownika przedsiębiorcy.

2.

Dowodem w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jest dokument sporządzony w języku polskim,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli dokument został sporządzony w języku obcym, należy przedłożyć także poświadczone

przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski tego dokumentu albo jego części

mającej stanowić dowód w sprawie.

1.

Strona, powołująca się na dowód ze świadków, jest obowiązana wskazać fakty, które

mają być potwierdzone zeznaniami poszczególnych świadków, oraz podać dane umożliwiające

prawidłowe wezwanie świadka.

2.

Prezes Urzędu, wzywając świadka, podaje w wezwaniu imię, nazwisko i miejsce zamieszkania

wezwanego, miejsce i czas składania wyjaśnień, określa strony i przedmiot sprawy oraz

wskazuje przepisy o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

1.

Zeznanie świadka, po spisaniu do protokołu, będzie mu odczytane i, stosownie do okoliczności,

na podstawie jego uwag uzupełnione lub sprostowane.

2.

Protokół przesłuchania świadka podpisuje świadek i prowadzący przesłuchanie pracownik

Urzędu.

1.

W sprawach wymagających wiadomości specjalnych Prezes Urzędu, po wysłuchaniu wniosków

stron co do liczby biegłych i ich wyboru, może wezwać jednego lub kilku biegłych w

celu zasięgnięcia ich opinii.

2.

Biegłym, w rozumieniu ust. 1, może być również osoba prawna wyspecjalizowana w danej

dziedzinie.

Strona może żądać wyłączenia biegłego z przyczyn, z jakich można żądać wyłączenia

pracownika Urzędu, do ukończenia czynności biegłego. Strona składająca wniosek o wyłączenie

biegłego po rozpoczęciu przez niego czynności jest obowiązana uprawdopodobnić, że

przyczyna uzasadniająca wyłączenie powstała później lub że wcześniej nie była jej

znana.

Prezes Urzędu może zarządzić okazanie biegłemu akt sprawy i przedmiotu oględzin. Przepisy

art. 71 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie.

2.

Biegli mogą złożyć opinię łączną.

1.

Prezes Urzędu przyznaje biegłym wynagrodzenie według przepisów o kosztach prowadzenia

dowodu z opinii biegłego w postępowaniu sądowym, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć na stronę, która złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego, obowiązek wpłacenia zaliczki na poczet wydatków biegłego.

3.

Jeżeli nie wydano decyzji stwierdzającej stosowanie praktyki ograniczającej konkurencję

albo naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, koszty wynagrodzenia biegłego ponosi

Skarb Państwa.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się o wydanie opinii do jednostki naukowej w rozumieniu

przepisów o zasadach finansowania nauki.

2.

W opinii jednostka wskazuje osobę albo osoby, które przeprowadziły badania i wydały

opinię.

3.

Przepisy art. 54-58 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest jawna, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Prezes Urzędu może wezwać na rozprawę i przesłuchać strony, świadków oraz zasięgnąć

opinii biegłych.

4.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest niejawna, jeżeli są podczas niej rozpatrywane

informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również inne tajemnice podlegające

ochronie na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy art. 153 i 154 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

Prezes Urzędu może zwrócić się o przesłuchanie świadków lub o zasięgnięcie opinii

biegłych do właściwego miejscowo sądu rejonowego, jeżeli przemawia za tym charakter

dowodu albo wzgląd na poważne niedogodności lub znaczną wysokość kosztów przeprowadzenia

dowodu. Prezes Urzędu, zwracając się do sądu o przeprowadzenie dowodu, wydaje postanowienie,

w którym określa

1)

sąd, który ma przeprowadzić dowód;

2)

środek dowodowy;

3)

fakty podlegające stwierdzeniu.

1.

W toku postępowania przed Prezesem Urzędu może być przeprowadzona przez upoważnionego

pracownika Urzędu lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”, kontrola

u każdego przedsiębiorcy, zwanego dalej „kontrolowanym”, w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w kontroli

1)

pracownika organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej w przypadku,

o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE;

2)

pracownika organu wnioskującego w rozumieniu art. 3 pkt f rozporządzenia nr 2006/2004/WE w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 tego rozporządzenia;

3)

osoby posiadające wiadomości specjalne, jeżeli do przeprowadzenia kontroli niezbędne

są tego rodzaju wiadomości.

3.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli powinno zawierać

1)

oznaczenie organu kontroli;

2)

wskazanie podstawy prawnej;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego legitymacji służbowej,

a w przypadku upoważnienia do udziału w kontroli osób, o których mowa w ust. 2 - imiona

i nazwiska tych osób oraz numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5)

oznaczenie kontrolowanego;

6)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

7)

określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

4.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, wydają odpowiednio

Prezes Urzędu, a na wniosek Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej - wojewódzcy inspektorzy

Inspekcji Handlowej.

5.

Kontrolujący doręcza kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz okazuje legitymację służbową, a osoby upoważnione

do udziału w kontroli, o których mowa w ust. 2, dowód osobisty, paszport lub inny

dokument potwierdzający tożsamość.

6.

W przypadku nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz legitymacja służbowa, dowód osobisty, paszport lub

inny dokument potwierdzający tożsamość są okazywane pracownikowi kontrolowanego, osobie,

o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, albo innej osobie czynnej w miejscu przeprowadzania kontroli. W takim przypadku

upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręcza się niezwłocznie kontrolowanemu.

1.

Kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju dokumentów i nośników informacji

związanych z przedmiotem kontroli oraz ich odpisów i wyciągów, a także sporządzania

z nich notatek;

3)

żądania od osób, o których mowa w art. 65 ust. 1, ustnych wyjaśnień dotyczących przedmiotu

kontroli.

2.

Osobie upoważnionej do udziału w kontroli, na podstawie art. 62 ust. 2, przysługują

uprawnienia kontrolującego w zakresie wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub

innych pomieszczeń oraz środków transportu kontrolowanego oraz dostępu do akt, ksiąg,

wszelkiego rodzaju dokumentów i nośników informacji związanych z przedmiotem kontroli

oraz ich odpisów i wyciągów, a także do sporządzania z nich notatek, oraz uprawnienie

do udziału wraz z kontrolującym w przeszukaniu, o którym mowa w art. 64 i 91.

3.

W toku kontroli kontrolujący może korzystać z pomocy funkcjonariuszy innych organów

kontroli państwowej lub Policji. Organy kontroli państwowej lub Policja wykonują czynności

na polecenie kontrolującego.

4.

W uzasadnionych przypadkach przebieg kontroli lub poszczególne czynności w jej toku,

po uprzednim poinformowaniu kontrolowanego, mogą być utrwalane przy pomocy urządzeń

rejestrujących obraz lub dźwięk. Informatyczne nośniki danych w rozumieniu przepisów

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, na których

zarejestrowano przebieg kontroli lub poszczególne czynności w jej toku, stanowią załącznik

do protokołu kontroli.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania

kontroli, w tym sposób sporządzania protokołu przeprowadzonej kontroli, uwzględniając

cele kontroli.

1.

Kontrolujący w toku kontroli może również dokonać przeszukania pomieszczeń lub rzeczy,

za zgodą sądu ochrony konkurencji i konsumentów, udzieloną na wniosek Prezesa Urzędu.

2.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie poważnego naruszenia przepisów ustawy, w szczególności

wtedy, gdy mogłoby dojść do zatarcia dowodów, z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1,

Prezes Urzędu może wystąpić przed wszczęciem postępowania antymonopolowego.

3.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów wydaje w ciągu 48 godzin postanowienie w sprawie,

o której mowa w ust. 1. Na postanowienie sądu ochrony konkurencji i konsumentów nie

przysługuje zażalenie.

4.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm. mające zastosowanie do przeszukania stosuje się odpowiednio.

1.

Kontrolowany, osoba przez niego upoważniona, posiadacz lokalu mieszkalnego, pomieszczenia,

nieruchomości lub środka transportu, o których mowa w art. 91 ust. 1, oraz osoby,

o których mowa w art. 62 ust. 6, są obowiązani do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu;

3)

udostępnienia akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów lub innych nośników informacji.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to je lub ich małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, a także osobę pozostającą we wspólnym

pożyciu, na odpowiedzialność karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli trwa po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

1.

Prezes Urzędu w toku kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 1, może wydać postanowienie

o zajęciu akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju dokumentów lub informatycznych nośników danych

w rozumieniu przepisów o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania

publiczne oraz innych przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie, na czas niezbędny

do przeprowadzenia kontroli, jednakże nie dłuższy niż 7 dni.

2.

Osobę posiadającą przedmioty, o których mowa w ust. 1, kontrolujący wzywa do wydania

ich dobrowolnie, a w razie odmowy można przeprowadzić ich odebranie w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Na postanowienie o zajęciu przedmiotów zażalenie przysługuje osobom, których prawa

zostały naruszone. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

4.

Do zabezpieczenia na miejscu kontroli, w celu wykonywania czynności w toku kontroli,

akt, ksiąg, innych wszelkiego rodzaju dokumentów lub nośników informacji oraz innych

przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie, jak również pomieszczeń kontrolowanego,

w których znajdują się te dokumenty lub przedmioty, nie stosuje się ust. 1-3.

1.

Przedmioty podlegające zajęciu, o którym mowa w art. 66 ust. 1, wydane, odebrane lub

znalezione w czasie kontroli, należy po dokonaniu oględzin i sporządzeniu protokołu

zatrzymania zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem

obowiązku ich przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie.

2.

Protokół zatrzymania rzeczy powinien zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie

rzeczy lub przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia

czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i, w miarę potrzeby, ich opis, a ponadto

wskazanie postanowienia Prezesa Urzędu o zajęciu. Protokół podpisuje dokonujący zajęcia

i przedstawiciel kontrolowanego.

3.

Dokonujący zajęcia przedmiotów, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do natychmiastowego

wręczenia osobom zainteresowanym pokwitowania stwierdzającego, jakie przedmioty i

przez kogo zostały zatrzymane, oraz do niezwłocznego powiadomienia przedsiębiorcy,

którego przedmioty zostały zajęte.

4.

Zatrzymane przedmioty należy zwrócić niezwłocznie po stwierdzeniu, że są zbędne dla

prowadzonego postępowania, albo po uchyleniu przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów

postanowienia o zajęciu przedmiotów, jednak nie później niż po upływie terminu, o

którym mowa w art. 66 ust. 1.

Bez wszczynania odrębnego postępowania Prezes Urzędu może przeprowadzić kontrolę,

w tym dokonać przeszukania na podstawie art. 64 lub 91

1)

na wniosek Komisji Europejskiej, jeżeli przedsiębiorca lub osoba uprawniona do jego

reprezentowania albo posiadacz lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub

środka transportu, o których mowa w art. 91 ust. 1, sprzeciwiają się przeprowadzeniu

przez Komisję Europejską kontroli w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów

rozporządzenia nr 1/2003/WE lub rozporządzenia nr 139/2004/WE;

2)

na wniosek Komisji Europejskiej lub organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej w przypadku, o którym mowa w art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE oraz art. 12 rozporządzenia nr 139/2004/WE.

1.

Prezes Urzędu, na wniosek lub z urzędu, może, w drodze postanowienia, w niezbędnym

zakresie ograniczyć prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego do akt sprawy,

jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa,

jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również materiałów włączonych do postępowania

na podstawie art. 73 ust. 5.

3.

Na postanowienie wydane na podstawie ust. 1 przysługuje zażalenie.

4.

Składający wniosek o ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego przedkłada

Prezesowi Urzędu również wersję dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem,

o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

5.

Stronom udostępnia się wersję dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem,

o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

1.

Wszelkie informacje i dowody uzyskane przez Prezesa Urzędu w trybie art. 109, w tym

informacje o wystąpieniu przedsiębiorcy o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej

lub jej obniżenie, nie podlegają udostępnieniu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Prezes Urzędu udostępnia stronom informacje i dowody, o których mowa w ust. 1, przed

wydaniem decyzji.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy przedsiębiorca występujący o odstąpienie

od wymierzenia kary pieniężnej lub jej obniżenie wyrazi pisemną zgodę na udostępnienie

informacji i dowodów, o których mowa w ust. 1.

1.

Pracownicy Urzędu są obowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również

innych informacji, podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których

powzięli wiadomość w toku postępowania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do informacji powszechnie dostępnych, informacji o

wszczęciu postępowania oraz informacji o wydaniu decyzji kończących postępowanie i

ich ustaleniach.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do pracowników Inspekcji Handlowej oraz innych

osób biorących udział w kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 2.

Organy administracji publicznej są obowiązane do udostępniania Prezesowi Urzędu znajdujących

się w ich posiadaniu akt oraz informacji istotnych dla postępowania toczącego się

przed Prezesem Urzędu.

1.

Informacje uzyskane w toku postępowania nie mogą być wykorzystane w innych postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

postępowania karnego prowadzonego w trybie publicznoskargowym lub postępowania karno-skarbowego;

2)

innych postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu;

3)

wymiany informacji z Komisją Europejską i organami ochrony konkurencji państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 1/2003/WE;

4)

wymiany informacji z Komisją Europejską i właściwymi organami państw członkowskich

Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia nr 2006/2004/WE;

5)

przekazywania właściwym organom informacji, które mogą wskazywać na naruszenie odrębnych

przepisów.

3.

Prezes Urzędu udostępnia organom regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych

i pocztowych oraz gospodarki paliwami i energią, zwanym dalej „organami regulacyjnymi”,

informacje, w tym wyniki badań i analiz rynkowych, niezbędne w postępowaniach prowadzonych

przez te organy, z wyjątkiem informacji

1)

co do których obowiązek zachowania poufności wynika z zobowiązań międzynarodowych,

w szczególności informacji uzyskanych w toku postępowań wszczętych na podstawie art. 81 lub 82 Traktatu WE;

2)

uzyskanych od przedsiębiorcy w związku z zastosowaniem art. 109 ustawy.

4.

Organy regulacyjne są obowiązane do ochrony informacji uzyskanych na podstawie ust.

3, w szczególności informacje te nie mogą być wykorzystane w postępowaniach innych

niż prowadzone przez organy regulacyjne. Przepisy art. 69 i 71 stosuje się odpowiednio.

5.

Informacje uzyskane w toku postępowania od organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego

Unii Europejskiej mogą być wykorzystane w toku tego postępowania na warunkach, na

jakich zostały przekazane przez ten organ, włączając w to niewykorzystanie informacji

do nałożenia sankcji na określone osoby.

6.

Prezes Urzędu zawiadamia strony o zaliczeniu w poczet dowodów informacji uzyskanych

w trakcie innego prowadzonego przez niego postępowania.

Prezes Urzędu, wydając decyzję kończącą postępowanie, uwzględnia tylko zarzuty, do

których strony mogły się ustosunkować.

1.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku

1)

wycofania zgłoszenia zamiaru koncentracji przedsiębiorców;

2)

nienałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 106 ust. 2, art. 107 i 108;

3)

przejęcia sprawy przez Komisję Europejską na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze postanowienia, umorzyć postępowanie w przypadku rozstrzygnięcia

sprawy przez właściwy organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Nie wszczyna się, z zastrzeżeniem art. 93 i 105, postępowania, jeżeli upłynęło 5 lat

od końca roku, w którym

1)

dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy;

2)

uprawomocniła się decyzja o nałożeniu kary pieniężnej.

1.

Jeżeli w wyniku postępowania Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przepisów ustawy,

przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty

postępowania.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może nałożyć na stronę obowiązek

zwrotu tylko części kosztów albo nie obciążać jej kosztami.

Prezes Urzędu może, niezależnie od wyniku sprawy, nałożyć na stronę obowiązek zwrotu

kosztów wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, a w

szczególności kosztów powstałych wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień

niezgodnych z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.

Koszty niezbędnych opinii biegłych i jednostek naukowych w rozumieniu przepisów o

zasadach finansowania nauki w sprawach dotyczących koncentracji ponoszą przedsiębiorcy

uczestniczący w koncentracji.

Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone

w decyzji kończącej postępowanie.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia.

2.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezes Urzędu przekazuje je niezwłocznie

wraz z aktami sprawy do sądu ochrony konkurencji i konsumentów.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie przysługuje odwołanie.

4.

Przed przekazaniem odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów lub uchyleniem

albo zmianą decyzji na podstawie ust. 3, Prezes Urzędu może również, w uzasadnionych

przypadkach, przeprowadzić dodatkowe czynności, zmierzające do wyjaśnienia zarzutów

podniesionych w odwołaniu.

5.

Do postanowień Prezesa Urzędu, na które przysługuje zażalenie, przepisy ust. 1-4 stosuje

się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie tygodnia od dnia doręczenia

postanowienia.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji

przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Prezesa Urzędu.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje

się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 84.

W sprawach dotyczących dowodów w postępowaniu przed Prezesem Urzędu w zakresie nieuregulowanym

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio art. 227-315 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w sprawach nakładania kar pieniężnych

za naruszenie przepisów ustawy.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk ograniczających konkurencję wraz z uzasadnieniem.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może zawierać w szczególności

1)

wskazanie przedsiębiorcy, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki ograniczającej

konkurencję;

2)

opis stanu faktycznego będącego podstawą zawiadomienia;

3)

wskazanie przepisu ustawy lub Traktatu WE, którego naruszenie zarzuca zgłaszający zawiadomienie;

4)

uprawdopodobnienie naruszenia przepisów ustawy lub Traktatu WE;

5)

dane identyfikujące zgłaszającego zawiadomienie.

3.

Do zawiadomienia dołącza się wszelkie dokumenty, które mogą stanowić dowód naruszenia

przepisów ustawy.

4.

Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem.

1.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003/WE, nie wszczyna postępowania antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

Komisja Europejska prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez Komisję Europejską.

2.

Prezes Urzędu, zgodnie z art. 13 rozporządzenia nr 1/2003/WE, może nie wszcząć postępowania antymonopolowego, w przypadku gdy

1)

właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

prowadzi postępowanie w tej samej sprawie;

2)

sprawa została rozstrzygnięta przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Prezes Urzędu wszczął postępowanie

antymonopolowe w sprawie, może, w drodze postanowienia, zawiesić postępowanie do czasu

wydania rozstrzygnięcia przez właściwy organ ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

praktyk ograniczających konkurencję.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania antymonopolowego i zawiadamia

o tym strony.

1.

Jeżeli w toku postępowania antymonopolowego zostanie uprawdopodobnione, że dalsze

stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować poważne i trudne do usunięcia zagrożenia

dla konkurencji, Prezes Urzędu przed zakończeniem postępowania antymonopolowego może,

w drodze decyzji, zobowiązać przedsiębiorcę, któremu jest zarzucane stosowanie praktyki,

do zaniechania określonych działań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom. Wniesienie

odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przed wydaniem decyzji stronie nie przysługuje

prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu określa czas jej obowiązywania. Decyzja

ta obowiązuje nie dłużej niż do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

3.

Prezes Urzędu może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której

mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 106 ust.

1 pkt 1 i 2.

Prezes Urzędu może nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w całości lub

w części, jeżeli wymaga tego ochrona konkurencji lub ważny interes konsumentów.

1.

Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że w lokalu mieszkalnym lub

w jakimkolwiek innym pomieszczeniu, nieruchomości lub środku transportu są przechowywane

przedmioty, akta, księgi, dokumenty i inne informatyczne nośniki danych w rozumieniu

przepisów o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,

mogące mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego istotnego dla prowadzonego postępowania,

sąd ochrony konkurencji i konsumentów może, na wniosek Prezesa Urzędu, udzielić zgody

na przeprowadzenie przeszukania, w tym na dokonanie zajęcia przedmiotów mogących stanowić

dowód w sprawie, przez funkcjonariuszy Policji. Przepisy art. 64 ust. 2-4 stosuje

się odpowiednio.

2.

W przeszukaniu, o którym mowa w ust. 1, bierze również udział upoważniony pracownik

Urzędu lub inne osoby, o których mowa w art. 62 ust. 2.

3.

Policja, na polecenie sądu ochrony konkurencji i konsumentów, przeprowadza czynności,

o których mowa w ust. 1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję powinno

być zakończone nie później niż w terminie 5 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy

art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk ograniczających konkurencję,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

1.

Stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji.

2.

Zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują

1)

wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 1;

2)

przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2

pkt 2;

3)

wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy

- w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3;

4)

przedsiębiorca nabywający część mienia innego przedsiębiorcy - w przypadku, o którym

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 4.

3.

W przypadku gdy koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący za pośrednictwem co

najmniej dwóch przedsiębiorców zależnych, zgłoszenia zamiaru tej koncentracji dokonuje

przedsiębiorca dominujący.

4.

Od wniosków o wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach koncentracji przedsiębiorcy

uiszczają opłaty. Jeżeli wraz ze złożonym wnioskiem nie zostanie uiszczona opłata,

Prezes Urzędu wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni, z pouczeniem,

że nieuiszczenie opłaty spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie zamiaru koncentracji, w tym

wykaz informacji i dokumentów, które powinno ono zawierać, uwzględniając specyfikę

działalności prowadzonej przez różne rodzaje przedsiębiorców, w szczególności przez

instytucje finansowe;

2)

wysokość opłat, o których mowa w ust. 4, oraz tryb ich uiszczania, mając na uwadze,

aby nie stanowiły one bariery dla przedsiębiorców w zakresie dokonywania koncentracji.

1.

Prezes Urzędu

1)

zwraca zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli zamiar koncentracji

nie podlega zgłoszeniu na podstawie art. 13 w związku z art. 14;

2)

może zwrócić, w terminie 14 dni, zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców,

jeżeli nie spełnia ono warunków, jakim powinno odpowiadać;

3)

może wezwać zgłaszającego zamiar koncentracji do usunięcia wskazanych braków w zgłoszeniu

lub uzupełnienia w nim niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie;

4)

może zwrócić zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli pomimo wezwania

na podstawie pkt 3 zgłaszający zamiar koncentracji nie usuwa wskazanych braków lub

nie uzupełnia informacji w wyznaczonym terminie.

2.

Prezes Urzędu może przedstawić przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom uczestniczącym w

koncentracji warunki, o których mowa w art. 19 ust. 2, wyznaczając termin na ustosunkowanie

się do zgłoszonej propozycji; brak odpowiedzi lub odpowiedź negatywna powoduje wydanie

decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1.

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji powinno być zakończone nie później

niż w terminie 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

2.

W przypadku przedstawienia przez przedsiębiorcę warunków określonych w art. 19 ust.

2 termin, o którym mowa w ust. 1, ulega przedłużeniu o 14 dni.

3.

Do terminów określonych w ust. 1 i 2 nie wlicza się okresów oczekiwania na dokonanie

zgłoszenia przez pozostałych uczestników koncentracji, a także okresów na usunięcie

braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt 3, lub ustosunkowanie

się do przedstawionych przez Prezesa Urzędu warunków, o których mowa w art. 19 ust.

2, oraz okresów oczekiwania na uiszczenie opłaty, o której mowa w art. 94 ust. 4.

1.

Przedsiębiorcy, których zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu, są obowiązani do wstrzymania

się od dokonania koncentracji do czasu wydania przez Prezesa Urzędu decyzji lub upływu

terminu, w jakim decyzja powinna zostać wydana.

2.

Czynność prawna, na podstawie której ma nastąpić koncentracja, może być dokonana pod

warunkiem wydania przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji, zgody na dokonanie koncentracji

lub upływu terminów, o których mowa w art. 96.

Nie stanowi naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 97 ust. 1, realizacja publicznej

oferty kupna lub zamiany akcji, zgłoszonej Prezesowi Urzędu na podstawie art. 13 ust.

1, jeżeli nabywca nie korzysta z prawa głosu wynikającego z nabytych akcji lub czyni

to wyłącznie w celu utrzymania pełnej wartości swej inwestycji kapitałowej lub dla

zapobieżenia poważnej szkodzie, jaka może powstać u przedsiębiorców uczestniczących

w koncentracji.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w art. 21 ust. 1 lub 4, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, dokonać podziału przedsiębiorcy. Do podziału spółki stosuje

się odpowiednio przepisy art. 528-550 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.. Prezesowi Urzędu przysługują kompetencje organów spółek uczestniczących w podziale.

Prezes Urzędu może ponadto wystąpić do sądu o stwierdzenie nieważności umowy lub podjęcie

innych środków prawnych zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego.

1.

Każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia

stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może także zgłosić zagraniczna organizacja

wpisana na listę organizacji uprawnionych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot

Europejskich, jeżeli cel jej działania uzasadnia zgłoszenie przez nią zawiadomienia

dotyczącego naruszenia wynikającego z niezgodnych z prawem zaniechań lub działań podjętych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zagrażających zbiorowym interesom konsumentów

w państwie członkowskim, w którym organizacja ta ma swoją siedzibę.

3.

Przepisy art. 86 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie

stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

2.

Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie stosowania praktyk

naruszających zbiorowe interesy konsumentów i zawiadamia o tym strony.

W postępowaniu w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów może

być zawarta ugoda, jeżeli przemawia za tym charakter sprawy, a ugoda nie zmierza do

obejścia prawa lub nie narusza interesu publicznego lub słusznego interesu konsumentów.

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów powinno

się zakończyć nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej

- nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisy

art. 35-38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął

rok.

1.

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości

nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok

nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie

1)

dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie

art. 7 i 8, lub naruszenia zakazu określonego w art. 9;

2)

dopuścił się naruszenia art. 81 lub 82 Traktatu WE;

3)

dokonał koncentracji bez uzyskania zgody Prezesa Urzędu;

4)

dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu

art. 24.

2.

Prezes Urzędu może również nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną

w wysokości stanowiącej równowartość do 50 000 000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten

choćby nieumyślnie

1)

we wniosku, o którym mowa w art. 23, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 94 ust.

2, podał nieprawdziwe dane;

2)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 12 ust. 3,

art. 19 ust. 3 lub art. 50 bądź udzielił nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd

informacji;

3)

nie współdziała w toku kontroli prowadzonej w ramach postępowania na podstawie art.

62, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 2.

3.

W przypadku gdy przedsiębiorca powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia innych

przedsiębiorców, obliczając wysokość jego przychodu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia

się przychód osiągnięty przez tych przedsiębiorców w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie osiągnął przychodu w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, Prezes Urzędu może ustalić karę pieniężną w wysokości do dwustukrotności

przeciętnego wynagrodzenia.

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorców, w drodze decyzji, karę pieniężną w

wysokości stanowiącej równowartość do 10 000 euro za każdy dzień zwłoki w wykonaniu

decyzji wydanych na podstawie art. 10, art. 12 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 ust.

1, art. 21 ust. 2 i 4, art. 26, art. 28 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 i 3, postanowień

wydanych na podstawie art. 66 ust. 1 lub wyroków sądowych w sprawach z zakresu praktyk

ograniczających konkurencję, praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz

koncentracji; karę pieniężną nakłada się, licząc od daty wskazanej w decyzji.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości

do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba ta umyślnie albo

nieumyślnie

1)

nie wykonała decyzji, postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 107;

2)

nie zgłosiła zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 13;

3)

nie udzieliła informacji lub udzieliła nierzetelnych lub wprowadzających w błąd informacji

żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 50.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, na

1)

osobę upoważnioną przez kontrolowanego, o której mowa w art. 62 ust. 5, posiadacza

lokalu mieszkalnego, pomieszczenia, nieruchomości lub środka transportu, o których

mowa w art. 91 ust. 1, oraz osoby, o których mowa w art. 62 ust. 6, za

a)

nieudzielenie informacji lub udzielenie nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd

informacji żądanych przez Prezesa Urzędu,

b)

brak współdziałania w toku kontroli prowadzonej w ramach postępowania na podstawie

art. 62;

2)

świadków za nieuzasadnioną odmowę zeznań.

1.

Prezes Urzędu, z zastrzeżeniem ust. 4, odstępuje od nałożenia kary, o której mowa

w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2, na przedsiębiorcę biorącego udział w porozumieniu,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 lub art. 81 Traktatu WE, jeżeli przedsiębiorca ten spełnia łącznie następujące warunki

1)

jako pierwszy z uczestników porozumienia

a)

dostarczy Prezesowi Urzędu informację o istnieniu zakazanego porozumienia, wystarczającą

do wszczęcia postępowania antymonopolowego, lub

b)

przedstawi Prezesowi Urzędu, z własnej inicjatywy, dowód umożliwiający wydanie decyzji,

o której mowa w art. 10 lub 11

- jeżeli Prezes Urzędu nie posiadał w tym czasie informacji i dowodów wystarczających

do wszczęcia postępowania antymonopolowego lub wydania decyzji, o której mowa w art.

10 lub 11;

2)

współpracuje z Prezesem Urzędu w toku postępowania w pełnym zakresie, dostarczając

niezwłocznie wszelkich dowodów, którymi dysponuje, albo którymi może dysponować, i

udzielając niezwłocznie wszelkich informacji związanych ze sprawą, z własnej inicjatywy

lub na żądanie Prezesa Urzędu;

3)

zaprzestał uczestnictwa w porozumieniu nie później niż w dniu poinformowania Prezesa

Urzędu o istnieniu porozumienia lub przedstawienia dowodu, o którym mowa w pkt 1 lit.

b;

4)

nie był inicjatorem zawarcia porozumienia i nie nakłaniał innych przedsiębiorców do

uczestnictwa w porozumieniu.

2.

Jeżeli przedsiębiorca uczestniczący w porozumieniu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lub art. 81 Traktatu WE, nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu obniża karę, o której

mowa w art. 106 ust. 1 pkt 1 lub 2, nakładaną na tego przedsiębiorcę, jeżeli spełnia

on łącznie następujące warunki

1)

przedstawi Prezesowi Urzędu, z własnej inicjatywy, dowód, który w istotny sposób przyczyni

się do wydania decyzji, o której mowa w art. 10 lub 11;

2)

zaprzestał uczestnictwa w porozumieniu nie później niż w momencie przedstawienia dowodu,

o którym mowa w pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu, z zastrzeżeniem art. 110, nakłada

karę

1)

w wysokości nie większej niż 5% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary - na przedsiębiorcę, który jako pierwszy spełnił warunki, o których

mowa w ust. 2;

2)

w wysokości nie większej niż 7% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary - na przedsiębiorcę, który jako drugi spełnił warunki, o których

mowa w ust. 2;

3)

w wysokości nie większej niż 8% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary - na pozostałych przedsiębiorców, którzy spełnili warunki, o których

mowa w ust. 2.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1 lit. b oraz

pkt 2-4, Prezes Urzędu nakłada karę w wysokości określonej w ust. 3 pkt 1, w przypadku

gdy inny przedsiębiorca biorący udział w porozumieniu spełnił wcześniej warunki określone

w ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2-4.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w przypadku wystąpienia

przedsiębiorców o odstąpienie od wymierzenia kary lub jej obniżenie, w tym w szczególności

1)

sposób przyjmowania oraz rozpatrywania wniosków przedsiębiorców o odstąpienie od wymierzenia

kary lub jej obniżenie,

2)

sposób zawiadamiania przedsiębiorców o stanowisku Prezesa Urzędu

- mając na uwadze konieczność zapewnienia możliwości dokonania rzetelnej oceny spełnienia

przez przedsiębiorców warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz właściwego zakwalifikowania

wniosków.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca powstał w wyniku połączenia lub przekształcenia innych

przedsiębiorców, obliczając wysokość jego przychodu, o którym mowa w art. 109 ust.

3, uwzględnia się przychód osiągnięty przez tych przedsiębiorców w roku rozliczeniowym

poprzedzającym rok nałożenia kary.

2.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie osiągnął przychodu w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, Prezes Urzędu nakłada karę w wysokości do

1)

pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia - na przedsiębiorcę, który jako

pierwszy spełnił warunki, o których mowa w art. 109 ust. 2;

2)

siedemdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia - na przedsiębiorcę, który jako

drugi spełnił warunki, o których mowa w art. 109 ust. 2;

3)

osiemdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia - na pozostałych przedsiębiorców,

którzy spełnili warunki, o których mowa w art. 109 ust. 2.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, należy uwzględnić

w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także

uprzednie naruszenie przepisów ustawy.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 106-108, są płatne z dochodu po opodatkowaniu

lub innej formy nadwyżki dochodów nad wydatkami zmniejszonej o podatki.

2.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 106-108, stanowią

dochód budżetu państwa.

3.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa

Urzędu.

4.

W razie upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, kara pieniężna podlega ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

W przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej odsetek nie pobiera się.

1.

Prezes Urzędu może na wniosek przedsiębiorcy lub osób, o których mowa w art. 108,

w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, odroczyć uiszczenie kary

pieniężnej albo rozłożyć ją na raty ze względu na ważny interes wnioskodawcy.

2.

Prezes Urzędu może uchylić, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie,

odroczenie uiszczenia kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, jeżeli ujawniły

się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.

1.

Kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 4, narusza obowiązek udzielenia rzecznikowi konsumentów

wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia rzecznika lub obowiązek ustosunkowania

się do uwag i opinii rzecznika, podlega karze grzywny, nie mniejszej niż 2 000 zł.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. w art. 479

„

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów lub przepisów odrębnych,

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 132, poz. 1111 i Nr 178, poz. 1479) w art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy

o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie ochrony konkurencji.

”

.

W ustawie z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji

(Dz. U. Nr 44, poz. 202, z późn. zm. uchyla się rozdział 5.

W ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 20a otrzymuje brzmienie

„

Art. 20a.

Z zastrzeżeniem art. 20b, wniosek o wpis sąd rejestrowy rozpoznaje nie później niż

w terminie 14 dni od daty jego złożenia. Jeżeli rozpoznanie wniosku wymaga wezwania

do usunięcia przeszkody do dokonania wpisu, wniosek powinien być rozpoznany w ciągu

7 dni od usunięcia przeszkody przez wnioskodawcę, co nie uchybia terminom określonym

w przepisach szczególnych. Jeżeli rozpoznanie wniosku wymaga wysłuchania uczestników

postępowania albo przeprowadzenia rozprawy, należy rozpoznać go nie później niż w

ciągu miesiąca.

”

;

2)

po art. 20a dodaje się art. 20b w brzmieniu

„

Art. 20b.

W przypadku gdy wpis do rejestru uzależniony jest od zgody Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów na dokonanie koncentracji, udzielonej na podstawie przepisów

o ochronie konkurencji i konsumentów, sąd wyda postanowienie o wpisie do rejestru,

na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydaniu zgody

na dokonanie koncentracji albo, gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, pod rygorem

odpowiedzialności karnej, że zamiar koncentracji nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia.

”

.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. o niektórych umowach kompensacyjnych zawieranych

w związku z umowami dostaw na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. Nr 80, poz. 903, z późn. zm. art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

Do umów offsetowych zawieranych w związku z umową dostawy na potrzeby obronności i

bezpieczeństwa państwa nie stosuje się przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o zbieraniu i wykorzystywaniu danych rachunkowych

z gospodarstw rolnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 20 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959) w art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do umów dotyczących zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiającego sieć zbierania

danych rachunkowych o dochodach z działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w

Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej

(Dz. Urz. EWG P 109 z 23.06.1965) nie stosuje się przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 164, poz. 1163, Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658).

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali

(Dz. U. Nr 111, poz. 1196, z późn. zm. w art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zamiar połączenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i

konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm. w art. 99 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

prowadzi na terenie województwa więcej niż 1% aptek ogólnodostępnych albo podmioty

przez niego kontrolowane w sposób bezpośredni lub pośredni, w szczególności podmioty

zależne w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, prowadzą łącznie

więcej niż 1% aptek na terenie województwa;

”

.

W ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 198 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W przypadkach wskazujących na naruszenie przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów

Prezes Urzędu może skierować sprawę do organu właściwego do spraw ochrony konkurencji

i konsumentów, a jeżeli podjął decyzję o wycofaniu taryfy lub o wstrzymaniu stosowania

taryfy, decyzja Prezesa Urzędu pozostaje w mocy do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez

ten organ.

”

;

2)

w art. 203 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do przewozu lotniczego stosuje się przepisy o ochronie konkurencji i konsumentów,

z wyjątkiem spraw uregulowanych inaczej w ustawie oraz w umowach i w przepisach międzynarodowych.

”

;

3)

w art. 205a ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają zadań i kompetencji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, o których mowa w przepisach o ochronie konkurencji i konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. Nr 144, poz. 1204 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 173, poz. 1808) w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli usługodawca przejął kontrolę nad usługobiorcą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm. w art. 19 w ust. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zakresie wykonywania przez niego

zadań określonych w przepisach o ochronie konkurencji i konsumentów;

”

.

W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz

przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm..

”

;

2)

w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przez pojęcie rynku właściwego rozumie się rynek właściwy w rozumieniu przepisów o

ochronie konkurencji i konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

(Dz. U. Nr 132, poz. 1111 oraz z 2006 r. Nr 249, poz. 1832) w art. 19 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Podmiot kontrolowany w ramach grupy kapitałowej w rozumieniu przepisów o ochronie

konkurencji i konsumentów przez podmiot, o którym mowa w ust. 1-5, dokonuje wpłaty

na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułów, o których mowa

w ust. 1-5. W takim przypadku podmiot kontrolujący może od kwoty należnej Instytutowi

z tytułu, o którym mowa w ust. 1-5, odliczyć, w danym okresie rozliczeniowym, kwoty

faktycznie wpłacone na rzecz Instytutu z tego tytułu, w tym samym okresie rozliczeniowym,

przez podmiot kontrolowany w ramach grupy kapitałowej.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. Nr 183, poz. 1537 oraz z 2006 r. Nr 157, poz. 1119 i Nr 170, poz. 1217) w art. 23 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel może również przekazywać i otrzymywać informacje,

w tym opinie od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów niezbędne do zapewnienia

prawidłowego wykonywania zadań w zakresie nadzoru, w tym zadań określonych w przepisach

o ochronie konkurencji i konsumentów.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach

państwowych

(Dz. U. Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1832 oraz z 2007 r. Nr 17, poz. 96) po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

Przepisów ustawy nie stosuje się do Prezesa i wiceprezesów Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

”

.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 111, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 15

grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 oraz z 2006 r. Nr 157, poz. 1119, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1834).

1.

Do postępowań wszczętych na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Postępowania antymonopolowe w sprawach koncentracji, wszczęte na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, umarza się w przypadku, gdy zamiar koncentracji nie podlega obowiązkowi zgłoszenia

na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

3.

Wnioski o wszczęcie postępowań w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz

w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, złożone na podstawie

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, na podstawie których nie zostało wszczęte postępowanie antymonopolowe w sprawach

praktyk ograniczających konkurencję lub postępowanie w sprawach praktyk naruszających

zbiorowe interesy konsumentów, traktuje się jako zawiadomienia dotyczące podejrzenia

stosowania tych praktyk, w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy.

Do czasu powołania Prezesa Urzędu w trybie określonym w art. 29 funkcję tę pełni Prezes

Urzędu powołany w trybie przepisów dotychczasowych.

Członkowie Krajowej Rady Rzeczników Konsumenckich utworzonej na podstawie przepisów

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują członkostwo w Radzie po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach

w niej określonych.

1.

Rzecznicy konsumentów powołani na podstawie przepisów dotychczasowych pełnią funkcje

do czasu ich odwołania w trybie art. 40 niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe warunki pracy i płacy rzecznika konsumentów zachowują moc do czasu określenia

przez starostę nowych warunków pracy i płacy rzecznika konsumentów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy Urząd wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy mienie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego

na podstawie dotychczasowych przepisów staje się, z mocy prawa, mieniem Urzędu.

3.

Przejście praw i mienia Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utworzonego na podstawie

dotychczasowych przepisów na Urząd następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków

i opłat.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

utworzonego na podstawie dotychczasowych przepisów stają się, z mocy prawa, pracownikami

Urzędu.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 28 ust. 3, art. 57 ust. 6, art. 77 ust. 6, art. 94 ust. 5, art. 103a

ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 17, art. 33 ust. 3, art. 63 ust. 5, art. 94 ust. 6, art. 109 ust. 5 niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zachowują moc do czasu ich wygaśnięcia.

Traci moc ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 oraz z 2006 r. Nr 157, poz. 1119, Nr 170, poz. 1217 i Nr 249, poz. 1834).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.