Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 lutego 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Policji

1.

Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i

przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i

porządku publicznego.

1a.

Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2.

Do podstawowych zadań Policji należą

1)

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi

te dobra;

2)

ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach

publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu

drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania;

3)

inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami

państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;

4)

wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;

5)

nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami

ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach;

6)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością

publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych;

7)

współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na

podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;

8

gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych;

9)

(uchylony);

10

prowadzenie bazy danych zawierającej informacje o wynikach analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego

(DNA);

11

utworzenie, eksploatacja i utrzymanie systemu informacyjnego umożliwiającego organom

administracji rządowej i organom sprawiedliwości przekazywanie oraz dostęp do danych

gromadzonych w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), niezbędnych z punktu widzenia

funkcjonowania obszaru Schengen.

3.

Policja realizuje także zadania wynikające z umów i porozumień międzynarodowych, na

zasadach i w zakresie w nich określonych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym

orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie.

2.

Czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem

do dnia 30 września 2003 r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów

dotychczasowych.

3.

Postępowania toczące się przed sądami honorowymi niezakończone prawomocnym orzeczeniem

do dnia wejścia w życie ustawy umarza się.

4.

Kary dyscyplinarne orzeczone i niezatarte do dnia wejścia w życie ustawy podlegają

zatarciu po upływie

1)

1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary upomnienia lub kary zakazu

opuszczania miejsca zakwaterowania;

2)

3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;

3)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary surowej nagany lub kary nagany

z ostrzeżeniem;

4)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

5)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

lub kary obniżenia stopnia oraz kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

5.

W przypadku nienagannej służby stwierdzonej w opinii służbowej kary dyscyplinarne,

orzeczone i niezatarte do dnia wejścia w życie ustawy, z wyjątkiem kar wymienionych

w ust. 4 pkt 1 i 2, mogą być zatarte przed upływem terminów określonych w ust. 4,

jednak nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary surowej nagany lub kary nagany

z ostrzeżeniem;

2)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

3)

9 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary obniżenia stopnia oraz kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby.

6.

Przepisy art. 135q ust. 4-7 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio.

Zadania przewidziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

oraz w stosunku do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy porządkowe, w

trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Akty prawne wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienionych niniejszą ustawą

zachowują moc do czasu zastąpienia ich przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Za czyn podlegający odpowiedzialności dyscyplinarnej popełniony przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy może być wymierzona kara dyscyplinarna upomnienia lub kary

dyscyplinarne, o których mowa w art. 134 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Kara upomnienia oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

3.

Kara upomnienia podlega zatarciu po upływie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się

orzeczenia o ukaraniu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 15 ust. 8 i art. 20 ust.

19 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz na podstawie art. 74 § 4 ustawy, o której

mowa w art. 2, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

tych samych artykułów w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednakże nie dłużej niż

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

14 dotyczącego art. 15 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o komendancie powiatowym (miejskim) Policji

lub o komendzie powiatowej (miejskiej) Policji, rozumie się przez to odpowiednio również

komendanta rejonowego Policji lub komendę rejonową Policji.

1.

Do dnia 31 grudnia 2003 r. przez sąd administracyjny, o którym mowa w art. 1 pkt 20

niniejszej ustawy, należy rozumieć Naczelny Sąd Administracyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368, z późn. zm..

2.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1153 i Nr 171, poz. 1663) uchyla się art. 18.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, prewencyjnej oraz

wspomagającej działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym.

2.

W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady organizacji

policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

3.

W skład Policji wchodzą również

1)

Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne;

2)

wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne;

3)

jednostki badawczo-rozwojowe.

3a

Organizację i zakres działania Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie jako szkoły wyższej

oraz tryb wyznaczania i odwoływania rektora oraz wyznaczania, wyboru i odwoływania

prorektorów reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm..

4.

Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może

powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje służb,

określając ich właściwość terytorialną, organizację i zakres działania.

Pracownicy na stanowiskach administracyjnych, technicznych i gospodarczych w komendach

i komisariatach Policji, z wyjątkiem stanowisk określonych przez Komendanta Głównego

Policji, są zatrudniani na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów

państwowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i

4, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 15, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia z mocą od dnia 5 kwietnia 2002 r.

1.

Komendant Stołeczny Policji w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy wyznaczy

pełnomocników do spraw organizacji komend rejonowych Policji w m.st. Warszawie.

2.

Komendant Stołeczny Policji powoła komendantów rejonowych Policji w m.st. Warszawie

nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Do dnia powołania komendantów rejonowych Policji w m.st. Warszawie ich zadania i kompetencje

wykonują pełnomocnicy do spraw organizacji komend rejonowych Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 12 w części dotyczącej

art. 37b ust. 1 pkt 1 lit. f oraz pkt 2 lit. i oraz art. 1 pkt 15, które wchodzą w

życie po upływie 7 dni od dnia włączenia Rzeczypospolitej Polskiej do Systemu Informacyjnego

Schengen.

Prawo do nagrody rocznej za 2006 r. ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa

ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny

Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych

dalej „policjantami”.

3.

Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

4

Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właściwy do spraw

wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Policji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu

tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, jednak na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji jednemu z jego zastępców.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 8 lit. g) oraz lit. h) w części dotyczącej art. 23 ust. 13a, art. 1 pkt

15 lit. a) i b) w części dotyczącej art. 31 ust. 2 i 2a oraz art. 2 i 4, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

1 pkt 8 i art. 3 pkt 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.

Policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach

służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art.

41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią;

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji;

3)

komendant komisariatu Policji.

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3

Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego

dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego,

mińskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego

zachodniego i wołomińskiego.

4

Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania

i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji.

4a

Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie komendant

rejonowy Policji.

4b

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, właściwość

terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy i znosi komendy rejonowe Policji

oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna komendantów rejonowych Policji obejmuje

obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic.

5.

Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,

wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.

1

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy - komendant rejonowy Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji;

1a

w stosunku do komendanta rejonowego Policji- Komendant Stołeczny Policji;

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody.

2.

Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody oraz

opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

3.

Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub odpowiednio Komendanta

Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech zastępców komendanta wojewódzkiego

lub Komendanta Stołecznego Policji, w tym I zastępcę.

4

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji oraz zastępców

komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji powołuje się oficerów Policji,

z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw służb wspomagających działalność Policji

w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym, na które powołuje się członków

korpusu służby cywilnej.

5.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego

Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie

obowiązków komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji, na okres

nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

6.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może powołać komendanta

wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia

wniosku o wydanie opinii.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, z późn. zm. nie stosuje się.

2.

Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant Stołeczny Policji, po

zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

3

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji.

4

Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji, powołuje i

odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego Policji.

5.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

powołuje się oficerów Policji.

6.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

7.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji Komendant Stołeczny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta rejonowego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

8.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, komendant wojewódzki

albo Komendant Stołeczny Policji może powołać odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego)

albo komendanta rejonowego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku

o wydanie opinii.

1

Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta)

lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski)

Policji na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

6

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3-5 stosuje się odpowiednio do powoływania

i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji,

po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

7

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do powoływania

zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji.

8

W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6

1)

komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta komisariatu Policji

po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii;

2)

komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji po upływie

21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

1

Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6

i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie.

2.

W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1 i 2

oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta może

odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego, powiatowego (miejskiego),

rejonowego lub komendanta komisariatu Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia

wniosku o wydanie opinii.

3.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego

ze stanowiska komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się

do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo

do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

(uchylony).

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy dodatek służbowy otrzymywany przez policjantów

pełniących służbę lub obowiązki na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych staje

się z mocy prawa dodatkiem funkcyjnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Komendant Główny Policji utworzy Krajowy System Informatyczny w terminie do dnia 31

marca 2007 r.

2.

Prezes Rady Ministrów dokona, w drodze rozporządzenia, przeniesienia wydatków w ustawie

budżetowej na cel, o którym mowa w ust. 1, między właściwymi działami i rozdziałami

budżetu państwa.

1.

Komendant Główny Policji określa

1)

szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji;

2)

metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym

innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

(uchylony);

4)

(uchylony);

4a)

programy szkoleń zawodowych policjantów;

5)

szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji zadań Policji,

a także normy ich wyżywienia;

6)

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, po konsultacji z Państwową Inspekcją

Pracy;

7

zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związku zawodowego policjantów.

2.

Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji

na terenie swojego działania.

3

Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia i szkoły policyjne.

4.

Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala

właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin

komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu wojewódzkiego.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy niewykorzystany przez policjanta urlop wypoczynkowy

lub dodatkowy przysługujący w dniach kalendarzowych przelicza się na urlop w dniach

roboczych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z relacji 26 dni roboczych do 30

dni kalendarzowych.

2.

Przy przeliczaniu wymiaru urlopu w sposób określony w ust. 1 niepełny dzień zaokrągla

się w górę do pełnego dnia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 19, art. 34 ust. 4, art. 47 ust. 2, art. 57, art. 62 ust. 3 i art. 110

ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 20 ust. 19, art. 34 ust. 4, art. 47 ust. 2, art. 57, art. 62 ust. 7 i art. 110b

ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji tworzy,

w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny.

Komendanci komisariatów specjalistycznych podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi

wojewódzkiemu Policji.

2.

Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

(uchylony).

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania;

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym;

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje policję sądową w okresie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy

dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z przepisami ustawy.

Przepis art. 1 pkt 28 ma zastosowanie przy określaniu przeciętnego uposażenia policjantów

od dnia 1 stycznia 2007 r.

(uchylony).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

1

Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne sprawozdania ze swojej

działalności, a także informacje o stanie porządku i bezpieczeństwa publicznego właściwym

wojewodom, starostom, wójtom (burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu

i radom gmin. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku

publicznego sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde

ich żądanie.

1a

Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje, o których mowa

w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie dotyczącym działalności Policji

na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st. Warszawy i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci

rejonowi Policji nie składają odrębnych sprawozdań.

2.

W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i informacje,

o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na

ich żądanie.

3.

Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których

mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności

służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

5.

Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa

i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy

Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,

materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, w

drodze obwieszczenia, jednolite teksty ustaw

1)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych,

2)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

3)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa,

4)

z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej,

z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy i ustaw ogłoszonych przed

dniem wydania tekstu jednolitego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11 i 12 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 1 oraz ust. 3-14, które wchodzą w życie

po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych

odpowiednio przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od właściwego komendanta

Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną odpowiedzialność

za treść żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

10, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji;

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów;

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak;

4)

normy umundurowania;

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji;

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.

1

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3

Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, stowarzyszenia,

fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków

inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania

jednostek organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług.

3a.

(uchylony).

3b.

(uchylony).

3c.

(uchylony).

4

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę

ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie

kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych

w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim

Policji i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

4a

Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym

(miejskim) Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy,

dla Policji z przeznaczeniem na

1)

rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2,

2)

nagrodę za osiągnięcia w służbie, dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych

(miejskich) i komisariatów, którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności

1)

rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia

a)

wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,

b)

za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie;

2)

wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.

4a;

3)

sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c

Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”, składający się z funduszy

centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji.

4d

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

4e

Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach określonych w ust.

3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez

1)

Komendanta Głównego Policji - są przychodami funduszu centralnego;

2)

komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego Policji albo podległych

im komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji - są przychodami wojewódzkich

funduszy;

3)

Komendanta Wyższej Szkoły Policji oraz komendantów szkół policyjnych - są przychodami

funduszu Szkół Policji.

4f

Środki Funduszu są przeznaczone na

1)

pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów

utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji, a także zakup niezbędnych

na ich potrzeby towarów i usług;

2)

rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 33 ust. 2;

3)

nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie.

4g

Środkami Funduszu dysponują

1)

Komendant Główny Policji - w zakresie funduszu centralnego;

2)

odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji - w zakresie funduszy

wojewódzkich;

3)

Komendant Wyższej Szkoły Policji oraz komendanci szkół policyjnych - w zakresie funduszu

Szkół Policji.

4h

Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne sprawozdanie finansowe

Funduszu.

4ha

Dysponent środków Funduszu może dokonywać wydatków wyższych niż planowane bez zmiany

planu, do wysokości łącznej kwoty przychodów uzyskanych ponad plan i pozostałości

środków z okresów poprzednich, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

4hb

Przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu Funduszu mogą być dokonywane

przez dysponenta środków Funduszu po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

4hc

Przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm. nie stosuje się.

4i

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki

finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych,

uwzględniając postanowienia umów i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Środki finansowe w wysokości 20% dochodów uzyskanych przez Skarb Państwa tytułem przepadku

rzeczy lub korzyści majątkowych pochodzących z ujawnionych przez Policję przestępstw

i wykroczeń przeciwko mieniu oraz przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych przeznacza

się na fundusz motywacyjny na nagrody dla policjantów, którzy przyczynili się bezpośrednio

do ich ujawnienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady przyznawania

i wypłacania nagród, o których mowa w ust. 1, uwzględniając relacje wysokości indywidualnej

nagrody do uzyskanych dochodów, nakład pracy i okoliczności dokonania czynności przez

funkcjonariusza.

Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

1.

W granicach swych zadań Policja w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw

i wykroczeń wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe.

2.

Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji

państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony

w odrębnych ustawach.

3.

Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności

ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4.

Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie, w tym

również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz przetwarzać

je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm., bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

5.

Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić dane osobowe,

z zastrzeżeniem ust. 7, na podstawie imiennego upoważnienia Komendanta Głównego Policji,

komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnionego policjanta, okazanego przez policjanta

wraz z legitymacją służbową. Fakt udostępnienia tych danych podlega ochronie na podstawie

ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm..

5a.

Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym

mowa w ust. 5, uwzględniając wyłącznie niezbędne dane upoważnionego policjanta oraz

szczegółowe warunki wydania upoważnień w imieniu Komendanta Głównego Policji lub komendantów

wojewódzkich Policji innym policjantom.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania

Policji informacji o osobie, uzyskanych przez organy uprawnione do wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych w czasie wykonywania tych czynności, uwzględniając wymagania

wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

2a)

zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego

organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły

do niego;

3)

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;

3a

pobierania od osób wymazu ze śluzówki policzków

a)

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego,

b)

w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją

tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest możliwe;

3b

pobierania materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości;

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

5)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego; w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

5a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;

6)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa;

7)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa;

8

dokonywania kontroli rodzaju używanego paliwa przez pobranie próbek paliwa ze zbiornika

pojazdu mechanicznego.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotografowana

lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

miejscowo właściwego prokuratora.

8

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy wykonywaniu

uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b, 3b i 5-7, oraz wzory dokumentów

stosowanych w tych sprawach, mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych

przez Policję oraz poszanowanie praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

8a

W przypadku stwierdzenia używania oleju opałowego do celów napędowych Policja niezwłocznie

zawiadamia dyrektora izby celnej właściwego ze względu na miejsce dokonanej kontroli.

8b

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli,

o której mowa w ust. 1 pkt 8, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli i badania

próbek rodzaju paliwa znajdującego się w zbiorniku pojazdu.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 5, uwzględniając przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego

udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej

niezbędnym badaniom lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Policji przeznaczone

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, oraz regulamin pobytu

osób w tych pomieszczeniach, uwzględniając ich lokalizację i wyposażenie, niezbędne

części składowe oraz warunki techniczne pomieszczeń i ich wyposażenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji

lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować następujące środki przymusu bezpośredniego

1)

fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów;

2)

pałki służbowe;

3)

wodne środki obezwładniające;

4)

psy i konie służbowe;

5)

pociski niepenetracyjne, miotane z broni palnej.

2.

Policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom

wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się

wydanym poleceniom.

3.

(uchylony).

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe przypadki oraz warunki

i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1, okazały się niewystarczające

lub ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, policjant

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio

do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności policjanta albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej;

4)

w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia

ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy,

naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości,

na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne

i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także na obiekty

dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów;

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-3 i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia;

7)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu;

8)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe;

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6.

2.

W działaniach oddziałów i pododdziałów zwartych Policji użycie broni palnej może nastąpić

tylko na rozkaz ich dowódcy.

3

użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni palnej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo warunki i sposób postępowania

przy użyciu broni palnej, a także zasady użycia broni palnej przez jednostki wymienione

w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

zwłaszcza poprzez sprowadzenie

1)

niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2)

bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3)

bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt

4,

4)

zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym bądź jego dokonania w stosunku

do obiektów mających szczególne znaczenie dla bezpieczeństwa lub obronności państwa,

bądź mogącym skutkować niebezpieczeństwem dla życia ludzkiego

- Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w celu

zapewnienia bezpieczeństwa publicznego lub przywrócenia porządku publicznego, może

zarządzić użycie uzbrojonych oddziałów lub pododdziałów Policji.

2.

W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję, o której mowa w ust. 1, podejmuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych, zawiadamiając o niej niezwłocznie Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, jeżeli użycie uzbrojonych oddziałów i pododdziałów

Policji okaże się niewystarczające, do pomocy uzbrojonym oddziałom i pododdziałom

Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”, na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej wydanego na wniosek Prezesa Rady Ministrów.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie

przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu bądź dokonaniu

przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, w przypadku gdy oddziały i pododdziały

Policji nie dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania tym zagrożeniom.

5.

W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust.

3 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy, zawiadamiając o niej niezwłocznie

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów.

6.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie o zatwierdzeniu

lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5.

7.

Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy uzbrojonym

oddziałom i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do wykonywania

ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15-17.

Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił Zbrojnych;

2)

sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne w formie określonej

w ust. 3 i 4;

3)

tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji prowadzonych

z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać

1)

stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz przewidywany rozwój sytuacji;

2)

zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych;

3)

ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Policji.

1

W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli siły Policji są niewystarczające

do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, Prezes

Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony z

Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy Żandarmerii Wojskowej

do udzielenia pomocy Policji.

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przysługują, w

zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów,

określone w art. 15-17. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie

określonym dla policjantów.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, jeżeli użycie

Policji okaże się niewystarczające, minister właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić

użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej do udzielenia pomocy Policji.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy Straży

Granicznej również w formie samodzielnych działań.

3.

Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań służbowych polegających

na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań,

uprawnienia policjantów określone w art. 15 ust. 1 pkt 1-3 i 4-5a, art. 16 ust. 1

pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 17 ust. 1. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach

i w trybie określonych dla policjantów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia

dowodów ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,

2

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164

§ 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 204 §

4, art. 223, art. 228 § 1 i 3-5, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1,

art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252 § 1-3, art. 253, art. 258, art.

269, art. 280-282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1-3, art. 296a § 1, 2 i

4, art. 296b § 1 i 2, art. 299 § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297-306 Kodeksu karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość

szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia

za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,

4)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego

na podstawie odrębnych przepisów,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo ich prekursorami oraz

materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715),

7

określonych w art. 43-46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. Nr 169, poz. 1411),

8)

ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych, gdy inne środki okazały się

bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub nieprzydatne,

sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego albo na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego

Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego,

może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant

wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,

o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego

miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie

nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej,

organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

(uchylony).

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli

operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji;

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek;

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych

informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

7.

Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli

operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4

dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego

Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, na okres nie

dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

wydać postanowienie o kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 8.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 4

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,

przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12

Podmioty wykonujące działalność telekomunikacyjną oraz podmioty świadczące usługi

pocztowe są obowiązane do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych

umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej,

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Organ policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej

kontroli.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje właściwemu prokuratorowi wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej, w razie potrzeby z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

16.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

17.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu kontroli

przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego zniszczenia.

Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

18.

(uchylony).

19.

(uchylony).

20

Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,

3, 8 i 9, przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o wydanie tego

postanowienia. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i

zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

22.

Prokurator Generalny przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności

określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas

określony, czynności, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

miejscowo prokuratora okręgowego, którego bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych

czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności, na okres

nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.

5.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych

informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa,

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony

również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą urządzeń

służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

8.

Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające

dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu

kontroli przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne

nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa,

jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego

właściwego miejscowo ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu

Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

3.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o

wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 37 lit. a,

b i d, pkt 43 lit. c, pkt 65 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,

w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

2.

(uchylony).

2a

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji

zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o osobach podejrzanych o popełnienie

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów

zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, osobach

o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość oraz o osobach poszukiwanych,

także bez ich wiedzy i zgody.

2b

Informacje, o których mowa w ust. 2a, mogą obejmować

1)

dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego wyłącznie o niekodujących regionach genomu;

2)

odciski linii papilarnych;

3)

zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy;

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie

majątku,

c)

dokumentach i przedmiotach, którymi się posługują,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych.

2c

Informacji, o których mowa w ust. 2a, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one

przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu.

3.

Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

19 ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, Policja może

korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia, a w szczególności z przetwarzanych

przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów, w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia,

a także przetwarzanych przez banki informacji stanowiących tajemnicę bankową.

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności

w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi

przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające

te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego.

5.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się na podstawie postanowienia

wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji albo komendanta wojewódzkiego

Policji przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego

organu.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

7.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj i zakres, podmiot zobowiązany

do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do zwrócenia się o przekazanie

informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji i danych.

Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

8.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9.

Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego

do ich odbioru.

10.

W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.

6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11.

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności

operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15.

Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji osób może

uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane osobowe ze zbiorów

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, a w

szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz Powszechnego Elektronicznego Systemu

Ewidencji Ludności. Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani

do nieodpłatnego ich udostępniania.

16.

Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 15, mogą, w drodze

decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji

zgromadzonych w rejestrach jednostkom organizacyjnym Policji, bez konieczności składania

pisemnych wniosków, jeżeli jednostki te

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo prowadzonej działalności.

17.

Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres, w którym

są one niezbędne dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Policję. Organy

Policji dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania

informacji, usuwając dane zbędne.

18.

Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania

religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz

dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa,

podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu

się stosownego orzeczenia.

19

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb gromadzenia,

sposoby przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2a, w zbiorach danych, rodzaje

służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych zbiorów, wzory dokumentów obowiązujących

przy przetwarzaniu danych oraz sposób oceny danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych

postępowaniach, uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem

i przesłanki zaniechania zbierania określonych rodzajów informacji.

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę

form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

policjantów.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących policjanta oraz

środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 2 może mieć zastosowanie do osób,

o których mowa w art. 22 ust. 1.

3a.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2 i 3;

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3;

4)

policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których mowa w ust.

2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

3b.

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania

Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i

zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy

i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,

na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych,

a także o prowadzonych czynnościach oraz o stosowanych środkach i metodach ich realizacji

może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności.

W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników

urzędów nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z późn. zm..

1

Dane identyfikujące abonenta, zakończenia sieci lub urządzenia telekomunikacyjnego,

między którymi wykonano połączenie, oraz dane dotyczące uzyskania lub próby uzyskania

połączenia między określonymi urządzeniami telekomunikacyjnymi lub zakończeniami sieci,

a także okoliczności i rodzaj wykonywanego połączenia, mogą być ujawnione Policji

oraz przetwarzane przez Policję - wyłącznie w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw.

2.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na

1)

pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego Policji;

2)

ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w

pkt 1.

3

O ujawnieniu danych w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, podmiot wykonujący

działalność telekomunikacyjną informuje właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji.

4

Podmioty wykonujące działalność telekomunikacyjną są obowiązane udostępnić dane, o

których mowa w ust. 1, policjantom wskazanym we wniosku organu Policji.

5.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pomocą sieci telekomunikacyjnej.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które zawierają

informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Policja przekazuje właściwemu

miejscowo i rzeczowo prokuratorowi.

7.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które nie zawierają

informacji mających znaczenie dla postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

8

Udostępnianie Policji danych, o których mowa w ust. 1, następuje na koszt podmiotu

wykonującego działalność telekomunikacyjną.

1.

Dane dotyczące osób korzystających z usług pocztowych oraz dane dotyczące faktu i

okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług mogą być ujawnione Policji i

przez nią przetwarzane wyłącznie w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw oraz

ich sprawców.

2.

Ujawnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na

1)

pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Wojewódzkiego;

2)

żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.

3.

Podmioty uprawnione do świadczenia usług pocztowych, na podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm. są obowiązane do udostępniania danych, określonych w ust. 1, policjantom wskazanym

we wniosku organu Policji.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienianych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, oraz mogą być zmieniane na podstawie przepisów

upoważniających w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania

karnego.

2.

Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada obowiązek udzielenia

takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień

międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby

do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

3

Zakaz określony w ust. 1 nie ma także zastosowania, jeżeli właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej wystąpi do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem

o udzielenie informacji o osobie ubiegającej się w tym państwie o zarejestrowanie

pobytu lub wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, znajdujących

się w policyjnych bazach danych.

4

Komendant Główny Policji udziela informacji, o których mowa w ust. 3, w terminie 2

miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi bazę danych zawierającą informacje o wynikach analizy

kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA), zwaną dalej „bazą danych DNA”, i jest jej administratorem

w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

2.

W bazie danych DNA gromadzi się i przetwarza

1)

informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do

a)

osób wymienionych w art. 74 i 192a Kodeksu postępowania karnego,

b)

osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją tożsamość,

c)

zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości,

d)

śladów nieznanych sprawców przestępstw;

2)

dane dotyczące osób, o których mowa w art. 74 i 192a Kodeksu postępowania karnego, obejmujące

a)

imiona, nazwiska lub pseudonimy,

b)

imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,

e)

adres zamieszkania,

f)

numer ewidencyjny PESEL,

g)

obywatelstwo i płeć.

3.

Łącznie z bazą danych DNA prowadzi się zbiory próbek pobranych od osoby albo ze zwłok

ludzkich, w celu przeprowadzenia analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA), w postaci

wymazów ze śluzówki policzków, krwi, cebulek włosów lub wydzielin, a w odniesieniu

do zwłok ludzkich materiał biologiczny w postaci próbki z tkanek, zwane dalej „próbkami

biologicznymi”.

4.

Komendant Główny Policji dokonuje weryfikacji danych zgromadzonych w bazie danych

DNA, stosując odpowiednio przepis art. 20 ust. 17.

Informacje, o których mowa w art. 21 a ust. 1, wprowadza się do bazy danych DNA na

podstawie zarządzenia

1)

organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu - w przypadku analizy kwasu

dezoksyrybonukleinowego (DNA) przeprowadzonej w związku z postępowaniem karnym lub

postępowaniem w sprawach nieletnich;

2)

właściwego miejscowo organu Policji - w przypadku osób o nieustalonej tożsamości,

osób usiłujących ukryć swoją tożsamość oraz zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości.

Informacji zgromadzonych w bazie danych DNA udziela się bezpłatnie organom prowadzącym

postępowanie karne oraz organom Policji prowadzącym czynności identyfikacyjne.

1.

Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego

(DNA) są przechowywane w bazie danych DNA przez okres 20 lat i wykorzystywane w celu

zwalczania przestępstw oraz w celach identyfikacji osób i zwłok.

2.

Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego

(DNA) podejrzanych, oskarżonych lub skazanych w związku z popełnieniem zbrodni lub

występków określonych w rozdziałach XVI-XX, XXV i XXXV Kodeksu karnego, a także osób określonych w art. 94 § 1 Kodeksu karnego, mogą być przechowywane w bazie danych DNA przez okres do 35 lat.

Usunięcia informacji, o których mowa w art. 21 a ust. 1, z bazy danych DNA oraz zniszczenia

próbek biologicznych dokonuje komisja powołana przez Komendanta Głównego Policji sporządzając

z tych czynności protokół, w stosunku do osób

1)

które zostały uniewinnione lub wobec których umorzono postępowanie karne - niezwłocznie

po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia;

2)

wobec których postępowanie karne warunkowo umorzono - po upływie 6 miesięcy od dnia

zakończenia okresu próby wyznaczonego przez sąd;

3)

wobec których postępowanie umorzono na podstawie przepisów o świadku koronnym - po

upływie roku od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu;

4)

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. b oraz zwłok ludzkich, których tożsamość

została ustalona.

1.

Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób niebędących policjantami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Policji, w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a.

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b.

1b.

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych;

ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 9 ustawy, o której mowa

w art. 20b.

2.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym policjantami może

być przyznane wynagrodzenie.

2a.

Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie

których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane

przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych

w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia

i gospodarowania funduszem operacyjnym.

4.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą,

niezależnie od bandery, flagę Policji.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania jednostek

pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane na nich przez

Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających,

ze wskazaniem, które z nich podnoszą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych

Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1.

Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany,

korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie

oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych

szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

2.

Komendant wojewódzki Policji może wyrazić zgodę na przyjęcie do służby w oddziałach

prewencji Policji kandydata, który nie ma wykształcenia średniego, jeżeli w toku postępowania

kwalifikacyjnego stwierdzono, że kandydat wykazuje szczególne predyspozycje do służby

w Policji.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się

o przyjęcie do służby w Policji, w tym w stosunku do osób, o których mowa w ust. 2.

1.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby

Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną

prośbę przeniesiony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje

do jej pełnienia.

2.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi, w porozumieniu

odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem Biura Ochrony Rządu, Komendantem

Głównym Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem

Agencji Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego

lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendant Główny Policji za zgodą ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Funkcjonariusz przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby.

4.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje predestynujące do służby w Policji,

równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych z policyjnymi.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa zasady oceny

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności

oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

1.

Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować

wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny

służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnicy

państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać

zasad etyki zawodowej.

”

.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, ceremoniał

ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez policjantów,

organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg i sposób dokumentowania ślubowania

oraz wzór formularza aktu ślubowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

1a.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

1)

na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej;

2)

na okres służby kontraktowej;

3)

na stałe.

1b.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej „kontraktem”,

zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym

w art. 32 ust. 1.

1c.

Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może

nastąpić najwyżej dwukrotnie.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza

Policji.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej,

a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu

spraw wewnętrznych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje

i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów, organy właściwe do

ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych dokumentach.

1.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba

mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji przeszkolenie podstawowe lub

ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia podstawowego

w terminie określonym w kontrakcie.

2.

Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na stanowisko, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie przez tę osobę

szczególnych predyspozycji do służby w Policji.

3.

Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego

kontraktu jest okresem próbnym.

4.

Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,

najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia

się ze służby.

5.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal

służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant

lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie

kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal

służbę kontraktową.

1

Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na stałe.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby

przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej

niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

1

Poborowego skierowanego za jego zgodą do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje

się policjantem w służbie kandydackiej na okres, o którym mowa w art. 56 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm..

2.

Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

3.

Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności administracyjno-porządkowe.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony odbywają ćwiczenia

w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

na podstawie przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych

im zadań uprawnienia policjantów określone w art. 15, 16 i 17.

2.

Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku

służby określą odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy

i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji,

od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela

się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym

mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której

mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

5.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano

rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać

1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, przypadki

przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla policjantów

zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia

przez policjantów dyżurów domowych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom

czasu wolnego od służby lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w

art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby

w porze nocnej, niedziele i święta.

1.

Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez

policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu

służby w Policji.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę

na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta, także w służbie przygotowawczej,

przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych

na tym stanowisku, przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje

zawodowe policjant jest obowiązany uzyskać przed mianowaniem na stałe.

3.

Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko

służbowe jest ukończenie przez policjanta

1)

szkolenia zawodowego podstawowego;

2)

szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych;

3)

Wyższej Szkoły Policji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim

powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach

służbowych, oraz warunki mianowania na wyższe stanowiska służbowe, uwzględniając zakres

wykonywanych przez nich zadań;

2)

szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji,

uwzględniając rodzaje, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i

sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją.

1.

Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może

on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając

przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu,

właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby

na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie

testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego lub badania psychofizjologicznego.

2.

Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę organizacyjną Policji.

3.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza Komendant Główny Policji.

4.

W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego działania komendanta

wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test i badania zarządza komendant

wojewódzki Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby na określonych stanowiskach

lub w określonych komórkach organizacyjnych oraz przeprowadzania badań psychofizjologicznych,

uwzględniając wykaz komórek organizacyjnych uprawnionych do przeprowadzania testu

lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz komórek organizacyjnych i stanowisk służbowych,

dla których test lub badania mogą być przeprowadzane, oraz zakres i ramową metodykę

badań na każde z tych stanowisk.

1.

Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

2.

Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na

obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa,

komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli

przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych

przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy

dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę.

3.

Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji w wyjątkowych

przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy.

4.

Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do pełnienia

zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących

policjantowi w czasie oddelegowania, uwzględniając charakter zadań służbowych poza

Policją, do których policjant może być oddelegowany, organy uprawnione do występowania

z wnioskiem o oddelegowanie policjanta, sposób wyrażania przez niego zgody na oddelegowanie,

tryb postępowania w przypadku zmiany warunków oddelegowania, uprawnienia i świadczenia

przysługujące policjantowi w tym czasie, w szczególności w zakresie ustalania i wypłaty

uposażenia oraz prawa do urlopu, a także tryb i sposób odwołania policjanta z oddelegowania

oraz zwolnienia policjanta przez instytucję ze stanowiska, które zajmował w niej podczas

oddelegowania.

Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w

tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie

policjanta nie może być obniżone.

Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można

przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres

1)

poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie

ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach o związkach zawodowych;

3)

delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą.

1.

Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez

komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5

niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji

przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go

na inne równorzędne stanowisko.

3.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2

policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to

celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3

miesiące.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania

policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione

do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu

oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach

służbowych przed ukończeniem postępowania karnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej;

2)

art. 5 ust. 9a i 9b oraz art. 7 ustawy wymienionej w art. 15 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

Policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń

ze służbą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i

4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych

w dniu 19 czerwca 1994 r.

1.

Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego;

4a

wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu policjanta;

5)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

6)

upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego

kontraktu lub mianowanie na stałe;

7)

upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

2.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub

służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

2

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne

niż określone w ust. 1 pkt 4;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady

etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko

służbowe nie jest możliwe;

7)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

8

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie;

9

upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny

będące podstawą zawieszenia.

3.

Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

3a.

(uchylony).

3b.

(uchylony).

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6

Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu

służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1,

art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust.

1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał

świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych

od nieprzerwanego jej biegu.

7

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie

art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym

wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia

przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

1.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania

służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

(uchylony).

3

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

1.

Policjanta-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego zwolnić

ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust.

2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia kobiety-policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5

i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

Policjantowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu

wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy komendant

wojewódzki Policji.

2.

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wymaga zgody

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

1.

Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój

wniosek opinię o służbie.

2.

Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego

od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydanych na

podstawie art. 81.

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1.

Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku

1)

w korpusie generałów Policji

a)

generalny inspektor Policji,

b)

nadinspektor Policji;

2)

w korpusie oficerów starszych Policji

a)

inspektor Policji,

b)

młodszy inspektor Policji,

c)

podinspektor Policji;

3)

w korpusie oficerów młodszych Policji

a)

nadkomisarz Policji,

b)

komisarz Policji,

c)

podkomisarz Policji;

4)

w korpusie aspirantów Policji

a)

aspirant sztabowy Policji,

b)

starszy aspirant Policji,

c)

aspirant Policji,

d)

młodszy aspirant Policji;

5)

w korpusie podoficerów Policji

a)

sierżant sztabowy Policji,

b)

starszy sierżant Policji,

c)

sierżant Policji;

6)

w korpusie szeregowych Policji

a)

starszy posterunkowy,

b)

posterunkowy.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiadają

poszczególnym stopniom policyjnym, uwzględniając równorzędność pierwszych stopni w

poszczególnych korpusach.

1.

Na stopnie policyjne w korpusie szeregowych Policji mianuje przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie policyjne w korpusach podoficerów i aspirantów Policji, a także na stopnie

komisarza i nadkomisarza Policji, mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1, z wyjątkiem komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie,

z zastrzeżeniem ust. 2, mianuje Komendant Główny Policji.

1.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji może być mianowany policjant,

który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 lub 2, ukończył szkolenie zawodowe

podstawowe i został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony

stopień w korpusach podoficerów, aspirantów lub oficerów Policji.

2.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być mianowany podoficer

Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 i został mianowany lub powołany

na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach aspirantów lub oficerów

Policji.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych Policji może być mianowany

policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, ukończył studia w Wyższej

Szkole Policji lub szkolenie zawodowe dla absolwentów szkół wyższych, został mianowany

lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusie oficerów

Policji, i złożył egzamin oficerski.

(uchylony).

1.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak

nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu

-

posterunkowego - 1 roku,

-

starszego posterunkowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego aspiranta - 3 lat,

-

aspiranta - 3 lat,

-

starszego aspiranta - 2 lat,

-

aspiranta sztabowego - 4 lat,

-

podkomisarza - 3 lat,

-

komisarza - 4 lat,

-

nadkomisarza - 4 lat,

-

podinspektora - 3 lat,

-

młodszego inspektora - 4 lat,

-

inspektora - 4 lat.

2.

(uchylony).

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych, na

wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować każdego policjanta na wyższy stopień,

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów art. 48 ust. 4

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2.

Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art.

47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

1.

O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2.

O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3.

O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspektora

Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1.

Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek albo

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Policji. W

pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do mianowania na ten stopień.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na odpowiedni

stopień policyjny.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego

wymienionego w art. 34 ust. 3.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika na odpowiedni

pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Policji.

4

Osobę przyjmowaną do służby na podstawie art. 25a ust. 1 i posiadającą stopień Straży

Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego

mianuje się na odpowiedni stopień policyjny.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i

tryb mianowania policjantów na stopnie policyjne oraz wzory wniosku o mianowanie na

stopień policyjny i aktu mianowania na stopień policyjny, a także tryb ich sporządzania

oraz przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając warunki przystąpienia

do egzaminu oficerskiego, jego zakres, tryb i terminy składania, jednostki Policji

właściwe do przeprowadzania egzaminu oficerskiego oraz terminy mianowania na stopnie

policyjne.

1.

Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a

także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien

zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r., z tym że przepisy

1)

art. 22-35 ust. 1, 2 i 11 oraz art. 36 i 37,

2)

art. 38 ust. 3 pkt 11, art. 39 ust. 6, art. 41 ust. 6 pkt 6 i pkt 8 lit. a, art. 42

ust. 2 pkt 3 i 5, art. 45 i 48

- stosuje się od dnia 31 grudnia 2006 r.

1.

Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia sądu lub prokuratora

w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia.

2.

Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania

obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze,

a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4, obowiązany

jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość

odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2.

Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nieumundurowany policjant

obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

1.

Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego

ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy

lub podważających zaufanie do Policji.

2.

Policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku

objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku

służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w

sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości

uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach

i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej

małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego

mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również

zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji

w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej

spółdzielni mieszkaniowej.

3.

Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

Przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nich upoważnione, w celu

przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie

majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.

5.

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę służbową,

chyba że policjant, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie,

z zastrzeżeniem ust. 7.

6.

Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.

7.

Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów

Policji są publikowane, bez ich zgody, na właściwych stronach Biuletynu Informacji

Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numerów PESEL

i NIP, miejsca zamieszkania i położenia nieruchomości.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich zgodności ze stanem

faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym oraz tryb publikowania oświadczeń,

o których mowa w ust. 7, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem o stanie

majątkowym.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego właściwego w sprawach osobowych

o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym

zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne

lub ochrony osób i mienia oraz o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie

bycia wykonawcą w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 164, poz. 1163, Nr 170, poz. 1217 i Nr 227, poz. 1658) na rzecz organów i jednostek nadzorowanych i podległych ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o tym zdarzeniu.

1.

Policjant nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo w partii

politycznej.

3.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

Policjant jest obowiązany powiadomić swojego bezpośredniego przełożonego o planowanym

wyjeździe zagranicznym, poza obszar Unii Europejskiej, na więcej niż 3 dni.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Policjant w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1

Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów.

2.

Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że w Policji może działać tylko jeden związek

zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku.

3

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego policjantów z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Policji określi statut tego związku, zarejestrowany

w sądzie.

Policjant, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę

w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.

W razie śmierci policjanta w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

1.

Policjant po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Policjant, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych policjantach są uprawnieni do policyjnej renty rodzinnej.

4

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Jeżeli policjant zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury

policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego policjantowi

po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74, Nr 17, poz. 95 i Nr 21, poz. 125).

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu

31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe

wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 112, odpowiednio przeliczone zgodnie z art.

110 ustawy, o której mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy policjant spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek policjanta.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

ustaleniu funkcjonariuszowi prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając

1)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

2)

sposób ustalania wysokości równoważnika;

3)

tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika;

4)

terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

1.

Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci otrzymują wyposażenie niezbędne

do wykonywania czynności służbowych.

2.

Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego przyznawania i

użytkowania określa Komendant Główny Policji.

1.

Policjantowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych przysługuje wyżywienie lub

równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których policjant otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, uwzględniając rodzaje

norm i sposób ich ustalenia, osoby uprawnione do otrzymywania norm dodatkowych lub

ich części.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie, uwzględniając przypadki otrzymywania

przez policjanta tego równoważnika, sposób obliczania jego wysokości oraz organy uprawnione

do wypłat równoważnika.

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu na koszt

właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych

przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

korzystania przez policjanta z prawa, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając sposób

rozliczania kosztów przejazdu.

3.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając sposób

ustalania wysokości równoważnika i rozliczania niewykorzystanego przez policjanta

przejazdu.

5.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 3, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego na

podstawie odrębnych przepisów.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres świadczeń,

o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki korzystania z tych świadczeń, sposób

ich realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych - ich wysokość, sposób obliczania,

terminy rozliczeń oraz terminy wypłaty.

(uchylony).

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń służby

zdrowia resortu spraw wewnętrznych na zasadach określonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Policjant i członkowie jego rodziny mogą również korzystać z bezpłatnych świadczeń

leczniczych zakładów społecznej służby zdrowia w zakresie i na warunkach określonych

w drodze rozporządzenia przez Ministrów Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Spraw Wewnętrznych

lub świadczeń leczniczych innych zakładów służby zdrowia na warunkach określonych

przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

3

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują również osobom uprawnionym do

zaopatrzenia emerytalnego na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

4

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

(pominięty).

1.

Policjantowi, który nabył prawo do policyjnej renty z tytułu inwalidztwa niepozostającego

w związku ze służbą, oraz uprawnionym członkom jego rodziny, a także osobom uprawnionym

do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którego śmierć nie pozostaje w związku ze służbą,

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych społecznej służby zdrowia.

2

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

3

Policjantowi zwolnionemu ze służby, który nie nabył uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego

określonego w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, a także członkom jego rodziny przysługuje prawo do świadczeń leczniczych

zakładów społecznych służby zdrowia w zakresie i na warunkach przewidzianych dla pracowników,

z którymi stosunek pracy został rozwiązany.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

(pominięty).

1.

Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art. 73,

75

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się inwalidami III

Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Policjantowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeśli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., z wyjątkiem art. 26 pkt 2, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5-56,

oraz art. 77 i art. 78, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.

1.

Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli

pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że upływ

okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania przez pracownika

z określonych świadczeń.

3.

Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze względu

na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje uprawnienia

określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania

niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów, uwzględniając właściwości i specyfikę

służby w jednostkach organizacyjnych Policji, tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania

stosunku służbowego policjanta, zadania kierowników komórek organizacyjnych właściwych

w sprawach osobowych, treść rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na dane

stanowisko służbowe lub o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania świadectwa

służby i opinii o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania sprostowania świadectwa

i opinii oraz termin dokonania takiego sprostowania.

2.

Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta

Głównego Policji.

1.

Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

26 dni roboczych.

2.

Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby w wymiarze

połowy urlopu przysługującego po roku służby.

3.

Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby. Do tego

urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

1.

Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych względów służbowych, a

także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może być

także przesunięty na wniosek policjanta, umotywowany ważnymi względami.

2.

Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu według norm ustalonych

w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach przeniesienia lub oddelegowania,

jak również innych kosztów.

2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zwrotu

kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów przysługujących policjantowi w razie

odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm określonych dla przenoszonych lub delegowanych

policjantów, udokumentowanych opłat dokonanych przez policjanta, a które nie zostały

wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat poniesionych na członków

rodziny, o których mowa w art. 77, jeżeli odwołanie policjanta z urlopu spowodowało

także ich powrót.

3.

Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu tego

należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej z

dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i

wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy

pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo

osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi

właściwościami służby.

Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego, a także

urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar

urlopów, o których mowa w art. 84 i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta,

przypadki warunków szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie

szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

1.

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni roboczych;

3)

przyznanie odznaki resortowej;

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.

2.

Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1.

3.

Wyróżnienia nie udziela się policjantowi

1)

ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem;

2)

skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo

umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień policjantom, uwzględniając zakres uprawnień

przełożonych do udzielania wyróżnień oraz formę udzielania wyróżnień.

1.

Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3.

Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze

służby.

4.

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu

do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,

zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch

godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do

stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3)

rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo

1.

Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich

działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej,

stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które

decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych.

2.

Właściciele domów jednorodzinnych, domów mieszkalno-pensjonatowych i lokali mieszkalnych

stanowiących odrębne nieruchomości mają prawo do zamieszkania w swych domach i lokalach

opróżnionych w całości lub części.

3.

Właścicielowi domu wielomieszkaniowego przysługuje prawo zamieszkania w opróżnionym

lokalu mieszkalnym w tym domu.

4.

W razie opróżnienia samodzielnego lokalu w domu, o którym mowa w ust. 2 i 3, oraz

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, właścicielowi przysługuje prawo

oddania go w najem bądź bezpłatne używanie.

5.

Jeżeli w terminie 3 miesięcy właściciel nie skorzysta bez uzasadnionych przyczyn z

prawa, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw wewnętrznych lub podległy

mu organ może dokonać przydziału opróżnionego lokalu.

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych

dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania

albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień

do jego otrzymania.

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego

rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób

ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do

jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a

także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

1.

Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia

służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości

ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji,

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

1a

Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, jest obowiązana do zwrotu pomocy finansowej,

o której mowa w ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o

której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana,

cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej

przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu

się o przyznanie tej pomocy.

1.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wydaje

się, jeżeli policjant

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2)

używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1;

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu mieszkalnego;

8)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

9

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje

prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2)

gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny

zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na

terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej

lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;

3)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez

policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

4.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7-12, art. 15 i art. 19, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 51 i art. 52 ust. 1 i ust. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 84 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i b, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia;

4)

art. 84 pkt 2 lit. c, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu

pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal mieszkalny

na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub

dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w

tym przepisie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przydzielania

lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział lokalu

mieszkalnego policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, sposób postępowania

w przypadku, gdy policjant ten skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu

mieszkalnego, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez policjanta

lokalu mieszkalnego dotychczas zajmowanego.

4.

Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez

uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane

są ze środków budżetowych Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia

tymczasowej kwatery.

5.

Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków budżetu Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych,

o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego

i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej

kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach,

wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki najmu lokali

mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających

w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także sposób obliczania czynszu najmu,

prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także części składowe czynszu najmu

i okoliczności wpływające na jego wysokość.

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach policjantom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90.

4.

W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust.

2, rozstrzygają sądy powszechne.

5.

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91,

92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo

do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących lub może

być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość

ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

3a

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz

z miesięczną równowartością nagrody rocznej.

4.

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające

im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i

odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia,

a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,

uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu

do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym

stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach szczególnie uzasadnionych,

może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe

zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego

na poprzednio zajmowanym stanowisku/z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego

z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych

na własną prośbę.

1.

Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego

stopnia policyjnego.

2.

Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym

przysługuje dodatek funkcyjny.

3.

Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków

służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

4.

Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane

dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami

lub miejscem pełnienia służby.

5.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter,

przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania

lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 94 pkt

2 i 3 oraz art. 96, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

1.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do

rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne

terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które

z nich są płatne miesięcznie z dołu.

4.

Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia,

niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania.

5.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których mowa w ust. 2-4.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego

prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w

celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

1.

Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

1a.

Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków finansowych,

o których mowa w art. 13 ust. 4a.

2.

W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

1.

Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu służbę w

Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymał taki zasiłek.

1.

Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna

do wysokości jednomiesięcznego uposażenia.

2.

Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym,

za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych

z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1.

3.

Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

4.

Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody

rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant

1)

korzystał z urlopu wychowawczego;

2)

został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach,

o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;

3)

został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź

na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;

4)

zmarł lub został uznany za zaginionego.

5.

Nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku

1)

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem

sądu;

2)

naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu

dyscyplinarnym;

3)

otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2;

4)

otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2

pkt 3.

6.

Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%.

7.

Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku

1)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których

mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4;

2)

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego

policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i

8;

3)

popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o

których mowa w art. 134 pkt 3-6;

4)

zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.

8.

Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy,

w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i

2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6,

lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony

ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli

nagroda została już wypłacona - za rok, w którym

1)

postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym

orzeczeniem lub

2)

policjant został zwolniony ze służby.

9.

Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku,

za który przysługuje nagroda.

1.

Policjantowi, niezależnie od wyróżnień, o których mowa w art. 87 ust. 1, mogą być

przyznawane nagrody motywacyjne, w formie pieniężnej lub rzeczowej, za wzorowe wykonywanie

zadań służbowych, wykazywane w służbie męstwo i inicjatywę oraz pełnienie służby w

trudnych warunkach. Art. 87 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Policjantowi mogą być przyznawane zapomogi, w formie pieniężnej lub rzeczowej, w przypadku

indywidualnych zdarzeń losowych, klęski żywiołowej, choroby, śmierci członka rodziny

oraz innych zdarzeń powodujących pogorszenie sytuacji materialnej policjanta i jego

rodziny.

3.

Tworzy się w Policji fundusz nagród i zapomóg dla policjantów, z przeznaczeniem na

nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1 i 2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania policjantom nagród i zapomóg,

o których mowa w art. 110 i 110a, a także sposób tworzenia funduszu nagród i zapomóg

dla policjantów, uwzględniając

1)

ustalanie okoliczności uzasadniających pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody

rocznej, sposób obliczania jej wysokości, rodzaje okresów niewykonywania obowiązków

służbowych, które nie są wliczane do okresu służby uprawniającego do tej nagrody;

2)

tryb postępowania oraz właściwość przełożonych w zakresie przyznawania i wypłaty nagród

i zapomóg;

3)

jednostki Policji, w których tworzy się fundusz nagród i zapomóg, oraz sposoby ustalania

i warunki zwiększania jego wysokości dla poszczególnych dysponentów.

1.

Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb jej obliczania i wypłacania,

uwzględniając okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

sposób dokumentowania tych okresów oraz postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku

nagród, a także termin wypłacania nagrody.

1.

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe policjant otrzymuje

dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaje

zadań zleconych, wysokość i sposób obliczania wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania.

3.

Policjantowi uczestniczącemu bezpośrednio, na podstawie porozumienia, o którym mowa

w art. 5a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909), w zabezpieczeniu przez Policję bezpieczeństwa i porządku publicznego w trakcie imprezy

masowej w czasie, o którym mowa w art. 33 ust. 3, wypłaca się dodatkowe wynagrodzenie

za każdą rozpoczętą godzinę wykonywania tych czynności, w wysokości 2/170 kwoty przeciętnego

miesięcznego uposażenia zasadniczego policjantów wraz z dodatkami o charakterze stałym,

ustalonego za czerwiec roku ubiegłego i ogłaszanego przez Komendanta Głównego Policji

w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji.

1.

W razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania

go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe

i przeniesienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania

należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby obliczania czasu podróży

służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich wysokości oraz terminy i

tryb wypłaty należności.

1.

Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4

1)

odprawę;

2

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za

niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3, nie więcej

jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe;

3)

zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia

domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących

przy przeniesieniach z urzędu.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli w dniu

zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

3

Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt

8 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe,

niewykorzystane w latach poprzedzających rok zwolnienia ze służby, nie więcej niż

za okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50% odprawy.

1.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz

z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się

jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu

ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego

na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu policjantowi odprawa, gdyby był

zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta, który pozostawał

z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli

w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie policjanta

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

W przypadku policjanta, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu z dzieci

będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki do uzyskania

renty rodzinnej, Komendant Główny Policji przyznaje pomoc finansową na kształcenie,

ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie Policji.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom ponadgimnazjalnych szkół

publicznych i niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży i dla

dorosłych oraz słuchaczom zakładów kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników

służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia kształcenia,

nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając tryb przyznawania

i wysokość pomocy w zależności od poziomu kształcenia i rodzaju szkoły.

1.

Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt

1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby

świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami

o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do

zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z

powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone w art. 117 nie przysługują

policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa w art.

116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą,

koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Komendy Głównej Policji. Komendant Główny Policji

może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu policjanta zmarłego wskutek choroby

pozostającej w związku ze służbą.

3

W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków Komendy Głównej Policji osobom

wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1

dwukrotności przeciętnego miesięcznego uposażenia zasadniczego policjantów wraz z

dodatkami o charakterze stałym, o którym mowa w art. 112 ust. 3 - jeżeli koszty pogrzebu

ponosi policjant;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

pokrywania kosztów pogrzebu policjanta ze środków właściwego organu Policji oraz określi

członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania wysokości oraz tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu

śmierci członka rodziny oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, policjantowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych

dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania

policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których

wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania

policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.

1.

Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i zasady otrzymywania uposażenia oraz innych należności, o których mowa w ust. 1,

uwzględniając przypadki uprawniające policjanta skierowanego do szkoły lub na przeszkolenie

albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia, oraz sposób obliczania zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu, a także zasady rozliczania

podróży służbowych związanych z odbywaniem nauki.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość uposażenia i innych należności pieniężnych policjanta skierowanego do akademii

lub innych szkół (na kursy) za granicą, uwzględniając warunki ich otrzymywania oraz

sposób i terminy ich wypłacania.

Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera łącznikowego w polskich przedstawicielstwach

dyplomatycznych w zakresie prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności

pieniężnych stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw

dyplomatycznych.

1.

W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, policjantowi oraz członkom jego

rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art. 72.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu

jego śmierci.

1.

Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu

płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia

w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne

podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po

zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza

nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności.

Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie,

potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy

dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez policjanta obowiązków służbowych.

4.

Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego, przysługuje

uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień

rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli policjant pobrał już uposażenie za czas urlopu

bezpłatnego, potrąca się mu odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

1.

Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych

w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art.

112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie

zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust.

1.

Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 6, art.

105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister

właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii związku zawodowego

policjantów.

(uchylony).

1.

Przepisy rozdziałów 7-9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów w służbie przygotowawczej

stosuje się również do policjantów w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art.

88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego

na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu

uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów

i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów

i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2;

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub

mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji;

6)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach

lub na terenach zajmowanych przez Policję;

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9)

utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

4a

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie

znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony

dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.

4b

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia

dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

4c

Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres roku.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego

popełnienia, na to się godzi;

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i

powinien przewidzieć.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne sam

albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje popełnieniem

przez innego policjanta przewinienia dyscyplinarnego.

2.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego policjanta

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.

3.

Każdy z policjantów, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej winy,

niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

1.

Przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3. Taką samą władzę dyscyplinarną posiada policjant, któremu powierzono pełnienie

obowiązków na stanowisku służbowym, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby lub

któremu powierzono pełnienie obowiązków służbowych albo którego skierowano na szkolenie

zawodowe, studia w Wyższej Szkole Policji lub kurs doskonalenia zawodowego w szkole

policyjnej lub ośrodku szkolenia Policji jest przełożony dyscyplinarny w miejscu pełnienia

służby, odbywania szkolenia lub nauki, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych

w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

3.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do pełnienia służby poza granicami

państwa jest dowódca kontyngentu policyjnego, w którym policjant pełni służbę, z wyłączeniem

możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony,

o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

W przypadku przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

Policji i związanej z tym zmiany właściwości przełożonego dyscyplinarnego, postępowanie

dyscyplinarne wszczęte wobec policjanta przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy

przełożony dyscyplinarny.

5.

Policjant oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją podlega władzy dyscyplinarnej

przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

6.

Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych

policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania

spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.

7.

Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach dyscyplinarnych

rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze postanowienia.

8.

Wyższymi przełożonymi dyscyplinarnymi w postępowaniu dyscyplinarnym są

1)

komendant wojewódzki Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji;

2)

Komendant Stołeczny Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) i

rejonowego Policji;

3)

Komendant Główny Policji - w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta

Stołecznego Policji, komendanta szkoły policyjnej i dowódcy kontyngentu policyjnego.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5)

obniżenie stopnia;

6)

wydalenie ze służby.

Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

1.

Kara zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania oznacza zakaz opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania przez ukaranego pełniącego służbę w systemie skoszarowanym.

Karę wymierza się na okres od 3 do 14 dni.

2.

W czasie odbywania kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania ukarany

jest obowiązany

1)

w czasie wolnym od zajęć służbowych przebywać w jednostce organizacyjnej Policji,

w której pełni służbę, lub innym miejscu wyznaczonym przez przełożonego;

2)

zgłaszać się do przełożonego lub innego wskazanego policjanta w określonych odstępach

czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie

ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni

przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w

trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z

dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko

służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art.

103 ust. 2.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe policjanta nie można

powołać lub mianować na wyższe stanowisko służbowe.

1.

Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia policyjnego.

2.

Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 134e ust. 2.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu

alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej;

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji;

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia;

2)

podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków;

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie

w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

policjanta przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c)

na polecenie wyższego przełożonego,

d)

na żądanie sądu lub prokuratora;

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie

dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego ocenie jest to konieczne z

uwagi na charakter sprawy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 2, przełożony dyscyplinarny

zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia

lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony

dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy

ukończyć w terminie 30 dni.

5.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano postanowienie o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

6.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną;

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6)

oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2)

po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5;

3)

w razie śmierci policjanta;

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.

3.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia

przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5.

Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu

określonego w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności

tych przestępstw lub wykroczeń.

6.

W przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed upływem roku

od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postępowanie to uważa się za zakończone

z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli wniesiono odwołanie, z chwilą

wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 134i

ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród

policjantów w służbie stałej.

3.

Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz czynności

wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4, wyznacza rzecznika dyscyplinarnego

w stopniu

1)

co najmniej młodszego aspiranta, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów;

2)

co najmniej podkomisarza, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza albo policjanta ze stopniem, o którym

mowa w pkt 1;

3)

co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podinspektora lub wyższy albo policjanta ze stopniem, o którym mowa w pkt

2.

1.

Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w Policji;

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;

3)

przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej Policji niepodlegającej bezpośrednio

przełożonemu dyscyplinarnemu.

2.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może skorzystać z pomocy

innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

1.

Przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego;

3)

był świadkiem czynu;

4)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

2.

Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

3.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio

wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego.

4.

Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli

został ustanowiony.

5.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia

rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

6.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia

przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony

dyscyplinarny albo wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki

organizacyjnej Policji.

2.

W przypadku wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego

zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje

od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik

dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub obecnych

oraz charakteru ich uczestnictwa;

2)

opis przebiegu czynności;

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej Policji, o

którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące

udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego,

co dotyczy ich praw i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę

zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy omówić w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

podstawę prawną wydania postanowienia;

4)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy

się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie

do kierownika jednostki organizacyjnej Policji właściwego według miejsca, w którym

czynność ma być dokonana.

9.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych

akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

10.

Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień;

2)

zgłaszania wniosków dowodowych;

3)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z

zastrzeżeniem ust. 2;

4)

ustanowienia obrońcy za jego zgodą spośród policjantów;

5)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 135k ust.

4.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym,

nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany

podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania

dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje

odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia

doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić;

3)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć

służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie

rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności,

w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza

się w miejscu jego pobytu.

10.

Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego

obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza,

który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości

nawiązania kontaktu z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz,

który obecnie leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze

postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2.

Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia

czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.

3.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie

o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte

z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania

dyscyplinarnego.

2.

Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w

ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.

3.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

4.

Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę

okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki

o odmowie w aktach postępowania.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

6.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

które

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia

kary albo umorzenia postępowania.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5)

rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu

kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8)

podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz

pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 135i ust. 7, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie,

że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz

zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie

później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna, że należy

wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w

tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu

uprawnionemu do wymierzenia tej kary.

9.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny,

przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania

go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić

zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel

zarządu może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu

doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego;

2)

odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności

w wyznaczonym terminie raportu;

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu

w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2.

Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia,

jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.

Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

4.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant Główny Policji,

odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy,

zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony

ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1,

uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych. Przepisy art. 135i ust. 1-4

stosuje się odpowiednio.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może

powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”. W przypadku

odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4-6, wyższy

przełożony dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję.

2.

Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch wyznacza wyższy

przełożony dyscyplinarny, a jednego właściwy zarząd wojewódzki związku zawodowego

policjantów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego do składu komisji przewodniczący

zarządu wojewódzkiego związku zawodowego policjantów zawiadamia wyższego przełożonego

dyscyplinarnego w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej

komisji. W przypadku niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego, trzeciego

członka komisji wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród członków komisji.

5.

Przepisy art. 135c ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.

7.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

8.

Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału

dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego powinno nastąpić

w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie

7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć

postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej

kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes

służby.

1.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2)

w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

2.

Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę. Przy orzeczeniu kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca

przebywania przełożony dyscyplinarny określa termin rozpoczęcia i zakończenia kary,

jednocześnie powiadamia o tym ukaranego.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

4.

Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia

ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu

ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu

go na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta

ze służby. Przepis art. 134e ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie

o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych

policjanta.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również

art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania;

2)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

3)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny,

o którym mowa w art. 32 ust. 1, może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu

określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania wyznaczonego

miejsca przebywania;

2)

6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku;

3)

12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych

przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, może w każdym czasie zatrzeć

karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli policjant zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej, okres

wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo

w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej,

jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie

przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

4.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności

przewinienia dyscyplinarnego.

5.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

6.

Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia

postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego

albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9.

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 6, służy zażalenie

do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym

że na postanowienie wydane przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie w

takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia kary surowszej, jej wykonanie

rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5.

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, członkowi rodziny uprawnionemu

do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane

przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 135n ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

(uchylony).

(uchylony).

Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi

przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do

policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie

błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory

postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając

na względzie sprawność prowadzonego postępowania.

(uchylony).

(uchylony).

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.

(uchylone).

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności określone w art. 19b ust. 1.

(uchylony).

1.

Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu

realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym

wydzielonym do udziału w

1)

misji pokojowej;

2)

akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom;

3)

akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej;

4)

szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych;

5)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

2.

Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz przedłużanie czasu delegowania

w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 następuje za pisemną zgodą policjanta.

1.

O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia

1)

Rada Ministrów - uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - zarządzeniem, w przypadkach, o których mowa

w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3;

3)

Komendant Główny Policji - decyzją, w przypadkach, o których mowa w art. 145a ust.

1 pkt 4 i 5.

2.

W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności

1)

nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami państwa;

2)

cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania;

3)

system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji międzynarodowej,

któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas operacji;

4)

organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami

właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością kontyngentu

wykonującego zadania poza granicami państwa;

5)

uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny;

6)

trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.

1.

W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy Policji, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie policyjnym przez osoby

posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników na zasadach

określonych w przepisach Kodeksu pracy.

1.

Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu policyjnego podlegają

na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym i porządkowym obowiązującym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa państwa przyjmującego

oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe.

1.

Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby w kontyngencie policyjnym poza

granicami państwa otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności

pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

lub ich wysokość.

2

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,

świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu, podróży i przejazdów oraz inne należności

pieniężne związane z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej lub obcej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń i należności,

o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje i zakres przyznawania

z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną

przez policjanta funkcję;

2)

uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami

państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania policjantów, przypadków ich

odwoływania przed wyznaczonym terminem oraz przedłużania czasu delegowania, a także

przełożonych właściwych w tych sprawach;

3)

szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych pracowników, o których

mowa w art. 145c, i ich wynagradzania, z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach

prawa pracy oraz specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym

realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności prawa do dodatku zagranicznego,

świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych związanych

z delegowaniem, a także świadczeń odszkodowawczych wynikających z odrębnych ustaw;

4

warunki otrzymywania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm., przez policjantów i pracowników, o których mowa w art. 145c, w związku z urazami

nabytymi podczas wykonywania przez nich zadań poza granicami państwa oraz sposób i

tryb finansowania kosztów, uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych;

5)

szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego, w tym

jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych.

1.

Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza granicami państwa finansowane

są z budżetu państwa, w części ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie ministra właściwego

do spraw wewnętrznych i administracji, zapewnia je Rada Ministrów.

2.

Dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji Milicji Obywatelskiej

Minister Spraw Wewnętrznych przekaże nowo utworzonym organom centralnym zgodnie z

ich kompetencjami.

3.

W województwach, w których rozdzielenie pomiędzy Policję i Urząd Ochrony Państwa mienia

ruchomego i nieruchomego, o którym mowa w ust. 2, łączyłoby się ze szczególnie wysokimi

kosztami lub trudnościami technicznymi, mienie to przejmują jednostki Policji, zapewniając

na okres nieprzekraczający jednego roku świadczenie usług na rzecz Urzędu Ochrony

Państwa.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określi zasady stopniowego przekazywania

kompetencji i mienia, o których mowa w ust. 2, do jednostek Policji i Urzędu Ochrony

Państwa.

1.

Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana.

2-4.

(pominięte).

1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw wewnętrznych.

1.

Działające dotychczas w wojewódzkich urzędach spraw wewnętrznych wydziały paszportów,

do czasu przekazania spraw paszportowych do właściwości wojewodów, funkcjonują przy

komendach wojewódzkich Policji pod bezpośrednim nadzorem Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Uprawnienia do wydawania decyzji w sprawach paszportowych, przewidziane w ustawie z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach

(Dz. U. z 1967 r. Nr 17, poz. 81, z 1971 r. Nr 28, poz. 261, z 1983 r. Nr 66, poz. 298 i z 1984 r. Nr 31, poz. 172) dla organów podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do czasu przekazania spraw

paszportowych wojewodom przysługują kierownikom wydziałów paszportów.

3.

Komendanci wojewódzcy Policji zapewnią obsługę finansową, lokalową i materiałową tych

jednostek. Wydatki z tego tytułu są refundowane ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

(pominięty).

3.

Minister Spraw Wewnętrznych, w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, nada odpowiednie stopnie policyjne policjantom, którzy do tego czasu zachowują

dotychczasowe stopnie Milicji Obywatelskiej.

1.

Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy

do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa.

3.

(pominięty).

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może funkcjonariuszowi o szczególnych kwalifikacjach,

zajmującemu stanowisko w służbie zdrowia podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

przedłużyć okres stosowania przepisów o Policji w zakresie stosunku służbowego i wynikających

z niego praw i obowiązków oraz przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji oraz ich rodzin na czas nieprzekraczający dnia 31 grudnia 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy

podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.

2.

(pominięty).

2.

Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do dodatku wyrównawczego,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 i Nr 10, poz. 59).

3.

Wydatki z tytułu wypłaty zwolnionym funkcjonariuszom dodatków wyrównawczych są pokrywane

ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8

lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w

życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,

3)

art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

4)

art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2004 r.;

5)

art. 110 ust. 1 pkt 11-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej, którzy nie podejmą służby

lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują uprawnienia przewidziane dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie

art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach.

2.

(pominięty).

3.

(pominięty).

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo w partiach politycznych

tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd należeli.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej” i „funkcjonariuszach

Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję” i „policjantów”.

W ustawie z dnia 8 października 1982 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 1985 r. Nr 54, poz. 277, z 1988 r. Nr 11, poz. 84 i z 1989 r. Nr 20, poz. 105) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 wyrazy „oraz funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej” zastępuje się wyrazami

„oraz funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa”,

2)

art. 14 skreśla się,

3)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz. 154 i Nr 34, poz. 178) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 65 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Skierowanie do służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić tylko za zgodą poborowego.

”

,

2)

w art. 181 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Osobom niezatrudnionym w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych

nadanie przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do tych jednostek następuje wyłącznie

za zgodą tych osób.

”

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przeprowadzi

w terminie do dnia 31 grudnia 1990 r. weryfikację dotychczasowych przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych

do jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, z zachowaniem wymogu określonego

w art. 181 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 155.

3.

Przepisy art. 75 obowiązują do czasu odmiennego uregulowania zasad organizacji, funkcjonowania

i finansowania służby zdrowia.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji

Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192), w części dotyczącej Milicji Obywatelskiej.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż 1 rok.

3.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 197

pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art.

214, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust.

5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 201, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 239 ust. 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2005 r., z tym że

1)

art. 94, 151, 155 oraz 157 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.;

2)

art. 107-150 i 152-154, 156 oraz 158 wchodzą w życie z dniem 1 września 2006 r.;

3)

art. 99 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 199 wchodzą w życie z dniem 1 października 2006 r.